Rozporządzenie Ministra Administracji I Cyfryzacji z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych

Rozporządzenie określa

1)

organizację, tryb i standardy techniczne zakładania i utrzymywania podstawowych osnów

geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych oraz szczegółowych osnów geodezyjnych;

2)

szczegółowy zakres informacji gromadzonych w bazie danych państwowego rejestru podstawowych

osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych oraz w bazie danych szczegółowych

osnów geodezyjnych;

3)

standardy techniczne dotyczące tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz, o których

mowa w pkt 2.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

klasie osnowy - rozumie się przez to cechę osnowy określającą jej znaczenie w pracach

geodezyjnych i kartograficznych, kolejność włączania punktów osnowy do procesu wyrównywania,

a także dokładność określenia po wyrównaniu obserwacji;

2)

osnowie wielofunkcyjnej - rozumie się przez to osnowę, której punkty spełniają jednocześnie

kryteria określone dla co najmniej dwóch rodzajów osnowy;

3)

punkcie osnowy - rozumie się przez to punkt, który ma położenie wyznaczone w państwowym

systemie odniesień przestrzennych, na którym wyznaczono wielkość fizyczną, charakterystyczną

dla określonego rodzaju osnowy, oraz błąd jej wyznaczenia, ma niepowtarzalny numer,

został oznaczony w terenie znakiem geodezyjnym, ma sporządzony opis topograficzny

oraz którego dane są umieszczone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym

prowadzonym przez uprawniony do tego organ;

4)

systemie ASG-EUPOS - rozumie się przez to uruchomioną w 2008 r. ogólnopolską sieć

stacji referencyjnych zarządzaną przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii;

5)

wykonawcy - rozumie się przez to podmiot lub jednostkę organizacyjną, o których mowa

w art. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, lub osoby działające w ich imieniu;

6)

wysokości geodezyjnej - rozumie się przez to odległość danego punktu od powierzchni

elipsoidy odniesienia mierzoną wzdłuż normalnej do elipsoidy.

1.

Osnowy geodezyjną, grawimetryczną i magnetyczną dzieli się według kryterium dokładności

i sposobu ich zakładania na osnowę podstawową fundamentalną, osnowę podstawową bazową

i osnowę szczegółową.

2.

Niezależnie od podziału, o którym mowa w ust. 1, wprowadza się podział osnów geodezyjnej,

grawimetrycznej i magnetycznej na klasy, oznaczane cyframi arabskimi, w których: osnowa

podstawowa fundamentalna jest osnową 1. klasy, osnowa podstawowa bazowa jest osnową

2. klasy, a osnowa szczegółowa jest osnową 3. klasy.

3.

Podstawowym kryterium zaliczenia punktu osnowy do odpowiedniej klasy jest dokładność

wyznaczenia wielkości właściwych dla danego rodzaju osnowy, określona przez wartość

błędu średniego wyznaczonej wielkości.

1.

Podstawowe fundamentalne osnowy geodezyjną, grawimetryczną i magnetyczną stanowią

punkty wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności, które przenoszą na obszar kraju

1)

w przypadku osnowy geodezyjnej - geodezyjny układ odniesienia i układ wysokości, o

których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zwanej dalej „ustawą”;

2)

w przypadku osnowy grawimetrycznej - europejski grawimetryczny układ odniesienia,

określony przez jednolitą europejską sieć grawimetryczną, którego fizyczną realizacją

na obszarze kraju są punkty absolutne, na których pomiary przyspieszenia siły ciężkości

Ziemi zostały wykonane grawimetrami absolutnymi, które uczestniczyły co najmniej w

dwóch międzynarodowych kampaniach porównawczych;

3)

w przypadku osnowy magnetycznej - europejski magnetyczny układ odniesienia, określony

przez sieć obserwatoriów magnetycznych w Europie, którego fizyczną realizacją na obszarze

kraju są magnetyczne punkty wiekowe, na których pomiary wartości elementów pola magnetycznego

Ziemi zostały odniesione do wartości określonych w obserwatorium magnetycznym.

2.

Podstawowe bazowe osnowy geodezyjną, grawimetryczną i magnetyczną stanowią punkty

wyznaczone w sieciach o najwyższej dokładności, rozmieszczone równomiernie na obszarze

całego kraju, realizujące na tym obszarze układy odniesienia, o których mowa w ust.

1.

3.

Szczegółową osnowę geodezyjną stanowią punkty wyznaczone w sieciach będących rozwinięciem

podstawowej osnowy geodezyjnej. Stopień zagęszczenia punktów jest zróżnicowany w zależności

od stopnia zurbanizowania terenu, większy na terenach zabudowanych lub przeznaczonych

pod inwestycje, a mniejszy na terenach rolnych i leśnych, przy czym przeznaczenie

terenu określa się na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

a w przypadku jego braku na podstawie kierunków zmian w przeznaczeniu terenów, określonych

w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

1.

Zakładanie osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych polega na założeniu

nowych znaków geodezyjnych i wykonaniu pomiarów.

2.

Okresowe modernizacje osnów, o których mowa w § 3 ust. 1, polegające w szczególności

na: przeglądzie punktów, odtworzeniu lub założeniu nowych znaków geodezyjnych i urządzeń

zabezpieczających te znaki oraz wykonaniu pomiarów, przeprowadza się w celu doprowadzenia

ich do stanu odpowiadającego standardowi technicznemu, o którym mowa w § 13, przy

czym

1)

modernizację podstawowej osnowy geodezyjnej przeprowadza się nie rzadziej niż co 20

lat, a osnowy zakładanej metodami satelitarnymi nie rzadziej niż co 10 lat;

2)

modernizację podstawowej osnowy grawimetrycznej i podstawowej osnowy magnetycznej

przeprowadza się nie rzadziej niż co 20 lat, a pomiary elementów pola magnetycznego

Ziemi na magnetycznych punktach wiekowych wykonuje się nie rzadziej niż co 5 lat;

3)

modernizację szczegółowej osnowy geodezyjnej przeprowadza się w miarę potrzeb wynikających

z rozwoju gospodarczego kraju, a miejscowo także w trakcie wykonywania innych prac

geodezyjnych i kartograficznych;

4)

podczas modernizacji osnowy szczegółowej przeglądowi podlegają wszystkie punkty osnowy

podstawowej położone na obszarze modernizowanej osnowy.

1.

Punkty osnowy stabilizuje się w terenie znakami geodezyjnymi w sposób i w miejscach

zapewniających ich wieloletnie przetrwanie.

2.

Punkt osnowy może mieć trwale stabilizowane punkty ekscentryczne, które zalicza się

do tej samej klasy osnowy.

3.

Dla każdego punktu osnowy wykonuje się opis topograficzny umożliwiający

1)

odnalezienie i zidentyfikowanie punktu;

2)

odtworzenie miejsca położenia punktu.

1.

Metody i technologie pomiaru stosowane przy zakładaniu osnów, o których mowa w § 3

ust. 1, mają być tak dobrane, aby wykonawcy tych prac oraz organy Służby Geodezyjnej

i Kartograficznej miały możliwość dokonywania kontroli na poszczególnych etapach tych

prac, która polegałaby w szczególności na

1)

co najmniej dwukrotnym, niezależnym wykonywaniu pomiarów i obliczeń;

2)

wykonywaniu obserwacji nadliczbowych;

3)

porównywaniu wyników pomiaru i obliczeń w celu wykrycia i eliminacji błędów grubych,

przy czym za błąd gruby należy uważać błąd, którego wartość przekracza co najmniej

trzykrotnie oszacowaną wielkość błędu pomiaru lub obliczeń, a także oczywistą omyłkę,

w szczególności: w jednostkach albo zakresie pomiaru.

2.

Instrumenty i przymiary używane przy zakładaniu i modernizacji osnów, o których mowa

w § 3 ust. 1, powinny mieć przeprowadzone podstawowe i okresowe badania techniczne

i wyznaczone poprawki komparacyjne.

3.

Badania podstawowe i okresowe instrumentów i przymiarów wykonuje się w laboratoriach

upoważnionych do wydawania certyfikatów zgodności, na zasadach określonych w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, z późn. zm..

4.

Przed rozpoczęciem pomiarów i po ich zakończeniu, a także w przypadku zaistnienia

podejrzeń co do zmiany wartości parametrów technicznych instrumentów i przymiarów,

wykonuje się dodatkowe pomiary sprawdzające.

5.

Pomiarów sprawdzających, o których mowa w ust. 4, dokonuje wykonawca prac.

6.

Dokumenty potwierdzające wykonanie badań technicznych i pomiarów sprawdzających, o

których mowa w ust. 2-4, dołącza się do geodezyjnej dokumentacji technicznej.

1.

Przed rozpoczęciem pomiarów sprawdza się stan znaku geodezyjnego, a w przypadku zaistnienia

podejrzeń co do zmiany położenia znaku wykonuje się dodatkowe pomiary sprawdzające,

natomiast w odniesieniu do

1)

punktu osnowy grawimetrycznej - przed rozpoczęciem pomiaru dokonuje się sprawdzenia

gradientu pionowego siły ciężkości Ziemi;

2)

punktu osnowy magnetycznej - przed rozpoczęciem pomiaru dokonuje się sprawdzenia gradientu

poziomego pola magnetycznego Ziemi.

2.

Pomiary osnów wykonuje się w odniesieniu do centra znaku geodezyjnego, przy czym centrem

jest odpowiednio

1)

dla punktów osnowy stabilizowanych wielopoziomowo - fizycznie zaznaczony centr znaku

podziemnego albo zasadniczego elementu znaku;

2)

dla punktów osnowy stabilizowanych jednopoziomowo - fizycznie zaznaczony środek znaku;

3)

dla punktów osnowy wysokościowej - najwyższy punkt zasadniczego elementu znaku.

Obserwacje wyrównuje się w sposób ścisły, metodą najmniejszych kwadratów, przy założeniu

bezbłędności punktów nawiązania, jeżeli wyrównanie wykonuje się z wymogiem punktów

nawiązania.

1.

Dopuszcza się stosowanie nowych metod pomiaru, typów instrumentów pomiarowych i konstrukcji

geometrycznych sieci punktów, wynikających z postępu technicznego i technologicznego,

pod warunkiem uzyskania dokładności wyznaczeń wynikowych określonych rozporządzeniem.

2.

Dopuszcza się stosowanie modeli matematycznych, zalecanych do stosowania przez Międzynarodową

Asocjację Geodezji (IAG), opisujących geometryczne lub fizyczne parametry Ziemi i

jej orientację w przestrzeni, do określenia redukcji pomiarów geodezyjnych, grawimetrycznych

i magnetycznych, pod warunkiem uzyskania dokładności wyznaczeń wynikowych określonych

rozporządzeniem.

3.

Redukcje pomiarów i obliczenia prowadzi się z precyzją o jeden rząd większą od dokładności

wyników końcowych.

Kierowanie pracami geodezyjnymi i kartograficznymi związanymi z zakładaniem lub modernizacją

podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych, a także szczegółowych

osnów geodezyjnych, powierza się osobom posiadającym uprawnienia zawodowe, o których

mowa w art. 43 pkt 3 ustawy.

1.

Geodezyjną dokumentację techniczną z zakładania i modernizacji osnów geodezyjnych,

grawimetrycznych i magnetycznych przekazuje się do państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego.

2.

Dokumentację, o której mowa w ust. 1, przekazuje się za pomocą środków komunikacji

elektronicznej albo na informatycznych nośnikach danych, a jeżeli były wykonywane

dokumenty w formie analogowej, przekazuje się oryginały tych dokumentów niezależnie

od formy cyfrowej.

3.

Operat techniczny zawierający dokumentację, o której mowa w ust. 1, podpisuje wykonawca,

a poszczególne dokumenty podpisuje osoba kierująca pracami.

Standard techniczny zakładania i utrzymywania podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych

i magnetycznych oraz szczegółowych osnów geodezyjnych określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

1.

Baza danych państwowego rejestru podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych

i magnetycznych oraz baza danych szczegółowych osnów geodezyjnych stanowią część składową

państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

2.

Bazy danych, o których mowa w ust. 1, są prowadzone w systemie teleinformatycznym

i obejmują

1)

dane oraz informacje, o których mowa w § 15 ust. 1 i 2;

2)

usługi udostępniania danych;

3)

funkcje importu i eksportu danych;

4)

funkcje importu danych z rejestrów publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt

2, 4, 5 i 6 oraz w ust. 1b ustawy.

1.

W bazie danych państwowego rejestru podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych

i magnetycznych gromadzi się dane oraz zbiory obserwacji i opracowań wyników tych

obserwacji, odnoszące się do osnów podstawowych założonych na obszarze całego kraju.

2.

W bazie danych szczegółowych osnów geodezyjnych gromadzi się dane oraz zbiory obserwacji

i opracowań wyników tych obserwacji, odnoszące się do osnów szczegółowych założonych

na obszarze właściwego powiatu.

3.

Specyfikację modelu pojęciowego baz danych, o których mowa w ust. 1 i 2, w postaci

schematu aplikacyjnego UML określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

1.

Dane gromadzone w bazie danych, o której mowa w § 15 ust. 1, obejmują co najmniej

1)

numery punktów podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych;

2)

współrzędne i wysokości w państwowym systemie odniesień przestrzennych;

3)

błędy średnie współrzędnych i wysokości po wyrównaniu;

4)

opisy topograficzne.

2.

Dane, o których mowa w § 15 ust. 1, w zależności od rodzaju osnowy obejmują dane wskazane

w ust. 1 oraz dane dotyczące

1)

wartości przewyższeń;

2)

wartości przyspieszenia siły ciężkości;

3)

wartości elementów pola magnetycznego Ziemi.

3.

Zbiory obserwacji, o których mowa w § 15 ust. 1, w zależności od rodzaju osnowy obejmują

dane wskazane w ust. 1 pkt 1 oraz dane dotyczące

1)

wartości obserwowanych i wyrównanych;

2)

charakterystyk dokładnościowych obserwacji.

4.

Dane gromadzone w bazie danych, o której mowa w § 15 ust. 2, obejmują co najmniej

1)

numery punktów szczegółowych osnów geodezyjnych;

2)

współrzędne i wysokości w państwowym systemie odniesień przestrzennych;

3)

błędy średnie współrzędnych i wysokości po wyrównaniu;

4)

opisy topograficzne.

5.

Dane, o których mowa w § 15 ust. 2, w przypadku osnowy wysokościowej obejmują dane

wskazane w ust. 4 oraz przewyższenia.

6.

Zbiory obserwacji, o których mowa w § 15 ust. 2, obejmują dane wskazane w ust. 4 pkt

1 oraz dane dotyczące

1)

wartości obserwowanych i wyrównanych;

2)

charakterystyk dokładnościowych obserwacji.

1.

Bazy danych, o których mowa w § 15 ust. 1 i 2, tworzy się według następujących założeń

1)

jednostką organizacyjną gromadzenia danych, obserwacji i informacji jest punkt osnowy

występujący jako punkt pojedynczy albo zespół punktów, obejmujący: punkt główny, ekscentry,

punkty przeniesienia i punkty kierunkowe;

2)

każdy punkt otrzymuje identyfikator niezmienny i niepowtarzalny w skali całego kraju,

według którego są grupowane dane i informacje;

3)

każdemu punktowi osnowy, niezależnie od rodzaju osnowy, przypisuje się atrybuty odnoszące

się do

a)

obiektu OS_OgolnyPunktOsnowy, zwanego dalej „OPO”, zawierającego relacje pomiędzy

rodzajami osnów, przedstawionego w tabeli nr 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

b)

obiektu BT_OperatTech, zawierającego informacje o źródle pochodzenia danych, przedstawionego

w tabeli nr 32 załącznika nr 3 do rozporządzenia;

4)

punktowi osnowy poziomej przypisuje się odpowiednio: atrybuty OPO oraz atrybuty przedstawione

w tabelach nr 8 i 9 załącznika nr 3 do rozporządzenia;

5)

punktowi osnowy wysokościowej przypisuje się odpowiednio: atrybuty OPO oraz atrybuty

przedstawione w tabelach nr 5-7 załącznika nr 3 do rozporządzenia;

6)

punktowi osnowy grawimetrycznej przypisuje się odpowiednio: atrybuty OPO oraz atrybuty

przedstawione w tabelach nr 3 i 4 załącznika nr 3 do rozporządzenia;

7)

punktowi osnowy magnetycznej przypisuje się odpowiednio: atrybuty OPO oraz atrybuty

przedstawione w tabeli nr 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia.

2.

Wartości atrybutów obiektów, o których mowa w ust. 1 pkt 3-7, są zawarte w tabelach

nr 19-41 załącznika nr 3 do rozporządzenia.

3.

Zbiory obserwacji, w zależności od rodzaju osnowy, obejmują odpowiednio

1)

wykonywane na punktach osnowy poziomej

a)

obserwacje satelitarne przedstawione w tabelach nr 10 i 18 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

b)

obserwacje kątowe przedstawione w tabelach nr 11, 14 i 15 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

c)

obserwacje odległości przedstawione w tabeli nr 17 załącznika nr 3 do rozporządzenia;

2)

wykonywane na punktach osnowy wysokościowej

a)

obserwacje satelitarne przedstawione w tabelach nr 10 i 18 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

b)

obserwacje przewyższeń przedstawione w tabelach nr 6 i 7 załącznika nr 3 do rozporządzenia;

3)

wykonywane na punktach osnowy grawimetrycznej

a)

obserwacje absolutne przyspieszenia siły ciężkości Ziemi przedstawione w tabeli nr

13 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

b)

obserwacje względne przyspieszenia siły ciężkości Ziemi przedstawione w tabelach nr

4 i 13 załącznika nr 3 do rozporządzenia;

4)

obserwacje elementów pola magnetycznego Ziemi wykonywane na punktach osnowy magnetycznej

przedstawione w tabeli nr 17 załącznika nr 3 do rozporządzenia.

1.

Bazę danych państwowego rejestru podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych

i magnetycznych oraz odpowiadające jej zbiory obserwacji tworzy się w oparciu o bazę

danych podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych prowadzoną

przez Głównego Geodetę Kraju.

2.

Bazę danych szczegółowych osnów geodezyjnych oraz odpowiadające jej zbiory obserwacji

tworzy się w oparciu o bazy szczegółowych osnów geodezyjnych prowadzone przez starostów.

3.

Dane oraz systemy zarządzania bazami danych, o których mowa w ust. 1 i 2, zapisuje

się na informatycznych nośnikach danych.

1.

Bieżącą aktualizację baz danych, o których mowa w § 15 ust. 1 i 2, wykonuje się na

podstawie

1)

rejestrów publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 4, 5 i 6 oraz ust. 1b

ustawy;

2)

zmian zgłoszonych przez organy administracji publicznej, a stwierdzonych podczas wykonywania

prac geodezyjnych i kartograficznych.

2.

Kompleksową aktualizację baz danych, o których mowa w § 15 ust. 1 i 2, wykonuje się

bezpośrednio po zakończeniu prac geodezyjnych, na podstawie geodezyjnej dokumentacji

technicznej, o której mowa w § 12 ust. 1.

1.

Udostępnianie bazy danych państwowego rejestru podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych

i magnetycznych oraz bazy danych szczegółowych osnów geodezyjnych odbywa się poprzez

geoportal infrastruktury informacji przestrzennej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej

(Dz. U. Nr 76, poz. 489).

2.

Dane są udostępniane w zestandaryzowanych zbiorach informacji, obejmujących

1)

zbiór podstawowy - zawierający dane wymienione w tabeli nr 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

2)

zbiór rozszerzony - zawierający dane wymienione w tabeli nr 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia

oraz odpowiednio

a)

w odniesieniu do punktów osnowy poziomej - zawierający dane wymienione w tabelach

nr 8 i 9 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

b)

w odniesieniu do punktów osnowy wysokościowej - zawierający dane wymienione w tabelach

nr 5-7 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

c)

w odniesieniu do punktów osnowy grawimetrycznej - zawierający dane wymienione w tabelach

nr 3 i 4 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

d)

w odniesieniu do punktów osnowy magnetycznej - zawierający dane wymienione w tabeli

nr 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia,

3)

zbiór zupełny - zawierający dane wymienione w tabelach nr 1-18 załącznika nr 3 do

rozporządzenia

- przy czym udostępniane dane mogą dotyczyć jednego albo wielu rodzajów osnów.

Funkcje importu i eksportu danych są realizowane zgodnie ze schematem aplikacyjnym

GML, który określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

1.

Bazy danych podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych utworzone

do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wchodzą w skład bazy danych państwowego

rejestru podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych określonej

w niniejszym rozporządzeniu.

2.

Bazy danych podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych utworzone

i aktualizowane na mocy dotychczasowych przepisów mogą być wykorzystywane do dnia

31 grudnia 2013 r.

1.

Bazy danych szczegółowych osnów geodezyjnych utworzone do dnia wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia wchodzą w skład bazy danych szczegółowych osnów geodezyjnych określonej

w niniejszym rozporządzeniu.

2.

Bazy danych szczegółowych osnów geodezyjnych utworzone i aktualizowane na mocy dotychczasowych

przepisów mogą być wykorzystywane do dnia 31 grudnia 2014 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.