Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez jachty morskie

Rozporządzenie określa warunki bezpiecznego uprawiania żeglugi jachtów morskich, w

zależności od ich długości oraz rejonu pływania.

1.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do

1)

jachtów regatowych, rozumianych jako jachty morskie przeznaczone wyłącznie do regat

i zawodów sportowych, posiadające klasę regatową i ważny certyfikat wydany przez polski

związek sportowy albo podmiot właściwy dla państwa bandery jachtu oraz wiosłowych

łodzi regatowych, uczestniczących w treningach lub regatach na wodach morskich, na

akwenach znajdujących się pod stałą obserwacją i osłoną ratowniczą;

2)

rowerów wodnych, kajaków, desek z żaglem, pontonów pneumatycznych bez napędu, bez

względu na wielkość, oraz innych podobnych jednostek pływających o długości do 5 m,

uprawiających żeglugę tylko w porze dziennej, rozumianej jako okres od wschodu do

zachodu Słońca, na polskich obszarach morskich w odległości do 2 mil morskich od linii

brzegu morskiego;

3)

jachtów rekreacyjnych o długości do 15 m, które dobrowolnie nie poddały się inspekcji;

4)

skuterów używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji.

2.

Do skuterów używanych w celach, o których mowa w art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się przepisy dotyczące przeglądów technicznych.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

długości - należy przez to rozumieć długość kadłuba, która oznacza długość mierzoną

między skrajnymi punktami kadłuba na rufie i dziobie z pominięciem części należących

do wyposażenia kadłuba, takich jak: ster, bukszpryt, odbojnice, kosze dziobowe i rufowe;

2)

uprawianiu żeglugi pod nadzorem - należy przez to rozumieć żeglugę w porze dziennej,

rozumianej jako okres od wschodu do zachodu Słońca, na akwenie, na którym prowadzona

jest ciągła obserwacja przy zapewnieniu możliwości podjęcia na tym akwenie natychmiastowej

akcji ratowniczej z wykorzystaniem łodzi ratunkowej oraz odpowiedniego sprzętu ratunkowego

i wyposażenia technicznego.

Jachty morskie mogą uprawiać żeglugę w następujących rejonach pływania

1)

Rejonie T - żeglugę na akwenach treningowych - żeglugę w obrębie portów oraz na akwenach

określonych przez właściwego dyrektora urzędu morskiego; za równorzędną z żeglugą

na akwenach treningowych uważa się żeglugę na

a)

akwenie Roztoki Odrzańskiej, do linii równoleżnika przechodzącego przez stawy Bramy

Torowej nr 4, na Kanale Piastowskim, Starej Świnie i jeziorze Wicko ograniczonym od

południa linią prostopadłą do osi toru wodnego Świnoujście - Szczecin i przechodzącą

przez stawy Bramy Torowej nr 1,

b)

wodach Zatoki Skoszewskiej ograniczonej od zachodu południkiem przechodzącym przez

stawę na południowym cyplu półwyspu Rów,

c)

rzece Dziwnie i Zalewie Kamieńskim do mostu w Dziwnowie,

d)

Zalewie Wiślanym,

e)

Zatoce Puckiej na północ od linii łączącej Babie Doły z Jastarnią;

2)

Rejonie 1 - żeglugę osłoniętą - żeglugę na wodach Zalewu Szczecińskiego, Zatoce Pomorskiej

na południe od linii łączącej latarnię morską Niechorze z cyplem Nord Perd na wyspie

Rugia oraz na Zatoce Gdańskiej na południe od linii łączącej latarnię morską Hel z

latarnią morską w Krynicy Morskiej lub na innych wodach osłoniętych o podobnych warunkach

żeglugowych oraz Morzu Bałtyckim i innym morzu zamkniętym w odległości do 6 mil morskich

od linii brzegu;

3)

Rejonie 2 - żeglugę przybrzeżną - żeglugę w odległości do 20 mil morskich od linii

brzegu w rejonie Morza Bałtyckiego lub innego morza zamkniętego o podobnych warunkach

żeglugowych;

4)

Rejonie 3 - żeglugę pełnomorską - żeglugę w odległości do 200 mil morskich od linii

brzegu;

5)

Rejonie 4 - żeglugę oceaniczną - żeglugę bez ograniczeń.

Jacht może być używany w żegludze morskiej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa

w zakresie stanu technicznego, obsadzenia załogą, wyposażenia w środki ratunkowe,

sprzęt sygnałowy, nawigacyjny i ochrony przeciwpożarowej, urządzenia radiokomunikacyjne,

wyposażenia pokładowego i awaryjnego oraz innym wymaganiom określonym w rozporządzeniu.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi kapitan jachtu powinien

1)

zapewnić, aby każdy członek załogi oraz pasażer został zapoznany z zasadami użytkowania

środków ratunkowych będących na wyposażeniu jachtu morskiego oraz rozkładem alarmowym;

2)

przedsięwziąć wszelkie środki wynikające z zasad dobrej praktyki morskiej.

Każdy jacht morski powinien być używany zgodnie z jego przeznaczeniem wynikającym

z dokumentu rejestracyjnego oraz karty bezpieczeństwa.

Jacht odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa w zakresie stanu technicznego, jeżeli odpowiada

przepisom technicznym w zakresie

1)

konstrukcji kadłuba;

2)

wyposażenia kadłubowego;

3)

urządzeń kotwicznych i cumowniczych;

4)

osprzętu żaglowego, masztów i olinowania (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy);

5)

silników napędowych oraz urządzeń maszynowych;

6)

mechanizmów pomocniczych;

7)

zbiorników ciśnieniowych wraz z ich urządzeniami;

8)

instalacji rurociągów;

9)

wałów śrubowych oraz śrub napędowych i innych pędników;

10)

urządzeń elektrycznych oraz ich instalacji;

11)

ochrony przeciwpożarowej;

12)

stateczności, pływalności i niezatapialności;

13)

wolnej burty (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy);

14)

urządzeń kuchennych i grzewczych;

15)

ochrony środowiska;

16)

innych urządzeń z zakresu technicznego stanu bezpieczeństwa;

17)

pomieszczeń załogowych i pasażerskich.

Jacht, jego urządzenia i wyposażenie podlegają w zakresie wymagań, o których mowa

w § 8, nadzorowi technicznemu, który obejmuje budowę, odbudowę, przebudowę, wyposażenie,

remonty i przeglądy techniczne.

1.

Uznana organizacja lub podmiot upoważniony do wykonywania przeglądów technicznych

jachtów o długości do 15 m, na podstawie pozytywnych wyników przeglądu technicznego,

wydaje dokument potwierdzający zdolność jachtu morskiego pod względem technicznym

do uprawiania żeglugi.

2.

W dokumencie, o którym mowa w ust. 1, określa się warunki uprawiania żeglugi.

3.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na okres nie dłuższy niż 5 lat.

4.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać co najmniej następujące informacje

1)

nazwę podmiotu wystawiającego dokument;

2)

nazwę jachtu morskiego;

3)

numer rejestrowy oraz nazwę rejestru;

4)

nazwę armatora;

5)

port macierzysty;

6)

nazwę budowniczego;

7)

stocznię (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy);

8)

materiał kadłuba oraz typ konstrukcji;

9)

wymiary główne (długość, szerokość, wysokość boczną, pojemność brutto, maksymalne

zanurzenie);

10)

powierzchnię żagli (w odniesieniu do jachtów, których to dotyczy);

11)

rodzaj silnika (producent, typ, moc, nr fabryczny);

12)

możliwą maksymalną liczbę osób na pokładzie, w tym liczbę pasażerów;

13)

ograniczenia dotyczące bezpiecznej żeglugi;

14)

datę i miejsce przeglądu;

15)

datę i miejsce wystawienia dokumentu;

16)

datę ważności oraz terminy przeglądów okresowych, jeżeli przepisy klasyfikacyjne danego

podmiotu takie przewidują;

17)

podpis osoby upoważnionej.

Jacht rekreacyjny posiadający znak zgodności „CE” jest zwolniony z nadzoru technicznego

przez okres 10 lat od daty wystawienia Deklaracji Zgodności CE, pod warunkiem że jacht

nie został uszkodzony lub że nie nastąpiła zmiana w jego kadłubie, urządzeniach lub

wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa jachtu.

1.

Wyposażenie jachtu morskiego w środki ratunkowe, sprzęt sygnałowy, nawigacyjny i ochrony

przeciwpożarowej, urządzenia radiokomunikacyjne i wyposażenie pokładowe, w zależności

od długości jachtu oraz rejonu pływania, określają załączniki nr 1 i 2 do rozporządzenia.

2.

Dla jachtów morskich o długości do 24 m stosuje się wyposażenie z załącznika nr 1

do rozporządzenia.

3.

Dla jachtów morskich o długości co najmniej 24 m stosuje się wyposażenie z załącznika

nr 2 do rozporządzenia.

1.

Na jachcie morskim powinien zostać opracowany rozkład alarmowy stosownie do ilości

osób, środków ratunkowych i urządzeń ratunkowych oraz przeciwpożarowych, określający

sygnały alarmowe, ich charakterystykę oraz sposób postępowania i zadania członków

załogi na wypadek alarmu.

2.

Rozkład alarmowy opracowuje armator według wytycznych określonych w załączniku nr

3 do rozporządzenia.

3.

Rozkład alarmowy powinien być sporządzony w języku polskim, a jeżeli jacht uprawia

żeglugę międzynarodową - również w języku angielskim.

4.

Na jachtach, na których liczba członków załogi wynosi mniej niż 5 osób, rozkład alarmowy

może być zastąpiony określonymi przez armatora zasadami postępowania członków załogi

w sytuacjach zagrożenia oraz niezbędnymi ćwiczeniami w tym zakresie.

1.

Na jachcie morskim o długości co najmniej 24 m ustala się

1)

plan ochrony pożarowej, określający liczbę, rodzaj i rozmieszczenie sprzętu ochrony

przeciwpożarowej,

2)

plan rozmieszczenia środków ratunkowych

- zatwierdzane przez dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego

jachtu.

2.

Plan ochrony pożarowej powinien

1)

być sporządzony w języku polskim, a jeżeli jacht uprawia żeglugę międzynarodową -

również w języku angielskim;

2)

być wywieszony w miejscu widocznym i ogólnie dostępnym, a jego kopia przechowywana

przez kapitana jachtu wraz z innymi dokumentami; dodatkowy egzemplarz planu powinien

być przechowywany w pojemniku umieszczonym i oznakowanym zgodnie z Konwencją SOLAS,

o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. a ustawy, jako plan dla jednostek ratowniczo-gaśniczych;

pojemnik powinien być oznakowany również w języku polskim w przypadku statków w żegludze

krajowej;

3)

umożliwić załogom jachtów, jednostkom straży pożarnej i odpowiedzialnym za bezpieczeństwo

pożarowe pracownikom stoczni zapoznanie się z rodzajami i rozmieszczeniem

a)

posterunków dowodzenia i pożarowych,

b)

przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych,

c)

drzwi i zamknięć otworów w przegrodach przeciwpożarowych,

d)

dróg ewakuacji z rejonów i pomieszczeń jachtów,

e)

urządzeń odcinających i wyłączających systemy wentylacji,

f)

zbiorników paliwa i olejów smarowych z zaworami zdalnego odcinania,

g)

urządzeń wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i alarmowych,

h)

pomp ochrony przeciwpożarowej z zaworami instalacji wodno-hydrantowej,

i)

urządzeń i sprzętu ochrony przeciwpożarowej;

4)

stanowić pomoc w prowadzeniu akcji ratowniczo-gaśniczej i szkoleniu załóg jachtów

oraz jednostek straży pożarnej;

5)

stanowić podstawę prawidłowego rozmieszczenia sprzętu ochrony przeciwpożarowej na

jachtach w końcowej fazie budowy i w trakcie ich eksploatacji.

3.

Plan ochrony pożarowej opracowuje armator według wytycznych określonych w załączniku

nr 4 do rozporządzenia.

4.

Na jachcie morskim o długości do 24 m dyrektor urzędu morskiego właściwego dla portu

macierzystego jachtu ustala wykaz sprzętu ochrony przeciwpożarowej, określający rodzaj

i liczbę sprzętu ochrony przeciwpożarowej oraz jego umiejscowienie.

5.

Plan rozmieszczenia środków ratunkowych może być połączony z planem ochrony pożarowej,

tworząc „Plan Bezpieczeństwa” („SAFETY PLAN”).

Armatorzy jachtów komercyjnych powinni zbierać informacje o osobach znajdujących się

na jachcie, zgodnie z art. 103 ust. 6 ustawy, z podziałem na listę pasażerów oraz

listę członków załogi jachtu.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.