Konwencja w sprawie scentralizowanej odprawy celnej dotycząca podziału krajowych kosztów poboru, które są zatrzymywane, gdy tradycyjne zasoby własne są udostępniane budżetowi UE, sporządzona w Brukseli dnia 10 marca 2009 r.

1.

Niniejsza Konwencja określa procedury dotyczące ponownego podziału kosztów poboru,

gdy zasoby własne są udostępniane budżetowi UE; procedury te są stosowane przez Umawiające

się Strony w przypadku scentralizowanej odprawy celnej określonej w art. 106 Zmodernizowanego kodeksu celnego, w ramach której towary zgłaszane są do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu

w jednym państwie członkowskim, ale przedstawiane organom celnym w innym państwie

członkowskim.

2.

Procedury, o których mowa w ust. 1, mają również zastosowanie, jeżeli koncepcja scentralizowanej

odprawy celnej połączona jest z uproszczeniami ustanowionymi na mocy Zmodernizowanego kodeksu celnego.

3.

Procedury, o których mowa w ust. 1, mają również zastosowanie do pojedynczego pozwolenia,

zdefiniowanego w art. 1 pkt. 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2454/93 na procedurę

dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Do celów niniejszej Konwencji mają zastosowanie następujące definicje

a)

„pozwolenie” oznacza każde pozwolenie wydane przez organy celne, które pozwala na

dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w urzędzie celnym właściwym dla miejsca

siedziby posiadacza pozwolenia niezależnie od tego, w którym urzędzie celnym towary

te zostały przedstawione;

b)

„organy celne wydające pozwolenie” oznaczają organy celne uczestniczącego państwa

członkowskiego, które wydaj ą zgodę na dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu w

urzędzie celnym właściwym dla miejsca siedziby posiadacza pozwolenia niezależnie od

tego, w którym urzędzie celnym towary te zostały przedstawione;

c)

„organy celne udzielające pomocy” oznaczają organy celne uczestniczącego państwa członkowskiego,

które pomagaj ą organom celnym wydającym pozwolenie w nadzorowaniu procedury i zwolnieniu

towarów;

d)

„należności celne przywozowe” oznaczają należności celne uiszczane przy przywozie

towarów;

e)

„koszty poboru” oznaczaj ą kwoty, które państwa członkowskie są upoważnione zatrzymać,

zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji lub odpowiednim przepisem każdej innej późniejszej

decyzji zastępującej.

1.

Państwo członkowskie organów celnych wydających pozwolenie powiadamia państwo członkowskie

organów celnych udzielających pomocy - drogą elektroniczną lub, jeżeli nie jest ona

dostępna, przy użyciu innych odpowiednich środków - o stosownych danych dotyczących

kwoty kosztów poboru podlegającej ponownemu podziałowi.

2.

Organy celne udzielające pomocy przekazują organom celnym wydającym pozwolenie

a)

nazwę i adres organu właściwego do otrzymywania informacji na podstawie ust. 1;

b)

dane dotyczące rachunku bankowego, na który ma być wpłacona kwota kosztów poboru podlegająca

ponownemu podziałowi.

3.

Stosowne dane, o których mowa w ust. 1, są następujące

a)

identyfikacja pozwolenia;

b)

data zapisania na rachunku ustalonej kwoty zasobów własnych zgodnie z art. 9 i 10

rozporządzenia;

c)

kwota udostępnionych zasobów własnych, z uwzględnieniem ewentualnych zwrotów należności

celnych przywozowych lub odzyskanych należności celnych po zwolnieniu towarów;

d)

kwota zatrzymanych kosztów poboru.

Kwota kosztów poboru, która ma podlegać ponownemu podziałowi przez państwo członkowskie

organów celnych wydających pozwolenie na rzecz państwa członkowskiego organów celnych

udzielających pomocy, jest równa pięćdziesięciu procentom (50%) kwoty zatrzymanych

kosztów poboru.

1.

Płatność kwoty, o której mowa w art. 4, następuje w miesiącu, w którym ustalona kwota

zasobów własnych została zapisana na rachunku zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia.

2.

Odsetki za zwłokę są naliczane od kwoty, o której mowa w ust. 1, począwszy od dnia,

w którym upłynął przewidziany termin, do dnia zapłaty.

Stawką odsetek za zwłokę jest stopa procentowa stosowana przez Europejski Bank Centralny

do swojej ostatniej głównej operacji refinansowania przeprowadzonej przed pierwszym

dniem kalendarzowym danej połowy roku (stopa referencyjna) powiększona o dwa punkty

procentowe.

W przypadku państwa członkowskiego organów celnych wydających pozwolenie, które nie

uczestniczy w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej, wspomnianą powyżej stopą

referencyjną jest równoważna stopa procentowa ustalana przez jego krajowy bank centralny.

W tym przypadku stopa referencyjna obowiązująca w pierwszym dniu kalendarzowym danego

półrocza obowiązuje przez kolejne sześć miesięcy.

Wszelkie spory wynikłe między Umawiającymi się Stronami dotyczące interpretacji lub

działania niniejszej Konwencji są w miarę możliwości rozstrzygane w drodze negocjacji.

Jeżeli w terminie trzech miesięcy nie zostanie znalezione rozwiązanie, zainteresowane

Umawiające się Strony mogą za wspólną zgodą wybrać mediatora, w celu rozstrzygnięcia

sporu.

1.

Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej jest depozytariuszem niniejszej Konwencji.

2.

Państwa członkowskie Unii Europejskiej mogą zostać Umawiającymi się Stronami niniejszej

Konwencji przez złożenie u Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej dokumentu

ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia po zakończeniu procedur wewnętrznych

wymaganych do przyjęcia niniejszej Konwencji.

3.

Niniejsza Konwencja wchodzi w życie dziewięćdziesiąt dni po tym, jak ostatnie państwo

członkowskie będące sygnatariuszem oświadczy, że zakończyło wszystkie procedury wewnętrzne

niezbędne do jej przyjęcia. Do czasu wejścia jej w życie każde państwo członkowskie,

które zakończyło procedury, może jednak oświadczyć, że będzie stosować Konwencję w

swoich stosunkach z państwami członkowskimi, które zgłoszą takie samo oświadczenie

w odniesieniu do przepisów objętych niniejszą Konwencją.

4.

Postanowienia niniejszej Konwencji mają pierwszeństwo przed wszelkimi uzgodnieniami

administracyjnymi między państwami członkowskimi dotyczącymi ponownego podziału kwot

kosztów poboru w sytuacjach objętych zakresem niniejszej Konwencji od dnia rozpoczęcia

stosowania niniejszej Konwencji między zainteresowanymi państwami członkowskimi.

1.

Każda Umawiająca się Strona może zaproponować zmiany do niniejszej Konwencji, szczególnie

gdy grożą jej poważne straty budżetowe w związku ze stosowaniem tej Konwencji. Wszelkie

proponowane zmiany przesyłane są depozytariuszowi, o którym mowa w art. 7, który powiadamia

o nich Umawiające się Strony.

2.

Umawiające się Strony przyjmują zmiany za wspólnym porozumieniem.

3.

Zmiany przyjęte zgodnie z ust. 2 wchodzą w życie zgodnie z art. 7.

Umawiające się Strony dokonuj ą przeglądu niniejszej Konwencji najpóźniej trzy lata

od dnia rozpoczęcia stosowania Zmodernizowanego kodeksu celnego i w razie potrzeby mogą ją zmienić na podstawie tego przeglądu zgodnie z art. 8.

1.

Każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą konwencję przez notyfikację

skierowaną do Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej.

2.

Wypowiedzenie nabiera mocy po upływie dziewięćdziesięciu dni od daty otrzymania przez

Sekretarza Generalnego notyfikacji o wypowiedzeniu.