Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim

Ustawa określa zasady, warunki oraz tryb nabywania i utraty obywatelstwa polskiego,

potwierdzania jego posiadania lub utraty, a także właściwość organów w tych sprawach.

W dniu wejścia w życie ustawy obywatelami polskimi są osoby, które posiadają obywatelstwo

polskie na podstawie dotychczasowych przepisów.

1.

Obywatel polski posiadający równocześnie obywatelstwo innego państwa ma wobec Rzeczypospolitej

Polskiej takie same prawa i obowiązki jak osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo

polskie.

2.

Obywatel polski nie może wobec władz Rzeczypospolitej Polskiej powoływać się ze skutkiem

prawnym na posiadane równocześnie obywatelstwo innego państwa i na wynikające z niego

prawa i obowiązki.

Obywatelstwo polskie nabywa się

1)

z mocy prawa;

2)

przez nadanie obywatelstwa polskiego;

3)

przez uznanie za obywatela polskiego;

4)

przez przywrócenie obywatelstwa polskiego.

Zawarcie związku małżeńskiego przez obywatela polskiego z osobą niebędącą obywatelem

polskim nie powoduje zmian w obywatelstwie małżonków.

1.

Zmiany w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców podlegają uwzględnieniu

przy określeniu obywatelstwa małoletniego, jeżeli nastąpiły przed upływem roku od

dnia urodzenia się małoletniego.

2.

Zmiany w ustaleniu osoby ojca, wynikające z orzeczenia sądu wydanego na skutek powództwa

o zaprzeczenie ojcostwa albo o unieważnienie uznania, podlegają uwzględnieniu przy

określeniu obywatelstwa małoletniego, chyba że małoletni osiągnął już pełnoletność

lub za jego zgodą, jeżeli ukończył 16 lat.

1.

Nadanie obywatelstwa polskiego rodzicom, uznanie ich za obywateli polskich oraz wyrażenie

zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego obejmuje małoletniego pozostającego

pod ich władzą rodzicielską.

2.

Nadanie obywatelstwa polskiego jednemu z rodziców, uznanie go za obywatela polskiego

oraz wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego obejmuje małoletniego

pozostającego pod jego władzą rodzicielską, w przypadku gdy

1)

drugiemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska;

2)

drugie z rodziców złożyło oświadczenie o wyrażeniu zgody na nabycie lub utratę przez

małoletniego obywatelstwa polskiego.

Do nadania obywatelstwa polskiego małoletniemu, który ukończył 16 lat, uznania go

za obywatela polskiego oraz utraty przez niego obywatelstwa polskiego wskutek wyrażenia

zgody na zrzeczenie się obywatelstwa przez jego rodziców jest wymagane oświadczenie

o wyrażeniu zgody złożone przez małoletniego.

Oświadczenia, o których mowa w ustawie, w sprawach związanych z nabyciem lub utratą

obywatelstwa polskiego przyjmuje do protokołu

1)

wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania - od obywatela polskiego zamieszkałego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz od cudzoziemca przebywającego legalnie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pobytu na podstawie wizy lub

w ruchu bezwizowym;

2)

konsul - od osoby zamieszkałej za granicą.

1.

W sprawach o nadanie obywatelstwa polskiego i wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 5 i art. 53, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm..

2.

W sprawach uregulowanych w ustawie należących do właściwości konsulów stosuje się

przepisy ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z późn. zm., o ile ustawa nie stanowi inaczej.

3.

W sprawach innych niż wymienione w ust. 1 i 2 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

4.

W sprawach należących do właściwości wojewody organem wyższego stopnia w rozumieniu

Kodeksu postępowania administracyjnego jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Wojewoda i minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą odstąpić w części od uzasadnienia

decyzji wydanych na podstawie ustawy, jeżeli wymagają tego względy obronności lub

bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Wnioski, oświadczenia i dokumenty wymagane w sprawach uregulowanych w ustawie, sporządzone

w języku obcym, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski sporządzonym lub

poświadczonym przez tłumacza przysięgłego lub przez konsula, chyba że umowa międzynarodowa,

którą Rzeczpospolita Polska jest związana, stanowi inaczej.

1.

Dane cudzoziemca, małoletniego, wnioskodawcy, osoby lub wstępnych wymagane na podstawie

art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, art. 33 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, art.

40 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 56 ust. 1 obejmują

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

datę i miejsce urodzenia;

4)

imię i nazwisko ojca;

5)

imię i nazwisko rodowe matki;

6)

płeć;

7)

obywatelstwo;

8)

stan cywilny;

9)

numer PESEL, jeżeli został nadany.

2.

Dane małżonka cudzoziemca lub małżonka wnioskodawcy wymagane na podstawie art. 20

ust. 1 pkt 7, art. 33 ust. 1 pkt 4 oraz art. 48 ust. 1 pkt 4 obejmują

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

obywatelstwo.

Małoletni nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie, w przypadku gdy

1)

co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim;

2)

urodził się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jego rodzice są nieznani, nie

posiadają żadnego obywatelstwa lub ich obywatelstwo jest nieokreślone.

Małoletni nabywa obywatelstwo polskie, gdy został znaleziony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a jego rodzice są nieznani.

Małoletni cudzoziemiec, przysposobiony przez osobę lub osoby posiadające obywatelstwo

polskie, nabywa obywatelstwo polskie, jeżeli przysposobienie pełne nastąpiło przed

ukończeniem przez niego 16 lat. W tym przypadku przyjmuje się, że małoletni cudzoziemiec

nabył obywatelstwo polskie z dniem urodzenia.

Do nabycia obywatelstwa polskiego przez repatriację stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, z późn. zm..

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może nadać cudzoziemcowi obywatelstwo polskie.

1.

Nadanie obywatelstwa polskiego następuje na wniosek cudzoziemca.

2.

Nadanie obywatelstwa polskiego małoletniemu cudzoziemcowi następuje na wniosek jego

przedstawicieli ustawowych.

3.

W przypadku braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi każdy z nich może

zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.

1.

Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego zawiera

1)

dane cudzoziemca;

2)

adres zamieszkania;

3)

informacje o rodzicach cudzoziemca i dalszych wstępnych, jeżeli posiadali obywatelstwo

polskie;

4)

informacje o posiadaniu obywatelstwa polskiego w przeszłości, jego utracie oraz dacie

nabycia obywatelstwa innego państwa;

5)

informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca, jego osiągnięciach zawodowych, działalności

politycznej i społecznej;

6)

informację o znajomości przez cudzoziemca języka polskiego;

7)

dane małżonka cudzoziemca;

8)

informację, czy cudzoziemiec ubiegał się o nabycie obywatelstwa polskiego w przeszłości;

9)

uzasadnienie.

2.

Cudzoziemiec sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem umieszcza

dodatkowo we wniosku

1)

dane małoletniego;

2)

informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu zgody

na nabycie obywatelstwa, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 8.

3.

Wniosek przedstawiciela ustawowego o nadanie obywatelstwa polskiego małoletniemu cudzoziemcowi

zawiera dane i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 3-6, 8 i 9 oraz ust. 2 pkt 2.

We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko, adres zamieszkania przedstawiciela

ustawowego.

4.

Do wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których mowa w ust.

1 pkt 1, 5, 7 lub ust. 2;

2)

posiadane dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4;

3)

fotografie osób objętych wnioskiem.

5.

Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego składa się na formularzu, którego wzór określają

przepisy wydane na podstawie art. 29 ust. 1.

1.

Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego składa się, za pośrednictwem wojewody lub

konsula, osobiście lub korespondencyjnie z podpisem urzędowo poświadczonym. Przepis

art. 9 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 20 ust. 1, 2 lub 3 lub nie dołączono

do niego dokumentów, o których mowa w art. 20 ust. 4, organ przyjmujący wniosek wzywa

wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania z

pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

3.

Wojewoda i konsul przekazują Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego

wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie art. 20 ust. 4 oraz własną opinią.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, przed przekazaniem wniosku Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej, zwraca się do Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych organów, o udzielenie informacji, które

mogą mieć istotne znaczenie w sprawie o nadanie obywatelstwa polskiego, i sporządza

opinię dotyczącą wniosku.

5.

Organy, o których mowa w ust. 4, są obowiązane udzielić pisemnej informacji, w terminie

30 dni od dnia otrzymania zapytania. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin

ten może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do udzielenia informacji

powiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

W przypadku gdy na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o nadanie obywatelstwa

polskiego wojewoda poweźmie wątpliwość, czy cudzoziemiec nie posiada obywatelstwa

polskiego, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa

polskiego.

2.

W przypadku gdy na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o nadanie obywatelstwa

polskiego konsul, minister właściwy do spraw wewnętrznych lub Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej poweźmie wątpliwość, czy cudzoziemiec nie posiada obywatelstwa polskiego,

przekazuje wniosek do wojewody w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie potwierdzenia

posiadania obywatelstwa polskiego.

3.

W przypadku stwierdzenia w toku postępowania w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa

polskiego, że cudzoziemiec posiada obywatelstwo polskie, wojewoda wydaje decyzję o

potwierdzeniu posiadania obywatelstwa polskiego, zaś wnioskowi o nadanie obywatelstwa

polskiego nie nadaje się dalszego biegu.

W przypadku gdy wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego cudzoziemcowi został złożony

w czasie, gdy wobec tego cudzoziemca jest prowadzone postępowanie o uznanie za obywatela

polskiego albo postępowanie o przywrócenie obywatelstwa polskiego, postępowanie o

uznanie za obywatela polskiego albo postępowanie o przywrócenie obywatelstwa polskiego

umarza się.

1.

Wojewoda, konsul i minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazują wniosek o nadanie

obywatelstwa polskiego bezpośrednio Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej w każdym

przypadku, gdy Prezydent tak zadecyduje, bez względu na stadium postępowania.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda i konsul informują ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przekazaniu wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie lub odmawia jego nadania

w formie postanowienia.

2.

Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych kopię postanowienia, o którym mowa w ust. 1.

Cudzoziemiec nabywa obywatelstwo polskie w dniu wydania przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej postanowienia o nadaniu obywatelstwa polskiego.

1.

Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej sporządza akty nadania obywatelstwa polskiego

i zawiadomienia o odmowie nadania obywatelstwa polskiego.

2.

Akt nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa

polskiego, o których mowa w ust. 1, zawierają

1)

informację o treści postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, datę jego

wydania i numer;

2)

dane cudzoziemca, którego akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o

odmowie nadania obywatelstwa polskiego dotyczy

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

imię ojca i imię matki;

3)

oznaczenie organu sporządzającego akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie

o odmowie nadania obywatelstwa polskiego oraz datę sporządzenia aktu albo zawiadomienia.

1.

Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej przekazuje, w celu doręczenia wnioskodawcy,

akty nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienia o odmowie nadania obywatelstwa

polskiego

1)

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych - jeżeli akt nadania obywatelstwa polskiego

albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa polskiego dotyczy cudzoziemca, którego

wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego został złożony za pośrednictwem konsula;

2)

wojewodzie, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, za pośrednictwem konsula, który przyjął

wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego, informuje niezwłocznie wnioskodawcę o nadaniu

obywatelstwa polskiego albo o odmowie nadania obywatelstwa polskiego. Informacja może

być przekazana przy pomocy urządzeń umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na

nośniku papierowym lub za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, za pośrednictwem konsula, który przyjął

wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego, doręcza wnioskodawcy akt nadania obywatelstwa

polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa polskiego.

4.

Wojewoda, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego, doręcza wnioskodawcy

akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa

polskiego.

5.

Do doręczeń, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące doręczeń.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego, wymogi dotyczące fotografii dołączanej do

wniosku oraz wzory aktu nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienia o odmowie nadania

obywatelstwa polskiego.

2.

Wzór formularza wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego uwzględnia dane i informacje,

o których mowa w art. 20 ust. 1-3.

3.

Wzór aktu nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienia o odmowie nadania obywatelstwa

polskiego uwzględnia dane, o których mowa w art. 27 ust. 2.

1.

Za obywatela polskiego uznaje się

1)

cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co

najmniej od 3 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego Wspólnot Europejskich lub na podstawie prawa stałego pobytu, który

posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł

prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;

2)

cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co

najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, który

a)

pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim

lub

b)

nie posiada żadnego obywatelstwa;

3)

cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co

najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, które uzyskał w związku

z posiadaniem statusu uchodźcy nadanego w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

małoletniego cudzoziemca, którego jedno z rodziców jest obywatelem polskim, przebywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się,

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego

pobytu, a drugie z rodziców nieposiadające obywatelstwa polskiego wyraziło zgodę na

to uznanie;

5)

małoletniego cudzoziemca, którego co najmniej jednemu z rodziców zostało przywrócone

obywatelstwo polskie, jeżeli małoletni przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, a drugie z rodziców nieposiadające

obywatelstwa polskiego wyraziło zgodę na to uznanie;

6)

cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie i legalnie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej co najmniej od 10 lat, który spełnia łącznie następujące warunki

a)

posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Wspólnot Europejskich lub prawo stałego pobytu,

b)

posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł

prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;

7)

cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co

najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, które uzyskał w związku

z polskim pochodzeniem.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego, z wyłączeniem cudzoziemca,

o którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, jest obowiązany posiadać znajomość języka polskiego

potwierdzoną urzędowym poświadczeniem, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim

(Dz. U. Nr 90, poz. 999, z późn. zm., świadectwem ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwem ukończenia

szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim.

3.

Do ustalenia, czy cudzoziemiec przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, stosuje się odpowiednio przepis art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm..

Cudzoziemcowi odmawia się uznania za obywatela polskiego, w przypadku gdy

1)

nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 30;

2)

nabycie przez niego obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

1.

Uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego następuje na jego wniosek, a w przypadku

małoletniego cudzoziemca - na wniosek jego przedstawicieli ustawowych.

2.

W przypadku braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi każdy z nich może

zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.

1.

Wniosek o uznanie za obywatela polskiego zawiera

1)

dane cudzoziemca;

2)

adres zamieszkania;

3)

informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej, zajmowanym

przez niego lokalu, jego osiągnięciach zawodowych, działalności politycznej i społecznej;

4)

dane małżonka cudzoziemca;

5)

informację, czy cudzoziemiec ubiegał się o nabycie obywatelstwa polskiego w przeszłości

oraz czy posiadał obywatelstwo polskie;

6)

uzasadnienie.

2.

Cudzoziemiec sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem umieszcza

dodatkowo we wniosku

1)

dane małoletniego;

2)

informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu zgody

na nabycie obywatelstwa, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 lub art. 8.

3.

Wniosek przedstawiciela ustawowego o uznanie za obywatela polskiego małoletniego cudzoziemca

zawiera dane i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 6 oraz ust. 2 pkt 2. We

wniosku umieszcza się również imię i nazwisko, adres zamieszkania przedstawiciela

ustawowego.

4.

Do wniosku o uznanie za obywatela polskiego dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których mowa w ust.

1 pkt 1, 3 i 4 lub ust. 2;

2)

posiadane dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5;

3)

urzędowe poświadczenie, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, świadectwo ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwo ukończenia

szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim, w przypadku gdy jest wymagane;

4)

fotografie osób objętych wnioskiem.

5.

Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się na formularzu, którego wzór określają

przepisy wydane na podstawie art. 37 ust. 1.

Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się do wojewody.

1.

W przypadku gdy wniosek o uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego został złożony

w czasie, gdy wobec tego cudzoziemca jest prowadzone postępowanie o nadanie obywatelstwa

polskiego, postępowanie w sprawie o uznanie za obywatela polskiego umarza się.

2.

W przypadku gdy wniosek o uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego został złożony

w czasie, gdy wobec tego cudzoziemca jest prowadzone postępowanie o przywrócenie obywatelstwa

polskiego, postępowanie o uznanie za obywatela polskiego zawiesza się do czasu zakończenia

postępowania o przywrócenie obywatelstwa polskiego.

1.

Decyzję w sprawie uznania cudzoziemca za obywatela polskiego wydaje wojewoda właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie dotyczy.

2.

Wojewoda przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, zwraca się do komendanta

wojewódzkiego Policji, dyrektora delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a

w razie potrzeby do innych organów, o udzielenie informacji, czy nabycie przez cudzoziemca

obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

3.

Do udzielania informacji, o których mowa w ust. 2, stosuje się przepis art. 21 ust.

5, z tym że o przedłużeniu terminu organ obowiązany do udzielenia informacji powiadamia

wojewodę.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o uznanie za obywatela polskiego oraz wymogi dotyczące fotografii dołączanej

do wniosku.

2.

Wzór formularza wniosku o uznanie za obywatela polskiego uwzględnia dane i informacje,

o których mowa w art. 33 ust. 1-3.

1.

Cudzoziemcowi, który utracił obywatelstwo polskie przed dniem 1 stycznia 1999 r. na

podstawie

1)

art. 11 lub 13 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego

(Dz. U. Nr 7, poz. 44, z późn. zm.,

2)

art. 11 lub 12 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. Nr 4, poz. 25),

3)

art. 13, 14 lub 15 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z późn. zm.

- przywraca się obywatelstwo polskie, na jego wniosek.

2.

Nie przywraca się obywatelstwa polskiego cudzoziemcowi, który

1)

dobrowolnie wstąpił w okresie od 1 września 1939 r. do 8 maja 1945 r. do służby w

wojskach Państw Osi lub ich sojuszników;

2)

przyjął w okresie od 1 września 1939 r. do 8 maja 1945 r. urząd publiczny w służbie

Państw Osi lub ich sojuszników;

3)

działał na szkodę Polski, a zwłaszcza jej niepodległości i suwerenności, lub uczestniczył

w łamaniu praw człowieka.

3.

Nie przywraca się obywatelstwa polskiego cudzoziemcowi, jeżeli stanowi to zagrożenie

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

1.

Obywatelstwo polskie przywraca minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze decyzji.

2.

Nabycie obywatelstwa polskiego następuje w dniu, w którym decyzja o przywróceniu obywatelstwa

polskiego stała się ostateczna.

1.

Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 38 ust. 1, składa wniosek o przywrócenie obywatelstwa

polskiego, który zawiera

1)

dane cudzoziemca;

2)

adres zamieszkania;

3)

oświadczenie o posiadaniu w przeszłości obywatelstwa polskiego oraz informacje o okolicznościach

jego utraty;

4)

adres ostatniego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed

utratą obywatelstwa polskiego;

5)

życiorys.

2.

Do wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające tożsamość i obywatelstwo;

2)

dokumenty potwierdzające zmianę imienia i nazwiska, jeżeli takie nastąpiły;

3)

posiadane dokumenty potwierdzające utratę obywatelstwa polskiego;

4)

fotografię osoby objętej wnioskiem.

3.

Wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego składa się na formularzu, którego wzór

określają przepisy wydane na podstawie art. 45 ust. 1.

1.

W przypadku gdy wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego został złożony w czasie,

gdy wobec cudzoziemca objętego wnioskiem prowadzone jest postępowanie o nadanie obywatelstwa

polskiego, postępowanie o przywrócenie obywatelstwa polskiego umarza się.

2.

W przypadku gdy wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego został złożony w czasie,

gdy wobec cudzoziemca objętego wnioskiem prowadzone jest postępowanie o uznanie za

obywatela polskiego, postępowanie o uznanie za obywatela polskiego zawiesza się do

czasu zakończenia postępowania o przywrócenie obywatelstwa polskiego.

1.

Wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego składa się do ministra właściwego do

spraw wewnętrznych. Cudzoziemiec zamieszkujący poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

składa wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego za pośrednictwem konsula właściwego

ze względu na jego miejsce zamieszkania.

2.

Konsul przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wniosek

o przywrócenie obywatelstwa polskiego wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie art.

40 ust. 2 oraz posiadane informacje i dokumenty istotne w sprawie.

1.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 1, minister właściwy do spraw

wewnętrznych zwraca się do Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych organów, o udzielenie informacji, czy przywrócenie

obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz czy cudzoziemiec, który złożył

wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego, nie działał na szkodę Polski, a zwłaszcza

jej niepodległości i suwerenności, lub uczestniczył w łamaniu praw człowieka.

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 1, minister właściwy do spraw

wewnętrznych może zwrócić się do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji o treści posiadanych

dokumentów dotyczących osoby ubiegającej się o przywrócenie obywatelstwa polskiego

oraz o ich udostępnienie.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane udzielić pisemnej informacji, w

terminie 30 dni od dnia otrzymania zapytania. W szczególnie uzasadnionych przypadkach

termin ten może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do udzielenia

informacji powiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

W przypadku gdy na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o przywrócenie obywatelstwa

polskiego minister właściwy do spraw wewnętrznych lub konsul poweźmie wątpliwość,

czy cudzoziemiec nie posiada obywatelstwa polskiego, przekazuje wniosek do wojewody

w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa

polskiego.

2.

W przypadku stwierdzenia w toku postępowania w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa

polskiego, że cudzoziemiec posiada obywatelstwo polskie, wojewoda wydaje decyzję o

potwierdzeniu posiadania obywatelstwa polskiego, zaś wnioskowi o przywrócenie obywatelstwa

polskiego nie nadaje się dalszego biegu.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o przywrócenie

obywatelstwa polskiego oraz wymogi dotyczące fotografii dołączanej do wniosku.

2.

Wzór formularza wniosku uwzględnia dane i informacje, o których mowa w art. 40 ust.

1.

Obywatel polski, który zrzeka się obywatelstwa polskiego, traci obywatelstwo polskie

po uzyskaniu zgody Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może wyrazić obywatelowi polskiemu, na jego wniosek,

zgodę na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

2.

Wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego przez małoletniego pozostającego

pod wyłączną władzą rodzicielską osoby lub osób nieposiadających obywatelstwa polskiego

następuje na wniosek jego przedstawicieli ustawowych.

3.

W przypadku braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi każdy z nich może

zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego zawiera

1)

oświadczenie wnioskodawcy o zrzeczeniu się obywatelstwa polskiego;

2)

dane wnioskodawcy;

3)

adres zamieszkania;

4)

dane małżonka wnioskodawcy;

5)

informację o ostatnim miejscu zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli wnioskodawca zamieszkuje poza tym terytorium.

2.

Obywatel polski sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim umieszcza dodatkowo

we wniosku

1)

dane małoletniego;

2)

informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu zgody

na utratę obywatelstwa polskiego, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 lub art. 8.

3.

Wniosek przedstawiciela ustawowego o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego przez małoletniego zawiera dane i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 2

i 5 oraz ust. 2 pkt 2. We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko, adres zamieszkania

przedstawiciela ustawowego.

4.

Do wniosku dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których mowa w ust.

1 pkt 2 i 4 lub ust. 2;

2)

posiadane dokumenty potwierdzające, że wnioskodawca jest obywatelem polskim;

3)

dokument potwierdzający posiadanie obywatelstwa innego państwa lub przyrzeczenie jego

nadania;

4)

fotografie osób objętych wnioskiem.

5.

Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego składa się na formularzu,

którego wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 54 ust. 1.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego składa się osobiście

lub korespondencyjnie z podpisem urzędowo poświadczonym, za pośrednictwem wojewody

lub konsula. Przepis art. 9 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 48 ust. 1, 2 lub 3 lub nie dołączono

do niego dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 4, organ przyjmujący wniosek wzywa

wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania z

pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

3.

Wojewoda i konsul przekazują niezwłocznie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej,

za pośrednictwem ministra właściwego do spraw wewnętrznych, wniosek o wyrażenie zgody

na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie

art. 48 ust. 4.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, przed przekazaniem wniosku Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej, zwraca się do Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych organów, o udzielenie informacji, które

mogą mieć istotne znaczenie w sprawie o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego, i sporządza opinię dotyczącą wniosku.

5.

Do udzielania informacji, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepis art. 21 ust.

5.

1.

Wojewoda, konsul i minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazują wniosek o wyrażenie

zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego bezpośrednio Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej w każdym przypadku, gdy Prezydent tak zadecyduje, bez względu na stadium

postępowania.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda i konsul informują ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przekazaniu wniosku o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wyraża zgodę na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego

lub odmawia jej wyrażenia w formie postanowienia.

2.

Utrata obywatelstwa polskiego następuje po upływie 30 dni od dnia wydania postanowienia

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Utrata obywatelstwa polskiego może nastąpić w terminie krótszym niż określony w ust.

2, wskazanym w postanowieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych kopię postanowienia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej sporządza zawiadomienia o treści postanowień

w sprawach o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

informację o treści postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, datę jego

wydania i numer;

2)

dane osoby, której zawiadomienie dotyczy

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

imię ojca i imię matki;

3)

oznaczenie organu sporządzającego zawiadomienie oraz datę jego sporządzenia.

Do doręczenia zawiadomień o treści postanowień w sprawach o wyrażenie zgody na zrzeczenie

się obywatelstwa polskiego stosuje się przepisy art. 28.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego, wymogi dotyczące

fotografii dołączanej do wniosku oraz wzór zawiadomienia o treści postanowienia w

sprawie wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

2.

Wzór formularza wniosku o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego

uwzględnia dane i informacje, o których mowa w art. 48 ust. 1-3.

3.

Wzór zawiadomienia o treści postanowienia w sprawie o wyrażenie zgody na zrzeczenie

się obywatelstwa polskiego uwzględnia dane i informacje, o których mowa w art. 52

ust. 2.

1.

Decyzję w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty

wydaje na wniosek osoby, której postępowanie dotyczy, lub podmiotu, który wykaże interes

prawny lub ciążący na nim obowiązek uzyskania decyzji, wojewoda właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej osoby, której postępowanie dotyczy, a w przypadku braku tej podstawy - wojewoda

mazowiecki.

2.

Postępowanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, może być wszczęte także z urzędu.

1.

Wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego zawiera dane

osoby, której potwierdzenie dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje

o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego.

2.

Osoba i podmiot występujący z wnioskiem o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa

polskiego są obowiązani dołączyć dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte

we wniosku, chyba że uzyskanie tych dokumentów napotyka trudne do przezwyciężenia

przeszkody.

1.

Wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego składa się do

wojewody. Osoba zamieszkująca poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może złożyć

wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego za pośrednictwem

konsula właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania.

2.

Konsul niezwłocznie przekazuje wojewodzie wniosek wraz z załączonymi dokumentami oraz

posiadane dokumenty i informacje o osobie, której postępowanie dotyczy.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o potwierdzenie

posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego, uwzględniając dane osoby, której potwierdzenie

dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje o istotnych okolicznościach

niezbędnych do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych tworzy i prowadzi w systemie teleinformatycznym

centralny rejestr danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego, zwany dalej „rejestrem

centralnym”.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych jest administratorem danych przetwarzanych

w rejestrze centralnym w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm..

3.

Rejestr centralny obejmuje dane z rejestrów prowadzonych w sprawach

1)

nadania obywatelstwa polskiego;

2)

uznania za obywatela polskiego;

3)

przywrócenia obywatelstwa polskiego;

4)

wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego;

5)

wyboru dla małoletniego obywatelstwa innego państwa.

4.

Rejestr centralny obejmuje również dane zawarte w dokumentach, o których mowa w art.

25 ust. 2 i art. 51 ust. 4.

1.

Rejestry, o których mowa w art. 59 ust. 3 pkt 1 i 4, prowadzi minister właściwy do

spraw wewnętrznych, wojewoda i konsul, każdy w zakresie swojej właściwości.

2.

Rejestr, o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2, prowadzi minister właściwy do spraw

wewnętrznych i wojewoda, każdy w zakresie swojej właściwości.

3.

Rejestr, o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 3, prowadzi minister właściwy do spraw

wewnętrznych i konsul, każdy w zakresie swojej właściwości.

4.

Rejestr, o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 5, prowadzi wojewoda i konsul.

5.

Wojewoda i konsul przekazują do rejestru centralnego dane zawarte w prowadzonych przez

siebie rejestrach niezwłocznie po ich umieszczeniu we właściwym rejestrze.

W rejestrach, o których mowa w art. 59 ust. 3, gromadzi się i przechowuje

1)

informacje o wnioskach i wydanych rozstrzygnięciach w sprawach nadania obywatelstwa

polskiego, uznania za obywatela polskiego, przywrócenia obywatelstwa polskiego i wyrażenia

zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz o złożonych oświadczeniach o wyborze

dla małoletniego obywatelstwa innego państwa;

2)

dane dotyczące osób, które nabyły lub utraciły obywatelstwo polskie, określające

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

nazwisko rodowe,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

imię i nazwisko ojca,

e)

imię i nazwisko rodowe matki,

f)

płeć,

g)

obywatelstwo,

h)

datę nabycia lub utraty obywatelstwa polskiego,

i)

numer PESEL, jeżeli został nadany.

1.

Dane lub informacje przechowywane w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa

w art. 59 ust. 3, podlegają ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o ile ustawa

nie stanowi inaczej.

2.

Dane lub informacje przechowywane w rejestrach udostępnia się

1)

organom administracji publicznej,

2)

Policji,

3)

Straży Granicznej,

4)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

5)

Agencji Wywiadu,

6)

sądom,

7)

prokuraturze,

8)

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

- w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.

3.

Dane lub informacje przechowywane w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa

w art. 59 ust. 3, są udostępniane na pisemny wniosek podmiotu, o którym mowa w ust.

2.

4.

Dane lub informacje przechowywane w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa

w art. 59 ust. 3, można udostępniać, bez konieczności składania pisemnego wniosku,

o którym mowa w ust. 3, za pomocą urządzeń do teletransmisji danych, podmiotom, o

których mowa w ust. 2, które spełniają łącznie warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w rejestrze, kto, kiedy i w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania.

5.

Dane lub informacje zawarte w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa w

art. 59 ust. 3, mogą być udostępniane organom lub instytucjom innych państw, gdy zezwala

na to umowa międzynarodowa, którą Rzeczpospolita Polska jest związana.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, z późn. zm. w art. 14 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Zgłoszenia zmian w obywatelstwie dokonuje właściwy wojewoda i minister właściwy do

spraw wewnętrznych. Dane o nabyciu lub utracie obywatelstwa polskiego wojewoda lub

minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazuje niezwłocznie do organu gminy właściwego

ze względu na miejsce pobytu stałego osoby, której zmiana dotyczy.

”

.

W ustawie z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z późn. zm. w art. 25

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

sporządza protokół z przyjęcia oświadczenia o wyrażeniu zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2012 r. poz. 161);

”

;

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przyjmuje od osób zamieszkałych w okręgu konsularnym wnioski o

a)

nadanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej obywatelstwa polskiego,

b)

przywrócenie obywatelstwa polskiego,

c)

wyrażenie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego.

”

.

1.

Uznaje się za nieważne i tym samym niewywołujące skutków prawnych od chwili ich wydania

1)

uchwałę Rady Ministrów z dnia 26 września 1946 r. o pozbawieniu obywatelstwa polskiego

generała Władysława Andersa;

2)

uchwałę Rady Ministrów z dnia 26 września 1946 r. o pozbawieniu obywatelstwa polskiego

generałów i oficerów wstępujących do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia;

3)

uchwałę Rady Ministrów z dnia 21 listopada 1947 r. o pozbawieniu Stanisława Mikołajczyka

obywatelstwa polskiego;

4)

uchwałę Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1949 r. w sprawie pozbawienia Stanisława Bańczyka,

Tomasza Kołakowskiego i Stanisława Wójcika obywatelstwa polskiego.

2.

W razie uzasadnionych wątpliwości co do posiadania obywatelstwa polskiego przez osobę,

której dotyczyła uchwała, o której mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2, lub przez zstępnego

takiej osoby organ uprawniony do wydania dowodu osobistego lub paszportu występuje

do właściwego wojewody w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie potwierdzenia

posiadania obywatelstwa polskiego. Decyzję w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa

polskiego wojewoda wydaje w terminie 30 dni.

Postępowania wszczęte na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 69, i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

Centralny rejestr danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego prowadzony na

podstawie art. 18e ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 69, staje się centralnym rejestrem

danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego prowadzonym na podstawie art. 59

ust. 1 niniejszej ustawy.

W razie złożenia wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego przez osobę, wobec

której jest prowadzone postępowanie o nadanie obywatelstwa polskiego lub postępowanie

o uznanie za obywatela polskiego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art.

69, postępowanie o przywrócenie obywatelstwa polskiego umarza się.

Traci moc ustawa z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z 2001 r. Nr 42, poz. 475, z 2003 r. Nr 128, poz. 1175, z 2005 r. Nr 94, poz. 788, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 144, poz. 1043 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem rozdziału

5 i art. 65, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.