Ustawa z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie

1.

Ustawa reguluje sprawy

1)

rejestracji odmian oraz wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego odmian gatunków

roślin uprawnych określonych w

a)

art. 2 ust. 1 pkt A lit. a dyrektywy Rady 66/401/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie

obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych

(Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2298, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 55), zwanej dalej „dyrektywą Rady 66/401/EWG”,

b)

art. 2 ust. 1 pkt A lit. a dyrektywy Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie

obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych

(Dz. Urz. WE L 125 z 11.07.1966, str. 2309, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 66), zwanej dalej „dyrektywą Rady 66/402/EWG”,

c)

art. 2 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie

obrotu materiałem siewnym buraka

(Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 292), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/54/WE”,

d)

art. 2 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie

obrotu materiałem siewnym warzyw

(Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 33, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 313), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/55/WE”,

e)

dyrektywie Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami

ziemniaków

(Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 60, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 340), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/56/WE”,

f)

art. 2 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie

obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych

(Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 74, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 354), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/57/WE”,

g)

dyrektywie Rady 2008/72/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym

oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona

(Dz. Urz. UE L 205 z 01.08.2008, str. 8) w załączniku nr 2,

h)

dyrektywie Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu materiałem

rozmnożeniowym roślin sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji

owoców

(Dz. Urz. UE L 267 z 08.10.2008, str. 28) w załączniku nr 1,

2)

wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego następujących roślin uprawnych

a)

roślin ozdobnych lub użytkowanych jako rośliny ozdobne,

b)

nieprzeznaczonych do obrotu na obszarze Unii Europejskiej odmian gatunków roślin rolniczych

objętych systemami oceny określonymi przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju

(OECD), ogłoszonymi na stronach internetowych tej organizacji,

c)

sadzonek winorośli

- oraz obrotu tym materiałem.

2.

Przepisy ustawy w zakresie wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego oraz obrotu

tym materiałem dotyczą również gatunków roślin stosowanych do uszlachetniania odmian

gatunków roślin, o których mowa w ust. 1.

3.

Wykaz gatunków roślin, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c, ogłasza minister

właściwy do spraw rolnictwa, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z podziałem na grupy roślin: rolnicze, warzywne i sadownicze

oraz podgrupy roślin, podając nazwę w języku polskim i nazwę botaniczną rośliny.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

materiału siewnego przeznaczonego do państw trzecich innego niż materiał siewny, o

którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. b;

2)

leśnego materiału rozmnożeniowego.

1.

W rozumieniu ustawy określenie

1)

odmiana - oznacza zbiorowość roślin w obrębie botanicznej jednostki systematycznej

najniższego znanego stopnia, która

a)

jest określona na podstawie przejawianych właściwości wynikających z określonego genotypu

lub kombinacji genotypów,

b)

różni się od każdej innej zbiorowości roślin na podstawie co najmniej jednej z przejawianych

właściwości,

c)

pozostaje niezmieniona po rozmnożeniu;

2)

odmiana mieszańcowa - oznacza odmianę, której materiał siewny jest wytwarzany za każdym

razem przez krzyżowanie określonych zbiorowości roślin zgodnie ze sposobem i kolejnością

podanymi przez zachowującego odmianę;

3)

składnik odmiany mieszańcowej - oznacza odmianę lub linię rośliny wykorzystywaną za

każdym razem w procesie wytwarzania odmiany mieszańcowej;

4)

odmiana regionalna (odmiana dla zachowania bioróżnorodności) - oznacza populację miejscową

lub odmianę naturalnie przystosowaną do warunków lokalnych, zagrożoną postępującą

z czasem utratą różnorodności genetycznej między populacjami i w obrębie populacji

lub odmian tego samego gatunku lub ograniczeniem bazy genetycznej gatunku spowodowanym

ingerencją człowieka lub zmianami warunków środowiskowych (erozja genetyczna) roślin

rolniczych lub roślin warzywnych;

5)

odmiana amatorska (odmiana odkryta i wyprowadzona do uprawy w szczególnych warunkach)

- oznacza odmianę roślin warzywnych odkrytą i wyprowadzoną z przeznaczeniem do uprawy

w szczególnych warunkach agrotechnicznych, klimatycznych lub glebowych, która nie

ma znaczenia dla towarowej produkcji warzyw, ale ma znaczenie dla zachowania bioróżnorodności;

6)

populacja miejscowa - oznacza zbiór populacji gatunku rośliny albo zbiór jednorodnego

genetycznie wegetatywnego potomstwa pojedynczej rośliny w ramach gatunku rośliny (klony),

który w sposób naturalny przystosował się do warunków środowiskowych regionu pochodzenia;

7)

zachowanie odmiany - oznacza działalność zmierzającą do wytworzenia materiału siewnego

danej odmiany, która zapewni jej charakterystyczne właściwości, wyrównanie i trwałość;

8)

materiał siewny - oznacza rośliny lub ich części przeznaczone do siewu, sadzenia,

szczepienia, okulizacji lub innego sposobu rozmnażania roślin, spełniające wymagania

w zakresie wytwarzania i jakości dla danej kategorii i stanowi

a)

materiał siewny roślin rolniczych obejmujący nasiona roślin rolniczych odmian gatunków

objętych przepisami dotyczącymi wytwarzania i jakości,

b)

materiał siewny roślin warzywnych obejmujący nasiona roślin warzywnych odmian gatunków

objętych przepisami dotyczącymi wytwarzania i jakości,

c)

sadzeniaki ziemniaka obejmujące bulwy ziemniaka,

d)

materiał szkółkarski obejmujący części roślin, w tym podkładki, zrazy, wstawki i oczka,

całe rośliny oraz nasiona, przeznaczone do rozmnażania i produkcji roślin sadowniczych,

z wyłączeniem winorośli,

e)

materiał rozmnożeniowy roślin warzywnych obejmujący części roślin lub rośliny, w tym

podkładki, z wyłączeniem nasion, przeznaczone do rozmnażania i produkcji roślin warzywnych,

f)

materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych obejmujący nasiona, części roślin lub rośliny,

w tym podkładki, przeznaczone do rozmnażania i produkcji roślin ozdobnych lub użytkowanych

w celach ozdobnych,

g)

materiał nasadzeniowy roślin warzywnych lub ozdobnych obejmujący całe rośliny uzyskane

z materiału rozmnożeniowego, a w przypadku roślin warzywnych - z materiału siewnego,

przeznaczone do nasadzeń w celu produkcji warzyw lub roślin ozdobnych,

h)

materiał rozmnożeniowy winorośli obejmujący sadzonki i szczepy ukorzenione, pędy jednoroczne

i pędy niezdrewniałe, podkładki oraz zrazy, przeznaczone do rozmnażania i produkcji

winorośli;

9)

materiał mateczny - oznacza materiał wytworzony przez zachowującego odmianę w sposób

zapewniający zachowanie właściwych cech tej odmiany, przeznaczony do wytworzenia materiału

siewnego kategorii elitarny w urzędowej ocenie materiału siewnego lub materiału siewnego

kategorii standard;

10)

materiał siewny kategorii elitarny - oznacza

a)

materiał siewny przedbazowy wytworzony przez zachowującego odmianę, stanowiący rozmnożenia

poprzedzające materiał siewny bazowy, przeznaczony do produkcji materiału siewnego

bazowego lub dla zachowującego odmianę - również do produkcji materiału siewnego kategorii

kwalifikowany,

b)

materiał siewny bazowy wytworzony z materiału siewnego przedbazowego lub z materiału

matecznego - w przypadku gdy jest wytwarzany przez zachowującego odmianę, przeznaczony

do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany;

11)

materiał siewny kategorii kwalifikowany - oznacza materiał siewny wyprodukowany bezpośrednio

z materiału siewnego kategorii elitarny, przeznaczony do produkcji materiału siewnego

kategorii kwalifikowany kolejnych rozmnożeń lub do produkcji innej niż produkcja materiału

siewnego;

12)

materiał siewny kategorii standard - oznacza

a)

materiał siewny roślin warzywnych, spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i

jakości dla tej kategorii, wytworzony z materiału matecznego, materiału siewnego kategorii

elitarny lub kategorii kwalifikowany przez zachowującego odmianę i przez niego oceniony,

przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego,

b)

materiał siewny odmiany regionalnej lub odmiany amatorskiej, spełniający wymagania

w zakresie wytwarzania i jakości dla tej kategorii, wytworzony przez zachowującego

odmianę i przez niego oceniony, przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału

siewnego,

c)

materiał rozmnożeniowy winorośli, pochodzący z rozmnożenia materiału kategorii elitarny,

kategorii kwalifikowany lub kategorii standard, przeznaczony głównie do produkcji

innej niż produkcja materiału siewnego;

13)

materiał szkółkarski CAC (Conformitas agraria communitatis) - oznacza materiał szkółkarski

roślin sadowniczych wytworzony przez dostawcę i przez niego oceniony, spełniający

wymagania w zakresie wytwarzania i jakości określone dla tego materiału;

14)

materiał siewny kategorii handlowy - oznacza materiał siewny określonych gatunków

roślin pastewnych, oleistych lub włóknistych, spełniający wymagania w zakresie jakości

określone dla tej kategorii materiału siewnego;

15)

materiał siewny odmiany regionalnej - oznacza materiał siewny wytworzony przez zachowującego

odmianę i przez niego oceniony, spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości

określone dla tego materiału;

16)

sadzonki winorośli - oznacza wytworzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sadzonki

przeznaczone do rozmnożeń i nasadzeń winorośli, spełniające wymagania w zakresie wytwarzania

i jakości określone dla tego materiału siewnego;

17)

partia materiału siewnego - oznacza określoną ilość

a)

materiału siewnego odmiany jednolitą pod względem jej właściwości,

b)

materiału siewnego mieszanek o składzie kilku odmian lub gatunków roślin określonym

przez prowadzącego obrót,

c)

jednostek materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego możliwą do zidentyfikowania

ze względu na jego jednorodność i pochodzenie;

18)

stopień kwalifikacji - oznacza kolejne rozmnożenie materiału siewnego odmiany zgodnie

z jej właściwościami;

19)

obrót - oznacza oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego lub

inny sposób dysponowania tym materiałem, z wyłączeniem materiału siewnego przeznaczonego

do

a)

oceny i kontroli,

b)

przerobu, uszlachetniania i pakowania,

c)

innych celów niż się w i sadzenie,

d)

celów naukowych, doświadczalnych i hodowli roślin;

20)

hodowca - oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, która

a)

wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę albo

b)

jest lub była pracodawcą osoby, o której mowa w lit. a, albo zawarła umowę, w ramach

której inna strona tej umowy wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę, albo

c)

jest następcą prawnym osób, o których mowa w lit. a lub b;

21)

zachowujący odmianę - oznacza hodowcę lub inną osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność zmierzającą

do wytworzenia materiału siewnego odmiany, która to działalność zapewni odmianie charakterystyczne

właściwości, wyrównanie i trwałość;

22)

zgłaszający odmianę - oznacza składającego wniosek o wpis odmiany do rejestru odmian,

zachowującego odmianę lub inny podmiot, którym może być osoba fizyczna, osoba prawna

albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, mająca miejsce zamieszkania

albo siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw będących członkami

Unii Europejskiej;

23)

producent - oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, która wytwarza materiał siewny;

24)

prowadzący obrót - oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, która prowadzi obrót materiałem siewnym roślin

rolniczych lub roślin warzywnych;

25)

dostawca - oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, która wytwarza materiał szkółkarski, sadzonki winorośli, materiał

rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i ozdobnych lub użytkowanych

jako ozdobne lub prowadzi obrót tym materiałem;

26)

nieprofesjonalny odbiorca - oznacza osobę fizyczną, która nabywa materiał siewny w

celu użycia na potrzeby własne i nie przeznacza tego materiału oraz wytworzonych z

niego produktów na cele zarobkowe;

27)

państwa członkowskie - oznacza państwa będące członkami Unii Europejskiej;

28)

państwa trzecie - oznacza państwa niebędące członkami Unii Europejskiej;

29)

państwa stowarzyszone - oznacza państwa trzecie, które są państwami członkowskimi

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA);

30)

wspólnotowy katalog - oznacza wykaz odmian roślin rolniczych i warzywnych Unii Europejskiej

i państw stowarzyszonych, których materiał siewny jest dopuszczony do obrotu na terytorium

państw członkowskich;

31)

wspólnotowy wykaz odmian - oznacza wykaz odmian roślin sadowniczych państw członkowskich

i państw stowarzyszonych, dopuszczonych do wytwarzania i obrotu na terytorium państw

członkowskich;

32)

próba urzędowa - oznacza próbę materiału siewnego pobraną w ramach urzędowych działań;

33)

systemy OECD - oznacza stosowane przez Rzeczpospolitą Polską następujące systemy nasienne

OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion wprowadzanych do obrotu międzynarodowego

a)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion traw i roślin strączkowych oraz motylkowatych

drobnonasiennych wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,

b)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion zbóż wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,

c)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion buraka cukrowego i pastewnego wprowadzanych

do obrotu międzynarodowego,

d)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion kukurydzy i sorga wprowadzanych do

obrotu międzynarodowego,

e)

system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion roślin krzyżowych i innych gatunków

roślin oleistych i włóknistych wprowadzanych do obrotu międzynarodowego.

2.

Działania wykonywane przez

1)

Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwaną dalej „Państwową Inspekcją”,

2)

osobę prawną upoważnioną przepisami ustawy do działań w imieniu organów państwa,

3)

osobę fizyczną upoważnioną do działań pomocniczych prowadzonych pod kontrolą organów

państwa

- uważa się za urzędowe działania w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących

nasiennictwa.

3.

Działania, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności badania odrębności, wyrównania

i trwałości lub badania wartości gospodarczej odmiany, sporządzanie opisu odmian,

zwanego dalej „urzędowym opisem”, ocenę materiału siewnego, pobieranie prób materiału

siewnego oraz kontrolę materiału siewnego.

4.

Działania w zakresie oceny materiału siewnego i pobierania prób materiału siewnego

wykonywane przez osoby akredytowane do tych czynności przez organy Państwowej Inspekcji

uważa się za działania wykonywane pod urzędowym nadzorem w rozumieniu przepisów Unii

Europejskiej dotyczących nasiennictwa.

5.

Osoby wykonujące działania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, nie uzyskują w zakresie

swojej działalności żadnych korzyści z tych działań.

Do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

1.

Dla odmian gatunków roślin uprawnych, z wyłączeniem odmian użytkowanych w celach ozdobnych

oraz winorośli, prowadzi się rejestr odmian, zwany dalej „krajowym rejestrem”.

2.

Krajowy rejestr prowadzi Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, zwany

dalej „Centralnym Ośrodkiem”.

1.

Odmianę wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli jest odrębna, wyrównana i trwała

oraz jeżeli

1)

ma zadowalającą wartość gospodarczą - w przypadku gatunków roślin rolniczych;

2)

ma nadaną nazwę zgodną z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego

systemu ochrony odmian roślin

(Dz. Urz. WE L 227 z 01.09.1994, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 16, str. 390, z późn. zm.) lub rozporządzenia Komisji (WE) nr 637/2009 z dnia 22 lipca 2009 r. ustanawiającego reguły

wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian gatunków roślin rolniczych i warzywnych

(Dz. Urz. WE L 191 z 23.07.2009, str. 10);

3)

jest zachowywana, a zachowujący odmianę posiada jej materiał siewny w ilości wystarczającej

do prowadzenia badań tej odmiany.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do

1)

odmian traw nieprzeznaczonych do uprawy na cele pastewne;

2)

odmian roślin rolniczych przeznaczonych wyłącznie do wywozu do państw trzecich;

3)

składników odmian mieszańcowych.

1.

Odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli w dniu złożenia wniosku o wpis odmiany do krajowego

rejestru różni się ona w sposób wyraźny co najmniej jedną właściwością od innej odmiany

1)

co do której został złożony wniosek o wpis do krajowego rejestru lub która została

wpisana do odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego,

lub

2)

która jest wpisana do wspólnotowych katalogów, a w przypadku odmiany rośliny sadowniczej

- do odpowiednich rejestrów innych państw członkowskich lub do wspólnotowego wykazu

odmian roślin sadowniczych.

2.

Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli przy uwzględnieniu sposobu rozmnażania właściwego

dla tej odmiany jest ona wystarczająco jednolita pod względem właściwości branych

pod uwagę przy badaniach odrębności, jak również innych właściwości użytych do opisu

tej odmiany.

3.

Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli jej charakterystyczne właściwości użyte do opisu

tej odmiany nie zmieniają się po jej rozmnożeniu.

1.

Za odmianę o zadowalającej wartości gospodarczej uważa się odmianę, która w porównaniu

do odmian wpisanych do krajowego rejestru, na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub w niektórych jej regionach, ma takie

właściwości, które powodują poprawę wartości gospodarczej w uprawie oraz w przerobie

i użytkowaniu roślin lub wyrobów z nich wytworzonych, przy czym dopuszcza się, aby

pojedyncze, niekorzystne właściwości odmiany, w porównaniu do odmian wpisanych do

krajowego rejestru, były zrekompensowane innymi korzystnymi właściwościami.

2.

W przypadku gdy dla danego gatunku żadna odmiana nie jest wpisana do krajowego rejestru,

za odmianę o zadowalającej wartości gospodarczej uważa się odmianę, która w porównaniu

do odmian wpisanych do wspólnotowego katalogu, które można uprawiać na całym terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub w niektórych jej regionach, ma takie właściwości, które

wpływają na poprawę wartości gospodarczej w uprawie oraz w przerobie i użytkowaniu

roślin lub wyrobów z nich wytworzonych.

Odmianę wpisuje się do krajowego rejestru na wniosek zgłaszającego odmianę.

Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru składa się w terminie umożliwiającym

właściwe przeprowadzenie badań, o których mowa w art. 14 ust. 1 lub 2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

terminy składania wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru, biorąc pod uwagę biologiczne

właściwości danego gatunku rośliny.

Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru składa do dyrektora Centralnego Ośrodka

zgłaszający odmianę.

1.

Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zgłaszającego odmianę, z tym że w przypadku gdy zgłaszającym odmianę jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

hodowcy, z tym że w przypadku gdy hodowcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność

gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania

działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;

3)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odmianę, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

4)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;

5)

oznaczenie odmiany na etapie hodowli (nazwę hodowlaną odmiany);

6)

proponowaną nazwę odmiany;

7)

wskazanie miejsca zachowania odmiany;

8)

wskazanie państwa, w którym odmiana została wyhodowana albo odkryta i wyprowadzona;

9)

oświadczenie

a)

o zamiarze produkcji materiału siewnego wyłącznie kategorii standard - w przypadku

roślin warzywnych,

b)

że materiał siewny nie będzie wykorzystywany do uprawy na cele pastewne - w przypadku

odmian traw,

c)

o przeznaczeniu odmiany wyłącznie do wywozu do państw trzecich - w przypadku odmian

przeznaczonych wyłącznie do wywozu do państw trzecich;

10)

informację o złożeniu wniosku o wpis odmiany do rejestru lub o przyznanie wyłącznego

prawa hodowcy do odmiany w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub

państwie trzecim.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

upoważnienie do reprezentowania hodowcy lub zachowującego odmianę we wszystkich sprawach

związanych z wpisem odmiany do krajowego rejestru, jeżeli wniosku nie składa hodowca

lub zachowujący odmianę;

2)

kwestionariusz techniczny zawierający opis odmiany albo składników odmiany mieszańcowej,

jeżeli podlegają one badaniom, o których mowa w art. 14 ust. 1;

3)

pisemną zgodę hodowcy

a)

składników odmiany mieszańcowej na ich wykorzystanie do hodowli, jeżeli składnik tej

odmiany mieszańcowej jest chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany zgodnie z

przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin

(Dz. U. Nr 137, poz. 1300, z późn. zm., zwanym dalej „wyłącznym prawem do odmiany”, lub chroniony wyłącznym prawem hodowcy

do odmiany w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim,

b)

odmiany macierzystej chronionej wyłącznym prawem do odmiany na jej użycie, jeżeli

została wykorzystana do hodowli odmiany pochodnej;

4)

kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru,

o której mowa w art. 24 ust. 1.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, można dołączyć listę osób fizycznych, które brały

udział w wyhodowaniu albo odkryciu i wyprowadzeniu odmiany, pod warunkiem że osoby

te wyraziły na to zgodę na piśmie.

4.

Lista osób fizycznych, o której mowa w ust. 3, zawiera imię i nazwisko oraz adres

i miejsce zamieszkania osoby, która wzięła udział w wyhodowaniu albo odkryciu i wyprowadzeniu

odmiany, z tym że w przypadku gdy osoba ta prowadzi działalność gospodarczą, zamiast

adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania działalności,

jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby.

5.

Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru oraz kwestionariusz techniczny składa

się na formularzu udostępnionym na stronie internetowej administrowanej przez Centralny

Ośrodek.

6.

Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 2, nie mogą być udostępniane bez zgody zgłaszającego

odmianę wyrażonej na piśmie.

7.

W przypadku wniosków o wpis odmiany do krajowego rejestru dotyczących odmian nieróżniących

się wyraźnie od siebie, o pierwszeństwie wpisu odmiany do krajowego rejestru decyduje

kolejność wpływu wniosków.

1.

Przed wpisaniem odmiany do krajowego rejestru Centralny Ośrodek przeprowadza badania

odrębności, wyrównania i trwałości, zwane dalej „badaniami OWT”, zgodnie z metodykami

opracowanymi na podstawie metodyk Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) albo wytycznych

Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV), a w przypadku ich braku

- zgodnie z metodykami badań opracowanymi przez dyrektora Centralnego Ośrodka.

2.

Przed wpisaniem odmiany roślin rolniczych do krajowego rejestru Centralny Ośrodek

przeprowadza badania wartości gospodarczej odmiany, zwane dalej „badaniami WGO”, zgodnie

z metodykami badań opracowanymi przez dyrektora Centralnego Ośrodka.

3.

Metodyki, o których mowa w ust. 1 i 2, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.

4.

Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, są przeprowadzane przez okres niezbędny do dokonania

oceny odmiany w stacjach doświadczalnych oceny odmian.

5.

Badanie odmiany, co do której złożono wniosek o wpis do krajowego rejestru, rozpoczyna

się w pierwszym sezonie wegetacyjnym następującym po terminie złożenia wniosku.

6.

Przed rozpoczęciem badań OWT lub WGO Centralny Ośrodek zawiadamia pisemnie zgłaszającego

odmianę o terminie rozpoczęcia badań i przewidywanym terminie ich zakończenia.

7.

Zgłaszający odmianę w celu przeprowadzenia badań OWT lub WGO jest obowiązany dostarczyć

nieodpłatnie materiał siewny w ilości i terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek

i na adres wskazany przez ten ośrodek.

8.

Jeżeli Centralny Ośrodek nie prowadzi badań, o których mowa w ust. 1 i 2, dotyczących

danego gatunku, może

1)

zlecić przeprowadzenie tych badań lub ich części innemu podmiotowi albo

2)

uznać wyniki badań OWT wykonanych za granicą, jeżeli są przeprowadzone zgodnie z metodykami

albo wytycznymi, o których mowa w ust. 1.

1.

Zachowujący odmianę w czasie trwania badań OWT lub WGO

1)

prowadzi dokumentację dotyczącą zachowania odmiany zawierającą dane o wytwarzaniu

wszystkich rozmnożeń poprzedzających otrzymanie materiału siewnego kategorii elitarny;

2)

umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej

a)

dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i matecznego materiału siewnego,

b)

pobranie próbek kontrolnych materiału siewnego w celu sprawdzenia poprawności zachowania

odmiany,

c)

sprawdzenie dokumentacji, o której mowa w pkt 1, i bazy hodowlanej posiadanej przez

zachowującego odmianę;

3)

udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i informacji

niezbędnych do przeprowadzenia badań OWT lub WGO.

2.

Jeżeli w trakcie badań OWT lub WGO nastąpiła zmiana hodowcy lub zachowującego odmianę,

zgłaszający odmianę zawiadamia pisemnie o tej zmianie Centralny Ośrodek, w terminie

30 dni od jej nastąpienia.

3.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, dołącza się kopie dokumentów potwierdzających

nastąpienie zmiany.

4.

Zgłaszającemu odmianę umożliwia się zapoznanie z przebiegiem oraz wynikami badań OWT

lub WGO.

5.

Jeżeli zachowujący odmianę zachowuje odmianę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim, Centralny Ośrodek może zwrócić się do odpowiedniego urzędu tego państwa

o udzielenie pomocy w przeprowadzeniu kontroli zachowania odmiany.

1.

Centralny Ośrodek może zaciągać kredyt na prowadzoną działalność rolniczą.

2.

Zaciągnięcie przez Centralny Ośrodek kredytu przewyższającego 10% rocznych przychodów

wymaga zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa i ministra właściwego do spraw

finansów publicznych.

1.

Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w sprawie wpisu odmiany do krajowego rejestru

po przeprowadzeniu badań OWT lub WGO.

2.

Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisu odmiany do krajowego

rejestru, jeżeli

1)

odmiana nie spełnia warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1, lub

2)

zgłaszający odmianę nie uiścił opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 1, za badania

OWT lub WGO, lub

3)

zgłaszający odmianę nie dostarczył materiału siewnego do badań zgodnie z art. 14 ust.

7.

3.

Dyrektor Centralnego Ośrodka po przeprowadzeniu badań OWT lub WGO i na podstawie ich

wyników, przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, wydaje postanowienie o zamiarze

wpisu lub odmowy wpisu odmiany do krajowego rejestru. Treść rozstrzygnięcia zawartego

w postanowieniu, zamieszcza się na stronie internetowej administrowanej przez Centralny

Ośrodek.

4.

Od decyzji w sprawie wpisu odmiany do krajowego rejestru zgłaszającemu odmianę przysługuje

odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.

5.

Zgłaszający odmianę otrzymuje raport końcowy dotyczący badań OWT odmiany wpisanej

do krajowego rejestru.

6.

Centralny Ośrodek udostępnia odpłatnie jednostce, która zajmuje się urzędową rejestracją

odmian lub udzielaniem ochrony prawnej do odmiany w innym państwie, raport końcowy

dotyczący badań OWT.

7.

Opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o którym mowa w ust. 6, stanowią dochód

budżetu państwa.

Jeżeli do wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru została dołączona lista osób

fizycznych, o których mowa w art. 13 ust. 3, dyrektor Centralnego Ośrodka, w przypadku

gdy decyzja o wpisie odmiany do krajowego rejestru stała się ostateczna, na wniosek

każdej z tych osób, wydaje zaświadczenie potwierdzające jej udział w wyhodowaniu albo

odkryciu i wyprowadzeniu odmiany.

Krajowy rejestr jest jawny i zawiera

1)

nazwę gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną oraz nazwę odmiany;

2)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

hodowcy, z tym że w przypadku gdy hodowcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność

gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania

działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;

3)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odmianę, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

4)

datę wpisu odmiany do krajowego rejestru lub datę skreślenia jej z krajowego rejestru;

5)

oznaczenie państwa, w którym odmiana jest zachowywana;

6)

wskazanie dokumentów, na podstawie których dokonano wpisu, przedłużenia okresu wpisu

albo skreślenia odmiany z krajowego rejestru.

1.

Odmiana wpisana do krajowego rejestru otrzymuje numer wpisu, który składa się z kolejnego

numeru w rejestrze oraz wielkiej litery oznaczającej daną grupę roślin.

2.

Dla poszczególnych grup roślin ustala się następujące oznaczenia literowe

1)

R - rośliny rolnicze;

2)

W - rośliny warzywne;

3)

S - rośliny sadownicze.

3.

W krajowym rejestrze spośród roślin warzywnych wyodrębnia się odmiany, których materiał

siewny może być uznany za

1)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard

- lista A;

2)

materiał siewny wyłącznie kategorii standard - lista B.

1.

Wpisu do krajowego rejestru dokonuje się na okres

1)

30 lat - w przypadku odmian roślin sadowniczych,

2)

10 lat - w przypadku odmian pozostałych gatunków roślin

- licząc od roku kalendarzowego następującego po roku, w którym dokonano wpisu odmiany

do krajowego rejestru.

2.

Na wniosek zachowującego odmianę okres wpisu odmiany w krajowym rejestrze może być

przedłużony odpowiednio o 30 i 10 lat, jeżeli odmiana ta nadal spełnia wymagania dotyczące

odrębności, wyrównania i trwałości, jest uprawiana i ma znaczenie gospodarcze.

3.

Wniosek o przedłużenie okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze składa się nie później

niż 2 lata przed upływem tego okresu.

4.

Wniosek złożony po upływie terminu określonego w ust. 3 pozostawia się bez rozpoznania.

5.

Do wniosku o przedłużenie okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze dołącza się kopię

dowodu uiszczenia opłaty za złożenie tego wniosku, o której mowa w art. 24 ust. 1.

6.

Na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka zachowujący odmianę dostarcza nieodpłatnie

materiał siewny w ilości i terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i na adres

wskazany przez ten ośrodek.

7.

Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję

1)

w sprawie przedłużenia okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze, jeżeli odmiana spełnia

wymagania określone w ust. 2;

2)

o odmowie przedłużenia okresu wpisu odmiany w krajowym rejestrze, jeżeli odmiana nie

spełnia wymagań określonych w ust. 2.

1.

Po wpisaniu odmiany do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu zachowujący odmianę

zachowuje tę odmianę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego,

lub państwa trzeciego, w którym obowiązuje system oceny równoważny z systemem obowiązującym

w Unii Europejskiej.

2.

Zachowujący odmianę przez okres wpisu odmiany w krajowym rejestrze lub wspólnotowym

katalogu

1)

prowadzi dokumentację dotyczącą zachowania odmiany zawierającą dane o wytwarzaniu

wszystkich rozmnożeń poprzedzających otrzymanie materiału siewnego kategorii elitarny;

2)

umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej

a)

dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i matecznego materiału siewnego,

b)

pobranie prób kontrolnych w celu sprawdzenia poprawności zachowania odmiany,

c)

sprawdzenie dokumentacji, o której mowa w pkt 1, i bazy hodowlanej posiadanej przez

zachowującego odmianę.

3.

Dyrektor Centralnego Ośrodka może upoważnić do udziału w kontroli, o której mowa w

ust. 2 pkt 2, osoby niebędące pracownikami Centralnego Ośrodka.

1.

Odmiana niechroniona wyłącznym prawem do odmiany może być zachowywana przez więcej

niż jednego zachowującego odmianę.

2.

Podmiot, który zamierza być kolejnym zachowującym odmianę, w przypadku odmiany, o

której mowa w ust. 1, może złożyć do dyrektora Centralnego Ośrodka wniosek o wpisanie

go do krajowego rejestru jako zachowującego tę odmianę.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

wnioskodawcy składającego wniosek, z tym że w przypadku gdy wnioskodawcą składającym

wniosek jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca

zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne

niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;

3)

nazwę odmiany;

4)

wskazanie miejsca zachowania odmiany;

5)

wskazanie państwa, w którym odmiana została wyhodowana albo odkryta i wyprowadzona;

6)

oświadczenie, że odmiana nie jest chroniona wyłącznym prawem do odmiany.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się kopię dowodu uiszczenia opłaty za

złożenie wniosku, o której mowa w art. 24 ust. 2.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się na formularzu udostępnionym na stronie

internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek.

6.

Podmiot, o którym mowa w ust. 2

1)

dostarcza nieodpłatnie materiał siewny odmiany w ilości i terminie wskazanych przez

Centralny Ośrodek i na adres wskazany przez ten ośrodek;

2)

udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i informacji

o odmianie, niezbędnych do przeprowadzenia badań OWT.

7.

W przypadku odmian mieszańcowych podmiot, o którym mowa w ust. 2, przedstawia dyrektorowi

Centralnego Ośrodka zgodę hodowcy na zachowywanie składników odmiany mieszańcowej.

8.

Po przeprowadzeniu badań OWT dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w sprawie

wpisania zachowującego odmianę do krajowego rejestru jako kolejnego zachowującego

daną odmianę.

9.

Od decyzji, o której mowa w ust. 8, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw rolnictwa.

1.

Zachowujący odmianę informuje pisemnie dyrektora Centralnego Ośrodka o zgłoszeniu,

wpisie, przedłużeniu okresu wpisu, skreśleniu albo wycofaniu wniosku o wpis odmiany

do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich oraz

o zmianach nazwy odmiany, w terminie 60 dni od dnia uzyskania z państw członkowskich

informacji o zaistnieniu tych zdarzeń.

2.

Jeżeli nastąpiła zmiana zachowującego odmianę, nowy zachowujący odmianę o zmianie

tej powiadamia pisemnie dyrektora Centralnego Ośrodka, w terminie 30 dni od dnia,

w którym nastąpiła ta zmiana, dołączając kopię dokumentu potwierdzającego jej nastąpienie.

1.

Za złożenie wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru, za badania OWT lub WGO,

za wpis do krajowego rejestru i pozostawanie odmiany w krajowym rejestrze (utrzymanie

odmiany) oraz za złożenie wniosku o przedłużenie okresu wpisu pobiera się opłaty.

Opłatę za utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze wnosi się za każdy rok kalendarzowy

jej utrzymywania.

2.

Za złożenie wniosku o wpisanie w krajowym rejestrze kolejnego zachowującego odmianę,

o badania OWT tej odmiany i utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze przez kolejnego

zachowującego odmianę pobiera się opłatę.

3.

Jeżeli badania OWT są wykonywane łącznie w celu wpisu odmiany do krajowego rejestru

i w celu przyznania wyłącznego prawa do odmiany, za badania te pobiera się jedną opłatę.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 1-3, stanowią dochód budżetu państwa.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz opłaty za udostępnianie raportu końcowego,

o którym mowa w art. 16 ust. 6, są ustalane z uwzględnieniem poniesionych kosztów

oraz czasu potrzebnego na dokonanie oceny złożonego wniosku, czasu potrzebnego na

przeprowadzenie badań OWT i WGO, zużycia materiałów i odczynników stosowanych przy

przeprowadzaniu badań, czasu potrzebnego na przygotowanie i dokonanie wpisu odmiany

do krajowego rejestru, kosztów publikowania krajowego rejestru, czasu potrzebnego

na dokonanie oceny złożonego wniosku o przedłużenie wpisu oraz wysokości opłat za

udostępnienie raportu końcowego stosowanych w innych państwach członkowskich.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat, o których mowa

w ust. 1 i 2, i stawki opłat za udostępnianie raportu końcowego, o którym mowa w art.

16 ust. 6, a także sposób i termin uiszczania opłat, mając na względzie zasady określone

w ust. 5 oraz ułatwienie terminowego uiszczania tych opłat.

1.

Dyrektor Centralnego Ośrodka skreśla odmianę z krajowego rejestru, jeżeli

1)

odmiana przestała być odrębna;

2)

odmiana przestała spełniać wymagania dotyczące wyrównania lub trwałości;

3)

odmianę zarejestrowano na podstawie fałszywych dowodów;

4)

odmiana zagraża zdrowiu ludzi, zwierząt lub roślin;

5)

zachowujący odmianę

a)

złożył wniosek o skreślenie odmiany z krajowego rejestru lub

b)

zalega z uiszczeniem opłat za wpis odmiany do krajowego rejestru i utrzymanie odmiany

w krajowym rejestrze, o których mowa w art. 24 ust. 1, co najmniej od 6 miesięcy.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 5 lit. a nie stosuje się, w przypadku gdy odmiana wpisana do krajowego

rejestru jest nadal zachowywana przez chociażby jednego zachowującego odmianę.

3.

Dyrektor Centralnego Ośrodka może skreślić odmianę z krajowego rejestru, jeżeli

1)

zachowujący odmianę

a)

nie dostarcza informacji niezbędnych do jej badania i oceny lub

b)

zaprzestał zachowywania odmiany, lub

c)

nie dostarczył bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości wystarczającej do przeprowadzenia

badań, lub

d)

uniemożliwia przeprowadzenie kontroli zachowania odmiany, lub

e)

nadał odmianie wpisanej do krajowego rejestru nazwę niespełniającą wymagań, o których

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, lub

2)

odmiana przestała mieć zadowalającą wartość gospodarczą.

4.

Skreślenia odmiany z krajowego rejestru dokonuje się w drodze decyzji.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

6.

Od decyzji w sprawie skreślenia odmiany z krajowego rejestru zachowującemu odmianę

przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.

1.

Po wpisie do krajowego rejestru odmian gatunków roślin warzywnych i sadowniczych o

dużym znaczeniu gospodarczym przeprowadza się badania WGO zgodnie z metodykami badań

opracowanymi przez dyrektora Centralnego Ośrodka w celu sporządzenia list opisowych

odmian, w których umieszcza się informacje o plonach, cechach jakościowych i użytkowych

odmian, zwanych dalej „listami opisowymi odmian”.

2.

Metodyki, o których mowa w ust. 1, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.

3.

Listy opisowe odmian sporządza się również dla odmian gatunków roślin rolniczych wpisanych

do krajowego rejestru, na podstawie badań WGO.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, listę gatunków

roślin warzywnych i sadowniczych o dużym znaczeniu gospodarczym, dla których przeprowadza

się badania WGO, biorąc pod uwagę znaczenie gospodarcze tych gatunków.

1.

Centralny Ośrodek we współpracy z samorządami województw i izbami rolniczymi prowadzi

dla gatunków roślin uprawnych o dużym znaczeniu gospodarczym na obszarze województwa,

wpisanych do krajowego rejestru lub znajdujących się we wspólnotowym katalogu odmian,

porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe.

2.

Porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe jest prowadzone zgodnie z metodykami opracowanymi

przez dyrektora Centralnego Ośrodka.

3.

Metodyki, o których mowa w ust. 2, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.

4.

Dla odmian gatunków objętych porejestrowym doświadczalnictwem odmianowym sporządza

się listy opisowe odmian.

5.

Na podstawie wyników porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego Centralny Ośrodek

w porozumieniu z samorządem województwa i izbą rolniczą ustala listę odmian zalecanych

do uprawy na obszarze województwa.

1.

Odmianę regionalną wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli

1)

ma znaczenie w określonym regionie, w którym odmiana ta była tradycyjnie uprawiana

i do którego naturalnie się przystosowała, zwanym dalej „regionem pochodzenia”, dla

a)

zachowania materiału genetycznego w jego naturalnym otoczeniu, a w przypadku gatunków

roślin uprawnych - w środowisku rolniczego gospodarowania, w którym gatunki wykształciły

swoje właściwości wyróżniające (zachowania in situ ),

b)

zrównoważonego wykorzystania zasobów genetycznych roślin populacji miejscowych i odmian

przystosowanych naturalnie do warunków lokalnych i zagrożonych erozją genetyczną;

2)

jest odrębna, wyrównana i trwała, przy czym jeżeli poziom wyrównania jest określany

na podstawie występowania roślin nietypowych, stosuje się 10% standard populacyjny

przy przynajmniej 90% prawdopodobieństwie;

3)

zachowujący odmianę nadał odmianie nazwę zgodnie z wymaganiami, o których mowa w art.

6 ust. 1 pkt 2, przy czym odmianie tej można nadać więcej niż jedną nazwę, jeżeli

nazwy te są od dawna znane;

4)

jest zachowywana w regionie pochodzenia;

5)

nie jest wpisana do krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu jako odmiana inna

niż odmiana regionalna albo odmiana amatorska lub

6)

została skreślona z krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu co najmniej 2 lata

przed dniem złożenia wniosku o jej wpis do krajowego rejestru albo dniem upływu okresu

ustalonego na podstawie art. 104 ust. 2 - w przypadku, o którym mowa w art. 104 ust.

1 pkt 2;

7)

nie została zgłoszona w celu przyznania wyłącznego prawa do odmiany albo nie jest

chroniona wyłącznym prawem do odmiany, albo nie została zgłoszona do ochrony, albo

nie jest chroniona przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin (CPVO).

2.

Odmianę amatorską wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli odmiana nie ma znaczenia

dla towarowej produkcji warzyw oraz spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 2,

3 i 5-7.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w sprawie uznania odmiany regionalnej

za odmianę mającą znaczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, w określonym regionie

pochodzenia, na wniosek zachowującego tę odmianę, po zasięgnięciu w tym zakresie opinii

właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zasoby roślin.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w sprawie uznania odmiany amatorskiej

za odmianę niemającą znaczenia dla towarowej produkcji warzyw, na wniosek zachowującego

tę odmianę, po zasięgnięciu w tym zakresie opinii właściwej jednostki odpowiedzialnej

za genetyczne zasoby roślin.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odmianę regionalną, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną

jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania

tej osoby - miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce

zamieszkania tej osoby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;

3)

nazwę odmiany regionalnej;

4)

wskazanie miejsca zachowania;

5)

wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z granicami jednostek

zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa;

6)

uzasadnienie znaczenia odmiany regionalnej, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1,

w regionie pochodzenia.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera dane i informacje wymienione w ust. 3 pkt

1-4 dotyczące odpowiednio odmiany amatorskiej.

5.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się gatunek i odmianę regionalną oraz region

pochodzenia tej odmiany, którego położenie określa się zgodnie z granicami jednostek

zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa.

6.

W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się gatunek i odmianę amatorską.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, jednostki odpowiedzialne

za genetyczne zasoby roślin, biorąc pod uwagę konieczne doświadczenie i wiedzę w zakresie

ochrony zasobów genetycznych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zapewnienie prawidłowej

realizacji działań w zakresie obrotu materiałem siewnym odmian regionalnych i amatorskich,

a także ochronę różnorodności genetycznej.

1.

Odmianę regionalną oraz odmianę amatorską wpisuje się do krajowego rejestru na wniosek

zachowującego odmianę.

2.

Wniosek o wpis odmiany regionalnej oraz odmiany amatorskiej do krajowego rejestru

zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odpowiednio odmianę regionalną albo amatorską, z tym że w przypadku

gdy zachowującym odpowiednio odmianę regionalną albo amatorską jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;

3)

nazwę odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;

4)

wskazanie miejsca zachowania odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;

5)

wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z granicami jednostek

zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa - w przypadku odmian

regionalnych;

6)

datę skreślenia odmiany odpowiednio z krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu

albo dzień wygaśnięcia okresu określonego w art. 104 ust. 2 - w przypadku, o którym

mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

decyzję o uznaniu odmiany regionalnej za odmianę mającą znaczenie, o którym mowa w

art. 28 ust. 1 pkt 1, w danym regionie pochodzenia albo

2)

decyzję o uznaniu odmiany amatorskiej za odmianę niemającą znaczenia dla towarowej

produkcji warzyw;

3)

kwestionariusz techniczny zawierający opis odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany

amatorskiej;

4)

kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o wpis odmiany do krajowego rejestru,

o której mowa w art. 24 ust. 1.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się także

1)

wyniki badań OWT przeprowadzonych przez jednostki inne niż Centralny Ośrodek,

2)

informacje o wiedzy uzyskanej w trakcie uprawy, rozmnażania i wykorzystania odpowiednio

odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej,

3)

informacje dotyczące odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej inne

niż określone w pkt 2, uzyskane w szczególności od jednostek odpowiedzialnych za genetyczne

zasoby roślin lub od organizacji wyznaczonych do tego celu przez inne niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskie

- jeżeli zachowujący odmianę je posiada.

5.

Wniosek o wpis odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru

oraz kwestionariusz techniczny składa się na formularzach udostępnionych na stronie

internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek.

6.

Dane, o których mowa w ust. 3 pkt 3, nie mogą być udostępniane bez pisemnej zgody

zachowującego odmianę regionalną albo odmianę amatorską.

1.

Przy badaniu OWT odmian regionalnych albo odmian amatorskich stosuje się przepisy

art. 14 i 15 dotyczące badań OWT.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, metody

dotyczące badania OWT dla odmian regionalnych oraz odmian amatorskich, biorąc pod

uwagę biologiczne właściwości poszczególnych gatunków.

1.

Decyzję w sprawie wpisu odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego

rejestru dyrektor Centralnego Ośrodka

1)

wydaje po przeprowadzeniu badań OWT;

2)

może wydać bez przeprowadzenia badań OWT, jeżeli do wniosku o wpis do krajowego rejestru

zostały dołączone badania i informacje, o których mowa w art. 30 ust. 4, jeżeli

a)

odmiana regionalna spełnia warunki określone w art. 28 ust. 1,

b)

odmiana amatorska spełnia warunki określone w art. 28 ust. 2.

2.

Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisu odmiany regionalnej

do krajowego rejestru, jeżeli

1)

odmiana regionalna nie spełnia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1, lub

2)

zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badania OWT; do opłaty za badania OWT stosuje

się art. 24 ust. 1.

3.

Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisu odmiany amatorskiej

do krajowego rejestru, jeżeli

1)

odmiana amatorska nie spełnia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 2, lub

2)

zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badania OWT; do opłaty za badania OWT stosuje

się art. 24 ust. 1.

4.

Do skreślenia przez dyrektora Centralnego Ośrodka odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej

z krajowego rejestru przepisy art. 25 ust. 1-5 stosuje się odpowiednio.

5.

Od decyzji w sprawie

1)

wpisu odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej do krajowego rejestru,

2)

skreślenia odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej z krajowego rejestru

- zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.

1.

Wytwarzanie materiału siewnego rozpoczyna się od materiału wytworzonego przez zachowującego

odmianę lub dostawcę danego gatunku lub odmiany i stanowi jedno lub kilka jego rozmnożeń;

dla odmiany mieszańcowej wytwarzanie tego materiału obejmuje wytwarzanie składników

mieszańca oraz ich krzyżowanie.

2.

Przy wytwarzaniu materiału siewnego zapewnia się odpowiednie dla gatunku i odmiany

warunki agrotechniczne, w szczególności

1)

utrzymanie tożsamości i czystości odmianowej;

2)

ochronę przed porażeniem chorobami i szkodnikami roślin, przenoszonymi przez materiał

siewny;

3)

otrzymanie materiału siewnego o odpowiedniej dla poszczególnych gatunków i odmian

jakości przez uzyskanie

a)

odpowiedniej zdolności kiełkowania, czystości i wielkości zanieczyszczeń, tożsamości

gatunkowej i odmianowej oraz zdrowotności,

b)

cech zewnętrznych odpowiednich dla określonych gatunków i grup roślin;

4)

przygotowanie partii materiału siewnego w wielkości wystarczającej do oceny tego materiału.

1.

Ocena materiału siewnego polega na sprawdzeniu, czy materiał siewny spełnia wymagania

w zakresie jego wytwarzania lub czy materiał siewny odpowiada określonym wymaganiom

w zakresie jakości.

2.

Ocena materiału siewnego, o której mowa w ust. 1, w zależności od gatunku roślin i

kategorii wytwarzanego materiału siewnego, obejmuje

1)

ocenę polową polegającą na sprawdzeniu, w wyniku dokonania oceny plantacji nasiennej,

czy plantacja nasienna spełnia wymagania w zakresie wytwarzania materiału siewnego;

2)

ocenę laboratoryjną polegającą na sprawdzeniu jakości lub zdrowotności materiału siewnego;

3)

ocenę tożsamości i czystości odmianowej polegającą na sprawdzeniu, na każdym etapie

wegetacji roślin, czy cechy odmian pozostały niezmienione w procesie rozmnażania,

w celu potwierdzenia tożsamości i czystości odmianowej poszczególnych partii materiału

siewnego;

4)

ocenę cech zewnętrznych polegającą na sprawdzeniu, czy cechy zewnętrzne materiału

siewnego spełniają wymagania w zakresie jakości.

1.

Materiał siewny roślin rolniczych, z wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, oraz materiał

siewny roślin warzywnych podlegają ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej oraz ocenie

tożsamości i czystości odmianowej.

2.

Sadzeniaki ziemniaka podlegają ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej polegającej na

sprawdzeniu zdrowotności ocenianej plantacji, zwanej dalej „oceną weryfikacyjną”,

oraz ocenie cech zewnętrznych.

3.

Materiał siewny kategorii handlowy podlega ocenie laboratoryjnej.

1.

Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonuje się na plantacjach

nasiennych.

2.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składają

1)

zachowujący odmianę lub upoważniona przez niego osoba, która będzie prowadzić obrót

materiałem siewnym - w przypadku odmian chronionych wyłącznym prawem do odmiany;

2)

prowadzący obrót - w przypadku odmian niechronionych wyłącznym prawem do odmiany.

3.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej

lub obsadzonej materiałem matecznym lub materiałem siewnym kategorii elitarny o obniżonej

zdolności kiełkowania może złożyć wyłącznie zachowujący odmianę, w odniesieniu do

własnych odmian.

4.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się do wojewódzkiego inspektora

ochrony roślin i nasiennictwa, zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem”, właściwego

ze względu na położenie plantacji nasiennej.

5.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin rolniczych

składa się w każdym roku oceny polowej.

6.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się w terminie umożliwiającym

właściwe dokonanie tej oceny, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 40

pkt 1.

7.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego obrót, jeżeli został

nadany;

2)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

producenta, z tym że w przypadku gdy producentem jest osoba fizyczna prowadząca działalność

gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania

działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;

3)

określenie miejsca położenia plantacji nasiennej, w tym nazwę miejscowości, gminy

i powiatu oraz dwucyfrowy symbol województwa i dwucyfrowy symbol powiatu danego województwa;

4)

nazwę odmiany i gatunku rośliny uprawnej;

5)

formułę mieszańca - w przypadku odmian mieszańcowych;

6)

określenie stopnia kwalifikacji wysianego materiału siewnego oraz numer i datę świadectwa

oceny laboratoryjnej lub informacji o wynikach badania materiału siewnego, z wyłączeniem

materiału matecznego;

7)

numer partii materiału siewnego użytego do siewu, z wyłączeniem materiału matecznego;

8)

oznaczenie powierzchni plantacji nasiennej;

9)

określenie roku założenia plantacji nasiennej;

10)

określenie roku zbioru materiału siewnego - w przypadku roślin o dwuletnim cyklu produkcyjnym

oraz roślin wieloletnich;

11)

informację o przedplonie;

12)

określenie przewidywanej

a)

wielkości zbioru,

b)

liczby etykiet urzędowych;

13)

informację o tym, czy plantacja nasienna jest kwalifikowana zgodnie z

a)

systemami OECD,

b)

systemem określonym przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych

(EKG ONZ) - w przypadku sadzeniaków ziemniaka.

8.

Do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego dołącza się

1)

oświadczenie zachowującego odmianę, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie

z metodyką hodowli przyjętą dla danej odmiany, oraz własne oznaczenie odmiany identyfikujące

materiał siewny użyty do siewu - w przypadku zgłaszania do oceny polowej materiału

siewnego na plantacji obsianej albo obsadzonej materiałem matecznym;

2)

opis składników mieszańca - w przypadku zgłaszania do oceny polowej odmiany mieszańcowej;

w opisie nie uwzględnia się składników, którymi są odmiany wpisane do krajowego rejestru

lub wspólnotowych katalogów;

3)

oryginał albo kopię protokołu pobrania próby materiału siewnego do oceny tożsamości

i czystości odmianowej;

4)

oryginał albo kopię dokumentu zakupu zawierającego w szczególności numer partii i

stopień kwalifikacji - w przypadku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego

na plantacji nasiennej obsianej albo obsadzonej materiałem siewnym kategorii elitarny

albo kategorii kwalifikowany;

5)

oryginał albo kopię świadectwa oceny laboratoryjnej, a w przypadku sadzeniaków ziemniaka

- także oceny cech zewnętrznych, wystawione przez wojewódzkiego inspektora albo właściwy

dla danego państwa urząd kwalifikacyjny;

6)

oryginał albo kopię decyzji dyrektora Centralnego Ośrodka w sprawie wyrażenia zgody

na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego przeznaczonego do testów lub doświadczeń

polowych albo zgody w tym zakresie właściwego urzędu państwa członkowskiego, o których

mowa w art. 108 ust. 1 i 2 - w przypadku zgłaszania do oceny materiału siewnego na

plantacji nasiennej obsianej lub obsadzonej materiałem siewnym odmian roślin rolniczych

lub warzywnych, zgłoszonych do krajowego rejestru lub rejestrów innych państw członkowskich,

przeznaczonym do testów i doświadczeń polowych.

9.

W przypadku wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin

rolniczych dokumenty, o których mowa w ust. 8, dołącza się tylko w pierwszym roku

oceny.

10.

W przypadku plantacji nasiennych, na których odbywa się reprodukcja odmian roślin

rolniczych pochodzących z państw trzecich, objętych systemami OECD i nieprzeznaczonych

do obrotu na obszarze Unii Europejskiej, do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału

siewnego roślin rolniczych dołącza się

1)

świadectwo Międzynarodowego Związku Oceny Nasion (ISTA) oraz certyfikat stwierdzający

stopień kwalifikacji lub kategorię materiału siewnego, spełniające wymagania odpowiedniego

systemu OECD;

2)

etykietę każdej partii materiału siewnego użytego do obsiewu plantacji;

3)

dokument potwierdzający zlecenie reprodukcji materiału siewnego, określający powierzchnię,

jaka powinna być obsiana albo obsadzona, oraz masę zużytego materiału siewnego;

4)

pisemną zgodę właściwego urzędu kwalifikacyjnego innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego, w którym odmiana jest wpisana do rejestru i której materiał

siewny podlega reprodukcji.

11.

Wnioskodawca, składając wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego odmiany

roślin rolniczych lub warzywnych

1)

wpisanej do rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa

stowarzyszonego

a)

dołącza do wniosku wypis z rejestru odmian prowadzonego przez właściwy organ danego

państwa i urzędowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę zajmującą się rejestracją

odmian w tym państwie,

b)

podaje dane Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, w którym odmiana została ogłoszona;

2)

zgłoszonej i przyjętej do badań rejestrowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim lub państwie stowarzyszonym, dołącza do wniosku tymczasowy opis odmiany

wraz z tłumaczeniem na język polski.

12.

Danych, o których mowa w ust. 8 pkt 2, nie udostępnia się bez pisemnej zgody zachowującego

odmianę.

13.

W przypadku gdy po złożeniu wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego dokonano

skreślenia odmiany z krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu, materiał siewny

jest oceniany w najniższym stopniu lub kategorii przewidzianych dla danego gatunku.

Przy wytwarzaniu materiału siewnego kategorii kwalifikowany powierzchnia plantacji

nasiennych roślin rolniczych nie może być mniejsza niż

1)

2 ha - w przypadku materiału siewnego roślin zbożowych;

2)

1 ha - w przypadku sadzeniaków ziemniaka;

3)

0,5 ha - w przypadku pozostałych gatunków roślin rolniczych.

1.

Plantacje nasienne wieloletnich roślin rolniczych prowadzi się przez czas określony

w przepisach wydanych na podstawie art. 40 pkt 3 lit. c.

2.

Plantacje nasienne znakuje się w sposób zapewniający identyfikację plantacji.

Partie materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych wytworzonego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się w sposób umożliwiający identyfikację tego materiału.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe terminy składania wniosków o dokonanie oceny polowej materiału siewnego

poszczególnych grup lub gatunków roślin rolniczych i warzywnych,

2)

liczbę rozmnożeń materiału siewnego dla poszczególnych grup lub gatunków roślin rolniczych

i warzywnych, z uwzględnieniem opisu poszczególnych kategorii i stopni kwalifikacji

materiału siewnego,

3)

szczegółowe wymagania w zakresie wytwarzania materiału siewnego roślin rolniczych

i warzywnych, z uwzględnieniem w szczególności

a)

terminów dokonywania i liczby ocen stanu plantacji nasiennej w odniesieniu do poszczególnych

grup roślin i gatunków,

b)

izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i odmianowej, zdrowotności,

określenia przedplonu oraz zmianowania roślin na plantacjach nasiennych,

c)

czasu prowadzenia plantacji wieloletnich roślin rolniczych,

d)

sposobu oznaczania plantacji nasiennych,

4)

szczegółowe wymagania w zakresie jakości materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych,

z zastrzeżeniem pkt 8,

5)

dopuszczalną wielkość partii materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych w obrocie,

6)

sposób oznaczania partii materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych wytworzonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

7)

wzór upoważnienia udzielanego przez zachowującego odmianę osobie, która będzie prowadzić

obrót materiałem siewnym, składającej wniosek o dokonanie oceny polowej materiału

siewnego - w przypadku odmian chronionych wyłącznym prawem,

8)

wykaz gatunków roślin rolniczych, których materiał siewny może być uznany za materiał

siewny kategorii handlowy, oraz wymagania w zakresie jakości dla tego materiału

- biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin lub gatunków, specyfikę

ich wytwarzania oraz właściwą identyfikację wytworzonego materiału siewnego roślin

rolniczych i warzywnych, a także potrzebę zapewnienia jednolitego sposobu udzielania

przez zachowującego odmianę upoważnienia osobie, która będzie prowadzić obrót materiałem

siewnym.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia, może utworzyć rejon

wytwarzania sadzeniaków ziemniaka kategorii elitarny, zwany dalej „rejonem zamkniętym”,

mając na względzie utrzymanie wysokiego poziomu zdrowotności tego materiału w rejonie

zamkniętym.

2.

Rejon zamknięty tworzy się na wniosek zarządu województwa, po uprzednim uzyskaniu

zgody Komisji Europejskiej.

3.

Rejon zamknięty obejmuje obszar województwa lub jego część.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, tworząc rejon zamknięty, określa w rozporządzeniu,

o którym mowa w ust. 1, odmiany i kategorie sadzeniaków ziemniaka, które mogą być

uprawiane w tym rejonie.

5.

W rejonie zamkniętym obowiązuje zakaz uprawy odmian i kategorii sadzeniaków ziemniaka

innych niż określone przez ministra właściwego do spraw rolnictwa w rozporządzeniu,

o którym mowa w ust. 1.

6.

Zadanie zarządu województwa, o którym mowa w ust. 2, jest zadaniem z zakresu administracji

rządowej.

1.

Oceny materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonuje, jeżeli przepisy

ustawy nie stanowią inaczej, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na

1)

położenie plantacji - w przypadku oceny polowej;

2)

miejsce pobierania prób - w przypadku oceny laboratoryjnej oraz oceny weryfikacyjnej;

3)

miejsce dokonywania przerobu - w przypadku oceny cech zewnętrznych.

2.

Jeżeli wojewódzki inspektor, o którym mowa w ust. 1, nie może dokonać oceny materiału

siewnego, Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zwany dalej „Głównym Inspektorem”,

wskazuje innego wojewódzkiego inspektora, który dokona oceny tego materiału.

1.

Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonują upoważnieni

przez wojewódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin

i nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi kwalifikatorami”.

2.

Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych kategorii kwalifikowany,

z wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, mogą dokonywać również osoby fizyczne, które

uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora, zwane dalej „akredytowanymi kwalifikatorami”.

3.

Oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej roślin rolniczych i warzywnych

obsianej materiałem siewnym z partii, do której zostały zgłoszone zastrzeżenia wynikające

z oceny tożsamości i czystości odmianowej, dokonuje urzędowy kwalifikator.

4.

Oceny polowej materiału siewnego roślin warzywnych, w celu uznania go za materiał

siewny kategorii standard własnych odmian, dokonuje zachowujący odmianę.

5.

Urzędowi kwalifikatorzy i akredytowani kwalifikatorzy sporządzają dokumentację dotyczącą

dokonanej oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych w zakresie

i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 51 pkt 5.

1.

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonują laboratoria

wojewódzkich inspektoratów ochrony roślin i nasiennictwa, zwane dalej „urzędowymi

laboratoriami”.

2.

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin warzywnych, w celu uznania go za materiał

siewny kategorii standard własnych odmian, dokonuje zachowujący odmianę.

3.

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych, z zastrzeżeniem

art. 45, mogą dokonywać również laboratoria, które uzyskały akredytację wojewódzkiego

inspektora, zwane dalej „akredytowanymi laboratoriami”

1)

prowadzone przez prowadzącego obrót w odniesieniu do własnego materiału siewnego;

2)

których działalność nie jest w żaden sposób powiązana z hodowlą, wytwarzaniem i obrotem

materiałem siewnym gatunków (samodzielne laboratoria).

4.

Akredytowane laboratoria, o których mowa w ust. 3 pkt 1, mogą dokonywać oceny laboratoryjnej

materiału siewnego, o którym mowa w ust. 3, będącego własnością innego prowadzącego

obrót wskazanego w decyzji o udzieleniu akredytacji, o której mowa w art. 78 ust.

1, po uzyskaniu akredytacji w tym zakresie.

5.

Laboratoria, o których mowa w ust. 3 pkt 2, mogą dokonywać oceny materiału siewnego

roślin rolniczych lub warzywnych dla prowadzących obrót tym materiałem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Urzędowe laboratoria i akredytowane laboratoria sporządzają dokumentację dotyczącą

dokonanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych

w zakresie i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 51 pkt 5.

1.

Oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka dokonują wyłącznie urzędowe laboratoria.

2.

Oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka odmian regionalnych mogą dokonywać również

akredytowane laboratoria.

1.

Pobierania prób i oceny laboratoryjnej materiału siewnego dokonuje się zgodnie z metodyką

określoną przez Międzynarodowy Związek Oceny Nasion (ISTA).

2.

Próby materiału siewnego do oceny laboratoryjnej pobiera się w obecności prowadzącego

obrót lub osoby przez niego upoważnionej.

3.

Próby, o których mowa w ust. 2, mogą być pobierane w sposób automatyczny za pomocą

urządzenia do automatycznego pobierania prób, jeżeli

1)

urządzenie to zapewnia pobranie reprezentatywnej próby ogólnej nasion do oceny laboratoryjnej

materiału siewnego, a w szczególności

a)

mechanizm pobierający próby pierwotne jest zainstalowany w strumieniu nasion linii

technologicznej, który pobiera

-

niewielkie ilości nasion z całego przekroju strumienia nasion,

-

próbę ogólną z całej partii w sposób ciągły lub cykliczny,

b)

połączenie mechanizmu pobierającego próby pierwotne i pojemnika na próbę ogólną oraz

ten pojemnik są zabezpieczone przed dostępem osób trzecich;

2)

urządzenie to posiada płynną i precyzyjną regulację wielkości pobieranej próby;

3)

wyniki oceny laboratoryjnej prób pobranych przez to urządzenie oraz prób pobranych

ręcznie z dziesięciu tych samych partii są zgodne dla nie mniej niż 70% wszystkich

trzech badanych parametrów łącznie.

4.

Pobieranie prób materiału siewnego do oceny laboratoryjnej za pomocą urządzenia do

automatycznego pobierania prób wymaga uzyskania zgody wojewódzkiego inspektora wydanej

w drodze decyzji.

5.

Decyzja, o której mowa w ust. 4, jest wydawana, na wniosek prowadzącego obrót, przez

wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę

prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest

inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót - w przypadku gdy prowadzącym obrót

jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

typ i warunki techniczne oraz oznaczenie identyfikacyjne urządzenia do automatycznego

pobierania prób;

3)

imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2, odpowiedzialnej

za prawidłowe pobieranie prób w sposób automatyczny.

7.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, wojewódzki inspektor wydaje po przeprowadzeniu kontroli

zgodności zainstalowania i sposobu działania urządzenia do automatycznego pobierania

prób z wymaganiami niezbędnymi do zapewnienia, że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej

materiału siewnego jest reprezentatywna.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 4, określa się

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2, odpowiedzialnej

za prawidłowe pobieranie prób w sposób automatyczny;

3)

typ oraz oznaczenie identyfikacyjne urządzenia do automatycznego pobierania prób;

4)

okres, na jaki została wydana zgoda na pobieranie prób materiału siewnego do oceny

laboratoryjnej za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób.

9.

Pobieranie prób w sposób automatyczny odbywa się pod nadzorem wojewódzkiego inspektora

właściwego ze względu na miejsce pobrania próby.

10.

Wojewódzki inspektor w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 9, może w szczególności

1)

uczestniczyć w pobieraniu prób;

2)

sprawdzać

a)

czy sposób działania urządzenia do automatycznego pobierania prób jest zgodny z wymaganiami

niezbędnymi do zapewnienia, że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału

siewnego roślin rolniczych lub warzywnych jest reprezentatywna,

b)

stan techniczny urządzenia do automatycznego pobierania prób,

c)

dokumentację dotyczącą automatycznego pobierania prób.

11.

W przypadku gdy wojewódzki inspektor w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 9, stwierdzi

nieprawidłowości w pobieraniu prób w sposób automatyczny, uniemożliwiające właściwą

ocenę laboratoryjną materiału siewnego, może, w drodze decyzji, zakazać stosowania

urządzenia do pobierania prób do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

1.

Próby materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych do oceny laboratoryjnej, na

wniosek prowadzącego obrót będącego właścicielem partii materiału siewnego, pobierają

1)

upoważnieni przez wojewódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony

roślin i nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi próbobiorcami”;

2)

osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora w zakresie pobierania

prób materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany, z wyłączeniem

sadzeniaków ziemniaka, zwane dalej „akredytowanymi próbobiorcami”.

2.

Próby materiału siewnego z partii, dla których wystawia się świadectwo ISTA, pobierają

urzędowi próbobiorcy upoważnieni do pobierania tych prób przez kierownika laboratorium

oceny nasion posiadającego akredytację ISTA.

3.

Próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej, z wyłączeniem odmian regionalnych,

pobierają urzędowi próbobiorcy.

4.

Z pobrania prób materiału siewnego sporządza się protokół, który zawiera w szczególności

1)

numer właściciela partii materiału siewnego w ewidencji, o której mowa w art. 84 ust.

4 albo art. 86 ust. 4;

2)

nazwę gatunku rośliny uprawnej;

3)

nazwę odmiany;

4)

oznaczenie stopnia kwalifikacji;

5)

numer partii materiału siewnego, a w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka do oceny

weryfikacyjnej - numer świadectwa oceny polowej;

6)

datę pobrania próby;

7)

informację o wielkości partii materiału siewnego, a w przypadku próby sadzeniaków

ziemniaka do oceny weryfikacyjnej - informację o wielkości plantacji nasiennej;

8)

podpis właściciela partii materiału siewnego lub osoby upoważnionej, a w przypadku

próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej - właściciela plantacji nasiennej

lub osoby upoważnionej;

9)

podpis urzędowego próbobiorcy albo akredytowanego próbobiorcy.

5.

Próby materiału siewnego pobrane do oceny laboratoryjnej przechowuje się przez okres

wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 51 pkt 3.

1.

Materiał siewny roślin rolniczych lub warzywnych znajdujący się w obrocie lub przygotowywany

do obrotu, z wyłączeniem mieszanek materiału siewnego, podlega okresowej ocenie laboratoryjnej

co najmniej w zakresie zdolności kiełkowania.

2.

Okresowej oceny laboratoryjnej dokonuje się, z uwzględnieniem rodzaju opakowań materiału

siewnego, w terminie zapewniającym odpowiednią jakość materiału siewnego określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 51 pkt 1.

1.

Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny weryfikacyjnej

lub oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie

zgadza się z wynikiem oceny dokonanej przez wojewódzkiego inspektora, może złożyć

wniosek o ponowne dokonanie oceny do Głównego Inspektora za pośrednictwem tego wojewódzkiego

inspektora.

2.

Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny weryfikacyjnej

lub oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie

zgadza się z wynikiem oceny dokonanej przez akredytowane podmioty, może złożyć wniosek

o ponowne dokonanie oceny do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce

dokonywania oceny.

3.

W przypadku złożenia wniosku o ponowne dokonanie oceny polowej, na plantacji nasiennej

od dnia dokonania oceny polowej nie dokonuje się żadnych zmian mogących wpłynąć na

stan tej plantacji.

4.

Ponowne dokonanie oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych może być przeprowadzone

z udziałem urzędowego kwalifikatora albo akredytowanego kwalifikatora, który dokonał

oceny, o której mowa w ust. 1 lub 2.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1 i 2, składa się w terminie 7 dni, a w przypadku

1)

oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych - w terminie 3 dni,

2)

oceny polowej mieszańca kukurydzy - w terminie dnia

- bezpośrednio w siedzibie wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na położenie

plantacji.

6.

Termin, o którym mowa w ust. 5, biegnie od dnia otrzymania świadectwa albo informacji,

o których mowa w art. 73 ust. 1, przez wnioskodawcę lub osobę przez niego wskazaną,

która była obecna przy ocenie materiału siewnego.

1.

Podmiot dokonujący oceny polowej lub oceny laboratoryjnej materiału siewnego może

uznać materiał siewny w niższym stopniu kwalifikacji niż to wynika z kolejności rozmnożeń

dla danego stopnia kwalifikacji materiału użytego do jego wytworzenia (degradacja

materiału siewnego).

2.

Degradacji materiału siewnego po dokonaniu oceny laboratoryjnej może dokonać wyłącznie

zachowujący odmianę w odniesieniu do materiału siewnego własnych odmian.

3.

Degradacji materiału siewnego dokonuje się w stosunku do całych partii tego materiału.

4.

Po dokonaniu degradacji materiału siewnego, o której mowa w ust. 2, wydaje się nowe

świadectwo oceny laboratoryjnej, z tym że w przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej

zostało już wydane, nowe świadectwo oceny laboratoryjnej wydaje się po anulowaniu

świadectwa oceny laboratoryjnej, dokonanym przez przekreślenie świadectwa i umieszczenie

na nim wyrazu „anulowano” oraz opatrzeniu go podpisem kierownika laboratorium oceny

nasion właściwego ze względu na miejsce dokonania degradacji lub kierownika akredytowanego

laboratorium.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe terminy, po upływie których materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych

znajdujący się w obrocie lub przygotowywany do obrotu podlega okresowej ocenie laboratoryjnej,

2)

wzór protokołu pobrania próby materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych,

3)

okres przechowywania prób materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych pobranych

do oceny, z wyłączeniem oceny tożsamości i czystości odmianowej,

4)

metody dokonywania oceny polowej, oceny weryfikacyjnej i oceny cech zewnętrznych materiału

siewnego roślin rolniczych lub warzywnych,

5)

zakres i sposób sporządzania dokumentacji dotyczącej dokonanej oceny polowej materiału

siewnego roślin rolniczych i warzywnych przez urzędowych kwalifikatorów i akredytowanych

kwalifikatorów oraz dokumentacji dotyczącej dokonanej oceny laboratoryjnej materiału

siewnego roślin rolniczych i warzywnych przez urzędowe laboratoria i akredytowane

laboratoria,

6)

metody pobierania prób, w szczególności sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej

i mieszanek materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych - w przypadku braku

metod uznanych przez międzynarodowe organizacje nasienne,

7)

szczegółowe wymagania niezbędne do zapewnienia, że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej

materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych za pomocą urządzenia do automatycznego

pobierania prób jest reprezentatywna

- mając na uwadze właściwości poszczególnych gatunków roślin w zakresie zdolności

kiełkowania, rodzaje opakowań materiału siewnego, konieczność dokonywania oceny materiału

siewnego według jednolitych zasad oraz właściwą identyfikację partii materiału siewnego

roślin rolniczych i warzywnych, a także zapewnienie jednolitego sposobu dokumentowania

oceny i pobierania prób materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych.

1.

Materiał siewny odmian regionalnych może być wytwarzany w regionie pochodzenia.

2.

Jeżeli niemożliwe jest wytwarzanie materiału siewnego odmian regionalnych w regionie

pochodzenia ze względu na zmianę warunków środowiskowych w tym regionie, materiał

ten może być wytwarzany w regionie innym niż region pochodzenia, zwanym dalej „dodatkowym

regionem wytwarzania”.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek

zachowującego odmianę, w drodze decyzji, określa dodatkowy region wytwarzania materiału

siewnego odmian regionalnych.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 3, jest wydawana, jeżeli w dodatkowym regionie wytwarzania

zostaną spełnione wymagania w zakresie wytwarzania materiału siewnego roślin rolniczych

lub warzywnych, odpowiednie dla danego gatunku odmiany regionalnej, po zasięgnięciu

opinii w tym zakresie właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zasoby roślin.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odmianę regionalną, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną

jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania

tej osoby - miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce

zamieszkania tej osoby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;

3)

nazwę odmiany;

4)

wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z granicami jednostek

zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa;

5)

wskazanie dodatkowego regionu wytwarzania, którego położenie określa się zgodnie z

granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa,

wraz z uzasadnieniem konieczności określenia tego regionu.

6.

W decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się gatunek i odmianę regionalną, dodatkowy

region wytwarzania materiału siewnego tej odmiany, którego położenie określa się zgodnie

z granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa,

oraz okres, w jakim materiał siewny może być wytwarzany w tym regionie.

1.

Zachowujący odmianę dokonuje oceny polowej i oceny laboratoryjnej materiału siewnego

1)

odmian regionalnych roślin rolniczych własnych odmian - w celu uznania go za materiał

siewny spełniający wymagania określone dla kategorii kwalifikowany;

2)

odmian regionalnych roślin warzywnych własnych odmian - w celu uznania go za materiał

siewny kategorii kwalifikowany lub kategorii standard;

3)

odmian amatorskich własnych odmian - w celu uznania go za materiał siewny kategorii

standard.

2.

Zachowujący odmianę pobiera próby do

1)

oceny laboratoryjnej materiału siewnego odmian regionalnych i odmian amatorskich;

2)

oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka odmian regionalnych.

3.

Zachowujący odmianę składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce

zamieszkania albo siedzibę zachowującego odmianę, albo miejsce wykonywania działalności

gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania zachowującego odmianę - w

przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą,

wykaz prowadzonych plantacji nasiennych odmian regionalnych, który zawiera informacje

określone w art. 36 ust. 7 pkt 2-4, 7 i 9.

4.

Wykaz, o którym mowa w ust. 3, składa się w terminie określonym dla składania wniosków

o dokonanie oceny polowej materiału siewnego.

1.

Ocenie tożsamości i czystości odmianowej podlega

1)

materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych kategorii elitarny oraz kategorii kwalifikowany

przeznaczony do dalszej reprodukcji;

2)

materiał siewny roślin rolniczych zgłoszony do oceny polowej dokonanej zgodnie z systemami

OECD;

3)

nie mniej niż 10%

a)

partii materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych kategorii kwalifikowany,

b)

partii materiału siewnego roślin warzywnych kategorii standard znajdującego się w

obrocie,

c)

partii materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych, materiału siewnego

kategorii kwalifikowany lub kategorii standard odmian regionalnych roślin warzywnych,

materiału siewnego kategorii standard odmian amatorskich znajdujących się w obrocie.

2.

Próby do oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego pobiera się

1)

na wniosek prowadzącego obrót będącego właścicielem partii podlegającej ocenie tożsamości

i czystości odmianowej - w przypadku partii materiału siewnego, o którym mowa w ust.

1 pkt 1 i 2;

2)

losowo, na podstawie protokołu pobrania próby - w przypadku partii materiału siewnego,

o których mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Próby, o których mowa w ust. 2, pobierają wyłącznie urzędowi próbobiorcy.

4.

Próby materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych pobrane do oceny tożsamości

i czystości odmianowej wojewódzki inspektor przesyła do jednostki wskazanej przez

Centralny Ośrodek i na adres wskazany przez ten ośrodek.

5.

W przypadku gdy partia materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2

1)

nie została zgłoszona w celu pobrania urzędowej próby do oceny tożsamości i czystości

odmianowej lub

2)

nie została poddana ocenie tożsamości i czystości odmianowej z powodu nieuiszczenia

opłaty, o której mowa w art. 115 ust. 1 pkt 1

- materiał siewny wytworzony z tej partii ocenia się w najniższym stopniu kwalifikacji

przewidzianym dla danego gatunku.

6.

Ocenę tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego prowadzi się na poletkach

kontrolnych. Ocena ta ma na celu w szczególności sprawdzenie, czy badana partia materiału

siewnego jest zgodna z

1)

urzędowym opisem i próbą wzorcową reprodukowanej odmiany;

2)

wymaganiami w zakresie czystości odmianowej określonymi w przepisach wydanych na podstawie

art. 56 pkt 1.

7.

Ocena tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego składa się z

1)

oceny wstępnej - obejmującej partie materiału siewnego stanowiące materiał wyjściowy

do kolejnych rozmnożeń, prowadzonej równolegle z oceną polową;

2)

oceny następczej - obejmującej wytworzone i wprowadzone do obrotu partie materiału

siewnego, prowadzonej w sezonie wegetacyjnym następującym po roku zbioru.

8.

Jeżeli w trakcie oceny wstępnej, o której mowa w ust. 7 pkt 1, stwierdzi się brak

tożsamości odmianowej badanej partii materiału siewnego, to jest to podstawa do dyskwalifikacji

plantacji nasiennej obsianej tą partią.

9.

Jeżeli w wyniku oceny następczej, o której mowa w ust. 7 pkt 2, stwierdzi się brak

tożsamości odmianowej materiału siewnego kategorii standard roślin warzywnych, wojewódzki

inspektor może, w drodze decyzji, zakazać zachowującemu odmianę uznawania wytwarzanego

przez niego materiału siewnego tej kategorii.

10.

Jeżeli w wyniku oceny następczej, o której mowa w ust. 7 pkt 2, stwierdzi się brak

tożsamości odmianowej odmiany regionalnej lub odmiany amatorskiej, wojewódzki inspektor

może, w drodze decyzji, zakazać dokonywania oceny materiału siewnego przez zachowującego

odmianę.

11.

Zakazy, o których mowa w ust. 9 i 10, wojewódzki inspektor wydaje, biorąc pod uwagę

wcześniejsze naruszenia w tym zakresie popełnione przez zachowującego odmianę.

12.

Zakazy, o których mowa w ust. 9 i 10, są wydawane na okres 2 kolejnych sezonów wegetacyjnych

następujących po sezonie, w którym został stwierdzony brak tożsamości odmianowej.

Materiał siewny w tym okresie podlega urzędowej ocenie.

1.

Oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego dokonuje dyrektor Centralnego

Ośrodka.

2.

Główny Inspektor przekazuje dyrektorowi Centralnego Ośrodka

1)

informacje o planowanej liczbie prób materiału siewnego przeznaczonych do oceny tożsamości

i czystości odmianowej - w sezonie poprzedzającym ocenę;

2)

wykaz pobranych prób materiału siewnego wysłanych do oceny tożsamości i czystości

odmianowej - na dany sezon wegetacyjny.

3.

Informację o wynikach oceny tożsamości i czystości odmianowej partii materiału siewnego

dyrektor Centralnego Ośrodka niezwłocznie przekazuje za pomocą poczty elektronicznej

lub telefaksu

1)

prowadzącemu obrót będącemu właścicielem partii podlegającej ocenie;

2)

Głównemu Inspektorowi;

3)

zachowującemu odmianę, która podlega ocenie.

4.

Informację, o której mowa w ust. 3, dotyczącą partii materiału siewnego, w której

zostały stwierdzone wady w ocenie tożsamości i czystości odmianowej, Główny Inspektor

umieszcza na stronie internetowej administrowanej przez Państwową Inspekcję.

5.

Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera w szczególności

1)

numer prowadzącego obrót będącego właścicielem partii podlegającej ocenie, odpowiednio

w ewidencji, o której mowa w art. 84 ust. 4 albo art. 86 ust. 4;

2)

określenie gatunku i odmiany rośliny uprawnej;

3)

oznaczenie stopnia kwalifikacji;

4)

numer partii;

5)

datę pobrania próby;

6)

określenie wielkości partii;

7)

wyniki oceny czystości odmianowej;

8)

potwierdzenie tożsamości odmianowej lub jej braku.

6.

Dyrektor Centralnego Ośrodka przechowuje próby materiału siewnego pobrane do oceny

tożsamości przez okres wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 56 pkt 4.

7.

Jeżeli prowadzący obrót będący właścicielem partii materiału siewnego podlegającej

ocenie nie zgadza się ze stwierdzeniem braku tożsamości odmianowej badanej próby zawartym

w informacji, o której mowa w ust. 3, może, w terminie 2 dni od dnia otrzymania tej

informacji, złożyć do dyrektora Centralnego Ośrodka wniosek o ustalenie, czy nie wystąpiły

ewentualne nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i czystości odmianowej.

8.

Wniosek, o którym mowa w ust. 7, składa się jeden raz.

9.

Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7, dyrektor Centralnego Ośrodka powołuje

niezwłocznie komisję do ustalenia, czy nie wystąpiły ewentualne nieprawidłowości mające

wpływ na wynik oceny tożsamości i czystości odmianowej.

10.

W skład komisji, o której mowa w ust. 9, mogą wchodzić

1)

prowadzący obrót będący właścicielem partii materiału siewnego, której dotyczy informacja

o wynikach oceny tożsamości i czystości odmianowej;

2)

zachowujący odmianę lub osoba przez niego wskazana;

3)

osoba wskazana przez dyrektora Centralnego Ośrodka;

4)

osoba wskazana przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce pobrania

próby.

11.

Przewodniczącego komisji, o której mowa w ust. 9, powołuje dyrektor Centralnego Ośrodka.

12.

Ustalenia komisji, o której mowa w ust. 9, są podejmowane większością głosów; w przypadku

równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego komisji.

13.

Z czynności dokonanych przez komisję, o której mowa w ust. 9, sporządza się protokół,

który zawiera informację o tożsamości odmianowej lub jej braku.

14.

Protokół, o którym mowa w ust. 13, przekazuje się podmiotom wymienionym w ust. 3.

15.

Protokół, o którym mowa w ust. 13, otrzymuje dyrektor Centralnego Ośrodka.

16.

Jeżeli z ustaleń komisji zawartych w protokole, o którym mowa w ust. 13, wynika, że

1)

wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i czystości odmianowej

- dyrektor Centralnego Ośrodka unieważnia wynik oceny tożsamości i czystości odmianowej,

przekreślając informację o wynikach oceny tożsamości i czystości odmianowej badanej

partii materiału siewnego i umieszczając wyraz „anulowano” oraz opatrując ją podpisem

i datą;

2)

nie wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i czystości

odmianowej - dyrektor Centralnego Ośrodka pisemnie informuje o podtrzymaniu wyniku

oceny tożsamości i czystości odmianowej badanej partii materiału siewnego.

17.

Do wydawania informacji, o której mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

18.

Dokumentację dotyczącą oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego

przechowuje się przez 3 lata od dnia zakończenia tej oceny.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie czystości odmianowej oraz metodykę, sposób i warunki dokonywania

oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego dla poszczególnych gatunków,

grup lub podgrup roślin rolniczych lub warzywnych,

2)

wzór informacji o wynikach oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego,

3)

wielkość prób pobieranych do oceny tożsamości i czystości odmianowej, w tym prób wzorcowych,

sposób ich pakowania i oznakowania, terminy ich przesyłania do jednostki wskazanej

przez Centralny Ośrodek i na adres wskazany przez ten ośrodek,

4)

warunki oraz okres przechowywania prób materiału siewnego pobranych do oceny tożsamości

i czystości odmianowej,

5)

warunki pobierania prób wzorcowych, w tym prób materiału siewnego reprodukowanego

w ramach systemów nasiennych OECD,

6)

zakres i terminy przekazywania przez Głównego Inspektora dyrektorowi Centralnego Ośrodka

informacji o planowanej liczbie prób materiału siewnego przeznaczonych do oceny tożsamości

i czystości odmianowej oraz wykazu pobranych prób materiału siewnego wysłanych do

oceny tożsamości i czystości odmianowej,

7)

zakres i terminy przekazywania przez dyrektora Centralnego Ośrodka Głównemu Inspektorowi

informacji o próbach urzędowych przyjętych do oceny tożsamości i czystości odmianowej

materiału siewnego

- biorąc pod uwagę zróżnicowanie gatunków, grup lub podgrup roślin rolniczych i warzywnych,

dokonywanie oceny tożsamości i czystości odmianowej według jednolitych zasad oraz

właściwą organizację dokonywania tej oceny, a także zapewnienie jednolitego sposobu

dokumentowania wyników oceny tożsamości i czystości odmianowej.

1.

Za mieszankę materiału siewnego uznaje się mieszankę sporządzoną z dopuszczonego do

obrotu materiału siewnego, o składzie procentowym określonym przez prowadzącego obrót.

2.

W skład mieszanki materiału siewnego mogą wchodzić

1)

różne gatunki roślin uprawnych (mieszanka gatunkowa);

2)

różne odmiany jednego gatunku (mieszanka odmianowa).

3.

W skład mieszanki materiału siewnego mogą również wchodzić składniki, do których nie

stosuje się przepisów ustawy. Łączny udział tych składników w składzie mieszanki materiału

siewnego powinien wynosić nie więcej niż 10%.

4.

Mieszanki materiału siewnego roślin warzywnych, o których mowa w ust. 2 pkt 2

1)

sporządza się z materiału siewnego kategorii standard;

2)

wprowadza się do obrotu w małych opakowaniach zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 101 pkt 3.

5.

Mieszanki materiału siewnego roślin pastewnych przeznaczone na cele paszowe może sporządzać

prowadzący obrót, który

1)

opracował technologię sporządzania tych mieszanek;

2)

posiada urządzenia niezbędne do sporządzania tych mieszanek.

6.

Po sporządzeniu mieszanki materiału siewnego wydaje się świadectwo sporządzenia mieszanki

materiału siewnego, zwane dalej „świadectwem mieszanki”.

7.

Świadectwo mieszanki wydaje

1)

wojewódzki inspektor, na wniosek prowadzącego obrót, sporządzającego mieszankę, albo

2)

akredytowane laboratorium należące do prowadzącego obrót, o którym mowa w pkt 1, sporządzającego

mieszankę.

8.

Świadectwo mieszanki wydaje się również dla mieszańców złożonych rzepaku.

9.

Do wydawania świadectw mieszanki nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

10.

Mieszanki materiału siewnego po dniu 30 czerwca trzeciego roku, licząc od dnia zabezpieczenia

jej opakowania, nie przeznacza się na cele siewne.

11.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje mieszanek materiału siewnego, ich skład gatunkowy oraz typ użytkowania,

2)

sposób postępowania przy sporządzaniu mieszanek materiału siewnego roślin pastewnych

przeznaczonych na cele paszowe,

3)

wzór świadectwa mieszanki

- mając na uwadze właściwości biologiczne poszczególnych gatunków roślin, możliwości

ich wykorzystania na cele pastewne oraz istniejące technologie sporządzania mieszanek

materiału siewnego, a także zapewnienie jednolitego sposobu dokumentowania wyników

oceny mieszanki materiału siewnego.

1.

Za mieszankę nasienną roślin pastewnych przeznaczoną do wykorzystania dla ochrony

środowiska naturalnego w zakresie różnorodności genetycznej uznaje się mieszankę sporządzoną

z dopuszczonego do obrotu materiału siewnego roślin pastewnych, o określonym przez

prowadzącego obrót procentowym składzie tej mieszanki, zwaną dalej „mieszanką dla

ochrony środowiska”.

2.

W skład mieszanki dla ochrony środowiska mogą wchodzić

1)

różne gatunki roślin pastewnych, w tym odmiany regionalne roślin pastewnych;

2)

gatunki roślin pastewnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy.

1.

Mieszankę dla ochrony środowiska lub jej składniki wytwarza się przy zachowaniu warunków

agrotechnicznych niezbędnych do uzyskania mieszanki dla ochrony środowiska o odpowiedniej

jakości, spełniającej wymagania w zakresie zdolności kiełkowania, czystości i poziomu

zanieczyszczeń, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 63 pkt 2.

2.

Po sporządzeniu mieszanki dla ochrony środowiska wydaje się świadectwo sporządzenia

mieszanki nasiennej, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie wytwarzania i jakości,

zwane dalej „świadectwem mieszanki dla ochrony środowiska”.

3.

Świadectwo mieszanki dla ochrony środowiska wydaje prowadzący obrót.

4.

Mieszanki dla ochrony środowiska nie podlegają okresowej ocenie laboratoryjnej.

5.

Mieszanki dla ochrony środowiska po dniu 30 czerwca trzeciego roku, licząc od dnia

zabezpieczenia jej opakowania, nie przeznacza się na cele siewne.

Mieszankę dla ochrony środowiska

1)

zbiera się w miejscu zbioru w sposób niezagrażający obszarowi źródłowemu i wprowadza

do obrotu jako oczyszczoną lub nieoczyszczoną (mieszanka dla ochrony środowiska zbierana

bezpośrednio) albo

2)

wytwarza się przez zmieszanie składników mieszanki charakterystycznych dla danego

siedliska, zbieranych oddzielnie w miejscu zbioru albo rozmnażanych poza miejscem

zbioru jako pojedyncze gatunki (uprawiana mieszanka dla ochrony środowiska).

1.

Przez miejsce zbioru, o którym mowa w art. 60, rozumie się miejsce, z którego zbiera

się nasiona będące składnikami mieszanki dla ochrony środowiska, o których mowa w

art. 58 ust. 2, wyznaczone przez prowadzącego obrót w części obszaru źródłowego.

2.

Przez obszar źródłowy rozumie się obszar wyznaczony zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm., na którym występują w sposób naturalny składniki mieszanki dla ochrony środowiska.

1.

Prowadzący obrót

1)

informuje właściwego ze względu na położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora

ochrony środowiska o wyznaczonym miejscu zbioru mieszanki dla ochrony środowiska zbieranej

bezpośrednio lub składników uprawianej mieszanki dla ochrony środowiska, w terminie

14 dni przed zbiorem;

2)

umożliwia przeprowadzenie kontroli w zakresie wytwarzania i jakości mieszanek dla

ochrony środowiska, w tym pobieranie prób do badań;

3)

udziela informacji lub wyjaśnień w zakresie prowadzonej produkcji - na żądanie wojewódzkiego

inspektora.

2.

Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są przeprowadzane przez wojewódzkiego inspektora

przynajmniej raz w danym sezonie wegetacyjnym.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

ochrony środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w zakresie wytwarzania mieszanek dla ochrony środowiska zbieranych

bezpośrednio oraz składników uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska,

2)

szczegółowe wymagania w zakresie jakości mieszanek dla ochrony środowiska zbieranych

bezpośrednio oraz składników uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska,

3)

wzór świadectwa mieszanki dla ochrony środowiska

- mając na uwadze właściwości biologiczne poszczególnych gatunków, zachowanie różnorodności

genetycznej w obszarach źródłowych oraz zapewnienie jednolitego sposobu dokumentowania

wyników oceny mieszanki dla ochrony środowiska.

1.

Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy

roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonki winorośli

1)

prowadzi produkcję w sposób uwzględniający eliminowanie zagrożeń dla danej uprawy

wynikających w szczególności z czynników zewnętrznych (punkty krytyczne) określonych

przez dostawcę;

2)

prowadzi dokumentację dotyczącą

a)

eliminowania zagrożeń, o których mowa w pkt 1,

b)

roślin, które

-

zostały zakupione i otrzymane od innych podmiotów,

-

są w produkcji,

-

zostały sprzedane i wysłane do innych podmiotów;

3)

zapewnia identyfikację poszczególnych partii materiału podczas produkcji;

4)

pobiera, w razie potrzeby, próby do oceny laboratoryjnej dokonywanej przez urzędowe

laboratorium lub akredytowane laboratorium;

5)

informuje wojewódzkiego inspektora o wystąpieniu organizmów kwarantannowych w rozumieniu

przepisów o ochronie roślin;

6)

umożliwia przeprowadzenie kontroli wytwarzania materiału, w tym pobieranie prób;

7)

udziela informacji lub wyjaśnień w zakresie prowadzonej produkcji - na żądanie wojewódzkiego

inspektora.

2.

Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy

roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonki winorośli przechowuje dokumentację, o

której mowa w ust. 1 pkt 2, w zakresie

1)

materiału rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych

- przez 12 miesięcy od zakończenia cyklu produkcyjnego;

2)

materiału szkółkarskiego oraz sadzonek winorośli - przez 3 lata od zakończenia cyklu

produkcyjnego.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 2 lit. b nie stosuje się do dokumentów sprzedaży dla nieprofesjonalnych

odbiorców.

4.

Dostawca prowadzący wyłącznie obrót materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym

i materiałem nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonkami winorośli,

prowadzi dokumentację dotyczącą zakupu lub sprzedaży tego materiału, z wyłączeniem

dokumentów sprzedaży dla nieprofesjonalnych odbiorców, oraz przechowuje ją przez 3

lata od zakończenia cyklu produkcyjnego.

5.

Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 6, są przeprowadzane przez wojewódzkiego inspektora

właściwego ze względu na miejsce produkcji materiału szkółkarskiego oraz materiału

rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonek

winorośli.

6.

Kontrole, o których mowa w ust. 1 pkt 6, w przypadku materiału szkółkarskiego CAC

oraz materiału rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych

oraz sadzonek winorośli, są przeprowadzane przynajmniej raz w danym sezonie wegetacyjnym.

1.

Materiał szkółkarski podlega ocenie polowej, ocenie cech zewnętrznych oraz - w zależności

od gatunku i kategorii tego materiału - ocenie laboratoryjnej lub ocenie tożsamości

i czystości odmianowej.

2.

Materiał rozmnożeniowy i materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i ozdobnych podlegają

ocenie polowej oraz ocenie cech zewnętrznych, a w przypadku nasion roślin ozdobnych

- ocenie laboratoryjnej.

3.

Sadzonki winorośli podlegają ocenie polowej, ocenie tożsamości i czystości odmianowej

oraz ocenie cech zewnętrznych.

4.

Partie materiału szkółkarskiego lub materiału rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego

roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonek winorośli, wytworzonych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się w sposób umożliwiający identyfikację tego materiału.

1.

Za materiał siewny kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych

lub materiał szkółkarski CAC uznaje się materiał spełniający wymagania w zakresie

wytwarzania i jakości, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 72 pkt 2,

odmian

1)

chronionych wyłącznym prawem do odmiany;

2)

wpisanych do krajowego rejestru;

3)

powszechnie znanych.

2.

Za odmiany powszechnie znane uznaje się odmiany

1)

wpisane do odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

2)

co do których złożono wniosek o wpis do krajowego rejestru, odpowiedniego rejestru

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub wniosek o przyznanie wyłącznego

prawa do odmiany;

3)

wprowadzone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego

przed dniem 30 września 2012 r., dla których dostawca sporządza opis (urzędowo uznany

opis) - w przypadku materiału szkółkarskiego CAC.

3.

Za urzędowo uznany opis uznaje się opis odmiany sporządzony dla odmiany utrzymywanej

przez dostawcę na liście odmian materiału szkółkarskiego CAC.

4.

Dla gatunków i odmian roślin sadowniczych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 72 pkt 4 materiał szkółkarski CAC wytwarza się z materiału siewnego kategorii

kwalifikowany roślin sadowniczych.

Za materiał rozmnożeniowy i materiał nasadzeniowy roślin warzywnych uznaje się materiał

spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości, określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 72 pkt 2, uzyskany z materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii

kwalifikowany lub kategorii standard odmian wpisanych do krajowego rejestru lub wspólnotowego

katalogu.

Za materiał rozmnożeniowy i materiał nasadzeniowy roślin ozdobnych uznaje się materiał

spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości, określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 72 pkt 2, gatunków lub odmian

1)

tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

chronionych na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin, lub

3)

wpisanych do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich

albo państw trzecich, lub

4)

znajdujących się na liście odmian prowadzonej przez dostawcę.

Za sadzonki winorośli uznaje się materiał siewny spełniający wymagania w zakresie

wytwarzania i jakości określone w przepisach wydanych na podstawie art. 72 pkt 2.

1.

Oceny polowej materiału siewnego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany roślin

sadowniczych dokonuje wojewódzki inspektor właściwy ze względu na położenie plantacji

na wniosek dostawcy.

2.

Oceny laboratoryjnej materiału siewnego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany

roślin sadowniczych dokonuje wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce pobrania

próby lub jednostka organizacyjna upoważniona, w drodze decyzji, przez wojewódzkiego

inspektora właściwego ze względu na siedzibę tej jednostki.

3.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 2, może zostać upoważniona, jeżeli spełnia

warunki określone w art. 76 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 1

pkt 1.

4.

Do jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 2, przepisy art. 81 ust. 1-3, ust.

4 pkt 2 lit. a-c, ust. 5, ust. 7 pkt 3, ust. 8 i 9 oraz ust. 10 pkt 2 stosuje się

odpowiednio.

5.

Oceny cech zewnętrznych oraz oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego

kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych dokonują dostawcy

tego materiału.

6.

Oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny tożsamości i czystości odmianowej oraz

oceny cech zewnętrznych materiału szkółkarskiego CAC dokonują dostawcy tego materiału.

7.

Oceny polowej oraz oceny cech zewnętrznych materiału rozmnożeniowego lub materiału

nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych dokonują dostawcy tego materiału.

8.

Oceny laboratoryjnej materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin

warzywnych lub ozdobnych dokonują dostawcy tego materiału.

9.

Oceny polowej, oceny tożsamości i czystości odmianowej oraz oceny cech zewnętrznych

sadzonek winorośli dokonują dostawcy tego materiału.

1.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii

kwalifikowany roślin sadowniczych prowadzonych przez siebie plantacji szkółkarskich

składa dostawca do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na położenie plantacji

szkółkarskich.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie umożliwiającym właściwe dokonanie

oceny polowej, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 72 pkt 1.

3.

Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii

kwalifikowany roślin sadowniczych zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

dostawcy, z tym że w przypadku gdy dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność

gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania

działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;

2)

określenie miejsca położenia plantacji, w tym nazwę miejscowości, gminy i powiatu

oraz dwucyfrowy symbol województwa i dwucyfrowy symbol powiatu danego województwa;

3)

informacje o

a)

rodzaju materiału, jego ilości i powierzchni plantacji,

b)

nazwie gatunku, odmiany, podkładki i wstawki,

c)

wieku, formie, kategorii i kolejnym rozmnożeniu materiału,

d)

pochodzeniu materiału,

e)

przewidywanej liczbie etykiet urzędowych.

4.

Do wniosku o dokonanie oceny polowej materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii

kwalifikowany roślin sadowniczych dołącza się

1)

oświadczenie dostawcy będącego zachowującym odmianę, że materiał został wyprodukowany

zgodnie z metodyką hodowli przyjętą dla danej odmiany albo

2)

świadectwo oceny polowej albo wypis ze świadectwa lub etykietę urzędową wydaną dla

tego materiału, albo

3)

oryginał lub kopię dokumentu zakupu materiału;

4)

informację o wynikach oceny laboratoryjnej - w przypadku gdy materiał podlega ocenie

laboratoryjnej.

5.

Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej lub oceny laboratoryjnej materiału

siewnego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych nie zgadza

się z wynikiem oceny, może złożyć wniosek o ponowne dokonanie oceny do Głównego Inspektora.

Przepisy art. 49 ust. 3-6 stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe terminy składania wniosków o dokonanie oceny polowej materiału siewnego

kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych,

2)

wymagania w zakresie wytwarzania i jakości materiału siewnego kategorii elitarny lub

kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych, materiału szkółkarskiego CAC, materiału

rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonek

winorośli, z uwzględnieniem w szczególności

a)

terminów dokonywania i liczby ocen stanu plantacji materiału siewnego kategorii elitarny

lub kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych w odniesieniu do poszczególnych kategorii

grup roślin lub gatunków,

b)

metod dokonywania oceny laboratoryjnej w odniesieniu do poszczególnych kategorii,

stopni kwalifikacji lub poszczególnych grup roślin lub gatunków,

c)

liczby rozmnożeń dla poszczególnych grup lub gatunków roślin materiału siewnego kategorii

elitarny lub kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych, z uwzględnieniem opisu poszczególnych

kategorii i stopni kwalifikacji,

d)

izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i odmianowej, zdrowotności

oraz zmianowania roślin, a także wieku roślin - dla materiału siewnego kategorii elitarny

lub kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych,

e)

sposobu oznaczania partii materiału szkółkarskiego lub materiału rozmnożeniowego i

materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonek winorośli,

3)

metody oceny polowej, pobierania prób i oceny laboratoryjnej oraz oceny tożsamości

odmianowej materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany roślin

sadowniczych,

4)

wykaz gatunków i odmian roślin sadowniczych, dla których materiał szkółkarski CAC

wytwarza się z materiału siewnego kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych

- biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup lub gatunków roślin, specyfikę

ich wytwarzania, wysoką jakość materiału siewnego, a także zapewnienie właściwej identyfikacji

wytworzonego materiału siewnego.

1.

Na podstawie wyników poszczególnych ocen materiału siewnego, z wyłączeniem oceny,

o której mowa w art. 53 ust. 1 i art. 54 ust. 1, oraz oceny, o której mowa w art.

70 ust. 5-9, podmiot dokonujący oceny wydaje

1)

świadectwo oceny polowej - w przypadku uznania, że plantacja spełnia wymagania w zakresie

wytwarzania, jakości lub zdrowotności;

2)

świadectwo oceny laboratoryjnej - w przypadku uznania, że oceniana partia materiału

siewnego spełnia wymagania w zakresie jakości lub zdrowotności;

3)

świadectwo oceny weryfikacyjnej - w przypadku uznania, że oceniana plantacja sadzeniaków

ziemniaka spełnia wymagania w zakresie zdrowotności;

4)

świadectwo oceny cech zewnętrznych - w przypadku uznania, że oceniana partia sadzeniaków

ziemniaka spełnia wymagania w zakresie jakości;

5)

informację o dyskwalifikacji - w przypadku dyskwalifikacji materiału siewnego w poszczególnych

ocenach, gdy oceniany materiał nie spełnia wymagań w zakresie wytwarzania, jakości

lub zdrowotności;

6)

informację o wynikach badania - w przypadku dokonania okresowej oceny laboratoryjnej,

o której mowa w art. 48.

2.

Świadectwa i informacje, o których mowa w ust. 1, w przypadku oceny materiału siewnego

roślin rolniczych i warzywnych wydaje się niezwłocznie po uzyskaniu wyników oceny

materiału siewnego, w miejscu dokonania tej oceny.

3.

Jeżeli oceniana partia materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych spełnia wymagania

w zakresie jakości, na wniosek właściciela ocenianej partii, może być wydane świadectwo

ISTA zamiast świadectwa oceny laboratoryjnej, z tym że w przypadku gdy świadectwo

oceny laboratoryjnej zostało już wydane, świadectwo ISTA wydaje się po anulowaniu

świadectwa oceny laboratoryjnej, dokonanym przez przekreślenie świadectwa i umieszczenie

na nim wyrazu „anulowano” oraz opatrzeniu go podpisem kierownika laboratorium oceny

nasion ISTA i datą.

4.

Świadectwo ISTA wydaje laboratorium oceny nasion ISTA, posiadające akredytację ISTA,

na podstawie przeprowadzanych przez to laboratorium badań próby materiału siewnego.

5.

Świadectwo oceny laboratoryjnej wydaje się dla każdej ocenianej partii materiału siewnego,

a świadectwo oceny weryfikacyjnej - dla ocenianej plantacji.

6.

Świadectwo oceny polowej materiału siewnego, świadectwo oceny laboratoryjnej materiału

siewnego oraz informacja o dyskwalifikacji i informacja o wynikach badania po okresowej

ocenie laboratoryjnej zawierają w szczególności

1)

numer świadectwa lub informacji;

2)

datę zakończenia badań albo oceny;

3)

datę wystawienia świadectwa lub informacji;

4)

oznaczenie podmiotu wystawiającego świadectwo lub informację;

5)

oznaczenie podmiotu zgłaszającego materiał siewny do oceny;

6)

nazwę gatunku;

7)

nazwę odmiany;

8)

numer partii wysianego albo ocenionego materiału siewnego albo numer świadectwa oceny

polowej - w przypadku sadzeniaków ziemniaka;

9)

dane o wielkości plantacji albo partii;

10)

wynik oceny materiału siewnego.

7.

Dane zawarte w świadectwach oceny laboratoryjnej i informacjach o dyskwalifikacji

akredytowane laboratoria wprowadzają do systemu teleinformatycznego prowadzonego przez

Państwową Inspekcję.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory świadectw

i informacji, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę grupy i gatunki roślin, wykonywane

dla nich oceny materiału siewnego oraz informacje, o których mowa w ust. 6.

Do wydawania świadectw i informacji, o których mowa w art. 73 ust. 1, i świadectw

ISTA, o których mowa w art. 73 ust. 3, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Urzędowymi kwalifikatorami, akredytowanymi kwalifikatorami, urzędowymi próbobiorcami

i akredytowanymi próbobiorcami mogą być osoby, które

1)

posiadają

a)

co najmniej wykształcenie średnie,

b)

wiedzę z zakresu rolnictwa lub ogrodnictwa obejmującą zagadnienia dotyczące biologii

poszczególnych gatunków roślin, nasiennictwa oraz występowania chorób i szkodników

na materiale siewnym;

2)

dają gwarancję rzetelnego wykonywania powierzonych zadań;

3)

odbyły szkolenie dla poszczególnych grup roślin lub rodzajów materiału siewnego i

zdały egzamin kończący to szkolenie, co potwierdza zaświadczenie.

2.

Upoważnień lub akredytacji, o których mowa w art. 43 ust. 1 i 2 oraz art. 47 ust.

1, udziela się w przypadku

1)

kwalifikatorów - do oceny polowej poszczególnych grup roślin;

2)

próbobiorców - do pobierania prób poszczególnych rodzajów materiału siewnego.

Akredytowanym laboratorium może być laboratorium

1)

które posiada odpowiednie warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do

wykonywania oceny laboratoryjnej materiału siewnego określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

w którym jest zatrudnionych nie mniej niż 2 pracowników, którzy przeprowadzają badania

materiału siewnego dla poszczególnych grup roślin, z uwzględnieniem typów analiz,

zwanych dalej „analitykami nasiennymi”.

Analitykiem nasiennym może być osoba, która oprócz kwalifikacji określonych w art.

75 ust. 1, posiada

1)

wiedzę z zakresu

a)

badanego materiału siewnego, w tym nasionoznawstwa,

b)

przeprowadzania badań laboratoryjnych oraz prowadzenia dokumentacji laboratoryjnej;

2)

praktyczne umiejętności przeprowadzania badań laboratoryjnych.

1.

Akredytacji kwalifikatorom lub próbobiorcom udziela, na wniosek prowadzącego obrót,

w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania

albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej,

jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót - w przypadku gdy prowadzącym

obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.

2.

Akredytacji laboratorium udziela, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy

ze względu na

1)

miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności

gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót, w przypadku

gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą - na

wniosek prowadzącego obrót;

2)

siedzibę samodzielnego laboratorium - na wniosek tego laboratorium.

3.

Upoważnień i akredytacji, o których mowa w art. 43 ust. 1 i 2, art. 47 ust. 1 oraz

art. 44 ust. 3, udziela się na czas nieokreślony.

4.

Wniosek o udzielenie akredytacji zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby, a w przypadku samodzielnego laboratorium - nazwę oraz siedzibę i adres

laboratorium;

2)

imię i nazwisko osoby, której ma być udzielona akredytacja - w przypadku kwalifikatorów

lub próbobiorców;

3)

zakres akredytacji.

5.

Do wniosku o udzielenie akredytacji dołącza się

1)

dokument potwierdzający posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych;

2)

kopię zaświadczenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3;

3)

zgodę prowadzącego obrót, którego materiał siewny będzie oceniany - w przypadku akredytacji

laboratorium do oceny materiału siewnego będącego własnością innego prowadzącego obrót;

4)

kopię dowodu uiszczenia opłaty za udzielenie akredytacji, o której mowa w art. 115

ust. 1 pkt 4 i 5.

6.

Wniosek o udzielenie akredytacji laboratorium zawiera ponadto imię i nazwisko pracownika,

który będzie pełnił funkcję kierownika tego laboratorium oraz imiona i nazwiska analityków

nasiennych.

7.

Akredytowane podmioty składają wojewódzkiemu inspektorowi na piśmie oświadczenie następującej

treści

„

Oświadczam, że będę przestrzegać przepisów z zakresu nasiennictwa, zapoznawać się

ze wszelkimi zmianami tych przepisów i rzetelnie dokonywać oceny materiału siewnego

oraz uczestniczyć w szkoleniach organizowanych przez wojewódzkiego inspektora.

”

.

8.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

akredytowanego podmiotu, z tym że w przypadku gdy akredytowanym podmiotem jest osoba

fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania

tej osoby - miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce

zamieszkania tej osoby;

2)

oznaczenie miejsca i daty jego złożenia;

3)

podpis osoby składającej to oświadczenie, a w przypadku prowadzącego obrót - podpis

osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy oraz imię i nazwisko i pełnioną

przez tę osobę funkcję.

9.

W przypadku akredytowanego laboratorium oświadczenie, o którym mowa w ust. 7, składa

kierownik laboratorium.

1.

Urzędowi kwalifikatorzy i akredytowani kwalifikatorzy, którzy po raz pierwszy uzyskali

upoważnienie lub akredytację do dokonywania oceny materiału siewnego, pierwsze 5 ocen

materiału siewnego dokonują z udziałem urzędowego kwalifikatora lub akredytowanego

kwalifikatora, który posiada upoważnienie lub akredytację co najmniej od 2 lat.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do urzędowych próbobiorców i akredytowanych

próbobiorców w zakresie upoważnienia lub akredytacji do pobierania prób materiału

siewnego.

3.

Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani

próbobiorcy i analitycy nasienni są obowiązani co najmniej raz w roku uczestniczyć

w szkoleniu doskonalącym.

4.

Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani

próbobiorcy i analitycy nasienni, którzy nie uczestniczyli w szkoleniu doskonalącym

w danym roku, nie mogą w tym roku dokonywać oceny lub pobierać prób materiału siewnego.

1.

Szkolenia, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3 i art. 79 ust. 3, mogą być prowadzone

przez

1)

wojewódzkiego inspektora lub

2)

jednostki organizacyjne upoważnione przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu

na siedzibę tych jednostek, zwane dalej „ośrodkami szkoleniowymi”.

2.

Wojewódzki inspektor, na wniosek jednostki organizacyjnej ubiegającej się o upoważnienie

do prowadzenia szkolenia, w drodze decyzji, wydaje upoważnienie do prowadzenia tego

szkolenia, jeżeli jednostka ta ma odpowiednie warunki kadrowe, organizacyjne i techniczne

do prowadzenia szkolenia, o upoważnienie do prowadzenia którego ubiega się, określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 5, 6 i 8.

3.

Jeżeli ośrodek szkoleniowy przestał spełniać warunki wymagane do prowadzenia szkolenia

lub prowadzi szkolenie niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 83 ust.

1 pkt 5-8, wojewódzki inspektor, mając na uwadze zakres i stopień stwierdzonych naruszeń,

w drodze decyzji, może cofnąć upoważnienie do prowadzenia szkolenia.

1.

Wojewódzki inspektor sprawuje nadzór nad pracą urzędowych kwalifikatorów, urzędowych

próbobiorców, akredytowanych kwalifikatorów, akredytowanych próbobiorców oraz urzędowych

laboratoriów i akredytowanych laboratoriów, w tym analityków nasiennych.

2.

W ramach nadzoru wojewódzki inspektor kontroluje pracę podmiotów wymienionych w ust.

1, w zakresie przestrzegania przepisów, w szczególności dotyczących obowiązujących

metodyk oceny materiału siewnego oraz wymagań w zakresie wytwarzania i oceny materiału

siewnego.

3.

Przeprowadzając kontrolę pracy podmiotów wymienionych w ust. 1, wojewódzki inspektor

może w szczególności

1)

uczestniczyć w ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej lub pobieraniu prób materiału

siewnego, dokonywanych przez te podmioty lub sprawdzać prawidłowość wykonywania tych

czynności;

2)

sprawdzać dokumentację dotyczącą dokonanej oceny lub pobrania prób materiału siewnego;

3)

żądać od kontrolowanego podmiotu udzielania, w wyznaczonym terminie, pisemnych lub

ustnych wyjaśnień w sprawach objętych przedmiotem kontroli.

4.

Jeżeli w trakcie przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi, że akredytowani

kwalifikatorzy, akredytowani próbobiorcy oraz akredytowane laboratoria nie spełniają

warunków niezbędnych do wykonywania odpowiednio oceny polowej materiału siewnego albo

oceny laboratoryjnej materiału siewnego, lub pobierania prób materiału siewnego, w

szczególności

1)

w przypadku kwalifikatorów i próbobiorców

a)

dokonują oceny lub pobierania prób materiału siewnego niezgodnie z przepisami lub

b)

nie wykonali określonej minimalnej liczby ocen lub pobrania prób materiału siewnego,

lub

c)

nie dysponują wymaganym sprzętem, lub

d)

nie składają wojewódzkiemu inspektorowi dokumentów określonych w ust. 10 w wyznaczonym

terminie,

2)

w przypadku laboratoriów

a)

nie mają odpowiednich warunków lokalowych oraz wyposażenia technicznego niezbędnego

do wykonywania oceny laboratoryjnej materiału siewnego lub

b)

ocena jest wykonywana nierzetelnie lub niezgodnie z przepisami, lub

c)

nie składają wojewódzkiemu inspektorowi dokumentów określonych w ust. 10 w wyznaczonym

terminie,

d)

nie zatrudniają co najmniej 2 analityków nasiennych,

e)

nie wprowadzają do systemu teleinformatycznego prowadzonego przez Państwową Inspekcję

danych zawartych w świadectwach oceny laboratoryjnej i informacjach o dyskwalifikacji

- w zależności od zakresu i stopnia stwierdzonych uchybień, w drodze decyzji, cofa

akredytację albo nakazuje usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie.

5.

W przypadku cofnięcia akredytacji podmiot może ponownie ubiegać się o uzyskanie akredytacji

po upływie roku od dnia, w którym decyzja o cofnięciu akredytacji stała się ostateczna.

6.

Do urzędowych kwalifikatorów i urzędowych próbobiorców przepisy ust. 4 pkt 1 i ust.

5 stosuje się odpowiednio.

7.

Jeżeli w trakcie przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi

1)

że plantacja nasienna została oceniona nieprawidłowo przez akredytowanych kwalifikatorów

- unieważnia wynik oceny polowej materiału siewnego, przekreślając świadectwo oceny

polowej i umieszczając na nim wyraz „anulowano” oraz opatrując je podpisem osoby kontrolującej

i datą;

2)

nieprawidłowości w pracy akredytowanych próbobiorców - unieważnia pobranie prób i

wyniki oceny laboratoryjnej materiału siewnego dokonanej na próbach pobranych przez

danego próbobiorcę, przekreślając protokół pobrania próby i świadectwo oceny laboratoryjnej

i umieszczając na nich wyraz „anulowano” oraz opatrując je podpisem osoby kontrolującej

i datą;

3)

nieprawidłowości w pracy akredytowanych laboratoriów

a)

unieważnia wyniki oceny laboratoryjnej materiału siewnego, przekreślając świadectwo

oceny laboratoryjnej i umieszczając na nim wyraz „anulowano” oraz opatrując je podpisem

osoby kontrolującej i datą,

b)

zatrzymuje etykiety lub plomby wydane na podstawie nieprawidłowo wykonanej oceny materiału

siewnego.

8.

W przypadkach, o których mowa w ust. 7, wojewódzki inspektor przeprowadza odpowiednio

kontrolną ocenę polową materiału siewnego albo kontrolną ocenę laboratoryjną materiału

siewnego lub kontrolne pobranie prób materiału siewnego oraz wydaje nowe świadectwo.

9.

Jeżeli zainteresowany podmiot nie zgadza się z kontrolną oceną polową materiału siewnego

albo kontrolną oceną laboratoryjną materiału siewnego, o której mowa w ust. 8, może

zwrócić się do Głównego Inspektora z wnioskiem o ponowne dokonanie oceny; przepisy

art. 49 ust. 3-6 stosuje się odpowiednio.

10.

Akredytowani próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy i akredytowane laboratoria składają

wojewódzkiemu inspektorowi

1)

kopie świadectw i informacji, o których mowa w art. 73 ust. 1, oraz dokumentacji,

o której mowa w art. 43 ust. 5 i art. 44 ust. 6, w terminie 7 dni od dnia dokonania

odpowiednio oceny polowej materiału siewnego, oceny laboratoryjnej materiału siewnego,

pobrania próby i wystawienia świadectwa albo informacji lub sporządzenia protokołu

pobrania prób;

2)

pisemne sprawozdania z dokonanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego w formie

uzgodnionej z wojewódzkim inspektorem - w przypadku laboratoriów.

1.

Oceny polowej i pobrania prób urzędowi kwalifikatorzy i urzędowi próbobiorcy dokonują

w ramach czynności służbowych.

2.

Akredytowani kwalifikatorzy i akredytowani próbobiorcy wykonują czynności w zakresie

akredytacji w ramach stosunku pracy.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do wykonywania oceny laboratoryjnej

materiału siewnego oraz uzyskania akredytacji w tym zakresie,

2)

sprzęt wymagany do pobierania prób materiału siewnego,

3)

zakres oraz sposób wykonywania nadzoru nad urzędowymi kwalifikatorami, akredytowanymi

kwalifikatorami, urzędowymi próbobiorcami, akredytowanymi próbobiorcami, akredytowanymi

laboratoriami i urzędowymi laboratoriami oraz kontroli ich pracy,

4)

minimalną liczbę wykonanych ocen oraz minimalną liczbę pobranych prób w określonym

czasie,

5)

programy szkoleń, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3 i art. 79 ust. 3,

6)

szczegółowe warunki kadrowe, organizacyjne i techniczne, jakie powinny spełniać ośrodki

szkoleniowe,

7)

wzór zaświadczenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3,

8)

warunki i sposób przeprowadzania egzaminu kończącego szkolenie, o którym mowa w art.

75 ust. 1 pkt 3, oraz sposób przechowywania dokumentacji w tym zakresie

- mając na uwadze odpowiednio zapewnienie właściwego dokonania oceny polowej materiału

siewnego, pobierania prób materiału siewnego i wykonywania oceny laboratoryjnej materiału

siewnego, a także zapewnienie przez ośrodki szkoleniowe właściwego poziomu prowadzenia

szkoleń, w tym środków dydaktycznych, pomieszczeń, miejsc do prowadzenia zajęć praktycznych

i materiałów szkoleniowych, oraz prawidłowego przeprowadzenia egzaminu kończącego

szkolenie.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz ośrodków szkoleniowych

upoważnionych do prowadzenia szkoleń w zakresie oceny polowej materiału siewnego,

pobierania prób materiału siewnego oraz oceny laboratoryjnej materiału siewnego, podając

nazwę i adres oraz siedzibę ośrodka szkoleniowego oraz zakres udzielonego upoważnienia.

1.

Obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych może prowadzić przedsiębiorca,

w tym przedsiębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia

obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na

miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, albo miejsce wykonywania działalności

gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania przedsiębiorcy - w przypadku

gdy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.

2.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 7 dni przed planowanym

dniem rozpoczęcia prowadzenia obrotu materiałem siewnym.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

firmę, imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo adres i siedzibę przedsiębiorcy,

z tym że w przypadku gdy prowadzącym przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca

działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce

i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

numer w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

wskazanie rodzaju wykonywanej działalności;

5)

wskazanie miejsca lub miejsc prowadzenia obrotu materiałem siewnym;

6)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z wojewódzkim inspektorem;

7)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie przeprowadzania

kontroli przez wojewódzkiego inspektora;

8)

datę i podpis przedsiębiorcy albo osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy.

4.

Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, wpisuje przedsiębiorcę

do ewidencji przedsiębiorców.

5.

Do ewidencji przedsiębiorców wpisuje się dane, o których mowa w ust. 3 pkt 1-5.

6.

Wojewódzki inspektor po wpisaniu przedsiębiorcy do ewidencji przedsiębiorców wydaje

przedsiębiorcy zaświadczenie o wpisie do tej ewidencji, zawierające numer przedsiębiorcy

wynikający z ewidencji przedsiębiorców.

Przepisów art. 84 nie stosuje się do

1)

rolnika, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, prowadzącego

obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych wytworzonym w posiadanym gospodarstwie;

2)

podmiotu prowadzącego sprzedaż materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych wyłącznie

dla nieprofesjonalnych odbiorców.

1.

Rolnik, o którym mowa w art. 85 pkt 1, może prowadzić obrót materiałem siewnym roślin

rolniczych i warzywnych, jeżeli zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym

wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania rolnika.

2.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 7 dni przed planowanym

dniem rozpoczęcia prowadzenia obrotu materiałem siewnym.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres rolnika;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

wskazanie grup roślin uprawnych, których ma dotyczyć wpis do ewidencji rolników;

4)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z wojewódzkim inspektorem;

5)

datę i podpis rolnika.

4.

Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, wpisuje rolnika

do ewidencji rolników.

5.

Do ewidencji rolników wpisuje się dane, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3.

6.

Wojewódzki inspektor po wpisaniu rolnika do ewidencji rolników wydaje rolnikowi zaświadczenie

o wpisie do tej ewidencji, zawierające numer rolnika wynikający z ewidencji rolników.

1.

Obrót materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym lub materiałem nasadzeniowym

roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonkami winorośli może prowadzić dostawca, w

tym dostawca wytwarzający taki materiał, jeżeli zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym

materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania

albo siedzibę dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli

jest inne niż miejsce zamieszkania dostawcy - w przypadku gdy dostawcą jest osoba

fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.

2.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 7 dni przed planowanym

dniem rozpoczęcia prowadzenia obrotu materiałem siewnym.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

podmiotu prowadzącego sprzedaż materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego

roślin warzywnych i ozdobnych, sadzonek winorośli oraz materiału szkółkarskiego, jeżeli

ten materiał siewny jest przeznaczony wyłącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców;

2)

producenta materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych

i ozdobnych, sadzonek winorośli oraz materiału szkółkarskiego, który wytwarza i sprzedaje

ten materiał siewny na terenie tego samego powiatu, jeżeli ten materiał siewny jest

przeznaczony wyłącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców.

4.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

dostawcy, z tym że w przypadku gdy dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność

gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - miejsce i adres wykonywania

działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile ma obowiązek posługiwania się tym numerem

na podstawie przepisów o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;

3)

wskazanie rodzaju działalności, której ma dotyczyć wpis do ewidencji dostawców, z

podaniem grup roślin uprawnych;

4)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z wojewódzkim inspektorem;

5)

datę i podpis dostawcy albo osoby upoważnionej do reprezentowania dostawcy.

5.

Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, wpisuje dostawcę

do ewidencji dostawców.

6.

Do ewidencji dostawców wpisuje się dane, o których mowa w ust. 4 pkt 1-4.

7.

Wojewódzki inspektor po wpisaniu dostawcy do ewidencji dostawców wydaje dostawcy zaświadczenie

o wpisie do tej ewidencji, zawierające numer dostawcy wynikający z ewidencji dostawców.

1.

O zmianie miejsca zamieszkania albo siedziby, albo miejsca wykonywania działalności

podmioty, o których mowa w art. 84 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, są obowiązane

poinformować wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na dotychczasowe miejsce

zamieszkania albo siedzibę, albo miejsce wykonywania działalności, w terminie 7 dni

od dnia wystąpienia tych zmian.

2.

O zmianie danych w ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników lub ewidencji dostawców

innych niż zmiana miejsca zamieszkania albo siedziby, albo miejsca wykonywania działalności

oraz o zaprzestaniu prowadzenia obrotu materiałem siewnym podmioty, o których mowa

w art. 84 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, są obowiązane poinformować wojewódzkiego

inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę, albo miejsce

wykonywania działalności, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych zmian lub zdarzeń.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na dotychczasowe

miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, rolnika lub dostawcy, albo miejsce

wykonywania działalności

1)

powiadamia o zmianie miejsca zamieszkania albo siedziby przedsiębiorcy, rolnika lub

dostawcy, albo miejsca wykonywania działalności wojewódzkiego inspektora właściwego

ze względu na nowe miejsce zamieszkania albo siedzibę, albo miejsca wykonywania działalności

podmiotu i przekazuje mu zgłoszenie wraz z dokumentacją dotyczącą wpisu do ewidencji,

na podstawie którego wpisano podmiot odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji

rolników albo ewidencji dostawców;

2)

dokonuje wykreślenia podmiotu odpowiednio z prowadzonej przez siebie ewidencji przedsiębiorców,

ewidencji rolników albo ewidencji dostawców.

4.

Wojewódzki inspektor właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania albo siedzibę

przedsiębiorcy, rolnika lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności przyjmuje

zgłoszenie wraz z dokumentacją dotyczącą wpisu do ewidencji, o którym mowa w ust.

3 pkt 1, i wpisuje podmiot odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników

albo ewidencji dostawców oraz wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji zawierające

nowy numer wynikający z dokonanego wpisu.

5.

Ewidencja przedsiębiorców, ewidencja rolników i ewidencja dostawców mogą być prowadzone

w systemie teleinformatycznym.

1.

Ewidencja przedsiębiorców, ewidencja rolników i ewidencja dostawców są jawne. Każdy

ma prawo dostępu do zawartych w nich danych po złożeniu wniosku w tym zakresie do

właściwego wojewódzkiego inspektora.

2.

Dla podmiotów, o których mowa w art. 84 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, prowadzi

się dokumentację zawierającą dane stanowiące podstawę wpisu odpowiednio do ewidencji

przedsiębiorców, ewidencji rolników albo ewidencji dostawców oraz decyzje dotyczące

wykreślenia podmiotu odpowiednio z ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo

ewidencji dostawców.

1.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przez podmioty, o których mowa w art. 84 ust.

1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, wpisane odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców,

ewidencji rolników albo ewidencji dostawców, przepisów dotyczących jakości, wytwarzania

i przechowywania materiału siewnego oraz obrotu tym materiałem, wojewódzki inspektor

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu, albo miejsce wykonywania

działalności, w zależności od zakresu i stopnia stwierdzonych naruszeń, może

1)

nakazać, w zaleceniach pokontrolnych, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie;

2)

zakazać, w drodze decyzji, prowadzenia obrotu materiałem siewnym.

2.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wojewódzki inspektor wykreśla

podmiot, o którym mowa w art. 84 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, odpowiednio

z ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo ewidencji dostawców.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Podmiot, któremu zakazano prowadzenia obrotu materiałem siewnym, może ponownie zgłosić

zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia,

w którym decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stała się ostateczna. Przepisy art.

84, 86 i 87 stosuje się odpowiednio.

5.

Główny Inspektor informuje Komisję Europejską oraz właściwe urzędy państw członkowskich

o wykreśleniu dostawcy z ewidencji dostawców.

Wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy,

rolnika lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności może wykreślić podmiot

odpowiednio z ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo ewidencji dostawców,

jeżeli stwierdzi, że podmiot zaprzestał prowadzenia obrotu materiałem siewnym.

1.

Prowadzący obrót

1)

składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo

siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności, jeżeli jest inne

niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót - w przypadku gdy prowadzącym obrót jest

osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, pisemne informacje dotyczące obrotu

materiałem siewnym, w tym materiałem przywożonym z państw trzecich;

2)

prowadzi dokumentację dotyczącą

a)

wytwarzania materiału siewnego - w przypadku gdy został on przez niego wytworzony

lub zakontraktowany,

b)

procesów technologicznych przerobu, a w szczególności czyszczenia, suszenia, sortowania,

otoczkowania i zaprawiania, pakowania i przepakowywania,

c)

sposobu postępowania z materiałem siewnym niezaliczonym do kategorii elitarny, kategorii

kwalifikowany lub kategorii standard,

d)

tworzenia partii materiału siewnego z materiału siewnego wytworzonego przez różnych

producentów lub w różnych latach,

e)

tworzenia mieszanek materiału siewnego,

f)

obrotu materiałem siewnym.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 2 lit. a-e nie stosuje się do przedsiębiorcy, o którym mowa w

art. 84 ust. 1, który nabył materiał siewny w zamkniętym opakowaniu i nie przepakował

tego materiału.

3.

Obowiązku składania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do

materiału siewnego nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od innych prowadzących

obrót.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 1, prowadzący obrót składa raz w danym roku gospodarczym.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres i terminy składania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem

poszczególnych gatunków oraz danych o produkcji własnej, zakupie, sprzedaży i zapasach,

pozwalających zbilansować obrót materiałem siewnym u każdego prowadzącego obrót na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2

- mając na uwadze specyfikę wytwarzania, przerobu i przygotowania poszczególnych grup

roślin lub gatunków partii materiału siewnego do wprowadzenia do obrotu oraz prowadzenie

w jednolity sposób dokumentacji dotyczącej materiału siewnego, a także zapewnienie

jednolitego sposobu składania informacji.

1.

Zachowujący odmianę wprowadzający do obrotu materiał siewny roślin warzywnych kategorii

standard własnych odmian

1)

przechowuje przez 3 lata dokumentację dotyczącą wytworzenia każdej partii materiału

siewnego i udostępnia ją wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce

zamieszkania albo siedzibę zachowującego odmianę, albo miejsce wykonywania działalności

gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania zachowującego odmianę - w

przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą,

lub właściwym urzędom innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

2)

przechowuje przez 2 lata próby wzorcowe z każdej

a)

partii materiału siewnego wytworzonej i wprowadzonej do obrotu, licząc od dnia wprowadzenia

tej partii do obrotu,

b)

partii materiału siewnego odmian skreślonych z krajowego rejestru, licząc od dnia

ich skreślenia

- i udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania

albo siedzibę zachowującego odmianę, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej,

jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania zachowującego odmianę - w przypadku gdy

zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą lub właściwym

urzędom innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

3)

składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo

siedzibę zachowującego odmianę albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej,

jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania zachowującego odmianę - w przypadku gdy

zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą sprawozdanie

na piśmie o ilości wprowadzonego do obrotu materiału siewnego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wielkość prób

wzorcowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz terminy i zakres składania sprawozdania,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, mając na względzie zbilansowanie obrotu materiałem siewnym

roślin warzywnych kategorii standard oraz zapewnienie prawidłowego przeprowadzenia

kontroli.

1.

Dostawca prowadzi listę odmian materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin ozdobnych.

2.

W dyspozycji dostawcy powinny znajdować się opisy odmian zamieszczonych na liście,

o której mowa w ust. 1.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, dostawca udostępnia osobom zainteresowanym.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji,

które powinien zawierać opis odmiany materiału rozmnożeniowego i nasadzeniowego roślin

ozdobnych, mając na względzie cechy biologiczne poszczególnych gatunków roślin niezbędne

do identyfikacji odmiany.

1.

Materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych wprowadzany do obrotu i znajdujący

się w obrocie powinien być opakowany.

2.

Opakowanie materiału siewnego zabezpiecza się w sposób trwały i uniemożliwiający jego

otwarcie bez uszkodzenia.

1.

Materiał siewny znajdujący się w obrocie zaopatruje się w etykiety wydawane przez

1)

wojewódzkiego inspektora - dla materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo

2)

właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego - dla materiału

siewnego wytworzonego na terytorium tego państwa, albo

3)

prowadzącego obrót.

2.

Etykiety, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są etykietami urzędowymi.

3.

Na etykietach umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny określone w

przepisach wydanych na podstawie art. 101 pkt 4 lit. b.

4.

W przypadku materiału siewnego, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 14, na etykiecie

umieszcza się napis „badania zdolności kiełkowania nie zakończono”.

5.

W przypadku materiału siewnego, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 19 i 21 oraz art.

105 ust. 1 pkt 4, na etykiecie umieszcza się informację o zdolności kiełkowania.

6.

W przypadku materiału siewnego odmian roślin warzywnych znanych przed dniem uzyskania

przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, zachowywanych przez kilku

zachowujących odmianę, na etykiecie oprócz nazwy odmiany, umieszcza się oznaczenie

zachowującego odmianę.

7.

Oznaczenie, o którym mowa w ust. 6

1)

nie może

a)

dominować nad nazwą odmiany,

b)

dotyczyć szczególnych właściwości odmiany;

2)

podaje się obok nazwy odmiany, wyraźnie oddzielone myślnikiem.

8.

Za etykietę materiału siewnego, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uznaje się również

paszport roślin, jeżeli zawiera informacje, które umieszcza się na etykiecie.

1.

W celu zabezpieczenia opakowania materiału siewnego stosuje się plomby wydawane przez

wojewódzkich inspektorów, zwane dalej „plombami urzędowymi”, albo plomby prowadzących

obrót.

2.

Etykiety i plomby urzędowe stosuje się dla materiału siewnego kategorii elitarny,

kategorii kwalifikowany i kategorii handlowy.

3.

Etykiety i plomby prowadzących obrót stosuje się dla małych opakowań WE, materiału

siewnego kategorii standard roślin warzywnych, kategorii kwalifikowany odmian regionalnych

roślin warzywnych, kategorii standard odmian regionalnych roślin warzywnych, kategorii

standard odmian amatorskich, materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych

oraz mieszanek dla ochrony środowiska.

4.

Za etykiety, o których mowa w ust. 2 i 3, uznaje się również paszport roślin, jeżeli

zawiera informacje, które powinny być umieszczone na etykiecie.

5.

W przypadku małych opakowań WE za etykietę uznaje się trwały nadruk lub stempel umieszczony

na tych opakowaniach.

6.

W przypadku przepakowania i ponownego zaopatrzenia w etykiety numer partii pozostaje

bez zmian.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek

etykietowania małych opakowań WE materiału siewnego buraków cukrowych i pastewnych

etykietami urzędowymi, mając na uwadze usprawnienie kontroli obrotu tym materiałem.

1.

Etykiety i plomby urzędowe, na wniosek prowadzącego obrót, wydaje odpłatnie wojewódzki

inspektor.

2.

Wojewódzki inspektor może upoważnić prowadzącego obrót, w drodze decyzji, na czas

określony, do wypełniania etykiet urzędowych, jeżeli przestrzega on przepisów o nasiennictwie

oraz daje gwarancję rzetelnego wypełniania etykiet.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje, na wniosek prowadzącego obrót, wojewódzki

inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót,

albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania

prowadzącego obrót - w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca

działalność gospodarczą.

4.

Prowadzący obrót upoważniony do wypełniania etykiet urzędowych prowadzi dokumentację

dotyczącą etykiet zawierającą numery otrzymywanych etykiet wydanych dla określonych

partii materiału siewnego oraz zniszczonych podczas druku.

5.

Wojewódzki inspektor sprawuje nadzór nad prawidłowym wypełnianiem etykiet urzędowych

przez prowadzących obrót.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli przeprowadzonej w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 5,

wojewódzki inspektor stwierdzi nieprawidłowości, w zależności od zakresu i stopnia

stwierdzonych nieprawidłowości, w drodze decyzji, cofa upoważnienie do wypełniania

etykiet urzędowych lub nakazuje ich zniszczenie.

7.

Zniszczenia etykiet urzędowych dokonuje się w obecności urzędowego próbobiorcy.

Producent materiału siewnego przechowuje etykiety dotyczące partii materiału siewnego

użytego do siewu lub sadzenia do czasu zakończenia oceny tego materiału i okazuje

je na żądanie organu dokonującego oceny.

Do każdej partii materiału siewnego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany odmian

roślin rolniczych posiadającego jedynie świadectwo oceny polowej (niezakwalifikowanego

ostatecznie), który jest przeznaczony do dalszej oceny w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim, wojewódzki inspektor dołącza informację o dostarczonym

materiale, zwaną dalej „dokumentem towarzyszącym”.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje opakowań materiału siewnego dla poszczególnych gatunków lub grup roślin rolniczych

i warzywnych, a także dla materiału siewnego zaprawianego, oraz sposoby zabezpieczania

tych opakowań,

2)

jakie opakowania materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych uznaje się za małe

opakowania WE,

3)

maksymalną wielkość opakowań dla mieszanek odmianowych roślin warzywnych,

4)

szczegółowy sposób etykietowania i plombowania materiału siewnego roślin rolniczych

i warzywnych, z uwzględnieniem

a)

rozmiarów i koloru etykiet ustalonych dla poszczególnych kategorii i stopni kwalifikacji

materiału siewnego, rodzajów materiału siewnego oraz mieszanek dla ochrony środowiska,

b)

treści informacji zamieszczanych na etykietach oraz w dokumencie towarzyszącym,

c)

małych opakowań WE

- mając na względzie postęp techniki w tej dziedzinie, zapewnienie identyfikacji materiału

siewnego i rozwiązania stosowane przez międzynarodowe organizacje nasienne oraz biorąc

pod uwagę rodzaj i gatunek roślin, kategorię materiału siewnego, a także masę netto

opakowania.

1.

Do każdej przesyłki zawierającej jedną lub kilka partii wprowadzonego do obrotu materiału

szkółkarskiego CAC, materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin

warzywnych i ozdobnych dostawca dołącza informację o dostarczonym materiale, zwaną

dalej „dokumentem dostawcy”.

2.

Dokument dostawcy sporządza się w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden egzemplarz

dołącza się do każdej przesyłki materiału, o której mowa w ust. 1, a drugi pozostawia

u dostawcy.

3.

Dokument dostawcy zawiera

1)

oznaczenie „jakość WE”;

2)

oznaczenie „PL” jako oznaczenie państwa, w którym wystawiono ten dokument;

3)

napis „Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa”;

4)

numer w ewidencji dostawców;

5)

oznaczenie dostawcy;

6)

oznaczenie odbiorcy;

7)

numer partii określony przez dostawcę;

8)

datę wystawienia;

9)

nazwę botaniczną;

10)

nazwę odmiany lub nazwę odmiany podkładki albo jej opis;

11)

liczbę roślin objętych dokumentem dostawcy;

12)

kategorię;

13)

nazwę państwa, w którym dokonano zbioru materiału - w przypadku importu z państw trzecich.

4.

Dokumentem dostawcy dla materiału przeznaczonego dla nieprofesjonalnych odbiorców

roślin sadowniczych, warzywnych lub ozdobnych może być etykieta zawierająca informacje,

o których mowa w ust. 3 pkt 9 i 10.

5.

Dokumentem dostawcy może być paszport roślin, jeżeli zawiera informacje, o których

mowa w ust. 3 pkt 1, 3, 10, 12 i 13.

1.

Materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych oraz

materiał rozmnożeniowy winorośli zaopatruje się w etykiety wydawane przez

1)

wojewódzkiego inspektora - dla materiału wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo

2)

właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego - dla materiału

wytworzonego na terytorium tego państwa.

2.

Etykiety, o których mowa w ust. 1, są etykietami urzędowymi.

3.

Na etykietach umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny określone w

przepisach wydanych na podstawie ust. 9 pkt 1 lit. b oraz informacje określone w przepisach

odrębnych.

4.

Za etykiety, o których mowa w ust. 1, uznaje się również paszport roślin, jeżeli zawiera

informacje, które powinny być umieszczone na etykiecie.

5.

Wojewódzki inspektor może upoważnić dostawcę do wypełniania etykiet urzędowych. Przepisy

art. 98 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

6.

Sadzonki winorośli zaopatruje się w etykietę dostawcy.

7.

Do każdej przesyłki zawierającej jedną lub kilka partii materiału siewnego kategorii

elitarny i kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych wytworzonego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej dostawca dołącza wypis ze świadectwa oceny polowej.

8.

Dostawca przechowuje kopie wypisów ze świadectwa oceny polowej oraz kopie dokumentów

dostawcy przez 3 lata od dnia ich wydania.

9.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób etykietowania materiału siewnego kategorii elitarny i kategorii

kwalifikowany roślin sadowniczych oraz materiału rozmnożeniowego winorośli, z uwzględnieniem

a)

rozmiarów i koloru etykiet ustalonych dla poszczególnych kategorii i stopni kwalifikacji

materiału siewnego,

b)

treści informacji zamieszczanych na etykietach,

2)

informacje, które zamieszcza się na etykiecie dostawcy sadzonek winorośli,

3)

wzór wypisu ze świadectwa oceny polowej, o którym mowa w ust. 7

- mając na względzie postęp techniki w tej dziedzinie, zapewnienie identyfikacji materiału

siewnego i rozwiązania stosowane przez międzynarodowe organizacje nasienne oraz biorąc

pod uwagę rodzaj i gatunek roślin, a także kategorię materiału siewnego.

1.

Do obrotu dopuszcza się

1)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany, kategorii standard i

kategorii handlowy odmian roślin rolniczych i warzywnych wpisanych do krajowego rejestru,

odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich lub wspólnotowego

katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego;

2)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i kategorii standard odmian

roślin rolniczych i warzywnych skreślonych z krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów

innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich lub wspólnotowego katalogu lub

rejestru państwa stowarzyszonego;

3)

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych wpisanych

do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw

członkowskich albo państw trzecich lub chronionych wyłącznym prawem do odmiany lub

odmian powszechnie znanych;

4)

sadzonki winorośli;

5)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i kategorii standard winorośli;

6)

sadzonki winorośli dopuszczone do obrotu na podstawie decyzji Komisji 2010/680/UE z dnia 9 listopada 2010 r. zwalniającej Bułgarię, Republikę

Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Irlandię, Hiszpanię, Francję, Cypr, Łotwę, Litwę,

Maltę, Niderlandy, Polskę, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo

z obowiązku stosowania do niektórych gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG,

68/193/EWG, 1999/105/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem

siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, materiałem do wegetatywnego

rozmnażania winorośli, leśnym materiałem rozmnożeniowym, materiałem siewnym buraka,

materiałem siewnym warzyw oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych

(Dz. Urz. UE L 292 z 10.11.2010, str. 57);

7)

materiał szkółkarski CAC;

8)

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych

pochodzących z państw trzecich objętych systemem OECD, nieprzeznaczony do obrotu na

obszarze Unii Europejskiej;

9)

materiał rozmnożeniowy i materiał nasadzeniowy roślin warzywnych uzyskany z materiału

siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard odmian

wpisanych do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu, lub rejestru państwa stowarzyszonego

albo skreślonych z krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu, lub rejestru państwa

stowarzyszonego;

10)

materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin ozdobnych oraz odmian roślin

a)

tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

b)

chronionych na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin, lub

c)

wpisanych do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich

albo państw trzecich, lub

d)

znajdujących się na liście odmian prowadzonej przez dostawcę;

11)

mieszankę uznaną za materiał siewny;

12)

materiał szkółkarski sprowadzany z państw trzecich, który spełnia wymagania określone

co najmniej dla materiału szkółkarskiego CAC;

13)

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych

posiadający jedynie świadectwo oceny polowej (niezakwalifikowany ostatecznie), pod

warunkiem doprowadzenia go przez nabywcę do stanu odpowiadającego wymaganiom w zakresie

jakości i uzyskania świadectwa oceny laboratoryjnej lub świadectwa oceny cech zewnętrznych

sadzeniaków ziemniaka, przed sprzedażą ostatecznemu odbiorcy na cele siewne;

14)

materiał siewny kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych,

w odniesieniu do którego nie została zakończona ocena laboratoryjna w zakresie zdolności

kiełkowania, pod warunkiem uzupełnienia wyniku kiełkowania przed sprzedażą materiału

siewnego ostatecznemu odbiorcy na cele siewne;

15)

materiał siewny odmian wpisanych do wspólnotowego katalogu lub krajowego rejestru,

wytworzony w państwie trzecim, w którym obowiązuje system oceny równoważny z systemem

obowiązującym w Unii Europejskiej;

16)

materiał siewny spełniający wymagania dla materiału siewnego kategorii kwalifikowany

roślin rolniczych i kategorii standard roślin warzywnych zgłoszonych do krajowego

rejestru i przyjętych do badań, z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych;

17)

materiał siewny odmian regionalnych roślin rolniczych i odmian regionalnych roślin

warzywnych;

18)

materiał siewny odmian amatorskich;

19)

mieszanki dla ochrony środowiska;

20)

materiał siewny wytworzony w ramach tymczasowego eksperymentu;

21)

materiał siewny kategorii elitarny i materiał siewny kategorii kwalifikowany koniczyny

łąkowej, który nie spełnia określonych dla danej kategorii wymagań w zakresie zdolności

kiełkowania.

2.

Materiał siewny odmian, o których mowa w ust. 1 pkt 2, może znajdować się w obrocie

do dnia 30 czerwca trzeciego roku, licząc od roku następującego po roku, w którym

skreślono odmianę z krajowego rejestru, wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa

stowarzyszonego.

3.

Materiał siewny, o którym mowa w ust. 1 pkt 16, może znajdować się w obrocie w okresie

i ilościach określonych w decyzji, o której mowa w art. 108 ust. 3.

4.

Materiał siewny, o którym mowa w ust. 1 pkt 17, może znajdować się w obrocie w okresie,

ilościach i regionie pochodzenia określonych w decyzji, o której mowa w art. 109 ust.

1.

5.

Materiał siewny, o którym mowa w ust. 1 pkt 18, może znajdować się w obrocie w małych

opakowaniach i w ilości, o której mowa w art. 111 ust. 2.

6.

Materiał siewny mieszanki, o którym mowa w ust. 1 pkt 11, może znajdować się w obrocie

do dnia 30 czerwca trzeciego roku, licząc od umieszczonego na etykiecie dnia zabezpieczenia

opakowania mieszanki materiału siewnego.

7.

Zdolność kiełkowania materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 20, nie może być

niższa więcej niż o 10 punktów procentowych od zdolności kiełkowania określonej w

wymaganiach szczegółowych w zakresie wytwarzania i jakości materiału siewnego.

8.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do wytwarzanego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z przeznaczeniem do obrotu w innych państwach członkowskich materiału siewnego

odmian wpisanych do krajowego rejestru.

9.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zakaz stosowania materiału

siewnego określonych odmian, kierując się ich nieprzydatnością do uprawy w warunkach

klimatyczno-glebowych Rzeczypospolitej Polskiej lub koniecznością uniknięcia zagrożeń

zdrowia ludzi, zwierząt, roślin oraz dla środowiska.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa powiadamia Komisję Europejską o wydaniu rozporządzenia,

o którym mowa w ust. 9, i przyczynach uzasadniających wydanie tego rozporządzenia.

1.

W przypadku braku albo niewystarczającej ilości materiału siewnego, a także z innych

ważnych powodów gospodarczych, minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze

decyzji, dopuścić do obrotu

1)

materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i kategorii standard odmian

roślin rolniczych i warzywnych niewpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów

innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich lub wspólnotowego katalogu lub

rejestru państwa stowarzyszonego;

2)

materiał siewny kategorii handlowy;

3)

materiał siewny roślin rolniczych i warzywnych, który nie spełnia wymagań w zakresie

jakości;

4)

materiał siewny kategorii kwalifikowany roślin rolniczych i warzywnych, który nie

spełnia wymagań w zakresie zdolności kiełkowania.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje po uzgodnieniu

z Komisją Europejską i właściwymi organami państw członkowskich.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa określa w

szczególności rodzaj i ilość materiału siewnego oraz okres, w jakim wprowadza się

ten materiał siewny do obrotu.

4.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek zainteresowanego.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności

1)

nazwę gatunku i odmiany rośliny uprawnej, kategorię i stopień kwalifikacji, numer

i masę partii materiału siewnego;

2)

uzasadnienie dopuszczenia do obrotu materiału siewnego;

3)

okres, w jakim materiał siewny ma być wprowadzony do obrotu.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, składa się w terminie umożliwiającym ocenę materiału

siewnego.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe terminy składania wniosku, o którym mowa w ust. 4,

2)

wzór wniosku, o którym mowa w ust. 4,

3)

warunki i sposób wprowadzania do obrotu materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1

- mając na względzie przepisy Unii Europejskiej obowiązujące w tym zakresie oraz zapewnienie

właściwej identyfikacji tego materiału siewnego w obrocie, a także zapewnienie sprawnego

i poprawnego składania wniosków.

1.

Mieszanki dla ochrony środowiska mogą być wprowadzane do obrotu po uzyskaniu zgody

ministra właściwego do spraw rolnictwa, wydanej w drodze decyzji, wyłącznie w regionie,

z którym ta mieszanka jest naturalnie związana, zwanym dalej „regionem pochodzenia

mieszanki dla ochrony środowiska”.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu mieszanki

dla ochrony środowiska, o której mowa w ust. 1, na wniosek prowadzącego obrót, po

zasięgnięciu opinii w tym zakresie właściwego ze względu na położenie obszaru źródłowego

regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jeżeli mieszanka dla ochrony środowiska

spełnia wymagania w zakresie wytwarzania i jakości.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

określenie rodzaju mieszanki (mieszanka dla ochrony środowiska zbierana bezpośrednio

albo uprawiana mieszanka dla ochrony środowiska);

3)

procentowy skład wagowy poszczególnych składników mieszanki dla ochrony środowiska,

z podaniem gatunków;

4)

zdolność kiełkowania poszczególnych składników mieszanki dla ochrony środowiska objętych

przepisami ustawy - w przypadku uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska;

5)

określenie proponowanej do wprowadzenia do obrotu ilości mieszanki dla ochrony środowiska;

6)

wskazanie regionu pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska, którego położenie

określa się zgodnie z granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego

państwa;

7)

wskazanie obszaru źródłowego;

8)

określenie miejsca zbioru, a w przypadku uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska

- dodatkowo miejsca rozmnażania;

9)

termin i sposób zbioru mieszanek zbieranych bezpośrednio;

10)

określenie rodzaju siedliska występującego w miejscu zbioru;

11)

rok zbioru mieszanki dla ochrony środowiska.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się świadectwo mieszanki dla ochrony środowiska

potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie wytwarzania i jakości dla mieszanki dla

ochrony środowiska.

5.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

prowadzącego obrót, z tym że w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

ilość mieszanki dla ochrony środowiska, jaka może być wprowadzona do obrotu;

3)

region pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska, którego położenie określa się

zgodnie z granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego

państwa;

4)

okres, w jakim wprowadza się mieszankę dla ochrony środowiska do obrotu;

5)

informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 2-5, 7 i 8.

6.

Całkowita ilość mieszanek dla ochrony środowiska nie może przekroczyć 5% ilości materiału

siewnego mieszanek roślin pastewnych wprowadzanego rocznie do obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy składania wniosku, o którym mowa w ust. 2,

2)

wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2

- biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin i gatunków oraz konieczność

właściwego i sprawnego zbilansowania ilości mieszanek dla ochrony środowiska, a także

zapewnienie sprawnego i poprawnego składania wniosków.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje, na wniosek Komisji Europejskiej lub

właściwych organów państw członkowskich, informacje dotyczące ilości mieszanek dla

ochrony środowiska wprowadzonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz organów, o których mowa w art. 106 ust. 2.

1.

Wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń

polowych odmian roślin rolniczych, zgłoszonych do krajowego rejestru i przyjętych

do urzędowych badań, wymaga zgody dyrektora Centralnego Ośrodka albo właściwego urzędu

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, w którym odmiana została

zgłoszona do odpowiedniego rejestru i przyjęta do urzędowych badań.

2.

Wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń

polowych odmian roślin warzywnych, zgłoszonych do krajowego rejestru lub odpowiednich

rejestrów państw członkowskich oraz przyjętych do badań, wymaga zgody odpowiednio

dyrektora Centralnego Ośrodka albo właściwego urzędu innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego.

3.

Decyzję w sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z przeznaczeniem

do testów lub doświadczeń polowych wydaje dyrektor Centralnego Ośrodka na wniosek

zainteresowanego zachowującego odmianę lub upoważnionej przez niego osoby, która będzie

prowadziła obrót materiałem siewnym odmiany przyjętej do urzędowych badań.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odmianę, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny w języku polskim i nazwę botaniczną oraz

a)

w przypadku roślin rolniczych

-

opis odmiany,

-

powierzchnię plantacji nasiennej i przewidywany zbiór materiału siewnego z przeznaczeniem

do testów lub doświadczeń polowych,

-

ilość materiału siewnego proponowaną do wprowadzenia do obrotu z przeznaczeniem do

testów lub doświadczeń polowych,

-

państwo członkowskie, w którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe,

-

miejsce prowadzenia zachowania odmiany,

b)

w przypadku roślin warzywnych

-

opis odmiany,

-

miejsce prowadzenia zachowania odmiany,

-

potwierdzenie przyjęcia odmiany do badań przez właściwy urząd państwa członkowskiego,

w przypadku zgłoszenia odmiany w tym państwie.

5.

Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego

odmiany z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych

1)

roślin rolniczych, jeżeli jest to uzasadnione uzyskaniem informacji o wartości gospodarczej

odmiany;

2)

roślin warzywnych, jeżeli jest to uzasadnione uzyskaniem praktycznej wiedzy podczas

uprawy odmiany.

6.

W decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się

1)

nazwę gatunku;

2)

nazwę odmiany;

3)

ilość materiału siewnego, jaka może być wprowadzona do obrotu - w przypadku roślin

rolniczych;

4)

okres, na jaki została wydana zgoda na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany

z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych - jednak nie dłuższy niż rok;

5)

nazwę państwa, w którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe - w przypadku

roślin rolniczych;

6)

powierzchnię plantacji nasiennej - w przypadku roślin rolniczych.

7.

Kopię decyzji, o której mowa w ust. 3, dyrektor Centralnego Ośrodka przesyła do ministra

właściwego do spraw rolnictwa oraz do Głównego Inspektora.

8.

Zachowujący odmianę informuje dyrektora Centralnego Ośrodka o ilości wprowadzonego

do obrotu materiału siewnego wymienionego w art. 104 ust. 1 pkt 16 w okresie, o którym

mowa w ust. 6 pkt 4, w terminie 30 dni od dnia wprowadzenia tego materiału do obrotu.

9.

Ilość materiału siewnego odmiany rośliny rolniczej, na którą została wydana zgoda

na wprowadzenie do obrotu, nie może przekraczać wartości procentowych materiału siewnego

danego gatunku stosowanego rocznie do zasiewów w państwie członkowskim, w którym będą

przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe dla

1)

pszenicy twardej - 0,05%;

2)

bobiku, grochu siewnego, jęczmienia, owsa, pszenicy zwyczajnej - 0,3%;

3)

pozostałych gatunków - 0,1%.

10.

Jeżeli ilość materiału siewnego określona w ust. 9 nie wystarcza do obsiania 10 ha,

dyrektor Centralnego Ośrodka, w drodze decyzji, wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu

materiału siewnego w ilości niezbędnej do obsiania 10 ha.

11.

Zainteresowany podmiot może złożyć wniosek o przedłużenie okresu, na jaki została

wydana zgoda, o której mowa w ust. 3, jeżeli odmiana jest nadal poddawana badaniom

1)

w przypadku roślin rolniczych - za każdym razem, na okres nie dłuższy niż rok;

2)

w przypadku roślin warzywnych - maksymalnie dwukrotnie, na okresy nie dłuższe niż

rok.

12.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 11, dołącza się

1)

kopię pierwszej decyzji, o której mowa w ust. 3;

2)

informacje dotyczące opisu, zachowania odmiany, wartości gospodarczej odmiany albo

praktycznej wiedzy z jej uprawy uzupełniające informacje zawarte we wniosku, o którym

mowa w ust. 3;

3)

zaświadczenie wydane przez właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego potwierdzające, że odmiana nadal jest poddawana badaniom - w przypadku

roślin warzywnych.

13.

Dyrektor Centralnego Ośrodka, w drodze decyzji

1)

przedłuża okres, na który została wydana zgoda, o której mowa w ust. 1, w przypadku

określonym w ust. 11;

2)

uchyla zgodę na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany przeznaczonej do

testów lub doświadczeń polowych, w przypadku gdy

a)

wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru został wycofany,

b)

odmówiono wpisania odmiany do krajowego rejestru;

3)

stwierdza wygaśnięcie zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany z

przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych, w przypadku gdy odmiana została

wpisana do krajowego rejestru.

14.

Dyrektor Centralnego Ośrodka informuje Komisję Europejską oraz właściwe urzędy państw

członkowskich o przyjętych wnioskach o wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu materiału

siewnego odmian z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych oraz o wydanych

w tym zakresie zgodach.

1.

Materiał siewny odmian regionalnych może być wprowadzany do obrotu po uzyskaniu zgody

ministra właściwego do spraw rolnictwa, wydanej w drodze decyzji, wyłącznie w regionie

pochodzenia, z zastrzeżeniem art. 110.

2.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek zachowującego odmianę regionalną.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odmianę regionalną, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną

jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania

tej osoby - miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce

zamieszkania tej osoby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim oraz nazwę botaniczną;

3)

nazwę odmiany regionalnej;

4)

położenie i powierzchnię plantacji nasiennej oraz przewidywaną ilość materiału siewnego

odmiany regionalnej, jaka może być wprowadzona do obrotu.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się gatunek i odmianę regionalną, ilość

materiału siewnego tej odmiany, jaka może być wprowadzona do obrotu, oraz okres, w

jakim wprowadza się do obrotu materiał siewny tej odmiany.

5.

Ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin rolniczych, na jaką została wydana

zgoda, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać wartości procentowych materiału

siewnego danego gatunku stosowanego rocznie do zasiewów na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej dla

1)

rzepaku, jęczmienia, pszenicy, grochu, słonecznika, kukurydzy i ziemniaka - 0,3%;

2)

pozostałych gatunków - 0,5%.

6.

Jeżeli ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin rolniczych określona w

ust. 5 nie wystarcza do obsiania 100 ha, minister właściwy do spraw rolnictwa w decyzji,

o której mowa w ust. 1, określa ilość materiału siewnego niezbędną do obsiania 100

ha.

7.

Całkowita ilość materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych danego gatunku

nie może przekroczyć 10% ilości materiału siewnego danego gatunku stosowanego rocznie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

8.

Ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin warzywnych, na jaką została wydana

zgoda, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać rocznie ilości materiału siewnego

potrzebnego do obsiania powierzchni

1)

40 ha dla cebuli, jarmużu, kalafiora, kalarepy, kapusty brukselskiej, kapusty głowiastej

białej, kapusty głowiastej czerwonej, kapusty pekińskiej, papryki, cykorii liściowej,

cykorii sałatowej, cykorii korzeniowej, melona, dyni olbrzymiej, karczocha, marchwi,

sałaty, pomidora, fasoli zwykłej karłowej, fasoli zwykłej tycznej, grochu siewnego

cukrowego, grochu zwykłego łuskowego i bobu;

2)

20 ha dla szalotki, pora, czosnku pospolitego, buraka ćwikłowego, buraka liściowego,

kawona, ogórka, dyni zwyczajnej, kopru włoskiego, oberżyny i szpinaku;

3)

10 ha dla cebuli siedmiolatki, szczypiorku, trybuły ogrodowej, selera korzeniowego,

selera naciowego, szparaga, endywii, pietruszki, fasoli wielokwiatowej, rzodkiewki,

rabarbaru, skorzonery, roszponki warzywnej, kukurydzy cukrowej i kukurydzy pękającej.

9.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, terminy składania

wniosków o wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmian regionalnych

roślin rolniczych i roślin warzywnych, biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych

grup roślin i gatunków.

1.

Materiał siewny odmian regionalnych, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw

rolnictwa wydawanej, w drodze decyzji, może być wprowadzany do obrotu w innym niż

region pochodzenia regionie, zwanym dalej „dodatkowym regionem obrotu”, z tym że gdy

dla danej odmiany regionalnej nie został określony dodatkowy region wytwarzania, materiał

tej odmiany może być wprowadzany do obrotu wyłącznie w regionie pochodzenia.

2.

Ilość materiału siewnego odmian regionalnych wprowadzana do obrotu w regionie pochodzenia

oraz w dodatkowym regionie obrotu nie może przekraczać łącznie ilości materiału określonej

w decyzji, o której mowa w art. 109 ust. 1.

3.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek zachowującego odmianę regionalną.

4.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się, jeżeli dodatkowy region obrotu jest porównywalny

z regionem pochodzenia pod względem siedlisk naturalnych i częściowo naturalnych dla

danej odmiany regionalnej.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

zachowującego odmianę, z tym że w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna

prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby

- miejsce i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania

tej osoby;

2)

nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną;

3)

nazwę odmiany regionalnej;

4)

wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z granicami jednostek

zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa;

5)

wskazanie dodatkowego regionu, którego położenie określa się zgodnie z granicami jednostek

zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, wraz z uzasadnieniem

konieczności określenia tego regionu.

6.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się w szczególności gatunek i odmianę regionalną,

dodatkowy region obrotu materiałem siewnym tej odmiany, którego położenie określa

się zgodnie z granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego

państwa, oraz okres, w jakim wprowadza się do obrotu materiał siewny tej odmiany w

tym regionie.

1.

Materiał siewny odmian amatorskich jest wprowadzany do obrotu w małych opakowaniach.

2.

Ilość materiału siewnego odmian amatorskich w małych opakowaniach nie może przekraczać

ilości

1)

250 gramów dla kukurydzy cukrowej, kukurydzy pękającej, szpinaku, bobu, grochu siewnego

cukrowego, grochu siewnego łuskowego, fasoli zwykłej karłowej, fasoli zwykłej tycznej

i fasoli wielokwiatowej;

2)

25 gramów dla cebuli (grupa Cepa , grupa Aggregatum ), cebuli siedmiolatki, pora, czosnku pospolitego, trybuły ogrodowej, buraka ćwikłowego,

buraka liściowego, kapusty pekińskiej, ogórka, dyni olbrzymiej, dyni zwyczajnej, marchwi

i sałaty;

3)

5 gramów dla szczypiorku, selera korzeniowego, selera naciowego, szparaga, papryki,

endywii, kawona, melona, karczocha, pomidora, kopru włoskiego, rabarbaru, oberżyny,

cykorii korzeniowej, cykorii liściowej, cykorii sałatowej, jarmużu, kalafiora, kalarepy,

kapusty brukselskiej, kapusty głowiastej białej i kapusty głowiastej czerwonej.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje Komisji Europejskiej informacje o

regionach pochodzenia, dodatkowych regionach wytwarzania materiału siewnego danej

odmiany regionalnej oraz dodatkowych regionach obrotu tym materiałem, a także, na

wniosek Komisji Europejskiej lub właściwych organów państw członkowskich, informacje

dotyczące ilości materiału siewnego odmiany regionalnej, a także materiału siewnego

odmiany amatorskiej wprowadzonej do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wojewódzki inspektor, w przypadku gdy z przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie

art. 13a dyrektywy Rady 66/401/EWG, art. 13a dyrektywy Rady 66/402/EWG, art. 19 dyrektywy

Rady 2002/54/WE, art. 33 dyrektywy Rady 2002/55/WE, art. 19 dyrektywy Rady 2002/56/WE

lub art. 16 dyrektywy Rady 2002/57/WE wynika możliwość podjęcia tymczasowego eksperymentu,

wykonuje czynności związane z tymczasowym eksperymentem i jest organem właściwym w

sprawach wydawania pozwolenia na przeprowadzenie tego eksperymentu, kontroli w zakresie

przeprowadzania eksperymentu i przyjmowania informacji o jego przebiegu.

2.

Podmiot zainteresowany udziałem w tymczasowym eksperymencie jest obowiązany

1)

uzyskać pozwolenie na przeprowadzenie eksperymentu;

2)

poddać się kontroli w zakresie przeprowadzania eksperymentu;

3)

składać informację o przebiegu eksperymentu.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, tymczasowe

eksperymenty, w ramach których może być wytwarzany materiał siewny, w tym

1)

warunki przeprowadzania tymczasowego eksperymentu lub

2)

czas trwania tymczasowego eksperymentu, lub

3)

zakres i terminy składania wojewódzkiemu inspektorowi informacji o przebiegu tymczasowego

eksperymentu przez podmiot, który uzyskał pozwolenie na przeprowadzenie tymczasowego

eksperymentu, lub

4)

zakres kontroli przeprowadzania tymczasowego eksperymentu, lub

5)

dodatkowe informacje umieszczane na etykietach, w które zaopatruje się materiał siewny

wytworzony w ramach tymczasowego eksperymentu

- uwzględniając przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 113 ust. 1, oraz

zapewnienie kontroli nad prawidłowym przeprowadzeniem tymczasowych eksperymentów i

materiałem siewnym wytworzonym w ramach tych eksperymentów.

1.

Opłacie podlega

1)

dokonanie oceny tożsamości oraz czystości odmianowej materiału siewnego;

2)

pobranie urzędowych prób oraz dokonanie oceny polowej i oceny laboratoryjnej materiału

siewnego przez organy Państwowej Inspekcji;

3)

dokonanie ponownej oceny polowej i ponownej oceny laboratoryjnej materiału siewnego;

4)

udzielenie akredytacji do pobierania prób materiału siewnego;

5)

udzielenie akredytacji do dokonywania oceny materiału siewnego;

6)

udzielenie upoważnienia do wypełniania etykiet urzędowych;

7)

udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania

prób materiału siewnego;

8)

przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3;

9)

wydanie świadectwa mieszanki materiału siewnego;

10)

wydanie etykiet i plomb urzędowych;

11)

wykonywanie czynności w ramach nadzoru nad akredytowanymi podmiotami, o których mowa

w art. 81.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 2, pobiera się również, w przypadku gdy pobranie

urzędowych prób lub dokonanie oceny nie było możliwe z winy wnioskodawcy.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 9 i 10, wnosi się na podstawie rachunku

wystawionego przez wojewódzkiego inspektora, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

tego rachunku, przy czym rachunek za dokonanie oceny tożsamości i czystości odmianowej

wystawia się przy pobieraniu próby do tej oceny.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 3-7, wnosi się po złożeniu wniosku o

1)

dokonanie ponownej oceny polowej i oceny laboratoryjnej materiału siewnego;

2)

udzielenie akredytacji do pobierania prób materiału siewnego;

3)

udzielenie akredytacji do dokonywania oceny materiału siewnego;

4)

udzielenie upoważnienia do wypełniania etykiet urzędowych;

5)

udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania

prób materiału siewnego.

5.

Opłatę za przeprowadzenie egzaminu, o której mowa w ust. 1 pkt 8, wnosi się nie później

niż na dzień przed przystąpieniem do egzaminu.

6.

Opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 11, wnosi się corocznie na podstawie rachunku wystawionego

przez wojewódzkiego inspektora, w terminie do dnia 15 lutego.

1.

Opłaty, o których mowa w art. 115 ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

2.

Opłaty, o których mowa w art. 115 ust. 1, są ustalane z uwzględnieniem kosztów poniesionych

na dojazd do plantacji nasiennej lub miejsca pobrania próby, czasu potrzebnego na

dokonanie oceny lub pobranie próby, zużycia materiałów i odczynników stosowanych przy

dokonywaniu oceny lub pobieraniu próby, kosztów przygotowania i przeprowadzenia egzaminu,

kosztów prowadzenia nadzoru nad podmiotami akredytowanymi, a także gatunku, kategorii

oraz grupy roślin i rodzaju dokonywanej oceny.

W razie nieuiszczenia opłat, o których mowa w art. 115 ust. 1

1)

pkt 1 - nie dokonuje się oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego;

2)

pkt 2 - nie wydaje się wyników dokonanych ocen;

3)

pkt 3 - nie dokonuje się ponownej oceny materiału siewnego;

4)

pkt 4 i 5 - wniosek o udzielenie akredytacji odpowiednio do pobierania prób materiału

siewnego lub dokonywania oceny materiału siewnego pozostawia się bez rozpoznania;

5)

pkt 6 - wniosek o upoważnienie do wypełniania etykiet urzędowych pozostawia się bez

rozpoznania;

6)

pkt 7 - wniosek o udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego

pobierania prób pozostawia się bez rozpoznania;

7)

pkt 8 - nie dopuszcza się do przystąpienia do egzaminu;

8)

pkt 9 i 10 - nie wydaje się świadectw mieszanki materiału siewnego oraz etykiet i

plomb urzędowych;

9)

pkt 11 - wydaje się decyzję o cofnięciu akredytacji.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania i wysokość opłat, o których mowa w art. 115 ust. 1,

2)

sposób uiszczania opłat, o których mowa w art. 115 ust. 1

- mając na względzie zasady określone w art. 116 ust. 2 oraz ułatwienie terminowego

uiszczania tych opłat.

Z państw trzecich może być przywożony wyłącznie materiał siewny dopuszczony do obrotu.

Prowadzący obrót materiałem siewnym lub dostawca, który przywiózł z państw trzecich

materiał siewny, w terminie 3 dni od dnia odprawy celnej, informuje wojewódzkiego

inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego

obrót lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest

inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót lub dostawcy - w przypadku gdy prowadzącym

obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, o ilości i rodzaju przywiezionego

materiału siewnego oraz przedstawia dokumenty dotyczące wytwarzania i jakości tego

materiału.

1.

Kontrola materiału siewnego polega na losowym sprawdzeniu wymagań w zakresie jakości

oraz spełniania innych wymagań w zakresie wytwarzania, oceny i przechowywania materiału

siewnego, a także obrotu tym materiałem.

2.

Kontrolę materiału siewnego przeprowadza wojewódzki inspektor.

3.

Pobieranie prób urzędowych i ocena materiału siewnego, dokonywane przez organy Państwowej

Inspekcji w ramach kontroli, nie podlegają opłacie.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli materiału siewnego stwierdzono, że jedna lub kilka partii

materiału siewnego nie odpowiadają wymaganiom w zakresie jakości albo wytwarzania,

oceny i przechowywania materiału siewnego lub obrotu tym materiałem, wojewódzki inspektor,

w drodze decyzji, w zależności od zakresu i stopnia naruszeń, może

1)

nakazać usunięcie, w określonym terminie, nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie

kontroli;

2)

zakazać prowadzenia obrotu partią materiału siewnego niespełniającą wymagań;

3)

nakazać poddanie partii materiału siewnego niespełniającej wymagań zabiegom uniemożliwiającym

użycie go do siewu, sadzenia, szczepienia, okulizacji lub tylko do rozmnażania roślin.

5.

Decyzje, o których mowa w ust. 4, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

6.

Do podmiotów, o których mowa w art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, niebędących przedsiębiorcami

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., przepisy rozdziału 5 tej ustawy stosuje się odpowiednio.

1.

Z materiału siewnego znajdującego się w obrocie pobiera się kontrolne próby do wspólnotowych

testów i doświadczeń porównawczych w celu sprawdzenia jego jakości oraz harmonizacji

metod dokonywania oceny.

2.

Główny Inspektor pobiera i przesyła próby materiału siewnego, o których mowa w ust.

1, do odpowiednich jednostek prowadzących wspólnotowe testy i doświadczenia porównawcze,

zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi przeprowadzania doświadczeń i testów

porównawczych.

1.

Kto prowadzi obrót materiałem siewnym niezgodnie z warunkami określonymi w art. 104

ust. 1-7, jest obowiązany do wycofania go z obrotu na własny koszt oraz do wniesienia

na rachunek wojewódzkiego inspektoratu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

albo siedzibę prowadzącego obrót albo dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności

gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót albo dostawcy

- w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą,

materiałem siewnym, opłaty sankcyjnej stanowiącej 200% kwoty należnej za sprzedany

lub dostarczony materiał siewny.

2.

Kto prowadzi obrót materiałem siewnym bez zgłoszenia właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi

zamiaru prowadzenia obrotu materiałem siewnym jest obowiązany do wniesienia na rachunek

wojewódzkiego inspektoratu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę

prowadzącego obrót albo dostawcy, opłaty sankcyjnej w wysokości 2270 zł, na podstawie

decyzji wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub

siedzibę prowadzącego obrót albo dostawcy.

3.

Kto zastosował materiał siewny, co do którego zakaz stosowania wprowadzono w przepisach

wydanych na podstawie art. 104 ust. 9, jest obowiązany do zniszczenia roślin oraz

do wniesienia na rachunek wojewódzkiego inspektoratu właściwego ze względu na miejsce

zastosowania, opłaty sankcyjnej stanowiącej 200% wartości tego materiału siewnego.

4.

Stwierdzenia, o którym mowa w ust. 1, że obrót materiałem siewnym jest prowadzony

niezgodnie z warunkami określonymi w art. 104 ust. 1-7 dokonuje, w drodze decyzji,

wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego

obrót albo dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest

inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót albo dostawcy - w przypadku gdy prowadzącym

obrót albo dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, określając

w tej decyzji ilość sprzedanego lub dostarczonego materiału siewnego i wysokość opłaty

sankcyjnej, o której mowa w ust. 1.

5.

Stwierdzenia, o którym mowa w ust. 3, że zastosowano materiał siewny, co do którego

obowiązuje zakaz stosowania wprowadzony w przepisach wydanych na podstawie art. 104

ust. 9 dokonuje, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce

zastosowania tego materiału, określając w tej decyzji ilość i wartość zastosowanego

materiału siewnego, sposób zniszczenia roślin oraz wysokość opłaty sankcyjnej, o której

mowa w ust. 3.

6.

W przypadku gdy ilości i wartości zastosowanego materiału siewnego, co do którego

obowiązuje zakaz stosowania wprowadzony w przepisach wydanych na podstawie art. 104

ust. 9, nie można określić w oparciu o dokument nabycia tego materiału, wojewódzki

inspektor ustala ilość i wartość tego materiału biorąc pod uwagę powierzchnię, na

której został zastosowany materiał siewny oraz stosowane w sezonie wegetacyjnym na

obszarze danego województwa średnie ceny materiału siewnego i średnie normy wysiewu

dla gatunku, którego materiał siewny został zastosowany.

Opłata sankcyjna, o której mowa w art. 123, stanowi dochód budżetu państwa i stosuje

się do niej przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, 1101 i 1342).

Egzekucja opłat wynikających z decyzji, o których mowa w art. 123 ust. 2, 4 i 5, następuje

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Kto

1)

nie stosuje nazwy odmiany zgodnie z wpisem w krajowym rejestrze lub w odpowiednich

rejestrach państw członkowskich, lub we wspólnotowych katalogach,

2)

nie przekazuje dyrektorowi Centralnego Ośrodka informacji, o których mowa w art. 23,

3)

nie stosuje się do zakazów obowiązujących w rejonie zamkniętym,

4)

nie składa wojewódzkiemu inspektorowi obowiązującej informacji dotyczącej obrotu materiałem

siewnym lub nie prowadzi obowiązującej dokumentacji dotyczącej tego materiału, o których

mowa w art. 92,

5)

składa wojewódzkiemu inspektorowi nieprawdziwe informacje dotyczące obrotu materiałem

siewnym,

6)

nie zaopatruje materiału siewnego w etykiety, nie dołącza dokumentu towarzyszącego

lub dokumentu dostawcy, nie stosuje plomb lub nie zabezpiecza opakowań z materiałem

siewnym zgodnie z art. 95 ust. 2, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1, art. 102 lub art.

103, lub podaje na etykietach informacje niezgodne ze świadectwem oceny laboratoryjnej,

7)

nie umieszcza na dokumencie sprzedaży nazwy gatunku, nazwy odmiany i numeru partii

jako informacji identyfikujących ten materiał,

8)

nie prowadzi lub nie przechowuje dokumentacji zgodnie z warunkami określonymi w art.

64 ust. 2 pkt 2 i art. 92 ust. 1 pkt 2,

9)

bez wymaganej zgody, o której mowa w art. 106 ust. 1, wprowadza do obrotu mieszanki

dla ochrony środowiska,

10)

prowadzi obrót mieszanką dla ochrony środowiska niezgodnie z decyzją, o której mowa

w art. 106 ust. 1,

11)

przed zbiorem mieszanki dla ochrony środowiska zbieranej bezpośrednio lub składników

uprawianej mieszanki dla ochrony środowiska nie informuje właściwego ze względu na

położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora ochrony środowiska o wyznaczonym

miejscu zbioru,

12)

nie będąc wpisanym odpowiednio do ewidencji dostawców albo ewidencji rolników, sprzedaje

materiał siewny przeznaczony dla nieprofesjonalnego odbiorcy poza obszar powiatu,

w którym go wytworzył,

13)

nabywa od producenta materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin warzywnych

lub ozdobnych lub materiał szkółkarski przeznaczony na jego własne niezarobkowe potrzeby,

który wprowadza do obrotu lub rozmnaża w celach zarobkowych,

14)

prowadzi obrót materiałem siewnym wbrew zakazowi, o którym mowa w art. 90 ust. 1 pkt

2,

15)

bez wymaganej zgody, o której mowa w art. 108 ust. 3, wprowadza do obrotu materiał

siewny z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych odmian roślin rolniczych

lub roślin warzywnych,

16)

sporządza mieszanki roślin pastewnych przeznaczone na cele paszowe, nie posiadając

opracowanej technologii sporządzania tych mieszanek oraz urządzeń niezbędnych do ich

sporządzania,

17)

sporządza protokół pobrania prób materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych

na formularzu, który jest niezgodny ze wzorem określonym w przepisach wydanych na

podstawie art. 51 pkt 2,

18)

nie składa wojewódzkiemu inspektorowi wykazu prowadzonych plantacji nasiennych odmian

regionalnych, o którym mowa w art. 53 ust. 3,

19)

wydaje świadectwa albo informacje wymienione w art. 73 ust. 1, które są niezgodne

ze wzorami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 73 ust. 8,

20)

nie oznacza partii materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej numerem utworzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 pkt

6 lub art. 72 pkt 2 lit. e,

21)

będąc zachowującym odmianę wprowadzającym do obrotu materiał siewny kategorii standard

roślin warzywnych własnych odmian

a)

nie przechowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi dokumentacji, o której

mowa w art. 93 ust. 1 pkt 1, lub

b)

nie przechowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi lub właściwemu urzędowi

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego prób, o których mowa w art.

93 ust. 1 pkt 2, lub

c)

nie składa wojewódzkiemu inspektorowi sprawozdania o ilości wprowadzonego do obrotu

materiału siewnego, o którym mowa w art. 93 ust. 1 pkt 3,

22)

prowadzi obrót materiałem siewnym z przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych

niezgodnie z decyzją, o której mowa w art. 108 ust. 3,

23)

nie informuje dyrektora Centralnego Ośrodka o ilości wprowadzonego do obrotu materiału

siewnego, o którym mowa w art. 108 ust. 8, w terminie określonym w tym przepisie,

24)

wytwarza materiał siewny odmian regionalnych roślin rolniczych poza regionem pochodzenia

lub dodatkowym regionem wytwarzania lub prowadzi obrót tym materiałem siewnym poza

regionem pochodzenia lub poza dodatkowym regionem obrotu, lub w ilości większej niż

określona w decyzji, o której mowa w art. 109 ust. 1 lub art. 110 ust. 1,

25)

wytwarza materiał siewny odmian regionalnych roślin warzywnych poza regionem pochodzenia

lub dodatkowym regionem wytwarzania lub prowadzi obrót tym materiałem siewnym poza

regionem pochodzenia lub poza dodatkowym regionem obrotu, lub w ilości większej niż

określona w decyzji, o której mowa w art. 109 ust. 1 lub art. 110 ust. 1,

26)

wprowadza do obrotu materiał siewny odmian amatorskich w ilości większej niż określona

w art. 111 ust. 2,

27)

dokonuje degradacji materiału siewnego do niższego stopnia kwalifikacji niezgodnie

z art. 50,

28)

nie wykonuje obowiązku etykietowania etykietą urzędową małych opakowań WE materiału

siewnego buraków cukrowych lub pastewnych wprowadzonego na podstawie art. 97 ust.

7,

29)

nie informuje wojewódzkiego inspektora o zmianie danych wpisanych do ewidencji przedsiębiorców,

ewidencji rolników i ewidencji dostawców, o których mowa w art. 88 ust. 1 i 2, w terminie

określonym w tych przepisach,

30)

nie składa wojewódzkiemu inspektorowi wymaganych informacji o przebiegu tymczasowego

eksperymentu, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 114 pkt 3, w terminie

określonym w tych przepisach, lub składa w tym zakresie nieprawdziwe informacje,

31)

przywozi materiał siewny z państw trzecich niezgodnie z wymaganiami określonymi w

art. 119 i 120,

32)

dokonuje pobierania prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób bez

uzyskania zgody, o której mowa w art. 46 ust. 4

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin

(Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 849, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 78 wyrazy „oceną i obrotem materiałem siewnym” zastępuje się wyrazami „oceną, obrotem i stosowaniem materiału siewnego”;

2)

w art. 81

a)

wprowadzenie do wyliczenia

„

Do zakresu działania Inspekcji w ramach nadzoru nad wytwarzaniem, oceną, obrotem i

stosowaniem materiału siewnego, o którym mowa w przepisach o nasiennictwie, należą

w szczególności następujące urzędowe działania

”

;

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

kontrola przestrzegania zasad i obowiązujących wymagań w zakresie wytwarzania, oceny,

przechowywania, obrotu i stosowania materiału siewnego, w tym modyfikowanego genetycznie;

”

.

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków

rolnych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 633) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 40c w ust. 3 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany został wytworzony

a)

przez przedsiębiorcę wpisanego do ewidencji przedsiębiorców, o której mowa w przepisach

o nasiennictwie, lub

b)

w gospodarstwie rolnym posiadanym przez rolnika wpisanego do ewidencji rolników, o

której mowa w przepisach o nasiennictwie, lub

3)

materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany został zakupiony

a)

od przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem

siewnym, o której mowa w przepisach o nasiennictwie, albo

b)

od rolnika prowadzącego obrót materiałem siewnym wytworzonym w posiadanym gospodarstwie

rolnym, wpisanego do ewidencji rolników, o której mowa w przepisach o nasiennictwie,

albo

c)

od podmiotu prowadzącego obrót materiałem siewnym na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

”

;

2)

w art. 40e w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przedsiębiorcach wpisanych do ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem

siewnym oraz rolnikach wpisanych do ewidencji rolników prowadzących obrót materiałem

siewnym, o których mowa w przepisach o nasiennictwie, w zakresie

a)

imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania i adresu albo nazwy, siedziby i adresu oraz

miejsca i adresu wykonywania działalności,

b)

numeru w ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym albo numeru

w ewidencji rolników prowadzących obrót materiałem siewnym, prowadzonej przez wojewódzkiego

inspektora,

c)

numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

”

,

b)

uchyla się pkt 2.

W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1282 i 1448) w załączniku do ustawy wprowadza się następujące zmiany

1)

w części I w ust. 36 uchyla się pkt 7;

2)

w części II w ust. 10 uchyla się pkt 2.

W ustawie z dnia 25 listopada 2010 r. o Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych

(Dz. U. Nr 239, poz. 1591) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie

(Dz. U. poz. 1512) oraz w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin

(Dz. U. Nr 137, poz. 1300, z późn. zm..

”

;

2)

w art. 9 w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wydaje decyzje administracyjne w zakresie określonym w ustawie z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie oraz w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin.

”

;

3)

po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu

„

Art. 15a.

1.

Centralny Ośrodek może zaciągać kredyt na prowadzoną działalność rolniczą.

2.

Zaciągnięcie przez Centralny Ośrodek kredytu przewyższającego 10% rocznych przychodów

wymaga zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa i ministra właściwego do spraw

finansów publicznych.

”

.

Do spraw wszczętych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 140, i niezakończonych

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Odmiany roślin sadowniczych utrzymywane przez dostawców na liście odmian materiału

szkółkarskiego CAC w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 września 2012 r. mogą

być wpisane do krajowego rejestru, na wniosek zainteresowanego podmiotu, bez przeprowadzenia

badań OWT, w terminie do dnia 30 września 2012 r.

1.

Upoważnienia oraz decyzje w sprawie akredytacji wydane na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 140, stają się upoważnieniami i decyzjami w sprawie akredytacji w rozumieniu

niniejszej ustawy.

2.

Zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy,

o której mowa w art. 140, stają się zaświadczeniami o ukończeniu szkolenia, o których

mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3 niniejszej ustawy.

1.

Materiał szkółkarski kategorii CAC wytworzony z plantacji założonych przed dniem 30

września 2012 r. może znajdować się w obrocie do dnia 31 grudnia 2018 r.

2.

W przypadku materiału szkółkarskiego, o którym mowa w ust. 1, na etykiecie lub dokumencie

dostawcy umieszcza się napis „dyrektywa Rady 2008/90/WE art. 21”.

Świadectwa i informacje wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 140, są równoważne

ze świadectwami i informacjami w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Wpis przedsiębiorców do rejestru przedsiębiorców i rolników do rejestru rolników dokonany

na podstawie ustawy, o której mowa w art. 140, zachowuje ważność przez okres 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Wpis dostawców materiału szkółkarskiego, materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego

roślin warzywnych i ozdobnych wpisanych do rejestru przedsiębiorców dokonany na podstawie

przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin

(Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 849, z późn. zm. zachowuje ważność przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Podmioty, które zgodnie z art. 84 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1 niniejszej

ustawy mają obowiązek zgłoszenia zamiaru prowadzenia obrotu odpowiednio materiałem

siewnym roślin rolniczych i warzywnych albo materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym

lub materiałem nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych, wpisane w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy odpowiednio do rejestru, o którym mowa w ust. 1 lub 2, mogą

nadal prowadzić obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i warzywnych albo materiałem

szkółkarskim, rozmnożeniowym i nasadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych, pod warunkiem

że w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zgłoszą wojewódzkiemu

inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzenie

obrotu tym materiałem.

4.

Przepisy art. 84 ust. 3-6, art. 86 ust. 3-6 i art. 87 ust. 4-7 niniejszej ustawy stosuje

się odpowiednio.

Rejestr odmian prowadzony na podstawie ustawy, o której mowa w art. 140, staje się

rejestrem odmian w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Prawa twórców odmian do wynagrodzenia za wszelkie zarobkowe korzyści z odmiany nabyte

na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o nasiennictwie

(Dz. U. z 2001 r. Nr 53, poz. 563 i Nr 76, poz. 811 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) pozostają w mocy do czasu ich wygaśnięcia.

2.

Prawa hodowców, autorów odmian do premii autorskiej i prawa osób fizycznych, które

udzieliły pomocy przy wytwarzaniu odmian, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o nasiennictwie, pozostają w mocy do czasu ich wygaśnięcia.

3.

Do praw, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o nasiennictwie.

4.

Wysokość premii, o której mowa w ust. 2, ustala się w wysokości premii uzyskanej za

daną odmianę w 2003 r., przy czym warunkiem koniecznym do wypłacenia premii jest prowadzenie

obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym odmiany.

5.

Premię, o której mowa w ust. 2, wypłaca Centralny Ośrodek.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10, art. 12 ust. 7 i 12, art. 14 ust.

8, art. 22 ust. 3, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 12, art. 40 ust. 7, art. 45b ust.

1, art. 45c, art. 46 ust. 4, art. 47 ust. 10, art. 47a ust. 2 i 3, art. 47b ust. 2,

art. 48 ust. 8, art. 49 ust. 6, art. 52 ust. 7, art. 53, art. 55 ust. 3, art. 55a

ust. 2, art. 59 ust. 12, art. 60 i art. 63 ustawy, o której mowa

w art. 140, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 11, art. 24 ust. 6, art. 40, art. 51, art. 56, art. 57 ust. 11,

art. 72, art. 73 ust. 8, art. 83 ust. 1, art. 92 ust. 5, art. 93 ust. 2, art. 94 ust.

4, art. 101, art. 103 ust. 9, art. 109 ust. 9 i art. 118 niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 26 czerwca 2003 r. o nasiennictwie

(Dz. U. z 2007 r. Nr 41, poz. 271, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.