Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo wodne

1.

Ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w

szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie

zasobami wodnymi.

1a.

Ustawa reguluje sprawy własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasady

gospodarowania tymi składnikami w odniesieniu do majątku Skarbu Państwa.

2.

Gospodarowanie wodami jest prowadzone z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego

traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości

i jakości.

3.

Gospodarowanie wodami uwzględnia zasadę wspólnych interesów i jest realizowane przez

współpracę administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych

społeczności tak, aby uzyskać maksymalne korzyści społeczne.

4.

Gospodarowanie wodami jest prowadzone w taki sposób, aby działając w zgodzie z interesem

publicznym, nie dopuszczać do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych

funkcji wód oraz pogorszenia stanu ekosystemów lądowych i terenów podmokłych bezpośrednio

zależnych od wód.

5

Gospodarowanie wodami jest oparte na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających

koszty środowiskowe i koszty zasobowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2005 r.

1.

Organizator, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 7a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, sporządza po raz pierwszy profil wody w kąpielisku, o którym

mowa w art. 38 ust. 4a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, do dnia 24 marca 2011 r.

2.

Państwowy powiatowy inspektor sanitarny sporządza po raz pierwszy klasyfikację wody

w kąpielisku, o której mowa w art. 163 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie później niż do końca sezonu kąpielowego w

2015 r.

1.

Zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie

wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie

1)

zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności;

2)

ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją;

3)

utrzymywania lub poprawy stanu ekosystemów wodnych i od wody zależnych;

4)

ochrony przed powodzią oraz suszą;

5)

zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu;

6)

zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, sportem oraz rekreacją;

7)

tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz rybackiego wykorzystania

wód.

2.

Instrumenty zarządzania zasobami wodnymi stanowią

1)

planowanie w gospodarowaniu wodami;

2)

pozwolenia wodnoprawne;

3)

opłaty i należności w gospodarce wodnej;

4)

kataster wodny;

5)

kontrola gospodarowania wodami.

3.

(utracił moc).

4.

(utracił moc).

5.

(uchylony).

5a.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

Przepisy art. 34j ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

mają zastosowanie od sezonu kąpielowego w 2016 r.

1.

Zarządzanie zasobami wodnymi jest realizowane z uwzględnieniem podziału państwa na

obszary dorzeczy i regiony wodne.

2.

Ustala się następujące obszary dorzeczy

1)

obszar dorzecza Wisły obejmujący, oprócz dorzecza Wisły znajdującego się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, również dorzecza Słupi, łupawy, łeby, Redy oraz pozostałych

rzek uchodzących bezpośrednio do Morza Bałtyckiego na wschód od ujścia Słupi, a także

wpadających do Zalewu Wiślanego;

2)

obszar dorzecza Odry obejmujący, oprócz dorzecza Odry znajdującego się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, także dorzecza Regi, Parsęty, Wieprzy oraz pozostałych

rzek uchodzących bezpośrednio do Morza Bałtyckiego na zachód od ujścia Słupi, a także

wpadających do Zalewu Szczecińskiego;

3)

obszary dorzeczy

a)

Dniestru,

b)

Dunaju,

c)

Jarft,

d)

łaby,

e)

Niemna,

f)

Pregoły,

g)

Świeżej,

h)

Ücker

- obejmujące znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej części międzynarodowych

dorzeczy.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ewidencjonowania przebiegu granic obszarów dorzeczy;

2)

przyporządkowanie zbiorników wód podziemnych oraz wód przybrzeżnych - do właściwych

obszarów dorzeczy;

3)

regiony wodne;

4)

regionalne zarządy gospodarki wodnej, wskazując regiony wodne objęte zasięgiem terytorialnym

ich działania oraz siedziby poszczególnych regionalnych zarządów gospodarki wodnej;

5)

sposób ewidencjonowania przebiegu granic regionów wodnych.

4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, Rada Ministrów kierować się będzie

podziałem hydrograficznym kraju oraz zróżnicowaniem warunków hydrologicznych i hydrogeologicznych

na obszarze dorzecza, a także lokalizacją zbiorników wód podziemnych i sposobem ich

wykorzystania.

5.

W celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy zarządzanie

zasobami wodnymi wymaga koordynowania działań określonych programem wodno-środowiskowym

kraju oraz planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy

1)

z właściwymi władzami państw członkowskich Unii Europejskiej, na których terytoriach

znajdują się pozostałe części dorzeczy, o których mowa w ust. 2;

2)

z właściwymi władzami państw leżących poza granicami Unii Europejskiej, na których

terytoriach znajdują się pozostałe części dorzeczy, o których mowa w ust. 2.

1.

W okresie dziesięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, organizator kąpieliska,

o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 7a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, może ubiegać się o dofinansowanie przez wojewódzkie fundusze ochrony

środowiska i gospodarki wodnej kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków nałożonych

na niego zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm..

2.

W okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dofinansowanie wynosi

do 100% udokumentowanych kosztów.

3.

Po dwóch latach od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dofinansowanie wynosi do

50% udokumentowanych kosztów.

1.

Organami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami są

1)

minister właściwy do spraw gospodarki wodnej;

2)

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - jako centralny organ administracji rządowej,

nadzorowany przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;

3)

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej - jako organ administracji rządowej

niezespolonej, podlegający Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej;

4)

wojewoda;

5)

organy jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej składa Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej,

co dwa lata, nie później niż do dnia 30 czerwca, informację o gospodarowaniu wodami

dotyczącą

1)

stanu zasobów wodnych państwa;

2)

stanu wykorzystywania zasobów wodnych;

3)

realizowania planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy;

4)

współpracy międzynarodowej na wodach granicznych i realizacji umów w tym zakresie;

5)

utrzymywania wód powierzchniowych oraz urządzeń wodnych;

6)

prowadzonych inwestycji;

7)

stanu ochrony ludności i mienia przed powodzią lub suszą.

3

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w

rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do marszałków województw i dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki

wodnej, w sprawach określonych ustawą.

3a

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w sprawach, o których mowa w art. 72 ust. 3, art.

74b ust. 1 i 4, art. 74c, art. 88n ust. 3, art. 88o ust. 1 oraz art. 164 ust. 9.

4

Właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej pełni funkcję organu wyższego

stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starostów realizujących

1)

zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie;

2)

kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego.

4a

Odwołania od decyzji starostów realizujących zadania, o których mowa w ust. 4, wnosi

się do dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na którego obszarze właściwości

następuje szczególne korzystanie z wód lub są podejmowane czynności wymagające pozwolenia

wodnoprawnego albo czynności wymagające decyzji starosty w zakresie, o którym mowa

w ust. 4 pkt 1.

5

Zadania marszałka województwa, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 2, art. 140 ust.

2 i art. 186 ust. 3, są zadaniami z zakresu administracji rządowej.

W celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony

zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym

dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga

1)

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz strategia

rozwoju województwa w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo

powodzi;

2)

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i plan zagospodarowania przestrzennego

województwa w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych

zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi;

3

ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz warunków zabudowy w rozumieniu

ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm. - dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego

organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki

wodnej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286a ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 2 oraz art. 121 ustawy zmienianej w art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w

życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 286a ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 2 oraz art. 121 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

W okresie dziesięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, środki zgromadzone

na rachunkach wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o których

mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przeznacza się także na dofinansowanie kosztów wskazanych w art. 4.

1.

Wody dzielą się na powierzchniowe i podziemne.

2.

Wody, z wyjątkiem wód morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych, są wodami

śródlądowymi.

3.

Śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na

1)

płynące, do których zalicza się wody

a)

w ciekach naturalnych, kanałach oraz w źródłach, z których cieki biorą początek,

b)

znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym bądź

okresowym naturalnym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych,

c)

znajdujące się w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących;

2)

stojące, do których zalicza się wody znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych

zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi

wodami płynącymi.

4.

Przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach

terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami.

5.

Dla potrzeb gospodarowania wodami wody dzieli się na

1

jednolite części wód powierzchniowych, z wyodrębnieniem jednolitych części

a)

wód przejściowych lub przybrzeżnych,

b)

wód sztucznych lub silnie zmienionych;

2)

jednolite części wód podziemnych.

5a

Wody przejściowe oznaczają wody powierzchniowe znajdujące się w ujściach rzek lub

w pobliżu ujść rzek, które z uwagi na bliskość wód słonych wykazują częściowe zasolenie,

pozostając w zasięgu znaczących wpływów wód słodkich, oraz morskie wody wewnętrzne

Zatoki Gdańskiej.

5b

Wody przybrzeżne obejmują pas wód morskich o szerokości jednej mili morskiej liczonej

od linii podstawowej morza terytorialnego, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych

Zatoki Gdańskiej oraz przyległych do nich wód morza terytorialnego. W przypadku gdy

zasięg wód przejściowych jest większy niż jedna mila morska, zewnętrzna granica tego

zasięgu stanowi zewnętrzną granicę wód przybrzeżnych.

6.

Przepisów ust. 3 pkt 1 lit. b oraz lit. c nie stosuje się dla potrzeb badania i oceny

stanu wód powierzchniowych, prowadzonych w ramach monitoringu wód.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem art. 1

1)

pkt 3 w zakresie dotyczącym art. 34a, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

2)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 163c ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2013 r.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, granice między śródlądowymi wodami

powierzchniowymi a morskimi wodami wewnętrznymi i wodami morza terytorialnego, kierując

się znaczeniem gospodarczym oraz sposobem wykorzystywania tych wód.

1

Przepisy ustawy mają zastosowanie do wód śródlądowych oraz morskich wód wewnętrznych.

2

Przepisy ustawy mają zastosowanie również do wód morza terytorialnego w zakresie planowania

w gospodarowaniu wodami, ochrony przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych oraz przed

powodzią, a w pozostałym zakresie - w przypadkach w niej określonych.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do morskich wód wewnętrznych oraz do wód morza terytorialnego

w zakresie, w jakim korzystanie z tych wód uregulowane jest odrębnymi przepisami.

4.

Ustawa nie narusza przepisów ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm. w zakresie kompetencji organów administracji morskiej.

Ograniczenia emisji do wód, o których mowa w art. 38c ustawy, o której mowa w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, należy zapewnić w terminie do dnia 22 grudnia

2012 r., o ile odrębne przepisy z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej nie

określają innego terminu ograniczenia emisji dla źródeł zanieczyszczeń punktowych

lub obszarowych.

1.

W zakresie uregulowanym w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm.

1)

poszukiwania i rozpoznawania wód podziemnych;

2)

solanek, wód leczniczych oraz termalnych;

3)

wprowadzania do górotworu wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych oraz

wykorzystanych wód, o których mowa w pkt 2.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do korzystania z wód zgromadzonych za pomocą urządzeń

oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi.

1.

Cele środowiskowe, o których mowa w art. 38d i 38e, ustawy wymienionej w art. 1, należy

osiągnąć do dnia 22 grudnia 2015 r.

2.

Cele środowiskowe, o których mowa w art. 38f, ustawy wymienionej w art. 1, należy

osiągnąć do dnia 22 grudnia 2015 r., o ile z odrębnych przepisów z zakresu ochrony

środowiska i gospodarki wodnej nie wynika inaczej.

3.

Dopuszcza się przedłużenie określonego w ust. 1 terminu stopniowego osiągnięcia celów

środowiskowych dla wybranych jednolitych części wód, których stan nie ulega dalszemu

pogarszaniu, a jednocześnie każda niezbędna poprawa ich stanu nie może być w sposób

racjonalny osiągnięta do dnia 22 grudnia 2015 r. ze względu na co najmniej jedną z

następujących przyczyn

1)

z uwagi na możliwości techniczne, poprawa stanu tych wód może być osiągnięta wyłącznie

w etapach przekraczających określony termin;

2)

uzyskanie poprawy stanu tych wód w tym terminie skutkowałoby nieproporcjonalnie wysokimi

kosztami w stosunku do spodziewanych korzyści;

3)

naturalne warunki nie pozwalają na zgodną z terminem poprawę stanu tych wód.

4.

Przedłużenie terminu, o którym mowa w ust. 3, jest ograniczone do maksymalnie dwóch

kolejnych uaktualnień planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, chyba że warunki

naturalne uniemożliwiają osiągnięcie celów środowiskowych.

5.

W planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza

1)

określa się i szczegółowo uzasadnia przedłużenie terminu, o którym mowa w ust. 3;

2)

wskazuje się przyczyny każdego opóźnienia w podjęciu działań określonych w programie

wodno-środowiskowym kraju, służących stopniowemu osiągnięciu celów środowiskowych

w przedłużonym terminie;

3)

podaje się harmonogram wdrażania działań służących osiągnięciu celów środowiskowych

w przedłużonym terminie.

6.

Przedłużanie terminu stopniowego osiągnięcia celów środowiskowych, o którym mowa ust.

3, nie może trwale uniemożliwiać ani zagrażać realizacji

1)

celów środowiskowych ustalonych dla innych jednolitych części wód w granicach tego

samego dorzecza;

2)

wymogów dotyczących ochrony środowiska wynikających z odrębnych przepisów.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

(uchylony);

1a

budowlach przeciwpowodziowych - rozumie się przez to kanały ulgi, kierownice w ujściach

rzek do morza, poldery przeciwpowodziowe, zbiorniki retencyjne posiadające rezerwę

powodziową, suche zbiorniki przeciwpowodziowe, wały przeciwpowodziowe wraz z obiektami

związanymi z nimi funkcjonalnie oraz wrota przeciwpowodziowe i przeciwsztormowe;

1b

celach zarządzania ryzykiem powodziowym - rozumie się przez to ograniczenie potencjalnych

negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego

oraz działalności gospodarczej;

1c

ciekach naturalnych - rozumie się przez to rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz

inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami;

2)

(uchylony);

3)

dorzeczu - rozumie się przez to obszar, z którego całkowity odpływ wód powierzchniowych

następuje ciekami naturalnymi przez jedno ujście do morza;

4)

eutrofizacji - rozumie się przez to wzbogacanie wody biogenami, w szczególności związkami

azotu lub fosforu, powodującymi przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia

roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych stosunków

w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód;

4a)

gruntach pokrytych wodami powierzchniowymi - rozumie się przez to grunty tworzące

dna i brzegi cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych,

w granicach linii brzegu, a także grunty wchodzące w skład sztucznych zbiorników wodnych,

stopni wodnych oraz jezior podpiętrzonych, będące gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi

przed wykonaniem urządzeń piętrzących;

4b)

jednolitych częściach wód podziemnych - rozumie się przez to określoną objętość wód

podziemnych występującą w obrębie warstwy wodonośnej lub zespołu warstw wodonośnych;

4c)

jednolitych częściach wód powierzchniowych - rozumie się przez to oddzielny i znaczący

element wód powierzchniowych, taki jak

a)

jezioro lub inny naturalny zbiornik wodny,

b)

sztuczny zbiornik wodny,

c)

struga, strumień, potok, rzeka, kanał lub ich części,

d)

morskie wody wewnętrzne, wody przejściowe lub wody przybrzeżne;

5)

kanałach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub

okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu;

5a

kąpielisku - rozumie się przez to wyznaczony uchwałą rady gminy, wydzielony i oznakowany

fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą liczbę osób kąpiących się,

określoną w uchwale rady gminy w sprawie wykazu kąpielisk, pod warunkiem że w stosunku

do tego kąpieliska nie wydano stałego zakazu kąpieli; kąpieliskiem nie jest: basen

pływacki, basen uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik wodny podlegający oczyszczaniu lub

wykorzystywaniu w celach terapeutycznych, sztuczny, zamknięty zbiornik wodny, oddzielony

od wód powierzchniowych i wód podziemnych;

5b

klasyfikacji wody w kąpielisku - rozumie się przez to przyporządkowanie wody w kąpielisku

do odpowiedniej klasy, ze względu na jej właściwości, dokonane przez organy Państwowej

inspekcji Sanitarnej na podstawie oceny jakości wody;

5ba

kosztach środowiskowych - rozumie się przez to wartość materialną strat w środowisku

powodowanych korzystaniem z wód;

5bb

kosztach zasobowych - rozumie się przez to wartość utraconych korzyści, które mogłyby

być osiągnięte, gdyby zasoby wodne i ich zdolność do samoodtwarzania nie były zmniejszane

przez podmioty aktualnie je użytkujące;

5c

miejscu wykorzystywanym do kąpieli - rozumie się przez to wydzielony i oznakowany

fragment wód powierzchniowych, niebędący kąpieliskiem i wykorzystywany do kąpieli;

6)

morskich wodach wewnętrznych - rozumie się przez to wody, określone zgodnie z ustawą o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej;

6a

obszarze dorzecza - rozumie się przez to obszar lądu i morza, składający się z jednego

lub wielu sąsiadujących ze sobą dorzeczy wraz ze związanymi z nimi wodami podziemnymi,

morskimi wodami wewnętrznymi, wodami przejściowymi i wodami przybrzeżnymi, będący

główną jednostką przestrzenną gospodarowania wodami;

6b

obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi - rozumie się przez to określone

we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego obszary, na których istnieje znaczące ryzyko

powodzi lub jest prawdopodobne wystąpienie znaczącego ryzyka powodzi;

6c

obszarach szczególnego zagrożenia powodzią - rozumie się przez to

a)

obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz

na 100 lat,

b)

obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz

na 10 lat,

c)

obszary, między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem,

w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których

mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne,

d)

pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej

i administracji morskiej;

6d

ograniczaniu emisji do wód - rozumie się przez to działania mające na celu ograniczenie

emisji bezpośrednio do wód lub do ziemi, w szczególności przez nieprzekraczanie dopuszczalnych

wartości emisji, a także ograniczenia i warunki odnoszące się do sposobu oddziaływania,

istoty lub innych niż istota cech emisji oraz do ustanowionych na potrzeby działalności

zakładów norm, mających wpływ na wielkość emisji do wód lub do ziemi;

7)

(uchylony);

7a

organizatorze - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, która podjęła się zorganizowania kąpieliska lub

miejsca wykorzystywanego do kąpieli oraz uzyskała na to zgodę właściciela wody i przyległego

gruntu lub która prowadzi kąpielisko lub miejsce wykorzystywane do kąpieli;

8)

osłonie hydrologiczno-meteorologicznej - rozumie się przez to zespół czynności polegających

na wykonywaniu i udostępnianiu prognoz meteorologicznych oraz hydrologicznych, mających

na celu informowanie społeczeństwa i administracji publicznej o zjawiskach meteorologicznych

oraz hydrologicznych, a także ostrzeganie przed nimi;

9)

potokach górskich - rozumie się przez to cieki naturalne o łącznych poniższych cechach

a)

powierzchnia zlewni jest nie większa niż 180 km

b)

stosunek przepływu o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% do przepływu średniego z wielolecia

jest większy niż 120,

c)

spadek zwierciadła jest nie mniejszy niż 0,3%;

10

powodzi - rozumie się przez to czasowe pokrycie przez wodę terenu, który w normalnych

warunkach nie jest pokryty wodą, powstałe na skutek wezbrania wody w ciekach naturalnych,

zbiornikach wodnych, kanałach oraz od strony morza, powodujące zagrożenie dla życia

i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej;

10a

profilu wody w kąpielisku - rozumie się przez to zespół danych i informacji, dotyczących

cech fizycznych, geograficznych i hydrologicznych wody w kąpielisku oraz wód powierzchniowych,

mających wpływ na jej jakość, wraz z identyfikacją i oceną przyczyn występowania zanieczyszczeń

mogących wywierać niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku i stan zdrowia osób

z niego korzystających;

10b

sezonie kąpielowym - rozumie się przez to okres określony przez radę gminy w uchwale,

o której mowa w art. 34a ust. 1, obejmujący okres między 15 czerwca a 30 września;

11)

przerzutach wody - rozumie się przez to ujmowanie i przemieszczanie wód powierzchniowych

oraz niezanieczyszczonych wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, w celu

zwiększenia zasobów wodnych innych cieków naturalnych, kanałów, jezior oraz innych

zbiorników wodnych;

12)

regionie wodnym - rozumie się przez to część obszaru dorzecza wyodrębnioną na podstawie

kryterium hydrograficznego na potrzeby zarządzania zasobami wodnymi lub całość obszaru

dorzecza;

13)

rowach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub

okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ich ujściu;

13a)

(uchylony);

13b)

(uchylony);

13c

ryzyku powodziowym - rozumie się przez to kombinację prawdopodobieństwa wystąpienia

powodzi i potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska,

dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej;

13d

silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych - rozumie się przez to jednolitą

część wód powierzchniowych, której charakter został w znacznym stopniu zmieniony w

następstwie fizycznych przeobrażeń, będących wynikiem działalności człowieka;

13e

substancjach szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego - rozumie się przez to

substancje niebezpieczne albo grupy substancji niebezpiecznych, które charakteryzuje

toksyczność, trwałość oraz zdolność do bioakumulacji, a także inne substancje oraz

grupy substancji, które należy równoważnie traktować;

13f

sztucznej jednolitej części wód powierzchniowych - rozumie się przez to jednolitą

część wód powierzchniowych powstałą w wyniku działalności człowieka;

14)

ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi

a)

wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze,

b

ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego

wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. Nr 147, poz. 1033 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016),

c)

wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące

z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów,

lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych

oraz dróg i parkingów,

d)

wody odciekowe ze składowisk odpadów i miejsc ich magazynowania, wykorzystane solanki,

wody lecznicze i termalne,

e)

wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do

górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu

są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie,

f)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych,

g)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate

albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana

jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach

cyklu produkcyjnego, przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych

tego obiektu w jednym roku danego cyklu;

15)

ściekach bytowych - rozumie się przez to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania

zbiorowego oraz użyteczności publicznej, powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu

lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące

z tych budynków;

16)

ściekach komunalnych - rozumie się przez to ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych

ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami

służącymi do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania

ścieków komunalnych;

17)

ściekach przemysłowych - rozumie się przez to ścieki, niebędące ściekami bytowymi

albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład

działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także

będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi

tego zakładu;

18)

śródlądowych drogach wodnych - rozumie się przez to śródlądowe wody powierzchniowe,

na których, z uwagi na warunki hydrologiczne oraz istniejące urządzenia wodne, możliwy

jest przewóz osób i towarów statkami żeglugi śródlądowej;

19)

urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia służące kształtowaniu zasobów

wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności

a

budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy,

b)

zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych,

c)

stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych

celów,

d)

obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych,

e)

obiekty energetyki wodnej,

f)

wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń

wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych,

g)

stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych,

h)

mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska,

i)

stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych;

19a)

warstwie wodonośnej - rozumie się przez to warstwowane lub niewarstwowane utwory skalne

przepuszczalne i nasycone wodą, wykazujące wystarczającą porowatość i przepuszczalność

umożliwiającą znaczący przepływ wód podziemnych lub pobór znaczących ilości wód podziemnych;

20)

wodach granicznych - rozumie się przez to wody, którymi przebiega granica państwa,

lub wody w tych miejscach, w których są one przecięte granicą państwa;

21)

(uchylony);

22)

wodach podziemnych - rozumie się przez to wszystkie wody znajdujące się pod powierzchnią

ziemi w strefie nasycenia, w tym wody gruntowe pozostające w bezpośredniej styczności

z gruntem lub podglebiem;

23)

(uchylony);

24)

wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi - rozumie się przez to

a)

wodę w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu, przeznaczoną do picia, przygotowania

żywności lub innych celów domowych, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy

jest dostarczana z sieci dystrybucyjnej, cystern, w butelkach lub pojemnikach,

b)

wodę wykorzystywaną przez przedsiębiorstwo produkcji żywności do wytworzenia, przetworzenia,

konserwowania lub wprowadzania do obrotu produktów albo substancji przeznaczonych

do spożycia przez ludzi;

25)

zakładach - rozumie się przez to podmioty korzystające z wód w ramach korzystania

szczególnego, wykonujące urządzenia wodne lub wykonujące inne działania wymagające

pozwolenia wodnoprawnego;

25a

zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia

ludzi lub stanu środowiska, powodować szkodę w dobrach materialnych, pogarszać walory

estetyczne środowiska lub kolidować z uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska,

a w szczególności powodować zanieczyszczenie wód

a)

związkami chloroorganicznymi lub substancjami, które mogą tworzyć takie związki w

środowisku wodnym,

b)

związkami fosforoorganicznymi,

c)

związkami cynoorganicznymi,

d)

substancjami lub preparatami, lub produktami ich rozkładu, o udowodnionych właściwościach

rakotwórczych lub mutagennych lub właściwościach mogących zakłócać w środowisku wodnym

lub przez to środowisko funkcje: produkcji sterydów, tarczycy, reprodukcyjne lub inne

związane z hormonami,

e)

trwałymi węglowodorami oraz trwałymi i bioakumulującymi się toksycznymi substancjami

organicznymi,

f)

cyjankami,

g)

metalami lub ich związkami,

h)

arsenem lub jego związkami,

i)

biocydami lub środkami ochrony roślin,

j)

substancjami w zawiesinie,

k)

substancjami, które przyczyniają się do eutrofizacji, przede wszystkim azotanami i

fosforanami,

l)

substancjami wywierającymi niekorzystny wpływ na bilans tlenu, których pomiaru można

dokonać przy użyciu takich wskaźników jak: pięciodniowe biochemiczne zapotrzebowanie

tlenu (BZT5) i chemiczne zapotrzebowanie tlenu (ChZT);

26

zasobach wodnych dorzecza - rozumie się przez to wody śródlądowe powierzchniowe i

podziemne, morskie wody wewnętrzne oraz wody przejściowe i przybrzeżne znajdujące

się na obszarze dorzecza;

27)

zlewni - rozumie się przez to obszar lądu, z którego cały spływ powierzchniowy wód

jest odprowadzany przez system strug, strumieni, potoków, rzek i kanałów do wybranego

punktu biegu cieku.

2.

Przepisy ustawy dotyczące

1)

urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do

a)

urządzeń melioracji wodnych niezaliczonych do urządzeń wodnych,

b)

prowadzonych przez wody powierzchniowe oraz wały przeciwpowodziowe obiektów mostowych,

rurociągów, linii energetycznych, linii telekomunikacyjnych oraz innych urządzeń,

c

obiektów budowlanych oraz robót wykonywanych na obszarach szczególnego zagrożenia

powodzią,

d

robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów

wód, stanu wód stojących i wód podziemnych;

2

wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy,

rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem

urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji;

3)

właścicieli - stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych oraz użytkowników

wieczystych; a w przypadku eksploatacji instalacji stosuje się do prowadzącego instalację

w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.;

4)

właściciela wody - stosuje się odpowiednio do organów, jednostek organizacyjnych,

osób prawnych lub fizycznych wykonujących prawa właścicielskie w stosunku do wód.

3.

Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 4, nie naruszają postanowień działu II w tytule

I ustawy - Prawo ochrony środowiska.

4.

Zasada, o której mowa w ust. 3, nie dotyczy ust. 1 pkt 25.

W przypadku realizacji zadań z zakresu wykonywania urządzeń wodnych lub ochrony przed

powodzią i suszą w formie partnerstwa publiczno-prywatnego, wynagrodzenie partnera

prywatnego może w całości pochodzić ze środków publicznych.

1.

Dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej przygotują plany zarządzania ryzykiem

powodziowym dla regionów wodnych w terminie do dnia 22 listopada 2015 r.

2.

Dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej dokonają przeglądu oraz w razie

potrzeby pierwszej aktualizacji planów zarządzania ryzykiem powodziowym dla regionów

wodnych w terminie do dnia 22 grudnia 2021 r.

3.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym dla regionów wodnych podlegają ogłoszeniu w

wojewódzkim dzienniku urzędowym województw, których dotyczą, nie później niż do dnia

22 grudnia 2015 r.

1.

Wody stanowią własność Skarbu Państwa, innych osób prawnych albo osób fizycznych.

1a.

Wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne wraz z morskimi wodami wewnętrznymi

Zatoki Gdańskiej, śródlądowe wody powierzchniowe płynące oraz wody podziemne stanowią

własność Skarbu Państwa.

2.

Wody stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego są

wodami publicznymi.

3.

Płynące wody publiczne nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, z wyjątkiem przypadków

określonych w ustawie.

1.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej

1)

przygotuje

a)

wstępną ocenę ryzyka powodziowego w terminie do dnia 22 grudnia 2011 r.,

b)

mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego w terminie do dnia 22 grudnia

2013 r.,

c)

plany zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszarów dorzeczy w terminie do dnia 22

listopada 2015 r.;

2)

dokona

a)

przeglądu oraz w razie potrzeby pierwszej aktualizacji wstępnej oceny ryzyka powodziowego

w terminie do dnia 22 grudnia 2018 r.,

b)

przeglądu oraz w razie potrzeby pierwszej aktualizacji map zagrożenia powodziowego

oraz map ryzyka powodziowego w terminie do dnia 22 grudnia 2019 r.,

c)

przeglądu oraz w razie potrzeby pierwszej aktualizacji planów zarządzania ryzykiem

powodziowym dla obszarów dorzeczy w terminie do dnia 22 listopada 2021 r.

2.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszarów dorzeczy podlegają ogłoszeniu

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” nie później niż do

dnia 22 grudnia 2015 r.

1.

Prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa,

z zastrzeżeniem art. 13, wykonują

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - w stosunku do wód morza terytorialnego

oraz morskich wód wewnętrznych wraz z wodami Zatoki Gdańskiej;

2)

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w stosunku do wód istotnych dla kształtowania

zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej, w szczególności wód podziemnych oraz

śródlądowych wód powierzchniowych

a)

w potokach górskich i ich źródłach,

b)

w ciekach naturalnych, od źródeł do ujścia, o średnim przepływie z wielolecia równym

lub wyższym od 2,0 m

c)

w jeziorach oraz sztucznych zbiornikach wodnych, przez które przepływają cieki, o

których mowa w lit. b,

d)

granicznych,

e)

w śródlądowych drogach wodnych;

3)

dyrektor parku narodowego - w stosunku do wód znajdujących się w granicach parku,

z wyłączeniem wód, o których mowa w pkt 2 lit. d oraz lit. e, które są sklasyfikowane

w klasie wyższej niż klasa i, na podstawie ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857, z późn. zm.;

4)

marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez

samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych

na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu

jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3.

1a.

Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, po uzyskaniu zgody ministra właściwego

do spraw gospodarki wodnej, mogą powierzyć nadleśniczemu, w drodze porozumienia, na

jego wniosek, wykonywanie uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa w stosunku do wód

publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit.

a-c oraz lit. e i pkt 4, oraz określonych na podstawie ust. 3, znajdujących się w

granicach nadleśnictwa.

1b.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 1a, określa się zakres uprawnień właścicielskich

Skarbu Państwa powierzonych nadleśniczemu.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, śródlądowe wody powierzchniowe lub

ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla

1)

kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej,

2)

regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa

- kierując się podziałem zawartym w ust. 1 pkt 2 i 4, a także uwzględniając w wykazie

nazwę z charakterystycznymi informacjami, wskazanie nazwy odbiornika, przyjęte kryterium

oraz wskazanie dla wód, o których mowa w pkt 2, właściwego marszałka województwa.

3.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, może powierzyć marszałkowi

województwa wykonywanie uprawnień Skarbu Państwa w stosunku do wód innych niż określone

w ust. 1 pkt 4 i zaliczyć do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby

rolnictwa niektóre wody określone w ust. 1 pkt 2 lit. b i c, jeżeli

1)

wody te są wykorzystywane przede wszystkim do regulacji stosunków wodnych na potrzeby

rolnictwa;

2)

tereny, na których te wody się znajdują, mają charakter rolniczy i warunkiem rozwoju

i restrukturyzacji rolnictwa na tych terenach jest regulacja stosunków wodnych w glebie;

3)

zakres i rozmiar utrzymywania tych wód wynika z potrzeb funkcjonowania systemów melioracji

wodnych.

1.

Program wodno-środowiskowy kraju, opracowany przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, podlega przeglądowi oraz w razie potrzeby aktualizacji nie później niż do

dnia 21 grudnia 2015 r.

2.

Działania zawarte w programie wodno-środowiskowym kraju, o którym mowa w ust. 1, zostaną

podjęte w terminie do dnia 22 grudnia 2012 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 5-7 i 10 w zakresie dotyczącym centralnego repozytorium informacji publicznej,

które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Wody stojące oraz wody w rowach znajdujące się w granicach nieruchomości gruntowej

stanowią własność właściciela tej nieruchomości.

2.

Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do wód stojących oraz wody w

rowach, znajdujących się na terenie nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa,

wykonują podmioty reprezentujące Skarb Państwa w stosunku do tych nieruchomości, na

podstawie odrębnych przepisów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 18 lit. b i pkt 73-78 oraz art. 7, które wchodzą w życie po upływie 14

dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 47, pkt 50 lit. c i pkt 51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Plany gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, opracowane przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, zachowują ważność do dnia wydania nowych planów gospodarowania

wodami na obszarze dorzecza, jednak nie dłużej niż do dnia 22 grudnia 2015 r.

1.

Ryby oraz inne organizmy żyjące w wodzie stanowią jej pożytki, do pobierania których

jest uprawniony właściciel wody.

1a.

Do pobierania pożytków, o których mowa w ust. 1, z wód w urządzeniu wodnym przeznaczonym

do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych

płynących jest uprawniony jego właściciel.

1b.

Do pobierania pożytków, o których mowa w ust. 1, w drodze rybackiego korzystania z

wód sztucznego zbiornika wodnego usytuowanego na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych

płynących, jest uprawniony dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, jeżeli

utrzymanie i gospodarowanie wodą w tym zbiorniku należy do jego zadań.

1c.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może przekazać uprawnienie, o którym

mowa w ust. 1b, osobom trzecim na zasadach i warunkach określonych w ust. 1d-10.

1d.

Zasady i warunki rybackiego korzystania z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych

płynących są określone w przepisach ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1471 oraz z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 200, poz. 1322).

2.

Publiczne śródlądowe wody powierzchniowe płynące, stanowiące własność Skarbu Państwa,

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej oddaje do rybackiego korzystania w

drodze oddania w użytkowanie obwodu rybackiego ustanowionego na podstawie ustawy o rybactwie śródlądowym.

3.

Oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego następuje za opłatą roczną, na czas nie krótszy

niż 10 lat, na podstawie umowy, do zawarcia której jest upoważniony dyrektor regionalnego

zarządu gospodarki wodnej.

4.

Warunkiem oddania w użytkowanie obwodu rybackiego jest przedłożenie pozytywnie zaopiniowanego

operatu rybackiego, o którym mowa w ustawie wymienionej w ust. 2.

5.

Oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego następuje w drodze konkursu ofert, przy czym

maksymalna oferowana stawka opłaty rocznej za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego nie

może być wyższa niż równowartość pieniężna 0,5 dt żyta, ustalona według średniej ceny

skupu żyta, o której mowa w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, z późn. zm., w zależności od rybackiego typu wody i jej położenia.

5a.

W uzasadnionych przypadkach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, po zasięgnięciu

opinii ministra właściwego do spraw rybołówstwa

6.

Nie pobiera się opłat za oddanie w użytkowanie następujących części obwodu rybackiego

1)

obrębu ochronnego;

2)

uzupełniającego obwodu rybackiego;

3)

wód uznanych, na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w ust. 2, za nieprzydatne

do prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej.

7.

W przypadku nierealizowania założeń zawartych w operacie rybackim, umowa użytkowania

może być rozwiązana w każdym czasie i bez odszkodowania przez organ, o którym mowa

w ust. 3.

8.

W sprawach nieuregulowanych dotyczących użytkowania stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu cywilnego.

9

Minister właściwy do spraw rybołówstwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki przeprowadzania

konkursu ofert, o którym mowa w ust. 5, zasady oceniania ofert i elementy oferty podlegającej

ocenie, a także maksymalną stawkę opłaty rocznej za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego

zależnie od rybackiego typu wody i jej położenia.

10.

Minister, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 9, kierować się będzie potrzebą

wyłonienia oferenta, którego przygotowanie i doświadczenie zawodowe zapewni realizację

zasad racjonalnej gospodarki rybackiej zgodnie z przedłożonym operatem rybackim, w

celu utrzymania lub uzyskania dobrego stanu wód obwodu rybackiego, a określając tryb

i warunki przeprowadzania konkursu ofert, uwzględni w szczególności konieczność udostępnienia

oferentom informacji w zakresie

1)

rozliczenia obciążeń publicznoprawnych związanych z przedmiotem użytkowania oraz nakładów

rzeczowo-finansowych określonych w operacie rybackim;

2)

zasad udostępniania wód obwodu rybackiego do celów badań naukowych oraz przekazywania

danych na temat wyników prowadzonej gospodarki rybackiej;

3)

ograniczeń związanych z oddaniem w użytkowanie gruntów pod wodami w obwodzie rybackim

na cele określone w art. 20 ust. 1 oraz potrzeby zapewnienia kontroli nad prawidłowością

przeprowadzanego postępowania w konkursie ofert.

Studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego

zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia

powodziowego.

1.

Grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód.

1a.

Przez grunty pokryte śródlądowymi wodami powierzchniowymi oraz morskimi wodami wewnętrznymi

rozumie się grunty tworzące dna i brzegi cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych

zbiorników wodnych, w granicach linii brzegu.

2.

Grunty pokryte płynącymi wodami powierzchniowymi nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu,

z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie.

3.

Gospodarowanie gruntami, o których mowa w ust. 2, wykonują odpowiednio organy oraz

jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1.

4.

Gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną, stanowiącym własność Skarbu

Państwa, wykonują: właściwy miejscowo starosta, realizujący zadanie z zakresu administracji

rządowej, lub odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1,

lub jednostki, którym to mienie zostało powierzone.

5.

Prawo do zbywania gruntów pod śródlądowymi wodami powierzchniowymi stojącymi, stanowiącymi

własność Skarbu Państwa, przysługuje ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa,

po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej na zbycie gruntu

pod wodą stojącą.

1.

Grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa,

są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa, do którego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm..

2.

Przejście gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi do zasobu, o którym

mowa w ust. 1, oraz ich wykreślenie z zasobu stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek

właściwego organu lub jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, właściwy starosta

realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Licencje, zezwolenia i inne decyzje wydane na podstawie przepisów zmienianych niniejszą

ustawą zachowują ważność do upływu określonych w nich terminów ważności, chyba że

na podstawie odrębnych przepisów zostaną wcześniej zmienione, cofnięte lub uchylone.

Aktualizację, o której mowa w art. 113 ust. 2a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, sporządza się po raz pierwszy w terminie do dnia 22 grudnia

2013 r.

1.

Linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych

stanowi krawędź brzegu lub linia stałego porostu traw albo linia, którą ustala się

według średniego stanu wody z okresu co najmniej ostatnich 10 lat.

2.

Linię brzegu ustala, w drodze decyzji, na wniosek mającego interes prawny lub faktyczny

1)

właściwy terenowy organ administracji morskiej - dla morskich wód wewnętrznych wraz

z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód morza terytorialnego;

2)

właściwy marszałek województwa - dla wód granicznych oraz śródlądowych dróg wodnych;

3)

właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej - dla pozostałych

wód.

3.

Podstawę ustalenia linii brzegu stanowi dostarczony przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia

gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych, który, z zastrzeżeniem ust. 4, zawiera

1)

opis uwzględniający oznaczenie wnioskodawcy, ze wskazaniem jego siedziby i adresu,

przyjęty sposób ustalenia projektowanej linii brzegu, ustalenie stanu prawnego nieruchomości

objętych projektem z oznaczeniem właścicieli wraz ze wskazaniem ich siedziby i adresu

oraz stan stosunków wodnych na gruntach przylegających do projektowanej linii brzegu;

2)

mapę inwentaryzacji powykonawczej budowli regulacyjnych lub zaktualizowaną kopię mapy

zasadniczej, w skali, w jakiej jest sporządzony projekt regulacji wód śródlądowych,

lub w skali 1:500, 1:1.000, 1:2.000 albo 1:5.000, z wykazaniem

a)

punktów stałych osnowy poziomej nawiązanych do sieci państwowej,

b)

granicy stałego porostu traw,

c)

krawędzi brzegów, przymulisk, odsypisk i wysp,

d)

proponowanej linii brzegu.

4.

Organ, o którym mowa w ust. 2, może, w drodze decyzji, zwolnić wnioskodawcę, na jego

wniosek, z obowiązku zawarcia w projekcie niektórych informacji, o których mowa w

ust. 3.

5.

Jeżeli krawędź brzegu jest wyraźna, linia brzegu biegnie tą krawędzią.

6.

Jeżeli krawędź brzegu nie jest wyraźna, linia brzegu biegnie granicą stałego porostu

traw, a jeżeli granica stałego porostu traw leży powyżej stanu wody, o którym mowa

w ust. 1 - linią przecięcia się zwierciadła wody przy tym stanie z gruntem przyległym.

7.

Jeżeli brzegi wód są uregulowane, linia brzegu biegnie linią łączącą zewnętrzne krawędzie

budowli regulacyjnych, a przy plantacjach wikliny na gruntach uzyskanych w wyniku

regulacji - granicą plantacji od strony lądu.

8.

Decyzja ustalająca linię brzegu obejmuje swym zakresem odcinek i brzegi cieku naturalnego

objęte projektem regulacji.

9.

Jeżeli ustalenie linii brzegu jest konieczne w związku z wykonaniem urządzeń wodnych

lub kształtowaniem nowych koryt cieków naturalnych, postępowanie w sprawie ustalenia

linii brzegu przeprowadza się łącznie z postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia

wodnoprawnego.

10.

Decyzja o ustaleniu linii brzegu może być wydana po uzyskaniu przez zakład pozwolenia

wodnoprawnego na wykonanie niecierpiących zwłoki budowli regulacyjnych.

10a.

Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 9 i 10, jest organ właściwy do

wydania pozwolenia wodnoprawnego.

11.

W przypadku zmiany linii brzegu decyzja, o której mowa w ust. 2, może być zmieniona

w trybie i na zasadach właściwych dla jej wydania.

12.

Jeżeli ustalenie linii brzegu następuje w związku z trwałym zajęciem przez wody płynące

lub wody morskie, w sposób naturalny, gruntu niestanowiącego własności właściciela

wody, koszty projektu, o którym mowa w ust. 3, ponosi właściciel wody.

1.

Rozgraniczenia gruntów, które były pokryte wodami przed wykonaniem urządzenia wodnego,

od pozostałych gruntów dokonuje, na wniosek właściciela wody lub właściciela gruntu

sąsiadującego, w drodze decyzji, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji

rządowej.

2.

Dokonując rozgraniczenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 15, z tym że podstawą rozgraniczenia jest dokumentacja sporządzona dla potrzeb

wykonania urządzenia wodnego, a w przypadku jej braku - dostępne materiały archiwalne.

3.

W przypadku braku dokumentacji umożliwiającej dokonanie rozgraniczenia, o którym mowa

w ust. 1, jako grunt pokryty wodami powierzchniowymi w granicach urządzenia wodnego

wyznacza się obszar niezbędny dla zachowania ciągłości cieku, w przypadku likwidacji

tego urządzenia, przyjmując parametry koryta cieku powyżej i poniżej urządzenia, a

w przypadku jezior podpiętrzonych - rzędne wody sprzed piętrzenia.

W przypadku przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków decyzje, o których

mowa w art. 15 ust. 2, wydaje się z urzędu.

Rejestry prowadzone przez ministra właściwego do spraw rolnictwa na podstawie przepisów

zmienianych niniejszą ustawą stają się rejestrami prowadzonymi przez ministra właściwego

do spraw rybołówstwa.

Wykazy określone w art. 113 ust. 3 pkt 1a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, sporządza się po raz pierwszy w terminie do dnia 31 grudnia

2013 r.

1.

Właściciel wody nie nabywa praw do gruntów zalanych przez wodę podczas powodzi.

2.

Właścicielowi gruntów zalanych podczas powodzi nie przysługuje z tego tytułu odszkodowanie

od właściciela wody.

3.

Właścicielowi gruntów zalanych podczas powodzi w wyniku nieprzestrzegania przepisów

ustawy przez właściciela wody lub właściciela urządzenia wodnego przysługuje odszkodowanie

na warunkach określonych w ustawie.

4.

Właścicielowi posiadającemu grunty leżące w granicach polderu przeciwpowodziowego,

zalanego podczas powodzi, przysługuje od właściciela wody odszkodowanie na warunkach

określonych w ustawie.

Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego

zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych

1)

zawarte w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, planie zagospodarowania

przestrzennego województwa, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy

- uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust.

1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do

dnia uwzględnienia, odpowiednio, w tych dokumentach obszarów, o których mowa w art.

88d ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

2)

uwzględnia się przy sporządzaniu koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju,

planu zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji

o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym

te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu

art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Jeżeli śródlądowa woda powierzchniowa płynąca lub wody morza terytorialnego albo morskie

wody wewnętrzne zajmą trwale, w sposób naturalny, grunt niestanowiący własności właściciela

wody, grunt ten staje się własnością właściciela wody.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dotychczasowemu właścicielowi gruntu przysługuje

odszkodowanie od właściciela wody na warunkach określonych w ustawie.

Dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz zastępcy dyrektorów regionalnych

zarządów gospodarki wodnej, powołani na podstawie przepisów dotychczasowych, pełnią

swoje funkcje do dnia powołania, odpowiednio, dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki

wodnej oraz zastępców dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, na podstawie

art. 93 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Wyspy oraz przymuliska powstałe w sposób naturalny na gruntach pokrytych wodami powierzchniowymi

stanowią własność właściciela tych gruntów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych sporządzony przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy uznaje się za Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych

w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Starorzecza oraz grunt powstały w wyniku wykonania budowli regulacyjnych pozostają

własnością dotychczasowego właściciela wody.

2.

Grunt powstały na skutek trwałego, naturalnego lub sztucznego odkładu na obszarach

wód morza terytorialnego lub morskich wód wewnętrznych pozostaje własnością Skarbu

Państwa.

3.

Grunt, o którym mowa w ust. 2, może podlegać obrotowi cywilnoprawnemu na warunkach

określonych w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Grunty pokryte wodami, stanowiące własność Skarbu Państwa, niezbędne do prowadzenia

przedsięwzięć związanych z

1)

energetyką wodną,

2)

transportem wodnym,

3)

wydobywaniem kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów lub wycinaniem roślin

z wody,

4)

wykonywaniem infrastruktury transportowej,

5)

wykonywaniem infrastruktury przemysłowej, komunalnej lub rolnej,

6)

działalnością służącą do uprawiania rekreacji, turystyki, sportów wodnych oraz amatorskiego

połowu ryb,

7)

działalnością usługową służącą do innych celów niż określone w pkt 6,

8)

wykonywaniem infrastruktury telekomunikacyjnej

- oddaje się w użytkowanie za opłatą roczną, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Umowa użytkowania wymaga formy pisemnej, a do jej zawarcia upoważnione są odpowiednio

organy, o których mowa w art. 11 ust. 1. Jeżeli wartość opłaty, o której mowa w ust.

1, będzie wyższa niż 5000 zł, umowę sporządza się w formie aktu notarialnego.

2a.

Wysokość opłaty rocznej za oddanie w użytkowanie gruntów, o których mowa w ust. 1,

ustala się proporcjonalnie do okresu prowadzenia działalności określonego w pozwoleniu

wodnoprawnym, jeżeli jest on krótszy niż jeden rok lub dotyczy realizacji przedsięwzięć

wymienionych w ust. 1 pkt 3.

3.

Zwalnia się z opłaty rocznej, o której mowa w ust. 1, grunty pokryte wodami oddawane

w użytkowanie

1)

jednostkom organizacyjnym zarządzającym wodami w imieniu Skarbu Państwa;

2)

przeznaczone pod wykonanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych;

3)

dla potrzeb, o których mowa w ust. 1 pkt 6;

4)

jednostkom samorządu terytorialnego dla potrzeb, o których mowa w ust. 1 pkt 4.

4.

(uchylony).

5.

Warunkiem oddania w użytkowanie gruntów, o których mowa w ust. 1, jest posiadanie

przez użytkownika pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli jest ono wymagane przepisami ustawy.

6.

Umowa użytkowania może zostać w każdym czasie rozwiązana przez każdą ze stron w przypadku

cofnięcia lub wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego albo ograniczenia pozwolenia, o

ile ograniczenie to dotyczyło przedmiotu użytkowania.

6a.

Grunty pokryte wodami, stanowiące własność Skarbu Państwa, niezbędne do prowadzenia

przedsięwzięć innych niż określone w ust. 1, użycza się na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

- Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm..

7.

W sprawach nieuregulowanych dotyczących użytkowania stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu cywilnego.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat rocznych za oddanie

w użytkowanie gruntów pokrytych wodami, uwzględniając rodzaj działalności, na potrzeby

której następuje oddanie w użytkowanie, przy czym maksymalna opłata roczna za 1 mnajniższego wynagrodzenia za pracę pracowników

9.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 10, stanowią dochód budżetu

państwa.

10.

Opłaty za oddanie w użytkowanie gruntów pokrytych wodami, o których mowa w art. 11

ust. 1 pkt 2, stanowią przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej.

1.

Strefy ochronne ujęć wody ustanowione przed dniem 1 stycznia 2002 r. wygasają z dniem

31 grudnia 2012 r.

2.

Postępowania administracyjne toczące się w sprawach dotyczących stref ochronnych ujęć

wody i niezakończone w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. zostają umorzone.

1.

Utrzymywanie wód stanowi obowiązek ich właściciela.

2.

Obowiązek utrzymywania tworzących brzeg wody budowli lub murów niebędących urządzeniami

wodnymi należy do ich właścicieli, a w kosztach utrzymania tych budowli lub murów

właściciel wody uczestniczy proporcjonalnie do odnoszonych korzyści. Podziału kosztów

dokonuje, w drodze decyzji, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego.

1.

Aglomeracje wyznaczone przed dniem 15 listopada 2008 r. stają się aglomeracjami w

rozumieniu art. 43 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm..

2.

Aglomerację wyznaczoną przed dniem 15 listopada 2008 r. sejmik województwa może zlikwidować

w drodze uchwały.

3.

Z dniem likwidacji aglomeracji, o której mowa w ust. 2, traci moc akt prawa miejscowego,

którym ta aglomeracja została wyznaczona.

1

Utrzymywanie śródlądowych wód powierzchniowych oraz morskich wód wewnętrznych polega

na zachowaniu lub odtworzeniu stanu ich dna lub brzegów oraz na konserwacji lub remoncie

istniejących budowli regulacyjnych w celu zapewnienia swobodnego spływu wód oraz lodów,

a także właściwych warunków korzystania z wód.

2.

Zakłady, które przez wprowadzanie ścieków do wód albo w inny sposób przyczyniają się

do wzrostu kosztów utrzymania tych wód, ponoszą taką część kosztów, w jakiej nastąpił

ten wzrost; podziału kosztów, na wniosek właściciela wody, dokonuje, w drodze decyzji,

organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego.

3

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, stwierdza wygaśnięcie

decyzji, o której mowa w ust. 2, jeżeli stwierdzi trwałe ustanie przyczyny wzrostu

kosztów utrzymania wód.

Dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 83 ust. 2 oraz art.

88 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc przez okres, na który zostały

wydane.

Utrzymywanie brzegu morskiego polega na budowie, utrzymywaniu i ochronie umocnień

brzegowych w obrębie pasa technicznego ustanowionego przepisami ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 7 w zakresie art. 400f ust. 10, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

2)

art. 1 pkt 12 lit. e, pkt 14, pkt 18 i pkt 20 lit. c, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2011 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 38a ust. 3 i 6 ustawy,

o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 38a ust. 3 oraz art. 38d ust. 4 ustawy, o której mowa w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Utrzymywanie śródlądowych wód powierzchniowych oraz morskich wód wewnętrznych i brzegu

morskiego nie może naruszać istniejącego dobrego stanu tych wód oraz warunków wynikających

z ochrony wód.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

21 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Zabrania się niszczenia lub uszkadzania brzegów śródlądowych wód powierzchniowych,

tworzących brzeg wody budowli lub murów niebędących urządzeniami wodnymi oraz gruntów

pod śródlądowymi wodami powierzchniowymi.

Do obowiązków właściciela śródlądowych wód powierzchniowych należy

1)

zapewnienie utrzymywania w należytym stanie technicznym koryt cieków naturalnych oraz

kanałów, będących w jego władaniu;

2)

dbałość o utrzymanie dobrego stanu wód;

3)

regulowanie stanu wód lub przepływów w ciekach naturalnych oraz kanałach stosownie

do możliwości wynikających ze znajdujących się na nich urządzeń wodnych oraz warunków

hydrologicznych;

4)

zapewnienie swobodnego spływu wód powodziowych oraz lodów;

5)

współudział w odbudowywaniu ekosystemów zdegradowanych przez niewłaściwą eksploatację

zasobów wodnych;

6)

umożliwienie wykonywania obserwacji i pomiarów hydrologiczno-meteorologicznych oraz

hydrogeologicznych.

1.

Zabrania się grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych

w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania

przechodzenia przez ten obszar.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy grodzenia terenów stref ochronnych ustanowionych

na podstawie ustawy oraz obrębów hodowlanych ustanowionych na podstawie przepisów

ustawy o rybactwie śródlądowym.

3

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić z

zakazu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli jest to niezbędne dla obronności państwa lub

bezpieczeństwa publicznego.

1.

Właściciel nieruchomości przyległej do powierzchniowych wód publicznych jest obowiązany

umożliwić dostęp do wody na potrzeby wykonywania robót związanych z utrzymywaniem

wód oraz dla ustawiania znaków żeglugowych lub hydrologiczno-meteorologicznych urządzeń

pomiarowych.

2.

Właściciel nieruchomości przyległej do wód objętych powszechnym korzystaniem jest

obowiązany zapewnić dostęp do wody w sposób umożliwiający to korzystanie; części nieruchomości

umożliwiające dostęp do wody wyznacza wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze

decyzji.

3.

Właścicielowi nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie odpowiednio

od właściciela wody lub właściciela hydrologiczno-meteorologicznych urządzeń pomiarowych,

a właścicielowi nieruchomości, o którym mowa w ust. 2 - z budżetu gminy, na warunkach

określonych w ustawie.

1.

Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może

1)

zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego

gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

2)

odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.

2.

Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody,

powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą

dla gruntów sąsiednich.

3.

Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie

wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze

decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie

urządzeń zapobiegających szkodom.

1.

Właściciele gruntów mogą, w drodze pisemnej ugody, ustalić zmiany stanu wody na gruntach,

jeżeli zmiany te nie wpłyną szkodliwie na inne nieruchomości lub na gospodarkę wodną;

ugoda nie może dotyczyć wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi.

2.

Realizacja postanowień ugody jest możliwa po zatwierdzeniu, w drodze decyzji, odpowiednio

przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta; z wnioskiem o zatwierdzenie ugody występują

umawiający się właściciele gruntów.

1.

Korzystanie z wód polega na ich używaniu na potrzeby ludności oraz gospodarki.

2

Korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych,

w szczególności ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, a także

marnotrawstwa wody, marnotrawstwa energii wody, ani wyrządzać szkód.

3.

Korzystanie z wód polega na korzystaniu powszechnym, zwykłym lub szczególnym.

4.

Przepisy ustawy dotyczące korzystania z wód stosuje się odpowiednio do

1)

nawadniania lub odwadniania gruntów;

2)

odwadniania obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych;

3)

użytkowania wód znajdujących się w rowach;

4)

wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi;

5)

wprowadzania, do urządzeń kanalizacyjnych będących we władaniu innych podmiotów, ścieków

przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1;

6)

rolniczego wykorzystania ścieków;

7)

wydobywania z wód powierzchniowych kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów,

a także wycinania roślin z wód lub brzegu;

8)

piętrzenia oraz retencjonowania śródlądowych wód powierzchniowych.

5.

Przez wprowadzanie ścieków do ziemi rozumie się także wprowadzanie ścieków do urządzeń

wodnych, z wyjątkiem kanałów oraz zbiorników, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1

lit. c.

Wody podziemne, z zastrzeżeniem art. 33, wykorzystuje się przede wszystkim

1)

do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz na cele socjalno-bytowe;

2)

na potrzeby produkcji artykułów żywnościowych oraz farmaceutycznych.

1.

Dopuszczalne jest korzystanie z każdej wody w rozmiarze i w czasie wynikającym z konieczności

1)

zwalczania poważnych awarii, klęsk żywiołowych, pożarów lub innych miejscowych zagrożeń;

2)

zapobieżenia poważnemu niebezpieczeństwu grożącemu życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu

znacznej wartości, którego w inny sposób nie można uniknąć.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do morskich wód wewnętrznych Zatoki Gdańskiej oraz

wód morza terytorialnego.

1.

Każdemu przysługuje prawo do powszechnego korzystania ze śródlądowych powierzchniowych

wód publicznych, morskich wód wewnętrznych wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki

Gdańskiej, i z wód morza terytorialnego, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej.

2.

Powszechne korzystanie z wód służy do zaspokajania potrzeb osobistych, gospodarstwa

domowego lub rolnego, bez stosowania specjalnych urządzeń technicznych, a także do

wypoczynku, uprawiania turystyki, sportów wodnych oraz, na zasadach określonych w

przypisach odrębnych, amatorskiego połowu ryb.

3.

Powszechne korzystanie z wód nie obejmuje

1)

wydobywania kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów z morskich wód wewnętrznych

wraz z wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz z wód morza terytorialnego;

2)

wycinania roślin z wód lub brzegu;

3)

wydobywania kamienia i żwiru z potoków górskich;

4)

korzystania z wód w zbiornikach wodnych, przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb oraz

innych organizmów wodnych, usytuowanych na wodach płynących;

5)

wprowadzania ścieków.

4.

Wydobywanie kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów w granicach powszechnego

korzystania z wód może odbywać się, po uzyskaniu zgody właściciela wody, w miejscach

wyznaczonych przez radę gminy w drodze uchwały.

1.

Rada gminy określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 maja wykaz kąpielisk na

terenie gminy lub na polskich obszarach morskich przyległych do danej gminy.

2.

Organizator kąpieliska jest obowiązany do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego sezon

kąpielowy, w którym kąpielisko ma być otwarte, przekazać wójtowi, burmistrzowi lub

prezydentowi miasta wniosek o umieszczenie w wykazie kąpielisk, o którym mowa w ust.

1, wydzielonego fragmentu wód powierzchniowych, na których planuje utworzyć kąpielisko.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres organizatora;

2)

nazwę i adres lub lokalizację planowanego kąpieliska;

3)

wskazanie długości linii brzegowej kąpieliska;

4)

wskazanie przewidywanej maksymalnej liczby osób korzystających dziennie z kąpieliska;

5)

wskazanie terminów otwarcia i zamknięcia kąpieliska;

6)

opis infrastruktury kąpieliska, w tym urządzeń sanitarnych.

4.

Do wniosku dołącza się

1)

pozwolenie wodnoprawne;

2)

informacje dotyczące planowanego kąpieliska

a)

aktualny profil wody w kąpielisku,

b)

status kąpieliska w poprzednim sezonie kąpielowym (czynne, nieczynne) albo wzmianka,

że wniosek dotyczy kąpieliska nowo utworzonego,

c)

sposób gospodarki odpadami,

d)

ocena jakości wody i klasyfikacja wody w kąpielisku w poprzednim sezonie kąpielowym,

jeżeli wniosek dotyczy istniejącego kąpieliska,

e)

udogodnienia i środki podjęte w celu promowania kąpieli.

5.

Jeżeli dokumentacja, o której mowa w ust. 2 i 4, jest niepełna, wójt, burmistrz lub

prezydent miasta wzywa do jej uzupełnienia w terminie 7 dni.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przygotowuje projekt uchwały, o której mowa w

ust. 1, obejmujący wykaz planowanych kąpielisk, sporządzony po rozpatrzeniu wniosków,

o których mowa w ust. 2, oraz wydzielonych fragmentów wód powierzchniowych, na których

planuje utworzyć kąpieliska, dla których będzie organizatorem.

7.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta podaje do publicznej wiadomości projekt uchwały,

o której mowa w ust. 1, w sposób zwyczajowo przyjęty, określając formę, miejsce i

termin składania uwag oraz propozycji zmian do tego projektu uchwały, nie krótszy

niż 21 dni od dnia ogłoszenia.

8.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta rozpatruje uwagi oraz propozycje, o których mowa

w ust. 7, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia upływu terminu ich składania.

9.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, wraz z wnioskami, o których mowa w ust. 2,

wójt, burmistrz lub prezydent miasta, najpóźniej do dnia 15 kwietnia, przekazuje do

zaopiniowania właściwym: dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu,

a w przypadku kąpielisk położonych na polskich obszarach morskich, również właściwemu

terytorialnie dyrektorowi urzędu morskiego. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki

wodnej, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, państwowy powiatowy inspektor sanitarny

i dyrektor urzędu morskiego, w terminie 14 dni, wydają opinie do przekazanego projektu.

Brak opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego projektu.

1.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta prowadzi i aktualizuje ewidencję kąpielisk.

2.

Organizator kąpieliska jest obowiązany niezwłocznie zgłosić zmianę danych zawartych

w ewidencji kąpielisk.

3.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przechowuje dokumentację stanowiącą podstawę

wpisu do ewidencji kąpielisk przez okres pięciu lat od dnia dokonania danego wpisu.

4.

Prowadzenie ewidencji kąpielisk jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej.

5.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta wpisuje kąpieliska lub aktualizuje wpis do ewidencji

kąpielisk w terminie 14 dni od dnia podjęcia uchwały, o której mowa w art. 34a ust.

1.

6.

W ewidencji kąpielisk zamieszcza się w szczególności

1)

dane zawarte w dokumentacji, o której mowa w art. 34a ust. 2 i 4;

2)

kod i nazwę gminy zgodnie z Nomenklaturą Jednostek Terytorialnych dla Celów Statystycznych;

3)

opis granic kąpieliska za pomocą współrzędnych geograficznych w układzie WGS84, na

obowiązującym podkładzie map topograficznych lub ortfotomap z państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego.

7.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany do nieodpłatnego przekazywania

informacji zawartych w ewidencji kąpielisk na wniosek właściwego państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego lub organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami.

1.

Organizator kąpieliska jest obowiązany oznakować kąpielisko.

2.

Jakość wody w kąpielisku powinna odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach wydanych

na podstawie art. 50 ust. 3.

1.

Organizator miejsca wykorzystywanego do kąpieli wykonuje badanie jakości wody nie

wcześniej niż 14 dni przed dniem rozpoczęcia jego funkcjonowania oraz przynajmniej

raz w trakcie jego funkcjonowania, a także każdorazowo w przypadku wzrokowego stwierdzenia

zanieczyszczeń niekorzystnie wpływających na jakość wody i mogących stanowić zagrożenie

zdrowotne dla kąpiących się tam osób.

2.

Organizator miejsca wykorzystywanego do kąpieli jest obowiązany oznakować miejsce

wykorzystywane do kąpieli.

3.

Organizator miejsca wykorzystywanego do kąpieli niezwłocznie przekazuje właściwemu

państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu wyniki badań, o których mowa w ust.

1, oraz informacje o wystąpieniu zmian, które mogą wpływać na pogorszenie jakości

wody.

4.

Jakość wody w miejscu wykorzystywanym do kąpieli powinna odpowiadać wymaganiom określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 50 ust. 3.

5.

Na podstawie wyników badania wody państwowy powiatowy inspektor sanitarny dokonuje

bieżącej oceny jakości wody, czy spełnia ona wymagania określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 50 ust. 3.

6.

W przypadku gdy wyniki badań wykonanych przez organizatora miejsca wykorzystywanego

do kąpieli mogą wskazywać na to, że woda w miejscu wykorzystywanym do kąpieli nie

spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 50 ust. 3, właściwy

państwowy powiatowy inspektor sanitarny przeprowadza kontrolę urzędową, o której mowa

w art. 163 ust. 2.

1.

Państwowy powiatowy inspektor sanitarny jest obowiązany do nieodpłatnego, niezwłocznego

przekazywania wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji dotyczących

oceny jakości wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli, klasyfikacji

wody w kąpielisku oraz zakazu kąpieli. Informacje, o których mowa w zdaniu pierwszym,

wójt, burmistrz, prezydent miasta niezwłocznie zamieszcza w ewidencji kąpielisk.

2.

Państwowy powiatowy inspektor sanitarny jest obowiązany do nieodpłatnego, niezwłocznego

przekazywania organizatorowi pochodzących z kontroli urzędowej informacji dotyczących

ocen jakości wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli oraz klasyfikacji

wody w kąpielisku.

1.

Po podjęciu uchwały, o której mowa w art. 34a ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent

miasta przedstawia właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu informację

o liczbie kąpielisk i podaje przyczynę zmian w liczbie kąpielisk w porównaniu do poprzedniego

sezonu kąpielowego. Do informacji dołącza się wykaz kąpielisk.

2.

Główny inspektor Sanitarny przed rozpoczęciem sezonu kąpielowego przedstawia Komisji

Europejskiej informację o liczbie kąpielisk i podaje przyczynę zmian w liczbie kąpielisk

w porównaniu do poprzedniego sezonu kąpielowego. Do informacji dołącza się wykaz kąpielisk.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

wodnej oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres danych i informacji objętych ewidencją kąpielisk,

2)

wzór ewidencji kąpielisk,

3)

sposób oznakowania kąpieliska i miejsca wykorzystywanego do kąpieli

- mając na względzie zagrożenia zdrowotne dla kąpiących się osób, a także przekazywanie

społeczeństwu aktualnych informacji o jakości wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym

do kąpieli oraz zaleceniach organów Państwowej inspekcji Sanitarnej.

1.

Organizatorzy kąpielisk mogą łączyć kąpieliska, w przypadku gdy

1)

kąpieliska sąsiadują ze sobą;

2)

kąpieliska uzyskały zbliżone oceny jakości wody za poprzednie 4 lata;

3)

profile wody w kąpieliskach wskazują na wspólne czynniki ryzyka lub ich brak.

2.

Organizatorzy kąpielisk mogą dokonywać podziału kąpielisk, gdy jest to uzasadnione

jakością wody w kąpielisku lub jego części.

3.

Łączenie albo podział kąpielisk odbywa się w trybie przepisów art. 34a oraz wymaga

uzasadnienia.

W przypadku zaprzestania prowadzenia przez organizatora kąpieliska lub miejsca wykorzystywanego

do kąpieli tracą one swój status, a organizator jest obowiązany usunąć oznakowanie

tych miejsc.

1.

Kąpielisko może funkcjonować, jeżeli jakość wody w nim została sklasyfikowana co najmniej

jako dostateczna, zgodnie z art. 163 ust. 1 pkt 2.

2.

Jeżeli jakość wody w kąpielisku została zakwalifikowana jako niedostateczna, zgodnie

z art. 163 ust. 1 pkt 2, kąpielisko może funkcjonować pod warunkiem podjęcia działań

mających na celu

1)

ochronę zdrowia ludzkiego i poprawę jakości wody, w tym wprowadzenia zakazu kąpieli

w danym sezonie kąpielowym albo tymczasowego zakazu kąpieli;

2)

ustalenie przyczyn nieosiągnięcia dostatecznej klasyfikacji jakości wody w kąpielisku;

3)

zapobieżenie, zmniejszenie lub wyeliminowanie przyczyn zanieczyszczenia;

4)

przekazanie społeczeństwu informacji dotyczącej jakości wody w kąpielisku w sposób

niebudzący wątpliwości co do stwierdzonych zagrożeń.

1.

Rada powiatu może, w drodze uchwały, w celu zaspokajania niezbędnych potrzeb społecznych

wprowadzić powszechne korzystanie, służące zaspokajaniu potrzeb osobistych, gospodarstwa

domowego lub rolnego, z wód powierzchniowych innych niż wymienione w art. 34 ust.

1, ustalając jednocześnie dopuszczalny zakres tego korzystania.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właścicielowi wody przysługuje z budżetu powiatu

odszkodowanie na warunkach określonych w ustawie.

1.

Właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących

jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie; prawo to nie

stanowi prawa do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

2.

Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego

oraz gospodarstwa rolnego, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Nie stanowi zwykłego korzystania z wód

1)

nawadnianie gruntów lub upraw wodą podziemną za pomocą deszczowni;

2)

pobór wody powierzchniowej lub podziemnej w ilości większej niż 5 m

3)

korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej;

4)

rolnicze wykorzystanie ścieków lub wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych

ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż 5 m

Szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne

lub zwykłe, w szczególności

1)

pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych;

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3)

przerzuty wody oraz sztuczne zasilanie wód podziemnych;

4)

piętrzenie oraz retencjonowanie śródlądowych wód powierzchniowych;

5)

korzystanie z wód do celów energetycznych;

6)

korzystanie z wód do celów żeglugi oraz spławu;

7)

wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także wycinanie

roślin z wód lub brzegu;

8)

rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych.

1.

Wody, jako integralna część środowiska oraz siedliska dla zwierząt i roślin, podlegają

ochronie, niezależnie od tego, czyją stanowią własność.

2

Celem ochrony wód jest utrzymywanie lub poprawa jakości wód oraz biologicznych stosunków

w środowisku wodnym i na terenach podmokłych.

3.

Realizując cel, o którym mowa w ust. 2, należy zapewnić, żeby wody, w zależności od

potrzeb, nadawały się do

1)

zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia;

2)

rekreacji oraz uprawiania sportów wodnych;

2a

wykorzystywania do kąpieli;

3)

bytowania ryb i innych organizmów wodnych w warunkach naturalnych, umożliwiających

ich migrację.

4.

(uchylony).

4a

Dla realizacji celu określonego w ust. 3 pkt 2a

1)

organizator sporządza profil wody w kąpielisku, aktualizuje go i przekazuje właściwemu

wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta oraz dyrektorowi regionalnego zarządu

gospodarki wodnej, a w przypadku kąpielisk morskich właściwemu terytorialnie dyrektorowi

urzędu morskiego oraz podejmuje działania mające na celu obniżenie ryzyka zanieczyszczenia

wody w kąpielisku, w tym w szczególności działania określone w art. 163 ust. 4 pkt

2 i 7;

2)

organy administracji publicznej są obowiązane udostępniać informacje, które mogą być

wykorzystane przy sporządzaniu profilu wody w kąpielisku; za udostępnienie informacji

pobiera się opłatę ustaloną na podstawie rzeczywistych nakładów poniesionych na realizację

tego obowiązku;

3)

organy Państwowej inspekcji Sanitarnej wykonują działania określone w art. 163 ust.

2 oraz art. 163b i 163c.

5.

(uchylony).

6.

Ochrona wód jest realizowana z uwzględnieniem postanowień działu I i działu III w tytule II oraz działów I-III w tytule III ustawy z dnia 27

kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, kryteria i sposób oceny stanu

wód podziemnych, w tym

1)

klasyfikację elementów fizykochemicznych i ilościowych stanu wód podziemnych;

2

definicje klasyfikacji stanu ilościowego oraz stanu chemicznego wód podziemnych;

3)

sposób interpretacji wyników badań elementów, o których mowa w pkt 1;

4)

sposób prezentacji stanu wód podziemnych;

5)

częstotliwość dokonywania ocen jakości poszczególnych elementów oraz stanu wód.

2

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

elementy jakości dla klasyfikacji

a)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych w ciekach naturalnych,

jeziorach i innych naturalnych zbiornikach wodnych, wodach przejściowych oraz wodach

przybrzeżnych,

b)

potencjału ekologicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie

zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych;

2)

definicje klasyfikacji

a)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych w ciekach naturalnych,

jeziorach i innych naturalnych zbiornikach wodnych, wodach przejściowych oraz wodach

przybrzeżnych,

b)

potencjału ekologicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie

zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych,

c)

stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych;

3)

typy wód powierzchniowych, z podziałem na kategorie tych wód.

3

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób klasyfikacji stanu jednolitych

części wód powierzchniowych, w tym

1)

sposób klasyfikacji

a)

elementów fizykochemicznych, biologicznych i hydromorfologicznych, w oparciu o wchodzące

w ich skład wskaźniki jakości, dla poszczególnych kategorii jednolitych części wód,

uwzględniającą różne typy wód powierzchniowych,

b)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych w ciekach naturalnych,

jeziorach lub innych zbiornikach naturalnych, wodach przejściowych oraz wodach przybrzeżnych,

uwzględniającą klasyfikację elementów, o których mowa w lit. a,

c)

potencjału ekologicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie

zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych, uwzględniającą klasyfikację elementów,

o których mowa w lit. a,

d

stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych i środowiskowe normy jakości

dla substancji priorytetowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

38d ust. 4 oraz dla innych zanieczyszczeń, służące klasyfikacji tego stanu;

2)

sposób interpretacji wyników badań wskaźników jakości, o których mowa w pkt 1 lit.

a;

3)

sposób oceny stanu jednolitych części wód powierzchniowych;

4)

sposób prezentacji wyników klasyfikacji

a)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych, o którym mowa w pkt 1

lit. b,

b)

potencjału ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych, o którym mowa w

pkt 1 lit. c,

c)

stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych;

5)

częstotliwość dokonywania

a)

klasyfikacji poszczególnych elementów, o których mowa w pkt 1 lit. a,

b)

klasyfikacji stanu ekologicznego, potencjału ekologicznego i stanu chemicznego jednolitych

części wód powierzchniowych.

4.

(uchylony).

5

Minister, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, będzie się kierować

istniejącym stanem rozpoznania procesów zachodzących w środowisku wodnym oraz dostępnymi

wynikami pomiarów i badań.

5a

Minister, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, będzie się kierować potrzebą

uwzględnienia poszczególnych wskaźników jakości w systemie oceny stanu wód, istniejącym

stanem rozpoznania procesów zachodzących w środowisku wodnym oraz dostępnymi wynikami

pomiarów i badań.

6.

(uchylony).

7

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej i ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób sporządzania profilu wody w kąpielisku,

2)

szczegółowy zakres informacji zawartych w profilu wody w kąpielisku i sposób ich przedstawiania,

3)

sposób i tryb dokonywania aktualizacji profilu wody w kąpielisku

- mając na względzie poprawę jakości wody w kąpieliskach i ochronę zdrowia publicznego.

1.

Cele środowiskowe określa się dla

1)

jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako sztuczne lub silnie zmienione;

2)

sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych;

3)

jednolitych części wód podziemnych;

4)

obszarów chronionych, o których mowa w art. 113 ust. 4.

2.

Cele środowiskowe zawiera się w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza

i weryfikuje co 6 lat.

3.

Osiągnięciu celów środowiskowych służy realizacja działań zawartych w programie wodno-środowiskowym

kraju.

Ochrona wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniami obejmuje łącznie

1)

ograniczanie emisji do wód ze źródeł zanieczyszczeń punktowych przy zastosowaniu dopuszczalnych

wartości emisji ustalanych na podstawie przepisów ustawy lub najlepszych dostępnych

technik w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2)

ograniczanie emisji do wód ze źródeł zanieczyszczeń obszarowych, przez określanie

jej warunków, z uwzględnieniem najlepszych dostępnych praktyk w zakresie ochrony środowiska,

o których mowa w szczególności w przepisach ustawy, a także w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Celem środowiskowym dla jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako

sztuczne lub silnie zmienione jest ochrona, poprawa oraz przywracanie stanu jednolitych

części wód powierzchniowych, tak aby osiągnąć dobry stan tych wód.

2.

Celem środowiskowym dla sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych

jest ochrona tych wód oraz poprawa ich potencjału i stanu, tak aby osiągnąć dobry

potencjał ekologiczny i dobry stan chemiczny sztucznych i silnie zmienionych jednolitych

części wód powierzchniowych.

3.

Cele, o których mowa w ust. 1 i 2, realizuje się przez podejmowanie działań zawartych

w programie wodno-środowiskowym kraju, w szczególności działań polegających na

1)

stopniowej redukcji zanieczyszczeń powodowanych przez substancje priorytetowe oraz

substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1;

2)

zaniechaniu lub stopniowym eliminowaniu emisji do wód powierzchniowych substancji

priorytetowych oraz substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wykaz substancji priorytetowych,

o których mowa w ust. 3, uwzględniając przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące

substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej.

1.

Celem środowiskowym dla jednolitych części wód podziemnych jest

1)

zapobieganie lub ograniczanie wprowadzania do nich zanieczyszczeń;

2)

zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu;

3)

ochrona i podejmowanie działań naprawczych, a także zapewnianie równowagi między poborem

a zasilaniem tych wód, tak aby osiągnąć ich dobry stan.

2.

Realizując cele, o których mowa w ust. 1, podejmuje się w szczególności działania

określone w programie wodno-środowiskowym kraju, polegające na stopniowym redukowaniu

zanieczyszczenia wód podziemnych poprzez odwracanie znaczących i utrzymujących się

tendencji wzrostowych zanieczyszczenia powstałego w wyniku działalności człowieka.

1.

Celem środowiskowym dla obszarów chronionych, o których mowa w art. 113 ust. 4, jest

osiągnięcie norm i celów wynikających z przepisów szczególnych na podstawie których

te obszary zostały utworzone, o ile nie zawierają one w tym zakresie odmiennych postanowień.

2.

Cele, o których mowa w ust. 1, zamieszcza się w planie gospodarowania wodami na obszarze

dorzecza.

1.

Jeżeli dla określonej jednolitej części wód stosuje się większą liczbę celów środowiskowych,

spośród wymienionych w art. 38d-38f, realizuje się cel formułujący bardziej rygorystyczne

wymagania, z zastrzeżeniem art. 114a ust. 1.

2.

Informację o celu, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się w planie gospodarowania

wodami na obszarze dorzecza i weryfikuje co 6 lat.

1.

Jednolita część wód powierzchniowych może zostać wyznaczona jako sztuczna lub silnie

zmieniona, jeżeli

1)

zmiana jej cech hydromorfologicznych, konieczna dla osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego,

miałaby znaczące negatywne oddziaływanie na

a)

środowisko,

b)

żeglugę i infrastrukturę portową lub korzystanie z wód w celach rekreacyjnych,

c)

prowadzenie działalności, dla której jest dokonywane piętrzenie wody, w szczególności

na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia, wytwarzania energii

elektrycznej lub nawadniania,

d)

regulację stosunków wodnych, ochronę przed powodzią i melioracje odwadniające,

e)

przedsięwzięcia inne niż wymienione w lit. b-d, stanowiące równorzędny interes publiczny

istotny dla zrównoważonego rozwoju;

2)

realizacja celów publicznych, którym służy sztuczna lub silnie zmieniona jednolita

część wód powierzchniowych, z przyczyn technicznych lub z uwagi na nieproporcjonalnie

wysokie, w stosunku do spodziewanych korzyści, koszty ich realizacji, nie jest możliwa

w inny sposób, mniej obciążający środowisko.

2.

Wyznaczenie jednolitej części wód powierzchniowych jako sztucznej lub silnie zmienionej

wymaga szczegółowego uzasadnienia w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza

i podlega weryfikacji co 6 lat.

1.

Dopuszczalne jest czasowe pogorszenie stanu jednolitych części wód, jeżeli jest ono

wynikiem zjawisk o charakterze naturalnym lub skutkiem siły wyższej, nadzwyczajnych

lub niemożliwych do przewidzenia, w szczególności ekstremalnych zjawisk powodziowych

lub długotrwałej suszy, zdarzeń o charakterze terrorystycznym, zakłócenia funkcjonowania

infrastruktury krytycznej w rozumieniu ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. Nr 89, poz. 590, z późn. zm. lub niedających się przewidzieć katastrof, oraz jeżeli zostaną spełnione następujące

warunki

1)

zostały podjęte działania mające na celu zapobieżenie dalszemu pogorszeniu stanu wód,

które nie zagrożą realizacji celów środowiskowych dla pozostałych wód;

2)

w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza zostały ustalone warunki i wskaźniki

kwalifikowania okoliczności i zjawisk, powodujących czasowe pogorszenie stanu jednolitych

części wód;

3)

działania, o których mowa w pkt 1 i 4, zostały zawarte w programie wodno-środowiskowym

kraju i nie zagrożą przywróceniu poprzedniego stanu jednolitych części wód, gdy ustąpią

przyczyny czasowego pogorszenia stanu tych wód;

4)

oddziaływania okoliczności i zjawisk, powodujących czasowe pogorszenie stanu jednolitych

części wód, są corocznie analizowane i zostały podjęte działania mające na celu przywrócenie

poprzedniego stanu jednolitych części wód, tak szybko, jak jest to możliwe w warunkach

racjonalnego działania;

5)

opis skutków okoliczności i zjawisk oraz podjętych i kontynuowanych działań, o których

mowa w pkt 1 i 4, zostanie zawarty w najbliższej aktualizacji planu gospodarowania

wodami na obszarze dorzecza.

2.

Nie stanowi czasowego pogorszenia stanu jednolitych części wód tymczasowe wahanie

stanu jednolitych części wód, jeżeli jest ono związane z utrzymywaniem wód powierzchniowych

oraz morskich wód wewnętrznych i brzegu morskiego zgodnie z interesem publicznym,

o ile stan tych wód jest przywracany bez konieczności prowadzenia działań naprawczych.

1.

Dopuszczalne jest nieosiągnięcie dobrego stanu ekologicznego oraz niezapobieżenie

pogorszeniu stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych oraz dobrego

potencjału ekologicznego sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych,

o których mowa w art. 38d ust. 1 i 2, jeżeli

1)

jest ono skutkiem nowych zmian właściwości fizycznych tych wód albo

2)

niezapobieżenie pogorszenia się stanu tych wód ze stanu bardzo dobrego do dobrego

jest wynikiem nowych działań człowieka, zgodnych z zasadą zrównoważonego rozwoju i

niezbędnych dla rozwoju społeczeństwa.

2.

Dopuszczalne jest nieosiągnięcie dobrego stanu oraz niezapobieżenie pogorszeniu stanu

jednolitych części wód podziemnych, o których mowa w art. 38e, jeżeli jest ono skutkiem

1)

nowych zmian właściwości fizycznych jednolitych części wód powierzchniowych albo

2)

zmian poziomu zwierciadła tych wód.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

podejmowane są wszelkie działania, aby łagodzić skutki negatywnych oddziaływań na

stan jednolitych części wód;

2)

przyczyny zmian i działań, o których mowa w ust. 1 i 2, są szczegółowo przedstawione

w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza;

3)

przyczyny zmian i działań, o których mowa w ust. 1 i 2, są uzasadnione nadrzędnym

interesem publicznym, a pozytywne efekty dla środowiska i społeczeństwa związane z

ochroną zdrowia, utrzymaniem bezpieczeństwa oraz zrównoważonym rozwojem przeważają

nad korzyściami utraconymi w następstwie tych zmian i działań;

4)

zakładane korzyści wynikające ze zmian i działań, o których mowa w ust. 1-3, nie mogą

zostać osiągnięte przy zastosowaniu innych działań, korzystniejszych z punktu widzenia

interesów środowiska, ze względu na negatywne uwarunkowania wykonalności technicznej

lub nieproporcjonalnie wysokie koszty w stosunku do spodziewanych korzyści.

Wyznaczanie jednolitych części wód powierzchniowych jako sztucznych lub silnie zmienionych,

o którym mowa w art. 38h ust. 1, ustalanie mniej rygorystycznych celów środowiskowych,

o którym mowa w art. 114a ust. 1, dopuszczanie czasowego pogorszenia stanu jednolitych

części wód, o którym mowa w art. 38i, oraz stosowanie przepisów, o których mowa w

art. 38j, nie może trwale uniemożliwiać ani zagrażać realizacji

1)

celów środowiskowych ustalonych dla innych jednolitych części wód w granicach tego

samego dorzecza;

2)

wymogów dotyczących ochrony środowiska wynikających z odrębnych przepisów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.

1.

Zabrania się wprowadzania ścieków

1)

bezpośrednio do wód podziemnych;

2)

do wód

a)

powierzchniowych, jeżeli byłoby to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących

form ochrony przyrody, utworzonych stref ochrony zwierząt łownych albo ostoi na podstawie

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm., a także stref ochronnych oraz obszarów ochronnych ustanowionych na podstawie art.

58 i 60,

b)

powierzchniowych w obrębie kąpielisk, plaż publicznych nad wodami oraz w odległości

mniejszej niż 1 kilometr od ich granic,

c)

stojących,

d)

jezior oraz do ich dopływów, jeżeli czas dopływu ścieków do jeziora byłby krótszy

niż 24 godziny;

3)

do ziemi

a)

jeżeli byłoby to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących form ochrony przyrody,

utworzonych stref ochrony zwierząt łownych albo ostoi na podstawie ustawy o ochronie przyrody, a także stref ochronnych oraz obszarów ochronnych ustanowionych na podstawie art.

58 i 60,

b)

zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w

przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne

z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3,

c)

w pasie technicznym, o którym mowa w art. 23,

d)

jeżeli stopień oczyszczania ścieków lub miąższość utworów skalnych nad zwierciadłem

wód podziemnych nie stanowi zabezpieczenia tych wód przed zanieczyszczeniem,

e)

w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk oraz plaż publicznych nad

wodami.

2.

Dopuszcza się wprowadzanie

1)

wód opadowych lub roztopowych, wód z przelewów kanalizacji deszczowej oraz wód chłodniczych

do wód powierzchniowych lub do ziemi, w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic

kąpielisk i plaż publicznych nad wodami,

2)

wód opadowych lub roztopowych do jezior oraz do ich dopływów, jeżeli czas dopływu

ścieków do jeziora byłby krótszy niż 24 godziny,

3)

wód chłodniczych, których temperatura nie przekracza +26°C albo naturalnej temperatury

wody, do jezior oraz do ich dopływów, jeżeli czas dopływu ścieków do jeziora byłby

krótszy niż 24 godziny,

4)

ścieków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b, jeżeli jest to zgodne z warunkami określonymi

w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3

- o ile organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego ustali, że takie dopuszczenie

nie koliduje z utrzymaniem dobrego stanu wód lub wymaganiami jakościowymi dla wód.

3.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od

zakazu wprowadzania do ziemi, w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk

oraz plaż publicznych nad wodami, ścieków innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1, jeżeli

wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna, a zwolnienie nie spowoduje zagrożenia

dla jakości wód.

(uchylony).

1.

Zabrania się

1)

wprowadzania do wód odpadów, w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, z późn. zm., oraz ciekłych odchodów zwierzęcych;

2)

spławiania do wód śniegu wywożonego z terenów zanieczyszczonych, a w szczególności

z centrów miast, terenów przemysłowych, terenów składowych, baz transportowych, dróg

o dużym natężeniu ruchu wraz z parkingami, oraz jego składowania na terenach położonych

między wałem przeciwpowodziowym a linią brzegu wody lub w odległości mniejszej niż

50 m od linii brzegu wody;

3

lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków

chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania;

4)

mycia pojazdów w wodach powierzchniowych oraz nad brzegami tych wód;

5)

pobierania z wód powierzchniowych wody bezpośrednio do opryskiwaczy rolniczych oraz

ich mycia w tych wodach;

6)

używania farb produkowanych na bazie związków organiczno-cynowych (TBT) do konserwacji

technicznych konstrukcji podwodnych.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, nie dotyczą wykorzystywania gruzu, mas

ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych z utrzymywaniem lub regulacją

wód, a także lokalizowania inwestycji gospodarki rybackiej.

3

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od

zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości

wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi.

3a

Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, należy dołączyć w szczególności

charakterystykę planowanych działań wraz z ich podstawowymi danymi technicznymi i

opisem planowanej technologii robót oraz mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionym

schematem planowanych obiektów i robót.

3b

Stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, jest wnioskodawca,

właściciel wody i właściciel wału przeciwpowodziowego.

3c

Decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa, jeżeli w terminie 2 lat od dnia, w którym

stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

4

Przepisy ust. 1 pkt 3 i ust. 3-3c stosuje się odpowiednio do wysp oraz przymulisk,

o których mowa w art. 18.

1.

Ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi w ramach zwykłego albo szczególnego korzystania

z wód powinny być oczyszczone w stopniu wymaganym przepisami ustawy i nie mogą

1)

zawierać

a)

odpadów oraz zanieczyszczeń pływających,

b

dwuchloro-dwufenylo-trójchloroetanu (DDT), polichlorowanych bifenyli (PCB), polichlorowanych

trifenyli (PCT), aldryny, dieldryny, endryny, izodryny, heksachlorocykloheksanu (HCH),

c)

chorobotwórczych drobnoustrojów pochodzących z obiektów, w których leczeni są chorzy

na choroby zakaźne;

2)

powodować w tych wodach

a)

zmian w naturalnej, charakterystycznej dla nich biocenozie,

b)

zmian naturalnej mętności, barwy, zapachu,

c)

formowania się osadów lub piany.

2.

Zabrania się rozcieńczania ścieków wodą w celu uzyskania ich stanu, składu oraz minimalnego

procentu redukcji zanieczyszczeń zgodnego z przepisami.

3.

Dopuszcza się wprowadzanie do wód lub do ziemi wód opadowych z przelewów kanalizacji

deszczowej lub ścieków z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej

na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3.

4.

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, ustalając warunki wprowadzania

do wód lub do ziemi ścieków bytowych lub komunalnych, może określić w pozwoleniu wodnoprawnym

minimalny procent redukcji zanieczyszczeń, jeżeli zapewni się nieprzekroczenie najwyższych

dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 45 ust. 1 pkt 3.

5.

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, ustalając warunki wprowadzania

ścieków do wód lub do ziemi, może określić w pozwoleniu wodnoprawnym wartości zanieczyszczeń

w ściekach niższe niż najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń określonych w

przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3, jeżeli istniejące urządzenia

oczyszczające umożliwiają ich osiągnięcie.

6.

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, ustalając warunki wprowadzania

ścieków do wód lub do ziemi, może określić w pozwoleniu wodnoprawnym wartości zanieczyszczeń

w ściekach wyższe niż najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń określonych w

przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3, jeżeli dotrzymanie najwyższych

dopuszczalnych wartości nie jest możliwe mimo zastosowania dostępnych technik i technologii

oczyszczania ścieków oraz zmian w procesie produkcji, a jednocześnie stan wód odbiornika

i ich podatność na eutrofizację pozwala na dokonanie odstępstw.

1.

Wprowadzający ścieki do wód lub do ziemi są obowiązani zapewnić ochronę wód przed

zanieczyszczeniem, w szczególności przez budowę i eksploatację urządzeń służących

tej ochronie, a tam, gdzie jest to celowe, powtórne wykorzystanie oczyszczonych ścieków.

Wybór miejsca i sposobu wykorzystania albo usuwania ścieków powinien minimalizować

negatywne oddziaływania na środowisko.

2.

Obiekt budowlany lub zespół takich obiektów, których użytkowanie jest związane z wprowadzaniem

ścieków do wód lub do ziemi, nie może zostać oddany do użytkowania, jeżeli nie zostały

spełnione wymagania, o których mowa w art. 76 ustawy - Prawo ochrony środowiska.

3.

Budowę urządzeń służących do zaopatrzenia w wodę realizuje się jednocześnie z rozwiązaniem

spraw gospodarki ściekowej, w szczególności przez budowę systemów kanalizacji zbiorczej

i oczyszczalni ścieków.

4.

W miejscach, gdzie budowa systemów kanalizacji zbiorczej nie przyniosłaby korzyści

dla środowiska lub powodowałaby nadmierne koszty, należy stosować systemy indywidualne

lub inne rozwiązania zapewniające ochronę środowiska.

1.

Aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 powinny być wyposażone

w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zakończone oczyszczalniami

ścieków, zgodnie z ustaleniami krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych.

2.

Aglomeracja oznacza teren na którym zaludnienie lub działalność gospodarcza są wystarczająco

skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni

ścieków komunalnych, natomiast przez jednego równoważnego mieszkańca rozumie się ładunek

substancji organicznych biologicznie rozkładalnych wyrażony jako wskaźnik pięciodobowego

biochemicznego zapotrzebowania na tlen w ilości 60 g tlenu na dobę.

2a

Aglomeracje, o których mowa w ust. 1, wyznacza, po uzgodnieniu z właściwym dyrektorem

regionalnego zarządu gospodarki wodnej i właściwym regionalnym dyrektorem ochrony

środowiska oraz po zasięgnięciu opinii zainteresowanych gmin, sejmik województwa w

drodze uchwały; jeżeli aglomeracja obejmowałaby tereny położone w dwóch lub więcej

województwach, właściwy do wyznaczenia aglomeracji jest sejmik tego województwa, na

którego terenie będzie się znajdować największa część aglomeracji.

3

Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych, którego integralną część stanowi

wykaz aglomeracji, o których mowa w ust. 1, oraz wykaz niezbędnych przedsięwzięć w

zakresie budowy i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych, sporządza Prezes Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej, a zatwierdza Rada Ministrów.

3a.

Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych określi dla przedsięwzięć, o których

mowa w ust. 3, w szczególności

1)

zakres rzeczowo-finansowy;

2)

termin zakończenia.

3b.

Marszałek województwa przedkłada Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, nie

później niż do dnia 31 marca, sprawozdanie z realizacji krajowego programu oczyszczania

ścieków komunalnych w województwie, zawierające

1)

wykaz aglomeracji,

2)

informację o stanie wyposażenia aglomeracji w systemy kanalizacji zbiorczej i oczyszczalnie

ścieków komunalnych,

3)

informację o postępie realizacji przedsięwzięć określonych w krajowym programie oczyszczania

ścieków komunalnych,

4)

informację o ilości wytworzonych w ciągu roku Mg suchej masy osadów ściekowych w oczyszczalniach

ścieków komunalnych aglomeracji oraz sposób postępowania z tymi osadami

z uwzględnieniem podziału państwa na obszary dorzeczy i regiony wodne.

3c

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przedkłada marszałkowi województwa corocznie,

nie później niż do dnia 28 lutego, informacje, o których mowa w ust. 3b, za rok ubiegły.

4

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, za pośrednictwem ministra właściwego do

spraw gospodarki wodnej, przedkłada co 2 lata Radzie Ministrów sprawozdanie z wykonania

krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych.

4a.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki

przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia, sposób wyznaczania

obszaru i granic aglomeracji.

4b.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4a, minister uwzględni koszty rozwoju

i eksploatacji systemów kanalizacji zbiorczej oraz gęstość zaludnienia.

4c.

Rada Ministrów dokona aktualizacji krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych,

nie później niż w terminie 2 lat od dnia jego zatwierdzenia; kolejne aktualizacje

będą dokonywane co najmniej raz na 4 lata.

4d.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, krajowy program oczyszczania

ścieków komunalnych oraz jego aktualizacje.

5.

Przepisy ust. 1-4 nie naruszają obowiązku gmin w zakresie odprowadzania i oczyszczania

ścieków komunalnych wynikających z przepisów o samorządzie gminnym.

1.

Ścieki bytowe oraz ścieki komunalne lub przemysłowe o składzie zbliżonym do ścieków

bytowych, a także ścieki, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. f, mogą być oczyszczane

przez ich rolnicze wykorzystanie.

2.

Przez rolnicze wykorzystanie ścieków, o którym mowa w ust. 1, rozumie się zastosowanie

ścieków do nawadniania oraz nawożenia użytków rolnych oraz stawów wykorzystywanych

do chowu lub hodowli ryb.

3.

Roczne i sezonowe dawki ścieków wykorzystywanych rolniczo nie mogą przekroczyć zapotrzebowania

roślin na azot, potas, wodę oraz utrudniać przebiegu procesów samooczyszczania się

gleby.

4.

Zabrania się rolniczego wykorzystania ścieków

1)

gdy grunt jest zamarznięty do głębokości 30 cm lub przykryty śniegiem, z wyjątkiem

dna stawów ziemnych wykorzystywanych do chowu i hodowli ryb;

2)

na gruntach wykorzystywanych do upraw roślin, przeznaczonych do spożycia w stanie

surowym;

3)

na gruntach, w których zwierciadło wód podziemnych znajduje się płycej niż 1,5 m od

powierzchni ziemi lub od dna rowu rozprowadzającego ścieki;

4)

na obszarach o spadku terenu większym niż

a)

10% dla gruntów ornych,

b)

20% dla łąk, pastwisk oraz plantacji drzew leśnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt

2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie

wód, które powinno być eliminowane (wykaz i), oraz substancje szczególnie szkodliwe

dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane

(wykaz II);

2)

(uchylony);

3)

warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym

najwyższe dopuszczalne wartości zanieczyszczeń, oraz warunki, jakie należy spełnić

w celu rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsce i minimalną częstotliwość

pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki

odpowiadają wymaganym warunkom.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne masy substancji, które

mogą być odprowadzane w ściekach przemysłowych, w jednym lub więcej okresach, przypadające

na jednostkę masy wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu.

3.

Ministrowie, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględnią

1)

właściwości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, a zwłaszcza

ich toksyczność, trwałość w środowisku, zdolność do bioakumulacji oraz zagrożenie,

jakie mogą one powodować dla wód oraz życia lub zdrowia ludzi;

2)

obecny stan wód i ich podatność na eutrofizację;

3)

efektywność usuwania zanieczyszczeń ze ścieków w procesach ich oczyszczania;

4)

rozwój technik umożliwiających stopniowe zmniejszanie emisji;

5)

położenie, rzeźbę terenu i rodzaj gleb na obszarach, na których może być stosowane

rolnicze wykorzystanie ścieków;

6)

zróżnicowanie w czasie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód ścieków

zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące

zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz i).

4.

Ministrowie, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, będą się kierować potrzebą

1)

zapobieżenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi powodowanego wprowadzaniem do wód

substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego;

2)

zapewnienia 75% redukcji całkowitego ładunku azotu i fosforu w ściekach komunalnych

pochodzących z całego terytorium państwa w celu ochrony wód powierzchniowych, w tym

wód morskich, przed eutrofizacją;

3)

minimalizacji kosztów oczyszczania ścieków komunalnych przy osiągnięciu celów zakładanych

w pkt 2;

4)

spełnienia wymagań zdrowotnych dotyczących żywności i pasz na terenach rolniczego

wykorzystania ścieków.

5.

Zasady postępowania z osadami ściekowymi określają przepisy ustawy o odpadach.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, uwzględniając art. 45 ust. 1 pkt

1, substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w

ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

2.

Minister, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, będzie się kierował

1)

potrzebą zapobiegania zagrożeniu dla zdrowia i życia ludzi, powodowanego wprowadzaniem

do kanalizacji substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego;

2)

podatnością substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego na mechaniczno-biologiczne

procesy oczyszczania;

3)

koniecznością redukcji substancji szczególnie szkodliwych w miejscu ich powstawania,

gdy nie jest możliwe ich usunięcie w mechaniczno-biologicznych procesach oczyszczania.

1.

Zakłady pobierające wodę oraz przeznaczające ścieki do rolniczego wykorzystania obowiązane

są prowadzić pomiary ich ilości i jakości.

2.

Obowiązki w zakresie pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód lub do

ziemi określają przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska.

3.

Zakłady wprowadzające ścieki do wód lub do ziemi mogą zostać obowiązane do prowadzenia

pomiarów jakości

1)

wód powierzchniowych powyżej i poniżej miejsca zrzutu ścieków;

2)

wód podziemnych.

4.

Zakłady pobierające wodę w ilości większej niż 100 m

1.

Produkcję rolną prowadzi się w sposób ograniczający i zapobiegający zanieczyszczaniu

wód związkami azotu pochodzącymi ze źródeł rolniczych, przy czym przez związki azotu

rozumie się wszelkie substancje zawierające azot, z wyjątkiem gazowego azotu cząsteczkowego.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, biorąc pod uwagę wymagania, o których mowa w ust. 1, opracuje zbiór zasad

dobrej praktyki rolniczej i upowszechni te zasady, w szczególności w drodze organizowania

szkoleń dla rolników.

3.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia,

wody powierzchniowe i podziemne wrażliwe na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł

rolniczych oraz obszary szczególnie narażone, z których odpływ azotu ze źródeł rolniczych

do tych wód należy ograniczyć, uwzględniając

1)

zawartość związków azotu w wodach powierzchniowych i podziemnych, ze szczególnym uwzględnieniem

wód pobieranych do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia;

2)

stopień eutrofizacji śródlądowych wód powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych

i wód przybrzeżnych, dla których czynnikiem eutrofizacji jest azot;

3)

charakterystykę terenu, ze szczególnym uwzględnieniem: rodzaju działalności rolniczej,

struktury użytków rolnych, koncentracji produkcji zwierzęcej, rodzaju gleb i klimatu.

4.

Wody i obszary, o których mowa w ust. 3, poddaje się co 4 lata weryfikacji w celu

uwzględnienia zmian czynników nieprzewidzianych podczas ich wyznaczania.

5.

Wyznaczenia i weryfikacji wód i obszarów, o których mowa w ust. 3, dokonuje się w

oparciu o pomiary dokonywane w ramach państwowego monitoringu środowiska.

6.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje, co 4 lata, oceny stopnia eutrofizacji

śródlądowych wód powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych i wód przybrzeżnych.

7.

Dla każdego z obszarów, o którym mowa w ust. 3, w ciągu 2 lat od jego wyznaczenia

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej opracuje program działań mających

na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych, o którym mowa w art. 84 ustawy

- Prawo ochrony środowiska; program wprowadzany jest w drodze rozporządzenia dyrektora

regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, określi, w drodze rozporządzenia

1)

kryteria wyznaczania wód wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł

rolniczych;

2)

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać programy działań mających na celu

ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska, określając

1)

kryteria wyznaczania wód wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł

rolniczych, uwzględni w szczególności dopuszczalne stężenie azotanów w wodach stanowiących

źródło poboru wody przeznaczonej do spożycia oraz podatność wód na eutrofizację;

2)

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać programy działań, wskaże w szczególności

a)

rodzaj i zakres działań, jakie mogą być wprowadzone do obowiązkowego stosowania w

obszarach szczególnie narażonych, dotyczących w szczególności stosowania nawozów,

przechowywania nawozów naturalnych, sposobu gospodarowania gruntami,

b)

terminy wprowadzania poszczególnych działań w życie i okresy ich obowiązywania,

c)

wzory dokumentów stosowanych w celu kontroli i monitorowania oraz dokumentowania realizacji

działań wynikających z programu i efektów wdrażania programu;

3)

tryb opracowania programów, uwzględni potrzebę wszechstronnych konsultacji projektów

programów, w szczególności z organizacjami społeczno-zawodowymi rolników.

1.

Ścieki ze statku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, usuwa się do urządzenia odbiorczego

na lądzie.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do statków bez napędu mechanicznego o iloczynie długości

i szerokości nieprzekraczającym 20 m

3.

Warunki ochrony morskich wód wewnętrznych oraz wód morza terytorialnego przed zanieczyszczeniem

ze statków i innych obiektów morskich określają przepisy ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 692, z późn. zm..

(uchylony).

(uchylony).

1.

Celem ochrony jednolitych części wód, przeznaczonych do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia

ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody

wysokiej jakości, jest zapobieganie pogorszeniu jakości tych jednolitych części wód

w taki sposób, aby w szczególności zminimalizować potrzebę ich uzdatniania.

2.

Cele środowiskowe, o których mowa w art. 38d-38f, oraz wymagania wynikające z ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków

(Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z późn. zm. powinny być zrealizowane dla jednolitych części wód, przeznaczonych do poboru wody

na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi.

3.

Jednolite części wód, przeznaczone do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności

w wodę przeznaczoną do spożycia, obejmują

1)

jednolite części wód wykorzystywane do poboru wody przeznaczonej do spożycia, dostarczające

średnio więcej niż 10 m

2)

jednolite części wód, które są przewidywane do takich celów w przyszłości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania, jakim powinny odpowiadać wody powierzchniowe wykorzystywane do zaopatrzenia

ludności w wodę przeznaczoną do spożycia, a także częstotliwość pobierania próbek

wody, metodyki referencyjne analiz i sposób oceny, czy wody odpowiadają wymaganym

warunkom.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej oraz ministrem właściwym do spraw rybołówstwa

3

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

wodnej oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania, jakim powinna odpowiadać woda w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do

kąpieli;

2)

zakres badania wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli;

3)

metody referencyjne badania wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli;

4)

sposób pobierania, przechowywania i transportu przed analizą próbek wody z kąpieliska

i miejsca wykorzystywanego do kąpieli;

5)

sposób klasyfikacji jakości wody w kąpielisku;

6)

sposób oceny jakości wody w kąpielisku i w miejscu wykorzystywanym do kąpieli;

7)

szczegółowy sposób dokumentowania kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 163 ust.

4;

8)

szczegółowy sposób oceny kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 163 ust. 4.

4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa

1)

w ust. 1 - minister uwzględni podział wód na 3 kategorie w dostosowaniu do standardowych

procesów uzdatniania, jakim wody z uwagi na ich zanieczyszczenie muszą być poddane

w celu uzyskania wody przeznaczonej do spożycia, a także będzie się kierował efektywnością

tych procesów oraz potrzebą sukcesywnej poprawy jakości wód wykorzystywanych do poboru

wody przeznaczonej do spożycia;

2)

w ust. 2 - minister uwzględni podział wód na wody dla ryb łososiowatych oraz wody

dla ryb karpiowatych i będzie się kierował potrzebą ochrony populacji ryb przed szkodliwymi

skutkami zanieczyszczenia wody, a ponadto będzie miał na uwadze ochronę zdrowia konsumentów

ryb oraz produktów wytwarzanych ze skorupiaków i mięczaków, a tym samym potrzebę zabezpieczenia

określonych populacji skorupiaków i mięczaków przed szkodliwymi skutkami wprowadzania

zanieczyszczeń do wód morskich;

3)

w ust. 3 - minister uwzględni ochronę zdrowia publicznego, potrzebę sukcesywnej poprawy

jakości wody w kąpieliskach oraz potrzebę dostarczania społeczeństwu informacji w

tym zakresie.

5

Wody powierzchniowe, które nie spełniają wymagań określonych na podstawie ust. 1,

nie mogą być wykorzystywane do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia.

W celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w

wodę przeznaczoną do spożycia oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej

jakości, a także ze względu na ochronę zasobów wodnych, mogą być ustanawiane

1)

strefy ochronne ujęć wody;

2)

obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych.

1.

Strefę ochronną ujęcia wody, zwaną dalej „strefą ochronną”, stanowi obszar, na którym

obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania

z wody.

2.

Strefę ochronną dzieli się na teren ochrony

1)

bezpośredniej;

2)

pośredniej.

3.

Dopuszcza się ustanowienie strefy ochronnej obejmującej wyłącznie teren ochrony bezpośredniej,

jeżeli jest to uzasadnione lokalnymi warunkami hydrogeologicznymi, hydrologicznymi

i geomorfologicznymi oraz zapewnia konieczną ochronę ujmowanej wody.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

25 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. oraz art. 25 ust. 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

1.

Na terenie ochrony bezpośredniej ujęć wód podziemnych oraz powierzchniowych zabronione

jest użytkowanie gruntów do celów niezwiązanych z eksploatacją ujęcia wody.

2.

Na terenie ochrony bezpośredniej ujęć wód należy

1)

odprowadzać wody opadowe w sposób uniemożliwiający przedostawanie się ich do urządzeń

służących do poboru wody;

2)

zagospodarować teren zielenią;

3)

odprowadzać poza granicę terenu ochrony bezpośredniej ścieki z urządzeń sanitarnych,

przeznaczonych do użytku osób zatrudnionych przy obsłudze urządzeń służących do poboru

wody;

4)

ograniczyć do niezbędnych potrzeb przebywanie osób niezatrudnionych przy obsłudze

urządzeń służących do poboru wody.

3.

Teren ochrony bezpośredniej należy ogrodzić, a jego granice przebiegające przez wody

powierzchniowe oznaczyć za pomocą rozmieszczonych w widocznych miejscach stałych znaków

stojących lub pływających; na ogrodzeniu oraz znakach należy umieścić tablice zawierające

informacje o ujęciu wody i zakazie wstępu osób nieupoważnionych.

1.

Na terenach ochrony pośredniej może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót

oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności

ujęcia, a w szczególności

1)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

2)

rolnicze wykorzystanie ścieków;

3)

przechowywanie lub składowanie odpadów promieniotwórczych;

4)

stosowanie nawozów oraz środków ochrony roślin;

5)

budowa autostrad, dróg oraz torów kolejowych;

6)

wykonywanie robót melioracyjnych oraz wykopów ziemnych;

7)

lokalizowanie zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub hodowli zwierząt;

8)

lokalizowanie magazynów produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów

do ich transportu;

9)

lokalizowanie składowisk odpadów komunalnych, niebezpiecznych, innych niż niebezpieczne

i obojętne oraz obojętnych;

10)

mycie pojazdów mechanicznych;

11)

urządzanie parkingów, obozowisk oraz kąpielisk;

12)

lokalizowanie nowych ujęć wody;

13)

lokalizowanie cmentarzy oraz grzebanie zwłok zwierzęcych.

2.

Na terenach ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej, oprócz zakazów lub ograniczeń,

o których mowa w ust. 1, może być zabronione lub ograniczone

1)

wydobywanie kopalin;

2)

wykonywanie odwodnień budowlanych lub górniczych.

3.

Na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody powierzchniowej, oprócz zakazów lub ograniczeń,

o których mowa w ust. 1, może być zabronione lub ograniczone

1)

lokalizowanie budownictwa mieszkalnego oraz turystycznego;

2)

używanie samolotów do przeprowadzania zabiegów rolniczych;

3)

urządzanie pryzm kiszonkowych;

4)

chów lub hodowla ryb, ich dokarmianie lub zanęcanie;

5)

pojenie oraz wypasanie zwierząt;

6)

wydobywanie kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także wycinanie roślin

z wód lub brzegu;

7)

uprawianie sportów wodnych;

8)

użytkowanie statków o napędzie spalinowym.

4.

Na właścicieli gruntów położonych na terenie ochrony pośredniej może być nałożony

obowiązek stosowania odpowiednich upraw rolnych lub leśnych.

5.

Przy ustalaniu zakazów, nakazów i ograniczeń dotyczących użytkowania gruntów na terenie

ochrony pośredniej należy uwzględnić warunki infiltracji zanieczyszczeń do poziomu

wodonośnego, z którego woda jest ujmowana.

6.

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może, na wniosek właściciela ujęcia

wody i na jego koszt, w drodze decyzji, nałożyć na właścicieli gruntów położonych

na terenie ochrony pośredniej obowiązek zlikwidowania nieczynnych studni.

7.

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może, na wniosek właściciela ujęcia

wody, w drodze decyzji, nałożyć na właściciela gruntu położonego na terenie ochrony

pośredniej obowiązek zlikwidowania, na jego koszt, ogniska zanieczyszczenia wody.

1.

Teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych obejmuje obszar zasilania ujęcia wody;

jeżeli czas przepływu wody od granicy obszaru zasilania do ujęcia jest dłuższy od

25 lat, strefa ochronna powinna obejmować obszar wyznaczony 25-letnim czasem wymiany

wody w warstwie wodonośnej.

2.

Teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wyznacza się na podstawie ustaleń

zawartych w dokumentacji hydrogeologicznej tego ujęcia.

1.

Strefę ochronną ujęcia wód powierzchniowych określa się tak, aby trwale zapewnić jakość

wody zgodną z przepisami wydanymi na podstawie art. 50 ust. 1 oraz aby zabezpieczyć

wydajność ujęcia wody.

2.

Strefę ochronną, o której mowa w ust. 1, wyznacza się na podstawie wyników przeprowadzonych

badań hydrologicznych, hydrograficznych i geomorfologicznych.

3.

Strefa ochronna ujęcia wody z potoku górskiego lub z górnego biegu rzeki może obejmować

całą zlewnię cieku powyżej ujęcia wody.

1.

Granice terenu ochrony pośredniej ujęcia wody należy oznaczyć przez umieszczenie,

w punktach przecięcia się granic ze szlakami komunikacyjnymi oraz w innych charakterystycznych

punktach terenu, tablic zawierających informacje o ustanowieniu strefy.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory tablic

informacyjnych, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 53 ust. 3, a w szczególności ich

rozmiar, kształt, kolor, wzór i wielkość napisu.

1.

Strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego

zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy,

nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57.

2.

Wniosek o ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody zawiera

1)

uzasadnienie potrzeby ustanowienia strefy ochronnej oraz propozycje granic wraz z

planem sytuacyjnym;

2)

charakterystykę techniczną ujęcia wody;

3)

propozycje zakazów, nakazów i ograniczeń dotyczących użytkowania gruntów oraz korzystania

z wód na terenach ochrony pośredniej.

3.

Do wniosku o ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej dołącza się dokumentację

hydrogeologiczną, o której mowa w art. 55 ust. 2.

3a.

Do wniosku o ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej dołącza się

wyniki badań, o których mowa w art. 56 ust. 2.

4.

Obowiązek, o którym mowa w art. 53 ust. 3 i art. 57 ust. 1, należy do właściciela

ujęcia wody.

5.

W przypadku, o którym mowa w art. 52 ust. 3, strefę ochronną obejmującą wyłącznie

teren ochrony bezpośredniej ustanawia, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody,

w drodze decyzji, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego; kopię wydanej

decyzji organ przekazuje właściwemu dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

1.

Obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, zwane dalej „obszarami ochronnymi”,

stanowią obszary, na których obowiązują zakazy, nakazy oraz ograniczenia w zakresie

użytkowania gruntów lub korzystania z wody w celu ochrony zasobów tych wód przed degradacją.

2.

Na obszarach ochronnych można zabronić wznoszenia obiektów budowlanych oraz wykonywania

robót lub innych czynności, które mogą spowodować trwałe zanieczyszczenie gruntów

lub wód, a w szczególności lokalizowania inwestycji zaliczonych do przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko.

Obszar ochronny ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego

zarządu gospodarki wodnej na podstawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza,

wskazując zakazy, nakazy lub ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują,

stosownie do art. 59.

1.

Za szkody poniesione w związku z wprowadzeniem w strefie ochronnej zakazów, nakazów

oraz ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód właścicielowi

nieruchomości położonej w tej strefie przysługuje odszkodowanie od właściciela ujęcia

wody na zasadach określonych w ustawie.

2.

Zasady wypłaty odszkodowań w wyniku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

w związku z ustanowieniem obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych określają

przepisy o ochronie środowiska.

1.

Budownictwo wodne polega na wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych.

2.

Przepisy art. 63-66 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm..

1.

Przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych należy kierować

się zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zachowaniem dobrego stanu wód

i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzebą zachowania istniejącej rzeźby terenu

oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych.

2.

Budowle piętrzące powinny umożliwiać migrację ryb, o ile jest to uzasadnione lokalnymi

warunkami środowiska.

3.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących dóbr kultury, zawartych w ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268)

1.

Utrzymywanie urządzeń wodnych polega na ich eksploatacji, konserwacji oraz remontach

w celu zachowania ich funkcji.

1a.

W kosztach utrzymywania urządzeń wodnych uczestniczy ten, kto odnosi z nich korzyści;

ustalenia i podziału kosztów dokonuje na wniosek właściciela urządzenia wodnego, w

drodze decyzji, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego.

1b

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji, stwierdza wygaśnięcie

decyzji, o której mowa w ust. 1a, jeżeli stwierdzi trwałe ustanie odnoszenia korzyści

z urządzeń wodnych.

2.

Właściciel urządzenia wodnego znajdującego się na śródlądowych wodach powierzchniowych

jest obowiązany do zapewnienia obsługi, bezpieczeństwa oraz właściwego funkcjonowania

tego urządzenia, z uwzględnieniem wymagań wynikających z warunków utrzymywania wód.

2a.

Przepis ust. 1a stosuje się także w przypadku wprowadzania ścieków lub odprowadzania

wód do urządzeń wodnych.

2b

Użytkownik budowli piętrzącej, o wysokości piętrzenia powyżej 1 m i przepływie średnim

rocznym (SSQ) powyżej 1,0 m

2c

W dzienniku gospodarowania wodą zamieszcza się w szczególności

1)

odczyty wodowskazowe;

2)

pojemność zbiornika;

3)

dopływy do zbiornika lub stopnia;

4)

odpływ ze zbiornika lub stopnia z poszczególnych urządzeń upustowych;

5)

pobory wody przez poszczególne zakłady.

2d

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia i wzór dziennika gospodarowania wodą, kierując się koniecznością zaspokojenia

potrzeb zakładów w zakresie gospodarowania wodą, zakresem posiadanych przez zakłady

uprawnień oraz sposobem przepuszczania wód powodziowych, a także uwzględniając częstotliwość

dokonywania wpisów w dzienniku.

2e

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2b, nie dotyczy użytkownika budowli piętrzącej o stałym

progu bez możliwości sterowania lub wyposażonej w samoczynne upusty.

3.

Właściciel budowli piętrzącej jest obowiązany zapewnić prowadzenie badań i pomiarów

umożliwiających ocenę stanu technicznego oraz stanu bezpieczeństwa budowli, a w szczególności

1)

stanów wód podziemnych, ich filtracji przez budowlę, przez podłoże oraz w otoczeniu

budowli;

2)

wytrzymałości budowli oraz podłoża;

3)

stanu urządzeń upustowych;

4)

zmian na górnym i na dolnym stanowisku budowli.

4

W ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 3, budowle piętrzące stanowiące

własność Skarbu Państwa, zaliczone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane do I lub II klasy, poddaje się badaniom i pomiarom pozwalającym opracować ocenę stanu

technicznego i stanu bezpieczeństwa dla tych budowli, wykonywanym przez państwową

służbę do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących.

4a

Badaniom i pomiarom, o których mowa w ust. 4, poddaje się także budowle piętrzące

stanowiące własność Skarbu Państwa, inne niż wymienione w ust. 4, jeżeli z uwagi na

ich zły stan techniczny zagrażają lub mogą zagrażać bezpieczeństwu. Prezes Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej sporządza wykaz tych budowli i przekazuje go państwowej

służbie do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących.

5.

(uchylony).

6

Właściciel budowli piętrzącej, zaliczonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane do I lub II klasy, przekazuje jeden egzemplarz oceny stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa

budowli piętrzącej państwowej służbie do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących,

w terminie miesiąca od dnia jej odbioru.

7

Przepisu ust. 6 nie stosuje się do właścicieli budowli piętrzących, dla których oceny

stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa dokonuje państwowa służba do spraw bezpieczeństwa

budowli piętrzących.

1

Jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego,

właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego

dołącza dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2.

2

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może wydać decyzję o legalizacji

urządzenia wodnego, jeżeli lokalizacja tego urządzenia nie narusza przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów art. 63, ustalając jednocześnie, w

drodze postanowienia, wysokość opłaty legalizacyjnej, wynoszącą 10-krotność opłaty

skarbowej za wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 2, stanowi dochód budżetu państwa.

4

W postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o legalizacji urządzenia wodnego stosuje

się przepisy art. 127 ust. 6-8.

5

Jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust.

1, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy do wydania

pozwolenia wodnoprawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji,

obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.

W przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, powodującego zmianę jego

funkcji lub szkodliwe oddziaływanie na grunty, organ właściwy do wydania pozwolenia

wodnoprawnego może, w drodze decyzji, nakazać przywrócenie poprzedniej funkcji urządzenia

wodnego lub likwidację szkód, określając warunki i termin wykonania tych czynności.

1.

Zabrania się

1)

niszczenia lub uszkadzania urządzeń wodnych;

2)

utrudniania przepływu wody w związku z wykonywaniem lub utrzymywaniem urządzeń wodnych;

3)

wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót oraz innych czynności, które mogą powodować

w szczególności

a)

niedopuszczalne osiadanie urządzeń wodnych lub ich części,

b)

pojawienie się szczelin, rys lub pęknięć w korpusach oraz koronach zapór, okładzinach

betonowych, szybach, sztolniach oraz przepławkach dla ryb,

c)

nadmierną filtrację wody,

d)

uszkodzenie budowli regulacyjnych,

e)

unieruchomienie zamknięć budowli piętrzących lub upustowych,

f)

erozję gruntu powyżej oraz poniżej urządzeń wodnych,

g)

osuwanie się gruntu przy urządzeniach wodnych,

h)

zmniejszenie stateczności lub wytrzymałości urządzeń wodnych albo ich przydatności

gospodarczej,

i)

uszkodzenie wylotów urządzeń kanalizacyjnych, służących do wprowadzania ścieków do

wód lub do ziemi,

j)

uszkodzenie urządzeń pomiarowych,

k)

uszkodzenie znaków usytuowanych na wodach.

2.

Właściciel urządzenia wodnego jest obowiązany do oznaczenia obszaru objętego zakazami,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, tablicami zawierającymi informację o zakazach, stosownie

do ustaleń pozwolenia wodnoprawnego.

3.

Właścicielowi nieruchomości objętej zakazami, o których mowa w ust. 1, przysługuje

odszkodowanie od właściciela urządzenia wodnego, na warunkach określonych w ustawie.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, śródlądowe wody powierzchniowe uznane

za żeglowne, zwane dalej śródlądowymi drogami wodnymi.

2.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić śródlądowe drogi wodne lub

ich odcinki wymagające modernizacji lub przebudowy według klas śródlądowych dróg wodnych

ustalonych na podstawie ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej oraz może wyodrębnić śródlądowe drogi wodne przeznaczone lub używane wyłącznie do

sportu, rekreacji lub przewozu osób.

3.

Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, Rada Ministrów kierować się będzie

potrzebami śródlądowego transportu wodnego i żeglugowym wykorzystaniem śródlądowych

dróg wodnych przez statki.

4.

Inwestycje polegające na budowie lub przebudowie urządzeń wodnych, urządzeń komunikacyjnych

lub przesyłowych prowadzonych przez śródlądowe drogi wodne, a także roboty regulacyjne

i inne, mogące mieć wpływ na te drogi, powinny spełniać warunki projektowe określone

dla klasy ustalonej dla danej drogi wodnej lub jej odcinka.

1.

Dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej prowadzą dla każdego roku kalendarzowego

ewidencję

1)

żeglugowego wykorzystania śluz i pochylni przez obiekty pływające;

2)

wydatków poniesionych na rozwój i utrzymanie śródlądowych dróg wodnych i ich infrastruktury.

2.

Kierownik śluzowanego statku towarowego podaje obsłudze śluzy dane dotyczące nośności

statku w tonach lub mocy silnika pchacza lub holownika określonej w kW.

3.

Coroczne informacje o wydatkach poniesionych w poprzednim roku przez

1)

zakłady lub jednostki organizacyjne, które z własnych środków finansowych wykonują

urządzenia wodne na drodze wodnej, służące uprawianiu żeglugi śródlądowej,

2)

organ administracji żeglugi śródlądowej w zakresie wydatków dotyczących funkcjonowania

terenowej administracji żeglugi śródlądowej, ustalony przepisami ustawy o żegludze śródlądowej

- są przekazywane przez te podmioty Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej

w terminie do dnia 31 marca.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia

1)

ewidencji żeglugowego wykorzystania śluz i pochylni przez obiekty pływające według

podziału tych obiektów w zależności od rodzaju, ładowności i mocy silnika statku,

określając wzór formularza ewidencyjnego, miejsce i termin jego składania jednostce

właściwej, określonej w przepisach ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.,

2)

ewidencji i przekazywania danych dotyczących wydatków ponoszonych na rozwój i utrzymanie

śródlądowych dróg wodnych i ich infrastrukturę, określając rodzaj wydatków i rodzaj

infrastruktury oraz prac wykonywanych na śródlądowych drogach wodnych, objętych ewidencją

wydatków, wzór formularzy zestawiania wydatków grupowanych w zależności od rodzaju

zabudowy i klasy śródlądowej drogi wodnej

- kierując się potrzebą posiadania aktualnych informacji dotyczących śródlądowych

dróg wodnych, a także przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi systemu księgowego

dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej.

1.

Regulacja koryt cieków naturalnych, zwana dalej „regulacją wód”, służy poprawie warunków

korzystania z wód i ochronie przeciwpowodziowej.

2.

Regulacja wód polega na podejmowaniu przedsięwzięć, których zakres wykracza poza działania

związane z utrzymywaniem wód, a w szczególności na kształtowaniu przekroju podłużnego

i poprzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego.

3.

Regulacja wód powinna zapewnić dynamiczną równowagę koryta cieku naturalnego.

1.

Zakład, który otrzymał pozwolenie wodnoprawne na regulację wód, ponosi także koszt

rozbudowy lub przebudowy urządzeń wodnych, a właściciel tych urządzeń uczestniczy

w kosztach stosownie do uzyskanych korzyści.

2.

Zakład, o którym mowa w ust. 1, ponosi także koszty ograniczenia lub cofnięcia pozwolenia

wodnoprawnego posiadanego przez inny zakład, jeżeli jest to niezbędne do wykonania

regulacji wód.

3.

Ustalenia i podziału kosztów, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje, w drodze decyzji,

organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego na regulację wód.

Przepisy art. 67 i 68 stosuje się odpowiednio do zabudowy potoków górskich, kształtowania

nowych koryt cieków naturalnych oraz do wykonywania polderów przeciwpowodziowych.

1.

Melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności

produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami.

2.

Urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe, w zależności

od ich funkcji i parametrów.

3.

Ewidencję wód, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, urządzeń melioracji wodnych

oraz zmeliorowanych gruntów prowadzi marszałek województwa; ewidencja jest udostępniana

do wglądu nieodpłatnie.

3a

Wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów oraz ich przesyłanie odbywa

się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm..

4.

Przy planowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń melioracji wodnych, podstawowych

i szczegółowych, należy kierować się potrzebą zachowania zróżnicowanych biocenoz polnych

i łąkowych.

1.

Do urządzeń melioracji wodnych podstawowych zalicza się

1)

budowle piętrzące, budowle upustowe oraz obiekty służące do ujmowania wód,

2)

stopnie wodne, zbiorniki wodne,

3)

kanały, wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie,

4)

rurociągi o średnicy co najmniej 0,6 m,

5)

budowle regulacyjne oraz przeciwpowodziowe,

6)

stacje pomp, z wyjątkiem stacji wykorzystywanych do nawodnień ciśnieniowych

- jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1.

2.

Przepisy dotyczące urządzeń melioracji wodnych podstawowych stosuje się odpowiednio

do budowli wstrzymujących erozję wodną oraz do dróg dojazdowych niezbędnych do właściwego

użytkowania obszarów zmeliorowanych oraz utrzymania urządzeń melioracji wodnych podstawowych.

1.

Urządzenia melioracji wodnych podstawowych stanowią własność Skarbu Państwa i są wykonywane

na jego koszt, z zastrzeżeniem ust. 2.

2

Urządzenia melioracji wodnych podstawowych mogą być wykonywane na koszt innych osób

prawnych lub osób fizycznych, a także współfinansowane

1)

z publicznych środków wspólnotowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju

(Dz. U. Nr 116, poz. 1206, z późn. zm. oraz

2)

z innych środków publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 i Nr 157, poz. 1241 oraz z 2011 r. Nr 279, poz. 1644) i w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem

środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

(Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm..

3

Rozstrzygnięcie w sprawie współfinansowania wykonywania urządzeń melioracji wodnych

podstawowych z publicznych środków wspólnotowych, o których mowa w ust. 2, lub z innych

środków publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem

środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich podejmuje, w drodze decyzji, marszałek województwa w uzgodnieniu z wojewodą.

1.

Do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych zalicza się

1)

rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie,

1a)

drenowania,

2)

rurociągi o średnicy poniżej 0,6 m,

3)

stacje pomp do nawodnień ciśnieniowych,

4)

ziemne stawy rybne,

4a)

groble na obszarach nawadnianych,

5)

systemy nawodnień grawitacyjnych i ciśnieniowych

- jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1.

2.

Przepisy dotyczące urządzeń melioracji wodnych szczegółowych stosuje się odpowiednio

do

1)

fitomelioracji oraz agromelioracji;

2)

systemów przeciwerozyjnych;

3)

zagospodarowania zmeliorowanych trwałych łąk lub pastwisk;

4)

zagospodarowania nieużytków przeznaczonych na trwałe łąki lub pastwiska.

1.

Wykonywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do właścicieli gruntów.

2.

Urządzenia melioracji wodnych szczegółowych mogą być wykonywane na koszt

1)

Skarbu Państwa za zwrotem, w formie opłaty melioracyjnej, części kosztów przez właścicieli

gruntów, na które urządzenia te wywierają korzystny wpływ, zwanych dalej „zainteresowanymi

właścicielami gruntów”, jeżeli

a)

teren cechuje duże rozdrobnienie gospodarstw rolnych lub

b)

urządzeniom melioracji wodnych szczegółowych grozi dekapitalizacja, lub

c)

warunkiem restrukturyzacji rolnictwa jest regulacja stosunków wodnych w glebie;

2

Skarbu Państwa przy współudziale publicznych środków wspólnotowych, o których mowa

w art. 72 ust. 2, oraz innych środków publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem

środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, za zwrotem przez zainteresowanych właścicieli gruntów części kosztów w formie opłaty

inwestycyjnej.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

1.

Opłatę inwestycyjną, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2, ustala się w wysokości

20% kosztów wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, które są określone

w końcowym raporcie z realizacji inwestycji finansowych z udziałem publicznych środków

wspólnotowych.

2.

Opłatę inwestycyjną pobiera się w 15 równych rocznych ratach w terminie do dnia 30

października każdego roku, przy czym opłata inwestycyjna mniejsza od 1000 zł pobierana

jest w 3 równych rocznych ratach.

3.

Pierwszą ratę opłaty inwestycyjnej pobiera się po upływie dwóch lat od dnia przekazania

urządzeń do eksploatacji, a w przypadku zagospodarowania pomelioracyjnego łąk i pastwisk

- po upływie roku.

1.

Rozstrzygnięcie w sprawach, o których mowa w art. 74 ust. 2, podejmuje, w drodze decyzji,

marszałek województwa w uzgodnieniu z wojewodą na wniosek spółki wodnej lub zainteresowanych

właścicieli gruntów.

2.

W przypadku wykonywania urządzeń melioracji wodnych na zasadach, o których mowa w

art. 74 ust. 2 pkt 2, wymagany jest wniosek spółki wodnej lub wnioski zainteresowanych

właścicieli gruntów stanowiących co najmniej 75% powierzchni planowanych do zmeliorowania.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, ogłasza się w sposób zwyczajowo przyjęty na danym

terenie oraz poprzez umieszczenie jej, na co najmniej 14 dni, na tablicach ogłoszeń

w urzędach gmin.

4.

Marszałek województwa ustala dla każdego zainteresowanego właściciela gruntów, w drodze

decyzji, wysokość opłaty melioracyjnej albo opłaty inwestycyjnej, proporcjonalną do

powierzchni gruntów, na które korzystny wpływ wywierają urządzenia melioracji wodnych

szczegółowych.

5.

Właściciel gruntów, którego dotyczy decyzja, o której mowa w ust. 4, jest obowiązany

umożliwić wejście na grunt oraz do obiektów budowlanych w celu zaprojektowania i wykonania

urządzeń melioracji wodnych.

5a.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, wnosi się na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego;

opłaty stanowią dochód budżetu państwa.

Po zakończeniu procesu inwestycyjnego i rozliczeniu wartości wykonanych robót marszałek

województwa, w drodze decyzji, koryguje w czasie 9 miesięcy ustaloną wysokość opłaty

melioracyjnej albo opłaty inwestycyjnej, odpowiednio do wysokości poniesionych kosztów

inwestycyjnych oraz zmian w projekcie technicznym, dokonanych w trakcie realizacji

inwestycji.

1.

Programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych,

w trybie, o którym mowa w art. 74 ust. 2, urządzeń melioracji wodnych podstawowych

oraz utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych należy do marszałka województwa.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, art. 70 ust. 3, art. 74b ust. 1 i 4 oraz art. 74c,

marszałek województwa realizuje jako zadania z zakresu administracji rządowej.

1.

W przypadku wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na podstawie art.

74, właścicielowi gruntu przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, odszkodowanie za szkody

powstałe w trakcie robót związanych z wykonywaniem urządzeń melioracji wodnych szczegółowych,

na zasadach określonych w ustawie, z tym że roszczenie o odszkodowanie przedawnia

się z upływem trzech miesięcy od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o powstaniu

szkody.

2.

Zainteresowanemu właścicielowi gruntu nie przysługuje odszkodowanie za zajęcie gruntu

pod urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, a także za szkody w uprawach rolnych,

związane z wykonywaniem tych urządzeń, jeżeli szkody te powstały przy prawidłowej

organizacji i technologii robót.

1.

Utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych

właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej

- do tej spółki.

2.

Jeżeli obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie jest wykonywany, organ właściwy do wydania

pozwolenia wodnoprawnego ustala, w drodze decyzji, proporcjonalnie do odnoszonych

korzyści przez właścicieli gruntu, szczegółowe zakresy i terminy jego wykonywania.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb ustalania wysokości

oraz poboru opłaty melioracyjnej.

2.

Rada Ministrów, realizując ustalenia ust. 1, uzależni wysokość opłaty melioracyjnej

od rodzajów urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, wielkości obszaru korzystnego

oddziaływania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, stawek opłaty przypadających

na 1 ha tego obszaru, kosztów budowy urządzeń, przynależności użytkowników zmeliorowanych

użytków rolnych do spółki wodnej, przy czym

1)

dla urządzeń odwadniających oraz nawadniających, z wyjątkiem nawodnień ciśnieniowych,

opłata melioracyjna będzie zależna od wielkości obszaru korzystnego oddziaływania

urządzeń melioracji wodnych szczegółowych i stawki jednostkowej opłaty melioracyjnej

określonej w formie jednostkowych zryczałtowanych stawek wyrażonych w kilogramach

żyta przypadających na hektar zmeliorowanych użytków rolnych; maksymalne stawki nie

mogą przekroczyć 5000 kg/ha; za cenę żyta będzie przyjmowana średnia cena skupu żyta

stanowiąca podstawę obliczania podatku rolnego;

2)

dla urządzeń do nawodnień ciśnieniowych, ziemnych stawów rybnych, odbudowy oraz modernizacji

pojedynczych urządzeń w systemach melioracyjnych opłata melioracyjna nie będzie niższa

niż 30% i nie wyższa niż 80% kosztów wykonania tych urządzeń;

3)

opłata melioracyjna będzie wnoszona w rocznych równych ratach w terminie zależnym

od rodzaju melioracji, jednak nie dłuższym niż 15 lat;

4)

przynależność do spółki wodnej będzie stanowiła podstawę do zmniejszenia wysokości

opłaty melioracyjnej o 15%.

3.

Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, sposób

1)

prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 70 ust. 3;

2)

ustalania obszaru, na który wywierają korzystny wpływ urządzenia melioracji wodnych

szczegółowych.

4.

Minister właściwy do spraw rozwoju wsi, ustalając sposób prowadzenia ewidencji, o

której mowa w art. 70 ust. 3, uwzględni potrzebę stworzenia bazy informacyjnej do

planowania odbudowy, modernizacji oraz utrzymania wód, o których mowa w art. 11 ust.

2 pkt 2, i urządzeń melioracji wodnych, zawierającej dane dotyczące rodzajów, ilości,

lokalizacji oraz parametrów technicznych wód i urządzeń melioracji wodnych lub obszarów

zmeliorowanych, a także wskaże sposób jej prowadzenia.

5.

Minister właściwy do spraw rozwoju wsi, określając sposób ustalania obszaru, na który

wywierają korzystny wpływ urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, będzie uwzględniał

zasięg wpływu poszczególnych rodzajów urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na

poprawę zdolności produkcyjnej gleby.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 5 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

2)

art. 10 pkt 1 lit. b oraz art. 12 pkt 1 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2011 r.

1.

Ochrona przed powodzią jest zadaniem organów administracji rządowej i samorządowej.

2.

Użytkownicy wód współpracują z organami administracji rządowej i samorządowej w ochronie

przed powodzią, w zakresie określonym w przepisach ustawy oraz w odrębnych przepisach.

3.

Ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego,

map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym.

1.

Dla obszarów dorzeczy przygotowuje się wstępną ocenę ryzyka powodziowego.

2.

Wstępna ocena ryzyka powodziowego zawiera w szczególności

1)

mapy obszarów dorzeczy, z zaznaczeniem granic dorzeczy, granic zlewni, granicy pasa

nadbrzeżnego, ukazujące topografię terenu oraz jego zagospodarowanie;

2)

opis powodzi historycznych

a)

które spowodowały znaczące negatywne skutki dla życia i zdrowia ludzi, środowiska,

dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, zawierający ocenę tych skutków,

zasięg powodzi oraz trasy przejścia wezbrania powodziowego,

b)

jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że podobne zjawiska powodziowe będą miały znaczące

negatywne skutki dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz

działalności gospodarczej;

3)

ocenę potencjalnych negatywnych skutków powodzi mogących wystąpić w przyszłości dla

życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej,

z uwzględnieniem

a)

topografii terenu,

b)

położenia cieków wodnych i ich ogólnych cech hydrologicznych oraz geomorfologicznych,

w tym obszarów zalewowych jako naturalnych obszarów retencyjnych,

c)

skuteczności istniejących budowli przeciwpowodziowych i regulacyjnych,

d)

położenia obszarów zamieszkanych,

e)

położenia obszarów, na których jest wykonywana działalność gospodarcza;

4)

w miarę możliwości - prognozę długofalowego rozwoju wydarzeń, w szczególności wpływu

zmian klimatu na występowanie powodzi;

5)

określenie obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi.

1.

Wstępną ocenę ryzyka powodziowego przygotowuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki

Wodnej.

2.

Wstępną ocenę ryzyka powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych,

przygotowuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej i przekazuje Prezesowi

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, nie później niż na 6 miesięcy przed terminem

przygotowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego. Wstępna ocena ryzyka powodziowego

od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, stanowi integralny element wstępnej

oceny ryzyka powodziowego, o której mowa w ust. 1.

3.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przekazuje projekt wstępnej oceny ryzyka

powodziowego do zaopiniowania właściwym wojewodom oraz marszałkom województw.

4.

Organy, o których mowa w ust. 3, przedstawiają opinię w terminie 45 dni od dnia otrzymania

projektu wstępnej oceny ryzyka powodziowego. Brak opinii we wskazanym terminie uznaje

się za pozytywne zaopiniowanie projektu.

5.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej uzgadnia z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej sposób rozpatrzenia opinii do wstępnej oceny ryzyka powodziowego

od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych.

6.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zawiadamia organy opiniujące o sposobie

rozpatrzenia opinii, w terminie 45 dni od dnia ich otrzymania.

7.

Przygotowanie wstępnej oceny ryzyka powodziowego dla obszarów dorzeczy, których części

znajdują się na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, poprzedza

się wymianą informacji niezbędnych dla opracowania tej oceny z właściwymi organami

tych państw. Wymiana informacji następuje w trybie i w zakresie określonym w odrębnych

przepisach.

8.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przekazuje wstępną ocenę ryzyka powodziowego

dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.

9.

Wstępna ocena ryzyka powodziowego podlega przeglądowi co 6 lat oraz w razie potrzeby

aktualizacji.

10.

Przepisy ust. 2-8 stosuje się odpowiednio do aktualizacji wstępnej oceny ryzyka powodziowego.

1.

Dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie

ryzyka powodziowego, sporządza się mapy zagrożenia powodziowego.

2.

Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności

1)

obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz

na 500 lat lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego;

2)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią;

3)

obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku

a)

przelania się wód przez koronę wału przeciwpowodziowego,

b)

zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego,

c)

zniszczenia lub uszkodzenia budowli piętrzących,

d)

zniszczenia lub uszkodzenia budowli ochronnych pasa technicznego.

3.

Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się następujące elementy

1)

zasięg powodzi;

2)

głębokość wody lub poziom zwierciadła wody;

3)

w uzasadnionych przypadkach - prędkość przepływu wody lub natężenie przepływu wody.

4.

Na mapach zagrożenia powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych,

z wyłączeniem ujściowych odcinków rzek, mogą być przedstawione wyłącznie obszary,

o których mowa w ust. 2 pkt 1.

1.

Dla obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2, sporządza się mapy ryzyka powodziowego.

2.

Na mapach ryzyka powodziowego przedstawia się

1)

szacunkową liczbę mieszkańców, którzy mogą być dotknięci powodzią;

2)

rodzaje działalności gospodarczej wykonywanej na obszarach, o których mowa w art.

88d ust. 2;

3)

instalacje mogące, w razie wystąpienia powodzi, spowodować znaczne zanieczyszczenie

poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości;

4)

występowanie

a)

ujęć wody, stref ochronnych ujęć wody lub obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych,

b)

kąpielisk,

c)

obszarów Natura 2000, parków narodowych oraz rezerwatów przyrody;

5)

w uzasadnionych przypadkach

a)

obszary, na których mogą wystąpić powodzie, którym towarzyszy transport dużej ilości

osadów i rumowiska,

b)

potencjalne ogniska zanieczyszczeń wody.

1.

Mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego sporządza Prezes Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej.

2.

Mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego od strony morza, w tym

morskich wód wewnętrznych, przygotowują dyrektorzy urzędów morskich i przekazują Prezesowi

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, nie później niż na 6 miesięcy przed terminem

przygotowania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego. Mapy zagrożenia

powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych,

stanowią integralny element map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego.

3.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przekazuje mapy, o których mowa w ust.

1

1)

dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej;

2)

Głównemu Geodecie Kraju;

3)

Głównemu inspektorowi Ochrony Środowiska;

4)

dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.

4.

Dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej, przekazują mapy zagrożenia powodziowego

i mapy ryzyka powodziowego

1)

właściwym dyrektorom urzędów żeglugi śródlądowej;

2)

właściwym wojewodom;

3)

właściwym marszałkom województw;

4)

właściwym starostom;

5)

właściwym wójtom (burmistrzom, prezydentom miast);

6)

właściwym komendantom wojewódzkim i powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej.

5.

Przedstawione na mapach zagrożenia powodziowego oraz mapach ryzyka powodziowego granice

obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2, uwzględnia się w koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju, planie zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy.

6.

Od dnia przekazania map zagrożenia powodziowego i ryzyka powodziowego jednostkom samorządu

terytorialnego, wszystkie decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

lub decyzje o warunkach zabudowy na obszarach wykazanych na mapach zagrożenia powodziowego,

muszą uwzględniać poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia tych obszarów.

7.

Zmiany w dokumentach, o których mowa w ust. 5, wprowadza się w terminie 18 miesięcy

od dnia przekazania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego organom,

o których mowa w ust. 4 pkt 2, 3 i 5.

8.

Koszty wprowadzenia zmian w planach oraz decyzjach, o których mowa w ust. 5, ponoszą

odpowiednio budżety właściwych gmin albo województw.

9.

Przygotowanie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego dla obszarów,

o których mowa w art. 88d ust. 2, położonych na obszarach dorzeczy, których części

znajdują się na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, poprzedza

się wymianą informacji niezbędnych do opracowania tych map z właściwymi organami tych

państw. Wymiana informacji następuje w trybie i w zakresie określonym w odrębnych

przepisach.

10.

Przygotowanie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego dla obszarów,

o których mowa w art. 88d ust. 2, położonych na obszarach dorzeczy, których części

znajdują się na terytorium państw leżących poza granicami Unii Europejskiej, poprzedza

się działaniami mającymi na celu nawiązanie w tym zakresie współpracy z właściwymi

organami tych państw.

11.

Mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego podlegają przeglądowi co

6 lat oraz w razie potrzeby aktualizacji.

12.

Przepisy ust. 2-10 stosuje się odpowiednio do aktualizacji map zagrożenia powodziowego

oraz map ryzyka powodziowego.

1.

Dla obszarów dorzeczy oraz dla regionów wodnych przygotowuje się, na podstawie map

zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego, plany zarządzania ryzykiem powodziowym.

2.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym zawierają

1)

mapę obszaru dorzecza, na której są zaznaczone obszary narażone na niebezpieczeństwo

powodzi;

2)

mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego wraz z opisem wniosków

z analizy tych map;

3)

opis celów zarządzania ryzykiem powodziowym;

4)

katalog działań służących osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym, z uwzględnieniem

ich priorytetu.

3.

Przy ustalaniu działań służących osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym

uwzględnia się w szczególności

1)

koszty oraz korzyści działań podejmowanych dla osiągnięcia celów zarządzania ryzykiem

powodziowym;

2)

zasięg powodzi, trasy przejścia wezbrania powodziowego oraz obszary o potencjalnej

retencji wód powodziowych;

3)

cele środowiskowe, o których mowa w art. 38d-38f;

4)

gospodarowanie wodami;

5)

sposób uprawy i zagospodarowania gruntów;

6)

stan planowania i zagospodarowania przestrzennego;

7)

ochronę przyrody;

8)

uprawianie żeglugi morskiej i śródlądowej oraz porty morskie i porty lub przystanie

zlokalizowane na wodach śródlądowych uznanych za żeglowne, wraz ze związaną z nimi

infrastrukturą;

9)

prognozowanie powodzi i systemy wczesnego ostrzegania przed zagrożeniami;

10)

infrastrukturę krytyczną.

1.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszarów dorzeczy przygotowuje Prezes Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

wodnej.

2.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym dla regionów wodnych przygotowują dyrektorzy

regionalnych zarządów gospodarki wodnej.

3.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych,

przygotowuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej i przekazuje Prezesowi

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na 18 miesięcy przed terminem przygotowania planów

zarządzania ryzykiem powodziowym. Plany zarządzania ryzykiem powodziowym od strony

morza, w tym morskich wód wewnętrznych, stanowią integralny element planów zarządzania

ryzykiem powodziowym, o których mowa w ust. 1.

4.

W celu przygotowania planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza,

którego część znajduje się na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej,

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do

spraw gospodarki wodnej, podejmuje współpracę z właściwymi organami tych państw.

5.

W celu przygotowania planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza,

którego część znajduje się na terytorium państw leżących poza granicami Unii Europejskiej,

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do

spraw gospodarki wodnej, podejmuje działania mające na celu nawiązanie w tym zakresie

współpracy z właściwymi organami tych państw.

6.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, zapewniając aktywny udział wszystkich

zainteresowanych w osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym, w szczególności

w przygotowywaniu, przeglądzie oraz aktualizacji planów zarządzania ryzykiem powodziowym,

podaje do publicznej wiadomości, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w celu zgłoszenia uwag, projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym, co najmniej

na rok przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczą te plany.

7.

Udostępnienie przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, dyrektorów regionalnych

zarządów gospodarki wodnej albo ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej materiałów

źródłowych wykorzystanych do przygotowania projektów planów zarządzania ryzykiem powodziowym

odbywa się na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

8.

W terminie 6 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości projektów planów zarządzania

ryzykiem powodziowym zainteresowani mogą składać, do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki

Wodnej, pisemne uwagi do ustaleń zawartych w projektach tych planów.

9.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej uzgadnia sposób i zakres uwzględnienia

uwag do projektów planów zarządzania ryzykiem powodziowym z ministrem właściwym do

spraw gospodarki wodnej, a w odniesieniu do projektów planów zarządzania ryzykiem

powodziowym od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, z ministrem właściwym

do spraw gospodarki morskiej.

10.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym podlegają przeglądowi co 6 lat oraz w razie

potrzeby aktualizacji.

11.

Aktualizacja planów zarządzania ryzykiem powodziowym dotyczy elementów, o których

mowa w art. 88g ust. 2, i obejmuje w szczególności

1)

wszelkie zmiany lub uaktualnienia dotyczące tych planów, wraz z podsumowaniem przeglądów

wstępnej oceny ryzyka powodziowego, map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego;

2)

ocenę postępów w realizacji celów zarządzania ryzykiem powodziowym;

3)

opis i wyjaśnienie przyczyn niezrealizowania zaplanowanych działań zmierzających do

osiągnięcia celów zarządzania ryzykiem powodziowym;

4)

opis działań podjętych, a niezaplanowanych w tych planach.

12.

Przepisy ust. 2-9 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planów zarządzania ryzykiem

powodziowym.

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej są obowiązane do nieodpłatnego przekazywania

danych niezbędnych do przygotowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego, sporządzenia

map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego oraz przygotowania planów zarządzania

ryzykiem powodziowym organom przygotowującym i sporządzającym te dokumenty.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do instytutów badawczych, w zakresie, w jakim posiadają

one dane niezbędne do przygotowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego, sporządzenia

map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego oraz przygotowania planów zarządzania

ryzykiem powodziowym.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej, minister właściwy do spraw administracji publicznej oraz minister właściwy

do spraw wewnętrznych określą, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dotyczące opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego;

2)

skalę map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, ministrowie kierują się potrzebą sprawnego

sporządzenia map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego, ze szczególnym

uwzględnieniem standardów i zakresu danych zawartych w państwowym zasobie geodezyjnym

i kartograficznym.

Ochronę ludzi i mienia przed powodzią realizuje się w szczególności przez

1)

kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych;

2)

racjonalne retencjonowanie wód oraz użytkowanie budowli przeciwpowodziowych, a także

sterowanie przepływami wód;

3)

zapewnienie funkcjonowania systemu ostrzegania przed niebezpiecznymi zjawiskami zachodzącymi

w atmosferze oraz hydrosferze;

4)

zachowanie, tworzenie i odtwarzanie systemów retencji wód;

5)

budowę, rozbudowę i utrzymywanie budowli przeciwpowodziowych;

6)

prowadzenie akcji lodołamania.

1.

Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz

czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe,

w tym

1)

wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych;

2)

sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji

wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub

służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk;

3)

zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót,

z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego,

a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych

wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie.

2.

Jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki

wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić

od zakazów określonych w ust. 1.

3.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej dla stwierdzenia czy zamierzone działanie

nie utrudni ochrony przed powodzią może zasięgnąć opinii państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej.

4.

Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 2, dołącza się charakterystykę

planowanych działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi i opisem planowanej technologii

robót, mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionym schematem planowanych obiektów i

robót, a w razie potrzeby, obliczenia hydrauliczne i hydrologiczne.

5.

Stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 2, jest wnioskodawca,

właściciel wody i właściciel wału przeciwpowodziowego.

6.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, wygasa, jeżeli w terminie 2 lat od dnia, w którym

stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

7.

Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, w celu zapewnienia właściwych warunków

przepływu wód powodziowych, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może,

w drodze decyzji

1)

wskazać sposób uprawy i zagospodarowania gruntów oraz rodzaje upraw wynikające z wymagań

ochrony przed powodzią;

2)

nakazać usunięcie drzew lub krzewów.

8.

Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 7, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

9.

Organem właściwym do wydania decyzji, o której mowa w ust. 2 i 7, w zakresie pasa

technicznego, jest dyrektor właściwego urzędu morskiego.

10.

Stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 7, jest właściciel wody

i posiadacz nieruchomości, której dotyczy ta decyzja.

11.

Decyzja, o której mowa w ust. 7 pkt 2, wymaga uzgodnienia z właściwym regionalnym

dyrektorem ochrony środowiska.

Dla terenów, dla których nie określono obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi,

właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze aktu prawa

miejscowego, wprowadzić zakazy, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3, kierując się

potrzebą ochrony wód, lub zakazy, o których mowa w art. 88l ust. 1, kierując się względami

bezpieczeństwa ludzi i mienia.

1.

W celu zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych zabrania się

1)

przejeżdżania przez wały oraz wzdłuż korony wałów pojazdami lub konno oraz przepędzania

zwierząt, z wyjątkiem miejsc do tego przeznaczonych;

2)

uprawy gruntu, sadzenia drzew lub krzewów na wałach oraz w odległości mniejszej niż

3 m od stopy wału po stronie odpowietrznej;

3)

rozkopywania wałów, wbijania słupów, ustawiania znaków przez nieupoważnione osoby;

4)

wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości

mniejszej niż 50 m od stopy wału po stronie odpowietrznej;

5)

uszkadzania darniny lub innych umocnień skarp i korony wałów.

2.

Zakazów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do robót związanych z utrzymywaniem,

odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych.

3.

Jeżeli nie wpłynie to na szczelność i stabilność wałów przeciwpowodziowych, marszałek

województwa może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1.

4.

Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, dołącza się charakterystykę

planowanych działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi i opisem planowanej technologii

robót oraz mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionym schematem planowanych robót.

W przypadku planowania robót, które mogą naruszyć strukturę korpusu lub podłoża wałów

klasy I, II lub III, dołącza się także badania hydrogeologiczne wraz z opinią dotyczącą

wpływu tych robót na szczelność i stabilność wałów.

5.

Stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, jest wnioskodawca,

właściciel wody i właściciel wału przeciwpowodziowego.

6.

Decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa, jeżeli w terminie 2 lat od dnia, w którym

stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub nie rozpoczęto

wykonywania robót lub czynności wskazanych w ust. 1.

7.

Starosta może, w drodze decyzji, nakazać usunięcie drzew lub krzewów z wałów przeciwpowodziowych

oraz terenów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

8.

Decyzja, o której mowa w ust. 7, wymaga uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony

środowiska.

1.

W przypadku wykonania robót lub czynności, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3,

art. 88l ust. 1 lub art. 88n ust. 1, nieobjętych decyzją, o której mowa w art. 40

ust. 3, art. 88l ust. 2 lub art. 88n ust. 3, organ właściwy do wydania tej decyzji

może nakazać, w drodze decyzji, przywrócenie stanu nieutrudniającego ochrony przed

powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód, na koszt tego, kto wykonał te roboty

lub czynności.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się termin przywrócenia stanu nieutrudniającego

ochrony przed powodzią i niepowodującego zanieczyszczenia wód.

3.

Drogi, urządzenia do przepędzania zwierząt oraz przejazdy przez wały przeciwpowodziowe

wykonuje na swój koszt inwestor budujący wał, a utrzymuje ten, na którym ciąży obowiązek

utrzymania drogi, urządzenia lub przejazdu.

1.

W przypadku ostrzeżenia o nadejściu wezbrania powodziowego dyrektor regionalnego zarządu

gospodarki wodnej, w drodze decyzji, może nakazać zakładowi piętrzącemu wodę obniżenie

piętrzenia wody lub opróżnienie zbiornika, bez odszkodowania.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia z właściwymi wojewodami. Brak

stanowiska w ciągu 2 godzin od chwili przekazania wniosku o uzgodnienie decyzji uznaje

się za dokonanie jej uzgodnienia.

1.

W przypadku wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, w celu zapobieżenia skutkom powodzi,

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze aktu prawa miejscowego,

wprowadzić czasowe ograniczenia w korzystaniu z wód, w szczególności w zakresie poboru

wody lub wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz zmiany sposobu gospodarowania

wodą w zbiornikach retencyjnych.

2.

Wprowadzenie czasowych ograniczeń, o których mowa w ust. 1, zawiesza wykonywanie uprawnień

wynikających z pozwoleń wodnoprawnych. Zakładom nie przysługuje z tego tytułu odszkodowanie.

1.

Ochrona przed suszą jest zadaniem organów administracji rządowej i samorządowej.

2.

Ochronę przed suszą prowadzi się zgodnie z planami przeciwdziałania skutkom suszy

na obszarach dorzeczy oraz planami przeciwdziałania skutkom suszy w regionach wodnych.

3.

Plany przeciwdziałania skutkom suszy, o których mowa w ust. 2, zawierają

1)

analizę możliwości powiększenia dyspozycyjnych zasobów wodnych;

2)

propozycje budowy, rozbudowy lub przebudowy urządzeń wodnych;

3)

propozycje niezbędnych zmian w zakresie korzystania z zasobów wodnych oraz zmian naturalnej

i sztucznej retencji.

4.

Plany przeciwdziałania skutkom suszy zawierają także katalog działań służących ograniczeniu

skutków suszy.

1.

Plany przeciwdziałania skutkom suszy na obszarach dorzeczy przygotowuje Prezes Krajowego

Zarządu Gospodarki Wodnej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

wodnej i ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi.

2.

Plany przeciwdziałania skutkom suszy w regionach wodnych przygotowują dyrektorzy regionalnych

zarządów gospodarki wodnej.

3.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej i dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki

wodnej, zapewniając aktywny udział wszystkich zainteresowanych w przygotowywaniu oraz

aktualizacji planów przeciwdziałania skutkom suszy, podają do publicznej wiadomości,

na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w celu zgłoszenia uwag

1)

harmonogram i program prac związanych z przygotowaniem planów przeciwdziałania skutkom

suszy;

2)

projekty planów przeciwdziałania skutkom suszy, co najmniej na rok przed rozpoczęciem

okresu, którego dotyczą te plany.

4.

Udostępnienie przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej i dyrektorów regionalnych

zarządów gospodarki wodnej materiałów źródłowych wykorzystanych do przygotowania projektów

planów przeciwdziałania skutkom suszy odbywa się na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

5.

W terminie 6 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości dokumentów, o których

mowa w ust. 3, zainteresowani mogą składać odpowiednio do Prezesa Krajowego Zarządu

Gospodarki Wodnej albo dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej uwagi do

ustaleń zawartych w tych dokumentach.

6.

Aktualizacji planów przeciwdziałania skutkom suszy dokonuje się co 6 lat.

7.

Przepisy ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planów przeciwdziałania

skutkom suszy.

1.

W przypadku wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, w celu ograniczenia skutków suszy,

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze aktu prawa miejscowego,

wprowadzić czasowe ograniczenia w korzystaniu z wód, w szczególności w zakresie poboru

wody lub wprowadzania ścieków do wód albo do ziemi oraz zmiany sposobu gospodarowania

wodą w zbiornikach retencyjnych.

2.

Wprowadzenie czasowych ograniczeń, o których mowa w ust. 1, zawiesza wykonywanie uprawnień

wynikających z pozwoleń wodnoprawnych. Zakładom nie przysługuje z tego tytułu odszkodowanie.

1.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Prezesem Krajowego Zarządu”,

jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach gospodarowania

wodami, a w szczególności w sprawach zarządzania wodami oraz korzystania z wód.

2

Prezes Krajowego Zarządu jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób

wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego

do spraw gospodarki wodnej. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Krajowego Zarządu.

3

Zastępcy Prezesa Krajowego Zarządu są powoływani przez ministra właściwego do spraw

gospodarki wodnej, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru,

na wniosek Prezesa Krajowego Zarządu. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej,

na wniosek Prezesa Krajowego Zarządu, odwołuje jego zastępców.

3a

Stanowisko Prezesa Krajowego Zarządu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Prezesa Krajowego

Zarządu.

3b

informację o naborze na stanowisko Prezesa Krajowego Zarządu ogłasza się przez umieszczenie

ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Krajowego Zarządu oraz w Biuletynie

informacji Publicznej Krajowego Zarządu i Biuletynie informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres Krajowego Zarządu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3c

Termin, o którym mowa w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3d

Nabór na stanowisko Prezesa Krajowego Zarządu przeprowadza zespół, powołany przez

ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej, liczący co najmniej 3 osoby, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru

ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań

na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

3e

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

3f

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

3g

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki wodnej.

3h

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Krajowego Zarządu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

3i

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie informacji

Publicznej Krajowego Zarządu i Biuletynie informacji Publicznej Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Krajowego Zarządu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

3j

Umieszczenie w Biuletynie informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

3k

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 3, powołuje Prezes

Krajowego Zarządu.

3l

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 3, stosuje

się odpowiednio ust. 3a-3j.

4.

Nadzór ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej nad działalnością Prezesa Krajowego

Zarządu polega w szczególności na

1)

zatwierdzaniu programów realizacji zadań związanych z utrzymywaniem wód lub urządzeń

wodnych oraz inwestycji w gospodarce wodnej;

2)

zatwierdzaniu corocznego sprawozdania, o którym mowa w art. 91;

3)

zatwierdzaniu planu kontroli gospodarowania wodami wykonywanej przez Prezesa Krajowego

Zarządu;

4)

polecaniu przeprowadzenia kontroli nieujętych w planie kontroli.

1.

Prezes Krajowego Zarządu wykonuje zadania określone ustawą, a w szczególności

1)

opracowuje program wodno-środowiskowy kraju, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1;

1a)

opracowuje projekty planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy;

2

przygotowuje

a)

wstępną ocenę ryzyka powodziowego, mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego,

b)

plany zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszarów dorzeczy,

c)

plany przeciwdziałania skutkom suszy na obszarach dorzeczy;

3)

uzgadnia projekt warunków korzystania z wód regionu wodnego;

4)

prowadzi kataster wodny dla obszaru państwa, z uwzględnieniem podziału na obszary

dorzeczy;

5)

sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej,

a w szczególności kontroluje ich działanie, zatwierdza plany działalności oraz sprawozdania

z ich wykonania, a także poleca przeprowadzenie doraźnej kontroli gospodarowania wodami

w regionie wodnym;

6

sprawuje nadzór nad funkcjonowaniem państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej,

państwowej służby hydrogeologicznej oraz państwowej służby do spraw bezpieczeństwa

budowli piętrzących;

7)

reprezentuje Skarb Państwa w stosunku do mienia związanego z gospodarką wodną określonego

ustawą;

7a)

programuje, planuje i nadzoruje realizację zadań związanych z utrzymywaniem wód lub

urządzeń wodnych oraz inwestycje w gospodarce wodnej;

8)

uzgadnia, w części dotyczącej gospodarki wodnej, projekty list programów priorytetowych

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, o których mowa w art.

415 ust. 5 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska.

2.

Prezes Krajowego Zarządu wykonuje swoje zadania przy pomocy Krajowego Zarządu Gospodarki

Wodnej, zwanego dalej „Krajowym Zarządem”.

3.

Działania w zakresie gospodarowania wodami morskich wód wewnętrznych i wodami morza

terytorialnego Prezes Krajowego Zarządu wykonuje we współpracy z właściwymi organami

administracji morskiej.

4.

Organizację Krajowego Zarządu określa statut nadany, w drodze rozporządzenia, przez

Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;

przy nadawaniu statutu uwzględnia się zakres działalności Krajowego Zarządu oraz podział

państwa na obszary dorzeczy.

Prezes Krajowego Zarządu składa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej,

nie później niż do dnia 15 maja następnego roku, coroczne sprawozdanie z realizacji

zadań, o których mowa w art. 90 ust. 1, oraz udziela informacji w tym zakresie, a

także przedstawia wnioski w sprawach dotyczących kształtowania polityki państwa w

zakresie gospodarowania zasobami wodnymi.

1.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zwany dalej „dyrektorem regionalnego

zarządu”, jest organem administracji rządowej niezespolonej właściwym w sprawach gospodarowania

wodami w regionie wodnym, w zakresie określonym w ustawie.

2.

W przypadkach określonych ustawą dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej wydaje

akty prawa miejscowego.

3.

Do zadań dyrektora regionalnego zarządu należy w szczególności

1)

sporządzanie identyfikacji znaczących oddziaływań antropogenicznych i ocen ich wpływu

na stan wód powierzchniowych i podziemnych, w regionie wodnym;

2)

opracowywanie warunków korzystania z wód regionu wodnego;

3)

opracowywanie analiz ekonomicznych związanych z korzystaniem z wód w regionie wodnym;

4

sporządzanie, prowadzenie, weryfikowanie i bieżące aktualizowanie wykazów obszarów

chronionych utworzonych na podstawie przepisów ustawy oraz odrębnych przepisów;

5)

(uchylony);

6

sporządzanie planów zarządzania ryzykiem powodziowym w regionach wodnych;

6a

współpraca w przygotowywaniu wstępnej oceny ryzyka powodziowego i planów zarządzania

ryzykiem powodziowym;

6b

przygotowywanie planów przeciwdziałania skutkom suszy w regionach wodnych;

7)

koordynowanie działań związanych z ochroną przed powodzią oraz suszą w regionie wodnym,

w szczególności prowadzenie ośrodków koordynacyjno-informacyjnych ochrony przeciwpowodziowej;

8)

prowadzenie katastru wodnego dla regionu wodnego;

9)

(uchylony);

10)

(uchylony);

11)

(uchylony);

12)

wykonywanie kontroli gospodarowania wodami;

13)

planowanie przedsięwzięć związanych z odbudową ekosystemów zdegradowanych przez eksploatację

zasobów wodnych;

14)

uzgadnianie, w zakresie przedsięwzięć dotyczących gospodarki wodnej na terenie regionu,

projektów list przedsięwzięć priorytetowych przedkładanych przez wojewódzkie fundusze

ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o których mowa w art. 414 ust. 2 pkt 3 ustawy

- Prawo ochrony środowiska;

15)

opiniowanie projektów gminnych, powiatowych i wojewódzkich planów gospodarki odpadami

w zakresie ochrony zasobów wodnych;

16

opiniowanie, w odniesieniu do bezpośrednich zagrożeń szkodą w wodach i szkody w wodach,

decyzji, o których mowa w art. 13 ust. 3 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu

szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493, z późn. zm.;

17

opiniowanie projektów uchwał, o których mowa w art. 34a ust. 1, wyznaczających kąpieliska

znajdujące się w regionie wodnym.

4

W ramach gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, związanym z gospodarką wodną, dyrektor

regionalnego zarządu realizuje w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu zadania związane

z utrzymywaniem śródlądowych wód powierzchniowych lub urządzeń wodnych oraz pełni

funkcję inwestora w zakresie gospodarki wodnej w regionie wodnym.

4a.

W ramach koordynacji, o której mowa w ust. 3 pkt 7, dyrektor regionalnego zarządu

gospodarki wodnej gromadzi, przetwarza i udostępnia informacje dla potrzeb planowania

przestrzennego i centrów zarządzania kryzysowego.

5.

Dyrektor regionalnego zarządu wykonuje swoje zadania przy pomocy regionalnego zarządu

gospodarki wodnej, zwanego dalej „regionalnym zarządem”.

6

Dyrektor regionalnego zarządu, dla realizacji zadań, o których mowa w ust. 4, może

tworzyć jednostki organizacyjne, w trybie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm..

7.

Organizację regionalnego zarządu określa statut nadany przez ministra właściwego do

spraw gospodarki wodnej na wniosek Prezesa Krajowego Zarządu; przy nadawaniu statutu

uwzględnia się zakres działalności regionalnego zarządu oraz charakter obszaru działania.

1.

Dyrektor regionalnego zarządu jest powoływany przez ministra właściwego do spraw gospodarki

wodnej, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek

Prezesa Krajowego Zarządu złożony po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Gospodarki

Wodnej. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, na wniosek Prezesa Krajowego

Zarządu złożony po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Gospodarki Wodnej, odwołuje dyrektora

regionalnego zarządu.

2.

Zastępcy dyrektora regionalnego zarządu są powoływani przez Prezesa Krajowego Zarządu,

spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek dyrektora

regionalnego zarządu złożony po zasięgnięciu opinii rady gospodarki wodnej regionu

wodnego. Prezes Krajowego Zarządu, na wniosek dyrektora regionalnego zarządu złożony

po zasięgnięciu opinii rady gospodarki wodnej regionu wodnego, odwołuje zastępców

dyrektora regionalnego zarządu.

3.

Stanowisko dyrektora regionalnego zarządu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

nie była karana zakazem zajmowania stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy

publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi;

6)

posiada kompetencje kierownicze;

7)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy na stanowiskach związanych z zadaniami z zakresu

gospodarowania wodami, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym

w jednostkach sektora finansów publicznych.

4.

Ogłoszenie o naborze na stanowisko dyrektora regionalnego zarządu umieszcza się w

miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie regionalnego zarządu oraz w Biuletynie informacji

Publicznej regionalnego zarządu i w Biuletynie informacji Publicznej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej.

5.

Ogłoszenie o naborze zawiera

1)

nazwę i adres regionalnego zarządu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

6.

Termin, o którym mowa w ust. 5 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia umieszczenia

ogłoszenia o naborze w Biuletynie informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw gospodarki wodnej.

7.

Nabór na stanowisko dyrektora regionalnego zarządu przeprowadza zespół, powołany przez

Prezesa Krajowego Zarządu, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

8.

Ocena kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 7, może być dokonana na wniosek

zespołu przez osobę niebędącą jego członkiem, która posiada odpowiednie kwalifikacje

do dokonania tej oceny.

9.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 8, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

10.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia Prezesowi

Krajowego Zarządu.

11.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres regionalnego zarządu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

12.

Ogłoszenie o wyniku naboru umieszcza się w Biuletynie informacji Publicznej regionalnego

zarządu i w Biuletynie informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw gospodarki wodnej.

13.

Ogłoszenie o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres regionalnego zarządu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu

przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

14.

Umieszczenie w Biuletynie informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw gospodarki wodnej ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

15.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 2, powołuje dyrektor

regionalnego zarządu.

16.

Przepisy ust. 3-14 stosuje się odpowiednio do przeprowadzania naboru na stanowiska,

o których mowa w ust. 2.

Dyrektor regionalnego zarządu składa Prezesowi Krajowego Zarządu, nie później niż

do dnia 31 marca, coroczne sprawozdanie z realizacji zadań, o których mowa w art.

92 ust. 3 i 4, uwzględniające działalność jednostek, o których mowa w art. 92 ust.

6.

1.

Pracownicy regionalnych zarządów oraz podległych im jednostek organizacyjnych, o których

mowa w art. 92 ust. 6, zatrudnieni na stanowiskach określonych na podstawie ust. 3,

obowiązani są w trakcie wykonywania obowiązków służbowych do noszenia munduru.

2.

Koszty umundurowania ponosi pracodawca.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

stanowisk, na których pracownicy obowiązani są do noszenia munduru, elementy składowe

i wzory mundurów oraz czas ich używania, uwzględniając rodzaj stanowisk i celowość

umundurowania pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach, a także potrzebę odróżnienia

tego umundurowania od wykorzystywanego przez inne służby.

1.

Tworzy się Krajową Radę Gospodarki Wodnej, zwaną dalej „Krajową Radą”, jako organ

opiniodawczo-doradczy Prezesa Krajowego Zarządu.

2.

Do zakresu działania Krajowej Rady należy wyrażanie opinii w sprawach gospodarowania

wodami, ochrony przed powodzią oraz ochrony przed skutkami suszy, a w szczególności

1)

przedstawianie propozycji oraz wniosków dotyczących poprawy stanu zasobów wodnych

oraz ochrony przeciwpowodziowej w państwie;

2)

opiniowanie projektu programu wodno-środowiskowego kraju, o którym mowa w art. 113

ust. 1 pkt 1, oraz projektów planów, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1a i 2;

3)

opiniowanie programów inwestycyjnych w zakresie gospodarowania wodami;

4)

opiniowanie projektów aktów prawnych regulujących sprawy gospodarowania wodami.

1.

Krajowa Rada składa się z 30 członków zgłoszonych przez ogólnopolskie organizacje

zrzeszające jednostki samorządu terytorialnego, uczelnie, jednostki naukowo-badawcze

i organizacje społeczne, gospodarcze, ekologiczne związane z gospodarką wodną, powoływanych

na okres 4 lat, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Członków Krajowej Rady powołuje minister właściwy do spraw gospodarki wodnej na wniosek

Prezesa Krajowego Zarządu spośród osób, o których mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej może odwołać członka Krajowej Rady przed

upływem jego kadencji na wniosek uczelni, jednostki naukowo-badawczej lub organizacji,

która zgłosiła jego kandydaturę.

1.

Krajowa Rada wybiera ze swego grona przewodniczącego, zastępcę i sekretarza, którzy

tworzą prezydium Krajowej Rady.

2.

Prezydium Krajowej Rady reprezentuje Krajową Radę na zewnątrz oraz organizuje jej

prace.

3.

Krajowa Rada może tworzyć stałe lub doraźne komisje albo zespoły; do pracy w komisjach

albo zespołach mogą być zapraszane osoby spoza składu Krajowej Rady.

4.

Uchwały Krajowej Rady podejmowane są w głosowaniu, zwykłą większością głosów, przy

obecności co najmniej połowy liczby członków.

5.

Tryb działania Krajowej Rady określa regulamin przez nią uchwalony.

1.

Wydatki związane z działalnością Krajowej Rady są pokrywane z części budżetu państwa

będącej w dyspozycji Prezesa Krajowego Zarządu.

2.

Członkom Krajowej Rady oraz zapraszanym na jej posiedzenia specjalistom zamieszkałym

poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu

przysługuje zwrot diet, kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach

w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z

tytułu podróży służbowej na obszarze państwa.

3.

Obsługę biurową Krajowej Rady zapewnia Prezes Krajowego Zarządu.

1.

Tworzy się rady gospodarki wodnej regionów wodnych, zwane dalej „radami regionów”,

jako organy opiniodawczo-doradcze dyrektorów regionalnych zarządów.

2.

Do zakresu działania rady regionu należy wyrażanie opinii w sprawach gospodarowania

wodami w regionie wodnym, a w szczególności

1)

projektów warunków korzystania z wód regionu wodnego;

1a)

dokumentacji, o których mowa w art. 113 ust. 3, i wykazów, o których mowa w art. 113

ust. 4;

2)

(uchylony);

3)

projektów planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy;

4)

planowanych przedsięwzięć związanych z odbudową ekosystemów zdegradowanych przez eksploatację

zasobów wodnych;

5)

projektów inwestycji związanych z gospodarowaniem wodami w regionie wodnym;

6)

projektów programów, o których mowa w art. 47;

7)

projektów gminnych, powiatowych oraz wojewódzkich planów gospodarki odpadami w zakresie

ochrony zasobów wodnych.

3.

Rada regionu składa się z 30 członków zgłoszonych przez organy samorządu terytorialnego,

organizacje gospodarcze, rolnicze, rybackie oraz społeczne związane z gospodarką wodną,

a także przez zakłady korzystające z wód oraz właścicieli wód nienależących do Skarbu

Państwa, powoływanych na okres 4 lat, z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Członków rady regionu powołuje Prezes Krajowego Zarządu na wniosek regionalnego dyrektora

zarządu spośród osób, o których mowa w ust. 3.

5.

Prezes Krajowego Zarządu może odwołać członka rady regionu przed upływem jego kadencji

na wniosek organizacji, która zgłosiła jego kandydaturę.

6.

Do organizacji rad regionu stosuje się odpowiednio przepisy art. 98.

1.

Wydatki związane z działalnością rad regionu, konieczne dla realizacji zadań, o których

mowa w art. 100 ust. 2, są pokrywane ze środków regionalnego zarządu.

2.

Członkom rady regionu oraz zapraszanym na jej posiedzenia specjalistom zamieszkałym

poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu,

przysługuje zwrot diet, kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach

w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z

tytułu podróży służbowej na obszarze państwa.

3.

Obsługę biurową rady regionu zapewnia regionalny zarząd.

1

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna wykonuje zadania państwa w zakresie

osłony hydrologicznej i meteorologicznej społeczeństwa, środowiska, dziedzictwa kulturowego,

gospodarki i rozpoznawania zagrożeń niebezpiecznymi zjawiskami zachodzącymi w atmosferze

lub hydrosferze, a także na potrzeby rozpoznania i kształtowania oraz ochrony zasobów

wodnych kraju.

2.

Państwowa służba hydrogeologiczna wykonuje zadania państwa na potrzeby rozpoznawania,

bilansowania i ochrony wód podziemnych w celu racjonalnego ich wykorzystania przez

społeczeństwo oraz gospodarkę.

2a

Państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących wykonuje zadania państwa

w zakresie nadzoru nad stanem technicznym i stanem bezpieczeństwa budowli piętrzących.

2b

Kompetencje państwowej służby do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących nie naruszają

kompetencji organów nadzoru budowlanego, określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

3.

Państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną pełni instytut Meteorologii i Gospodarki

Wodnej.

3a.

Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej posiada i utrzymuje bazę danych historycznych

z zakresu meteorologii, hydrologii i oceanologii, zgromadzoną w wyniku ujednoliconych

metod określanych przez Światową Organizację Meteorologiczną, stanowiącą wyłączne

źródło informacji hydrologicznych, meteorologicznych i oceanologicznych dla potrzeb

rozpoznania i kształtowania oraz ochrony zasobów wodnych kraju, a także rozpoznania

warunków meteorologicznych, klimatologicznych i oceanologicznych.

4.

Państwową służbę hydrogeologiczną pełni Państwowy instytut Geologiczny.

4a.

Państwowy instytut Geologiczny posiada i utrzymuje bazę danych historycznych z zakresu

hydrogeologii.

4b

Państwową służbę do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących pełni instytut Meteorologii

i Gospodarki Wodnej.

4c

instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej posiada i utrzymuje bazę danych historycznych

i bieżących z zakresu stanu technicznego oraz stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących,

zgromadzoną w wyniku ujednoliconych metod określania stanu technicznego oraz stanu

bezpieczeństwa tych budowli, stanowiącą jednolite źródło informacji dla organów administracji

rządowej.

5

instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowy instytut Geologiczny są instytutami

badawczymi w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. Nr 96, poz. 618 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 185, poz. 1092).

Do zadań państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej należy

1)

wykonywanie pomiarów i obserwacji hydrologicznych oraz meteorologicznych;

1a)

wykonywanie badań elementów hydrologicznych i morfologicznych dla potrzeb oceny stanu

wód powierzchniowych;

2)

gromadzenie, przetwarzanie, archiwizowanie i udostępnianie informacji hydrologicznych

oraz meteorologicznych;

3)

wykonywanie bieżących analiz i ocen sytuacji hydrologicznej oraz meteorologicznej;

4)

opracowywanie i przekazywanie prognoz meteorologicznych oraz hydrologicznych;

5)

opracowywanie i przekazywanie organom administracji publicznej ostrzeżeń przed niebezpiecznymi

zjawiskami zachodzącymi w atmosferze i hydrosferze;

6)

realizowanie zadań wynikających z przynależności do organizacji międzynarodowych w

zakresie dotyczącym meteorologii, hydrologii i oceanologii;

7

wykonywanie modelowania hydrologicznego i hydraulicznego w zakresie zagrożeń powodziowych

oraz zjawiska suszy;

8

prowadzenie działań edukacyjnych w zakresie hydrologii, meteorologii i oceanologii;

9

współpraca z organami administracji publicznej w zakresie ograniczania skutków niebezpiecznych

zjawisk zachodzących w atmosferze i hydrosferze.

1.

Do zadań państwowej służby do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących należy

1)

wykonywanie badań i pomiarów pozwalających opracować ocenę stanu technicznego i stanu

bezpieczeństwa

a)

budowli piętrzących stanowiących własność Skarbu Państwa, zaliczonych na podstawie

przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane do I lub II klasy,

b)

budowli piętrzących stanowiących własność Skarbu Państwa, innych niż określone w lit.

a, wskazanych przez Prezesa Krajowego Zarządu, które z uwagi na zły stan techniczny

zagrażają lub mogą zagrażać bezpieczeństwu;

2)

opracowywanie ocen stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących,

o których mowa w pkt 1;

3)

prowadzenie bazy danych dotyczących budowli piętrzących, zawierającej dane techniczne

oraz informacje o lokalizacji, stanie prawnym, stanie technicznym i stanie bezpieczeństwa

tych budowli;

4)

opracowywanie, w oparciu o wykonane oceny stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa

budowli piętrzących, raportu o stanie bezpieczeństwa tych budowli;

5)

wyznaczanie i weryfikacja stref zagrożenia zalaniem lub podtopieniem terenów położonych

poniżej budowli piętrzących, o których mowa w pkt 1, w wyniku awarii lub katastrofy

tych budowli;

6)

analiza i weryfikacja wytycznych w zakresie wykonywania badań, pomiarów i ocen stanu

technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących, w oparciu o aktualną wiedzę

techniczną;

7)

organizowanie szkoleń i seminariów dotyczących bezpieczeństwa budowli piętrzących.

2.

Państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących przekazuje

1)

wyniki badań i pomiarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz oceny stanu technicznego

i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących, Prezesowi Krajowego Zarządu oraz właściwemu

dyrektorowi regionalnego zarządu, niezwłocznie po ich opracowaniu;

2)

raport, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, Prezesowi Krajowego Zarządu oraz Głównemu inspektorowi

Nadzoru Budowlanego, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku.

1.

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna posiada i utrzymuje

1

podstawową sieć i specjalne sieci pomiarowo-obserwacyjne;

2)

system gromadzenia, przetwarzania i wymiany danych;

3

biura prognoz meteorologicznych, biura prognoz hydrologicznych i centra modelowania

powodziowego i suszy;

4)

inne komórki organizacyjne, które

a

organizują, nadzorują i eksploatują podstawową sieć i specjalne sieci pomiarowo-obserwacyjne

oraz system gromadzenia, przetwarzania i wymiany danych,

b)

opracowują oceny oraz analizy charakterystyk hydrologicznych i meteorologicznych dla

potrzeb projektowych,

c)

przygotowują dane i oceny dla potrzeb bilansowania zasobów wód powierzchniowych, rozpoznawania,

kształtowania oraz ochrony zasobów wodnych kraju,

d)

prowadzą prace rozwojowe i metodyczne w zakresie określonym w pkt 1-3.

2.

Podstawową sieć pomiarowo-obserwacyjną stanowią

1)

stacje hydrologiczno-meteorologiczne i stacje hydrologiczne;

2)

podstawowe stacje i posterunki pomiarowe hydrologiczne i meteorologiczne

a)

synoptyczne,

b)

klimatologiczne,

c)

(uchylona),

d)

opadowe,

e)

wodowskazowe;

3)

stacje pomiarów aerologicznych;

4)

stacje radarów meteorologicznych;

5)

stacje lokalizacji wyładowań atmosferycznych;

6)

stacje odbioru danych z satelitów meteorologicznych.

3.

Specjalne sieci pomiarowo-obserwacyjne stanowią

1)

stacje badań specjalnych;

2)

(uchylony);

3)

specjalne posterunki i sieci pomiarowe;

4)

punkty pomiarowe dla Morza Bałtyckiego oraz strefy brzegowej;

5

lotniskowe stacje meteorologiczne.

4.

Biura prognoz meteorologicznych oraz biura prognoz hydrologicznych

1)

opracowują i udostępniają krótkoterminowe oraz średnioterminowe, ogólne i specjalistyczne

prognozy hydrologiczne i meteorologiczne;

2)

udzielają informacji o aktualnych warunkach hydrologicznych i meteorologicznych;

3)

opracowują i udostępniają ostrzeżenia przed żywiołowym działaniem sił przyrody oraz

przed suszą;

4)

prowadzą na bieżąco osłonę hydrologiczną i meteorologiczną społeczeństwa oraz gospodarki.

5.

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna może wykorzystywać wyniki pomiarów

meteorologicznych, hydrologicznych i oceanologicznych pochodzące z urządzeń i systemów

pomiarowych, będących własnością innych podmiotów, za ich zgodą.

Państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących posiada i utrzymuje

1)

specjalistyczny sprzęt niezbędny do prowadzenia badań i pomiarów stanu technicznego

i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących;

2)

system gromadzenia, przetwarzania i wymiany danych;

3)

komórki organizacyjne, które

a)

wykonują badania i pomiary niezbędne do sporządzenia ocen stanu technicznego i stanu

bezpieczeństwa budowli piętrzących oraz określenia stref zagrożeń, o których mowa

w art. 103a ust. 1 pkt 5,

b)

opracowują oceny stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących,

c)

opracowują raport o stanie bezpieczeństwa budowli piętrzących na podstawie analizy

oceny stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa budowli piętrzących, o której mowa

w art. 103a ust. 1 pkt 1,

d)

prowadzą prace rozwojowe i metodyczne w zakresie oceny stanu technicznego i stanu

bezpieczeństwa budowli piętrzących oraz w zakresie określonym w pkt 2 i art. 103a

ust. 1 pkt 1, 5 i 6.

Do zadań państwowej służby hydrogeologicznej należy

1)

wykonywanie pomiarów, obserwacji i badań hydrogeologicznych;

2)

gromadzenie, przetwarzanie, archiwizowanie oraz udostępnianie zgromadzonych informacji

dotyczących warunków hydrogeologicznych, wielkości zasobów, stanu fizykochemicznego

i ilościowego wód podziemnych;

2a)

prowadzenie i aktualizacja baz danych hydrogeologicznych, w szczególności

a)

wykazu wielkości zasobów wód podziemnych,

b)

bazy danych o otworach hydrogeologicznych,

c)

bazy danych mapy hydrogeologicznej kraju;

3)

wykonywanie bieżących analiz i ocen sytuacji hydrogeologicznej;

4)

opracowywanie oraz przekazywanie prognoz zmian wielkości zasobów, stanu oraz zagrożeń

wód podziemnych;

5)

opracowywanie i przekazywanie organom administracji publicznej ostrzeżeń przed niebezpiecznymi

zjawiskami zachodzącymi w strefach zasilania oraz poboru wód podziemnych.

1.

Państwowa służba hydrogeologiczna posiada i utrzymuje sieć obserwacyjno-badawczą wód

podziemnych oraz zespoły do spraw ocen i prognoz hydrogeologicznych.

2.

Sieć obserwacyjno-badawczą wód podziemnych stanowią

1)

stacje hydrogeologiczne;

2)

punkty obserwacyjne zwierciadła wód podziemnych;

3)

punkty badawcze jakości wód podziemnych;

4)

piezometry;

5)

obudowane źródła.

3.

(uchylony).

1.

Urządzenia pomiarowe służb państwowych podlegają ochronie na warunkach określonych

w ustawie.

2.

Zabrania się

1)

przemieszczania urządzeń pomiarowych służb państwowych przez osoby nieupoważnione;

2)

wykonywania w pobliżu urządzeń pomiarowych służb państwowych czynności powodujących

ich zniszczenie, uszkodzenie, zakłócenie prawidłowego funkcjonowania lub zmianę warunków

obserwacji.

3.

Właściciel gruntu jest obowiązany udostępnić grunt na potrzeby budowy oraz ustanowienia

strefy ochronnej urządzeń pomiarowych służb państwowych.

4.

W celu zapewnienia reprezentatywności dokonywanych pomiarów lub obserwacji mogą być

ustanawiane strefy ochronne urządzeń pomiarowych służb państwowych stanowiące obszary,

na których obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów

oraz korzystania z wód.

5.

Na obszarach stref ochronnych urządzeń pomiarowych służb państwowych może być zabronione

wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie robót lub czynności, które mogą spowodować

czasowe lub trwałe zaburzenie reprezentatywności pomiarów i obserwacji, a w szczególności

1)

w odległości 30 metrów od urządzeń pomiarowych - wznoszenie wszelkich obiektów budowlanych,

sadzenie drzew lub krzewów oraz sztuczne zraszanie upraw;

2)

w odległości od 30 do 500 metrów od urządzeń pomiarowych - wznoszenie zwartej zabudowy

piętrowej oraz sadzenie drzew w zwartych zespołach.

6.

Strefę ochronną urządzeń pomiarowych służb państwowych ustanawia, w drodze decyzji,

starosta, na wniosek właściwej służby, określając zakazy, nakazy, ograniczenia oraz

obszary, na których obowiązują, stosownie do przepisów ust. 5. Wniosek powinien zawierać

propozycje granic strefy wraz z planem sytuacyjnym oraz propozycje dotyczące zakazów,

nakazów lub ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód.

7.

W decyzji, o której mowa w ust. 6, starosta może nakazać usunięcie drzew lub krzewów.

8.

Za szkody, poniesione w związku z udostępnieniem gruntu na potrzeby budowy urządzeń

pomiarowych służb państwowych oraz w związku z wprowadzeniem w strefie ochronnej urządzeń

pomiarowych służb państwowych zakazów, nakazów lub ograniczeń w zakresie użytkowania

gruntów lub korzystania z wód, właścicielowi nieruchomości położonej w tej strefie

przysługuje odszkodowanie, odpowiednio od państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej

lub państwowej służby hydrogeologicznej, na zasadach określonych w ustawie.

1.

Osoby wykonujące badania, pomiary, obserwacje oraz prace kontrolne na potrzeby realizacji

przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną, państwową służbę hydrogeologiczną

lub państwową służbę do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących zadań, o których

mowa w art. 103, 103a ust. 1 lub art. 105, a także prace związane z wykonywaniem,

obsługą lub utrzymaniem urządzeń pomiarowych służb państwowych, mają prawo do

1)

wstępu na grunt, do obiektów budowlanych, na wody powierzchniowe, dostępu do urządzeń

wodnych zlokalizowanych na terenie nieruchomości oraz dokonywania niezbędnych czynności

związanych z wykonywanymi pracami;

2)

umieszczania na gruntach, obiektach budowlanych oraz w wodach powierzchniowych urządzeń

pomiarowych służb państwowych;

3)

usuwania drzew lub krzewów z obszaru strefy ochronnej oraz wykonywania niwelacji terenu.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają przepisów dotyczących ochrony zabytków, dróg publicznych, ochrony

środowiska i prawa budowlanego.

3.

Na terenach zamkniętych, o których mowa w ustawie - Prawo budowlane, prace, o których mowa w ust. 1, mogą być wykonywane tylko za zgodą właściwego ministra.

4

Właściciel nieruchomości jest obowiązany umożliwić wykonanie prac, o których mowa

w ust. 1, przez osoby upoważnione przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną,

państwową służbę hydrogeologiczną oraz państwową służbę do spraw bezpieczeństwa budowli

piętrzących.

1.

Wobec pracowników inżynieryjno-technicznych zatrudnionych w ramach państwowej służby

hydrologiczno-meteorologicznej wprowadza się rozkład czasu pracy

1)

zmianowy - na stanowiskach, na których jest to konieczne ze względu na szczególne

warunki pracy lub warunki atmosferyczne;

2)

podstawowy - na pozostałych stanowiskach.

2.

Stanowiska, o których mowa w ust. 1, ustala dyrektor instytutu Meteorologii i Gospodarki

Wodnej.

3.

Zmianowy rozkład czasu pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, polega na wykonywaniu

powierzonych im zadań nie dłużej niż przez 48 godzin, po których następuje, co najmniej

48 godzin wolnych od pracy.

4.

Podstawowy rozkład czasu pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, polega na wykonywaniu

powierzonych im zadań w dobowym wymiarze czasu pracy nieprzekraczającym 8 godzin,

w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 3 miesięcy.

5.

Czas pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać przeciętnie

40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym 6 miesięcy.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor instytutu Meteorologii i Gospodarki

Wodnej może ustalić indywidualny rozkład czasu pracy pracowników, o których mowa w

ust. 1, w ramach normy czasu pracy, o której mowa w ust. 4.

1

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna, państwowa służba hydrogeologiczna

oraz państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących są finansowane ze

środków budżetu państwa.

2.

Ze środków budżetu państwa w części dotyczącej gospodarki wodnej, będących w dyspozycji

Prezesa Krajowego Zarządu, finansowane jest

1

utrzymanie bieżącej działalności państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej,

państwowej służby hydrogeologicznej oraz państwowej służby do spraw bezpieczeństwa

budowli piętrzących;

2

utrzymanie, odbudowa, rozbudowa, przebudowa i rozbiórka podstawowej sieci pomiarowo-obserwacyjnej

państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej oraz systemu gromadzenia, przetwarzania

i wymiany danych;

3)

utrzymywanie, odbudowa, rozbudowa, przebudowa i rozbiórka hydrogeologicznych urządzeń

pomiarowych państwowej służby hydrogeologicznej;

4)

(uchylony);

5)

utrzymywanie i rozwój komórek metodycznych;

6)

opracowywanie danych oraz informacji hydrologiczno-meteorologicznych i hydrogeologicznych;

7)

opracowywanie i publikowanie ostrzeżeń, ogólnych prognoz oraz komunikatów hydrologicznych

i meteorologicznych, biuletynów, a także roczników hydrologicznych, meteorologicznych

i hydrogeologicznych;

8

wykonywanie modelowania hydrologiczno-hydraulicznego szczególnie w zakresie zagrożeń

powodziowych i zjawiska suszy;

9

prowadzenie działań edukacyjnych w zakresie hydrologii, meteorologii i oceanologii;

10

współpraca z organami administracji publicznej, w zakresie ograniczania skutków niebezpiecznych

zjawisk zachodzących w atmosferze i hydrosferze.

3.

Ze środków będących w dyspozycji innych, odpowiednich dysponentów części budżetu państwa,

finansuje się

1)

(uchylony);

2)

osłonę hydrologiczno-meteorologiczną żeglugi morskiej, rybołówstwa i żeglugi śródlądowej;

3)

osłonę hydrologiczno-meteorologiczną rolnictwa;

3a)

badania elementów hydrologicznych i morfologicznych wód powierzchniowych dla potrzeb

monitorowania wód;

4)

badania wód podziemnych w zakresie elementów fizykochemicznych;

5)

informacje przekazywane na potrzeby obronności państwa;

6

utrzymanie specjalnych sieci pomiarowo-obserwacyjnych.

4

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna, państwowa służba hydrogeologiczna

oraz państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących mogą być dofinansowywane

z innych środków publicznych, na zasadach dotyczących wykorzystania tych środków.

5

Podmioty, które dla potrzeb działalności gospodarczej lub dla realizacji zadań, o

których mowa w ust. 3, korzystają z informacji uzyskanych z

1)

podstawowej sieci pomiarowo-obserwacyjnej, systemu gromadzenia, przetwarzania i wymiany

danych oraz biur prognoz hydrologicznych i biur prognoz meteorologicznych państwowej

służby hydrologiczno-meteorologicznej,

2)

sieci obserwacyjno-badawczej wód podziemnych państwowej służby hydrogeologicznej

- ponoszą koszty utrzymania, odbudowy, rozbudowy i przebudowy tych sieci, systemów

i biur lub koszty wykonania tych badań, pomiarów i ocen, na zasadach uzgodnionych

przez strony w umowie.

1

Właścicielem informacji zbieranych i przetwarzanych w wyniku realizacji standardowych

procedur przetwarzania informacji przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną,

państwową służbę hydrogeologiczną oraz państwową służbę do spraw bezpieczeństwa budowli

piętrzących jest Skarb Państwa.

2.

W imieniu Skarbu Państwa informacją, o której mowa w ust. 1, rozporządzają, odpowiednio

- instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowy instytut Geologiczny.

3

instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej jest obowiązany udostępniać nieodpłatnie

informacje o stanie atmosfery i hydrosfery, przetwarzane w wyniku realizacji standardowych

procedur, organom władzy publicznej oraz właścicielom wód lub działającym w ich imieniu

zarządcom, jak również uczelniom, instytutom naukowo-badawczym dla potrzeb badań naukowych

i dydaktycznych.

4

Państwowy instytut Geologiczny jest obowiązany udostępniać nieodpłatnie zebrane informacje

o stanie zasobów wód podziemnych, przetwarzane w wyniku realizacji standardowych procedur,

organom władzy publicznej, jak również uczelniom, instytutom naukowo-badawczym dla

potrzeb badań naukowych i dydaktycznych.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 3 i 4, udostępnia się w zakresie niezbędnym do wykonania

zadań ustawowych.

6.

Udostępnione informacje, o których mowa w ust. 3 i 4, nie mogą być przekazywane innym

podmiotom do wykorzystywania ich w celach komercyjnych.

7

instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowy instytut Geologiczny przekazują

odpłatnie w celu ponownego wykorzystywania informacje zbierane i przetwarzane w wyniku

realizacji standardowych procedur innym odbiorcom niż określeni w ust. 3 i 4, a wpływy

z tego tytułu stanowią dochód budżetu państwa.

8

instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowy instytut Geologiczny przekazują

odpłatnie w celu ponownego wykorzystywania informacje pozyskane w wyniku procedur

innych niż standardowe, a wpływy z tego tytułu stanowią odpowiednio ich przychód.

8a

Przekazanie informacji do ponownego wykorzystywania, o którym mowa w ust. 7 i 8, następuje

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm..

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, standardowe

procedury zbierania i przetwarzania informacji przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczą

oraz państwową służbę hydrogeologiczną, uwzględniając rodzaje i nazwy procedur właściwych

dla każdej ze służb.

1.

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna i państwowa służba hydrogeologiczna

publikują informacje, zebrane i przetworzone w wyniku realizacji standardowych procedur,

w ostrzeżeniach, prognozach, komunikatach, biuletynach lub rocznikach.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, podmioty,

którym państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna i państwowa służba hydrogeologiczna

są obowiązane przekazywać ostrzeżenia, prognozy, komunikaty i biuletyny, a także sposób

i częstotliwość przekazywania tych informacji oraz sposoby uzyskiwania potwierdzenia

otrzymania ostrzeżeń, kierując się względami bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa

ludzi i mienia.

Planowanie w gospodarowaniu wodami służy programowaniu i koordynowaniu działań mających

na celu

1)

osiągnięcie lub utrzymanie co najmniej dobrego stanu wód oraz ekosystemów od wody

zależnych;

2)

poprawę stanu zasobów wodnych;

3)

poprawę możliwości korzystania z wód;

4)

zmniejszanie ilości wprowadzanych do wód lub do ziemi substancji i energii mogących

negatywnie oddziaływać na wody;

5)

poprawę ochrony przeciwpowodziowej.

1.

Planowanie w gospodarowaniu wodami obejmuje następujące dokumenty planistyczne

1)

program wodno-środowiskowy kraju, z uwzględnieniem podziału na obszary dorzeczy, zwany

dalej „programem wodno-środowiskowym kraju”;

1a)

plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza;

2

plan zarządzania ryzykiem powodziowym;

2a

plan przeciwdziałania skutkom suszy na obszarze dorzecza;

3)

(uchylony);

4)

warunki korzystania z wód regionu wodnego;

5)

sporządzane w miarę potrzeby warunki korzystania z wód zlewni.

2.

Dla potrzeb planowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a, dla każdego obszaru dorzecza

sporządza się następujące dokumentacje planistyczne

1)

wykazy jednolitych części wód, ze wskazaniem sztucznych i silnie zmienionych jednolitych

części wód oraz jednolitych części wód zagrożonych nieosiągnięciem celów środowiskowych;

2)

charakterystyki jednolitych części wód;

3)

identyfikację znaczących oddziaływań antropogenicznych i ocenę ich wpływu na stan

wód powierzchniowych i podziemnych;

4)

identyfikację oddziaływań zmian poziomów wód podziemnych;

5)

rejestr wykazów obszarów chronionych;

6)

analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód;

7)

programy monitoringu wód.

2a

Dokumentacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, 3 i 6, aktualizuje się co 6 lat.

3.

Opracowując dokumentacje planistyczne, o których mowa w ust. 2, uwzględnia się, sporządzane

przez dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej dla poszczególnych regionów

wodnych

1)

identyfikacje znaczących oddziaływań antropogenicznych i ocenę ich wpływu na stan

wód powierzchniowych i podziemnych;

1a

wykazy wielkości emisji i stężeń

a)

substancji priorytetowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 38d

ust. 4,

b)

innych substancji, niż wskazane w lit. a, powodujących zanieczyszczenie

- dla których zostały określone środowiskowe normy jakości;

2)

identyfikacje oddziaływań zmian poziomów wód podziemnych;

3)

wykazy wód powierzchniowych i podziemnych wykorzystywanych do zaopatrzenia ludności

w wodę przeznaczoną do spożycia;

4

wykazy wód powierzchniowych wykorzystywanych do celów rekreacyjnych;

5)

wykazy wód powierzchniowych przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków i mięczaków

oraz umożliwiających migrację ryb;

6)

wykazy wód wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych;

7)

analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód.

4.

Rejestr wykazów obszarów chronionych zawiera wykazy

1

jednolitych części wód, przeznaczonych do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności

w wodę przeznaczoną do spożycia, o których mowa w art. 49b ust. 3;

2)

obszarów przeznaczonych do ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym;

3)

jednolitych części wód przeznaczonych do celów rekreacyjnych, w tym kąpieliskowych;

4)

obszarów wrażliwych na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł

komunalnych;

5)

obszarów narażonych na zanieczyszczenia związkami azotu, pochodzącymi ze źródeł rolniczych;

6)

obszarów przeznaczonych do ochrony siedlisk lub gatunków, ustanowionych w ustawie o ochronie przyrody, dla których utrzymanie lub poprawa stanu wód jest ważnym czynnikiem w ich ochronie.

5.

(uchylony).

6

Na potrzeby dokumentów planistycznych, o których mowa w ust. 1, wykorzystuje się profile

wody w kąpieliskach, o których mowa w art. 38 ust. 4a.

(uchylony).

1.

Program wodno-środowiskowy kraju określa podstawowe i uzupełniające działania zmierzające

do poprawy lub utrzymania dobrego stanu wód w poszczególnych obszarach dorzeczy.

2.

Działania podstawowe, o których mowa w ust. 1, są ukierunkowane na spełnienie minimalnych

wymogów i obejmują

1)

działania umożliwiające wdrożenie przepisów dotyczących ochrony wód, w szczególności

działania

a)

służące zaspokajaniu obecnych i przyszłych potrzeb wodnych w zakresie zaopatrzenia

ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków,

b)

służące ochronie siedlisk lub gatunków zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

c)

służące kontroli zagrożeń wypadkami z udziałem substancji niebezpiecznych w rozumieniu

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,

d)

związane z oceną oddziaływania przedsięwzięć na środowisko oraz na obszar Natura 2000,

e)

służące właściwemu wykorzystaniu osadów ściekowych,

f)

służące zapobieganiu zanieczyszczeniom ze źródeł rolniczych, o których mowa w art.

47;

2)

działania służące wdrożeniu zasady zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniającej wkład

wniesiony przez użytkowników wód oraz koszty środowiskowe i koszty zasobowe;

3)

działania służące propagowaniu skutecznego i zrównoważonego korzystania z wody w celu

niedopuszczenia do zagrożenia realizacji celów środowiskowych;

4)

działania prewencyjne, ochronne i kontrolne, związane z ochroną wód przed zanieczyszczeniami

pochodzącymi ze źródeł punktowych i obszarowych;

5)

działania uniemożliwiające znaczny wzrost stężeń substancji priorytetowych, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 38d ust. 4, charakteryzujących się zdolnością

do akumulacji, w osadach lub organizmach żywych;

6)

działania na rzecz optymalizowania zasad kształtowania zasobów wodnych i warunków

korzystania z nich, w tym działania na rzecz kontroli poboru wody;

7)

ograniczanie poboru słodkich wód powierzchniowych i wód podziemnych, a także ograniczanie

piętrzenia słodkich wód powierzchniowych, z uwzględnieniem potrzeby rejestrowania

takich ograniczeń;

8)

ograniczanie sztucznego zasilania wód podziemnych, które jest dopuszczalne tylko przy

założeniu, że dokonywany w tym celu pobór wody powierzchniowej lub wody podziemnej

nie zagrozi osiągnięciu celów środowiskowych, ustalonych dla wód zasilanych lub zasilających;

9)

działania służące eliminowaniu lub ograniczaniu zanieczyszczeń ze źródeł obszarowych,

w tym stanowienie przepisów prawa powszechnie obowiązującego;

10)

działania służące temu, aby znaczące oddziaływania na stan wód, nieobjęte działaniami

wymienionymi w pkt 1-9, zostały poprzedzone przedsięwzięciami zapewniającymi utrzymanie

warunków hydromorfologicznych jednolitych części wód na takim poziomie, który umożliwi

osiągnięcie wymaganego stanu ekologicznego lub dobrego potencjału ekologicznego, w

przypadku sztucznych lub silnie zmienionych jednolitych części wód;

11)

niewprowadzanie zanieczyszczeń bezpośrednio do wód podziemnych, rozumiane jako wprowadzanie

w inny sposób niż przez przesiąkanie przez glebę i podglebie, z zastrzeżeniem wyjątków

określonych w odrębnych przepisach, o ile nie zagrożą one osiągnięciu celów środowiskowych

dla jednolitych części wód podziemnych;

12)

działania służące eliminowaniu substancji priorytetowych z wód powierzchniowych oraz

stopniowemu ograniczaniu innych zanieczyszczeń, jeżeli mogłyby one zagrozić osiągnięciu

celów środowiskowych ustalonych dla tych wód;

13)

działania zapobiegające uwalnianiu w znaczących ilościach substancji szczególnie szkodliwych

dla środowiska wodnego z instalacji technicznych, a także służące zapobieganiu lub

łagodzeniu skutków zanieczyszczeń niedających się przewidzieć, w tym przez stosowanie

systemów wczesnego ostrzegania, a w przypadku zaistnienia niedających się przewidzieć

okoliczności - niezbędne środki dla zredukowania zagrożeń dla ekosystemów wodnych.

3.

Realizacja działań, o których mowa w ust. 2, nie powinna

1)

powodować wzrostu zanieczyszczenia wód morskich;

2)

przyczyniać się bezpośrednio ani pośrednio do wzrostu zanieczyszczenia śródlądowych

wód powierzchniowych, chyba że byłoby to z korzyścią dla środowiska jako całości.

4.

Działania, o których mowa w ust. 2 pkt 6-10, podlegają bieżącej weryfikacji i, w miarę

potrzeby, aktualizacji.

5.

Działania uzupełniające, o których mowa w ust. 1, są ukierunkowane w szczególności

na osiągnięcie celów środowiskowych i mogą wskazywać

1)

środki prawne, administracyjne i ekonomiczne niezbędne do zapewnienia optymalnego

wdrożenia przyjętych działań;

2)

wynegocjowane porozumienia dotyczące korzystania ze środowiska;

3)

działania na rzecz ograniczenia emisji;

4)

zasady dobrej praktyki;

5)

rekonstrukcję terenów podmokłych;

6)

działania służące efektywnemu korzystaniu z wody i ponownemu jej wykorzystaniu, przede

wszystkim promowanie technologii polegających na efektywnym wykorzystaniu wody w przemyśle

i wodooszczędnych technik nawodnień;

7)

przedsięwzięcia techniczne, badawcze, rozwojowe, demonstracyjne i edukacyjne.

6.

Dla potrzeb sporządzania programu wodno-środowiskowego kraju przeprowadza się analizy

ekonomiczne związane z korzystaniem z wód, z uwzględnieniem zasady zwrotu kosztów

usług wodnych oraz długoterminowych prognoz dotyczących możliwości zaspokojenia potrzeb

w zakresie korzystania z zasobów wodnych na obszarze dorzecza.

7.

Usługi wodne oznaczają działalność umożliwiającą gospodarstwom domowym, instytucjom

publicznym i podmiotom gospodarczym zaspokojenie ich potrzeb wodnych, w szczególności

przez

1)

utrzymywanie i kształtowanie zasobów wodnych, przede wszystkim przez piętrzenie, pobór,

magazynowanie, uzdatnianie i dystrybucję wody;

2)

odbieranie, oczyszczanie i odprowadzanie ścieków.

8.

W przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników monitoringu wód lub innych danych,

w toku opracowywania projektu programu wodno-środowiskowego kraju, że osiągnięcie

celów środowiskowych jest zagrożone, należy

1)

dokonać analizy przyczyn tych zagrożeń;

2)

poddać przeglądowi udzielone pozwolenia wodnoprawne;

3)

poddać przeglądowi i dostosować programy monitoringu wód;

4)

uzupełnić program wodno-środowiskowy kraju o dodatkowe działania.

9.

Program wodno-środowiskowy kraju podlega przeglądowi co 6 lat i w razie potrzeby aktualizacji.

10.

Działania zawarte w aktualizacjach zostaną wprowadzone w ciągu 3 lat od ich ustalenia.

1.

Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza zawiera

1)

ogólny opis cech charakterystycznych obszaru dorzecza, obejmujący w szczególności

a)

wykaz jednolitych części wód powierzchniowych, wraz z podaniem ich typów i ustalonych

warunków referencyjnych,

b)

wykaz jednolitych części wód podziemnych;

2)

podsumowanie identyfikacji znaczących oddziaływań antropogenicznych i oceny ich wpływu

na stan wód powierzchniowych i podziemnych;

3

wykazy obszarów chronionych, o których mowa w art. 113 ust. 4, wraz z graficznym przedstawieniem

przebiegu ich granic oraz określeniem podstaw prawnych ich utworzenia;

3a

wykazy, o których mowa w art. 113 ust. 3 pkt 1a, wraz z ich graficznym przedstawieniem,

o ile jest dostępne;

4)

mapę sieci monitoringu, wraz z prezentacją programów monitoringowych;

5)

ustalenie celów środowiskowych dla jednolitych części wód i obszarów chronionych;

6)

podsumowanie wyników analizy ekonomicznej związanej z korzystaniem z wód;

7)

podsumowanie działań zawartych w programie wodno-środowiskowym kraju, z uwzględnieniem

sposobów osiągania ustanawianych celów środowiskowych;

8)

wykaz innych szczegółowych programów i planów gospodarowania dla obszaru dorzecza

dotyczących zlewni, sektorów gospodarki, problemów lub typów wód, wraz z omówieniem

zawartości tych programów i planów;

9)

podsumowanie działań zastosowanych w celu informowania społeczeństwa i konsultacji

publicznych, opis wyników i dokonanych na tej podstawie zmian w planie;

10)

wykaz organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami dla obszaru dorzecza;

11)

informację o sposobach i procedurach pozyskiwania informacji i dokumentacji źródłowej

wykorzystanej do sporządzenia planu oraz informacji o spodziewanych wynikach realizacji

planu.

2.

W planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza należy zapewnić rozpoczęcie realizacji

działań, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, nie później niż w terminie 3 lat od dnia

ogłoszenia planu.

3.

Aktualizacji planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza dokonuje się co 6 lat.

4.

Aktualizacja planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza powinna zawierać, oprócz

danych, o których mowa w ust. 1

1)

podsumowanie wszelkich zmian lub uaktualnień dokonanych od dnia ogłoszenia poprzedniego

planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza;

2)

ocenę postępu w osiąganiu celów środowiskowych, z prezentacją wyników monitoringu

w okresie objętym poprzednim planem oraz wyjaśnieniem przyczyn ewentualnego nieosiągnięcia

niektórych celów środowiskowych;

3)

charakterystykę i wyjaśnienie wszystkich działań przewidzianych we wcześniejszej wersji

planu gospodarowania wodami w dorzeczu, które nie zostały zastosowane;

4)

charakterystykę koniecznych dodatkowych działań ustalonych w trakcie realizacji planu.

1.

Dopuszcza się ustalenie mniej rygorystycznych celów środowiskowych niż określone w

art. 38d i 38e dla wybranych jednolitych części wód, które są w takim stopniu zmienione

działalnością człowieka lub których naturalne warunki są takie, że osiągnięcie tych

celów byłoby niewykonalne lub rodziłoby nieproporcjonalnie wysokie koszty w stosunku

do spodziewanych korzyści i jednocześnie

1)

potrzeby w zakresie środowiska, społeczne lub gospodarcze, zaspokajane przez taką

działalność człowieka, nie mogą być zaspokojone za pomocą innych działań, korzystniejszych

z punktu widzenia środowiska i bez ponoszenia nieproporcjonalnie wysokich kosztów

w stosunku do spodziewanych korzyści;

2)

dla wód powierzchniowych osiąga się najlepszy z możliwych stan ekologiczny i chemiczny

przy danych oddziaływaniach, których nie można byłoby w racjonalny sposób uniknąć

z powodu charakteru działalności człowieka lub rodzaju zanieczyszczenia;

3)

dla wód podziemnych zachodzą możliwie jak najmniejsze zmiany dobrego stanu ilościowego

i dobrego stanu chemicznego przy danych oddziaływaniach, których nie można byłoby

w racjonalny sposób uniknąć z powodu charakteru działalności człowieka lub rodzaju

zanieczyszczenia;

4)

nie zachodzi dalsze pogorszenie stanu jednolitych części wód.

2.

Mniej rygorystyczne cele środowiskowe zawiera się i szczegółowo uzasadnia w planie

gospodarowania wodami na obszarze dorzecza oraz weryfikuje co 6 lat.

1.

Warunki korzystania z wód regionu wodnego określają

1)

szczegółowe wymagania w zakresie stanu wód wynikające z ustalonych celów środowiskowych;

2)

priorytety w zaspokajaniu potrzeb wodnych;

3)

ograniczenia w korzystaniu z wód na obszarze regionu wodnego lub jego części albo

dla wskazanych jednolitych części wód niezbędne dla osiągnięcia ustalonych celów środowiskowych,

w szczególności w zakresie

a)

poboru wód powierzchniowych lub podziemnych,

b)

wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,

c)

wprowadzania substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego do wód, do

ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych,

d)

wykonywania nowych urządzeń wodnych.

2.

Przy sporządzaniu warunków korzystania z wód regionu wodnego uwzględnia się

1)

ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego;

2)

ustalenia zawarte w dokumentacjach hydrogeologicznych dotyczących w szczególności

ustalenia zasobów wód podziemnych oraz określenia warunków hydrogeologicznych w związku

z ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych.

1

Warunki korzystania z wód zlewni sporządza się dla obszarów, dla których w wyniku

ustaleń planu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1a, jest konieczne określenie szczególnych

zasad ochrony zasobów wodnych, a zwłaszcza ich ilości i jakości, w celu osiągnięcia

dobrego stanu wód.

2.

Warunki korzystania z wód zlewni zawierają odpowiednio dane, o których mowa w art.

115.

(uchylony).

Ustalenia planów, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1a-2a, uwzględnia się w koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju województwa, planach zagospodarowania

przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

1.

Program wodno-środowiskowy kraju Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej opracowuje

w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej oraz ministrem właściwym

do spraw środowiska.

1a

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, opracowując program wodno-środowiskowy

kraju, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

2.

W przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników monitoringu wód lub innych danych,

w toku opracowywania programu wodno-środowiskowego kraju, że realizacja celów środowiskowych

jest zagrożona

1

Prezes Krajowego Zarządu podejmuje działania, o których mowa w art. 113b ust. 8 pkt

1 i 4;

2

Główny inspektor Ochrony Środowiska podejmuje działania, o których mowa w art. 113b

ust. 8 pkt 3.

3

Rada Ministrów zatwierdza i ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”

1)

plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza;

2)

plan zarządzania ryzykiem powodziowym;

3)

plan przeciwdziałania skutkom suszy na obszarze dorzecza.

3a

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, sporządzając lub aktualizując plan, o

którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 2, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

4.

Dokumentacje planistyczne, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1-6, sporządza Prezes

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

5.

Dokumentacje, o których mowa w art. 113 ust. 3, oraz wykazy, o których mowa w art.

113 ust. 4, sporządza dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

6.

Plany, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 3, sporządza dyrektor regionalnego zarządu,

a zatwierdza Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

6a

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, sporządzając lub aktualizując plan,

o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 3, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

7.

Zapewniając aktywny udział wszystkich zainteresowanych w osiąganiu celów środowiskowych,

w szczególności w opracowywaniu, przeglądzie i uaktualnianiu planów gospodarowania

wodami na obszarze dorzecza, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej podaje do

publicznej wiadomości, w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w celu zgłaszania uwag

1)

harmonogram i program prac związanych ze sporządzaniem planu, w tym zestawienie działań,

które należy wprowadzić w drodze konsultacji, co najmniej na 3 lata przed rozpoczęciem

okresu, którego dotyczy plan;

2)

przegląd istotnych problemów gospodarki wodnej określonych dla danego obszaru dorzecza,

co najmniej na 2 lata przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy plan;

3)

kopię projektu planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, co najmniej na rok

przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy plan.

8

Udostępnienie przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej materiałów źródłowych

wykorzystanych do opracowania projektu planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza

odbywa się na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

9.

W terminie 6 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości informacji, o których

mowa w ust. 7, zainteresowani mogą składać, do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki

Wodnej, pisemne uwagi do ustaleń zawartych w tych dokumentach.

Opracowanie planów zarządzania ryzykiem powodziowym i ich przeglądy przeprowadza się

w sposób skoordynowany z przeglądami planów gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

1

Warunki korzystania z wód regionu wodnego oraz warunki korzystania z wód zlewni ustala,

w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu, po ich uzgodnieniu

z Prezesem Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, kierując się ustaleniami planu, o

którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1a.

2

Dyrektor regionalnego zarządu, ustalając warunki korzystania z wód regionu wodnego

oraz warunki korzystania z wód zlewni, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 4 i 5,

zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

Rada Ministrów, kierując się zasadami i potrzebami ochrony wód, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres opracowywania planów gospodarowania wodami na obszarach

dorzeczy, w tym

1)

szczegółowy zakres informacji koniecznych do sporządzania planów oraz sposób ich wykorzystania

i przetwarzania;

2)

zakres identyfikacji znaczących oddziaływań antropogenicznych i oceny ich wpływu na

stan wód powierzchniowych i podziemnych;

3)

wymagania, jakie należy spełnić przy ustalaniu celów środowiskowych;

4)

zakres analiz ekonomicznych związanych z korzystaniem z wód;

5)

częstotliwość weryfikacji pozyskiwanych informacji i sporządzanych dokumentów.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na

1)

szczególne korzystanie z wód;

2)

regulację wód oraz zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód,

mającą wpływ na warunki przepływu wody;

3)

wykonanie urządzeń wodnych;

4)

rolnicze wykorzystanie ścieków, w zakresie nieobjętym zwykłym korzystaniem z wód;

5)

długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej;

6)

piętrzenie wody podziemnej;

7)

gromadzenie ścieków oraz odpadów w obrębie obszarów górniczych utworzonych dla wód

leczniczych;

8)

odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych;

9)

wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących rozwój glonów;

10)

wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków

przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1.

2.

Pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na

1)

gromadzenie ścieków, a także innych materiałów, prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie

odpadów,

2)

wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót,

3)

wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów oraz ich składowanie

- na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których

mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88l ust. 2.

2a

Pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, nie jest wymagane na obszarze

pasa technicznego utworzonego dla morza terytorialnego lub morskich wód wewnętrznych,

z wyłączeniem ujściowych odcinków rzek.

3.

Pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do ziemi ścieków innych niż wymienione w art.

39 ust. 2 pkt 1 może być udzielone, jeżeli wydano decyzję, o której mowa w art. 39

ust. 3.

3a

Obowiązek posiadania pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, dotyczy

także wytwórcy ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe

dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust.

1.

4.

Pozwolenia wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi albo do urządzeń

kanalizacyjnych są wydawane z uwzględnieniem postanowień rozdziałów 1-4 w dziale IV

tytułu III ustawy - Prawo ochrony środowiska.

1

Jeżeli o wydanie pozwolenia wodnoprawnego ubiega się kilka zakładów, których działalność

wzajemnie się wyklucza z powodu stanu zasobów wodnych, pierwszeństwo w uzyskaniu pozwolenia

wodnoprawnego mają zakłady, które będą pobierać wodę w celu zaopatrzenia ludności

w wodę przeznaczoną do spożycia, następnie - zakłady, których korzystanie z wód przyczyni

się do zwiększenia naturalnej lub sztucznej retencji wód lub poprawy stosunków biologicznych

w środowisku wodnym, a w dalszej kolejności właściciele oraz posiadacze samoistni

i zależni innych obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej.

1a

Jeżeli jednym z zakładów ubiegających się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest

właściciel urządzenia wodnego koniecznego do realizacji tego pozwolenia, pierwszeństwo

w uzyskaniu pozwolenia przysługuje temu zakładowi.

2.

Pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych

do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących

wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu

wodnoprawnym.

3.

Wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości lub urządzeń koniecznych do

realizacji pozwolenia wodnoprawnego, nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych

w związku z otrzymaniem pozwolenia.

Pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane na

1)

uprawianie żeglugi na śródlądowych drogach wodnych;

2)

holowanie oraz spław drewna;

3)

wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów oraz wycinanie roślin w związku

z utrzymywaniem wód, szlaków żeglownych oraz remontem urządzeń wodnych;

4)

wykonanie pilnych prac zabezpieczających w okresie powodzi;

5)

wykonywanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania

z wód z ujęć o głębokości do 30 m;

6)

odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji nie wykracza

poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem;

7)

rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych;

8)

pobór wód powierzchniowych lub podziemnych w ilości nieprzekraczającej 5 m

9)

odprowadzanie wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań otworów hydrogeologicznych;

10)

pobór i odprowadzanie wód w związku z wykonywaniem odwiertów lub otworów strzałowych

przy użyciu płuczki wodnej na cele badań sejsmicznych;

11

odbudowę, rozbudowę, przebudowę lub rozbiórkę urządzeń pomiarowych służb państwowych

na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzję, o której mowa

w art. 88l ust. 2.

Pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać

1

ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyjątkiem okoliczności,

o których mowa w art. 38j, lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego

lub warunków korzystania z wód zlewni;

2)

ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy;

3)

wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków

oraz wynikających z odrębnych przepisów.

Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli

1)

projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa

w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3;

2)

projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania

potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

1.

Pozwolenie wodnoprawne wydaje się, w drodze decyzji, na czas określony.

2.

Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydaje się na okres nie dłuższy

niż 20 lat.

3.

Pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi wydaje się na okres

nie dłuższy niż 10 lat.

3a.

Pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do wód lub do urządzeń kanalizacyjnych, będących

własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie

szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art.

45 ust. 1 pkt 1 albo art. 45a ust. 1 wydaje się na okres nie dłuższy niż 4 lata.

4

Pozwolenie wodnoprawne na wycinanie roślin z wód lub z brzegu oraz wydobywanie kamienia,

żwiru, piasku oraz innych materiałów z wód lub z obszarów szczególnego zagrożenia

powodzią wydaje się na okres nie dłuższy niż 5 lat.

5.

Obowiązek ustalenia czasu obowiązywania nie dotyczy pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie

urządzeń wodnych.

6.

Informację o wszczęciu postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego właściwy organ

podaje do publicznej wiadomości.

7

Stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest

1)

wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego;

2)

właściciel wody;

3)

właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe

zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego;

4)

właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania

zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

5)

władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania

z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

6)

uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub

planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

7a

Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przekracza

20, do stron innych niż

1)

wnioskodawca,

2)

właściciel wody,

3)

właściciel urządzeń wodnych,

4)

uprawniony do rybactwa

- stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

7b

Dyrektor regionalnego zarządu, marszałek województwa albo starosta podlega wyłączeniu

od załatwienia sprawy, w której jest wnioskodawcą.

7c

W przypadku, o którym mowa w ust. 7b, sprawę załatwia odpowiednio dyrektor regionalnego

zarządu, marszałek województwa wyznaczony przez Prezesa Krajowego Zarządu albo starosta

wyznaczony przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu.

8

W postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się przepisów art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

9.

(uchylony).

1.

W pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania

uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów

ludności i gospodarki, a w szczególności

1

ilość pobieranej lub odprowadzanej wody, w tym maksymalną ilość m

1a)

sposób gospodarowania wodą, w tym charakterystyczne rzędne piętrzenia oraz przepływy;

1b

tryb pracy elektrowni wodnej;

2)

ograniczenia wynikające z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego;

3)

ilość, stan i skład ścieków wykorzystywanych rolniczo;

4)

ilość, stan i skład ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych

albo minimalny procent redukcji zanieczyszczeń w procesie oczyszczania ścieków, a

w przypadku ścieków przemysłowych, jeżeli jest to uzasadnione, dopuszczalne ilości

zanieczyszczeń, zwłaszcza ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska

wodnego, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego

surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu;

5)

terminy pobierania i odprowadzania wody oraz wprowadzania ścieków dla zakładów, których

działalność cechuje się sezonową zmiennością;

6

opis urządzenia wodnego, w tym położenie za pomocą współrzędnych geograficznych oraz

podstawowe parametry charakteryzujące to urządzenie i warunki jego wykonania;

7)

obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych

do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego;

7a)

wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania

tego pozwolenia wodnoprawnego;

8)

niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko;

8a

przedsięwzięcia i działania niezbędne dla spełnienia warunków, o których mowa w art.

38j, jeżeli jest to uzasadnione;

9)

sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód,

do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo wykorzystywanych rolniczo, o ile wykraczają

one poza wymagania wynikające z przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i

ust. 2, albo z przepisów odrębnych;

9a

sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej wody w stanie pierwotnym;

9b)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych;

10)

prowadzenie okresowych pomiarów wydajności i poziomu zwierciadła wody w studni;

11)

sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności bądź awarii urządzeń

istotnych dla realizacji pozwolenia, a także rozmiar i warunki korzystania z wód oraz

urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z maksymalnym, dopuszczalnym czasem trwania

tych warunków;

12)

wskazanie zakazów, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 3, i obszaru, na którym one

obowiązują.

2.

W razie potrzeby w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustala się obowiązek

1)

prowadzenia pomiarów jakości wód podziemnych oraz wód płynących poniżej i powyżej

miejsca zrzutu ścieków, z określeniem częstotliwości i metod tych pomiarów;

2)

(uchylony);

3)

wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie

do odnoszonych korzyści;

4)

wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania wód, stosownie do wzrostu

tych kosztów w wyniku realizacji tego pozwolenia;

5)

odtworzenia retencji przez budowę służących do tego celu urządzeń wodnych lub realizację

innych przedsięwzięć, jeżeli w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi

zmniejszenie naturalnej lub sztucznej retencji wód śródlądowych;

6)

podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb lub uczestniczenia w kosztach

zarybiania wód powierzchniowych, jeżeli w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego

nastąpi zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji.

3

instrukcję gospodarowania wodą na korzystanie z wód powierzchniowych za pomocą urządzeń

do jej piętrzenia lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów

zatwierdza się w pozwoleniu wodnoprawnym i doręcza się właściwemu dyrektorowi regionalnego

zarządu, właścicielowi wody oraz zakładom, których dotyczy instrukcja gospodarowania

wodą.

4.

(uchylony).

5

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego przekazuje do właściwego dyrektora

regionalnego zarządu informację o pozwoleniu wodnoprawnym, które wygasło z mocy prawa,

zostało zmienione albo cofnięte, albo którego wygaśnięcie zostało stwierdzone w drodze

decyzji.

(uchylony).

1.

Na wspólne korzystanie z wód przez kilka zakładów może być wydane jedno pozwolenie

wodnoprawne.

2.

Zakłady, o których mowa w ust. 1, występują z wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne,

wskazując jeden z tych zakładów, jako zakład główny.

3.

Urządzenia wodne służące do wspólnego korzystania z wód utrzymuje zakład główny.

4.

Rozliczenia finansowe zakładu głównego z pozostałymi zakładami, posiadającymi wspólne

pozwolenie wodnoprawne, w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych

kar pieniężnych ponoszonych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska, następuje

na podstawie umowy.

1.

Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

operat wodnoprawny, zwany dalej „operatem”;

2)

decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy,

jeżeli jest ona wymagana - w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego

na wykonanie urządzenia wodnego;

3)

opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym.

2a.

Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych lub

na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów dołącza się projekt instrukcji

gospodarowania wodą, zawierający opis sposobu gospodarowania wodą i zaspokojenia potrzeb

wszystkich użytkowników odnoszących korzyści z urządzenia wodnego, którego dotyczy

instrukcja.

2b.

Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych oraz na odwodnienie

zakładu górniczego lub obiektu budowlanego dołącza się dokumentację hydrogeologiczną,

o ile jej sporządzanie wynika z przepisów odrębnych.

3.

Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych

ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska

wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1, oprócz odpowiednich

dokumentów, o których mowa w ust. 2, dołącza się zgodę właściciela tych urządzeń.

4.

Pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych może być wydane na podstawie

projektu tych urządzeń, jeżeli projekt ten odpowiada wymaganiom operatu, o którym

mowa w art. 132.

5.

Koszty opracowania projektu instrukcji gospodarowania wodą ponoszą

1)

podmioty odnoszące korzyści z urządzenia wodnego, którego dotyczy instrukcja, proporcjonalnie

do odnoszonych korzyści;

2)

podmioty, których korzystanie z wody lub urządzenia wodnego wymaga dokonania zmiany

instrukcji.

1.

Operat sporządza się w formie opisowej i graficznej.

1a

Operat sporządza się także na elektronicznych nośnikach danych jako dokument tekstowy,

zaś część graficzną operatu w postaci plików typu wektorowego lub rastrowego.

2.

Część opisowa operatu zawiera

1)

oznaczenie zakładu ubiegającego się o wydanie pozwolenia, jego siedziby i adresu;

2)

wyszczególnienie

a)

celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód,

b)

rodzaju urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych,

c)

stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania

z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów

ich właścicieli,

d)

obowiązków ubiegającego się o wydanie pozwolenia w stosunku do osób trzecich;

2a

opis urządzenia wodnego, w tym położenie za pomocą współrzędnych geograficznych oraz

podstawowe parametry charakteryzujące to urządzenie i warunki jego wykonania;

3)

charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym;

3a

charakterystykę odbiornika ścieków objętego pozwoleniem wodnoprawnym;

4

ustalenia wynikające z planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza i warunków

korzystania z wód regionu wodnego;

5

określenie wpływu gospodarki wodnej zakładu na wody powierzchniowe oraz podziemne,

w szczególności na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych;

6)

planowany okres rozruchu i sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności

bądź wystąpienia awarii lub uszkodzenia urządzeń pomiarowych oraz rozmiar, warunki

korzystania z wód i urządzeń wodnych w tych sytuacjach;

7)

informację o formach ochrony przyrody utworzonych lub ustanowionych na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, występujących w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych

do wykonania urządzeń wodnych.

3.

Część graficzna operatu zawiera

1)

plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych

do wykonania urządzeń wodnych, z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią,

naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu;

2)

zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych oraz koryt wody płynącej

w zasięgu oddziaływania tych urządzeń;

3)

schemat rozmieszczenia urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych;

4)

schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych.

4.

Operat, na którego podstawie wydaje się pozwolenie wodnoprawne na pobór wód, oprócz

odpowiednich danych, o których mowa w ust. 2 i 3, zawiera

1

określenie w m

2)

opis techniczny urządzeń służących do poboru wody;

3)

określenie rodzajów urządzeń służących do rejestracji oraz pomiaru poboru wody;

4)

określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych analiz pobieranej wody.

5.

Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków

do wód, ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych, oprócz odpowiednich danych, o których

mowa w ust. 2 i 3, zawiera

1)

schemat technologiczny wraz z bilansem masowym i rodzajami wykorzystywanych materiałów,

surowców i paliw istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska;

1a)

(uchylony);

1b)

(uchylony);

1c

określenie w m

1d

określenie stanu i składu ścieków lub minimalnego procentu redukcji zanieczyszczeń

w ściekach lub - w przypadku ścieków przemysłowych - dopuszczalnych ilości zanieczyszczeń,

w szczególności ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego,

wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego surowca,

materiału, paliwa lub powstającego produktu oraz przewidywany sposób i efekt ich oczyszczania;

1e

wyniki pomiarów ilości i jakości ścieków, jeżeli ich przeprowadzenie było wymagane;

2)

opis instalacji i urządzeń służących do gromadzenia, oczyszczania oraz odprowadzania

ścieków;

3)

określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych analiz odprowadzanych ścieków

oraz wód podziemnych lub wód powierzchniowych powyżej i poniżej miejsca zrzutu ścieków;

4)

opis urządzeń służących do pomiaru oraz rejestracji ilości, stanu i składu odprowadzanych

ścieków;

5)

opis jakości wody w miejscu zamierzonego wprowadzania ścieków;

6)

informację o sposobie zagospodarowania osadów ściekowych.

6.

Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne na rolnicze wykorzystanie

ścieków, oprócz odpowiednich danych, o których mowa w ust. 2 i 3, zawiera określenie

1)

ilości, składu i rodzaju ścieków;

2)

jednostkowych dawek ścieków i okresów ich stosowania;

3)

powierzchni i charakterystyki gruntów przeznaczonych do rolniczego wykorzystania ścieków.

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9

Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odstąpić od niektórych wymagań

dotyczących operatu, z wyłączeniem wymagania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2a.

10.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, zakres

instrukcji gospodarowania wodą, kierując się funkcją urządzeń wodnych oraz koniecznością

zaspokojenia potrzeb wodnych korzystających z wód, stosownie do posiadanych przez

nich uprawnień.

1.

W przypadku naruszenia interesów osób trzecich lub zmiany sposobu użytkowania wód

w regionie wodnym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji,

może nałożyć na zakład posiadający pozwolenie obowiązek

1)

wykonania ekspertyzy;

2)

opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą.

2.

Na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia

wodnoprawnego może odpowiednio zmienić pozwolenie wodnoprawne

1)

ograniczając zakres korzystania z wód;

2)

w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 128 ust. 1 i 3.

1.

Następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki

wynikające z tego pozwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji, przejęcie praw i obowiązków

wynikających z pozwolenia następuje na zasadach określonych w ustawie - Prawo ochrony

środowiska.

3

Do przejęcia praw i obowiązków, wynikających z pozwolenia na wprowadzanie do urządzeń

kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających

substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, przepisy ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

Pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli

1)

upłynął okres, na który było wydane;

2)

zakład zrzekł się uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu;

3

zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 3 lat od dnia, w którym

pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne.

1.

Pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli

1)

zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych

w pozwoleniu;

2)

urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym

lub nie są należycie utrzymywane;

3)

zakład nie realizuje obowiązków wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne,

uprawnionych do rybactwa oraz osób narażonych na szkody, albo nie realizuje przedsięwzięć

ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko, ustalonych w pozwoleniu;

4)

zasoby wód podziemnych uległy zmniejszeniu w sposób naturalny;

5)

zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień wynikających z pozwolenia

wodnoprawnego, z powodów innych niż określone w art. 135 pkt 3, lub nie korzystał

z tych uprawnień przez okres co najmniej 2 lat;

6)

nastąpiła zmiana przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2;

7

jest to konieczne dla osiągnięcia celów środowiskowych w zakresie wynikającym z planu

gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, warunków korzystania z wód regionu wodnego

lub warunków korzystania z wód zlewni i uzasadnione wynikami monitoringu wód.

2.

Przeglądu ustaleń pozwoleń wodnoprawnych na pobór wody lub wprowadzanie ścieków do

wód, do ziemi lub urządzeń kanalizacyjnych, a także realizacji tych pozwoleń właściwy

organ dokonuje co najmniej raz na 4 lata; w przypadku zaistnienia okoliczności, o

których mowa w ust. 1, właściwy organ z urzędu może cofnąć lub ograniczyć pozwolenie

wodnoprawne bez odszkodowania.

1.

Pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć za odszkodowaniem, jeżeli jest

to uzasadnione interesem społecznym albo ważnymi względami gospodarczymi.

2.

O odszkodowaniu orzeka, w drodze decyzji, organ właściwy do cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia wodnoprawnego, na warunkach określonych w ustawie.

3.

Odszkodowanie przysługuje od

1)

starosty, z budżetu powiatu - jeżeli cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia jest uzasadnione

interesem społecznym;

2)

(uchylony);

3)

tego, który odniesie korzyści z cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego

- jeżeli cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego jest uzasadnione ważnymi

względami gospodarczymi.

1.

Stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje

z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji.

2.

Decyzją o wygaśnięciu lub cofnięciu można nałożyć obowiązek usunięcia negatywnych

skutków w środowisku wynikających z wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych

w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu

wodnoprawnym oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku.

1.

W decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego można

określić obowiązki zakładu niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, a w szczególności

zobowiązać zakład do usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów, które zostały wykonane

lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia.

2.

W przypadku wygaśnięcia lub cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego urządzenia wodne lub

ich części, których pozostawienie jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych,

z zastrzeżeniem ust. 3, mogą być przejęte bez odszkodowania na własność właściciela

wody, chyba że właściciel urządzenia wodnego, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym

decyzja o wygaśnięciu lub cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna,

rozporządzi prawem własności tego urządzenia.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy stawów oraz gruntów, na których znajdują się urządzenia

wodne, o których mowa w ust. 2.

4.

W decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego orzeka

się o niezbędności pozostawienia urządzenia wodnego.

5.

Przeniesienie prawa własności do urządzenia wodnego, o którym mowa w ust. 2, następuje

w drodze decyzji stanowiącej podstawę dokonania wpisu właściciela urządzenia wodnego

w księdze wieczystej nieruchomości (zbiorze dokumentów).

1

Organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a,

jest starosta, wykonujący to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej.

2.

Marszałek województwa wydaje pozwolenie wodnoprawne

1

jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja

instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami,

o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

1a

o których mowa w art. 122 ust. 1, jeżeli dotyczą korzystania z wód i wykonywania urządzeń

wodnych w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących, będących

przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2

na wykonanie budowli przeciwpowodziowych;

3)

na przerzuty wody i wykonanie niezbędnych do tego urządzeń wodnych;

4)

na wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących rozwój glonów;

5)

o których mowa w art. 122 ust. 2;

5a)

na wydobywanie z wód powierzchniowych kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów;

5b)

na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje

szczególnie szkodliwe dla środowiska określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 45a ust. 1 pochodzących z eksploatacji instalacji związanej z przedsięwzięciami,

o których mowa w pkt 1;

5c)

wszystkie, o których mowa w art. 122, wymagane dla przedsięwzięcia, jeżeli jest organem

właściwym do wydania jednego z tych pozwoleń;

5d)

na wspólne korzystanie z wód, o którym mowa w art. 130, jeżeli jest organem właściwym

do wydania pozwolenia wodnoprawnego dla jednego z zakładów;

6)

(uchylony).

2a

Dyrektor regionalnego zarządu wydaje pozwolenia wodnoprawne, w przypadku gdy szczególne

korzystanie z wód lub wykonywanie urządzeń wodnych, w całości lub w części, odbywa

się na terenach zamkniętych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, a odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

2b.

(uchylony).

3.

Organ właściwy do wydawania pozwolenia wodnoprawnego jest właściwy w sprawach stwierdzenia

wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia tego pozwolenia, a także orzeczenia o przeniesieniu

prawa własności urządzenia wodnego na własność właściciela wody.

Przepisy art. 122-140 dotyczące wykonywania studni do poboru wód podziemnych nie naruszają

przepisów ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.

instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami stanowią

1)

należności za korzystanie ze śródlądowych dróg wodnych oraz urządzeń wodnych stanowiących

własność Skarbu Państwa, usytuowanych na śródlądowych wodach powierzchniowych;

2)

opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 3;

3)

opłaty, o których mowa w art. 20 ust. 10;

4)

opłaty, o których mowa w art. 155 ust. 4;

5

opłaty z umów, o których mowa w art. 217 ust. 6.

Należności za korzystanie ze śródlądowych dróg wodnych oraz urządzeń wodnych stanowiących

własność Skarbu Państwa, usytuowanych na śródlądowych wodach powierzchniowych, zwane

dalej „należnościami”, uiszcza się za

1)

żeglugę oraz przewóz ludzi lub towarów obiektami pływającymi;

2)

holowanie lub spław drewna;

3)

korzystanie ze śluz lub pochylni.

1.

Z uiszczania należności zwolnione są

1)

łodzie sportowo-turystyczne i inne małe statki (do 15 ton nośności lub służące do

przewozu nie więcej niż 12 pasażerów); zwolnienie nie dotyczy należności za korzystanie

ze śluz lub pochylni;

2)

statki jednostek organizacyjnych właściciela wód lub urządzeń wodnych zlokalizowanych

na wodach oraz jednostek państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej;

3

statki jednostek sił zbrojnych, jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych,

Służby Celnej oraz jednostek ratowniczych;

4)

statki urzędów żeglugi śródlądowej;

5)

statki Państwowej i Społecznej Straży Rybackiej;

6)

statki urzędów morskich;

7)

promy leżące w ciągach dróg publicznych.

2.

Od uczniów szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych ogólnokształcących

i zawodowych oraz od studentów szkół wyższych należności za śluzowanie obniża się

o połowę.

Należności za żeglugę statków pasażerskich oraz wycieczkowych ustala się w zależności

od ilości miejsc pasażerskich i długości przebytej drogi w jednym rejsie, a za żeglugę

pustych statków towarowych oraz barek - za jeden tonokilometr nośności wymierzonej.

1.

Należność za przewóz towarów ustala się dla odcinków dróg wodnych w zależności od

masy przewożonych towarów i długości trasy; masę towarów zaokrągla się do pełnych

ton, a wysokość należności - do pełnych dziesiątek groszy.

2.

Jeżeli należność za przewóz towarów byłaby niższa od należności za żeglugę pustego

statku, należność ustala się jak za przejazd pustego statku.

3.

W śluzach wielostopniowych każdą komorę uznaje się za osobną śluzę.

1.

Należność za przewóz, holowanie lub spław drewna ustala się za tonokilometry.

2.

Masę drewna ustala się na podstawie dokumentu przewozowego wystawionego przez przewoźnika;

jeżeli w dokumencie przewozowym nie podano ilości metrów sześciennych drewna albo

przewoźnik nie wystawił dokumentu przewozowego, przyjmuje się, że 1 m

Należność za korzystanie ze śluz lub pochylni ustala się w zależności od rodzaju i

wielkości statku oraz od godzin korzystania z tych urządzeń: w godzinach od 7

1.

Wysokość należności ustala jednostka organizacyjna odpowiedzialna za utrzymanie odcinków

śródlądowych dróg wodnych lub urządzeń wodnych stanowiących własność Skarbu Państwa,

zwana dalej „właściwą jednostką organizacyjną”, na podstawie informacji składanej

przez zakład obowiązany do uiszczania należności, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać dane dotyczące przewozów towarowych

wyrażonych w tonokilometrach, rejsów statków pasażerskich lub wycieczkowych, rejsów

pustych statków towarowych lub barek, liczby śluzowań oraz przejść przez pochylnię,

uwzględniając odpowiednio art. 145-147.

3.

Zakład, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do składania informacji, o której

mowa w ust. 2, właściwej jednostce organizacyjnej w terminie do 15 dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym żegluga była wykonywana.

4.

Jeżeli zakład nie złoży informacji w terminie, o którym mowa w ust. 3, właściwa jednostka

organizacyjna ustala wysokość należności na podstawie własnych ustaleń.

5.

Należności za korzystanie ze śluz lub pochylni przez statki, o których mowa w art.

144 ust. 1 pkt 1, pobiera się bezpośrednio w miejscu śluzowania lub przejścia przez

pochylnię, z uwzględnieniem zasady, o której mowa w art. 144 ust. 2; za pobraną należność

wystawia się potwierdzenie uiszczenia należności.

6.

Do uiszczania należności za żeglugę, przewóz osób lub towarów statkami, holowanie

i spław drewna, korzystanie ze śluz lub pochylni, o której mowa w ust. 1 i 4, stosuje

się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują dyrektorowi regionalnego zarządu

gospodarki wodnej.

7.

Postępowanie w sprawie należności nieuiszczonej w terminie wszczyna się z urzędu,

w stosunku do zakładu, który zalega z jej uiszczeniem, po upływie 6 miesięcy od dnia,

w którym upłynął termin jej płatności.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia

1)

drogi wodne i odcinki dróg wodnych, o których mowa w art. 143, kierując się infrastrukturą

oraz kosztami utrzymania tych dróg;

2)

stawki należności;

3)

jednostki organizacyjne, uprawnione do pobierania należności oraz sposób ustalania

i pobierania należności;

4)

wzór formularza do składania informacji, o której mowa w art. 149 ust. 2.

2.

Realizując upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, minister będzie kierował się rodzajem

i wielkością obiektów pływających, masą przewożonych towarów, ilością miejsc pasażerskich

oraz nośnością wymierzoną, rodzajem i wielkością obiektów pływających oraz porą korzystania

z tych urządzeń, uwzględniając komu zostało powierzone utrzymanie poszczególnych odcinków

śródlądowych dróg wodnych oraz urządzeń wodnych, potrzebą jednolitego ujęcia w składanych

informacjach danych koniecznych do ustalenia należności, mając na względzie, że maksymalna

stawka należności za

1)

żeglugę pustych statków towarowych i barek nie może być wyższa niż 0,5 gr za jeden

tonokilometr nośności wymierzonej, a statków pasażerskich i wycieczkowych - 2,5 gr

za iloczyn jednego miejsca na statku i każdego kilometra przebytej drogi wodnej;

2)

przewóz towarów oraz holowanie i spław drewna nie może być wyższa niż 2 gr za jeden

tonokilometr;

3)

jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od 7

1.

Stawki należności, o których mowa w art. 150, podlegają z dniem 1 stycznia każdego

roku kalendarzowego podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi

zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, za rok poprzedni.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie później niż do dnia 30 listopada

każdego roku, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, ogłasza wysokość stawek należności na rok następny.

Należności i opłaty, o których mowa w art. 142, stanowią przychód Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

1.

Kataster wodny jest systemem informacyjnym o gospodarowaniu wodami, składającym się

z dwóch działów (Dział I i Dział II).

2.

W Dziale i katastru wodnego gromadzi się i aktualizuje dane dotyczące

1)

sieci hydrograficznej oraz hydrologicznych i meteorologicznych posterunków obserwacyjno-pomiarowych;

1a)

przebiegu granic obszarów zlewni, dorzeczy i regionów wodnych;

2)

zasobów wód podziemnych, lokalizacji głównych zbiorników wód podziemnych oraz sieci

stacjonarnych obserwacji wód;

3)

ilości i jakości zasobów wód powierzchniowych oraz podziemnych;

4)

wielkości poboru wody powierzchniowej i podziemnej;

5)

źródeł i charakterystyki zanieczyszczeń punktowych oraz obszarowych;

6)

stanu biologicznego środowiska wodnego oraz terenów zalewowych;

7)

obwodów rybackich oraz rybackiej przydatności wód (bonitacji);

8)

użytkowania wód wraz z charakterystyką korzystania z wód;

8a

profili wody w kąpieliskach;

9)

pozwoleń wodnoprawnych oraz pozwoleń zintegrowanych wydawanych na podstawie przepisów

ustawy - Prawo ochrony środowiska dotyczących korzystania z wody;

9a)

ilości i rodzaju substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego określonych

w pozwoleniach, o których mowa w pkt 9;

10)

urządzeń wodnych;

11

stref i obszarów ochronnych ustanowionych na podstawie ustawy;

11a

obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów narażonych na niebezpieczeństwo

powodzi;

12)

spółek wodnych.

3.

Dział II katastru wodnego zawiera

1)

program wodno-środowiskowy kraju;

2

dokumenty planistyczne, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1a-5;

3)

listy, o których mowa w art. 90 ust. 1 pkt 8 i w art. 92 ust. 3 pkt 14.

4.

Źródłem danych katastru wodnego w zakresie nieruchomości jest ewidencja gruntów i

budynków, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287).

1.

Kataster wodny, o którym mowa w art. 153, prowadzi się dla obszaru państwa z uwzględnieniem

podziału państwa na obszary dorzeczy i regiony wodne.

2.

Kataster wodny dla obszaru państwa prowadzony jest przez Prezesa Krajowego Zarządu

i obejmuje dane określone w art. 153 ust. 2 pkt 1-3 i 10 oraz w ust. 3.

3.

Kataster wodny dla regionu wodnego prowadzony jest przez dyrektora regionalnego zarządu

i obejmuje dane określone w art. 153 ust. 2 i 3.

1

Organy administracji publicznej, instytuty badawcze, a także zakłady oraz właściciele

urządzeń wodnych obowiązani są do nieodpłatnego przekazywania danych niezbędnych do

prowadzenia katastru wodnego.

2.

Kataster wodny jest udostępniany do wglądu nieodpłatnie.

3.

Wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów oraz ich przesyłanie odbywa

się na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, regulujących zasady

dostępu do informacji o środowisku i jego ochronie.

4.

Za przygotowanie i udostępnienie danych w innej formie niż określona w ust. 2 i 3

organ administracji publicznej lub upoważniona jednostka organizacyjna pobiera opłatę.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji z katastru wodnego podlegających udostępnianiu na warunkach określonych

w ust. 4 oraz sposób ich przygotowania;

2)

wysokość opłat za przygotowanie i udostępnianie informacji z katastru wodnego podlegających

udostępnianiu na warunkach określonych w ust. 4, przy czym maksymalna opłata nie może

być wyższa niż 1000 zł.

6.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, minister uwzględni zasady zawarte

w ust. 2-3 oraz kierować się będzie uwarunkowaniami prawnymi, którym podlegają dane

gromadzone w katastrze wodnym, zakresem czynności koniecznych do przygotowania danych

w żądanej formie, a także możliwościami technicznymi pozwalającymi na przygotowanie

i udostępnianie danych.

7.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej.

1

Monitoring wód ma na celu pozyskanie informacji o stanie wód powierzchniowych i podziemnych

oraz obszarów chronionych, o których mowa w art. 113 ust. 4, dla potrzeb planowania

w gospodarowaniu wodami oraz oceny osiągania celów środowiskowych.

2

Badania i oceny stanu wód powierzchniowych, stanu wód podziemnych oraz obszarów chronionych,

o których mowa w art. 113 ust. 4, dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykonuje badania wód powierzchniowych w zakresie

elementów fizykochemicznych, chemicznych i biologicznych.

4.

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna wykonuje badania wód powierzchniowych

w zakresie elementów hydrologicznych i morfologicznych.

5.

Państwowa służba hydrogeologiczna wykonuje badania i ocenia stan wód podziemnych w

zakresie elementów fizykochemicznych i ilościowych.

6.

W uzasadnionych przypadkach wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykonuje, w uzgodnieniu

z państwową służbą hydrogeologiczną, uzupełniające badania wód podziemnych w zakresie

elementów fizykochemicznych, a wyniki tych badań przekazuje, za pośrednictwem Głównego

inspektora Ochrony Środowiska, państwowej służbie hydrogeologicznej.

7.

W uzasadnionych przypadkach Główny inspektor Ochrony Środowiska w porozumieniu z Prezesem

Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej dokonuje, na podstawie wyników badań, o których

mowa w ust. 3-6, kompleksowej oceny stanu wód na obszarach dorzeczy z uwzględnieniem

podziału na regiony wodne oraz, jeżeli jest to uzasadnione specyfiką badań, wykonuje

badania, o których mowa w ust. 2.

8

Główny inspektor Ochrony Środowiska, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej i

Główny inspektor Sanitarny ustalają, w drodze porozumienia, rodzaj, zakres i sposób

nieodpłatnego przekazywania informacji niezbędnych do oceny i klasyfikacji wody w

kąpielisku.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, formy i sposób prowadzenia monitoringu

jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych, w tym

1)

dla wód powierzchniowych

a)

rodzaje monitoringu i cele ich ustanowienia,

b)

kryteria wyboru jednolitych części wód do monitorowania,

c)

rodzaje punktów pomiarowo-kontrolnych i kryteria ich wyznaczania,

d)

zakres i częstotliwość prowadzonych badań dla poszczególnych elementów klasyfikacji

stanu ekologicznego i chemicznego jednolitych części wód w ciekach naturalnych, jeziorach

i innych naturalnych zbiornikach wodnych, wodach przejściowych oraz wodach przybrzeżnych,

z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych typów wód,

e)

zakres prowadzonych badań dla poszczególnych elementów klasyfikacji potencjału ekologicznego

i stanu chemicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie zmienionych

jednolitych części wód powierzchniowych,

f)

metodyki referencyjne oraz warunki zapewnienia jakości pomiarów i badań;

2)

dla wód podziemnych

a)

rodzaje monitoringu i cele ich ustanowienia,

b)

kryteria wyboru jednolitych części wód do monitorowania,

c)

kryteria wyznaczania punktów pomiarowych,

d)

zakres i częstotliwość monitoringu,

e)

metodyki referencyjne oraz warunki zapewnienia jakości monitoringu.

2.

Minister, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, będzie się kierował wynikami

wyznaczania jednolitych części wód oraz ustaleniami zawartymi w dokumentacji, o której

mowa w art. 113 ust. 2 i 3.

1.

Kontrola gospodarowania wodami dotyczy

1)

stanu realizacji planów i programów dotyczących gospodarki wodnej, ustalonych na podstawie

ustawy;

2)

korzystania z wód;

3)

ochrony wód przed zanieczyszczeniem;

4)

przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy;

5)

utrzymania wód oraz urządzeń wodnych;

6)

przestrzegania nałożonych na właścicieli gruntów obowiązków oraz ograniczeń;

7)

przestrzegania warunków obowiązujących w strefach i obszarach ochronnych ustanowionych

na podstawie ustawy;

8)

stanu jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności oraz wody w kąpieliskach;

9)

jakości wód przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków i mięczaków w warunkach naturalnych;

10)

stężeń azotanów w wodach wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł

rolniczych;

11

przestrzegania warunków obowiązujących na wałach przeciwpowodziowych oraz na obszarach

szczególnego zagrożenia powodzią;

12)

stanu zabezpieczenia przed powodzią oraz przebiegu usuwania skutków powodzi związanych

z utrzymaniem wód oraz urządzeń wodnych;

13)

ustawiania i utrzymywania stałych urządzeń pomiarowych na brzegach i w wodach;

14)

wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót lub czynności, które mogą zagrażać tym

urządzeniom lub spowodować ich uszkodzenie;

15)

usuwania szkód związanych z ruchem zakładu górniczego w zakresie gospodarki wodnej.

2.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, wykonują odpowiednio Prezes Krajowego Zarządu oraz

dyrektorzy regionalnych zarządów, z wyjątkiem kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt

8, wykonywanej przez Inspekcję Sanitarną

3.

Przepis ust. 2 nie narusza przepisów ustawy - Prawo budowlane oraz przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287, z późn. zm..

1.

Kontrolę wykonują Prezes Krajowego Zarządu, dyrektorzy regionalnych zarządów oraz

upoważnieni przez nich pracownicy, odpowiednio Krajowego Zarządu i regionalnych zarządów,

zwani dalej „inspektorami”.

2.

Przy wykonywaniu kontroli w zakresie gospodarki wodnej inspektor uprawniony jest do

1)

wstępu wraz z pracownikami pomocniczymi, rzeczoznawcami i niezbędnym wyposażeniem

przez całą dobę na teren nieruchomości, na której znajdują się urządzenia wodne lub

prowadzona jest działalność związana z korzystaniem z wód;

2)

przeprowadzania niezbędnych badań lub wykonywania innych czynności kontrolnych w celu

ustalenia, na terenie kontrolowanej nieruchomości, przestrzegania warunków wynikających

z ustawy, a także stanu urządzeń wodnych;

3)

żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie

niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego;

4)

żądania okazywania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z

problematyką kontroli.

Kontrolowany, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o zakwaterowaniu

sił zbrojnych, jest obowiązany umożliwić inspektorowi przeprowadzenie kontroli, w

szczególności umożliwić dokonanie czynności, o których mowa w art. 157 ust. 2.

1.

Z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza

kontrolowanemu zakładowi.

2.

Protokół podpisują inspektor i upoważniony przedstawiciel kontrolowanego, który może

wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi.

3.

W przypadku odmowy podpisania protokołu przez upoważnionego przedstawiciela kontrolowanego,

inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie

7 dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie odpowiednio Prezesowi Krajowego Zarządu

lub dyrektorowi regionalnego zarządu.

1.

Niezwłocznie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

samorządowe kolegia odwoławcze przekażą Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących odwołań od

decyzji wydanych przez marszałków województw na podstawie ustawy zmienianej w art.

146;

2)

wojewodowie przekażą dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej akta spraw

w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących decyzji wydawanych przez

starostów realizujących zadania, o których mowa w art. 4 ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 146 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

3)

marszałkowie województw przekażą dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących pozwoleń wodnoprawnych,

o których mowa w art. 140 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 146 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą;

4)

wojewodowie przekażą marszałkom województw akta spraw w toczących się postępowaniach

administracyjnych dotyczących decyzji, o których mowa w art. 186 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 146 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

5)

minister właściwy do spraw środowiska przekaże Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących odwołań od

decyzji wydanych przez wojewodów na podstawie ustaw zmienianych w art. 144 i 152;

6)

minister właściwy do spraw środowiska przekaże regionalnym dyrektorom ochrony środowiska

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień

warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wydawanych

na podstawie ustawy zmienianej w art. 144;

7)

wojewodowie przekażą regionalnym dyrektorom ochrony środowiska

a)

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień

warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanych na podstawie ustawy zmienianej

w art. 144,

b)

akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących decyzji wydawanych

przez wojewodów na podstawie ustawy zmienianej w art. 152 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą;

8)

marszałkowie województw przekażą regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta spraw

w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień warunków realizacji

przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydawanych na podstawie

ustawy zmienianej w art. 144;

9)

dyrektorzy urzędów morskich przekażą regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta

spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących uzgodnień warunków

realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydawanych na

podstawie ustawy zmienianej w art. 144.

2.

Przekazanie akt spraw, o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

3.

Protokół, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

wykaz spraw przekazywanych, wszczętych i niezakończonych;

2)

wykaz przekazywanych dokumentów.