Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 listopada 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo bankowe

Ustawa określa zasady prowadzenia działalności bankowej, tworzenia i organizacji banków,

oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, a także oddziałów instytucji kredytowych

oraz zasady sprawowania nadzoru bankowego, postępowania naprawczego, likwidacji i

upadłości banków.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie

zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem

środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

Podmioty objęte systemem gwarantowania obowiązane są poinformować w formie pisemnej

osoby korzystające z ich usług o informacjach, o których mowa w art. 38b ust. 1 i

2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie do

dnia 31 grudnia 2009 r.

2.

Oddziały banków zagranicznych, niebędące podmiotami objętymi obowiązkowym systemem

gwarantowania w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, obowiązane są

poinformować w formie pisemnej osoby korzystające z ich usług o informacjach, o których

mowa w art. 40a ust. 1a i 1b ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r.

3.

Instytucje kredytowe prowadzące działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

obowiązane są poinformować w formie pisemnej osoby korzystające z ich usług o informacjach,

o których mowa w art. 48o ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r.

Postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na powierzenie przez bank wykonywania

czynności wszczęte na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, i niezakończone

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się, w przypadku gdy na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zezwolenie to

nie jest wymagane.

Wyrazy „bank” lub „kasa” mogą być używane w nazwie oraz dla określenia działalności

lub reklamy wyłącznie banku w rozumieniu art. 2, z tym że

1)

nie dotyczy to jednostek organizacyjnych używających wyrazów „bank” lub „kasa”, z

których działalności jednoznacznie wynika, że jednostki te nie wykonują czynności

bankowych;

2)

wyraz „kasa” może być także używany w nazwie oraz do określenia działalności lub reklamy

jednostki organizacyjnej, która na podstawie odrębnej ustawy gromadzi oszczędności

oraz udziela pożyczek pieniężnych osobom fizycznym zrzeszonym w tej jednostce.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W przypadku kredytów lub pożyczek pieniężnych zaciągniętych przez kredytobiorcę lub

pożyczkobiorcę przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ma zastosowanie art.

69 ust. 2 pkt 4a oraz art. 75b ustawy, o której mowa w art. 1, w stosunku do tych

kredytów lub pożyczek pieniężnych, które nie zostały całkowicie spłacone - do tej

części kredytu lub pożyczki, która pozostała do spłacenia. W tym zakresie bank dokonuje

bezpłatnie stosownej zmiany umowy kredytowej lub umowy pożyczki.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

bank krajowy - bank mający siedzibę na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

bank zagraniczny - bank mający siedzibę za granicą Rzeczypospolitej Polskiej, na terytorium

państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej;

3

międzynarodowa instytucja finansowa - instytucję finansową, której większość kapitału

własnego należy do państw będących członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i

Rozwoju lub banków centralnych takich państw;

4

karta płatnicza - kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1232);

5

pieniądz elektroniczny - pieniądz elektroniczny w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych;

6)

(uchylony);

7

instytucja finansowa - podmiot niebędący bankiem ani instytucją kredytową, którego

podstawowa działalność będąca źródłem większości przychodów polega na wykonywaniu

działalności gospodarczej w zakresie

a)

nabywania i zbywania udziałów lub akcji,

b)

udzielania pożyczek ze środków własnych,

c)

udostępniania składników majątkowych na podstawie umowy leasingu,

d)

świadczenia usług w zakresie nabywania i zbywania wierzytelności,

e

świadczenia usług płatniczych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175 i Nr 291, poz. 1707 oraz z 2012 r. poz. 1166),

f

emitowania instrumentów płatniczych i administrowania nimi w zakresie nieuregulowanym

w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

g)

udzielania gwarancji, poręczeń lub zaciągania innych zobowiązań nieujmowanych w bilansie,

h)

obrotu na rachunek własny lub rachunek innej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, o ile posiada zdolność prawną

-

terminowymi operacjami finansowymi,

-

instrumentami rynku pieniężnego,

-

papierami wartościowymi,

i)

uczestniczenia w emisji papierów wartościowych lub świadczenia usług związanych z

taką emisją,

j)

świadczenia usług w zakresie zarządzania aktywami,

k)

świadczenia usług w zakresie doradztwa finansowego, w tym inwestycyjnego,

l

świadczenia usług polegających na wykonywaniu zleceń na rynku pieniężnym;

8

podmiot dominujący

a

podmiot dominujący w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, z 2010 r. Nr 167, poz. 1129 oraz z 2012 r. poz. 836) lub

b)

podmiot, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego

9)

podmiot zależny - podmiot, w stosunku do którego inny podmiot jest podmiotem dominującym,

przy czym wszystkie podmioty zależne od tego podmiotu zależnego uważa się również

za podmioty zależne od pierwotnego podmiotu dominującego;

10

holding finansowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

instytucja finansowa, która nie jest dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu

art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi

wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

(Dz. U. Nr 83, poz. 719, z 2006 r. Nr 157, poz. 1119 oraz z 2009 r. Nr 42, poz. 341), zwanej dalej „ustawą o nadzorze uzupełniającym”, a w skład grupy wchodzą wyłącznie

lub w większości banki, instytucje kredytowe lub instytucje finansowe, przy czym przynajmniej

jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja kredytowa;

11

holding mieszany - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

podmiot niebędący bankiem, instytucją kredytową, instytucją finansową ani dominującym

podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym,

a przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny lub instytucja

kredytowa;

11a

holding bankowy zagraniczny - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym

jest bank zagraniczny albo instytucja kredytowa, zaś przynajmniej jednym podmiotem

zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny, instytucja kredytowa lub instytucja

finansowa;

11b

holding bankowy krajowy - grupę podmiotów

a)

w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub

b)

w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim powiązane;

11c

holding hybrydowy - grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest

instytucja finansowa niebędąca dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art.

3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a w skład grupy wchodzą w większości podmioty

niebędące bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instytucjami kredytowymi ani instytucjami

finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy;

12)

przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych - podmiot, którego podstawowa działalność

ma charakter pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności jednego lub więcej

banków, a w szczególności polega na zarządzaniu własnym lub powierzonym majątkiem

lub świadczeniu usług w zakresie przetwarzania danych;

13)

właściwe władze nadzorcze - władze uprawnione na mocy obowiązujących przepisów do

sprawowania nadzoru nad podmiotami działającymi na rynku finansowym;

14)

znaczący wpływ - zdolność do udziału w podejmowaniu decyzji w zakresie wyznaczania

kierunków polityki finansowej i operacyjnej, w tym również dotyczącej podziału zysku

lub pokrycia straty bilansowej innego podmiotu;

15

bliskie powiązania

a)

posiadanie przez podmiot bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 20% kapitału innego

podmiotu lub prawa do wykonywania co najmniej 20% głosów w organach innego podmiotu

lub

b)

pozostawanie z innym podmiotem w związku gospodarczym, opartym na stałej współpracy,

w szczególności wynikającej z zawartej umowy lub umów, który w ocenie Komisji Nadzoru

Finansowego

16

podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie - co najmniej dwa podmioty, z których

przynajmniej jeden bezpośrednio lub pośrednio wywiera znaczący wpływ na pozostałe

lub które stanowią dla banku jedno ryzyko ze względu na to, że problemy finansowe

jednego z nich, w szczególności trudności z pozyskiwaniem źródeł finansowania lub

spłatą zobowiązań, mogą mieć wpływ na pogorszenie zdolności do pozyskiwania źródeł

finansowania lub spłatę zobowiązań przez którykolwiek z pozostałych;

16a

przedsiębiorca - przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.;

16b

przedsiębiorca zagraniczny - przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu art. 5 pkt

3 ustawy wymienionej w pkt 16a;

17)

instytucja kredytowa - podmiot mający swoją siedzibę za granicą Rzeczypospolitej Polskiej

na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, zwanych dalej „państwami

członkowskimi”, prowadzący we własnym imieniu i na własny rachunek, na podstawie zezwolenia

właściwych władz nadzorczych, działalność polegającą na przyjmowaniu depozytów lub

innych środków powierzonych pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym i udzielaniu kredytów

lub na wydawaniu pieniądza elektronicznego;

18)

oddział instytucji kredytowej - jednostkę organizacyjną instytucji kredytowej wykonującą

w jej imieniu i na jej rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia

udzielonego tej instytucji kredytowej, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne

danej instytucji kredytowej odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się za jeden oddział;

19

oddział banku krajowego za granicą - jednostkę organizacyjną banku krajowego wykonującą

w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia

udzielonego bankowi krajowemu, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne danego

banku krajowego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa, uważa się za jeden oddział;

20)

oddział banku zagranicznego - jednostkę organizacyjną banku zagranicznego wykonującą

w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia

udzielonego temu bankowi, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne danego banku

zagranicznego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, uważa się za jeden oddział;

21)

działalność transgraniczna - wykonywanie przez instytucję kredytową na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub przez bank krajowy na terytorium państwa goszczącego

wszystkich lub niektórych czynności w zakresie wynikającym z udzielonego zezwolenia,

bez uczestnictwa oddziału tej instytucji lub banku;

22)

państwo macierzyste - państwo członkowskie, w którym dana instytucja kredytowa uzyskała

zezwolenie na wykonywanie działalności i na terenie którego ma swoją siedzibę;

23)

państwo goszczące - państwo członkowskie, na terytorium którego bank krajowy wykonuje

lub zamierza wykonywać działalność;

24)

instytucja pośrednicząca - bank lub inną instytucję uczestniczącą w wykonywaniu przelewów

transgranicznych, niebędącą bankiem zleceniodawcy ani bankiem beneficjenta;

25

towarzystwo funduszy inwestycyjnych - towarzystwo funduszy inwestycyjnych w rozumieniu

ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546, z późn. zm.;

26

fundusz sekurytyzacyjny - fundusz sekurytyzacyjny w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych;

27

umowa o subpartycypację - umowę, o której mowa w art. 183 ust. 4 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych;

28

instytucja dominująca w państwie członkowskim - instytucję kredytową lub bank krajowy,

w stosunku do których podmiotem zależnym lub blisko powiązanym w rozumieniu pkt 15

lit. a jest instytucja kredytowa, instytucja finansowa lub bank krajowy, oraz które

nie są podmiotami zależnymi w stosunku do instytucji kredytowej działającej na podstawie

zezwolenia udzielonego w tym samym państwie lub instytucji finansowej z siedzibą na

terytorium tego samego państwa, lub banku krajowego;

29

podmiot dominujący w holdingu finansowym w państwie członkowskim - podmiot dominujący

w holdingu finansowym lub hybrydowym, który nie jest podmiotem zależnym w stosunku

do instytucji kredytowej działającej na podstawie zezwolenia udzielonego w tym samym

państwie lub w stosunku do instytucji finansowej z siedzibą na terytorium tego samego

państwa, lub nie jest podmiotem zależnym w stosunku do banku krajowego, jeżeli podmiot

ten ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

29a

spółka zarządzająca - spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych;

30

unijna instytucja dominująca - instytucję dominującą w państwie członkowskim, która

nie jest podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej lub banku krajowego,

lub instytucji finansowej z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego;

31

unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym - podmiot dominujący w holdingu finansowym

w państwie członkowskim, który nie jest podmiotem zależnym w stosunku do instytucji

kredytowej lub banku krajowego, lub instytucji finansowej z siedzibą na terytorium

państwa członkowskiego.

2

Za wchodzące w skład holdingów, o których mowa w ust. 1 pkt 10-11a, 11b lit. a oraz

w pkt 11c, uważa się także podmioty posiadające bliskie powiązania z bankiem krajowym,

wchodzącym w skład holdingu.

3

Przepisy ustawy dotyczące państw członkowskich stosuje się również do państw niebędących

państwami członkowskimi, ale należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

2.

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego

3.

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Czynnościami bankowymi są

1)

przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem oznaczonego

terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów;

2)

prowadzenie innych rachunków bankowych;

3)

udzielanie kredytów;

4

udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw;

5)

emitowanie bankowych papierów wartościowych;

6)

przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych;

6a

wydawanie instrumentu pieniądza elektronicznego;

7)

wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach.

2.

Czynnościami bankowymi są również następujące czynności, o ile są one wykonywane przez

banki

1

udzielanie pożyczek pieniężnych;

2)

operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są warranty;

3)

wydawanie kart płatniczych oraz wykonywanie operacji przy ich użyciu;

4)

terminowe operacje finansowe;

5)

nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych;

6)

przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych;

7

prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych;

8)

udzielanie i potwierdzanie poręczeń;

9)

wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów wartościowych;

10

pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym.

3

Wydawanie instrumentu pieniądza elektronicznego oraz dokonywanie płatności z jego

użyciem określają odrębne przepisy.

4.

Działalność gospodarcza, której przedmiotem są czynności, o których mowa w ust. 1,

może być wykonywana wyłącznie przez banki, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Jednostki organizacyjne inne niż banki mogą wykonywać czynności, o których mowa w

ust. 1, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego.

Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje

utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe obowiązane są dostosować przetwarzanie informacji zgromadzonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy do wymagań w niej określonych, w terminie nie dłuższym niż

3 lata od wejścia w życie niniejszej ustawy.

„1. Banki krajowe wykonujące działalność, o której mowa w art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. Nr 183, poz. 1538 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 157, poz. 1119), uprawnione do wykonywania działalności w zakresie przyjmowania i przekazywania zleceń

nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, które w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy wykonują czynności, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy, o której mowa w

art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, są obowiązane dostosować swoją działalność do

wymogów określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Do postępowań wszczętych odpowiednio na podstawie przepisów

1)

art. 25 i 26a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

2)

art. 35 i 36 ustawy wymienionej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym,

3)

art. 54, 56 i 57 ustawy wymienionej w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym,

4)

art. 106 i 107 ustawy wymienionej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym

- i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Postępowania, o których mowa w ust. 1, umarza się, w przypadku gdy na podstawie przepisów

ustaw wymienionych w art. 1-4 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie jest wymagane

zawiadomienie Komisji Nadzoru Finansowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Poza wykonywaniem czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, banki mogą

1)

obejmować lub nabywać akcje i prawa z akcji, udziały innej osoby prawnej i jednostki

uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych;

2)

zaciągać zobowiązania związane z emisją papierów wartościowych;

3)

dokonywać obrotu papierami wartościowymi;

4

dokonywać, na warunkach uzgodnionych z dłużnikiem, zamiany wierzytelności na składniki

majątku dłużnika;

5)

nabywać i zbywać nieruchomości;

6)

świadczyć usługi konsultacyjno-doradcze w sprawach finansowych;

6a)

świadczyć usługi certyfikacyjne w rozumieniu przepisów o podpisie elektronicznym,

z wyłączeniem wydawania certyfikatów kwalifikowanych wykorzystywanych przez banki

w czynnościach, których są stronami;

7)

świadczyć inne usługi finansowe;

8)

wykonywać inne czynności, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego.

2

Bank jest obowiązany do sprzedaży składników majątku, o których mowa w ust. 1 pkt

4, w odniesieniu do

1)

nieruchomości - w okresie nie dłuższym niż 5 lat od daty nabycia;

2)

pozostałych składników majątku - w okresie nie dłuższym niż 3 lata od daty nabycia.

3

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, nie spoczywa na banku, jeżeli przejęte składniki

majątku wykorzysta do prowadzenia własnej działalności bankowej.

1.

Bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy

zagranicznemu, z zastrzeżeniem art. 6d, wykonywanie

1)

w imieniu i na rzecz banku pośrednictwa w zakresie czynności wymienionych w art. 5

i 6, polegającego na

a)

zawieraniu i zmianie umów rachunków bankowych, o których mowa w art. 49 ust. 1, według

wzoru zatwierdzonego przez bank,

b

zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych udzielanych osobom fizycznym,

w tym kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. Nr 126, poz. 715, Nr 165, poz. 984 i Nr 201, poz. 1181 oraz z 2012 r. poz. 1193),

c)

zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych dla mikroprzedsiębiorców

i małych przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

d)

zawieraniu i zmianie umów ugody w sprawie spłaty kredytów i pożyczek, o których mowa

w lit. b i c,

e)

zawieraniu i zmianie umów dotyczących ustanowienia prawnego zabezpieczenia kredytów

i pożyczek, o których mowa w lit. b i c,

f)

zawieraniu i zmianie umów o kartę płatniczą, których stroną jest konsument oraz mikroprzedsiębiorca

i mały przedsiębiorca w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. c,

g)

przyjmowaniu wpłat, dokonywaniu wypłat oraz obsłudze czeków związanych z prowadzeniem

rachunków bankowych przez ten bank,

h)

dokonywaniu wypłat i przyjmowaniu spłat udzielonych przez ten bank kredytów i pożyczek

pieniężnych,

i)

przyjmowaniu wpłat na rachunki bankowe prowadzone przez inne banki,

j)

przyjmowaniu dyspozycji przeprowadzania bankowych rozliczeń pieniężnych związanych

z prowadzeniem rachunków bankowych przez ten bank,

k)

wykonywaniu czynności związanych z emitowaniem i przechowywaniem bankowych papierów

wartościowych oraz innych papierów wartościowych, a także wykonywaniu innych czynności

zleconych związanych z emisją i obsługą papierów wartościowych,

l)

windykacji należności banku,

m)

wykonywaniu innych czynności, po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego;

2)

czynności faktycznych związanych z działalnością bankową.

2.

Powierzenie przez bank wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-j,

następuje na podstawie umowy agencyjnej.

3.

Powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w ust. 1, nie może obejmować

1)

zarządzania bankiem w rozumieniu art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”, oraz w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Prawo spółdzielcze”, w szczególności zarządzania ryzykiem

związanym z prowadzeniem działalności bankowej, w tym zarządzania aktywami i pasywami,

dokonywania oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego,

2)

przeprowadzania audytu wewnętrznego banku.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić bankowi zezwolenia, o którym mowa w ust.

1 pkt 1 lit. m, jeżeli powierzenie przez bank wykonywania innych czynności jest niezbędne

do prowadzenia działalności bankowej w sposób ostrożny i stabilny lub istotnego obniżenia

kosztów tej działalności.

5.

Do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. m, bank załącza

1)

dokumenty dotyczące działalności gospodarczej przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego,

który ma wykonywać powierzone czynności;

2)

projekt umowy, o której mowa w ust. 1, która ma być zawarta z przedsiębiorcą lub przedsiębiorcą

zagranicznym;

3)

plany działania zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie

objętym umową;

4)

opis rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe

wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej;

5)

opis zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności, o

którym mowa w ust. 1.

6.

Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 5, przepis art. 33 stosuje

się odpowiednio.

7.

Jeżeli umowa powierzająca wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, to przewiduje,

przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny, o którym mowa w ust. 1, może powierzyć

innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu, w drodze odrębnej umowy, wykonywanie

1)

określonych w umowie zawartej z bankiem czynności służących realizacji głównego świadczenia

wynikającego z tej umowy, po uzyskaniu pisemnej zgody banku, lub

2)

powierzonych przez bank czynności, jednorazowo, w przypadku gdy w następstwie siły

wyższej nie może ich wykonywać samodzielnie, na czas niezbędny do usunięcia przyczyn

uniemożliwiających wykonywanie tych czynności.

8.

Do powierzenia wykonywania czynności zgodnie z ust. 7 pkt 2, przepisy ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

1.

Odpowiedzialności przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w

art. 6a ust. 1, wobec banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub

nienależytego wykonania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć

ani ograniczyć.

2.

Odpowiedzialności banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć ani ograniczyć.

1.

Powierzenie przez bank wykonywania stale lub okresowo czynności, o których mowa w

art. 6a ust. 1, może nastąpić po spełnieniu następujących warunków

1)

bank i przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będą posiadać plany działania

zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie objętym umową;

2)

powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie wpłynie

niekorzystnie na prowadzenie przez bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne

i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku,

możliwość wykonywania obowiązków przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania

sprawozdań finansowych banku na podstawie zawartej z bankiem umowy oraz ochronę tajemnicy

prawnie chronionej;

3)

bank uwzględnia ryzyko związane z powierzeniem wykonywania czynności, o którym mowa

w art. 6a ust. 1 i 7, w systemie zarządzania ryzykiem.

2.

Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego

1)

co najmniej 14 dni przed dniem zawarcia umowy przewidującej możliwość powierzenia

wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2 przedsiębiorcy, o którym mowa

w art. 6d ust. 1, lub takiej umowy przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane

poza terytorium państwa członkowskiego - o treści takiego postanowienia umownego;

2)

niezwłocznie - o powierzeniu wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2.

3.

Bank prowadzi ewidencję umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, zawierającą co

najmniej

1)

dane identyfikujące przedsiębiorców lub przedsiębiorców zagranicznych, z którymi zostały

zawarte umowy powierzające wykonywanie czynności;

2)

zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania;

3)

okres obowiązywania umów.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od banku w szczególności

1)

przedstawienia kopii umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7;

2)

złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umów powierzających wykonywanie czynności;

3)

przedstawienia planu działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

4)

przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego,

z którym bank zawarł umowę;

5)

dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne

i prawidłowe wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy

prawnie chronionej;

6)

przedstawienia zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności,

o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego nakazuje bankowi, w drodze decyzji, podjęcie działań zmierzających

do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, jeżeli

1)

wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu bankiem;

2)

przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będący stroną umowy utracił wymagane

uprawnienia niezbędne do wykonywania tej umowy.

6.

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w ust. 5, bank może wnieść skargę

do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie

skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”, nie stosuje się.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego może, bez konieczności uprzedniego upomnienia na piśmie,

zastosować środki określone w art. 138 ust. 3, w przypadku gdy w wyznaczonym terminie

bank nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 6a ust.

1 lub 7.

8.

Do przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w art. 6a ust. 1

i 7, przepisy art. 136 ust. 3 oraz art. 141h ust. 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Zawarcie umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, z przedsiębiorcą zagranicznym

niemającym miejsca stałego zamieszkania lub nieposiadającym siedziby na terytorium

państwa członkowskiego lub umowy przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane

poza terytorium państwa członkowskiego, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

udzielonego na wniosek banku.

2.

Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 6a ust. 5

i art. 33 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W przypadku umów, o których mowa w

1)

art. 6a ust. 7 pkt 1 - przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 nie stosuje się;

2)

art. 6a ust. 7 pkt 2 - przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 i 3 nie stosuje się.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może odmówić wydania zezwolenia lub cofnąć zezwolenie,

w przypadku gdy

1)

istnieje zagrożenie naruszenia tajemnicy prawnie chronionej;

2)

w państwie, w którym powierzone czynności mają być wykonywane, obowiązujące prawo

uniemożliwia Komisji Nadzoru Finansowego wykonywanie efektywnego nadzoru;

3)

powierzenie wykonywania czynności może wpłynąć niekorzystnie na prowadzenie przez

bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem,

skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku oraz możliwość wykonywania obowiązków

przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na

podstawie zawartej z bankiem umowy.

5.

Przepis art. 6c stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 pkt

2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

1.

Osoby, które na podstawie ostatecznych decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych

na podstawie art. 25 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, uzyskały

zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego na osiągnięcie lub przekroczenie progu 20%,

25% i 33% głosów na walnym zgromadzeniu lub zezwolenie na udział w kapitale zakładowym

odpowiadający tym wielkościom i odpowiadającej mu liczbie głosów bez przywilejów i

ograniczeń - mogą wykonywać prawo głosu na walnym zgromadzeniu do jednej trzeciej,

bez ograniczeń w zakresie progów określonych w tych decyzjach.

2.

Osoby, które na podstawie ostatecznych decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych

na podstawie art. 25 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, uzyskały

zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego na wykonywanie prawa głosu na walnym zgromadzeniu

na osiągnięcie lub przekroczenie 50%, 66% i 75% głosów na walnym zgromadzeniu lub

zezwolenie na udział w kapitale zakładowym odpowiadający tym wielkościom i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń - mogą wykonywać prawo głosu na walnym

zgromadzeniu bez ograniczeń w zakresie progów określonych w tych decyzjach.

1.

Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w

postaci elektronicznej.

2.

Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych

nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone,

przekazane, przechowywane i zabezpieczone.

3.

Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność

dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy pisemnej także

wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego, sposób tworzenia, utrwalania, przekazywania, przechowywania i zabezpieczania,

w tym przy zastosowaniu podpisu elektronicznego, dokumentów, o których mowa w ust.

2, tak aby zapewnić bezpieczeństwo obrotu oraz ochronę interesów banków i ich klientów.

Do terminowych operacji finansowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. h oraz

w art. 5 ust. 2 pkt 4, będących przedmiotem umów zawartych przez bank lub instytucję

finansową, nie stosuje się przepisów o grach hazardowych oraz art. 413 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

11, 15 i 16, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania prawa głosu

z akcji banku krajowego na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, w przypadku gdy osoba, która nabyła lub objęła akcje banku

nie dochowała zobowiązań dotyczących funkcjonowania banku złożonych Komisji Nadzoru

Finansowego w trakcie postępowania w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w art.

25 ust. 1-3 i 8 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Bank jest obowiązany do utrzymywania płynności płatniczej dostosowanej do rozmiarów

i rodzaju działalności, w sposób zapewniający wykonanie wszystkich zobowiązań pieniężnych

zgodnie z terminami ich płatności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 6 ust. 1, który

wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W banku funkcjonuje system zarządzania.

2.

System zarządzania stanowi zbiór zasad i mechanizmów odnoszących się do procesów decyzyjnych,

zachodzących w banku oraz do oceny prowadzonej działalności bankowej.

3.

W ramach systemu zarządzania w banku funkcjonuje co najmniej

1)

system zarządzania ryzykiem;

2)

system kontroli wewnętrznej.

1.

Zarząd banku projektuje, wprowadza oraz zapewnia działanie systemu zarządzania.

2.

Rada nadzorcza banku sprawuje nadzór nad wprowadzeniem systemu zarządzania oraz ocenia

adekwatność i skuteczność tego systemu.

1.

Zadaniem systemu zarządzania ryzykiem jest identyfikacja, pomiar lub szacowanie oraz

monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku służące zapewnieniu prawidłowości

procesu wyznaczania i realizacji szczegółowych celów prowadzonej przez bank działalności.

2.

W ramach systemu zarządzania ryzykiem bank

1)

stosuje sformalizowane zasady służące określaniu wielkości podejmowanego ryzyka i

zasady zarządzania ryzykiem;

2)

stosuje sformalizowane procedury mające na celu identyfikację, pomiar lub szacowanie

oraz monitorowanie ryzyka występującego w działalności banku, uwzględniające również

przewidywany poziom ryzyka w przyszłości;

3)

stosuje sformalizowane limity ograniczające ryzyko i zasady postępowania w przypadku

przekroczenia limitów;

4)

stosuje przyjęty system sprawozdawczości zarządczej umożliwiający monitorowanie poziomu

ryzyka;

5)

posiada strukturę organizacyjną dostosowaną do wielkości i profilu ponoszonego przez

bank ryzyka.

3.

Bank sprawuje nadzór nad ryzykiem związanym z działalnością podmiotów zależnych.

1.

Celem systemu kontroli wewnętrznej jest wspomaganie procesów decyzyjnych przyczyniające

się do zapewnienia

1)

skuteczności i efektywności działania banku;

2)

wiarygodności sprawozdawczości finansowej;

3)

zgodności działania banku z przepisami prawa i regulacjami wewnętrznymi.

2.

System kontroli wewnętrznej obejmuje

1)

mechanizmy kontroli ryzyka;

2)

badanie zgodności działania banku z przepisami prawa i regulacjami wewnętrznymi;

3)

audyt wewnętrzny.

1.

W bankach działających w formie spółki akcyjnej, w bankach państwowych i w bankach

spółdzielczych, w których kontrola wewnętrzna nie jest realizowana na podstawie art.

10, funkcjonuje komórka organizacyjna przeprowadzająca audyt wewnętrzny, zwana dalej

„komórką audytu wewnętrznego”.

2.

Zadaniem komórki audytu wewnętrznego jest badanie i ocena, w sposób niezależny i obiektywny,

adekwatności i skuteczności systemu kontroli wewnętrznej oraz opiniowanie systemu

zarządzania bankiem, w tym skuteczności zarządzania ryzykiem związanym z działalnością

banku.

1.

Informacje na temat stwierdzonych nieprawidłowości i wniosków wynikających z przeprowadzonego

audytu wewnętrznego oraz działań podejmowanych w celu ich usunięcia są przekazywane

okresowo, co najmniej raz w roku, radzie nadzorczej banku.

2.

Rada nadzorcza banku może powołać spośród jej członków komitet do spraw audytu wewnętrznego,

który sprawuje nadzór nad działalnością komórki audytu wewnętrznego.

Komisja Nadzoru Finansowego

Komisja Nadzoru Finansowego określi, w drodze uchwały, zasady ustalania polityki zmiennych

składników wynagrodzeń osób zajmujących stanowiska kierownicze w banku.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie 3 miesięcy

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2010 r., oraz art. 1 pkt 5, który wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego

po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Kontrola wewnętrzna w bankach spółdzielczych zrzeszonych w bankach zrzeszających może

być wykonywana przez bank zrzeszający na zasadach określonych w umowie zrzeszenia.

1.

Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, jego zastępcy, członkowie Komisji Nadzoru

Finansowego, pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego i osoby zatrudnione w Urzędzie

Komisji Nadzoru Finansowego na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych

umów o podobnym charakterze, są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej.

2.

Tajemnicę zawodową, o której mowa w ust. 1, stanowią wszystkie uzyskane lub wytworzone

w związku ze sprawowaniem nadzoru bankowego informacje, których udzielenie, ujawnienie

lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów, których te

informacje bezpośrednio lub pośrednio dotyczą lub utrudnić sprawowanie nadzoru bankowego.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, istnieje również po ustaniu stosunków prawnych,

o których mowa w ust. 1.

4.

Z zastrzeżeniem ust. 5-8, nie narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1

1)

udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów sprawowanego przez te

władze nadzoru bankowego;

2)

złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;

3

udzielenie informacji bankowi centralnemu, będącemu w Europejskim Systemie Banków

Centralnych, niezbędnych do realizacji przez niego zadań ustawowych, w tym zadań dotyczących

polityki monetarnej i zapewnienia związanej z tym płynności, zadań związanych z nadzorem

nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zadań realizowanych w przypadku

zagrożenia dla stabilności systemu finansowego;

4

udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym zainteresowanych państw członkowskich

w przypadku zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego oraz w wykonaniu

zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Udostępnianie informacji stanowiących tajemnicę zawodową, obejmujących swym zakresem

tajemnicę bankową, jest możliwe wyłącznie w trybie i na zasadach określonych dla udostępniania

informacji stanowiących tajemnicę bankową.

6.

Udzielenie właściwym władzom nadzorczym państwa niebędącego państwem członkowskim

informacji stanowiących tajemnicę zawodową właściwych władz nadzorczych państwa członkowskiego

może nastąpić jedynie wówczas, gdy zapewniona będzie ochrona tych informacji co najmniej

równoważna określonej w niniejszym artykule.

7.

Uzyskane od właściwych władz nadzorczych informacje stanowiące tajemnicę zawodową

tych władz mogą być udzielane jedynie po uzyskaniu zgody tych władz i dla celów określonych

tą zgodą.

8.

Zgoda, o której mowa w ust. 7, nie jest wymagana jeżeli informacje uzyskane od właściwych

władz nadzorczych państwa członkowskiego są przekazywane właściwym władzom nadzorczym

innych państw członkowskich lub udzielenie informacji jest niezbędne dla celów wykonywania

nadzoru bankowego.

9.

Osoby inne niż wymienione w ust. 1, które zapoznały się z informacjami stanowiącymi

tajemnicę zawodową, w szczególności w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i

ust. 7 i 8, obowiązane są do zachowania tajemnicy zawodowej, o ile z przepisów odrębnych

nie wynika obowiązek dalszego udzielania tych informacji.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się również do informacji zawartych w dokumentacji przejętej

przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w wyniku realizacji porozumienia zawartego

na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1149 i 1166).

1.

Do określonych w ustawie decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie

udzielenia zgody stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Decyzje Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie

1)

wyrażenia oceny,

2)

zezwolenia,

3)

zgody,

4)

nakazania bankowi zmiany lub rozwiązania umowy,

4a

zakazania wykonywania prawa głosu z akcji banku krajowego lub wykonywania uprawnień

podmiotu dominującego,

5)

nakazania sprzedaży akcji w oznaczonym terminie,

6)

odmowy przesłania właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego zawiadomienia,

7)

odmowy powiadomienia właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego,

8)

zakazania instytucji finansowej prowadzenia działalności na terenie państwa goszczącego,

9)

nakazania bankowi wstrzymania wypłat z zysku,

10)

nakazania wstrzymania tworzenia nowych jednostek organizacyjnych banku, oddziału banku

zagranicznego lub oddziału instytucji kredytowej,

11)

zawieszenia w czynnościach członków zarządu banku lub instytucji finansowej,

12)

ograniczenia zakresu działalności banku, oddziału banku zagranicznego lub oddziału

instytucji kredytowej,

13)

nałożenia kary finansowej na bank, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji

kredytowej lub instytucję finansową,

14)

likwidacji banku lub oddziału banku zagranicznego,

15)

określenia zakresu uprawnień likwidatora lub innej osoby wyznaczonej przez właściwe

władze nadzorcze państwa członkowskiego do przeprowadzenia likwidacji instytucji kredytowej,

16)

odwołania członka zarządu banku,

17)

nałożenia na członków zarządu banku lub instytucji finansowej oraz na władze oddziału

instytucji kredytowej kary pieniężnej,

18)

zakazania udzielania lub ograniczenia udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom

(członkom) oraz członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom banku,

19)

żądania zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia,

20

zobowiązania banku do zwiększenia funduszy własnych, o którym mowa w art. 138a i 138b

ust. 1,

21)

nałożenia na bank dodatkowego wymogu kapitałowego,

22)

ustanowienia i odwołania kuratora,

23)

ustanowienia zarządu komisarycznego,

24)

przejęcia banku przez inny bank za zgodą banku przejmującego,

25)

wystąpienia do Rady Ministrów o likwidację banku państwowego,

26)

odwołania likwidatora banku wyznaczonego przez bank,

27)

zawieszenia działalności banku,

28

uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny

- mają moc ostatecznych decyzji administracyjnych i podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

3.

O ile ustawa nie stanowi inaczej, termin wydania określonych w niej opinii wynosi

30 dni.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Banki mogą być tworzone jako banki państwowe, banki spółdzielcze lub banki w formie

spółek akcyjnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 30, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 100, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Założycielami banku w formie spółki akcyjnej mogą być osoby prawne i osoby fizyczne,

z tym że założycieli nie może być mniej niż 3.

2

Założycielami banku spółdzielczego mogą być tylko osoby fizyczne w liczbie wymaganej

dla założenia spółdzielni, określonej ustawą - Prawo spółdzielcze.

3

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do banku, którego założycielem jest Skarb Państwa,

bank krajowy, instytucja kredytowa, bank zagraniczny, krajowy lub zagraniczny zakład

ubezpieczeń, krajowy lub zagraniczny zakład reasekuracji lub międzynarodowa instytucja

finansowa.

Zarząd banku działa i wykonuje swoje funkcje w siedzibie określonej w statucie banku.

A.

Banki państwowe

Ustawa wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Bank państwowy może być utworzony przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia, na

wniosek Ministra Skarbu Państwa

2.

Rozporządzenie Rady Ministrów o utworzeniu banku państwowego określa nazwę, siedzibę,

przedmiot i zakres działania banku, jego fundusze statutowe, w tym środki wydzielone

z majątku Skarbu Państwa, które stają się majątkiem banku.

3.

Bank państwowy nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych

Banki, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy powierzyły przedsiębiorcy

lub przedsiębiorcy zagranicznemu wykonywanie stale lub okresowo czynności, o których

mowa w art. 6a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, są obowiązane dostosować swoją

działalność w tym zakresie do wymagań określonych w art. 6a-6d tej ustawy w terminie

do dnia 1 stycznia 2005 r.

1.

Organami banku państwowego są rada nadzorcza i zarząd.

2.

Członkowie zarządów lub rad nadzorczych nie mogą zajmować się działalnością konkurencyjną.

W szczególności nie mogą być członkami zarządu lub rady nadzorczej innego banku, chyba

że bank państwowy jest akcjonariuszem tego banku.

Banki w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dostosują postanowienia

statutów do wymogów określonych w art. 31 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Radę nadzorczą powołuje się na okres 3 lat spośród osób posiadających odpowiednie

kwalifikacje z zakresu finansów. Przewodniczącego rady nadzorczej powołuje i odwołuje

Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra Skarbu Państwa

2.

Członkowie rady są powoływani przez Ministra Skarbu Państwa

Polecenie wypłaty środków pieniężnych na wypadek śmierci na rzecz osób innych niż

wymienione w art. 56 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, złożone w banku przez posiadacza rachunku do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy zachowuje ważność.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 22-23 i pkt 25-26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym ustawa weszła w życie.

1.

Prezesa zarządu banku państwowego powołuje i odwołuje rada nadzorcza.

2.

Pozostałych członków zarządu banku powołuje i odwołuje rada nadzorcza, na wniosek

prezesa zarządu banku.

3.

Powołanie prezesa zarządu oraz jednego członka zarządu następuje za zgodą Komisji

Nadzoru Finansowego

Obowiązki, o których mowa w art. 141g ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie po raz pierwszy do sprawozdań

finansowych za rok obrotowy rozpoczynający się w 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

16, który wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Rada nadzorcza sprawuje nadzór nad działalnością banku państwowego, zatwierdza przedstawione

przez Zarząd sprawozdanie finansowe oraz podział zysku i sposób pokrycia strat, a

także przyjmuje sprawozdania z działalności banku, udziela zarządowi banku zaleceń

oraz może zawieszać w czynnościach członków zarządu banku.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 1, zarząd banku rozpatruje sprawy dotyczące działalności banku

oraz podejmuje w tych sprawach uchwały, których wykonanie zapewnia prezes zarządu

banku.

3.

Rada nadzorcza uchyla uchwałę zarządu banku w razie stwierdzenia jej niezgodności

z przepisami prawa lub statutem banku.

4.

Prezes zarządu banku państwowego reprezentuje bank, przewodniczy zarządowi banku oraz

organizuje działalność banku.

5.

Szczegółowy zakres działania rady nadzorczej i zarządu oraz osoby uprawnione do reprezentowania

banku określa statut banku państwowego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 4 i art. 61 ustawy,

o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych,

jednak nie dłużej niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Statut bankowi państwowemu nadaje, w drodze rozporządzenia, Minister Skarbu PaństwaMinistrem Finansów

B.

Banki spółdzielcze

1.

Z dniem wejścia ustawy w życie

1)

oddziały banków zagranicznych mających siedzibę w kraju członkowskim Unii Europejskiej,

utworzone na podstawie przepisów obowiązujących przed tym dniem, stają się oddziałami

instytucji kredytowych, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w

art. 1;

2)

wygasają zezwolenia na utworzenie oddziałów banków zagranicznych, o których mowa w

pkt 1;

3)

przedstawicielstwa banków zagranicznych mających siedzibę w kraju członkowskim Unii

Europejskiej, utworzone na podstawie przepisów obowiązujących przed tym dniem, stają

się przedstawicielstwami instytucji kredytowych.

2.

Od dnia wejścia ustawy w życie do oddziałów instytucji kredytowych, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 48j, art. 48k, art. 48m,

art. 141a, art. 141c ust. 1 i 2 i art. 141d ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

3.

Oddział instytucji kredytowej, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w terminie trzech miesięcy

od dnia wejścia ustawy w życie, przekazuje Komisji Nadzoru Bankowego informacje określone

w art. 48l ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1. Przepis art. 48l ust. 3 tej ustawy

stosuje się odpowiednio. W terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania tych informacji

Komisja Nadzoru Bankowego może wskazać warunki, o których mowa w art. 48l ust. 2 tej

ustawy.

4.

Do chwili otrzymania przez Komisję Nadzoru Bankowego informacji określonych w art.

48l ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, oddziały banków zagranicznych, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, mogą wykonywać działalność bankową w zakresie określonym w zezwoleniu

na utworzenie oddziału banku zagranicznego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

21, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

Bankiem spółdzielczym jest bank będący spółdzielnią, do którego w zakresie nieuregulowanym

w ustawie z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu

się i bankach zrzeszających

(Dz. U. Nr 119, poz. 1252, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się

i bankach zrzeszających”, i niniejszej ustawie, mają zastosowanie przepisy ustawy

- Prawo spółdzielcze.

2.

Statut banku spółdzielczego pod rygorem nieważności powinien być sporządzony w formie

aktu notarialnego.

C.

Banki w formie spółek akcyjnych

Banki i oddziały banków zagranicznych, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 9, stają się bankami uprawnionymi do wykonywania czynności bankowej w zakresie

pośrednictwa w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym,

z tym że

1)

banki są obowiązane, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

dostosować określony w statucie przedmiot działania, w zakresie dotyczącym czynności

pośrednictwa w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym,

do art. 5 ust. 2 pkt 10 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą,

2)

oddziały banków zagranicznych są obowiązane, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia na ich utworzenie,

w części dotyczącej rodzajów czynności bankowych, do których wykonywania oddział jest

upoważniony, w celu dostosowania zawartych w nim zapisów dotyczących pośrednictwa

w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym do art. 5 ust.

2 pkt 10 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- pod rygorem utraty dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

Do utworzenia i działalności banku w formie spółki akcyjnej stosuje się przepisy Kodeksu spółek handlowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 61, 71, 127 i art.

128 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

„4. Firmy inwestycyjne oraz banki powiernicze prowadzące działalność na podstawie

zezwolenia udzielonego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są zobowiązane

do przekazania Komisji Nadzoru Finansowego informacji dotyczących ich podmiotów dominujących,

podmiotów zależnych i grupy kapitałowej w rozumieniu art. 3 pkt 16-18 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcję organu nadzoru pełni w banku rada nadzorcza składająca się co najmniej z pięciu

osób fizycznych.

2.

Członków rady nadzorczej powołuje i odwołuje walne zgromadzenie.

3.

Bank informuje Komisję Nadzoru Finansowego

1.

Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób fizycznych powoływanych i odwoływanych

przez radę nadzorczą, z zastrzeżeniem art. 22b.

2

Rada nadzorcza informuje Komisję Nadzoru Finansowego

1.

Powołanie dwóch członków zarządu banku, w tym prezesa, następuje za zgodą Komisji

Nadzoru Finansowego

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

3.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

była ona karana za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego;

2)

spowodowała udokumentowane straty w miejscu pracy albo w związku z pełnieniem funkcji

członka organu osoby prawnej;

3)

został wobec niej orzeczony zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny

rachunek oraz pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika przedsiębiorcy, członka

rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej w spółce akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

lub w spółdzielni;

4)

nie spełnia wymagań określonych w art. 30 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego

5.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

jest prowadzone przeciwko niej postępowanie karne lub postępowanie w sprawie o przestępstwo

skarbowe;

2)

była karana za przestępstwo inne niż określone w ust. 3 pkt 1.

6

Jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w ust. 3 i 5, przepisu ust. 1 nie stosuje

się do powołania na kolejną kadencję osób wymienionych w ust. 1 oraz do powołania

w skład pierwszego zarządu banku osób zatwierdzonych w zezwoleniu na utworzenie tego

banku.

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może określać termin, do którego powinno nastąpić

powołanie osób, o których mowa w ust. 1. W przypadku niepowołania osoby, której dotyczy

decyzja, we wskazanym terminie, decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

1.

Protokół z walnego zgromadzenia sporządzany jest zgodnie z art. 421 Kodeksu spółek handlowych oraz powinien zawierać

1)

treść wniosków zgłaszanych w trakcie walnego zgromadzenia;

2)

imię i nazwisko osoby zgłaszającej wniosek;

3)

imię i nazwisko lub firmę osoby, w imieniu której został zgłoszony wniosek;

4)

rozstrzygnięcie w sprawie wniosku.

2.

Protokół, o którym mowa w ust. 1, powinien być przekazany Komisji Nadzoru Finansowego

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 1 lit. a i c oraz pkt 2 i 4 w części dotyczącej rozdziału 4a, które wchodzą

w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 4 w części dotyczącej rozdziału 4b, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca

2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 45 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 14,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

(uchylony).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

10, art. 5 pkt 6, art. 15 oraz art. 24, które wchodzą w życie z ostatnim dniem miesiąca,

w którym ustawa weszła w życie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, nabyć albo objąć akcje lub prawa

z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie odpowiednio

10%, 20%, jednej trzeciej, 50% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału

w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego

o zamiarze ich nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio,

stać się podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie albo

objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość ogólnej

liczby głosów na walnym zgromadzeniu, obowiązany jest każdorazowo zawiadomić o tym

zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego.

2.

Za pośrednio stającego się podmiotem dominującym banku krajowego albo pośrednio nabywającego

lub obejmującego akcje lub prawa z akcji banku krajowego uważa się podmiot dominujący

w stosunku do podmiotu, który bezpośrednio staje się podmiotem dominującym banku krajowego

albo nabywa lub obejmuje akcje lub prawa z akcji banku krajowego bezpośrednio, jak

również podmiot, który podejmuje działania powodujące, że stanie się on podmiotem

dominującym w stosunku do podmiotu, który jest podmiotem dominującym banku krajowego

albo posiada akcje lub prawa z akcji banku krajowego.

3.

W przypadku gdy podmiot, który zamierza

1)

bezpośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się

podmiotem dominującym banku krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa

tylko ten podmiot łącznie z jego pierwotnym podmiotem dominującym;

2)

pośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się podmiotem

dominującym banku krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa tylko jego

pierwotny podmiot dominujący.

4.

Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także

1)

zastawnika i użytkownika akcji, jeżeli zgodnie z art. 340 § 1 Kodeksu spółek handlowych są oni uprawnieni do wykonywania prawa głosu z akcji;

2)

podmiotu, który uzyskał prawo głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych

w ust. 1 w wyniku zdarzeń innych niż objęcie lub nabycie akcji lub praw z akcji banku

krajowego, w szczególności w wyniku zmiany statutu lub w następstwie wygaśnięcia uprzywilejowania

lub ograniczenia akcji co do prawa głosu, a także nabycia akcji lub praw z akcji banku

krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie poziomów określonych

w ust. 1 w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym

w wyniku dziedziczenia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, obowiązek złożenia zawiadomienia powstaje przed

przystąpieniem do wykonywania prawa głosu z akcji albo wykonywania uprawnień podmiotu

dominującego wobec banku krajowego. Przepisy art. 25a-25n stosuje się odpowiednio.

6.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 4, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

7.

Przepisy ust. 1-6 i 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym dwa lub więcej

podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu

z akcji na poziomach określonych w ust. 1 lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego

banku krajowego.

8.

W przypadku działania w porozumieniu, o którym mowa w ust. 7, zawiadomienie składają

wszystkie strony porozumienia łącznie.

9.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy nabycie albo objęcie akcji banku

krajowego dokonywane jest przez bank krajowy, instytucję kredytową, dom maklerski

lub firmę inwestycyjną mającą siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego,

w wykonaniu umowy o subemisję inwestycyjną, o której mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, jeżeli

1)

prawa z akcji nie są wykonywane w celu ingerencji w zarządzanie bankiem krajowym oraz

2)

akcje banku krajowego zostaną zbyte w ciągu roku od dnia ich nabycia albo objęcia.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przekazuje wraz

z zawiadomieniem informację o posiadanych bezpośrednio lub pośrednio akcjach lub prawach

z akcji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1, jak również o podmiotach

dominujących tego podmiotu i zawartych przez ten podmiot porozumieniach oraz o pozostawaniu

przez ten podmiot w stanach faktycznych lub prawnych pozwalających innym podmiotom

na wykonywanie praw z akcji banku krajowego lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego

banku krajowego.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wskazuje w zawiadomieniu sposób realizacji zamiaru,

którego dotyczy zawiadomienie oraz przedkłada dowody wskazujące na istnienie zamiaru

objętego zawiadomieniem, w szczególności stosowną umowę lub porozumienie, a w przypadku

gdy zamiar ma zostać zrealizowany na rynku regulowanym - stosowne oświadczenie w tym

zakresie.

3.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie jest

1)

zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną

lub spółką zarządzającą, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na

terytorium państwa członkowskiego, lub

2)

podmiotem dominującym lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku do zakładu ubezpieczeń,

zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej lub spółki zarządzającej,

które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego

- zawiadomienie zawiera odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności

nazwę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej,

firmy inwestycyjnej lub spółki zarządzającej, o których mowa w pkt 2; jeżeli nie zachodzą

okoliczności wymienione w pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera stosowne oświadczenie w

tym zakresie.

1.

Podmiot, składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przedstawia wraz

z zawiadomieniem informacje dotyczące

1)

identyfikacji podmiotu składającego zawiadomienie, osób zarządzających jego działalnością

oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji członków zarządu banku krajowego - o ile

podmiot składający zawiadomienie planuje zmiany w tym zakresie;

2)

identyfikacji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1;

3)

działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie

i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu

i miejsca jej prowadzenia oraz dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia

posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osób,

o których mowa w pkt 1;

4)

grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności jej struktury,

należących do niej podmiotów, prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych

i osobowych z innymi podmiotami;

5)

sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie;

6)

skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań warunkowo umorzonych

oraz zakończonych ukaraniem postępowań dyscyplinarnych, jak również innych zakończonych

postępowań administracyjnych i cywilnych, dotyczących podmiotu składającego zawiadomienie

lub osób, o których mowa w pkt 1, mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego

zawiadomienie w świetle kryteriów określonych w art. 25h ust. 2;

7)

toczących się postępowań karnych o przestępstwo umyślne - z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego - lub postępowań w sprawie o przestępstwo skarbowe,

jak również innych toczących się postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych,

mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów

określonych w art. 25h ust. 2, a prowadzonych przeciwko podmiotowi składającemu zawiadomienie

lub osobom, o których mowa w pkt 1, lub postępowań związanych z działalnością tego

podmiotu lub tych osób;

8)

działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji w liczbie zapewniającej

osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych w art. 25 ust. 1 albo stania się

podmiotem dominującym banku krajowego, a w szczególności docelowego udziału w ogólnej

liczbie głosów na walnym zgromadzeniu banku krajowego, związanych z tym udziałem uprawnień,

sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji, zawartych

w związku z tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu z innymi podmiotami;

9)

zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności

banku krajowego, w szczególności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych, finansowych

oraz dotyczących organizacji i zarządzania, z uwzględnieniem zobowiązań, o których

mowa w art. 25h ust. 3.

2.

Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 6 i 7, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu

składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego działalnością, jeżeli podmiot

składający zawiadomienie jest bankiem krajowym, instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń,

zakładem reasekuracji, domem maklerskim, firmą inwestycyjną lub spółką zarządzającą,

które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie członkowskim, o ile

okoliczność ta zostanie wykazana w zawiadomieniu.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji

określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie proporcjonalności wymaganych

informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie

na zarządzanie bankiem krajowym.

1.

Zawiadomienie i załączane dokumenty powinny być sporządzone w języku polskim lub przetłumaczone

na język polski. Tłumaczenie powinno być sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub

właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej

Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo kraju właściwego nie przewiduje

sporządzania wymaganych dokumentów podmiot składający zawiadomienie lub osoba, której

sprawa dotyczy, może, w miejsce tych dokumentów, złożyć stosowne oświadczenie, zawierające

wymagane informacje.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, mający miejsce zamieszkania

lub siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązany jest ustanowić na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń w toku postępowania

w przedmiocie zawiadomienia.

2.

W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, pisma w toku postępowania

pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, z wyłączeniem decyzji kończącej

postępowanie w przedmiocie zawiadomienia. O skutku, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym,

Komisja Nadzoru Finansowego informuje pisemnie podmiot składający zawiadomienie.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1,

jest podmiotem, o którym mowa w art. 25a ust. 3 pkt 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego

występuje na piśmie do właściwych władz nadzorczych o przekazanie informacji w zakresie

określonym w art. 25h ust. 2, w celu ustalenia, czy zachodzi przesłanka, o której

mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, nie później

jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej jego otrzymanie.

2.

W przypadku stwierdzenia braków w zawiadomieniu lub gdy nie zostały załączone do niego

wymagane informacje lub dokumenty, Komisja Nadzoru Finansowego wzywa podmiot składający

zawiadomienie do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu informacji lub dokumentów stanowiących

uzupełnienie zawiadomienia, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza

w formie pisemnej ich otrzymanie.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego, wraz z potwierdzeniem otrzymania zawiadomienia i wszystkich

wymaganych informacji i dokumentów, informuje podmiot składający zawiadomienie o dacie

upływu terminu na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, o której mowa w art.

25h ust. 1.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego może, przed upływem 50. dnia roboczego terminu na doręczenie

decyzji w przedmiocie sprzeciwu, pisemnie wezwać podmiot składający zawiadomienie

do przekazania dodatkowych niezbędnych informacji lub dokumentów w terminie 20 dni

roboczych od dnia otrzymania wezwania, a w przypadku gdy

1)

miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu składającego zawiadomienie znajduje się

w państwie niebędącym państwem członkowskim lub nadzór nad nim sprawują władze nadzorcze

państwa niebędącego państwem członkowskim lub

2)

podmiot składający zawiadomienie nie jest podmiotem podlegającym nadzorowi ubezpieczeniowemu,

nadzorowi nad rynkiem kapitałowym lub nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez władze

nadzorcze państwa członkowskiego

- w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 20 i nie dłuższym niż 30 dni roboczych

od dnia otrzymania wezwania, wskazując zakres żądanych informacji lub dokumentów.

6.

W przypadku wezwania, o którym mowa w ust. 5, następuje zawieszenie biegu terminu

na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, od dnia wysłania wezwania do dnia otrzymania

informacji lub dokumentów, nie dłużej jednak niż do upływu terminu na przekazanie

informacji lub dokumentów.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego w formie pisemnej potwierdza otrzymanie informacji lub

dokumentów, o których mowa w ust. 5, w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze od

dnia ich otrzymania.

8.

W przypadku kolejnych wezwań Komisji Nadzoru Finansowego do przekazania dodatkowych

informacji lub dokumentów nie stosuje się terminów przekazania informacji lub dokumentów,

o których mowa w ust. 5. Wezwania te nie powodują zawieszenia biegu terminu na doręczenie

decyzji w przedmiocie sprzeciwu.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia albo

objęcia akcji lub praw z akcji lub co do stania się podmiotem dominującym banku krajowego,

jeżeli

1)

podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu

lub załączanych do zawiadomienia dokumentów i informacji;

2)

podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub

dokumentów żądanych przez Komisję Nadzoru Finansowego;

3)

uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym,

z uwagi na możliwy wpływ podmiotu składającego zawiadomienie na bank krajowy lub z

uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu składającego zawiadomienie.

2.

W ramach oceny istnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru

Finansowego bada, czy podmiot składający zawiadomienie wykazał, że

1)

daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie zabezpieczający

interesy klientów banku krajowego oraz zapewniający bezpieczeństwo środków gromadzonych

w banku krajowym;

2)

osoby, które będą kierować działalnością banku krajowego dają rękojmię prowadzenia

spraw banku w sposób należycie zabezpieczający interesy klientów banku i zapewniający

bezpieczeństwo środków gromadzonych w banku oraz posiadają odpowiednie doświadczenie

zawodowe;

3)

jest w dobrej kondycji finansowej, w szczególności w odniesieniu do aktualnego zakresu

prowadzonej działalności, jak również wpływu realizacji planów inwestycyjnych na przyszłą

sytuację finansową podmiotu składającego zawiadomienie i przyszłą sytuację finansową

banku krajowego;

4)

zapewni przestrzeganie przez bank krajowy wymogów ostrożnościowych wynikających z

przepisów prawa, w tym wymogów kapitałowych, norm płynności, kontroli wewnętrznej,

zarządzania ryzykiem, a w szczególności, że struktura grupy, której bank stanie się

częścią, umożliwiać będzie sprawowanie efektywnego nadzoru oraz skuteczną wymianę

informacji pomiędzy właściwymi władzami nadzorczymi i ustalenie zakresów właściwości

tych władz;

5)

środki finansowe związane z nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem

innych działań zmierzających do stania się podmiotem dominującym, powodujących, że

bank krajowy stanie się podmiotem zależnym, nie pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych

źródeł oraz nie mają związku z finansowaniem terroryzmu ani w związku z zamierzonym

nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem innych działań zmierzających

do stania się podmiotem dominującym nie zachodzi zwiększone ryzyko popełnienia przestępstwa,

a także wystąpienia innych działań, związanych z wprowadzaniem do obrotu środków finansowych

pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł lub finansowaniem terroryzmu.

3.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia

w szczególności złożone w związku z postępowaniem zobowiązania podmiotu dotyczące

banku krajowego lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie określonym w art. 25i ust. 1, wydać decyzję

o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą

okoliczności wskazane w ust. 1.

5.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, Komisja Nadzoru Finansowego może ustalić

termin nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji albo uzyskania uprawnień podmiotu

dominującego banku krajowego.

6.

Termin, o którym mowa w ust. 5, może być wydłużony z urzędu lub na wniosek podmiotu

składającego zawiadomienie.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego doręcza decyzję w przedmiocie sprzeciwu, o którym mowa

w art. 25h ust. 1, w terminie 60 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia i

wszystkich wymaganych informacji i dokumentów, nie później niż w terminie 2 dni roboczych

od dnia jej wydania.

2.

Terminy przewidziane dla doręczenia decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie sprzeciwu

uważa się za zachowane, jeżeli przed ich upływem decyzja została nadana w polskiej

placówce pocztowej operatora publicznego.

Podmiot składający zawiadomienie może zrealizować zamiar objęty zawiadomieniem, jeżeli

Komisja Nadzoru Finansowego nie doręczy decyzji w przedmiocie sprzeciwu w terminie

60 dni roboczych, o którym mowa w art. 25i ust. 1, albo jeżeli przed upływem tego

terminu Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję o stwierdzeniu braku podstaw do zgłoszenia

sprzeciwu.

W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie sprzeciwu termin,

o którym mowa w art. 25i ust. 1, biegnie od dnia, w którym Komisji Nadzoru Finansowego

doręczono prawomocny wyrok sądu administracyjnego.

1.

W przypadku nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji

1)

z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo

2)

pomimo zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa w art.

25h ust. 1, albo

3)

przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu,

o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

4)

po wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego terminie na nabycie albo objęcie

akcji lub praw z akcji, o którym mowa w art. 25h ust. 5

- z akcji tych nie może być wykonywane prawo głosu, z zastrzeżeniem art. 25m.

2.

W przypadku wykonywania uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego

1)

z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo

2)

w przypadku zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa

w art. 25h ust. 1, albo

3)

przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu,

o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo

4)

uzyskanych po upływie terminu, o którym mowa w art. 25h ust. 5

- członkowie zarządu banku krajowego powołani przez podmiot dominujący lub będący

członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze funkcje w podmiocie

dominującym nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji banku krajowego;

w przypadku gdy nie można ustalić, którzy członkowie zarządu zostali powołani przez

podmiot dominujący, powołanie zarządu jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten

podmiot uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego, z zastrzeżeniem art. 25m.

3.

Uchwały walnego zgromadzenia banku krajowego podjęte z naruszeniem przepisu ust. 1

są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez

uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, prawo wytoczenia

powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia przysługuje również

Komisji Nadzoru Finansowego. Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

4.

Czynności z zakresu reprezentacji banku krajowego podejmowane z udziałem członków

zarządu z naruszeniem przepisu ust. 2 są nieważne. Przepis art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze

decyzji, nakazać zbycie akcji banku krajowego w wyznaczonym terminie.

6.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru

Finansowego może nałożyć na akcjonariusza banku krajowego karę pieniężną do wysokości

10 000 000 zł, ustanowić w banku krajowym zarząd komisaryczny lub uchylić zezwolenie

na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku. Przepisy art. 145, art. 147

ust. 3 i art. 153-156 stosuje się odpowiednio.

W przypadku gdy wymagają tego interesy klientów banku krajowego, a wnioskodawca wykaże,

że nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru

Finansowego może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, wydanej

na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego banku krajowego, uchylić zakazy,

o których mowa w art. 25l ust. 1 lub 2. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje,

o których mowa w art. 25b ust. 1.

1

Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym,

z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, w tym założyciela banku krajowego,

który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio prawo wykonywania głosu na walnym zgromadzeniu

na poziomach określonych w art. 25 ust. 1 albo stał się bezpośrednio lub pośrednio

podmiotem dominującym banku krajowego, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu

na bank, a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje

zobowiązań, o których mowa w art. 25h ust. 3, lub zobowiązań, o których mowa w art.

30 ust. 1b, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania

prawa głosu z akcji banku krajowego posiadanych przez ten podmiot lub wykonywania

uprawnień podmiotu dominującego przysługujących temu podmiotowi. Dokonując oceny,

czy zachodzi przesłanka do wydania tego zakazu, przepisy art. 25h ust. 2 i 3 oraz

art. 30 ust. 1b stosuje się odpowiednio.

2.

Uchwała walnego zgromadzenia banku krajowego jest nieważna, jeżeli przy jej podejmowaniu

wykonano prawo głosu z akcji, w stosunku do których Komisja Nadzoru Finansowego wydała

decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że uchwała spełnia wymogi kworum oraz większości

głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wytoczenia powództwa o

stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również Komisji Nadzoru Finansowego.

Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego wydała na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie

zakazu wykonywania uprawnień podmiotu dominującego, przepisy art. 25l ust. 2 i 4 stosuje

się odpowiednio.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może,

w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji w wyznaczonym terminie.

5.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, Komisja Nadzoru

Finansowego, może nałożyć na akcjonariusza banku krajowego karę pieniężną do wysokości

10 000 000 zł, ustanowić w banku krajowym zarząd komisaryczny lub uchylić zezwolenie

na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku. Przepisy art. 145, art. 147

ust. 3 i art. 153-156 stosuje się odpowiednio.

6.

Na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego Komisja Nadzoru Finansowego uchyla

decyzję wydaną na podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie

tej decyzji.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa w art. 25 ust.

7, do podmiotów będących stronami porozumienia, o którym mowa w tym przepisie.

Podmiot, który bezpośrednio lub pośrednio nabył albo objął akcje lub prawa z akcji

banku krajowego, jeżeli stanowią one wraz z akcjami nabytymi albo objętymi wcześniej

pakiet zapewniający osiągnięcie lub przekroczenie progu 5%, 10%, 20%, 25%, jednej

trzeciej, 50%, 66% i 75% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, albo stał się

podmiotem dominującym banku krajowego, jest każdorazowo obowiązany niezwłocznie powiadomić

o tym ten bank. Bank przesyła Komisji Nadzoru Finansowego powiadomienie w terminie

14 dni od daty jego otrzymania. W przypadku gdy statut banku krajowego przewiduje

uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do prawa głosu, powiadomienie powinno również

dotyczyć udziału w kapitale zakładowym w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym

w zdaniu pierwszym i odpowiadającej mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń.

Przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.

Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć pakiet akcji banku krajowego

1)

uprawniający do wykonywania ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu,

2)

w wyniku zbycia którego pozostały w jego posiadaniu pakiet akcji będzie uprawniał

do wykonywania mniej niż 10%, 20%, jednej trzeciej i 50% ogólnej liczby głosów na

walnym zgromadzeniu

- jest obowiązany powiadomić o swoim zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego. W przypadku

gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do

prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym

w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej

mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń; przepisy art. 25 ust. 2-7 stosuje

się odpowiednio.

Obowiązek, o którym mowa w art. 25o i 25p, stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia

i zbycia obligacji zamiennych na akcje banku krajowego, kwitów depozytowych, jak również

innych papierów wartościowych, z których wynika prawo lub obowiązek nabycia akcji

banku krajowego.

Przepisy art. 25-25r stosuje się odpowiednio do banków spółdzielczych będących spółdzielniami

osób prawnych, których statut przewiduje, inną niż określona w art. 36 § 3 zdanie

pierwsze ustawy - Prawo spółdzielcze, zasadę ustalania liczby głosów przysługujących

członkom.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

6, 28 i 29, art. 2 pkt 2 i 4-6, art. 10 pkt 24 lit. a tiret pierwsze, art. 12 pkt

2, 5 i 6, art. 14 pkt 1, 6 i 7, art. 15 i 19, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2005 r.

1.

Postępowania w sprawie wpisu banków zagranicznych lub instytucji kredytowych do rejestru

przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych wszczęte i niezakończone do dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy umarza się.

2.

Opłata skarbowa za dokonanie wpisu przedstawicielstwa banku zagranicznego lub instytucji

kredytowej do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych podlega zwrotowi

na rachunek wskazany przez bank zagraniczny lub instytucję kredytową.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Nabycie lub posiadanie akcji przez podmiot zależny uważa się za nabycie lub posiadanie

akcji przez podmiot dominujący.

2

Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów rozdziału 9 ustawy, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 8.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 46a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które

wchodzą w życie w terminie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Akcje banków, z wyłączeniem akcji zdematerializowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384, z późn. zm., są akcjami imiennymi. W okresie roku, licząc od daty wpisania banku do rejestru

przedsiębiorców, zbycie akcji imiennych przez akcjonariuszy wymaga zezwolenia Komisji

Nadzoru Finansowego

2.

W razie wykluczenia akcji banku z obrotu na rynku regulowanym lub zniesienia dematerializacji

akcji banku zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 1, akcje na okaziciela podlegają

zamianie na akcje imienne.

3

Do akcji banku krajowego objętych przez założyciela w przypadku, o którym mowa w art.

42a, nie stosuje się przepisów art. 336 § 1 i 2 Kodeksu spółek handlowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 21 pkt 1 lit. a-c i pkt 6 oraz art. 28, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 21 pkt 3-5, 7, 8 i 10-13, które wchodzą w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.;

3)

art. 4 pkt 1-6, art. 5 pkt 2, art. 6, art. 7 pkt 2, art. 12-14, art. 17, art. 18,

art. 20 oraz art. 23, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

(uchylony).

D.

Postępowanie przy tworzeniu banków

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Utworzenie banku może nastąpić, jeżeli

1)

zostało zapewnione wyposażenie banku w

a

fundusze własne, których wielkość powinna być dostosowana do rodzaju czynności bankowych

przewidzianych do wykonywania i rozmiaru zamierzonej działalności,

b)

pomieszczenia posiadające odpowiednie urządzenia techniczne, należycie zabezpieczające

przechowywane w banku wartości, z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności

bankowej;

2

założyciele oraz osoby przewidziane do objęcia w ban ku stanowisk członków zarządu,

w tym prezesa, dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, przy czym

co najmniej dwie osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków zarządu

posiadają wykształcenie i doświadczenie zawodowe niezbędne do kierowania bankiem oraz

udowodnioną znajomość języka polskiego;

3)

(uchylony);

4)

przedstawiony przez założycieli plan działalności banku na okres co najmniej trzyletni

wskazuje, że działalność ta będzie bezpieczna dla środków pieniężnych gromadzonych

w banku.

1a

Komisja Nadzoru Finansowego

1b

Dokonując w postępowaniu w sprawie zezwolenia na utworzenie banku oceny spełniania

przez założycieli wymagania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja Nadzoru Finansowego

uwzględnia w szczególności złożone w związku z postępowaniem zobowiązania założycieli

dotyczące tworzonego banku lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.

2.

Część kapitału założycielskiego może być wniesiona w formie wkładów niepieniężnych

w postaci wyposażenia i nieruchomości, jeśli będą one bezpośrednio przydatne w prowadzeniu

działalności bankowej, z tym że kapitał założycielski wnoszony w formie pieniężnej

nie może być niższy od kwoty określonej w art. 32 ust. 1, a wartość wnoszonych wkładów

niepieniężnych nie może przekraczać 15% kapitału założycielskiego.

3.

(uchylony).

4.

Komisja Nadzoru Finansowego

5.

Kapitał założycielski banku nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu, lub źródeł

nieudokumentowanych.

Bank w formie spółki akcyjnej i bank spółdzielczy mogą być utworzone po uzyskaniu

zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Wniosek do Komisji Nadzoru Finansowego

1)

określenie nazwy i siedziby banku;

2)

określenie czynności bankowych, do których wykonywania bank ma być upoważniony, oraz

dane o przedmiocie i zakresie zamierzonej działalności;

3)

dane dotyczące

a)

założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu,

b)

kapitału założycielskiego.

2.

Do wniosku załącza się

1)

projekt statutu banku;

2)

program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;

3)

dokumenty dotyczące założycieli i ich sytuacji finansowej, wymagane przez Komisję

Nadzoru Finansowego

3a

dokumenty, o których mowa w art. 82 ust. 2 pkt 2-5 i 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami

finansowymi, odpowiadające zakresowi czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 tej ustawy,

które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

4)

opinię właściwych władz nadzorczych kraju siedziby wnioskodawcy, jeżeli założycielem

jest bank zagraniczny.

3

Projekt statutu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, powinien określać w szczególności

1)

firmę, która powinna zawierać wyodrębniony wyraz „bank” i odróżniać się od nazw innych

banków oraz wskazywać, czy jest to bank państwowy, bank w formie spółki akcyjnej czy

bank spółdzielczy;

2

siedzibę, przedmiot działania i zakres działalności banku z uwzględnieniem czynności,

o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy;

3)

organy i ich kompetencje, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji członków zarządu,

o których mowa w art. 22b ust. 1, oraz zasady podejmowania decyzji, podstawową strukturę

organizacyjną banku, zasady składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych,

tryb wydawania regulacji wewnętrznych oraz tryb podejmowania decyzji o zaciągnięciu

zobowiązań lub rozporządzeniu aktywami, których łączna wartość w stosunku do jednego

podmiotu przekracza 5% funduszy własnych;

4)

zasady funkcjonowania systemu kontroli wewnętrznej;

5)

fundusze własne oraz zasady gospodarki finansowej.

4.

Jeżeli z wnioskiem o wydanie zezwolenia na utworzenie banku występuje więcej niż 10

założycieli, są oni obowiązani ustanowić 1-3 pełnomocników, którzy będą ich reprezentować

wobec Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Wnoszony przez założycieli banku kapitał założycielski, z zastrzeżeniem ust. 2, nie

może być niższy od równowartości w złotych 5 000 000 euro przeliczonej według kursu

średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia

na utworzenie banku.

2

W przypadku banków spółdzielczych, których założyciele wyrazili zamiar zawarcia umowy

zrzeszenia, na podstawie ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, kapitał założycielski nie może być niższy od równowartości w złotych 1 000 000 euro

przeliczonej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego

w dniu wydania zezwolenia na utworzenie banku.

3.

Kapitał założycielski banku wnoszony w formie pieniężnej musi być wpłacony przez założycieli

w walucie polskiej na rachunek bankowy w banku krajowym, otwarty w celu dokonania

wpłat na kapitał założycielski banku.

4.

Pokrycie pełnej kwoty kapitału założycielskiego banku w formie spółki akcyjnej oraz

banku spółdzielczego powinno być dokonane przed wpisaniem banku do właściwego rejestru.

5.

Wpłata kapitału założycielskiego banku państwowego, jak również wydzielenie z majątku

Skarbu Państwa innych środków na pokrycie kapitału założycielskiego powinno nastąpić

przed złożeniem przez bank państwowy do Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

wzywa założycieli do uzupełnienia wniosku, jeżeli nie odpowiada on wymaganiom określonym

w art. 31, oraz może zażądać uzupełniających danych lub dokumentów dotyczących w szczególności

założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w

tym informacji o ich sytuacji majątkowej i rodzinnej, jeżeli informacje te są niezbędne

do podjęcia decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;

2)

w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od daty otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia

- wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

1

W zezwoleniu na utworzenie banku Komisja Nadzoru Finansowego określa: firmę banku,

jego siedzibę, nazwy (nazwiska) założycieli i obejmowane przez nich akcje, wysokość

kapitału założycielskiego, działalność, do wykonywania której bank jest upoważniony,

oraz warunki, po spełnieniu których Komisja Nadzoru Finansowego zezwoli na rozpoczęcie

przez bank działalności, a także zatwierdza projekt statutu banku oraz skład pierwszego

zarządu banku.

2

Zmiana statutu banku wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

2a

Zezwolenie na zmianę statutu może określać termin, do którego powinna być podjęta

uchwała. W przypadku niepodjęcia uchwały we wskazanym terminie decyzja wygasa. Przepisu

art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

3

Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę statutu banku przepis art. 31 ust. 2 pkt

3a oraz art. 33 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12 pkt

5, art. 13, art. 17 pkt 2 oraz art. 28, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Bank może rozpocząć działalność po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

2.

Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozpoczęcie przez bank działalności występuje

zarząd banku.

3.

Zezwolenie na rozpoczęcie przez bank działalności wydaje się po stwierdzeniu, że bank

1)

jest należycie przygotowany organizacyjnie do rozpoczęcia działalności;

2)

zgromadził w całości kapitał założycielski;

3)

dysponuje odpowiednimi warunkami do przechowywania środków pieniężnych i innych wartości,

z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej;

4)

spełnia inne warunki określone w decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku.

4

Bank powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o uzyskaniu wpisu do Krajowego Rejestru

Sądowego.

Komisja Nadzoru Finansowego

Zezwolenia, o których mowa w art. 34 ust. 1 i w art. 36 ust. 1, tracą moc, jeżeli

w terminie roku od wydania zezwolenia na utworzenie banku nie rozpoczął on działalności.

1.

Utworzenie za granicą banku przez bank krajowy, jak również utworzenie oddziału banku

krajowego za granicą, z zastrzeżeniem art. 48a-48g, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru

Finansowego

2.

Wniosek o utworzenie za granicą banku powinien zawierać

1)

określenie nazwy, siedziby i formy organizacyjnej banku;

2)

dane dotyczące założycieli i kapitału założycielskiego.

3.

Do wniosku załącza się

1)

projekt statutu oraz uzasadnienie utworzenia banku za granicą;

2)

program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni;

3)

informacje o przepisach prawnych obowiązujących w państwie przyjmującym w zakresie

a)

zezwoleń na podjęcie działalności przez bank,

b)

przepisów podatkowych dotyczących działalności banków,

c)

przepisów dotyczących transferu dewiz i nadzoru bankowego.

4.

Wniosek o utworzenie oddziału banku za granicą powinien zawierać uzasadnienie utworzenia

oddziału banku za granicą i informacje określone w ust. 3 pkt 3 dotyczące odpowiednio

oddziałów banków.

1.

Utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju następuje na podstawie zezwolenia

Komisji Nadzoru FinansowegoMinistrem Finansów

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1

firmę i siedzibę banku występującego z wnioskiem oraz charakterystykę jego działalności;

2)

rodzaje czynności bankowych, do których wykonywania ma być upoważniony oddział banku,

oraz siedzibę oddziału;

3)

wielkość funduszy przydzielonych do dyspozycji oddziału;

4)

dane dotyczące co najmniej 2 osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora

lub jego zastępcy;

5

w przypadku podmiotów objętych obowiązkowym systemem gwarantowania Bankowego Funduszu

Gwarancyjnego, warunki dostępu do systemu wyliczania, o którym mowa w art. 38d ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 711, z późn. zm., przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności

na wypadek spełnienia warunku gwarancji.

3

Do wniosku załącza się projekt regulaminu oddziału oraz zobowiązanie występującego

z wnioskiem banku zagranicznego o zaspokajaniu wszelkich roszczeń, jakie mogą powstać

w stosunkach między oddziałem i innymi podmiotami. Przepis art. 31 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

4

W zezwoleniu na utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju Komisja Nadzoru Finansowego

ustala w szczególności siedzibę oddziału, rodzaj czynności bankowych, do wykonywania

których oddział jest upoważniony, minimalną wysokość funduszy niezbędnych do działalności

oddziału, warunki dostępu do systemu wyliczania przez Komisję Nadzoru Finansowego

oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności na wypadek spełnienia warunku gwarancji,

a także zatwierdza projekt regulaminu oddziału. O wydaniu zezwolenia Komisja Nadzoru

Finansowego powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

5.

Oddziały banków zagranicznych podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców.

6.

Do postępowania przy tworzeniu oddziału banku zagranicznego w kraju stosuje się odpowiednio

przepisy art. 32-38.

7

Oddział banku zagranicznego działa na podstawie regulaminu nadanego przez bank zagraniczny.

8

Zmiany regulaminu, o którym mowa w ust. 7, wymagają zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

9

Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę regulaminu przepisy art. 34 ust. 2, 2a i

3 stosuje się odpowiednio.

10

Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 9, występuje bank zagraniczny.

1.

Oddział banku zagranicznego jest obowiązany

1

używać firmy banku zagranicznego w języku państwa jego siedziby wraz z przetłumaczonym

na język polski określeniem formy prawnej banku oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”;

2)

prowadzić oddzielną rachunkowość w języku polskim, zgodnie z przepisami obowiązującymi

banki krajowe;

3

działać zgodnie z zatwierdzonym regulaminem;

4

przechowywać wszelkie dokumenty dotyczące jego działalności w siedzibie oddziału.

1a

Oddział banku zagranicznego, niebędący podmiotem objętym obowiązkowym systemem gwarantowania

w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, informuje - w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach - osoby

korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług o

1)

swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;

2)

uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie

podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując

w szczególności

a)

kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,

b)

rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego.

1b

Oddział banku zagranicznego, o którym mowa w ust. 1a, obowiązany jest poinformować

osoby korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług o braku ochrony gwarancyjnej

w przypadku, gdy

1)

wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie

chroniona przez system gwarantowania;

2)

w związku z wykonywaniem innej czynności niż czynność bankowa, oddział banku zagranicznego

wystawia dokument imienny potwierdzający jego zobowiązanie pieniężne;

3)

w związku z usługami świadczonymi przez oddział banku zagranicznego, w szczególności

polegającymi na pośredniczeniu w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek

wierzytelności osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z jego usług

wobec innego podmiotu, który nie jest objęty systemem gwarantowania.

1c

Informacje, o których mowa w ust. 1a pkt 2 i ust. 1b pkt 1 i 2, powinny być zawarte

również w umowach między osobami korzystającymi oraz zainteresowanymi korzystaniem

z usług a oddziałem banku zagranicznego.

1d

Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać

udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług

oddziału banku zagranicznego.

1e

Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem

z usług oddziału banku zagranicznego, stosownie do przepisów ust. 1a-1c, powinny być

podawane w sposób

1)

w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;

2)

jednoznaczny i zrozumiały.

1f

Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w

celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w

ust. 1a i 1b.

1g

Zakaz określony w ust. 1f stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami

systemu gwarantowania.

2.

Powołanie dyrektora i jednego z zastępców dyrektora oddziału banku zagranicznego następuje

za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego

Do oddziałów banków zagranicznych, działających na terenie Rzeczypospolitej, stosuje

się przepisy prawa polskiego.

1

Banki zagraniczne i instytucje kredytowe mogą otwierać w Polsce swoje przedstawicielstwa

na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1

określenie firmy i siedziby banku lub instytucji kredytowej oraz charakterystykę działalności

prowadzonej przez bank lub instytucję kredytową występującą z wnioskiem;

2)

określenie siedziby przedstawicielstwa i zakresu jego działania;

3

informacje o kandydacie przewidzianym na stanowisko przedstawiciela banku lub instytucji

kredytowej.

3

Do postępowania przy otwarciu przedstawicielstwa banku i instytucji kredytowej stosuje

się odpowiednio przepisy art. 33, art. 37 oraz art. 38.

4

Zakres działania przedstawicielstwa banku zagranicznego i instytucji kredytowej może

obejmować wyłącznie prowadzenie działalności w zakresie reklamy i promocji banku zagranicznego

lub instytucji kredytowej w zakresie ustalonym w zezwoleniu.

5

Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz wydanych,

uchylonych i wygasłych zezwoleń, o których mowa w ust. 1.

6

Bank zagraniczny i instytucja kredytowa są obowiązane zgłaszać Komisji Nadzoru Finansowego

1)

wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych, o których mowa w ust.

2;

2)

informacje o zaprzestaniu wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności

w formie przedstawicielstwa.

7

Komisja Nadzoru Finansowego, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji

finansowych, uchyla zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy

1)

bank zagraniczny lub instytucja kredytowa rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje

obowiązku, o którym mowa w ust. 6;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji banku zagranicznego lub instytucji kredytowej lub bank

zagraniczny utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3)

działalność przedstawicielstwa banku zagranicznego lub instytucji kredytowej rażąco

wykracza poza zakres ustalony w zezwoleniu;

4)

właściwe władze nadzorcze państwa, w którym bank zagraniczny lub instytucja kredytowa

ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu, uchyliły zezwolenie na prowadzenie

działalności bankowej przez ten bank lub instytucję kredytową.

8

W przypadku zaprzestania przez bank zagraniczny lub instytucję kredytową wykonywania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności w formie przedstawicielstwa,

zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze

decyzji, stwierdza wygaśnięcie zezwolenia.

Da.

1.

Instytucja kredytowa, prowadząca działalność bankową na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział, może utworzyć bank krajowy w formie spółki akcyjnej przez

wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników majątkowych tego oddziału,

przeznaczonych do prowadzenia działalności przez ten oddział, o ile stanowią one przedsiębiorstwo

lub jego zorganizowaną część. Akcje banku krajowego mogą być objęte wyłącznie przez

tę instytucję kredytową.

2.

Do utworzenia banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w ust. 1,

stosuje się, z zastrzeżeniem art. 42b-42e, przepisy dotyczące utworzenia banku w formie

spółki akcyjnej, z wyjątkiem art. 30 ust. 2 i 4 oraz art. 36.

3.

Zgoda, o której mowa w art. 313 § 1-3 Kodeksu spółek handlowych, powinna dotyczyć również przejścia wszystkich składników majątkowych oddziału na

bank krajowy.

Oprócz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2, do wniosku o wydanie zezwolenia

na utworzenie banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w art. 42a

ust. 1, załącza się

1)

zweryfikowane przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych

a)

ustalenie wartości majątku oddziału na określony dzień w miesiącu poprzedzającym złożenie

wniosku o utworzenie banku krajowego, według dotychczasowych zasad rachunkowości przyjętych

przez oddział, bez ujmowania w aktywach dodatkowych składników oraz dokonywania zmian

w zasadach ustalania szacunków wpływających na wycenę aktywów i pasywów,

b)

oświadczenie zawierające informację o stanie księgowym oddziału sporządzoną dla celów

utworzenia banku krajowego na dzień, o którym mowa w lit. a, stwierdzające, że wartość

wkładu niepieniężnego odpowiada wartości bilansowej przedsiębiorstwa lub zorganizowanej

części przedsiębiorstwa oddziału, wycenionych według dotychczasowych zasad rachunkowości

przyjętych przez oddział instytucji kredytowej;

2)

uwierzytelnioną kopię przekazywanego za pośrednictwem właściwych władz nadzorczych

państwa macierzystego zawiadomienia dotyczącego zamiaru zaprzestania działalności

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział;

3)

informację o zezwoleniach, koncesjach oraz ulgach, które zostały przyznane instytucji

kredytowej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału, wraz z uwierzytelnioną

kopią zawiadomienia innego niż Komisja Nadzoru Finansowego organu, który wydał zezwolenie

lub udzielił koncesji, o zamiarze utworzenia banku krajowego i możliwości zgłoszenia

sprzeciwu, o którym mowa w art. 42e ust. 2 pkt 3.

1.

Przed wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku krajowego, o którym

mowa w art. 42a ust. 1, w oddziale instytucji kredytowej przeprowadza się czynności

kontrolne. Do czynności tych przepisy art. 133 ust. 2-4, art. 135 i 136 stosuje się

odpowiednio.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie banku krajowego,

o którym mowa w art. 42a ust. 1, jeżeli utworzenie może spowodować poważne szkody

dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów państwa.

Zezwolenie na utworzenie banku, o którym mowa w art. 42a ust. 1, traci moc, jeżeli

wpis banku do rejestru przedsiębiorców nie zostanie dokonany w terminie roku od dnia

doręczenia zezwolenia. Komisja Nadzoru Finansowego może określić w zezwoleniu krótszy

termin utraty jego mocy, nie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą

ostrożnego i stabilnego prowadzenia działalności przez tworzony bank.

1.

Bank krajowy utworzony przez instytucję kredytową na podstawie art. 42a ust. 1 rozpoczyna

działalność z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców. Wykreślenie oddziału instytucji

kredytowej z rejestru przedsiębiorców jest dokonywane z urzędu w dniu wpisania banku

krajowego do rejestru przedsiębiorców.

2.

Z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców bank krajowy, o którym mowa w ust. 1,

wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością

oddziału. Na bank krajowy przechodzą zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały

przyznane instytucji kredytowej na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału, o ile

1)

zostały ujawnione w informacji, o której mowa w art. 42b pkt 3;

2)

odrębne przepisy lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi nie stanowią

inaczej;

3)

przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego sprzeciwu nie złożył inny

organ, który wydał zezwolenie lub udzielił koncesji.

3.

Ujawnienie w księgach wieczystych lub innych rejestrach przejścia na bank krajowy

praw ujawnionych w tych księgach lub innych rejestrach następuje na wniosek banku.

4.

Środki pieniężne przekazane przez instytucję kredytową do prowadzenia działalności

oddziału nie stanowią zobowiązań banku krajowego.

5.

W przypadku utworzenia banku krajowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, z późn. zm. dotyczące zmiany formy prawnej jednostki.

6.

Spółka w organizacji, mająca stać się bankiem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić

do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 6a ust. 1

pkt 1 lit. k i art. 6d ust. 1, jeżeli zezwolenia te staną się wymagane z chwilą wpisu

banku do rejestru przedsiębiorców.

1.

Bank krajowy utworzony na podstawie art. 42a ust. 1 jest obowiązany utrzymywać współczynnik

wypłacalności na poziomie co najmniej 12% przez pierwsze 18 miesięcy działalności.

Art. 128 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się.

2.

Do funduszy własnych banku krajowego, o którym mowa w ust. 1, powstałych w wyniku

wniesienia kapitału założycielskiego, nie stosuje się limitu udziału wkładów niepieniężnych

w funduszach zasadniczych banku, określonego w art. 128 ust. 1.

E.

Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną

Bank państwowy może być przekształcony w bank w formie spółki akcyjnej.

Rada Ministrów na wniosek Ministra Skarbu Państwa

1)

przekształca bank państwowy w spółkę akcyjną z udziałem Skarbu Państwa;

2)

określa, w jakim zakresie majątek banku państwowego zostanie wniesiony do spółki akcyjnej

na pokrycie kapitału akcyjnego, w jakim zaś nastąpi zbycie tego majątku tworzonej

spółce z udziałem Skarbu Państwa.

Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną nie powoduje zmian w zakresie zawartych

przez bank umów i uprawnień z tytułu decyzji administracyjnych. Przekształcenie banku

następuje na podstawie bilansu sporządzonego na dzień przekształcenia. Z tym dniem

bank w formie spółki akcyjnej wchodzi we wszystkie prawa i obowiązki przekształcanego

banku państwowego.

W dniu uzyskania osobowości prawnej przez bank w formie spółki akcyjnej bank państwowy

ulega likwidacji, a jego organy ulegają rozwiązaniu.

1.

Przepisy ustawy stosuje się również do udostępniania danych o zobowiązaniach wymagalnych,

powstałych przed dniem jej wejścia w życie.

2.

O ujawnienie informacji gospodarczych o zobowiązaniach powstałych przed dniem wejścia

w życie ustawy może wystąpić do biura wyłącznie ten, kto posiada upoważnienie osoby,

której informacje te dotyczą, w terminie 30 dni od dnia udzielenia tego upoważnienia.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie, przy przekształceniu banku państwowego w bank

w formie spółki akcyjnej stosuje się określony w przepisach Kodeksu spółek handlowych tryb postępowania przy zawiązywaniu spółki akcyjnej, z wyłączeniem art. 312 i art.

336.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7

ust. 1 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385).

Przy zbywaniu osobom trzecim należących do Skarbu Państwa akcji banku powstałego w

wyniku przekształcenia banku państwowego stosuje się odpowiednie przepisy działów IV i V ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm..

Instytucja kredytowa może rozpocząć działalność transgraniczną na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej po otrzymaniu przez Komisję Nadzoru Finansowego

Bank krajowy może prowadzić działalność na terytorium państwa goszczącego poprzez

oddział lub w ramach działalności transgranicznej.

Bank krajowy może wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności wynikające

z zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 1.

1.

Bank krajowy, który zamierza utworzyć oddział na terytorium państwa goszczącego, zawiadamia

o tym w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

nazwę państwa goszczącego, na terytorium którego bank zamierza utworzyć oddział;

2)

nazwę oddziału;

3)

adres oddziału, pod którym możliwe będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;

4)

program działalności oddziału określający w szczególności czynności, jakie bank zamierza

wykonywać poprzez oddział, oraz opis struktury organizacyjnej oddziału;

5)

nazwiska osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora oddziału i

jego zastępcy.

3

Komisja Nadzoru Finansowego

4

W terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust.

1, lub jego uzupełnienia Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

nie zostały spełnione wymagania określone w art. 48c ust. 2;

2)

struktura organizacyjna banku lub jego sytuacja finansowa są nieadekwatne do zamierzonej

działalności;

3)

zamierzona działalność naruszałaby przepisy prawa;

4)

zamierzona działalność mogłaby okazać się niekorzystna dla ostrożnego i stabilnego

zarządzania bankiem.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

O zamiarze dokonania zmiany w zakresie wskazanym w art. 48c ust. 2 pkt 2-5 bank krajowy

powiadamia, w formie pisemnej, Komisję Nadzoru Finansowego

1.

Bank krajowy, który zamierza prowadzić działalność transgraniczną, zawiadamia o tym

Komisję Nadzoru Finansowego

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może

wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności, o których mowa w art. 5 ust.

2 i art. 6 ust. 1 pkt 1-4, 6, 7 i 8, w zakresie określonym w akcie prawnym o jej utworzeniu,

poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, pod warunkiem że

1)

jest podmiotem zależnym od co najmniej jednego banku krajowego podlegającego nadzorowi

skonsolidowanemu;

2)

podlega nadzorowi skonsolidowanemu;

3)

faktycznie prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, dysponują prawem do wykonywania co

najmniej 90% głosów w organie stanowiącym danej instytucji finansowej;

5

bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, spełniają określone w przepisach ustawy

wymogi dotyczące funduszy własnych, współczynnika wypłacalności, koncentracji zaangażowań,

płynności oraz ryzyka rynkowego;

6)

bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji

Nadzoru Finansowego

2.

Spełnienie warunków określonych w ust. 1 podlega weryfikacji przez Komisję Nadzoru

Finansowego

2a

W przypadku spełnienia przez instytucję finansową warunków, o których mowa w ust.

1, Komisja Nadzoru Finansowego

3.

Instytucja finansowa zawiadamia w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego

1)

powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o kwocie funduszy własnych

zależnej instytucji finansowej i o wysokości skonsolidowanego współczynnika wypłacalności

dominującego wobec niej banku lub banków, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

1a

dołącza do zawiadomienia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2a;

2

odmawia przesłania zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym także w przypadku, gdy

instytucja finansowa nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy instytucja finansowa przestanie spełniać warunki, o których mowa w

ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego

5

Komisja Nadzoru Finansowego

Instytucja kredytowa może prowadzić działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej.

Instytucja kredytowa może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności

określone w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-8 w zakresie wynikającym

z zezwolenia udzielonego przez właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego.

1.

Do działalności instytucji kredytowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje

się przepisy prawa polskiego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2

Do oddziałów instytucji kredytowych przepisy art. 1-11, art. 40a ust. 1, art. 49-70,

art. 73-78a, art. 80-98, art. 101-112, art. 124, art. 124a, art. 133 ust. 2 pkt 1

i ust. 3, art. 137, art. 138 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1, 3 i 3a, art. 139

ust. 1 pkt 2 i 3, art. 141 i art. 171 ust. 4-7 stosuje się odpowiednio.

3.

W zakresie polityki pieniężnej prowadzonej przez Narodowy Bank Polski, do dnia przystąpienia

Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Gospodarczej i Walutowej, oddziały instytucji kredytowych

mają takie same prawa i obowiązki jak banki krajowe i oddziały banków zagranicznych.

1.

Oddział instytucji kredytowej może, z zastrzeżeniem ust. 2, rozpocząć działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej najwcześniej po upływie dwóch miesięcy od

dnia otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego

1)

nazwy i adresu oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym możliwe

będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności;

2)

programu działalności określającego w szczególności czynności, jakie instytucja kredytowa

zamierza wykonywać, oraz opisu struktury organizacyjnej oddziału;

3)

nazwisk osób przewidzianych do objęcia stanowisk dyrektora oddziału i jego zastępcy;

4)

wysokości kwoty funduszy własnych instytucji kredytowej i wysokości współczynnika

wypłacalności.

2.

W ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, Komisja

Nadzoru Finansowego

3.

O zamiarze dokonania zmiany w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, instytucja

kredytowa zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego

Oddział instytucji kredytowej prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany do przekazywania Narodowemu Bankowi Polskiemu okresowych

sprawozdań ze swej działalności w zakresie i trybie ustalonym na podstawie art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2005 r. Nr 1, poz. 2, z późn. zm..

Do instytucji finansowych mających siedzibę w państwach członkowskich, które spełniają

wymogi określone w art. 48h ust. 1, przepisy art. 48l i 48ł stosuje się odpowiednio.

1.

Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

informuje - w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach - osoby

korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jej usług o

1)

swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej;

2)

uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie

podmiotowym i przedmiotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując

w szczególności

a)

kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji,

b)

rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego.

2.

Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

obowiązana jest poinformować osobę korzystającą oraz zainteresowaną korzystaniem z

jej usług o braku ochrony gwarancyjnej w przypadku, gdy

1)

wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie

chroniona przez system gwarantowania;

2)

w związku z wykonywaniem innej czynności, niż czynność bankowa, instytucja kredytowa

wystawia dokument imienny potwierdzający jej zobowiązanie pieniężne;

3)

w związku z usługami świadczonymi przez instytucję kredytową, w szczególności polegającymi

na pośredniczeniu w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności

osób korzystających oraz zainteresowanych korzystaniem z jej usług wobec innego podmiotu,

który nie jest objęty systemem gwarantowania.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i 2, powinny być zawarte

również w umowach między osobami korzystającymi oraz zainteresowanymi korzystaniem

z ich usług a instytucją kredytową.

4.

Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać

udostępnione na wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług

instytucji kredytowej.

5.

Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem

z usług instytucji kredytowej, stosownie do przepisów ust. 1-3, powinny być podawane

w sposób

1)

w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach;

2)

jednoznaczny i zrozumiały.

6.

Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w

celach reklamowych i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w

ust. 1 i 2.

7.

Zakaz określony w ust. 6 stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami

systemu gwarantowania.

1.

Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje rachunków bankowych

1)

rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze;

2)

rachunki lokat terminowych;

3)

rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz rachunki terminowych

lokat oszczędnościowych;

4)

rachunki powiernicze.

2.

Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być prowadzone wyłącznie

dla

1)

osób prawnych;

2)

jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile posiadają zdolność

prawną;

3)

osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym dla osób

będących przedsiębiorcami.

3.

Rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz rachunki terminowych

lokat oszczędnościowych mogą być prowadzone wyłącznie dla

1)

osób fizycznych;

2)

szkolnych kas oszczędnościowych;

3)

pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych.

1.

Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi

na rachunku. W umowie z bankiem mogą być zawarte postanowienia ograniczające swobodę

dysponowania tymi środkami.

2.

Bank dokłada szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych

środków pieniężnych.

Rachunek bankowy może być prowadzony dla kilku osób fizycznych albo kilku jednostek

samorządu terytorialnego (rachunek wspólny).

W przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób fizycznych, o ile umowa rachunku

bankowego nie stanowi inaczej

1)

każdy ze współposiadaczy rachunku może dysponować samodzielnie środkami pieniężnymi

zgromadzonymi na rachunku;

2)

każdy ze współposiadaczy rachunku może w każdym czasie wypowiedzieć umowę ze skutkiem

dla pozostałych współposiadaczy.

1.

Rachunek wspólny dla jednostek samorządu terytorialnego może być prowadzony wyłącznie

w związku ze wspólnym wykonywaniem zadań publicznych, w tym dla realizacji przedsięwzięć

współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej.

2.

Umowa rachunku wspólnego prowadzonego dla jednostek samorządu terytorialnego powinna

określać cel, dla którego rachunek jest prowadzony.

3.

Zasady dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku wspólnym prowadzonym

dla jednostek samorządu terytorialnego oraz zasady wypowiadania umowy tego rachunku

określa umowa rachunku bankowego.

1.

Umowa rachunku bankowego jest zawierana na piśmie.

2.

Umowa rachunku bankowego powinna określać w szczególności

1)

strony umowy;

2)

rodzaj otwieranego rachunku;

3)

walutę rachunku;

4)

czas trwania umowy;

5)

o ile strony zastrzegają oprocentowanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku

- wysokość tego oprocentowania i przesłanki dopuszczalności jego zmiany przez bank,

a także terminy wypłaty, postawienia do dyspozycji lub kapitalizacji należnych odsetek;

6)

wysokość prowizji i opłat za czynności związane z wykonywaniem umowy oraz przesłanki

i tryb ich zmiany przez bank;

7)

formy i zakres rozliczeń pieniężnych dokonywanych na polecenie posiadacza rachunku

oraz terminy ich realizacji;

8)

przesłanki i tryb dokonywania zmian umowy;

9)

przesłanki i tryb rozwiązania umowy rachunku bankowego;

10)

zakres odpowiedzialności banku za terminowe i prawidłowe przeprowadzenie rozliczeń

pieniężnych oraz wysokość odszkodowania za prze kroczenie terminu realizacji dyspozycji

posiadacza rachunku.

3

Do obliczania należnych odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku przyjmuje

się, że rok liczy 365 dni, chyba że umowa stanowi inaczej.

4

W przypadku umowy rachunku bankowego pełniącego funkcję rachunku płatniczego, o którym

mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

1.

Bank może wydać posiadaczowi rachunku oszczędnościowego oraz posiadaczowi rachunku

terminowej lokaty oszczędnościowej imienną książeczkę oszczędnościową lub inny imienny

dokument potwierdzający zawarcie umowy. W nazwie dokumentu należy użyć w odpowiednim

przypadku wyrazu „oszczędnościowy”.

2.

Wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia bank od obowiązku przesyłania posiadaczowi

rachunku bankowego wyciągów z tego rachunku.

3.

W przypadku utraty dokumentu, o którym mowa w ust. 1, podlega on umorzeniu.

4.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych

oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od

liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego

tytułu wykonawczego do wysokości trzykrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego za okres bezpośrednio poprzedzający dzień wystawienia tytułu

wykonawczego.

2.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowym, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym

oraz na rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej prowadzonym dla kilku osób fizycznych

są wolne od zajęcia do wysokości określonej w ust. 1, niezależnie od liczby współposiadaczy

takiego rachunku.

1.

W przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego

lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych

rachunków

1)

kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która przedstawiła

rachunki stwierdzające wysokość poniesionych przez nią kosztów - w wysokości nieprzekraczającej

kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku;

2)

kwotę równą wpłatom na rachunki dokonanym przez organ wypłacający świadczenie z ubezpieczenia

lub zabezpieczenia społecznego albo uposażenie w stanie spoczynku, które nie przysługiwały

za okres po śmierci posiadacza rachunku, wskazaną we wniosku organu wypłacającego

to świadczenie lub uposażenie, skierowanym do banku wraz z podaniem numerów rachunków,

na które dokonano wpłat.

2.

Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 pkt 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.

3.

Bank jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której mowa w ust. 1

pkt 2, jeżeli przed otrzymaniem wniosku organu wypłacającego świadczenie lub uposażenie

dokonał z tych rachunków wypłat innym uprawnionym osobom, które to wypłaty nie pozwalają

zrealizować wniosku w całości lub części, oraz w terminie 30 dni od otrzymania wniosku

poinformuje o tym ten organ, wraz ze wskazaniem osób, które pobrały wypłaty.

4.

Bank nie odpowiada za szkody wynikające z wykonania czynności, o których mowa w ust.

1 pkt 2 i ust. 3. Odpowiedzialność w tym zakresie ponosi organ wypłacający świadczenie

lub uposażenie, który wystąpił z wnioskiem.

1.

Posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub

rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie

- po swojej śmierci - wypłaty z rachunku wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi,

wstępnym, zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej (dyspozycja wkładem

na wypadek śmierci).

2.

Kwota wypłaty, o której mowa w ust. 1, bez względu na liczbę wydanych dyspozycji,

nie może być wyższa niż dwudziestokrotne przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego za ostatni miesiąc przed śmiercią posiadacza rachunku.

3.

Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci może być w każdym czasie przez posiadacza rachunku

zmieniona lub odwołana na piśmie.

4.

Jeżeli posiadacz rachunku wydał więcej niż jedną dyspozycję wkładem na wypadek śmierci,

a łączna suma dyspozycji przekracza limit, o którym mowa w ust. 2, dyspozycja wydana

później ma pierwszeństwo przed dyspozycją wydaną wcześniej.

5.

Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku.

6.

Osoby, którym na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci wypłacono kwoty z

naruszeniem ust. 4, są zobowiązane do ich zwrotu spadkobiercom posiadacza.

1.

Banki oraz oddziały banków zagranicznych uprawnione, na mocy przepisów dotychczasowych,

do pośredniczenia w przyjmowaniu i dokonywaniu płatności oraz dokonywaniu transferu

krajowych i zagranicznych środków płatniczych w obrocie dewizowym stają się bankami

uprawnionymi do wykonywania czynności bankowej w zakresie pośrednictwa w dokonywaniu

przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami,

z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Banki oraz oddziały banków zagranicznych uprawnione, na mocy przepisów dotychczasowych,

do kupna i sprzedaży wartości dewizowych stają się bankami uprawnionymi do wykonywania

czynności bankowej w tym zakresie, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

3.

Banki, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane, w terminie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, rozszerzyć określony w statucie przedmiot działania

o czynności bankowe określone w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, Nr 126, poz. 1070 i Nr 141, poz. 1178), pod rygorem utraty dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

4.

Oddziały banków zagranicznych, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane, w terminie

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wystąpić z wnioskiem o rozszerzenie

określonego w zezwoleniu na ich utworzenie przedmiotu działania o czynności bankowe

określone w art. 5 ust. 2 pkt 7 i 10 ustawy wymienionej w ust. 3, pod rygorem utraty

dotychczasowych uprawnień w tym zakresie.

Przepisy art. 55 ust. 1 i art. 56 ust. 1 nie dotyczą rachunku, o którym mowa w art.

51.

Małoletni posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego

lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej może po ukończeniu trzynastu lat swobodnie

dysponować środkami pieniężnymi zgromadzonymi na tych rachunkach, o ile nie sprzeciwi

się temu na piśmie jego przedstawiciel ustawowy.

1.

Na rachunku powierniczym mogą być gromadzone wyłącznie środki pieniężne powierzone

posiadaczowi rachunku - na podstawie odrębnej umowy - przez osobę trzecią.

2.

Stronami umowy rachunku powierniczego są bank i posiadacz rachunku (powiernik).

3.

Umowa, o której mowa w ust. 2, określa warunki, jakie powinny być spełnione, aby środki

pieniężne osób trzecich wpłacone na rachunek mogły być wypłacone posiadaczowi rachunku

lub aby jego dyspozycje w zakresie wykorzystania tych środków mogły być zrealizowane.

4.

W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko posiadaczowi rachunku powierniczego

- środki znajdujące się na rachunku nie podlegają zajęciu.

5.

W razie ogłoszenia upadłości posiadacza rachunku powierniczego - środki pieniężne

znajdujące się na tym rachunku podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

6.

W przypadku śmierci posiadacza rachunku powierniczego zgromadzone na tym rachunku

kwoty nie wchodzą do spadku po posiadaczu rachunku.

7

Przepisy ust. 3-6 stosuje się w przypadku, gdy powierzenie środków pieniężnych nastąpiło

w wykonaniu umowy, o której mowa w ust. 1, z datą pewną.

Jeżeli umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej, ulega ona rozwiązaniu, gdy w

ciągu dwóch lat nie dokonano na rachunku żadnych obrotów, poza dopisywaniem odsetek,

a stan środków pieniężnych na tym rachunku nie przekracza kwoty minimalnej określonej

w tej umowie.

1.

W razie zgłoszenia bankowi utraty dowodu zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego,

czeku lub blankietu czeku, posiadacza rachunku nie obciążają wypłaty gotówkowe, a

także przelewy dokonane na podstawie tych dokumentów w banku prowadzącym rachunek

oszczędnościowy, od chwili otrzymania przez ten bank zgłoszenia.

2.

W przypadkach innych niż określone w ust. 1 zasady obciążania posiadacza rachunku

za dokonane przez bank wypłaty gotówkowe po utracie przez posiadacza rachunku dokumentów,

o których mowa w ust. 1, określa umowa rachunku bankowego.

Umarzanie utraconych dokumentów zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego, rachunku

oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej w

toku prowadzonej egzekucji sądowej lub administracyjnej z rachunku oszczędnościowego,

rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej

określają przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.

1.

Rozliczenia pieniężne mogą być przeprowadzane za pośrednictwem banków, jeżeli przynajmniej

jedna ze stron rozliczenia (dłużnik lub wierzyciel) posiada rachunek bankowy. Rozliczenia

pieniężne przeprowadza się gotówkowo lub bezgotówkowo za pomocą papierowych lub informatycznych

nośników danych.

2.

Rozliczenia gotówkowe przeprowadza się czekiem gotówkowym lub przez wpłatę gotówki

na rachunek wierzyciela.

3.

Rozliczenia bezgotówkowe przeprowadza się w szczególności

1)

poleceniem przelewu;

2)

poleceniem zapłaty;

3)

czekiem rozrachunkowym;

4)

kartą płatniczą.

Banki zobowiązane są do niezwłocznej realizacji poleceń przelewu na rachunki Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie

zdrowotne oraz innych składek i wpłat, do których poboru zobowiązany jest Zakład Ubezpieczeń

Społecznych.

1.

Czek gotówkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi obciążenia jego

rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz wypłaty tej kwoty okazicielowi

czeku lub osobie wskazanej na czeku.

2.

Czek gotówkowy może być przedstawiony do zapłaty bezpośrednio u trasata albo w innym

banku. Zapłata czeku gotówkowego przedstawionego do zapłaty w innym banku następuje,

z zastrzeżeniem ust. 3, po uzyskaniu przez ten bank od trasata środków wystarczających

do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia czeku gotówkowego do zapłaty

w innym banku określa umowa między tym bankiem i posiadaczem czeku.

3.

Banki mogą zawierać porozumienia, w których - na zasadach wzajemności - określą inny

niż w ust. 2 tryb przedstawienia czeków gotówkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.

Polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku

określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję

dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego.

1.

Polecenie zapłaty stanowi udzieloną bankowi dyspozycję wierzyciela obciążenia określoną

kwotą rachunku bankowego dłużnika i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Dyspozycja

wierzyciela oznacza równocześnie jego zgodę na cofnięcie przez bank dłużnika obciążenia

rachunku dłużnika i cofnięcie uznania rachunku wierzyciela w przypadku dokonanego

przez dłużnika odwołania polecenia zapłaty, o którym mowa w ust. 6.

2.

Przeprowadzenie rozliczeń poleceniem zapłaty jest dopuszczalne pod warunkiem

1

posiadania przez wierzyciela i dłużnika rachunków w bankach, które zawarły porozumienie

w sprawie stosowania polecenia zapłaty, określające w szczególności: zakres odpowiedzialności

banków wykonujących polecenie zapłaty, przyczyny odmowy wykonania polecenia zapłaty

przez bank dłużnika, procedury dochodzenia wzajemnych roszczeń banków, wynikających

ze skutków odwołania polecenia zapłaty przez dłużnika, wzory jednolitych formularzy

oraz zasady wykonywania przez banki poleceń zapłaty za pomocą informatycznych nośników

danych;

2)

udzielenia przez dłużnika wierzycielowi zgody do obciążania rachunku dłużnika w drodze

polecenia zapłaty w umownych terminach zapłaty z tytułu określonych zobowiązań;

3)

zawarcia pomiędzy wierzycielem a bankiem prowadzącym jego rachunek umowy w sprawie

stosowania polecenia zapłaty przez wierzyciela, zawierającej w szczególności: zgodę

banku na stosowanie polecenia zapłaty przez wierzyciela, zasady składania i realizowania

poleceń zapłaty, zgodę wierzyciela na obciążenie jego rachunku kwotami odwoływanych

poleceń zapłaty wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, zwróconymi dłużnikowi w

związku z odwołaniem polecenia zapłaty oraz zakres odpowiedzialności wierzyciela i

banku;

4)

że maksymalna kwota pojedynczego polecenia zapłaty nie przekracza równowartości, przeliczonej

na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim

dniu kwartału poprzedzającego kwartał, w którym dokonywane jest rozliczenie pieniężne

a)

1000 euro - w przypadku gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna niewykonująca działalności

gospodarczej,

b

50 000 euro - w przypadku pozostałych dłużników.

3.

Bank, który udzielił wierzycielowi zgody na stosowanie poleceń zapłaty, jest wobec

banków - stron porozumienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialny za działania

wierzyciela związane ze stosowaniem poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiązany

do natychmiastowego uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku dłużnika

wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków na rachunku

wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej obciążenie rachunku

bankowego wierzyciela.

4.

Uznanie rachunku bankowego wierzyciela następuje po uzyskaniu przez jego bank od banku

dłużnika środków wystarczających na pokrycie polecenia zapłaty.

5.

Dłużnikowi przysługuje prawo do cofnięcia w każdym czasie zgody, o której mowa w ust.

2 pkt 2.

6.

Dłużnik może odwołać pojedyncze polecenie zapłaty, w banku prowadzącym jego rachunek,

w terminie

1)

30 dni kalendarzowych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego - w przypadku

gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna niewykonująca działalności gospodarczej;

2)

5 dni roboczych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego - w przypadku pozostałych

dłużników.

7.

Odwołanie polecenia zapłaty przez dłużnika zobowiązuje bank dłużnika do natychmiastowego

uznania rachunku bankowego dłużnika kwotą odwołanego polecenia zapłaty. Uznanie rachunku

dłużnika następuje z datą złożenia odwołania polecenia zapłaty, z obowiązkiem naliczenia

- od dnia obciążenia rachunku dłużnika kwotą odwołanego polecenia zapłaty - odsetek

należnych dłużnikowi z tytułu oprocentowania rachunku bankowego.

8.

Bank będący wierzycielem może przeprowadzić rozliczenia poleceniem zapłaty na warunkach

określonych w ustawie, z tym że

1)

do rozliczeń tych nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i ust. 3;

2)

bank ten jest obowiązany do natychmiastowego uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty

rachunku banku dłużnika.

9

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do transakcji polecenia zapłaty, do których stosuje się ustawę

z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

1.

Czek rozrachunkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi do obciążenia

jego rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz uznania tą kwotą rachunku

posiadacza czeku.

2.

Na wniosek wystawcy czeku bank może potwierdzić czek rozrachunkowy, rezerwując jednocześnie

na rachunku wystawcy odpowiedni fundusz na pokrycie czeku. Bank może potwierdzić również

czek niezupełny.

3.

Czek rozrachunkowy może być przedstawiony do rozrachunku ze skutkami zapłaty bezpośrednio

u trasata lub w banku, w którym posiadacz czeku ma rachunek. Uznanie rachunku posiadacza

czeku sumą czekową, z zastrzeżeniem ust. 4, następuje po uzyskaniu przez bank posiadacza

czeku od trasata środków wystarczających do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia

czeku do rozrachunku ze skutkami zapłaty w banku innym niż trasata określa umowa między

tym bankiem i posiadaczem czeku.

4.

Banki mogą zawierać porozumienia, w których - na zasadach wzajemności - określą inny

niż w ust. 3 tryb przedstawienia czeków rozrachunkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych.

1.

Na warunkach określonych w umowach strony mogą stosować w rozliczeniach bezgotówkowych

także karty płatnicze.

2.

Prawa i obowiązki wydawcy i posiadacza karty płatniczej określa odrębna ustawa.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia,

po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wzór formularza polecenia

przelewu/wpłaty gotówkowej stosowanego w rozliczeniach pieniężnych przeprowadzanych

za pośrednictwem banku.

1

Jeżeli polecenie przeprowadzenia rozliczenia pieniężnego złożone przez posiadacza

rachunku bankowego jest wykonywane przez kilka banków, każdy z tych banków ponosi

wraz z pozostałymi solidarną odpowiedzialność wobec posiadacza rachunku za szkody

spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem polecenia.

2

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do usług płatniczych uregulowanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Bank dokonujący wypłat z rachunku bankowego jest obowiązany sprawdzić autentyczność

i prawidłowość formalną dokumentu stanowiącego podstawę do wypłaty oraz tożsamość

osoby dającej zlecenie.

Banki są obowiązane przyjmować wpłaty gotówkowe na rachunki bankowe oraz przeliczać

i sortować banknoty i monety pochodzące z tych wpłat.

Banki wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi mogą tworzyć izby rozliczeniowe w

formie spółek handlowych w celu wymiany zleceń płatniczych oraz ustalania wzajemnych

wierzytelności wynikających z tych zleceń. Dla zabezpieczenia przeprowadzania rozrachunku

izba może tworzyć ze środków banków fundusz gwarancyjny; środki tego funduszu nie

podlegają egzekucji z majątku banku.

Środki pieniężne zgromadzone na rachunku rozliczeniowym banku w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 743, z późn. zm. są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego

do wysokości niezbędnej do wykonania obowiązków, wynikających z uczestnictwa banku

w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych, powstałych przed

momentem dokonania zajęcia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Prezes Narodowego Banku Polskiego określa, w drodze zarządzenia

1

sposób przeprowadzania rozrachunków międzybankowych, w tym za pomocą informatycznych

nośników danych;

2)

sposób i tryb przeliczania, sortowania, pakowania i oznaczania opakowań banknotów

i monet oraz wykonywania czynności związanych z zaopatrywaniem banków w te znaki;

3)

sposób numeracji banków i ich jednostek organizacyjnych;

4)

sposób numeracji rachunków bankowych prowadzonych w bankach.

Postępowania wszczęte i niezakończone do dnia 31 grudnia 2007 r. przed Komisją Nadzoru

Bankowego, z dniem 1 stycznia 2008 r. toczą się przed Komisją Nadzoru Finansowego.

1.

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas

oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca

zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty

wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty

prowizji od udzielonego kredytu.

2.

Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności

1)

strony umowy;

2)

kwotę i walutę kredytu;

3)

cel, na który kredyt został udzielony;

4)

zasady i termin spłaty kredytu;

4a

w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta

polska, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany

walut, na podstawie którego w szczególności wyliczana jest kwota kredytu, jego transz

i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty

kredytu;

5)

wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany;

6)

sposób zabezpieczenia spłaty kredytu;

7)

zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu;

8)

terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych;

9)

wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje;

10)

warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy.

3

W przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta

polska, kredytobiorca może dokonywać spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonać

przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie.

W tym przypadku w umowie o kredyt określa się także zasady otwarcia i prowadzenia

rachunku służącego do gromadzenia środków przeznaczonych na spłatę kredytu oraz zasady

dokonywania spłaty za pośrednictwem tego rachunku.

Zezwolenia i inne decyzje, a także zalecenia wydane przez znoszone organy, o których

mowa w art. 65 ust. 1 oraz art. 66 pkt 1, zachowują ważność do upływu określonych

w nich terminów ważności, chyba że na podstawie odrębnych przepisów wcześniej zostaną

zmienione lub utracą ważność.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy. Przez zdolność

kredytową rozumie się zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w

terminach określonych w umowie. Kredytobiorca jest obowiązany przedłożyć na żądanie

banku dokumenty i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności.

2.

Osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

o ile posiada zdolność prawną, które nie mają zdolności kredytowej, bank może udzielić

kredytu pod warunkiem

1)

ustanowienia szczególnego sposobu zabezpieczenia spłaty kredytu;

2)

przedstawienia niezależnie od zabezpieczenia spłaty kredytu programu naprawy gospodarki

podmiotu, którego realizacja zapewni - według oceny banku - uzyskanie zdolności kredytowej

w określonym czasie.

3.

Kredytobiorca jest obowiązany umożliwić podejmowanie przez bank czynności związanych

z oceną sytuacji finansowej i gospodarczej oraz kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy udzielaniu kredytu nowoutworzonemu przedsiębiorcy,

osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o ile posiada

zdolność prawną.

5

Na wniosek ubiegającego się o kredyt przedsiębiorcy, bank przekazuje, w formie pisemnej,

wyjaśnienie dotyczące dokonanej przez siebie oceny zdolności kredytowej. Opłata za

sporządzenie takiego wyjaśnienia powinna być odpowiednia do wysokości kredytu.

6

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy ubiegającego się o pożyczkę

pieniężną.

1

Suma wierzytelności banku, udzielonych przez bank zobowiązań pozabilansowych oraz

posiadanych przez bank bezpośrednio lub pośrednio akcji lub udziałów w innym podmiocie,

wniesionych dopłat w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub też wkładów albo

sum komandytowych - w zależności od tego, która z tych kwot jest większa - w spółce

komandytowej lub komandytowo-akcyjnej (zaangażowanie), obciążonych ryzykiem jednego

podmiotu lub podmiotów powiązanych kapitałowo lub organizacyjnie nie może przekroczyć

limitu koncentracji zaangażowań, który wynosi 25% funduszy własnych banku.

1a

Zaangażowanie banku wobec innego banku krajowego, instytucji kredytowej, banku zagranicznego

lub grupy podmiotów powiązanych kapitałowo lub organizacyjnie, składających się co

najmniej z jednego banku krajowego, instytucji kredytowej lub banku zagranicznego,

nie może przekroczyć 25% funduszy własnych banku albo równowartości 150 mln euro,

obliczonej w złotych według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującego w ostatnim dniu sprawozdawczym, w zależności od tego, która z tych

wartości jest wyższa, a suma zaangażowań wobec wszystkich powiązanych podmiotów należących

do tej grupy, niebędących bankiem krajowym, instytucją kredytową lub bankiem zagranicznym,

nie może przekroczyć 25% funduszy własnych banku.

1b

Jeżeli kwota 150 mln euro, o której mowa w ust. 1a, przewyższa 25% funduszy własnych

banku, wartość zaangażowania nie może przekroczyć limitu określonego przez bank w

odniesieniu do funduszy własnych banku.

1c

Zarząd banku, co najmniej raz w roku, określa wysokość limitu, o którym mowa w ust.

1b, i informuje Komisję Nadzoru Finansowego o jego wysokości. Limit ten nie może przekroczyć

100% funduszy własnych banku.

2.

(uchylony).

3

Przepisów ust. 1-1c nie stosuje się wobec określonych przez Komisję Nadzoru Finansowego

zaangażowań niezagrażających bezpiecznemu prowadzeniu działalności bankowej i prawidłowemu

zarządzaniu ryzykiem w banku.

4

Komisja Nadzoru Finansowego określi, w drodze uchwały, szczegółowe zasady i warunki

uwzględniania zaangażowań, biorąc pod uwagę techniki ograniczania ryzyka kredytowego

stosowane przez banki za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego do zmniejszania ryzyka

kredytowego związanego z tymi zaangażowaniami przy ustalaniu przestrzegania limitów,

o których mowa w ust. 1-1c.

5

Komisja Nadzoru Finansowego określi, w drodze uchwały, zaangażowania, o których mowa

w ust. 3, warunki, jakie muszą one spełniać, oraz zaangażowania, wobec których jest

wymagane uzyskanie zgody Komisji Nadzoru Finansowego na niestosowanie przepisów ust.

1-1c, kierując się potrzebą odzwierciedlenia faktycznego obciążenia funduszy własnych

banku ryzykiem prowadzonej działalności, wynikającym z koncentracji zaangażowań.

6

Zarząd banku niezwłocznie zgłasza Komisji Nadzoru Finansowego każdorazowe osiągnięcie

lub przekroczenie limitu określonego w ust. 1-1c. Komisja Nadzoru Finansowego może

wyznaczyć termin na dostosowanie działalności banku do tego limitu. W przypadku gdy

zastosowanie ma kwota 150 mln euro, o której mowa w ust. 1a, Komisja Nadzoru Finansowego

może zezwolić na przekroczenie limitu, o którym mowa w ust. 1b, powyżej 100% funduszy

własnych banku.

7

Banki, z zachowaniem limitów określonych w ustawie, ustalają i weryfikują wewnętrzne

limity zaangażowań według kryteriów uwzględniających specyfikę ich działalności.

8

Komisja Nadzoru Finansowego

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69

- które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;

2)

art. 68 - który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

(uchylony).

Do postępowań w sprawach objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych,

a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Banki w celu wspólnego udzielenia kredytu mogą zawrzeć umowę o utworzeniu konsorcjum

bankowego.

2.

W umowie, o której mowa w ust. 1, banki ustalają warunki udzielenia kredytu i jego

zabezpieczenia oraz wyznaczają bank umocowany do zawarcia umowy kredytu.

3.

Banki, o których mowa w ust. 1, ponoszą ryzyko związane z udzielonym kredytem proporcjonalnie

do wysokości wniesionych środków finansowych do wspólnie udzielonego kredytu.

W czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest obowiązany przedstawić - na

żądanie banku - informacje i dokumenty niezbędne do oceny jego sytuacji finansowej

i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 68,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w

razie utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego

kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu.

2.

Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego

terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.

3.

Wypowiedzenie umowy kredytu z powodu utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej

lub zagrożenia jego upadłością nie może nastąpić, jeżeli bank zgodził się na realizację

przez kredytobiorcę programu naprawczego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się przez cały okres realizacji programu naprawczego, chyba

że bank stwierdzi, iż program naprawczy nie jest w sposób należyty realizowany.

1.

O ile umowa kredytu nie stanowi inaczej, termin spłaty kredytu jest terminem zastrzeżonym

na rzecz obu stron.

2.

W przypadku gdy strony ustaliły termin spłaty kredytu dłuższy niż rok, kredytobiorca

może wypowiedzieć umowę z zachowaniem terminu trzymiesięcznego.

1.

Wykonanie uprawnienia, o którym mowa w art. 69 ust. 3, nie może wiązać się z poniesieniem

przez kredytobiorcę dodatkowych kosztów.

2.

Bank nie może uzależnić wykonania przez kredytobiorcę uprawnienia, o którym mowa w

art. 69 ust. 3, od wprowadzenia dodatkowych ograniczeń, w szczególności nie może zobowiązać

kredytobiorcy do nabywania waluty przeznaczonej na spłatę rat kredytu, jego całości

lub części, od określonego podmiotu.

3.

Otwarcie i prowadzenie rachunku, o którym mowa w art. 69 ust. 3, jest wolne od opłat

w przypadku, gdy kredytobiorcą jest konsument w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

4.

Przepisy ust. 1-3, art. 69 ust. 2 pkt 4a oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio do umów

pożyczek pieniężnych.

Zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu, z tym że w razie stosowania stopy

zmiennej należy

1)

określić w umowie kredytowej warunki zmiany stopy procentowej kredytu;

2)

powiadomić w sposób określony w umowie kredytobiorcę, poręczyciela oraz, jeżeli umowa

nie stanowi inaczej, inne osoby będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu

o każdej zmianie stopy jego oprocentowania.

Bank jest obowiązany niezwłocznie powiadomić, w sposób określony w umowie, osoby będące

dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu, jeżeli kredytobiorca opóźnia się

z jego spłatą.

Umowa kredytu może określać, że od kredytu postawionego do dyspozycji kredytobiorcy

i przez niego niewykorzystanego przysługuje bankowi odrębna prowizja.

Bank może przyjąć zlecenie udzielenia kredytu osobie trzeciej. Zlecenie powinno być

złożone w formie pisemnej pod rygorem nieważności. W takim przypadku, jeśli umowa

nie stanowi inaczej, dający zlecenie staje się poręczycielem za dług przyszły.

Do elektronicznych instrumentów płatniczych wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia jej wejścia w życie.

Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.

Przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez

bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

2.

Przepisy ustawy dotyczące instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się od dnia

uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Bank nie może stosować korzystniejszych warunków, a w szczególności korzystniejszych

stóp oprocentowania niż stosowane przez bank dla danego rodzaju umowy przy prowadzeniu

rachunków bankowych oraz przy udzielaniu kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji

bankowych, poręczeń

1)

podmiotom dominującym lub zależnym od banku;

2)

podmiotom działającym w tym samym co bank holdingu;

3)

jednostkom zależnym i stowarzyszonym z bankiem w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;

4)

swoim akcjonariuszom albo członkom;

5)

osobom zatrudnionym w banku, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej;

6)

osobom zatrudnionym w podmiocie dominującym, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej

podmiotu dominującego;

7)

podmiotom powiązanym kapitałowo lub organizacyjnie z

a)

akcjonariuszem i członkiem,

b)

członkiem zarządu, rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze w banku.

2.

Bank ustala w formie regulaminu warunki udzielenia kredytów, pożyczek pieniężnych,

gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa w ust. 1, oraz prowadzi ich osobną

ewidencję.

1.

Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi

zarządu albo rady nadzorczej banku lub osobie zajmującej stanowisko kierownicze w

banku następuje zgodnie z regulaminem uchwalonym przez radę nadzorczą.

2.

Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi

zarządu albo członkowi rady nadzorczej banku w kwocie łącznego zobowiązania przekraczającej

10 000 euro, obliczonej w złotych według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy

Bank Polski na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub

poręczenia, wymaga zgody wyrażonej w uchwale zarządu oraz uchwale rady nadzorczej

banku. Uchwały te zapadają bez udziału zainteresowanej osoby, w głosowaniu tajnym,

większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy składu organu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej,

gwarancji bankowej lub poręczenia podmiotowi powiązanemu kapitałowo lub organizacyjnie

z członkiem zarządu albo rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze

w banku.

4.

Suma kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa

w ust. 1 i 3, nie może przekroczyć

1)

w banku w formie spółki akcyjnej i w banku państwowym - 10% sumy funduszy podstawowych,

2)

w banku spółdzielczym - 25% sumy funduszy podstawowych

- przy czym ich wartość jest ustalana zgodnie z zasadami określonymi na podstawie

art. 71 ust. 4.

5.

Przez osobę zajmującą stanowisko kierownicze w banku rozumie się osobę zatrudnioną

podległą bezpośrednio członkowi zarządu, dyrektora oddziału i jego zastępcę oraz głównego

księgowego.

1.

Bank powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego

2

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do akcjonariusza posiadającego wyłącznie akcje

dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w ilości uprawniającej do wykonywania nie

więcej niż 5% głosów na walnym zgromadzeniu.

Przepisy art. 79a i 79b stosuje się także do innych niż gwarancje bankowe i poręczenia

zobowiązań pozabilansowych udzielanych osobom, o których mowa w art. 79 ust. 1, lub

na ich zlecenie.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

Banki mogą na zlecenie udzielać i potwierdzać gwarancje bankowe, poręczenia, a także

otwierać i potwierdzać akredytywy.

„2. Przepisy art. 26, art. 33 pkt 3, art. 41 pkt 2 i 3, art. 44 pkt 2, art. 56 pkt

1, art. 59 oraz art. 62 pkt 12 lit. a w zakresie dotyczącym Komisji Nadzoru Bankowego

stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.

1

Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu

przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które

mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent

załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie

pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego

banku.

2

Udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następuje na piśmie pod rygorem nieważności.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 79, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 25 pkt 1 lit. c i pkt 3 lit. a, art. 27-30, art. 33 pkt 1 i 5-10, art. 34, art.

35 pkt 1, 2 i 4-7, art. 41 pkt 1, art. 42, art. 45, art. 47, art. 49, art. 50 pkt

2 i art. 51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Przelewu wierzytelności z gwarancji bankowej można dokonać wraz z przeniesieniem wierzytelności

zabezpieczonej gwarancją.

1.

Bank może potwierdzić zobowiązanie innego banku wynikające z gwarancji bankowej; w

przypadku tym roszczenia z gwarancji można kierować do banku, który jej udzielił,

lub do banku, który ją potwierdził, albo do obu tych banków łącznie, aż do zupełnego

zaspokojenia roszczeń wierzyciela.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio przy potwierdzaniu przez bank zobowiązań wynikających

z poręczenia udzielonego przez inny bank.

Do gwarancji bankowych i poręczeń udzielanych przez bank stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z tym że zobowiązanie banku jest zawsze zobowiązaniem pieniężnym.

1.

Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający akredytywę),

może zobowiązać się pisemnie wobec osoby trzeciej (beneficjenta), że dokona zapłaty

beneficjentowi akredytywy ustalonej kwoty pieniężnej, po spełnieniu przez beneficjenta

wszystkich warunków określonych w akredytywie (akredytywa dokumentowa).

2.

Akredytywa dokumentowa musi w szczególności zawierać: nazwę i adres zleceniodawcy

i beneficjenta, kwotę i walutę akredytywy, termin ważności akredytywy oraz opis dokumentów,

po których przedstawieniu beneficjent jest uprawniony do żądania wypłaty w ramach

akredytywy.

3.

Zobowiązanie banku otwierającego staje się wymagalne z chwilą przedstawienia przez

beneficjenta dokumentów zgodnie z warunkami akredytywy.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do akredytyw zabezpieczających.

1.

Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający), może

zobowiązać się pisemnie wobec innego banku, że dokona zwrotu kwot wypłaconych beneficjentowi

lub skupi weksle trasowane ciągnione przez beneficjenta na wskazany bank (akredytywa

pieniężna).

2.

Akredytywa pieniężna musi w szczególności zawierać: nazwę i adres osoby upoważnionej

do dokonywania wypłat, kwotę i walutę akredytywy oraz termin jej ważności.

3.

Zobowiązania banku otwierającego stają się wymagalne z chwilą wypłaty dokonanej beneficjentowi

na zasadach określonych w akredytywie, pod warunkiem przedstawienia przez beneficjenta

dokumentu tożsamości.

4.

Jeżeli w akredytywie pieniężnej uzależniono wypłatę od spełnienia przez beneficjenta

innych warunków niż określone w ust. 3, wypłata może nastąpić wyłącznie po łącznym

spełnieniu tych warunków.

Przepisy art. 82-86 mają zastosowanie, jeżeli strony umowy nie postanowią inaczej.

1.

Roszczenia z tytułu gwarancji bankowych, poręczeń udzielanych przez banki oraz akredytyw,

które stały się wymagalne, przedawniają się z upływem 6 lat.

2.

Bieg przedawnienia roszczeń z tytułu gwarancji i akredytyw rozpoczyna się od daty

przedłożenia skutecznego żądania zapłaty i w tym okresie roszczenie jest wymagalne,

choćby zobowiązanie, z którym gwarancja bądź akredytywa była związana, już wygasło.

(uchylony).

1.

Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe na warunkach podawanych do publicznej

wiadomości.

2

Bank informuje Komisję Nadzoru Finansowego o zamierzonym programie emisji papierów

wartościowych na 30 dni przed terminem emisji, wskazując warunki i wartość programu

emisji.

3.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2, art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

(uchylony).

1.

Bankowy papier wartościowy służy gromadzeniu przez banki środków pieniężnych w złotych

lub w innej walucie wymienialnej i zawiera w nazwie wyrazy „bankowy papier wartościowy”,

a jego treść obejmuje

1)

wartość nominalną;

2)

zobowiązanie banku do

a)

naliczenia określonego oprocentowania według ustalonej stopy procentowej,

b)

dokonania wypłaty oznaczonej kwoty osobie uprawnionej, w określonych terminach; osoba

uprawniona nie może żądać od banku wykupu papieru przed upływem terminu, o ile treść

papieru nie stanowi inaczej;

3)

oznaczenie posiadacza papieru wartościowego, jeżeli jest to papier imienny, lub adnotację,

że jest to papier wartościowy na okaziciela;

4)

zasady przenoszenia praw wynikających z papieru wartościowego;

5)

numer papieru wartościowego i datę emisji;

6)

podpisy osób upoważnionych do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych

banku.

2.

Podpisy, o których mowa w ust. 1 pkt 6, mogą być odtwarzane mechanicznie.

3.

W treści bankowego papieru wartościowego, jak również w podanej przez emitenta do

publicznej wiadomości informacji o warunkach emisji, nie mogą być zamieszczane porównania

z warunkami emisji papierów wartościowych innych emitentów.

4

Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe, niemające formy dokumentu, które

są rejestrowane w depozycie prowadzonym przez bank emitujący te papiery, Krajowy Depozyt

Papierów Wartościowych S.A., spółkę, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych

S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub firmę inwestycyjną.

5

Jeżeli bankowy papier wartościowy nie ma formy dokumentu, wszystkie dane określone

w ust. 1 powinny być zamieszczone w treści świadectwa depozytowego albo innego dokumentu

wydanego przez bank osobie uprawnionej.

6

Prawa z bankowych papierów wartościowych niemających formy dokumentu powstają z chwilą

zapisania ich po raz pierwszy na rachunku bankowych papierów wartościowych i przysługują

posiadaczowi tego rachunku.

7

Przeniesienie praw z bankowego papieru wartościowego emitowanego niemającego formy

dokumentu następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu na rachunku bankowych

papierów wartościowych w wyniku zawarcia umowy. Pożytki z bankowych papierów wartościowych

uzyskane przed dokonaniem zapisu przypadają nabywcy, chyba że umowa stanowi inaczej.

8

Bankowe papiery wartościowe w formie zdematerializowanej mogą być również rejestrowane,

na podstawie umowy zawartej przez bank z Krajowym Depozytem Papierów Wartościowych

S.A. albo spółką, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie

czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, w depozycie papierów wartościowych prowadzonym zgodnie z przepisami tej ustawy.

W takim przypadku do powstawania oraz przenoszenia praw z bankowych papierów wartościowych

stosuje się przepisy tej ustawy dotyczące praw ze zdematerializowanych papierów wartościowych.

Bank nie może udzielać kredytu lub pożyczki pieniężnej na kupno bankowych papierów

wartościowych emitowanych przez siebie.

Do bankowych papierów wartościowych nie stosuje się przepisów ustawy, o której mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 8.

1.

Bank może zawrzeć z towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny

albo z funduszem sekurytyzacyjnym

1)

umowę przelewu wierzytelności;

2)

umowę o subpartycypację.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie może zwiększać ryzyka niewypłacalności lub

pogarszać płynności banku.

3

Bank może także przenieść w drodze umowy wierzytelności na, niebędącą towarzystwem

funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo funduszem sekurytyzacyjnym,

spółkę kapitałową (podmiot emisyjny) w celu emisji przez ten podmiot papierów wartościowych,

których zabezpieczenie stanowią sekurytyzowane wierzytelności.

4.

Podmiot emisyjny, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie wierzytelności, nie może

być powiązany kapitałowo lub organizacyjnie z bankiem przenoszącym wierzytelności,

a przedmiotem jego działalności może być wyłącznie nabywanie wierzytelności i emisja

papierów wartościowych, o której mowa w ust. 3, a także wykonywanie czynności z tym

związanych.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

1.

Bank prowadzi rejestr wierzytelności, wymienionych w umowie, o której mowa w art.

92a ust. 1 pkt 2.

2.

Wierzytelności, o których mowa w ust. 1, podle gają wpisowi do rejestru z chwilą,

w której zobowiązanie wynikające z umowy, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, stało

się skuteczne.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego

(uchylony).

Bank może zawrzeć umowę o kredytowy instrument pochodny lub inną umowę niż wymieniona

w art. 92a ust. 1 i 3, na podstawie których następuje przeniesienie całości lub części

ryzyka związanego z wierzytelnościami tego banku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

24 ust. 5, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, art. 24

ust. 6, który wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia, art. 83 pkt

1 i 2, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

W celu zabezpieczenia wierzytelności, które wynikają z czynności bankowych, bank może

żądać zabezpieczenia przewidzianego w Kodeksie cywilnym i prawie wekslowym oraz zwyczajami przyjętymi w obrocie krajowym i zagranicznym.

2

Bank może potrącić ze swego długu wierzytelność, której termin wymagalności jeszcze

nie nadszedł, jeżeli podmiot będący dłużnikiem został postawiony w stan likwidacji,

oraz we wszystkich tych przypadkach, gdy służy bankowi prawo ściągnięcia swych wierzytelności

przed nadejściem terminu płatności. Potrącenie nie może być dokonane w zakresie, w

jakim wierzytelność z rachunku bankowego została zajęta jako przedmiot egzekucji należności

z tytułu zobowiązań podatkowych.

1.

W umowie zawartej ze spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób prawnych, reprezentowanymi przez spółkę dominującą w

tej grupie, bank może określić wysokość skonsolidowanego oprocentowania dla środków

zgromadzonych na rachunkach bankowych tych spółek oraz udzielonych im kredytów i pożyczek

pieniężnych.

2.

Skonsolidowane oprocentowanie, o którym mowa w ust. 1, obliczane jest od kwoty, którą

stanowi różnica pomiędzy sumą stanów na rachunkach bankowych spółek tworzących podatkową

grupę kapitałową a sumą wierzytelności z tytułu udzielonych tym spółkom kredytów i

pożyczek pieniężnych.

3.

O ile umowa, o której mowa w ust. 1, nie stanowi inaczej, środki pieniężne zgromadzone

na rachunkach bankowych oraz kredyty i pożyczki pieniężne, dla których określone zostało

skonsolidowane oprocentowanie, nie są oprocentowane.

(uchylony).

1

Księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia

podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków

majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób

pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu

do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz

banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych.

2.

Czynność bankowa lub czynność zabezpieczająca wierzytelność banku stwierdzona dokumentem,

o którym mowa w ust. 1, ma datę pewną od daty tego dokumentu.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, są podstawą wpisu hipoteki do księgi wieczystej

nieruchomości stanowiącej własność dłużnika banku lub innej osoby ustanawiającej hipotekę

na rzecz banku w celu zabezpieczenia wierzytelności dłużnika banku. Jeżeli nieruchomość

nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie może być dokonane przez złożenie tych

dokumentów do zbioru dokumentów.

4.

Do ustanowienia hipoteki, o której mowa w ust. 3, jest wymagane złożenie przez właściciela

nieruchomości oświadczenia o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z zachowaniem formy

pisemnej pod rygorem nieważności.

5

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do ujawnienia w księdze wieczystej zmiany

treści hipoteki i przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem wierzytelności bankowej

oraz do dokonania wpisu hipoteki obciążającej użytkowanie wieczyste, spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu oraz wierzytelność hipoteczną.

1.

Na podstawie ksiąg banków lub innych dokumentów związanych z dokonywaniem czynności

bankowych banki mogą wystawiać bankowe tytuły egzekucyjne.

2.

W bankowym tytule egzekucyjnym należy oznaczyć bank, który go wystawił i na rzecz

którego egzekucja ma być prowadzona, dłużnika zobowiązanego do zapłaty, wysokość zobowiązań

dłużnika wraz z odsetkami i terminami ich płatności, datę wystawienia bankowego tytułu

egzekucyjnego, jak również oznaczenie czynności bankowej, z której wynikają dochodzone

roszczenia, oraz wzmiankę o wymagalności dochodzonego roszczenia. Bankowy tytuł egzekucyjny

należy opatrzyć pieczęcią banku wystawiającego tytuł oraz podpisami osób uprawnionych

do działania w imieniu banku.

3.

W przypadku egzekucji przeciwko kilku osobom lub z kilku części składowych majątku

dłużnika można wystawić dalsze tytuły egzekucyjne.

1.

Bankowy tytuł egzekucyjny może być podstawą egzekucji prowadzonej według przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego po nadaniu mu przez sąd klauzuli wykonalności wyłącznie przeciwko osobie, która bezpośrednio

z bankiem dokonywała czynności bankowej albo jest dłużnikiem banku z tytułu zabezpieczenia

wierzytelności banku wynikającej z czynności bankowej i złożyła pisemne oświadczenie

o poddaniu się egzekucji oraz gdy roszczenie objęte tytułem wynika bezpośrednio z

tej czynności bankowej lub jej zabezpieczenia.

2

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać kwotę zadłużenia, do której

bank może wystawić bankowy tytuł egzekucyjny, oraz termin, do którego bank może wystąpić

o nadanie temu tytułowi klauzuli wykonalności. Dłużnik może się również poddać egzekucji

wydania rzeczy, w przypadku gdy ustanowiono zastaw rejestrowy lub dokonano przeniesienia

własności w celu zabezpieczenia roszczenia.

3.

Wniosek banku o nadanie klauzuli wykonalności, o której mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia jego złożenia.

1.

Bankowy tytuł egzekucyjny może być także podstawą egzekucji przeciwko osobie trzeciej,

gdy osoba ta przejmie dług wynikający z czynności bankowej, o której mowa w art. 97

ust. 1.

2.

Jeżeli po dokonaniu czynności bankowej, o której mowa w art. 97 ust. 1, obowiązek

spełnienia świadczenia przeszedł na inne osoby w wyniku spadkobrania lub przekształcenia

osoby prawnej albo gdy zachodzi potrzeba egzekucji z majątku wspólnego małżonków,

podstawą egzekucji może być tytuł wykonawczy oparty na bankowym tytule egzekucyjnym

zaopatrzonym w sądową klauzulę wykonalności nadaną przez sąd przeciwko tym osobom.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Zabezpieczenie wierzytelności banku może być dokonane w drodze przeniesienia na bank

przez dłużnika lub osobę trzecią, do czasu spłaty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami

i prowizją, prawa własności rzeczy ruchomej lub papierów wartościowych.

2.

W przypadku gdy przeniesiona została własność rzeczy określonej co do gatunku lub

zbioru rzeczy, dłużnik lub osoba trzecia obowiązani są wyodrębnić i oznaczyć rzecz

lub zbiór rzeczy oraz - jeżeli umowa nie stanowi inaczej - prowadzić ewidencję zmian

w zakresie przedmiotu przewłaszczenia.

1.

W celu zabezpieczenia wierzytelności banku dłużnik lub osoba trzecia może przenieść

określoną kwotę w złotych lub w innej walucie wymienialnej na własność banku. Bank

jest zobowiązany do zwrotu tej kwoty po uzyskaniu spłaty zadłużenia wraz z należnymi

odsetkami i prowizją.

2.

Bank nie ma obowiązku zwrotu części kwoty przyjętej na własność, równej niespłaconej

sumie zadłużenia wobec banku, odsetek i prowizji oraz innych kosztów poniesionych

przez bank w związku z odzyskaniem wierzytelności.

3.

Bank może wypłacić dłużnikowi lub osobie trzeciej, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenie

za okres korzystania z przejętej kwoty.

(uchylony).

1.

Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności

bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje

dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i

realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadków, w których

1)

bez ujawnienia informacji objętej tajemnicą bankową - ze względu na istotę i charakter

czynności bankowej lub obowiązujące przepisy - nie jest możliwe należyte wykonanie

umowy, na podstawie której jest wykonywana ta czynność bankowa lub należyte wykonanie

czynności pozostających w związku z zawarciem i wykonaniem tej umowy;

2

następuje ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową przedsiębiorcom lub przedsiębiorcom

zagranicznym

a)

którym bank, zgodnie z art. 6a ust. 1 i art. 6b-6d, powierzył wykonywanie, stale lub

okresowo, czynności związanych z działalnością bankową,

b)

którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 6a ust. 7

- w zakresie niezbędnym do należytego wykonywania tych czynności;

3)

następuje udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową adwokatom lub radcom prawnym

w związku ze świadczeniem przez nich pomocy prawnej na rzecz banku;

4)

udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonywania

umów sprzedaży wierzytelności zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami do

kategorii straconych;

5)

udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania

umów, o których mowa w art. 92a ust. 1, oraz związanych z nimi umów

a)

o nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom,

b)

ubezpieczenia od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności;

6

udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania

umów, o których mowa w art. 92a ust. 3 i art. 92d, oraz związanych z nimi umów o

a)

nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom,

b)

obsługę sekurytyzowanych wierzytelności,

c)

organizację i przeprowadzenie emisji papierów wartościowych,

d)

ubezpieczenie od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności;

7

udzielenie informacji innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym

należącym do tego samego holdingu finansowego jest niezbędne do należytego wykonywania,

określonych w przepisach prawa, obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy

oraz finansowaniu terroryzmu.

3.

Banku nie obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4, zachowanie tajemnicy bankowej wobec

osoby, której dotyczą informacje objęte tajemnicą. Osobom trzecim informacje te mogą

być ujawnione, z zastrzeżeniem art. 105, 106a i 106b, wyłącznie gdy osoba, której

informacje te dotyczą, na piśmie upoważni bank do przekazania określonych informacji

wskazanej przez siebie osobie lub jednostce organizacyjnej.

4.

Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności

bankowe, są obowiązane zachować w tajemnicy informacje dotyczące udzielania Policji

informacji na zasadach określonych w art. 20 ust. 4-10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm. oraz dotyczące zawiadomienia, o którym mowa w art. 20 ust. 13 tej ustawy. Zachowanie

tajemnicy obowiązuje wobec stron umowy, innych osób, których dotyczą informacje, oraz

osób trzecich.

5.

Podmioty oraz osoby w nich zatrudnione, którym, zgodnie z przepisem ust. 2 pkt 1,

2 oraz pkt 4-6, udzielono lub ujawniono informacje objęte tajemnicą bankową, mogą

wykorzystać te informacje wyłącznie w celu zawarcia i wykonania umów, o których mowa

w ust. 2 pkt 1, 2 oraz 4-6.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do adwokatów i radców prawnych, którym udzielono

informacji objętych tajemnicą bankową w związku ze świadczeniem przez nich pomocy

prawnej na rzecz banku.

1.

Bank ma obowiązek udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową wyłącznie

1

innym bankom i instytucjom kredytowym w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne

w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz nabywaniem i zbywaniem wierzytelności;

1a

na zasadzie wzajemności - innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów

- o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w

jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych,

gwarancji bankowych i poręczeń;

1b

innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym, w zakresie niezbędnym

dla

a)

wykonywania obowiązujących je przepisów dotyczących nadzoru skonsolidowanego, w tym

w szczególności dla sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, obejmujących

także bank,

b)

zarządzania ryzykiem dużych zaangażowań,

c)

stosowania metod statystycznych, o którym mowa w art. 128d ust. 1 i 6;

1c

instytucjom, o których mowa w ust. 4, w zakresie niezbędnym dla stosowania metod statystycznych,

o którym mowa w art. 128d ust. 1 i 6;

2

na żądanie

a

Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru sprawowanego na podstawie niniejszej

ustawy i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie, o którym mowa w art.

139 ust. 1 pkt 2, oraz osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie

określonym w tym upoważnieniu,

b)

sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem o przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe

-

przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem, w zakresie informacji

dotyczących tej osoby fizycznej,

-

popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej, w zakresie informacji dotyczących tej osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej,

c)

sądu lub prokuratora w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie pomocy prawnej, pochodzącego

z państwa obcego, które na mocy ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą

Polską ma prawo występować o udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową,

d)

sądu w związku z prowadzonym postępowaniem spadkowym lub o podział majątku między

małżonkami albo prowadzoną przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy sprawą

o alimenty lub o rentę o charakterze alimentacyjnym,

e

Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w związku z toczącą się

-

sprawą karną lub karną skarbową przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej

z bankiem,

-

sprawą karną lub karną skarbową o przestępstwo popełnione w zakresie działalności

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, która jest

posiadaczem rachunku,

f)

Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania

kontrolnego określonego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2012 r. poz. 82),

g)

(uchylona),

h

Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

i)

biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na podstawie

zawartej z bankiem umowy,

j)

(uchylona),

k

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii

Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu i ich posiadających

pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych,

l)

Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom, ich

wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie określonych

w art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

ł

komornika sądowego w zakresie niezbędnym do prawidłowego prowadzenia postępowania

egzekucyjnego, postępowania zabezpieczającego oraz wykonywania innych czynności wynikających

z jego ustawowych zadań,

m)

wydawców elektronicznych instrumentów płatniczych niebędących bankami w zakresie określonym

ustawą z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych,

n)

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w zakresie niezbędnym do realizacji

ustawowych zadań określonych w art. 12 i 14 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.,

o

koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru uzupełniającego nad konglomeratem

finansowym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,

p

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 23 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 621, 627 i 664),

q

właściwej władzy nadzorczej, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania przez tę władzę

nadzoru skonsolidowanego nad bankiem, przy czym w przypadku właściwej władzy nadzorczej

z państwa niebędącego państwem członkowskim - jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego zawarła

z tą władzą porozumienie, o którym mowa w art. 141f ust. 3,

r

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w zakresie określonym ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy pub

licznej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm.,

s

prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego

w sprawach o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia -

w zakresie określonym w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137),

t

organu Służby Celnej na zasadach i w trybie określonych w art. 75 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. Nr 168, poz. 1323, z późn. zm.,

u

podmiotu, o którym mowa w art. 26l ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji wypłat środków gwarantowanych;

3

Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz zbieraniem danych

niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej,

a także innym bankom uprawnionym do pośredniczenia w dokonywaniu przez rezydentów

przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nierezydentami, w zakresie

określonym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. z 2012 r. poz. 826).

2

Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, Generalnemu

Inspektorowi Informacji Finansowej, organom kontroli skarbowej oraz powiernikowi i

jego zastępcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 99, poz. 919, z późn. zm., regulują odrębne ustawy.

2a

Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, są obowiązane do sporządzania

i przekazywania informacji dotyczących numerów rachunków bankowych płatników składek

oraz przekazywania danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków.

2b

Banki, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie z ubezpieczenia społecznego

lub zaopatrzenia emerytalnego albo uposażenie w stanie spoczynku, są obowiązane do

sporządzania i przekazywania danych umożliwiających identyfikację współposiadacza

(współposiadaczy) rachunku wspólnego, na który zostały przekazane świadczenia lub

uposażenia za okres po śmierci świadczeniobiorcy.

3.

Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, organy państwowe

i osoby, którym ujawniono wiadomości stanowiące tajemnicę bankową, są obowiązane wykorzystać

te wiadomości wyłącznie w granicach upoważnienia określonego w ust. 1.

4

Banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione

do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania

1)

bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje

te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem

metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 oraz w art. 128d ust. 1;

2)

innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów - informacji stanowiących

tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem

kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń;

3

instytucjom kredytowym - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym

do oceny ryzyka kredytowego konsumenta, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.

4a

Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać, z zastrzeżeniem ust. 4austawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych

(Dz. U. Nr 81, poz. 530, z późn. zm. dane w drodze teletransmisji.

4a

Udostępnianie danych na podstawie ust. 4a może nastąpić, jeżeli wierzyciel występujący

o udostępnienie tych danych uzyskał pisemne upoważnienie osoby, której dotyczą te

dane. Upoważnienie określa zakres danych przeznaczonych do udostępnienia.

4a

Sposób udostępniania danych określa umowa o współpracy między instytucją utworzoną

na podstawie ust. 4 a biurem informacji gospodarczej. Umowa zawiera wzór upoważnienia,

o którym mowa w ust. 4a

4b

Banki mogą udostępniać biurom, o których mowa w ust. 4a, dane o zobowiązaniach powstałych

z tytułu umów związanych z dokonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają

klauzule informujące o możliwości przekazania danych do tych biur.

4c

Klauzule, o których mowa w ust. 4b, zawierają informacje o warunkach, na jakich banki

przekazują dane, o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy, o której

mowa w ust. 4a.

4d

Instytucje, utworzone zgodnie z ust. 4, mogą udostępniać instytucjom finansowym, będącym

podmiotami zależnymi od banków, informacje o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów

związanych z wykonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule

informujące o możliwości przekazania danych do tych instytucji finansowych.

5.

Bank ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej

i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

6.

Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wynikającą z ujawnienia tajemnicy bankowej

przez osoby i instytucje upoważnione przez ustawę do żądania od banków udzielenia

informacji stanowiących tajemnicę bankową.

1.

Przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów

oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę

bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem

art. 104, art. 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka

kredytowego.

2.

Instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, przetwarzać informacje

stanowiące tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu

zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, pod warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby,

której informacje te dotyczą. Zgoda ta może być w każdym czasie odwołana.

3.

Instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę

bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, gdy

osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu

świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co

najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank lub inną instytucję ustawowo

upoważnioną do udzielania kredytów o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji

stanowiących tajemnicę bankową, bez jej zgody.

4.

Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać informacje

stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania

wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą, dla

celów stosowania metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3.

5.

Przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową w przypadkach, o których mowa

w ust. 3, może być wykonywane przez okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia

zobowiązania, a w przypadku, o którym mowa w ust. 4, przez okres 12 lat od dnia wygaśnięcia

zobowiązania.

6.

Zakres przetwarzanych informacji, o których mowa w ust. 3 i 4, może obejmować dane

dotyczące osoby fizycznej lub dane dotyczące zobowiązania.

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii właściwych

nadzorów, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres przetwarzanych informacji,

o których mowa w ust. 6, oraz tryb ich usuwania, uwzględniając właściwą ochronę praw

osób, których informacje dotyczą, oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa środków

zgromadzonych w bankach i innych instytucjach ustawowo upoważnionych do udzielania

kredytów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Bank jest obowiązany przeciwdziałać wykorzystywaniu swojej działalności dla celów

mających związek z przestępstwem, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem karnym”.

2.

Tryb postępowania banku w razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1,

określa odrębna ustawa.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1

W razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że działalność banku jest wykorzystywana

w celu ukrycia działań przestępczych lub dla celów mających związek z przestępstwem

skarbowym lub innym przestępstwem niż przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego - bank zawiadamia o tym prokuratora, Policję albo inny właściwy organ uprawniony

do prowadzenia postępowania przygotowawczego.

2.

Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania

przygotowawczego, który otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może żądać

uzupełnienia informacji, także w toku czynności podejmowanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm..

3

W przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że zgromadzone na rachunku bankowym

środki, w całości lub w części pochodzą lub mają związek z przestępstwem innym niż

przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, bank jest uprawniony do dokonania blokady środków na tym rachunku. Blokada może

nastąpić wyłącznie do wysokości zgromadzonych na rachunku środków, co do których zachodzi

takie podejrzenie.

4

Blokada środków na rachunku, dokonana w okolicznościach, o których mowa w ust. 3,

nie może trwać dłużej niż 72 godziny.

5

Niezwłocznie po dokonaniu blokady, o której mowa w ust. 3, bank zawiadamia prokuratora.

6

W terminie określonym w ust. 4, prokurator wydaje postanowienie o wszczęciu lub odmowie

wszczęcia postępowania, o którym niezwłocznie zawiadamia właściwy bank. Terminu określonego

w art. 307 § 1 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się. W razie wszczęcia postępowania prokurator w drodze postanowienia

dokonuje blokady środków na rachunku na czas oznaczony, nie dłuższy niż 3 miesiące

od otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5. W postanowieniu określa się zakres,

sposób i termin blokady rachunku.

7

Na postanowienie prokuratora w przedmiocie stosowania blokady środków na rachunku

przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

8

Blokada środków na rachunku upada, jeżeli przed upływem 3 miesięcy od otrzymania zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 5, nie zostanie wydane postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym.

9

W kwestiach dotyczących blokady środków na rachunku, nieuregulowanych w ustawie, stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

10

Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej

wierze obowiązków określonych w ust. 3-5. W takim przypadku, jeżeli okoliczności,

o których mowa w ust. 3-5, nie miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem działań

przestępczych, o których mowa w ust. 1, odpowiedzialność za szkodę wynikłą z dokonania

blokady środków na rachunku ponosi Skarb Państwa.

11

Bank dokonuje blokady środków na rachunku bankowym, w całości, również na żądanie

blokady rachunku, o którym mowa w art. 75e ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.

1.

Poza przypadkami określonymi w art. 105 i art. 106a, prokurator prowadzący postępowanie

o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe może żądać od banku, osób zatrudnionych w

banku oraz osób, za pośrednictwem których bank wykonuje czynności bankowe, udzielenia

informacji stanowiących tajemnicę bankową jedynie na podstawie postanowienia wydanego

na jego wniosek przez właściwy miejscowo sąd okręgowy.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

numer lub sygnaturę sprawy;

2)

opis przestępstwa wraz z kwalifikacją prawną, którego dotyczy postępowanie przygotowawcze;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji;

4)

wskazanie osoby lub jednostki organizacyjnej, której dotyczą informacje;

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji.

3.

Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie

informacji, określając ich rodzaj i zakres, osobę lub jednostkę organizacyjną, których

dotyczą, oraz podmiot zobowiązany do ich udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody

na udostępnienie informacji.

4.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie prokuratorowi

wnioskującemu o wydanie postanowienia.

5.

Uprawniony przez sąd prokurator pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia

informacji o treści postanowienia sądu, osobie lub jednostce, której mają dotyczyć

informacje, rodzaju i zakresie tych informacji.

Prokurator prowadzący postępowanie, w przypadkach określonych w art. 105 ust. 1 pkt

2 lit. b i c, może - na podstawie postanowienia wydanego na jego wniosek przez właściwy

miejscowo sąd okręgowy - żądać udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową

od podmiotów, którym bank ujawnił informacje stanowiące tajemnicę bankową. Przepisy

art. 106b ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje

utworzone na mocy art. 105 ust. 4 mogą przetwarzać i wzajemnie udostępniać informacje

objęte tajemnicą bankową, w przypadkach

1)

uzasadnionych podejrzeń, o których mowa w art. 106a ust. 3;

2)

przestępstw dokonywanych na szkodę banków, instytucji kredytowych, oraz instytucji

finansowych i ich klientów w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom.

Pracownik banku, który wbrew swoim obowiązkom nie zawiadamia o okolicznościach wymienionych

w art. 106 ust. 1, ponosi odpowiedzialność porządkową, co nie wyłącza odpowiedzialności

karnej, jeżeli czyn wypełnia znamiona przestępstwa.

Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej

wierze obowiązków określonych w art. 106 ust. 1. W takim przypadku, jeżeli okoliczności,

o których mowa w art. 106 ust. 1, nie miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem

działań przestępczych, odpowiedzialność za szkodę wynikłą ze wstrzymania czynności

bankowych ponosi Skarb Państwa.

1.

Bank w zakresie swojej działalności może wydawać ogólne warunki umów lub regulaminy

określające

1)

warunki otwierania i prowadzenia rachunków bankowych;

2)

rodzaje udzielanych kredytów oraz warunki umów kredytu i umów pożyczki;

3)

warunki udostępniania skrytek sejfowych;

4)

warunki wykonywania innych czynności usługowych banku.

2.

Postanowienia ogólnych warunków umów oraz regulaminów, o których mowa w ust. 1, są

dla stron wiążące, o ile strony w umowie nie ustalą odmiennie swych praw i obowiązków.

Bank może pobierać przewidziane w umowie prowizje i opłaty z tytułu wykonywanych czynności

bankowych oraz opłaty za wykonywanie innych czynności, w tym także opłaty za przygotowanie,

sporządzenie i przekazanie informacji stanowiących tajemnicę bankową uprawnionym przez

ustawę osobom, organom i instytucjom, z wyłączeniem przypadków, gdy udzielenie informacji

następuje na żądanie

1

sądu lub prokuratora w toku postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo

skarbowe;

2

prokuratora w sprawach dotyczących wykorzystywania działalności banków do celów mających

związek z przestępstwem, o którym mowa w art. 299 Kodeksu karnego;

3)

osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego

4

Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, dyrektora urzędu kontroli skarbowej oraz

naczelnika urzędu skarbowego w zakresie uregulowanym w odrębnych ustawach;

5

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach dotyczących numerów rachunków bankowych

płatników składek oraz danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków;

6

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii

Wojskowej, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu w związku z postępowaniami

sprawdzającymi prowadzonymi na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych;

7

prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego

w sprawach o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia -

w zakresie informacji przekazywanych na potrzeby tych postępowań;

8

organu Służby Celnej wydane w związku z toczącym się postępowaniem o przestępstwo

skarbowe.

1.

Bank obowiązany jest ogłaszać w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny

1)

stosowane stawki oprocentowania środków na rachunkach bankowych, kredytów i pożyczek;

2)

stosowane stawki prowizji i wysokość pobieranych opłat;

3)

terminy kapitalizacji odsetek;

4)

stosowane kursy walutowe;

5)

bilans z opinią biegłego rewidenta za ostatni okres podlegający badaniu;

6)

skład zarządu i rady nadzorczej banku;

7)

(uchylony);

8)

nazwiska osób upoważnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu banku albo jednostki

organizacyjnej banku;

9)

(uchylony).

2.

Banki spółdzielcze są obowiązane oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, podać

także obszar swojego działania oraz bank zrzeszający.

1

Bank jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2, ogłaszać w sposób ogólnie dostępny

1)

informacje o charakterze jakościowym i ilościowym dotyczące adekwatności kapitałowej;

2)

zasady ustalania wynagrodzeń osób zajmujących stanowiska kierownicze w banku.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

1)

informacji, których pominięcie lub zniekształcenie nie może zmienić oceny lub decyzji

osoby wykorzystującej takie informacje przy podejmowaniu decyzji ekonomicznych, albo

wpłynąć na taką ocenę lub decyzję (informacje nieistotne);

2)

informacji, których ujawnienie może mieć niekorzystny wpływ na pozycję banku na rynku

właściwym w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów;

3)

informacji objętych tajemnicą prawnie chronioną.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, bank podaje przyczyny odstąpienia od

ogłoszenia informacji oraz ujawnia ogólne dane z tego zakresu, o ile nie są to informacje,

o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Bank obowiązany jest ogłaszać w sposób ogólnie dostępny informacje o przedsiębiorcach

lub przedsiębiorcach zagranicznych, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, o ile przy

wykonywaniu na rzecz jednostki organizacyjnej banku albo innego przedsiębiorcy lub

przedsiębiorcy zagranicznego czynności, o których mowa w tych przepisach, uzyskują

dostęp do informacji chronionych tajemnicą bankową.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, bank obowiązany jest również udostępnić nieodpłatnie,

na żądanie zainteresowanej osoby, w miejscu wykonywania czynności, o którym mowa w

art. 111 ust. 1.

Sprawy sporne wynikające ze stosunków między Narodowym Bankiem Polskim a innymi bankami

na tle

1)

rezerwy obowiązkowej,

2)

rozrachunków międzybankowych,

3)

obrotu papierami wartościowymi

- rozpoznaje Sąd Wojewódzki

(uchylony).

Banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności bankowej informacje zawarte

w dokumentach tożsamości osób fizycznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Banki mogą zrzeszać się w bankowe izby gospodarcze.

2.

Do bankowych izb gospodarczych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 710).

1.

Banki mogą na podstawie umowy zrzeszać się z innymi bankami.

2

Prawa i obowiązki uczestników zrzeszenia określa umowa.

3.

Utworzenie zrzeszenia podlega zgłoszeniu Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Prezesi zarządów banków tworzą radę zrzeszenia.

2.

Zakres i tryb działania rady zrzeszonych banków oraz wykonywania jej uchwał określa

umowa.

1.

Bank może połączyć się tylko z innym bankiem albo instytucją kredytową, po uzyskaniu

zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

połączenie prowadziłoby do naruszenia przepisów prawa, interesów klientów banku biorącego

udział w połączeniu lub zagrażałoby bezpieczeństwu środków gromadzonych w tym banku.

3.

W przypadku gdy przejmującym jest bank krajowy połączenie może być dokonane wyłącznie

przez przeniesienie całego majątku banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji

kredytowej na bank przejmujący, za udziały albo akcje, które bank przejmujący wydaje

członkom albo akcjonariuszom banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji kredytowej.

Udziałów albo akcji nie wydaje się w przypadku, o którym mowa w art. 514 Kodeksu spółek handlowych.

Nabycie przedsiębiorstwa bankowego lub jego zorganizowanej części przez bank wymaga

zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego

Banki spółdzielcze nie podlegają podziałowi, o którym mowa w przepisach części I tytułu

I działu XI ustawy - Prawo spółdzielcze.

1.

Banki w formie spółki akcyjnej podlegają podziałowi jedynie w sposób określony w art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych z zastrzeżeniem, że przeniesienie części majątku banku dzielonego nastąpi na spółkę

akcyjną będącą bankiem krajowym lub instytucją kredytową.

2

Podział banku, o którym mowa w ust. 1, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia zezwolenia, jeżeli podział może okazać się niekorzystny

dla ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem dzielonym lub bankami, na które zostaje

przeniesiony majątek banku dzielonego lub jeżeli podział może spowodować poważne szkody

dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa.

(uchylony).

W celu zapewnienia bezpieczeństwa ekonomicznego banki są obowiązane posiadać fundusze

własne, dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności.

1.

Fundusze własne banku obejmują

1)

fundusze podstawowe banku;

2)

fundusze uzupełniające banku w kwocie nieprzewyższającej funduszy podstawowych banku;

3)

(uchylony).

2

Fundusze podstawowe banku obejmują

1)

fundusze zasadnicze banku, które stanowią

a)

w banku państwowym - fundusz statutowy, fundusz zapasowy i fundusz rezerwowy,

b)

w banku w formie spółki akcyjnej - wpłacony i zarejestrowany kapitał zakładowy oraz

kapitał zapasowy i kapitały rezerwowe, z wyłączeniem wszelkich zobowiązań z tytułu

akcji uprzywilejowanych,

c)

w banku spółdzielczym - wpłacony fundusz udziałowy oraz fundusz zasobowy i fundusz

rezerwowy,

d)

w oddziale banku zagranicznego - fundusze określone w regulaminie oddziału;

2)

pozycje dodatkowe funduszy podstawowych, które stanowią

a)

fundusz ogólnego ryzyka na niezidentyfikowane ryzyko działalności bankowej,

b)

niepodzielony zysk z lat ubiegłych,

c)

zysk w trakcie zatwierdzania oraz zysk netto bieżącego okresu sprawozdawczego, obliczone

zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości, pomniejszone o wszelkie przewidywane

obciążenia i dywidendy, w kwotach nie większych niż kwoty zysku zweryfikowane przez

biegłych rewidentów,

d

inne pozycje bilansu banku, określone przez Komisję Nadzoru Finansowego

3)

pozycje pomniejszające fundusze podstawowe, które stanowią

a)

akcje własne posiadane przez bank, wycenione według wartości bilansowej, pomniejszone

o odpisy spowodowane trwałą utratą ich wartości,

b)

wartości niematerialne i prawne wycenione według wartości bilansowej,

c)

strata z lat ubiegłych,

d)

strata w trakcie zatwierdzania,

e)

strata netto bieżącego okresu,

f

inne pomniejszenia funduszy podstawowych banku, określone przez Komisję Nadzoru Finansowego

3.

Fundusze uzupełniające banku obejmują

1

kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny rzeczowych aktywów trwałych - utworzony na

podstawie odrębnych przepisów;

2

za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego

a)

dodatkową kwotę odpowiedzialności członków banku spółdzielczego, w części określonej

przez Komisję Nadzoru Finansowegoart. 10 ust. 2 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i

bankach zrzeszających,

b)

zobowiązania podporządkowane, rozumiane jako zobowiązania z tytułu przyjęcia przez

bank - w kwocie i na zasadach ustalonych w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego

-

środki pieniężne przyjęto na okres co najmniej 5 lat (okres umowy),

-

środki pieniężne nie mogą być wycofane z banku przed upływem okresu umowy, z zastrzeżeniem

ust. 4,

-

środki pieniężne podlegają zwrotowi w ostatniej kolejności w przypadku upadłości banku

lub jego likwidacji,

-

zwrot środków pieniężnych nie jest zabezpieczony przez bank bezpośrednio lub pośrednio,

c)

fundusze tworzone ze środków własnych lub obcych, pod warunkiem że

-

bank może dowolnie wykorzystywać je na pokrycie niezidentyfikowanego ryzyka,

-

ich kwota została obliczona zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości, ustalona

przez zarząd banku i zweryfikowana przez biegłych rewidentów,

d)

zobowiązania z tytułu papierów wartościowych o nieokreślonym terminie wymagalności

oraz inne instrumenty o podobnym charakterze, pod warunkiem że

-

nie podlegają one spłacie z inicjatywy wierzyciela bez uprzedniej zgody Komisji Nadzoru

Finansowego

-

umowa przyznaje bankowi możliwość odroczenia spłaty odsetek z tytułu tych pozycji,

-

w razie upadłości banku lub jego likwidacji przyjęte środki będą podlegać zwrotowi

w ostatniej kolejności,

-

warunki emisji zapewniają możliwość pokrywania strat kwotą długu wraz z niespłaconymi

odsetkami, wynikającymi z tych pozycji;

3

inne pozycje określone przez Komisję Nadzoru Finansowego

4

pomniejszenia funduszy uzupełniających, określone przez Komisję Nadzoru Finansowego

4.

Na wniosek banku Komisja Nadzoru Finansowego

5.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

określi, w drodze uchwały, wysokość i warunki zaliczania do funduszy własnych banku

spółdzielczego części dodatkowej kwoty odpowiedzialności członków banku spółdzielczego,

o której mowa w ust. 3 pkt 2 lit. a;

1a)

(uchylony);

2

może określić, w drodze uchwały

a)

inne pozycje bilansu banku, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. d, ich wysokość, zakres

i warunki ich zaliczania do funduszy podstawowych banku,

b)

wysokość, zakres i warunki pomniejszania funduszy podstawowych banku o pozycje, o

których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. a-e,

c)

inne pomniejszenia funduszy podstawowych, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. f, ich

wysokość, zakres i warunki pomniejszania o nie funduszy podstawowych banku,

d)

inne pozycje bilansu banku, o których mowa w ust. 3 pkt 3, ich wysokość, zakres i

warunki ich zaliczania do funduszy uzupełniających banku,

e)

pomniejszenia funduszy uzupełniających, o których mowa w ust. 3 pkt 4, ich wysokość,

zakres i warunki pomniejszania o nie funduszy uzupełniających banku.

6

Na wniosek banku realizującego program postępowania naprawczego lub banku przejmującego

bank zagrożony upadłością lub likwidacją, Komisja Nadzoru Finansowego może wydać zgodę

na nieuwzględnianie w pomniejszeniach funduszy podstawowych lub uzupełniających, dla

celów wyznaczania limitów, o których mowa w art. 71 ust. 1-1c, części lub całości

zaangażowania kapitałowego banku w instytucje finansowe, instytucje kredytowe, banki,

zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, wyrażonego w postaci

1)

posiadanych akcji lub udziałów;

2)

kwot zakwalifikowanych do zobowiązań podporządkowanych;

3)

innego zaangażowania kapitałowego w składniki zaliczane do funduszy własnych lub kapitałów

tych podmiotów, w tym dopłaty na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, według

wartości bilansowej.

7

Zaliczanie lub pomniejszenie, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, może wymagać zgody

Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Bank jest obowiązany utrzymywać

1)

fundusze własne na poziomie nie niższym niż równowartość w złotych kwoty określonej

w art. 32 ust. 1, a w przypadku banków spółdzielczych będących członkami zrzeszenia,

określonej w art. 32 ust. 2, z uwzględnieniem art. 172 ust. 3, przeliczonej według

kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu sprawozdawczym,

z tym że wkłady niepieniężne nie mogą przekroczyć 15% funduszy zasadniczych banku;

2)

sumę funduszy własnych i dodatkowych pozycji bilansu banku określonych przez Komisję

Nadzoru Finansowego

a)

suma wymogów kapitałowych z tytułu poszczególnych rodzajów ryzyka oraz wymogów kapitałowych

z tytułu przekroczenia limitów i naruszenia innych norm określonych w ustawie,

b)

oszacowana przez bank kwota, niezbędna do pokrycia wszystkich zidentyfikowanych, istotnych

rodzajów ryzyka występujących w działalności banku oraz zmian otoczenia gospodarczego,

uwzględniająca przewidywany poziom ryzyka (kapitał wewnętrzny);

3)

współczynnik wypłacalności na poziomie co najmniej 8%, a bank rozpoczynający działalność

operacyjną na poziomie co najmniej 15% przez pierwsze 12 miesięcy działalności, a

przez następne 12 miesięcy działalności - co najmniej 12%.

2.

Bank dokonuje regularnych przeglądów procesu szacowania i utrzymywania kapitału wewnętrznego

w celu zapewnienia, że proces ten jest kompleksowy i odpowiedni do charakteru, skali

i złożoności działalności banku.

3.

Za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego

4.

Bank, w celu ustalania wymogów kapitałowych, może na warunkach, zasadach i w sposób

określony w uchwale Komisji Nadzoru Finansowego

1)

zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej, określonych w uchwale Komisji

Nadzoru Finansowego

2)

agencje kredytów eksportowych.

5.

Banki, zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej oraz agencje kredytów

eksportowych, z których ocen korzystają banki, są obowiązane udzielać Komisji Nadzoru

Finansowego

6.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

dodatkowe pozycje bilansu banku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz zakres, sposób

i warunki ich wyznaczania;

2)

szczegółowe warunki szacowania kapitału wewnętrznego i dokonywania przez bank przeglądów,

o których mowa w ust. 2;

3)

zakres i szczegółowe zasady wyznaczania wymogów kapitałowych, w tym zakres i warunki

stosowania metod, o których mowa w ust. 3, oraz zakres informacji załączanych przez

bank do wniosków o wydanie zgody, o której mowa w ust. 3 i w art. 128d ust. 1;

4)

sposób i szczegółowe zasady obliczania współczynnika wypłacalności banku;

5)

warunki i sposób korzystania z ocen wiarygodności kredytowej nadawanych przez zewnętrzne

instytucje oceny wiarygodności kredytowej oraz agencje kredytów eksportowych, zasady

powiązania ocen wiarygodności kredytowej nadawanych przez zewnętrzne instytucje oceny

wiarygodności kredytowej ze stopniami jakości kredytowej i warunki zmiany takich powiązań

oraz zasady korzystania przez bank z ocen wiarygodności kredytowej nadawanych przez

agencje kredytów eksportowych w celu ustalenia wymogów kapitałowych;

6)

oceny wiarygodności kredytowej nadawane przez zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności

kredytowej, z których bank może korzystać w celu ustalenia wymogów kapitałowych i

zakres korzystania z tych ocen oraz ich powiązanie ze stopniami jakości kredytowej;

7)

zasady i warunki, zgodnie z którymi bank może uwzględniać zawarcie umów, o których

mowa w art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 92d, na potrzeby wyznaczania wymogów kapitałowych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2.

7.

W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1, bank jest obowiązany niezwłocznie

powiadomić Komisję Nadzoru Finansowego

8.

Komisja Nadzoru Finansowego

9.

Komisja Nadzoru Finansowego

10.

Uwzględnienie przez bank dodatkowych pozycji bilansu, o których mowa w ust. 6 pkt

1, oraz stosowanie metod, o których mowa w ust. 6 pkt 3, przy spełnieniu warunków

określonych na podstawie tych przepisów może być uzależnione od uzyskania zgody Komisji

Nadzoru Finansowego

Bank jest obowiązany do udzielenia na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Komisja Nadzoru Finansowego może, na wniosek banku państwowego, wyłączyć część działalności

lub całą działalność tego banku, związaną z obsługą funduszy utworzonych, powierzonych

lub przekazanych temu bankowi na podstawie odrębnych ustaw, lub w ramach realizacji

przez ten bank programów rządowych, z obowiązku spełniania niektórych wymogów i norm,

o których mowa w ustawie.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może, na wniosek banku państwowego, wydać zezwolenie na

powierzenie innemu bankowi dokonywania oceny zdolności do spłaty zobowiązania i analizy

ryzyka wypłaty zobowiązania w przypadku

1)

udzielenia temu bankowi przez bank państwowy gwarancji lub poręczeń portfela kredytowego

rozumianego jako zbiór pojedynczych kredytów, udzielonych przez ten bank, dla którego

łączną kwotę limitu gwarancji lub poręczeń na określony czas ustala umowa między tym

bankiem a bankiem państwowym;

2)

udzielenia poręczenia lub gwarancji portfela należytego wykonania innych zobowiązań

rozumianego jako zbiór pojedynczych umów cywilnoprawnych, dla którego łączną kwotę

limitu poręczeń lub gwarancji określa umowa między bankiem a bankiem państwowym.

Bank jest obowiązany zgłosić do Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Bank będący unijną instytucją dominującą i podmioty zależne od tego banku działające

z tym bankiem w holdingu, oraz podmioty zależne od unijnego podmiotu dominującego

w holdingu finansowym, mogą stosować wspólnie metody statystyczne, o których mowa

w art. 128 ust. 3, po uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

3.

Komisja Nadzoru Finansowego

4.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego

5.

Decyzję w sprawie zgody otrzymują właściwe władze nadzorcze.

6.

W przypadku gdy zgodę na wspólne stosowanie z bankiem metod statystycznych przez unijne

instytucje dominujące i ich podmioty zależne lub podmioty zależne od unijnego podmiotu

dominującego w holdingu finansowym wydają inne właściwe władze nadzorcze, Komisja

Nadzoru Finansowego

7.

Bank, o którym mowa w ust. 6, informuje Komisję Nadzoru Finansowego

8.

Bank, o którym mowa w ust. 6, niezwłocznie po złożeniu wniosku o wydanie zgody, przez

właściwą władzę nadzorczą, o której mowa w ust. 6, przedstawia Komisji Nadzoru Finansowego

9.

Komisja Nadzoru Finansowego

10.

Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Banki prowadzą samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie planu finansowego w

sposób zapewniający pokrycie z uzyskanych przychodów kosztów działalności oraz zobowiązań.

2.

Tworzenie z odpisów z zysku netto funduszy oraz ich przeznaczenie, a także zasady

pokrywania strat określa statut banku.

3

Przeznaczenie do podziału między akcjonariuszy kwoty przekraczającej zysk za ostatni

rok obrotowy, pomniejszony o niepokryte straty, akcje własne oraz o kwoty, które nie

mogą być przeznaczone na wypłatę dywidendy, wymaga zgody Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Banki mogą tworzyć w ciężar kosztów rezerwę na ryzyko ogólne, służącą pokryciu niezidentyfikowanego

ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Banki tworzą i rozwiązują

tę rezerwę na podstawie oceny tego ryzyka, uwzględniającej w szczególności wielkość

należności oraz udzielonych zobowiązań pozabilansowych.

2.

Wielkość rocznego odpisu na rezerwę na ryzyko ogólne, o której mowa w ust. 1, wynosi

1)

co najwyżej 1,5% niespłaconej kwoty kredytów i pożyczek pieniężnych pomniejszonej

o kwotę kredytów i pożyczek pieniężnych, zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami

do kategorii straconych według stanu na koniec poprzedniego roku obrotowego;

2)

nie więcej niż kwota odpisu dokonanego w bieżącym roku obrotowym z zysku za rok poprzedni

na fundusz ogólnego ryzyka, o którym mowa w art. 127 ust. 2 pkt 2 lit. a.

3.

Odpis, o którym mowa w ust. 2, może być dokonywany nie częściej niż raz w miesiącu

w równych kwotach. Do czasu dokonania odpisu na fundusz ogólnego ryzyka w bieżącym

roku obrotowym podstawą wyznaczania kwot mogą być przewidywania lub propozycje tego

odpisu zawarte w planie finansowym.

4.

Bank rozwiązuje rezerwę na ryzyko ogólne, jeżeli w ocenie banku ustały okoliczności

uzasadniające dalsze jej utrzymywanie.

1

Działalność banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, oddziałów

i przedstawicielstw instytucji kredytowych podlega nadzorowi bankowemu sprawowanemu

przez Komisję Nadzoru Finansowego w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej

ustawie i w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym.

2

Nadzór nad działalnością oddziału lub przedstawicielstwa banku zagranicznego w kraju

oraz oddziału lub przedstawicielstwa banku krajowego za granicą, w tym zakres i tryb

dokonywania czynności kontrolnych, może być wykonywany w zakresie uzgodnionym w porozumieniu

Komisji Nadzoru Finansowego z właściwymi władzami nadzorczymi.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego może, stosownie do postanowień porozumienia, o którym

mowa w ust. 2, udzielić informacji dotyczących banku organowi nadzoru bankowego innego

kraju, jeżeli

1)

wskutek tego nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby nadzoru bankowego;

3

zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru bankowego

możliwe jest wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

1.

Banki są obowiązane do wnoszenia wpłat z tytułu nadzoru bankowego, stanowiących iloczyn

sumy aktywów bilansowych banków i stawki nieprzekraczającej 0,024%.

2.

Należności z tytułu wpłat na finansowanie kosztów nadzoru, o których mowa w ust. 1,

podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, terminy uiszczania, wysokość

i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając zapewnienie skuteczności

sprawowanego nadzoru.

4.

W przypadku niedotrzymania terminu uiszczania wpłat, ustalonego na podstawie ust.

3, pobiera się odsetki w wysokości odsetek ustawowych.

Minister FinansówMinister Skarbu Państwa

1.

Celem nadzoru jest zapewnienie

1)

bezpieczeństwa środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach bankowych;

2)

zgodności działalności banków z przepisami niniejszej ustawy, ustawy o Narodowym Banku

Polskim, statutem oraz decyzją o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku;

3

zgodności działalności prowadzonej przez banki zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi z przepisami tej ustawy, niniejszej ustawy oraz statutem.

2

Czynności podejmowane w ramach nadzoru bankowego polegają w szczególności na

1)

dokonywaniu oceny sytuacji finansowej banków, w tym badaniu wypłacalności, jakości

aktywów, płynności płatniczej, wyniku finansowego banków;

2

badaniu jakości systemu zarządzania bankiem, w szczególności systemu zarządzania ryzykiem

oraz systemu kontroli wewnętrznej;

3)

badaniu zgodności udzielanych kredytów, pożyczek pieniężnych, akredytyw, gwarancji

bankowych i poręczeń oraz emitowanych bankowych papierów wartościowych z obowiązującymi

w tym zakresie przepisami;

4)

badaniu zabezpieczenia i terminowości spłaty kredytów i pożyczek pieniężnych;

5

badaniu przestrzegania limitów, o których mowa w art. 71 i art. 79a, oraz ocenie procesu

identyfikacji, monitorowania i kontroli koncentracji zaangażowań, w tym dużych zaangażowań;

6

badaniu przestrzegania przez bank, określonych przez Komisję Nadzoru Finansowego

7

dokonywaniu oceny szacowania, utrzymywania i przeglądu kapitału wewnętrznego.

3

Czynności kontrolne podejmowane przez pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego

są wykonywane po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia wydanego

przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego.

3a

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

4

Komisja Nadzoru Finansowego, Narodowy Bank Polski oraz osoby wykonujące czynności

nadzoru bankowego nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą ze zgodnego z przepisami

ustaw działania lub zaniechania, które pozostaje w związku ze sprawowanym przez Komisję

Nadzoru Finansowego nadzorem nad działalnością banków, oddziałów i przedstawicielstw banków za granicznych, oddziałów instytucji kredytowych

oraz nadzorem wykonywanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 2002 r.

o elektronicznych instrumentach płatniczych, nad instytucjami pieniądza elektronicznego i oddziałami zagranicznych instytucji

pieniądza elektronicznego.

1

Badanie sprawozdań finansowych banku, a także oddziału banku zagranicznego, może być

zlecone tylko biegłym rewidentom, którzy spełniają wymogi określone w ustawie z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach

uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym

(Dz. U. Nr 77, poz. 649, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2012 r. poz. 1166).

2.

Banki obowiązane są przekazywać do Komisji Nadzoru Finansowego

1

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przeprowadzonym badaniu na zlecenie banku,

Komisja Nadzoru Finansowego

2

Zlecenie badania określonego w ust. 1 może zostać udzielone także bezpośrednio przez

Komisję Nadzoru Finansowego. Koszty badania ponosi wówczas Komisja, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego

4

Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przy wyborze

biegłego rewidenta do badania sprawozdania finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm. nie stosuje się.

1.

Biegły rewident przeprowadzający badanie sprawozdań finansowych banku oraz badanie,

o którym mowa w art. 134 i art. 135, jest obowiązany niezwłocznie powiadomić Komisję

Nadzoru Finansowego

1)

popełnienie przestępstwa;

2)

naruszenie przepisów regulujących działalność banku;

3)

naruszenie zasad dobrej praktyki bankowej lub inne zagrożenie interesów klientów banku;

4)

istnienie przesłanek do wyrażenia opinii negatywnej na temat sprawozdania finansowego

banku lub odmowy wyrażenia tej opinii.

2.

Przy wykonywaniu przez biegłych rewidentów czynności, o których mowa w art. 135 ust.

2, stosuje się do nich odpowiednio przepisy dotyczące pracowników nadzoru bankowego

wykonujących te czynności.

3.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do biegłych rewidentów badających sprawozdania

finansowe podmiotów posiadających bliskie powiązania z bankiem.

Komisja Nadzoru Finansowego

1

określa, w drodze uchwały, zakres informacji, o których mowa w art. 22a ust. 2, oraz

wykaz informacji i dokumentów, o których mowa w art. 22b ust. 2;

1a

określa, w drodze uchwały, wykaz dokumentów, o których mowa w art. 6a ust. 5 pkt 1;

2)

określa, w drodze uchwały, wykaz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3;

3)

może ustalać wiążące banki normy płynności oraz inne normy dopuszczalnego ryzyka w

działalności banków;

4

może określić, w drodze uchwały, szczegółowe zasady zarządzania ryzykiem związanym

z działalnością, o której mowa w art. 6a-6d;

5

może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania

bankami.

Dla potrzeb sprawdzenia przestrzegania przez banki norm i limitów określonych ustawą,

wielkości wyrażone w walutach obcych w rozumieniu przepisów prawa dewizowego przelicza

się na złote, a wielkości indeksowane do walut wymienialnych wyznacza się - według

kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski na dzień dokonywania sprawdzenia.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

podjęcie środków koniecznych do przywrócenia płynności płatniczej lub osiągnięcia

i przestrzegania norm, o których mowa w art. 137;

2)

zwiększenie funduszy własnych;

3)

zaniechanie określonych form reklamy;

4

opracowanie i stosowanie procedur, które zapewnią utrzymywanie, bieżące szacowanie

i przegląd kapitału wewnętrznego oraz funkcjonowanie systemu zarządzania bankiem;

5

zastosowanie szczególnych zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością

banków lub odpisów z tytułu utraty wartości aktywów, lub szczególnego traktowania

aktywów przy obliczaniu wymogów kapitałowych;

6

ograniczenie ryzyka występującego w działalności banku.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

3.

W razie stwierdzenia, że bank nie realizuje zaleceń określonych w ust. 1 lub nakazów

określonych w ust. 2, a także gdy działalność banku jest wykonywana z naruszeniem

prawa lub statutu albo stwarza zagrożenie dla interesów posiadaczy rachunków bankowych

lub uczestników obrotu instrumentami finansowymi, Komisja Nadzoru Finansowego, po

uprzednim upomnieniu na piśmie, może

1)

wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o odwołanie prezesa, wiceprezesa lub

innego członka zarządu banku bezpośrednio odpowiedzialnego za stwierdzone nieprawidłowości;

2)

zawiesić w czynnościach członków zarządu, o których mowa w pkt 1, do czasu podjęcia

uchwały w sprawie wniosku o ich odwołanie przez radę nadzorczą na najbliższym posiedzeniu;

zawieszenie w czynnościach polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji za bank w zakresie

jego praw i obowiązków majątkowych;

3

ograniczyć zakres działalności banku lub jego jednostek organizacyjnych;

3a

nałożyć na bank karę finansową w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim

zbadanym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozdania - karę

finansową w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji

ekonomiczno-finansowej banku, nie większą jednak niż 10 000 000 zł; przepisy art.

141 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio;

4)

uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku; art. 147

ust. 3 i art. 153-156 stosuje się odpowiednio.

3a.

Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego

4.

Komisja Nadzoru Finansowego

1

przedstawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie o przestępstwo

skarbowe;

2)

spowodowania znacznych strat majątkowych banku.

Postanowienia ust. 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

5

Komisja Nadzoru Finansowego

6.

Ograniczenie zakresu działalności banku lub uchylenie zezwolenia na utworzenie banku

może również nastąpić w razie stwierdzenia, że bank

1)

przestał spełniać warunki ustalone w zezwoleniu;

2)

uzyskał zezwolenie na podstawie fałszywych dokumentów, nieprawdziwych oświadczeń lub

wskutek innych działań sprzecznych z prawem;

3)

przez okres dłuższy niż 6 miesięcy nie prowadzi działalności bankowej;

4)

stał się podmiotem zależnym od osób, wobec których nie jest możliwe skuteczne wykonywanie

przez Komisję Nadzoru Finansowego

5

nie wypełnia obowiązków określonych w rozdziale 11b.

6a.

Komisja Nadzoru Finansowego

6b.

Przed uchyleniem zezwolenia na utworzenie oddziału banku zagranicznego Komisja Nadzoru

Finansowego

6c.

O uchyleniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 6a, Komisja Nadzoru Finansowego

6d.

O uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku krajowego Komisja Nadzoru Finansowego

7

Środki podejmowane w ramach nadzoru nie mogą naruszać umów zawartych przez bank, z

wyłączeniem umów

1)

o których mowa w art. 92a ust. 1 i 3 oraz w art. 92d;

2

zawartych przez bank krajowy z podmiotami działającymi w tym samym holdingu oraz umów

zawartych przez bank krajowy z podmiotami, z którymi posiada bliskie powiązania, oraz

umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

zobowiązać bank do zwiększenia funduszy własnych;

2)

nałożyć na bank dodatkowy wymóg kapitałowy ponad wartość wynikającą z wymogów kapitałowych

obliczonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi przez Komisję Nadzoru Finansowego

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego

decyzję o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 138a ust. 1 pkt 2 i ust. 2,

współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór nad podmiotami

działającymi w tym samym co bank holdingu, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska

zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w terminie 4 miesięcy

od dnia dostarczenia właściwym władzom nadzorczym sprawującym nadzór nad podmiotami

działającymi w tym samym co bank holdingu propozycji stanowiska zawierającego ocenę

ryzyka holdingu.

3.

W przypadku braku wspólnego stanowiska Komisja Nadzoru Finansowego może zasięgnąć

opinii Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Komisja Nadzoru Finansowego zasięga

opinii Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego także na wniosek właściwych władz nadzorczych,

o których mowa w ust. 2.

4.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego oraz właściwe

władze nadzorcze nie osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując

decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę opinie wyrażone przez te władze

oraz uzasadnia istotne odstępstwa od opinii właściwych władz nadzorczych, otrzymanych

w terminie, o którym mowa w ust. 2.

5.

W przypadku zasięgnięcia opinii, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego

wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę tę opinię oraz uzasadnia

istotne odstępstwa od tej opinii. Wydając decyzję, Komisja Nadzoru Finansowego może

określić w jej treści warunki i terminy zastosowania środków, o których mowa w art.

138a ust. 1 pkt 2 i ust. 2.

6.

W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór skonsolidowany nad bankiem

krajowym działającym w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5,

zwraca się do Komisji Nadzoru Finansowego o opinię w sprawie zastosowania środka określonego

w art. 138a ust. 2, przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje raz w roku oceny przesłanek oraz skutków wydania

decyzji, o której mowa w ust. 1. Przesłanki oraz skutki decyzji wydanej w przypadku

braku wspólnego stanowiska mogą być poddane ocenie także, jeżeli wystąpi o to właściwa

władza nadzorcza.

1.

Banki oraz oddziały i przedstawicielstwa banków zagranicznych w kraju są obowiązane

1)

zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego

2)

umożliwić upoważnionym osobom wykonywanie czynności określonych w art. 133 ust. 2,

a w szczególności udostępnić do wglądu księgi, bilanse, rejestry, plany, sprawozdania

i inne dokumenty oraz umożliwić, na pisemne żądanie, sporządzenie kopii tych dokumentów

i innych nośników informacji, jak również udzielać wyjaśnień żądanych przez te osoby;

3

niezwłocznie zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego

2.

Przy wykonywaniu nadzoru nad działalnością oddziału banku zagranicznego przepisy art.

138 stosuje się odpowiednio.

Bank krajowy, którego oddział lub przedstawicielstwo zostało otwarte za granicą, jest

obowiązany zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego

1

Przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego Komisja Nadzoru Finansowego

zasięga opinii władz nadzorczych państwa członkowskiego, gdy bank ten będzie

1)

podmiotem zależnym od

a)

instytucji kredytowej,

b)

podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej,

c)

zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały

odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim,

d)

podmiotu dominującego wobec zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub firmy inwestycyjnej,

które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim;

2)

kontrolowany przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję

kredytową, zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji lub firmę inwestycyjną, które uzyskały

odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

Komisja Nadzoru Finansowegodyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej

się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe

(Dz. Urz. WE L 126 z 26.05.2000).

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

2.

W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego

1

W razie niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

przepisów prawa, statutu, odmowy udzielenia wyjaśnień, informacji, o których mowa

w art. 139, lub w razie niewykonania obowiązków, określonych w rozdziale 11b, Komisja

Nadzoru Finansowego

2.

Kara nie może być nałożona, jeżeli od uzyskania przez nadzór bankowy wiadomości o

czynie określonym w ust. 1 upłynęło więcej niż 6 miesięcy albo od popełnienia tego

czynu upłynęło więcej niż 2 lata.

3.

Wymierzenie kary pieniężnej nie stanowi przeszkody do zastosowania innych środków

przewidzianych w niniejszym rozdziale.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego

5.

Kara, o której mowa w ust. 1, podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej nie przestrzega

przepisów prawa polskiego, Komisja Nadzoru Finansowego

1)

wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania przepisów prawa polskiego

i wyznacza jej odpowiedni termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

2)

po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, zawiadamia właściwe władze

nadzorcze państwa macierzystego o stwierdzonych nieprawidłowościach.

2.

W przypadku gdy pomimo zastosowania środków przez właściwe władze nadzorcze państwa

macierzystego oddział instytucji kredytowej nadal nie przestrzega przepisów prawa

polskiego oraz w przypadku nieadekwatności tych środków do zaistniałego naruszenia

prawa lub niemożności ich zastosowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komisja

Nadzoru Finansowego

2a

W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział nie przestrzega przepisów działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego

1)

wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania tych przepisów i wyznacza

jej odpowiedni termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

2)

po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, może odpowiednio zastosować

środki, o których mowa w art. 138 ust. 3 pkt 1, 3 i 3a, zawiadamiając właściwe dla

tej instytucji władze nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzonych

nieprawidłowościach i podjętych środkach.

3.

W nagłych przypadkach, przed zastosowaniem procedur, o których mowa w ust. 1 i 2,

Komisja Nadzoru Finansowego

3a

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, Komisja Nadzoru Finansowego

4

Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych w trybie ust. 2, 2a i 3 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

5

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2, 2a i 3, instytucja

kredytowa może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia jej

doręczenia.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

2

Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowegoust. 1 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

3.

Decyzję Komisji Nadzoru Finansowego

1

Nadzór nad działalnością instytucji kredytowej prowadzącej działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej

sprawują, z zastrzeżeniem ust. 2, art. 42c ust. 1 i art. 141a ust. 2, właściwe władze

nadzorcze państwa macierzystego.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

3.

Nadzór nad działalnością banku krajowego, prowadzącego działalność na terytorium państwa

goszczącego poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, sprawuje Komisja

Nadzoru Finansowego

1

Pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wykonują czynności kontrolne w oddziałach

instytucji kredytowych, w zakresie określonym w art. 42c ust. 1 i art. 141c ust. 2,

a w pozostałym zakresie - na podstawie upoważnienia, o którym mowa w ust. 2.

2.

Właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego mogą przeprowadzać czynności kontrolne

w oddziale, o którym mowa w ust. 1, we własnym zakresie lub poprzez osoby przez nie

upoważnione, po uprzednim zawiadomieniu Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

zarządzania i struktury własności instytucji kredytowych;

2)

zasad gwarantowania depozytów;

3)

koncentracji zaangażowań;

4)

zasad rachunkowości;

5)

stosowanych procedur administracyjnych;

6)

systemu kontroli wewnętrznej;

7)

trybu i zasad przeprowadzania czynności kontrolnych;

8)

środków podjętych w ramach nadzoru.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

3.

Wzajemne przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, może odbywać się także

na podstawie porozumienia zawartego przez Komisję Nadzoru Finansowego

1.

Nadzorowi skonsolidowanemu podlega bank krajowy, który działa w holdingu

1)

bankowym krajowym;

2)

bankowym zagranicznym;

3)

finansowym;

4)

mieszanym;

5)

hybrydowym.

2.

Sprawowanie nad bankiem nadzoru skonsolidowanego nie wyłącza stosowania odpowiednich

przepisów ustawy regulujących działalność banku jako podmiotu podlegającego nadzorowi

indywidualnemu.

3

Komisja Nadzoru Finansowego może zawierać z właściwymi władzami nadzorczymi innych

państw porozumienia określające zakres i tryb współpracy przy wykonywaniu nadzoru

skonsolidowanego nad bankami działającymi w holdingach, o których mowa w ust. 1, nadzoru

nad istotnymi oddziałami banków krajowych i istotnymi oddziałami instytucji kredytowych

oraz określające zakres i tryb działania kolegiów, o których mowa w ust. 18. Przepisy

art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

4

W przypadku braku porozumienia, o którym mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego

i właściwe władze nadzorcze nad instytucjami kredytowymi w ramach współpracy przekazują

sobie w szczególności informacje niezbędne do wykonywania nadzoru skonsolidowanego,

nadzoru nad istotnymi oddziałami banków krajowych i istotnymi oddziałami instytucji

kredytowych oraz podejmują działania określone w art. 138a i 138b, z zachowaniem warunków

określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3.

5

W przypadku gdy bank krajowy wchodzi w skład konglomeratu finansowego, którego podmiotem

dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym,

stosuje się przepisy ustawy o nadzorze uzupełniającym.

6

Nadzór skonsolidowany w przypadku gdy

1)

pierwotnym podmiotem dominującym w holdingu jest instytucja dominująca w państwie

członkowskim albo unijna instytucja dominująca - sprawuje władza nadzorcza, która

udzieliła zezwolenia na prowadzenie działalności tej instytucji;

2)

podmiotem dominującym wobec banku jest podmiot dominujący w holdingu finansowym w

państwie członkowskim albo unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym - sprawuje

Komisja Nadzoru Finansowego

3)

podmiotem dominującym wobec instytucji kredytowej jest podmiot dominujący w holdingu

finansowym w państwie członkowskim albo unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym

- sprawuje władza nadzorcza, która udzieliła zezwolenia na prowadzenie działalności

instytucji kredytowej;

4)

unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym albo podmiot dominujący w holdingu

finansowym jest podmiotem dominującym wobec instytucji kredytowych, działających na

podstawie zezwoleń udzielonych w państwach członkowskich - sprawuje władza nadzorcza,

która udzieliła zezwolenia na prowadzenie działalności instytucji kredytowej z państwa,

w którym ma siedzibę unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym albo podmiot

dominujący w holdingu finansowym;

5)

unijny podmiot dominujący w holdingu finansowym albo podmiot dominujący w holdingu

finansowym z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest podmiotem dominującym

wobec banku krajowego i instytucji kredytowych - sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego

6)

instytucje finansowe z siedzibą w różnych państwach członkowskich są podmiotami dominującymi

wobec banku lub instytucji kredytowych działających na podstawie zezwoleń udzielonych

w państwach członkowskich, w których mają siedziby te instytucje finansowe - sprawuje

władza nadzorcza, która udzieliła zezwolenia na prowadzenie działalności bankowi lub

instytucji kredytowej o najwyższej sumie bilansowej;

7)

instytucja finansowa jest podmiotem dominującym wobec banku lub instytucji kredytowych

działających na podstawie zezwoleń udzielonych w państwach członkowskich innych niż

państwo siedziby tej instytucji finansowej - sprawuje władza nadzorcza, która udzieliła

zezwolenia na prowadzenie działalności bankowi lub instytucji kredytowej o najwyższej

sumie bilansowej, a bank lub instytucję kredytową uważa się za podmioty zależne od

unijnego podmiotu dominującego w holdingu finansowym.

7

Właściwe władze nadzorcze mogą uzgodnić, że kryteriów, o których mowa w ust. 6 pkt

1-6, nie stosuje się, jeżeli są one niewłaściwe z uwagi na specyfikę banku, instytucji

kredytowych lub względną istotność ich działalności w państwach członkowskich.

8

W przypadku, o którym mowa w ust. 7, właściwe władze nadzorcze uzgadniają, która z

władz sprawuje nadzór skonsolidowany.

9

W celu dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ust. 8, właściwe władze nadzorcze mogą

zasięgnąć opinii unijnej instytucji dominującej, unijnego podmiotu dominującego w

holdingu finansowym albo instytucji kredytowej lub banku o najwyższej sumie bilansowej,

o których mowa w ust. 6 pkt 1-7.

10

Komisja Nadzoru Finansowego

11

Komisja Nadzoru Finansowego

12

Komisja Nadzoru Finansowego informuje właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego

lub właściwe władze nadzorcze sprawujące nadzór skonsolidowany nad instytucją kredytową

o woli podjęcia współpracy w zakresie nadzoru nad istotnym oddziałem tej instytucji

kredytowej.

13

Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez właściwe władze nadzorcze informacji,

o której mowa w ust. 12, Komisja Nadzoru Finansowego oraz właściwe władze nadzorcze

nie osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę opinię wyrażoną

przez właściwe władze nadzorcze, wydaje w ciągu kolejnych 2 miesięcy decyzję w przedmiocie

uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny, jeżeli jego działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest znacząca, w szczególności gdy spełnia on co najmniej

jedną z następujących przesłanek

1)

udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych jest wyższy niż 2%;

2)

liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych wykonywanych przez

ten oddział;

3)

zawieszenie albo zakończenie działalności macierzystej instytucji kredytowej może

stanowić zagrożenie dla stabilności systemu finansowego lub dla bezpieczeństwa funkcjonowania

systemów płatności, rozliczeń i rozrachunku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

14

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 13, Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę

opinię właściwej władzy nadzorczej oraz uzasadnia istotne odstępstwa od tej opinii

otrzymanej w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust.

12.

15

Decyzję, o której mowa w ust. 13, otrzymuje instytucja kredytowa prowadząca działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez istotny oddział, istotny oddział instytucji

kredytowej oraz właściwe władze nadzorcze zainteresowanych państw członkowskich.

16

Decyzja, o której mowa w ust. 13, nie wpływa na prawa i obowiązki właściwych władz

nadzorczych w stosunku do tego oddziału.

17

W przypadku otrzymania informacji o działaniu istotnego oddziału banku krajowego na

terytorium państwa goszczącego, w szczególności oddziału, którego

1)

udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych w państwie goszczącym tego oddziału

jest wyższy niż 2% lub

2)

liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych wykonywanych przez

ten oddział, lub

3)

zawieszenie albo zakończenie działalności banku krajowego może stanowić zagrożenie

dla stabilności systemu finansowego lub dla bezpieczeństwa funkcjonowania systemów

płatności, rozliczeń i rozrachunku w państwie goszczącym

- Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie, nie później niż w terminie 2 miesięcy

od dnia otrzymania informacji o działaniu tego oddziału, podejmuje współpracę z właściwymi

władzami nadzorczymi z tego państwa zgodnie z ust. 18, przekazując w szczególności

informacje niezbędne do wykonywania nadzoru przez właściwe władze nadzorcze, z zachowaniem

warunków określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3.

18

W celu wykonywania nadzoru skonsolidowanego nad bankami działającymi w holdingach,

o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego ustanawia kolegia właściwych

władz nadzorczych, zwane dalej „kolegiami”, i im przewodniczy, zapewniając współpracę

z właściwymi władzami nadzorczymi z państw trzecich, właściwymi władzami nadzorczymi

z państw goszczących istotny oddział banku krajowego oraz z bankami centralnymi, w

przypadku gdy jest to niezbędne do realizacji przez nie zadań przewidzianych prawem,

w celu należytej współpracy i wymiany informacji, o których mowa w ust. 17.

19

W przedmiocie uczestnictwa oraz działania właściwej władzy nadzorczej w kolegium,

a także w przedmiocie zakresu i trybu funkcjonowania kolegiów rozstrzyga Komisja Nadzoru

Finansowego po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi właściwymi władzami

nadzoru. Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia członków kolegium o terminach posiedzeń,

głównych zagadnieniach będących przedmiotem spotkań, działaniach, które należy przeanalizować

lub podjąć, oraz o zastosowanych środkach nadzorczych.

20

Komisja Nadzoru Finansowego, planując i koordynując działania w celu podjęcia decyzji

w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego, uwzględnia zasadność działania właściwych

władz nadzorczych, w tym środki nadzoru oraz praktykę ich stosowania, a także jego

ewentualny wpływ na stabilność systemów finansowych w zainteresowanych państwach członkowskich.

21

Z zastrzeżeniem obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, Komisja Nadzoru Finansowego

informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o działaniach kolegium, w szczególności

o sytuacjach nadzwyczajnych, oraz przekazuje mu informacje, które są szczególnie istotne

dla konwergencji praktyk nadzorczych.

1.

Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, są obowiązane

przekazać Komisji Nadzoru Finansowego

1)

przez walne zgromadzenie, własne skonsolidowane sprawozdanie finansowe wraz z opinią

i raportem biegłego rewidenta;

2)

sprawozdania finansowe podmiotów zależnych od banku oraz sprawozdania finansowe podmiotów,

z którymi bank posiada bliskie powiązania, które nie zostały ujęte w skonsolidowanym

sprawozdaniu finansowym sporządzonym przez bank; sprawozdania finansowe powinny być

przekazane wraz z opinią i raportem biegłego rewidenta.

2.

Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5,

są obowiązane ponadto przekazać Komisji Nadzoru Finansowego

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, sporządzone w języku obcym, bank przekazuje

wraz z ich tłumaczeniem na język polski dokonanym przez tłumacza przysięgłego.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów, które zgodnie z przepisami

o rachunkowości nie są zobowiązane do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

5.

Komisja Nadzoru Finansowego

6.

Sprawozdania dla potrzeb związanych z wykonywaniem nadzoru skonsolidowanego sporządza

się, stosując odpowiednio przepisy o rachunkowości.

7.

Jeżeli w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, działają przedsiębiorstwa

pomocniczych usług bankowych, dane zawarte w sprawozdaniach tych przedsiębiorstw włącza

się do skonsolidowanego sprawozdania finansowego sporządzanego przez podmiot dominujący.

1.

W celu sprawdzenia uzyskanych informacji inspektorzy nadzoru bankowego oraz osoby

upoważnione przez Komisję Nadzoru Finansowego

2.

(uchylony).

3.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

banku dominującego w holdingu bankowym krajowym lub

2)

mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiotu dominującego w

jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 3-5

- zlecenia wskazanemu przez Komisję biegłemu rewidentowi zbadania sytuacji finansowej

podmiotów zależnych lub podmiotów posiadających bliskie powiązania z bankiem krajowym

działającym w holdingu, w przypadku gdy w ocenie Komisji istnieją wątpliwości co do

rzetelności zatwierdzonych sprawozdań lub gdy konieczne jest zbadanie związku gospodarczego

z innym podmiotem. Koszt zleconego badania ponosi odpowiednio bank lub podmiot dominujący

w holdingu, z zastrzeżeniem ust. 4.

4

Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego nie stwierdzono

wątpliwości, o których mowa w ust. 3, koszt badania ponosi Komisja.

1

Bank krajowy będący podmiotem dominującym w holdingu bankowym krajowym oraz mający

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiot dominujący w holdingu finansowym,

holdingu o działalności mieszanej lub holdingu hybrydowym są obowiązane zapewniać

właściwe funkcjonowanie wewnętrznej kontroli danych i informacji wymaganych w związku

ze sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego, a także udzielać, na żądanie Komisji Nadzoru

Finansowego

2

Osoby wchodzące w skład zarządu podmiotu dominującego w holdingu finansowym powinny

dawać rękojmię stabilnego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem.

3

Bank krajowy działający w holdingu mieszanym obowiązany jest posiadać odpowiednie

mechanizmy kontroli wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem, obejmujące procedury

sprawozdawcze i księgowe w celu identyfikacji, mierzenia, monitorowania i kontrolowania

transakcji banku z podmiotem dominującym w holdingu oraz podmiotami zależnymi w holdingu.

4

Bank krajowy, o którym mowa w ust. 3, jest obowiązany informować Komisję Nadzoru Finansowego

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działający w jednym

z holdingów, o którym mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2 i 3, a w którym podmiot dominujący

ma siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, przekazuje na żądanie podmiotu dominującego

informacje niezbędne do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

2.

Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działający w jednym

z holdingów, o którym mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2-5, który nie jest nadzorowany

przez polskie władze nadzorcze, ma obowiązek udzielić wszelkich informacji na żądanie

właściwych władz nadzorczych odpowiedzialnych za sprawowanie nadzoru nad działającą

w holdingu instytucją kredytową lub finansową oraz obowiązany jest umożliwić tym władzom

weryfikację udzielonych informacji.

3

W przypadku gdy bank krajowy działa w holdingu bankowym zagranicznym lub w holdingu

finansowym, którego podmiot dominujący ma siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie,

a brak jest porozumienia, o którym mowa w art. 141f ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego

4

Komisja Nadzoru Finansowego

5

W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego okaże się, że

bank krajowy, o którym mowa w art. 141f ust. 3, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu

odpowiedniemu do zasad określonych w niniejszym rozdziale, stosuje się przepisy niniejszego

rozdziału.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

1)

bankowych krajowych;

2)

bankowych zagranicznych, w których działa bank krajowy;

3)

finansowych, w których działa bank krajowy;

4)

hybrydowych.

2.

Zgłoszenie holdingu do właściwego wykazu i aktualizację zgłoszenia składa do Komisji

Nadzoru Finansowego

1)

bank krajowy, jeżeli jest podmiotem dominującym w holdingu lub jeżeli pierwotny podmiot

dominujący w holdingu, w którym działa bank krajowy, ma siedzibę za granicą;

2)

podmiot dominujący w stosunku do banku krajowego, jeżeli jest pierwotnym podmiotem

dominującym w holdingu, w którym działa bank krajowy, i ma siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Komisja Nadzoru Finansowego

1

W razie powstania straty bilansowej bądź groźby jej nastąpienia albo powstania niebezpieczeństwa

niewypłacalności lub utraty płynności, zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym

Komisję Nadzoru Finansowego oraz przedstawia jej program postępowania naprawczego,

zapewniając jego realizację.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego

3.

W razie zaniechania działań określonych w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego

4

W okresie realizacji przez bank programu postępowania naprawczego, zysk osiągany przez

bank jest przeznaczany w pierwszej kolejności na pokrycie strat, a następnie na zwiększenie

funduszy własnych.

1.

Jeżeli program postępowania naprawczego nie jest wystarczający lub jego realizacja

nie jest należyta, Komisja Nadzoru Finansowego

1)

(uchylony);

2)

zakazać udzielania lub ograniczyć udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom

(członkom) banku oraz członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom;

3)

wystąpić do zarządu banku z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia

akcjonariuszy (walnego zgromadzenia) w celu rozpatrzenia sytuacji banku, powzięcia

decyzji o pokryciu straty bilansowej oraz podjęcia innych uchwał, w tym zwiększenia

funduszy własnych, w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy;

4

nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych składników wynagrodzeń

osób zajmujących stanowiska kierownicze w banku, w tym przypadających za czas zajmowania

stanowiska kierowniczego w banku, nie dłużej niż za ostatnie 3 lata.

2.

Zarząd banku powinien zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie w ciągu 14 dni, a gdyby

tego nie uczynił, nadzwyczajne walne zgromadzenie może być zwołane przez Komisję Nadzoru

Finansowego

2a

Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14 dni.

3.

Zakazy i żądanie, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zaskarżeniu.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego

2.

Kuratorowi przysługuje prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów banku oraz prawo

do uzyskiwania wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego funkcji.

3

Kuratorowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu wobec uchwał i decyzji zarządu i

rady nadzorczej banku. Oświadczenie o zamiarze wniesienia sprzeciwu zgłoszone na posiedzeniu

rady nadzorczej lub zarządu wstrzymuje wykonanie uchwały lub decyzji.

3a

Sprzeciw, o którym mowa w ust. 3, kurator wnosi do właściwego sądu gospodarczego w

terminie 14 dni od daty powzięcia uchwały lub decyzji zarządu lub rady nadzorczej.

3b

W przypadku braku wniesienia sprzeciwu do sądu w terminie, o którym mowa w ust. 3a,

lub w przypadku oświadczenia kuratora, że nie będzie zgłaszał sprzeciwu, uchwała lub

decyzja, o której mowa w ust. 3, może zostać wykonana.

4.

Kurator może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub uchwałę walnego

zgromadzenia banku spółdzielczego, które naruszają interes banku. W sprawach tych

kuratorowi przysługuje uprawnienie przewidziane w art. 422 i art. 424 Kodeksu spółek handlowych, a w odniesieniu do banków spółdzielczych - w art. 42 Prawa spółdzielczego.

5

Od decyzji o ustanowieniu kuratora bank może wnieść skargę do sądu administracyjnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania

decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

6.

Funkcję kuratora może pełnić osoba posiadająca kwalifikacje i doświadczenie zawodowe

w zakresie organizacji i zasad działalności banku. Kuratorem może być również osoba

prawna.

7.

Kurator składa Komisji Nadzoru Finansowego

8.

Wynagrodzenie kuratora ustala Komisja Nadzoru Finansowego

9

Komisja Nadzoru Finansowego

10

Osobie fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego

w wysokości 26 dni roboczych na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. w terminach uzgodnionych z Komisją Nadzoru Finansowego

11

Okres pełnienia funkcji kuratora przez osobę fizyczną zalicza się do okresów pracy

oraz innych okresów, od których zależy nabycie przez nią uprawnień pracowniczych.

Do osób tych mają zastosowanie przepisy o ubezpieczeniu społecznym i ubezpieczeniu

zdrowotnym, o ile osoby te nie są objęte tymi ubezpieczeniami z innych tytułów.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 95, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 6,

2)

art. 102, art. 106 pkt 1 i pkt 4 lit. a, art. 111 oraz art. 116 pkt 4

- które wchodzą w życie po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego

po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli zarząd banku nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art.

142 ust. 1 albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru

Finansowego

2.

Na zarząd komisaryczny przechodzi prawo podejmowania uchwał i decyzji we wszystkich

sprawach zastrzeżonych w ustawie i statucie do właściwości władz i organów banku.

Z dniem ustanowienia zarządu komisarycznego rada nadzorcza, z zastrzeżeniem ust. 4,

zostaje zawieszona, członkowie zarządu banku zostają odwołani z mocy prawa, a ustanowione

wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają.

2a

Zarząd komisaryczny może dokonać zamknięcia ksiąg rachunkowych banku i sporządzić

sprawozdanie finansowe banku na dzień wyznaczony przez Komisję Nadzoru Finansowego

3.

Zarząd komisaryczny wykonuje również zadania określone w decyzji o ustanowieniu zarządu.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, rada nadzorcza może wnieść skargę do sądu administracyjnego

w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji.art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

5.

Zarząd komisaryczny opracowuje i uzgadnia z Komisją Nadzoru Finansowego

6.

Ustanowienie zarządu komisarycznego podlega zgłoszeniu do rejestru właściwego dla

banku.

1.

Członkowie zarządu komisarycznego otrzymują w razie potrzeby urlop bezpłatny w macierzystym

zakładzie pracy na czas pełnienia tej funkcji.

2.

Okres urlopu bezpłatnego zalicza się do okresów pracy oraz innych okresów, od których

zależy nabycie uprawnień pracowniczych.

3.

Wynagrodzenie członków zarządu komisarycznego ustala Komisja Nadzoru Finansowego

B.

Likwidacja, przejęcie banku

1.

Jeżeli po upływie 6 miesięcy od daty nadzwyczajnego walnego zgromadzenia zwołanego

w trybie określonym w art. 143 ust. 1 pkt 3 strata przekraczać będzie połowę funduszy

własnych, Komisja Nadzoru Finansowego

1)

przejęciu banku przez inny bank, za zgodą banku przejmującego;

2

uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku i jego likwidacji;

3)

wystąpieniu do Rady Ministrów o likwidację banku - w przypadku banku państwowego.

2.

Decyzję o przejęciu banku przez inny bank lub o likwidacji banku Komisja Nadzoru Finansowego

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, rada nadzorcza może wnieść skargę do sądu

administracyjnegoart. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

1

Z dniem określonym w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego

1)

zarząd banku, zarząd komisaryczny przejmowanego banku ulegają rozwiązaniu, a kompetencje

innych jego organów, z zastrzeżeniem art. 147 ust. 3, zostają zawieszone;

2)

bank przejmujący obejmuje zarząd majątkiem banku przejętego;

3)

wygasają prokury i pełnomocnictwa udzielone przez przejęty bank.

2.

Bank przejmujący dwukrotnie ogłosi w pismach o zasięgu ogólnopolskim i w Monitorze

Sądowym i Gospodarczym decyzję o przejęciu banku oraz wezwie wierzycieli tego banku

do zgłoszenia roszczeń w terminie miesiąca od daty ostatniego ogłoszenia. Obowiązek

ten nie dotyczy wierzycieli z tytułu rachunków bankowych. W przypadku banków spółdzielczych

wystarczające jest ogłoszenie w piśmie lokalnym i Monitorze Spółdzielczym.

3

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego

1.

Przejęcie banku następuje na podstawie bilansu sporządzonego na dzień przejęcia. Z

tym dniem bank przejmujący wchodzi we wszystkie prawa i obowiązki banku przejmowanego.

2.

Bilans, o którym mowa w ust. 1, powinien być zbadany przez biegłego rewidenta uprawnionego

do badania sprawozdań finansowych banków.

3

Bank przejmujący zgłosi do właściwego rejestru sądowego przejęcie banku wraz z wnioskiem

o wykreślenie z rejestru banku przejmowanego oraz sprawozdaniem finansowym zbadanym

przez biegłego rewidenta.

Fundusze własne przejętego banku przeznacza się na pokrycie strat bilansowych tego

banku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

Po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli banku przejętego bank przejmujący dokonuje

wypłat akcjonariuszom lub członkom banku przejętego z jego pozostałego majątku w proporcji

do posiadanego uprzednio kapitału albo wydaje akcjonariuszom tego banku akcje własne,

a w przypadku banku spółdzielczego przyznaje członkom banku przejętego prawo do funduszu

udziałowego odpowiedniej wartości. Wydanie akcji własnych nastąpi po ustalonej cenie

emisyjnej, nie wyższej jednak niż wartość księgowa akcji, natomiast wartość prawa

do funduszu udziałowego jest ustalana przy uwzględnieniu ostatniego zatwierdzonego

bilansu banku przejmującego.

Bank przejmujący może żądać zmiany treści zobowiązania zaciągniętego przez czynność

prawną banku przejętego w okresie roku przed przejęciem, jeżeli w wyniku tej czynności

druga strona uzyskała wierzytelność na warunkach korzystniejszych od stosowanych wówczas

przez bank przejęty. Powództwo banku przejmującego rozpoznaje właściwy miejscowo sąd wojewódzki

1.

Zarząd nad majątkiem likwidowanego banku obejmuje powołany przez Komisję Nadzoru Finansowego

2

Z dniem przejęcia zarządu majątkiem likwidowanego banku przez likwidatora

1)

zarząd banku ulega rozwiązaniu, a mandaty jego członków ulegają wygaśnięciu z mocy

prawa;

2)

kompetencje rady nadzorczej, z zastrzeżeniem art. 147 ust. 3, zostają zawieszone.

Likwidacja banku jest prowadzona zgodnie z zasadami obowiązującymi przy likwidacji

spółek handlowych, spółdzielni lub stosownie do przepisów, o których mowa w art. 14,

z tym że

1)

w okresie likwidacji nie wypłaca się dywidendy ani oprocentowania udziałów;

2)

bilans otwarcia likwidacji, program likwidacji oraz rachunek z przeprowadzonej likwidacji

podlegają zatwierdzeniu przez Komisję Nadzoru Finansowego

3

likwidator, nie rzadziej niż raz na miesiąc, składa Komisji Nadzoru Finansowego

4)

podział pomiędzy akcjonariuszy (członków) majątku pozostałego po zaspokojeniu i zabezpieczeniu

wierzycieli nie może nastąpić przed upływem roku od daty ostatniego ogłoszenia o otwarciu

likwidacji.

1.

Likwidatorowi przysługuje prawo żądania zmiany treści zobowiązania, o którym mowa

w art. 152. Może on potrącić z wierzytelności likwidowanego banku dług wynikający

z rachunku bankowego także wtedy, gdy terminy jego spłaty jeszcze nie nastąpiły.

2.

Po zakończeniu likwidacji likwidator sporządza sprawozdanie likwidacyjne i składa

je Komisji Nadzoru Finansowego

Szczegółowe warunki i tryb przejęcia lub likwidacji banku oraz powołanie likwidatora

określa decyzja, o której mowa w art. 147 ust. 1.

1.

Walne zgromadzenie może podjąć decyzję o dobrowolnej likwidacji banku z przyczyn innych

niż określone w art. 147. Przed rozpoczęciem dobrowolnej likwidacji bank jest obowiązany

poinformować o podjętej decyzji Komisję Nadzoru Finansowego

2.

Dobrowolna likwidacja banku nie wyłącza możliwości podjęcia przez Komisję Nadzoru

Finansowego

Komisja Nadzoru Finansowego

W razie podjęcia wobec oddziału banku krajowego, posiadającego oddział na terytorium

innego państwa członkowskiego, działań, o których mowa w art. 142-145, art. 147 i

art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego

W razie podjęcia wobec oddziału banku zagranicznego działań, o których mowa w art.

142-145, art. 147 i art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego

1.

W przypadku podjęcia przez właściwe władze nadzorcze państwa członkowskiego działań

mających na celu likwidację instytucji kredytowej prowadzącej działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, Komisja Nadzoru Finansowego

2.

Przepis ust. 1 nie wyłącza uprawnień Komisji Nadzoru Finansowego

1.

Likwidator lub inna osoba wyznaczona przez właściwe władze nadzorcze państwa członkowskiego

do przeprowadzenia likwidacji instytucji kredytowej, zamierzająca wykonywać czynności

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w stosunku do oddziału tej instytucji, jest

obowiązana przedstawić Komisji Nadzoru Finansowego

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są uprawnione do podejmowania czynności wyłącznie

w za kresie określonym w akcie o ich powołaniu. W przypadku gdy akt taki nie zawiera

postanowień szczególnych w tym zakresie, Komisja Nadzoru Finansowego

Skutki wszczęcia środków reorganizacyjnych w stosunku do oddziału instytucji kredytowej

lub jej likwidacji są oceniane zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie macierzystym,

pod warunkiem obowiązywania zasady wzajemności, z następującymi zastrzeżeniami

1)

umowy o pracę i stosunki pracy podlegają prawu państwa członkowskiego, któremu poddana

została umowa;

2)

umowy przyznające prawo do nabycia lub korzystania z nieruchomości podlegają ocenie

według prawa państwa członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona, z tym że

również to prawo przesądza o uznaniu danej rzeczy za nieruchomość;

3)

prawa dotyczące nieruchomości, statków morskich lub powietrznych podlegają prawu państwa

członkowskiego, w którym prowadzony jest właściwy rejestr.

C.

Upadłość banku

1.

Jeżeli według bilansu sporządzonego na koniec okresu sprawozdawczego aktywa banku

nie wystarczają na zaspokojenie jego zobowiązań, zarząd banku, zarząd komisaryczny

lub likwidator powiadamiają o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego, która

podejmuje decyzję o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego,

o ile nie został on ustanowiony wcześniej, oraz jednocześnie podejmuje decyzję o jego

przejęciu przez inny bank, za zgodą banku przejmującego, albo występuje do właściwego

sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. O podjętych decyzjach Komisja Nadzoru Finansowego

zawiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

2.

Jeżeli z powodów związanych bezpośrednio z sytuacją finansową banku nie reguluje on

swoich zobowiązań w zakresie wypłaty środków, o których mowa w art. 2 pkt 2 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, wobec deponentów w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej ustawy, Komisja Nadzoru Finansowego,

w terminie 5 dni roboczych od dnia stwierdzenia tej okoliczności, podejmuje decyzję

o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego, o ile nie

został on ustanowiony wcześniej, oraz jednocześnie podejmuje decyzję o jego przejęciu

przez inny bank, za zgodą banku przejmującego, albo występuje do właściwego sądu z

wnioskiem o ogłoszenie upadłości. O podjętych decyzjach Komisja Nadzoru Finansowego

zawiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

3.

W przypadku banku spółdzielczego powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może być złożone

także przez zarząd banku zrzeszającego, który podpisał umowę zrzeszeniową z danym

bankiem spółdzielczym.

4.

Decyzję o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego oraz

przejęciu banku albo wystąpieniu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Komisja Nadzoru

Finansowego może podjąć także z własnej inicjatywy, jeżeli nie nastąpi powiadomienie,

o którym mowa w ust. 1.

5.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, są podawane do publicznej wiadomości przez ogłoszenie

w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim i w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

6.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają zaskarżeniu.

7.

Komisja Nadzoru Finansowego zgodnie z art. 146 ust. 3 ustala wysokość wynagrodzenia,

które przysługuje zarządowi komisarycznemu. Do kosztów działalności zarządu komisarycznego

przepis art. 146 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

8.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do oddziału banku zagranicznego, który przystąpił

do polskiego systemu gwarantowania, z tym że

1)

powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest dokonać dyrektor oddziału;

2)

w stosunku do oddziału nie podejmuje się decyzji o przejęciu przez inny bank za zgodą

banku przejmującego.

1.

W okresie zawieszenia działalności bank

1

nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych

kosztów bieżącej działalności, i nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją

należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu

należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

2)

nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów.

2.

W okresie zawieszenia w stosunku do banku nie może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne,

a wszczęte wcześniej ulega zawieszeniu. Zawieszeniu ulega również egzekucja z rachunków

bankowych prowadzonych przez ten bank.

3

Warunki i zakres działalności banku w okresie zawieszenia działalności określają decyzje,

o których mowa w art. 158 ust. 1 i 2.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Zgoda na polecenie zapłaty, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., udzielona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązuje w odniesieniu

do polecenia zapłaty wykonywanego na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba

że płatnik złoży oświadczenie o cofnięciu tej zgody. Oświadczenie o cofnięciu zgody,

o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, jest skuteczne w odniesieniu do transakcji polecenia zapłaty, w której dniem obciążenia

rachunku byłby dzień następujący po dniu złożenia takiego oświadczenia.

W związku z likwidacją w trybie art. 138 i art. 147, przejęciem lub upadłością banku

albo ustanowieniem zarządu komisarycznego posiadane uprawnienia członków władz banku

dotyczące wypłaty odpraw pieniężnych i wynagrodzeń za okres po rozwiązaniu stosunku

pracy tracą moc.

1.

Wykonywanie czynności bankowych bez zezwolenia nie stanowi podstawy do pobierania

oprocentowania, prowizji, opłat ani innego wynagrodzenia.

2.

Kto otrzymał oprocentowanie, prowizję, opłatę lub inne wynagrodzenie za czynności,

o których mowa w ust. 1, jest zobowiązany do ich zwrotu.

1.

Kto bez zezwolenia prowadzi działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych

innych osób fizycznych, prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości

prawnej, w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem

tych środków w inny sposób, podlega grzywnie do 5 000 000 złotych i karze pozbawienia

wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega, kto, prowadząc działalność zarobkową wbrew warunkom określonym

w ustawie, używa w nazwie jednostki organizacyjnej niebędącej bankiem lub do określenia

jej działalności lub reklamy wyrazów „bank” lub „kasa”.

3.

Tej samej karze podlega także ten, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub

2 działając w imieniu lub w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej.

4.

Kto, będąc obowiązany do podania uprawnionym organom informacji dotyczących banku

i klientów banku w zakresie ustalonym w ustawie, podaje nieprawdziwe lub zataja prawdziwe

dane, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 3.

5.

Kto, będąc obowiązany do zachowania tajemnicy bankowej, ujawnia lub wykorzystuje informacje

stanowiące tajemnicę bankową, niezgodnie z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega

grzywnie do 1 000 000 złotych i karze pozbawienia wolności do lat 3.

6.

Kto, będąc odpowiedzialnym za zapewnienie właściwego funkcjonowania wewnętrznej kontroli

danych i informacji wymaganych w związku ze sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego

lub za udzielanie informacji i wyjaśnień na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego

7.

Kto, będąc odpowiedzialnym za sporządzenie lub przedstawienie Komisji Nadzoru Finansowego

1.

(pominięty).

2.

(pominięty).

3.

Bank spółdzielczy, który zrzeszył się z bankiem zrzeszającym, jest obowiązany uzyskać

zwiększenie sumy funduszy własnych do poziomu nie niższego niż

1)

równowartość 300 000 euro - do dnia 31 grudnia 2001 r., obliczonych w złotych według

średniego kursu wynikającego z tabeli kursów ogłaszanej przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującego na koniec roku poprzedzającego rok osiągnięcia wymaganego progu kapitałowego;

2)

równowartość 500 000 euro - do dnia 31 grudnia 2005 r., obliczonych w złotych według

średniego kursu wynikającego z tabeli kursów ogłaszanej przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującego na koniec roku poprzedzającego rok osiągnięcia wymaganego progu kapitałowego;

3)

równowartość 1 000 000 euro - do dnia 31 grudnia 2010 r., obliczonych w złotych według

średniego kursu wynikającego z tabeli kursów ogłaszanej przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującego na koniec roku poprzedzającego rok osiągnięcia wymaganego progu kapitałowego.

(pominięty).

(pominięty).

Przepisy rozdziału 2 stosuje się również do postępowania niezakończonego przed wejściem

w życie ustawy zezwoleniem Prezesa Narodowego Banku Polskiego na utworzenie banku

lub otwarcie oddziału banku zagranicznego albo oddziału banku krajowego za granicą,

jak również na otwarcie przedstawicielstwa banku zagranicznego.