Ustawa z dnia 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 i 1166) w art. 67c w § 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

kopię dokumentu oraz opinię, o których mowa w § 1 pkt 2;

”

.

W ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm. po art. 62 dodaje się art. 62a w brzmieniu

„

Art. 62a.

Interpretacje indywidualne wydawane przez Prezesa Kasy na podstawie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm. w zakresie opłacania składek na ubezpieczenia społeczne przez podmioty, o których

mowa w art. 5a ust. 1, wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu danych

identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji,

Kasa niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej.

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 23a

a)

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”,

oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych

w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki

trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego

użytkowania gruntów;

2)

podstawowym okresie umowy leasingu - rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki

została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona;

w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za

zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie;

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

rzeczywistej wartości netto - rozumie się przez to

a)

wartość początkową środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych zaktualizowaną

zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których

mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1,

b)

wartość, o której mowa w art. 22ł ust. 6;

”

;

2)

w art. 23b w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została

zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji,

jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome

lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat,

jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

”

,

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona

o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków

trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego

następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących

uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z

dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

w art. 23f

a)

w ust. 1

-

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania

przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 23b ust. 1,

w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych

i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

”

,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów

i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości

niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy

leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio

przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia

następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio;

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Do przychodów finansującego zalicza się opłaty, o których mowa w art. 23b ust. 1,

uzyskane z tytułu wszystkich umów leasingu zawartych przez finansującego dotyczących

tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, w części przewyższającej

spłatę wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 22g.

”

;

4)

art. 23i otrzymuje brzmienie

„

Art. 23i.

1.

Jeżeli przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony są grunty lub prawo wieczystego

użytkowania gruntów, a suma ustalonych w niej opłat odpowiada co najmniej wartości

gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów równej wydatkom na ich nabycie -

do przychodów finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego

nie zalicza się opłat ustalonych w tej umowie, ponoszonych przez korzystającego w

podstawowym okresie tej umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części stanowiącej

spłatę tej wartości; przepis art. 23f ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego

lub osobę trzecią własność gruntów lub prawo wieczystego użytkowania gruntów będących

przedmiotem tej umowy, albo oddaje je korzystającemu do dalszego używania, do ustalenia

przychodów i kosztów uzyskania przychodów stron umowy przepisy art. 23g i art. 23h

stosuje się odpowiednio.

”

;

5)

po art. 24c dodaje się art. 24d w brzmieniu

„

Art. 24d.

1.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury

(rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) - kwoty

wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie

30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia

kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

2.

Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów

o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90

dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została

ona uregulowana w tym terminie.

3.

Zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, dokonuje się w miesiącu, w którym upływa

termin określony w tych przepisach.

4.

Jeżeli po dokonaniu zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zobowiązanie zostanie

uregulowane, podatnik w miesiącu, w którym uregulował zobowiązanie, zwiększa koszty

uzyskania przychodów o kwotę dokonanego zmniejszenia.

5.

Jeżeli w miesiącu, w którym podatnik ma obowiązek dokonać zmniejszenia, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, podatnik nie ponosi kosztów uzyskania przychodów lub poniesione koszty

są niższe od kwoty zmniejszenia, wówczas ma obowiązek zwiększyć przychody o kwotę,

o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, w przypadku nabycia lub wytworzenia środków

trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych, do tej części odpisów amortyzacyjnych,

które podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów.

7.

W przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych

i prawnych, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub 2, upływa nie później niż w

miesiącu następującym po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji, do kosztów uzyskania

przychodów zalicza się odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych lub wartości

niematerialnych i prawnych w części, w jakiej ich cena nabycia lub koszt wytworzenia

wynikający z dokumentów, o których mowa w ust. 1, zostały uregulowane w terminie określonym

w ust. 1 lub 2. Jeżeli zobowiązanie zostało uregulowane w terminie późniejszym, podatnik

w miesiącu uregulowania tego zobowiązania zwiększa koszty uzyskania przychodów o kwotę

odpisów amortyzacyjnych, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów

na podstawie zdania pierwszego.

8.

Jeżeli zgodnie z art. 22 zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej

z dokumentów, o których mowa w ust. 1, nastąpi po upływie terminu określonego w ust.

1 lub 2, to zaliczenie tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów następuje z uwzględnieniem

art. 22, z tym że nie wcześniej niż w miesiącu jej uregulowania.

9.

Przepisy ust. 1-8 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy zobowiązanie zostało zapłacone

w części.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się odpowiednio, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub

2, upływa po likwidacji pozarolniczej działalności gospodarczej, likwidacji działów

specjalnych produkcji rolnej albo zmianie formy opodatkowania na zryczałtowaną formę

opodatkowania określoną w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym albo w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub w odniesieniu do działów specjalnych produkcji rolnej zmianie zasad ustalania

dochodu, z tym że zmniejszenie albo zwiększenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie

przychodów następuje za rok podatkowy, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności

lub działów specjalnych produkcji rolnej albo za rok podatkowy poprzedzający rok podatkowy,

w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania lub zmiana zasad ustalania dochodu.

11.

Przepisy ust. 1-10 stosują podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą

lub działy specjalne produkcji rolnej.

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 15a dodaje się art. 15b w brzmieniu

„

Art. 15b.

1.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury

(rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) - kwoty

wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie

30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia

kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

2.

Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów

o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90

dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została

ona uregulowana w tym terminie.

3.

Zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, dokonuje się w miesiącu, w którym upływa

termin określony w tych przepisach.

4.

Jeżeli po dokonaniu zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zobowiązanie zostanie

uregulowane, podatnik w miesiącu, w którym uregulował zobowiązanie, zwiększa koszty

uzyskania przychodów o kwotę dokonanego zmniejszenia.

5.

Jeżeli w miesiącu, w którym podatnik ma obowiązek dokonać zmniejszenia, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, podatnik nie ponosi kosztów uzyskania przychodów lub poniesione koszty

są niższe od kwoty zmniejszenia, wówczas ma obowiązek zwiększyć przychody o kwotę,

o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, w przypadku nabycia lub wytworzenia środków

trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych, do tej części odpisów amortyzacyjnych,

które podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów.

7.

W przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych

i prawnych, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub 2, upływa nie później niż w

miesiącu następującym po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji, do kosztów uzyskania

przychodów zalicza się odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych lub wartości

niematerialnych i prawnych w części, w jakiej ich cena nabycia lub koszt wytworzenia

wynikający z dokumentów, o których mowa w ust. 1, zostały uregulowane w terminie określonym

w ust. 1 lub 2. Jeżeli zobowiązanie zostało uregulowane w terminie późniejszym, podatnik

w miesiącu uregulowania tego zobowiązania zwiększa koszty uzyskania przychodów o kwotę

odpisów amortyzacyjnych, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów

na podstawie zdania pierwszego.

8.

Jeżeli zgodnie z art. 15 zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej

z dokumentów, o których mowa w ust. 1, nastąpi po upływie terminu określonego w ust.

1 lub 2, to zaliczenie tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów następuje z uwzględnieniem

art. 15, z tym że nie wcześniej niż w miesiącu jej uregulowania.

9.

Przepisy ust. 1-8 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy zobowiązanie zostało zapłacone

w części.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się odpowiednio, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub

2, upływa po zmianie formy opodatkowania na zryczałtowany podatek, o którym mowa w

ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym, z tym że zmniejszenie albo zwiększenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie

przychodów następuje za rok podatkowy poprzedzający rok podatkowy, w którym nastąpiła

zmiana formy opodatkowania.

”

;

2)

w art. 17a

a)

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”,

oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych

w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki

trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego

użytkowania gruntów;

2)

podstawowym okresie umowy leasingu - rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki

została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona;

w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za

zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie;

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

rzeczywistej wartości netto - rozumie się przez to

a)

wartość początkową środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych zaktualizowaną

zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których

mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1,

b)

wartość, o której mowa w art. 16ł ust. 6;

”

;

3)

w art. 17b w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została

zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji,

jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome

lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat,

jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;

”

,

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona

o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków

trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego

następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących

uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z

dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.

”

;

4)

w art. 17f

a)

w ust. 1

-

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania

przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1,

w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych

i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

”

,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów

i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości

niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy

leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio

przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia

następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio;

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Do przychodów finansującego zalicza się opłaty, o których mowa w art. 17b ust. 1,

uzyskane z tytułu wszystkich umów leasingu zawartych przez finansującego dotyczących

tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, w części przewyższającej

spłatę wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 16g.

”

;

5)

art. 17i otrzymuje brzmienie

„

Art. 17i.

1.

Jeżeli przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony są grunty lub prawo wieczystego

użytkowania gruntów, a suma ustalonych w niej opłat odpowiada co najmniej wartości

gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów równej wydatkom na ich nabycie -

do przychodów finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego

nie zalicza się opłat ustalonych w tej umowie, ponoszonych przez korzystającego w

podstawowym okresie tej umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części stanowiącej

spłatę tej wartości; przepis art. 17f ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego

lub osobę trzecią własność gruntów lub prawo wieczystego użytkowania gruntów będących

przedmiotem tej umowy, albo oddaje je korzystającemu do dalszego używania, do ustalenia

przychodów i kosztów uzyskania przychodów stron umowy przepisy art. 17g i art. 17h

stosuje się odpowiednio.

”

.

W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, z późn. zm. w art. 21 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa

1)

w ust. 1 pkt 1-3 i 5, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów;

2)

w ust. 1 pkt 6, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749 i 1101) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 § 2a otrzymuje brzmienie

„

§ 2a.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli

podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach

podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu

przewidywanego na dany rok podatkowy.

”

;

2)

w art. 76b dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2-4 w brzmieniu

„

§ 2.

W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego na podstawie

przepisów o podatku od towarów i usług, zwrot podatku wraz z oprocentowaniem może

być przekazany, w całości lub w części, na wskazany rachunek banku lub spółdzielczej

kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten

bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku,

w stosunku do podatnika nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie

lub określenie wysokości zobowiązań podatkowych.

§ 3.

Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej traktuje się na równi z przekazaniem zwrotu na rachunek

podatnika.

§ 4.

Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej zwrotu podatku

wraz z oprocentowaniem ma pierwszeństwo przed

1)

zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań podatkowych

ujawnionych po złożeniu deklaracji wykazującej zwrot podatku;

2)

realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu egzekucyjnym,

otrzymanego przez organ podatkowy po dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot.

”

;

3)

w art. 93a dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego

osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego

przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw,

które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie

spółek kapitałowych.

”

;

4)

art. 93b otrzymuje brzmienie

„

Art. 93b.

Przepisy art. 93 i art. 93a § 1-3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń

samorządowych zakładów budżetowych.

”

;

5)

uchyla się art. 230;

6)

po art. 306h dodaje się art. 306ha w brzmieniu

„

Art. 306ha.

§ 1.

Organ podatkowy na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

zamierzających udzielić podatnikowi kredytu, za pisemną zgodą podatnika, wydaje zaświadczenia

dotyczące jego wskazanych spraw podatkowych, w tym deklaracji wykazujących zwrot podatku,

o kwotach i terminach dokonywanych zwrotów oraz o zajęciach egzekucyjnych wierzytelności

z tytułu zwrotu podatku.

§ 2.

Na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, za pisemną zgodą

podatnika, do zaświadczenia dołącza się uwierzytelnioną kopię deklaracji wykazującej

zwrot podatku.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm. po art. 83c dodaje się art. 83d w brzmieniu

„

Art. 83d.

Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek

na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych

składek. Interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu

danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji,

Zakład niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej.

”

.

W ustawie z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 584

„

§ 2.

Spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz

ulg, które zostały przyznane przedsiębiorcy przed jego przekształceniem, chyba że

ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.

”

;

2)

w art. 584

„

§ 3.

Jeżeli przedsiębiorca nie jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie

ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, sprawozdanie finansowe, o którym mowa w § 2 pkt 4, sporządza się w oparciu o podsumowanie

zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz innych ewidencji prowadzonych

przez spółkę dla celów podatkowych, spis z natury, a także inne dokumenty pozwalające

na sporządzenie tego sprawozdania.

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 285

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę za dany rok kalendarzowy do dnia 31

marca następnego roku.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W przypadku gdy w danym roku kalendarzowym na składowisku odpadów umieszczono odpady

oraz wydobyto z niego odpady tego samego rodzaju, podmiot korzystający ze środowiska

wnosi opłatę do dnia 31 marca następnego roku.

”

;

2)

w art. 286

a)

ust. 1b otrzymuje brzmienie

„

1b.

Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ust. 1 pkt 1-3, wykorzystane

do ustalenia wysokości opłat, marszałek województwa niezwłocznie przekazuje wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, marszałek województwa

przekazuje niezwłocznie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze

względu na miejsce składowania odpadów.

”

;

3)

w art. 287 w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Podmiot korzystający ze środowiska powinien prowadzić, aktualizowaną co roku, ewidencję

zawierającą odpowiednio

”

;

4)

w art. 289 w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych

w art. 273 ust. 1, których roczna wysokość wnoszona na rachunek urzędu marszałkowskiego

nie przekracza 800 zł.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm. w art. 21

1)

w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

oryginał albo kopię zezwolenia na wytwarzanie produktu leczniczego homeopatycznego;

”

;

2)

w ust. 6 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

oryginał albo kopię zezwolenia na wytwarzanie produktu;

”

.

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 20

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia

faktury przez podatnika, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po

miesiącu, w którym dokonano tej dostawy, z zastrzeżeniem ust. 4 oraz art. 20a.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wykonywanej w sposób ciągły przez

okres dłuższy niż miesiąc uważa się ją za dokonaną z upływem każdego miesiąca do czasu

zakończenia dostawy tych towarów.

”

,

c)

uchyla się ust. 2 i 3,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia

faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia

miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem

wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 oraz art. 20b. Przepis ust.

1a stosuje się odpowiednio.

”

,

e)

uchyla się ust. 6 i 7;

2)

w art. 21

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Mały podatnik może wybrać metodę rozliczeń polegającą na tym, że obowiązek podatkowy

w odniesieniu do dokonywanych przez niego dostaw towarów i świadczenia usług powstaje

1)

z dniem otrzymania całości lub części zapłaty - w przypadku dokonania dostawy towarów

lub świadczenia usług na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15, zarejestrowanego

jako podatnik VAT czynny,

2)

z dniem otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 180. dnia, licząc od

dnia wydania towaru lub wykonania usługi - w przypadku dokonania dostawy towarów lub

świadczenia usług na rzecz podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1

- po uprzednim pisemnym zawiadomieniu naczelnika urzędu skarbowego w terminie do końca

miesiąca poprzedzającego okres, za który będzie stosował tę metodę, zwaną dalej „metodą

kasową”; otrzymanie zapłaty w części powoduje powstanie obowiązku podatkowego w tej

części.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do czynności wykonanych w okresie, w którym podatnik stosuje

metodę kasową.

”

,

b)

uchyla się ust. 5,

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Przepis ust. 1

1)

nie narusza przepisów art. 19 ust. 17, 18 i 21;

2)

nie ma zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 20 ust. 1-4 i art. 20a.

”

;

3)

w art. 28b ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce,

w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej,

z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.

28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

”

;

4)

w art. 28j dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Miejscem świadczenia usług polegających na wynajmie, innym niż wynajem krótkoterminowy,

środków transportu na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, gdzie

usługobiorca posiada siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu,

z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Miejscem świadczenia usługi wynajmu statku rekreacyjnego, innego niż wynajem krótkoterminowy,

na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym statek rekreacyjny

jest faktycznie oddawany do dyspozycji usługobiorcy, pod warunkiem że usługodawca

faktycznie świadczy tę usługę ze swojej siedziby działalności gospodarczej lub stałego

miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, znajdujących się w tym miejscu.

”

;

5)

w art. 31a ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

W przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone

w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty

obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający

dzień powstania obowiązku podatkowego. Podatnik może wybrać sposób przeliczania tych

kwot na złote według ostatniego kursu wymiany opublikowanego przez Europejski Bank

Centralny na ostatni dzień poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego; w

takim przypadku waluty inne niż euro przelicza się z zastosowaniem kursu wymiany każdej

z nich względem euro.

2.

W przypadku gdy podatnik wystawia fakturę przed powstaniem obowiązku podatkowego,

a kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone na tej fakturze

w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty

obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający

dzień wystawienia faktury. Przepis ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

”

;

6)

w art. 86 ust. 16-18 otrzymują brzmienie

„

16.

Podatnicy, o których mowa w art. 21 ust. 1, w odniesieniu do nabytych na terytorium

kraju towarów i usług, mogą obniżyć kwotę podatku należnego w rozliczeniu za kwartał,

w którym uregulowali całość lub część należności wynikającej z otrzymanej od kontrahenta

faktury, nie wcześniej jednak niż z dniem otrzymania faktury. Uregulowanie należności

w części daje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego

odpowiadającą części uregulowanej należności. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.

17.

Przepisu ust. 16 nie stosuje się do kwoty podatku naliczonego, wynikającej z faktur

otrzymanych przed okresem, za który podatnik będzie rozliczał się metodą kasową.

18.

Podatnicy, którzy zrezygnowali z metody kasowej lub utracili prawo do stosowania tej

metody, kwotę podatku naliczonego, wynikającą z faktur otrzymanych w okresie, kiedy

rozliczali się metodą kasową, i nieodliczoną od kwoty podatku należnego do końca tego

okresu, mogą obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w okresie

rozliczeniowym, w którym uregulowali kontrahentowi całą należność wynikającą z otrzymanych

faktur. Uregulowanie należności w części daje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego

o kwotę podatku naliczonego odpowiadającą części uregulowanej należności. Przepis

ust. 10 stosuje się odpowiednio.

”

;

7)

w art. 87

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia

złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym

siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych

przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej

kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub

przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu

skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego

upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową

udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga

dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin

do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności

sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów

Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli

skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o

którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami

w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia

płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

”

,

b)

po ust. 10 dodaje się ust. 10a w brzmieniu

„

10a.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać co najmniej

1)

datę wystawienia;

2)

imię i nazwisko lub nazwę podatnika, nazwę banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

udzielających kredytu oraz ich adresy;

3)

numery identyfikacji podatkowej podatnika i banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;

4)

rachunek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, na który ma być

przekazany zwrot;

5)

wskazanie deklaracji podatkowej, której dotyczy upoważnienie;

6)

wskazanie kwoty zwrotu podatku, która ma być przekazana jako zabezpieczenie kredytu;

7)

podpis podatnika.

”

;

8)

w art. 89a

a)

ust. 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

1.

Podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy

towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których

nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania

i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność

została uprawdopodobniona.

1a.

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność

nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu

terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

”

,

b)

w ust. 2

-

uchyla się pkt 2,

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się

korekty, o której mowa w ust. 1

a)

wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni,

b)

dłużnik nie jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

”

,

-

uchyla się pkt 4,

-

uchyla się pkt 6,

c)

ust. 3-5 otrzymują brzmienie

„

3.

Korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność

wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia

przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana

lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

4.

W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o której

mowa w ust. 1, należność zastała uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel

obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego

w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku

częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego

zwiększa się w odniesieniu do tej części.

5.

Wierzyciel obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty,

o której mowa w ust. 1, zawiadomić o tej korekcie właściwego dla niego naczelnika

urzędu skarbowego wraz z podaniem kwot korekty oraz danych dłużnika.

”

,

d)

uchyla się ust. 6,

e)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się, jeżeli między wierzycielem a dłużnikiem istnieje

związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2-4.

”

,

f)

dodaje się ust. 8 w brzmieniu

„

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5, uwzględniając konieczność zapewnienia

niezbędnych danych pozwalających na weryfikację spełnienia obowiązku, o którym mowa

w art. 89b ust. 1, przez dłużnika.

”

;

9)

w art. 89b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę

towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu

terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany

do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres,

w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub

na fakturze.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w

ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu

płatności tej należności.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 150 dni od dnia upływu

terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta dotyczy podatku

naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. Przepis ust. 1a stosuje

się odpowiednio.

”

,

d)

uchyla się ust. 3,

e)

uchyla się ust. 5,

f)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

W przypadku stwierdzenia, że podatnik naruszył obowiązek określony w ust. 1, naczelnik

urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe

w wysokości 30% kwoty podatku wynikającego z nieuregulowanych faktur, który nie został

skorygowany zgodnie z ust. 1. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn

ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego

zobowiązania podatkowego nie ustala się.

”

;

10)

w art. 99 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników zwolnionych od podatku na podstawie

art. 113 oraz podmiotów wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie

art. 43 ust. 1 lub na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, chyba

że

1)

przysługuje im zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego zgodnie z art.

87 lub przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3;

2)

są obowiązani do dokonania korekty podatku odliczonego, o której mowa w art. 90a lub

art. 91, lub

3)

są obowiązani do dokonania korekty, o której mowa w art. 89a ust. 4, lub uprawnieni

do dokonania korekty, o której mowa w art. 89b ust. 4.

”

;

11)

w art. 106 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

W przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego

nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz świadczenia

usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, mogą być wystawiane faktury

wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą

te czynności dokonane w tym okresie. Faktury wewnętrzne mogą być również wystawiane

dla udokumentowania zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym

charakterze.

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. po art. 109 dodaje się art. 109a w brzmieniu

„

Art. 109a.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje interpretacje indywidualne, o których

mowa w art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., w zakresie spraw dotyczących objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Interpretacje indywidualne

wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę

oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, dyrektor oddziału wojewódzkiego

Funduszu niezwłocznie przekazuje do centrali Funduszu, która niezwłocznie zamieszcza

je w Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy dotyczące składek na ubezpieczenie

zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych na podstawie art. 62a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz na podstawie art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

”

.

W ustawie z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. Nr 158, poz. 1121, z późn. zm. w art. 14a ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wniosek obejmuje zbiorczy wykaz niezaspokojonych roszczeń pracowniczych, do którego

stosuje się odpowiednio art. 15 ust. 1, oraz kopię wniosku o ogłoszenie upadłości

złożonego w sądzie wraz z dołączonymi do niego dokumentami.

”

.

W ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów

(Dz. U. Nr 223, poz. 1459, z późn. zm. w art. 15 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do wniosku o przyznanie premii kompensacyjnej dołącza się dokumenty lub kopie dokumentów

potwierdzających informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, oraz dokumenty lub kopie

dokumentów potwierdzające, że są spełnione warunki, o których mowa w art. 10 ust.

1 lub 2.

”

.

W ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 16 po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu

„

7a.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do podmiotów produkujących energię elektryczną

z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, która nie jest dostarczana do

instalacji połączonych i współpracujących ze sobą, służących do przesyłania tej energii,

lecz jest zużywana przez ten podmiot, pod warunkiem że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych

do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

”

;

2)

w art. 38 w ust. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

sytuacje, w których dla zastosowania zwolnienia od akcyzy nie muszą być spełnione

niektóre albo wszystkie warunki, o których mowa w art. 31a ust. 3 pkt 3 lub ust. 4

oraz art. 32 ust. 3 lub 5-13,

3)

przypadki, o których mowa w art. 31a ust. 2 lub art. 32 ust. 3 pkt 1-3 i 5-7, w których

nie stosuje się dokumentu dostawy

”

;

3)

w art. 49 ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Zmiana miejsca prowadzenia składu podatkowego lub podmiotu prowadzącego skład podatkowy

wymaga uzyskania nowego zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, z wyłączeniem

następców prawnych lub podmiotów przekształconych w przypadkach wstąpienia przez nich

w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa lub prawa i obowiązki, określonych

w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

;

4)

w art. 54

a)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Zmiana podmiotu prowadzącego skład podatkowy lub miejsca prowadzenia składu podatkowego,

którego dotyczy zezwolenie wyprowadzenia, lub podatnika, o którym mowa w art. 13 ust.

3, wymaga uzyskania nowego zezwolenia wyprowadzenia, z wyłączeniem następców prawnych

lub podmiotów przekształconych w przypadkach wstąpienia przez nich w przewidziane

w przepisach prawa podatkowego prawa lub prawa i obowiązki, określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

,

b)

ust. 15 otrzymuje brzmienie

„

15.

Podmiot prowadzący skład podatkowy jest obowiązany przekazać właściwemu naczelnikowi

urzędu celnego pisemną informację zawierającą dane o wyrobach akcyzowych i podmiotach,

które wyprowadziły te wyroby ze składu podatkowego w ramach posiadanych zezwoleń wyprowadzenia,

w terminie do 10. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wyprowadzono te

wyroby ze składu podatkowego.

”

;

5)

w art. 56 ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Zmiana podmiotu prowadzącego działalność jako podmiot pośredniczący wymaga uzyskania

nowego zezwolenia na prowadzenie działalności jako podmiot pośredniczący, z wyłączeniem

następców prawnych lub podmiotów przekształconych w przypadkach wstąpienia przez nich

w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa lub prawa i obowiązki, określonych

w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

;

6)

w art. 57 ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Zmiana miejsca odbioru wyrobów akcyzowych lub zarejestrowanego odbiorcy wymaga uzyskania

nowego zezwolenia na nabywanie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany odbiorca lub

nowego zezwolenia na jednorazowe nabycie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany odbiorca,

z wyłączeniem następców prawnych lub podmiotów przekształconych w przypadkach wstąpienia

przez nich w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa lub prawa i obowiązki,

określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

;

7)

w art. 62a ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Zmiana zarejestrowanego wysyłającego wymaga uzyskania nowego zezwolenia na wysyłanie

wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany wysyłający, z wyłączeniem następców prawnych

lub podmiotów przekształconych w przypadkach wstąpienia przez nich w przewidziane

w przepisach prawa podatkowego prawa lub prawa i obowiązki, określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

;

8)

w art. 64 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

nie posiada zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa,

składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne oraz nie jest wobec niego prowadzone

postępowanie egzekucyjne, likwidacyjne lub upadłościowe, z wyjątkiem postępowania

upadłościowego z możliwością zawarcia układu;

”

;

9)

w art. 81 ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Zmiana przedstawiciela podatkowego lub sprzedawcy określonych w zezwoleniu na wykonywanie

czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego wymaga uzyskania nowego zezwolenia,

z wyłączeniem następców prawnych lub podmiotów przekształconych w przypadkach wstąpienia

przez nich w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa lub prawa i obowiązki,

określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

;

10)

w art. 82 po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

W przypadku niedokonania przez właściwego naczelnika urzędu celnego zwrotu akcyzy,

o którym mowa w ust. 1, 2 i 2e, w terminach określonych w przepisach wydanych na podstawie

ust. 7, zwrot ten traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

;

11)

w art. 91 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do podmiotów produkujących energię elektryczną

z generatorów o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, która nie jest dostarczana do

instalacji połączonych i współpracujących ze sobą, służących do przesyłania tej energii,

lecz jest zużywana przez ten podmiot, pod warunkiem że od wyrobów energetycznych wykorzystywanych

do produkcji tej energii elektrycznej została zapłacona akcyza w należnej wysokości.

”

;

12)

w art. 118 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Wyroby akcyzowe określone w ust. 1 pkt 3 i 6 mogą być bez znaków akcyzy umieszczone

w składzie wolnocłowym lub w wolnym obszarze celnym lub wydane z magazynu wyrobów

gotowych, pod warunkiem pisemnego powiadomienia właściwego naczelnika urzędu celnego

przed dniem umieszczenia wyrobów akcyzowych w składzie wolnocłowym lub w wolnym obszarze

celnym lub wydania wyrobów akcyzowych z magazynu wyrobów gotowych. Właściwy naczelnik

urzędu celnego może zarządzić konwojowanie wyrobów akcyzowych do granicy terytorium

kraju w przypadku ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu albo do momentu umieszczenia

ich w składzie wolnocłowym lub wolnym obszarze celnym. Konwojowanie odbywa się na

koszt podatnika lub odbiorcy tych wyrobów.

”

;

13)

w art. 125 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W przypadku wystąpienia w ciągu roku kalendarzowego okoliczności uzasadniających złożenie,

zmianę lub cofnięcie wstępnego zapotrzebowania na znaki akcyzy podmiot, którego to

dotyczy, jest obowiązany, z chwilą powstania tych okoliczności, do niezwłocznego złożenia

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych takiego

zapotrzebowania, jego zmiany lub cofnięcia, z tym że ostateczna zmiana wstępnego zapotrzebowania

na znaki akcyzy w przypadku

1)

wyrobów tytoniowych nie może być złożona po dniu 30 września danego roku kalendarzowego,

a jeżeli jest składana po dniu 1 września danego roku kalendarzowego, nie może przekraczać

5% ilości zamówienia zawartego w ostatniej zmianie wstępnego zapotrzebowania, a jeżeli

takiej zmiany nie było - we wstępnym zapotrzebowaniu;

2)

zmiany wzorów znaków akcyzy nie może być złożona po upływie ostatniego dnia czwartego

miesiąca poprzedzającego datę wprowadzenia nowych wzorów znaków akcyzy, a jeżeli jest

składana po pierwszym dniu czwartego miesiąca poprzedzającego datę wprowadzenia nowych

wzorów znaków akcyzy, nie może przekraczać 5% ilości zamówienia zawartego w ostatniej

zmianie wstępnego zapotrzebowania, a jeżeli takiej zmiany nie było - we wstępnym zapotrzebowaniu.

”

;

14)

w art. 130

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Znaków akcyzy oraz upoważnień do odbioru znaków akcyzy nie można zbywać lub na jakichkolwiek

innych zasadach odstępować lub przekazywać odpłatnie albo nieodpłatnie innym podmiotom,

z zastrzeżeniem ust. 3-5.

”

,

b)

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu

„

5.

Znaki akcyzy mogą być przekazane następcom prawnym lub podmiotom przekształconym w

przypadkach wstąpienia przez nich w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa

lub prawa i obowiązki, określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb przekazania znaków akcyzy następcom prawnym lub podmiotom przekształconym, uwzględniając

konieczność kontroli nad przekazaniem znaków akcyzy oraz identyfikacji rodzaju i liczby

przekazywanych znaków akcyzy.

”

.

1.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury

(rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) - kwoty

wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie

30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia

kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

2.

Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów

o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90

dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została

ona uregulowana w tym terminie.

3.

Zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, dokonuje się w miesiącu, w którym upływa

termin określony w tych przepisach.

4.

Jeżeli po dokonaniu zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zobowiązanie zostanie

uregulowane, podatnik w miesiącu, w którym uregulował zobowiązanie, zwiększa koszty

uzyskania przychodów o kwotę dokonanego zmniejszenia.

5.

Jeżeli w miesiącu, w którym podatnik ma obowiązek dokonać zmniejszenia, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, podatnik nie ponosi kosztów uzyskania przychodów lub poniesione koszty

są niższe od kwoty zmniejszenia, wówczas ma obowiązek zwiększyć przychody o kwotę,

o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, w przypadku nabycia lub wytworzenia środków

trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych, do tej części odpisów amortyzacyjnych,

które podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów.

7.

W przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych

i prawnych, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub 2, upływa nie później niż w

miesiącu następującym po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji, do kosztów uzyskania

przychodów zalicza się odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych lub wartości

niematerialnych i prawnych w części, w jakiej ich cena nabycia lub koszt wytworzenia

wynikający z dokumentów, o których mowa w ust. 1, zostały uregulowane w terminie określonym

w ust. 1 lub 2. Jeżeli zobowiązanie zostało uregulowane w terminie późniejszym, podatnik

w miesiącu uregulowania tego zobowiązania zwiększa koszty uzyskania przychodów o kwotę

odpisów amortyzacyjnych, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów

na podstawie zdania pierwszego.

8.

Jeżeli zgodnie z art. 15 zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej

z dokumentów, o których mowa w ust. 1, nastąpi po upływie terminu określonego w ust.

1 lub 2, to zaliczenie tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów następuje z uwzględnieniem

art. 15, z tym że nie wcześniej niż w miesiącu jej uregulowania.

9.

Przepisy ust. 1-8 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy zobowiązanie zostało zapłacone

w części.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się odpowiednio, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub

2, upływa po zmianie formy opodatkowania na zryczałtowany podatek, o którym mowa w

ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym, z tym że zmniejszenie albo zwiększenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie

przychodów następuje za rok podatkowy poprzedzający rok podatkowy, w którym nastąpiła

zmiana formy opodatkowania.

W ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100, z 2010 r. Nr 106, poz. 675 oraz z 2011 r. Nr 232, poz. 1378) po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

1.

Zobowiązania wynikające z umów o partnerstwie publiczno-prywatnym nie wpływają na

poziom państwowego długu publicznego oraz deficyt sektora finansów publicznych w sytuacji,

gdy partner prywatny ponosi większość ryzyka budowy oraz większość ryzyka dostępności

lub ryzyka popytu - z uwzględnieniem wpływu na wymienione ryzyka czynników takich

jak gwarancje i finansowanie przez partnera publicznego oraz alokacja aktywów po zakończeniu

trwania umowy.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

może określić, w drodze rozporządzenia, zakres poszczególnych rodzajów ryzyka oraz

czynniki uwzględniane przy ich ocenie, mając na względzie zapewnienie przejrzystości

poszczególnych rodzajów ryzyka.

”

.

Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, u których rok podatkowy jest inny

niż rok kalendarzowy i rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2013 r. oraz zakończy

się po dniu 31 grudnia 2012 r., stosują do końca przyjętego przez siebie roku podatkowego

przepisy ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia

2012 r.

1.

Jeżeli przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony są grunty lub prawo wieczystego

użytkowania gruntów, a suma ustalonych w niej opłat odpowiada co najmniej wartości

gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów równej wydatkom na ich nabycie -

do przychodów finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego

nie zalicza się opłat ustalonych w tej umowie, ponoszonych przez korzystającego w

podstawowym okresie tej umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części stanowiącej

spłatę tej wartości; przepis art. 17f ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego

lub osobę trzecią własność gruntów lub prawo wieczystego użytkowania gruntów będących

przedmiotem tej umowy, albo oddaje je korzystającemu do dalszego używania, do ustalenia

przychodów i kosztów uzyskania przychodów stron umowy przepisy art. 17g i art. 17h

stosuje się odpowiednio.

Do umów leasingu zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się

przepisy art. 23a, art. 23b, art. 23f i art. 23i ustawy zmienianej w art. 3 oraz przepisy

art. 17a, art. 17b, art. 17f i art. 17i ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Zobowiązania wynikające z umów o partnerstwie publiczno-prywatnym nie wpływają na

poziom państwowego długu publicznego oraz deficyt sektora finansów publicznych w sytuacji,

gdy partner prywatny ponosi większość ryzyka budowy oraz większość ryzyka dostępności

lub ryzyka popytu - z uwzględnieniem wpływu na wymienione ryzyka czynników takich

jak gwarancje i finansowanie przez partnera publicznego oraz alokacja aktywów po zakończeniu

trwania umowy.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

może określić, w drodze rozporządzenia, zakres poszczególnych rodzajów ryzyka oraz

czynniki uwzględniane przy ich ocenie, mając na względzie zapewnienie przejrzystości

poszczególnych rodzajów ryzyka.

Do spraw zwróconych organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego,

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 230 ustawy

zmienianej w art. 6, w brzmieniu dotychczasowym.

Przy określaniu podstawy opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów

lub wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, do podstawy tej nie wlicza się kwot, w

stosunku do których obowiązek podatkowy powstał odpowiednio zgodnie z art. 20 ust.

3 lub 7 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o „fakturze VAT” lub „fakturze VAT w rozumieniu

przepisów o podatku od towarów i usług”, należy przez to rozumieć fakturę zawierającą

dane wymagane przepisami wydanymi na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy zmienianej w

art. 11, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

W przypadku czynności, o których mowa w art. 21 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu

dotychczasowym, wykonanych przez małego podatnika przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 21 ustawy zmienianej w art. 11,

w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą

z dokumentów celnych otrzymanych przez małego podatnika przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy powstaje na zasadach określonych w art. 86 ust. 16-18 ustawy zmienianej

w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym.

3.

Zawiadomienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu

dotychczasowym, zachowuje moc dla celów stosowania metody kasowej w rozumieniu art.

21 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

4.

Mały podatnik, który wybrał stosowanie metody kasowej w rozumieniu art. 21 ust. 1

ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym, przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, może z niej zrezygnować z dniem 1 stycznia 2013 r., pod warunkiem

pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego w terminie do

dnia 15 stycznia 2013 r.

5.

Mały podatnik może wybrać stosowanie metody kasowej w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, od dnia 1 stycznia 2013 r.,

pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego

w terminie do dnia 15 stycznia 2013 r.

1.

Do wierzytelności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy art. 89a i art. 89b ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przepisy art. 89a i art. 89b ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się również do wierzytelności powstałych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, których nieściągalność została, zgodnie z art. 89a ust. 1a ustawy

zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, uprawdopodobniona po dniu

31 grudnia 2012 r.

1.

Jeżeli przedmiotem umowy leasingu zawartej na czas oznaczony są grunty lub prawo wieczystego

użytkowania gruntów, a suma ustalonych w niej opłat odpowiada co najmniej wartości

gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów równej wydatkom na ich nabycie -

do przychodów finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego

nie zalicza się opłat ustalonych w tej umowie, ponoszonych przez korzystającego w

podstawowym okresie tej umowy z tytułu używania przedmiotu umowy, w części stanowiącej

spłatę tej wartości; przepis art. 23f ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego

lub osobę trzecią własność gruntów lub prawo wieczystego użytkowania gruntów będących

przedmiotem tej umowy, albo oddaje je korzystającemu do dalszego używania, do ustalenia

przychodów i kosztów uzyskania przychodów stron umowy przepisy art. 23g i art. 23h

stosuje się odpowiednio.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem

decyzji o interpretację indywidualną stosuje się przepisy art. 62a ustawy zmienianej

w art. 2, art. 83d ustawy zmienianej w art. 7 oraz art. 109a ustawy zmienianej w art.

12, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie obowiązku zamieszczania w Biuletynie

Informacji Publicznej.

1.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury

(rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) - kwoty

wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie

30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia

kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.

2.

Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów

o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90

dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została

ona uregulowana w tym terminie.

3.

Zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, dokonuje się w miesiącu, w którym upływa

termin określony w tych przepisach.

4.

Jeżeli po dokonaniu zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zobowiązanie zostanie

uregulowane, podatnik w miesiącu, w którym uregulował zobowiązanie, zwiększa koszty

uzyskania przychodów o kwotę dokonanego zmniejszenia.

5.

Jeżeli w miesiącu, w którym podatnik ma obowiązek dokonać zmniejszenia, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, podatnik nie ponosi kosztów uzyskania przychodów lub poniesione koszty

są niższe od kwoty zmniejszenia, wówczas ma obowiązek zwiększyć przychody o kwotę,

o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, w przypadku nabycia lub wytworzenia środków

trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych, do tej części odpisów amortyzacyjnych,

które podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów.

7.

W przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych

i prawnych, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub 2, upływa nie później niż w

miesiącu następującym po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji, do kosztów uzyskania

przychodów zalicza się odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych lub wartości

niematerialnych i prawnych w części, w jakiej ich cena nabycia lub koszt wytworzenia

wynikający z dokumentów, o których mowa w ust. 1, zostały uregulowane w terminie określonym

w ust. 1 lub 2. Jeżeli zobowiązanie zostało uregulowane w terminie późniejszym, podatnik

w miesiącu uregulowania tego zobowiązania zwiększa koszty uzyskania przychodów o kwotę

odpisów amortyzacyjnych, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów

na podstawie zdania pierwszego.

8.

Jeżeli zgodnie z art. 22 zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej

z dokumentów, o których mowa w ust. 1, nastąpi po upływie terminu określonego w ust.

1 lub 2, to zaliczenie tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów następuje z uwzględnieniem

art. 22, z tym że nie wcześniej niż w miesiącu jej uregulowania.

9.

Przepisy ust. 1-8 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy zobowiązanie zostało zapłacone

w części.

10.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się odpowiednio, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub

2, upływa po likwidacji pozarolniczej działalności gospodarczej, likwidacji działów

specjalnych produkcji rolnej albo zmianie formy opodatkowania na zryczałtowaną formę

opodatkowania określoną w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym albo w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub w odniesieniu do działów specjalnych produkcji rolnej zmianie zasad ustalania

dochodu, z tym że zmniejszenie albo zwiększenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie

przychodów następuje za rok podatkowy, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności

lub działów specjalnych produkcji rolnej albo za rok podatkowy poprzedzający rok podatkowy,

w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania lub zmiana zasad ustalania dochodu.

11.

Przepisy ust. 1-10 stosują podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą

lub działy specjalne produkcji rolnej.

1.

Opłaty za korzystanie ze środowiska za 2012 r. są wnoszone na podstawie art. 285 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ustawy zmienianej w

art. 9, za drugie półrocze 2012 r. jest składany i przekazywany zgodnie z przepisami

dotychczasowymi.

Zwrot akcyzy określony w art. 82 ust. 1, 2 i 2e ustawy zmienianej w art. 15 i niedokonany

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy następuje wraz z odsetkami, o których

mowa w art. 82 ust. 6a ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 22, art. 28o, art.

82 ust. 3, art. 86 ust. 21, art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 106 ust. 12, art. 146d ust.

1 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 19 ust. 22, art. 28o, art.

82 ust. 3, art. 86 ust. 21, art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 106 ust. 12, art. 146d ust.

1 ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż do dnia 31 grudnia 2013 r., i mogą być zmieniane na podstawie tych przepisów.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 15,

w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Interpretacje indywidualne wydawane przez Prezesa Kasy na podstawie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm. w zakresie opłacania składek na ubezpieczenia społeczne przez podmioty, o których

mowa w art. 5a ust. 1, wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu danych

identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji,

Kasa niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej.

Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek

na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych

składek. Interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu

danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji,

Zakład niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej.

Przepisy art. 93 i art. 93a § 1-3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń

samorządowych zakładów budżetowych.

1.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje interpretacje indywidualne, o których

mowa w art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., w zakresie spraw dotyczących objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Interpretacje indywidualne

wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę

oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, dyrektor oddziału wojewódzkiego

Funduszu niezwłocznie przekazuje do centrali Funduszu, która niezwłocznie zamieszcza

je w Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy dotyczące składek na ubezpieczenie

zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych na podstawie art. 62a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz na podstawie art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

§ 1.

Organ podatkowy na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej

zamierzających udzielić podatnikowi kredytu, za pisemną zgodą podatnika, wydaje zaświadczenia

dotyczące jego wskazanych spraw podatkowych, w tym deklaracji wykazujących zwrot podatku,

o kwotach i terminach dokonywanych zwrotów oraz o zajęciach egzekucyjnych wierzytelności

z tytułu zwrotu podatku.

§ 2.

Na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, za pisemną zgodą

podatnika, do zaświadczenia dołącza się uwierzytelnioną kopię deklaracji wykazującej

zwrot podatku.