Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 września 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

Ustawa określa

1)

zasady wydawania oraz cofania pozwoleń na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

2)

zasady używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

3)

zasady przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i

jego kontroli, z wyłączeniem wyrobów pirotechnicznych;

4)

zasadnicze wymagania dla wprowadzanych do obrotu materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego zaliczonych do klasy 1 materiałów niebezpiecznych, z wyłączeniem

amunicji i wyrobów pirotechnicznych;

5)

procedury oceny zgodności oraz sposób oznaczania materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego, o których mowa w pkt 4;

5a

zasadnicze wymagania dla wprowadzanych do obrotu wyrobów pirotechnicznych oraz procedury

oceny zgodności;

6)

zasady nadawania numeru identyfikacyjnego materiałom wybuchowym przeznaczonym do użytku

cywilnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz prowadzenia rejestru materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7

zasady znakowania plastycznych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców i jednostek naukowych, z wyłączeniem

jednostek naukowych będących jednostkami organizacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej albo Policji.

2.

Przepisy ustawy stosuje się także do osób zagranicznych i przedsiębiorców zagranicznych

w zakresie przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

3

Przepisów ustawy nie stosuje się do materiałów wybuchowych nabywanych, przechowywanych,

przemieszczanych i używanych przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Agencję

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę

Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony Rządu, Policję,

Służbę Więzienną, Straż Graniczną, Służbę Celną oraz przez armie obcych państw przebywające

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wystąpienie z wnioskiem o nadanie numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 4a

ust. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, dla materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego pozostających w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, nastąpi w terminie 6 miesięcy od dnia jej

wejścia w życie.

„3. Nieznakowane plastyczne materiały wybuchowe będące w posiadaniu podmiotów prowadzących

działalność gospodarczą zgodnie z koncesją wydawaną na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy,

o której mowa w art. 1, lub pozwoleniem wydawanym na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy,

o której mowa w art. 2 albo art. 109 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne

i górnicze

(Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm., należy do dnia 25 listopada 2009 r. wykorzystać do celów, które nie są sprzeczne

z Konwencją, o której mowa w ust. 2, nieodwracalnie unieszkodliwić lub poddać znakowaniu.

4.

Koszty nieodwracalnego unieszkodliwienia lub znakowania nieznakowanych plastycznych

materiałów wybuchowych ponoszą służby wymienione w ust. 1 oraz podmioty wymienione

w ust. 3, posiadające plastyczne materiały wybuchowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust.

2 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz art. 18 ust. 1d i art. 21 ust. 4 ustawy, o

której mowa w art. 2, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust. 2 ustawy, o której mowa w art.

1, oraz art. 18 ust. 1d i art. 21 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie tej ustawy.

Wyroby pirotechniczne wprowadzone do obrotu przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy mogą pozostać w obrocie do dnia 4 lipca 2017 r.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

amunicji - należy przez to rozumieć jedną z odmian wyrobów wypełnionych materiałem

wybuchowym przeznaczoną do miotania na odległość przy użyciu broni palnej;

2)

bezpieczeństwie - należy przez to rozumieć zapobieganie wypadkom, a jeżeli mają one

miejsce ograniczanie ich skutków;

3)

grupach zgodności - należy przez to rozumieć oznaczone literowo grupy zgodności materiałów

i przedmiotów wybuchowych określone w załączniku A;

4)

jednostkach naukowych - należy przez to rozumieć jednostki, o których mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o Komitecie Badań Naukowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 389 oraz z 2003 r. Nr 39, poz. 335)

5)

jednostce notyfikowanej - należy przez to rozumieć autoryzowaną jednostkę certyfikującą

i kontrolującą notyfikowaną na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 227, poz. 1367);

6)

klasach materiałów niebezpiecznych - należy przez to rozumieć grupy materiałów i przedmiotów

niebezpiecznych wydzielone na podstawie dominującego zagrożenia, określone w załączniku

A;

7)

kodzie klasyfikacyjnym - należy przez to rozumieć symbol cyfrowo-literowy składający

się z podklasy i litery grupy zgodności materiału i przedmiotu wybuchowego;

8)

materiałach pirotechnicznych - należy przez to rozumieć jedną z odmian materiałów

wybuchowych będącą materiałem lub mieszaniną materiałów przewidzianych do wytwarzania

efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów

w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby

wypełnione materiałem pirotechnicznym;

9)

materiałach wybuchowych - należy przez to rozumieć substancje chemiczne stałe lub

ciekłe albo mieszaniny substancji zdolne do reakcji chemicznej z wytwarzaniem gazu

o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia

w otaczającym środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym;

9a

plastycznych materiałach wybuchowych - należy przez to rozumieć materiały wybuchowe

w giętkiej lub elastycznej prasowanej postaci, których opis jest przedstawiony w części

1 ust. I „Opis materiałów wybuchowych” załącznika technicznego do Konwencji;

10)

normach zharmonizowanych - należy przez to rozumieć normy, o których mowa w art. 5 pkt 14 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności;

11)

osobie zagranicznej - należy przez to rozumieć osobę zagraniczną, o której mowa w

art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.;

12)

podklasach materiałów i przedmiotów niebezpiecznych - należy przez to rozumieć wydzielone

w klasie 1 materiałów niebezpiecznych podklasy materiałów i przedmiotów wybuchowych

o podobnym zachowaniu się przy spalaniu, deflagracji lub detonacji, określone w załączniku

A;

13)

przedsiębiorcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

14)

przedsiębiorcy zagranicznym - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa

w art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;

15)

przemieszczaniu - należy przez to rozumieć każde rzeczywiste przekazanie materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego na obszarze Unii Europejskiej, Republiki

Turcji lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

16)

umowie ADR - należy przez to rozumieć Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2011 r. Nr 110, poz. 641), wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej

Polskiej, podanymi do publicznej wiadomości we właściwy sposób;

17)

używaniu - należy przez to rozumieć prowadzenie przez przedsiębiorców i jednostki

naukowe wszelkich prac związanych ze stosowaniem materiałów wybuchowych do celów cywilnych;

18)

wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć przekazanie po raz pierwszy materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego użytkownikowi, konsumentowi lub sprzedawcy

przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera;

18a

oczyszczaniu terenów - należy przez to rozumieć poszukiwanie materiałów wybuchowych,

wydobycie, zabezpieczenie, zniszczenie lub unieszkodliwienie znalezionych materiałów

wybuchowych na lądzie, wodach śródlądowych i obszarach morskich;

19)

wyrobach pirotechnicznych - należy przez to rozumieć wyroby zawierające jeden lub

kilka materiałów pirotechnicznych, przeznaczone do uzyskiwania efektów pirotechnicznych,

w tym widowiskowych;

20)

zabezpieczeniu - należy przez to rozumieć użycie środków technicznych zapobiegających

wykorzystaniu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego niezgodnie

z prawem lub w sposób zagrażający porządkowi publicznemu;

21)

załączniku A - należy przez to rozumieć załącznik A do umowy ADR;

22)

zasadniczych wymaganiach - należy przez to rozumieć zasadnicze wymagania określone

w art. 5 pkt 16 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności;

23

Konwencji - należy przez to rozumieć Konwencję w sprawie znakowania plastycznych materiałów wybuchowych w celu ich wykrywania,

podpisaną w Montrealu dnia 1 marca 1991 r.

(Dz. U. z 2007 r. Nr 135, poz. 948);

24

materiale znakującym - należy przez to rozumieć jedną z substancji wymienionych w

części 2 „Materiały znakujące” załącznika technicznego do Konwencji;

25

znakowaniu plastycznych materiałów wybuchowych - należy przez to rozumieć równomierne

rozmieszczenie w plastycznym materiale wybuchowym materiału znakującego dodanego w

ilości wskazanej w części 2 „Materiały znakujące” załącznika technicznego do Konwencji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2002 r.

Wymagania, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy wymienionej w art.

1, nie dotyczą osób ubiegających się o pozwolenie na nabywanie, przechowywanie lub

używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, które nie spełniają

wymogu wykształcenia, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wykonywały

działalność gospodarczą związaną z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

1, 2 i 4, które wchodzą w życie z dniem 5 kwietnia 2012 r.

1.

Przepisy rozdziału 5a ustawy wymienionej w art. 1 w odniesieniu do wyrobów pirotechnicznych

klas 4, P2 i T2 stosuje się od dnia 4 lipca 2013 r.

2.

Do dnia 4 lipca 2013 r. wyroby pirotechniczne klas 4, P2 i T2 mogą być wprowadzane

do obrotu na podstawie przepisów dotychczasowych.

3.

Do dnia 4 lipca 2013 r. za wyroby pirotechniczne klas 4, P2 i T2 uznaje się wyroby

na nabywanie, przechowywanie lub używanie których jest wymagane pozwolenie, o którym

mowa w art. 9 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, oraz na obrót którymi jest wymagana

koncesja, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 2.

1.

W rozumieniu ustawy materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do użytku cywilnego są

1)

substancje i wyroby, które w toku procedury klasyfikacyjnej, o której mowa w załączniku

A, zostały zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych,

2)

materiały wybuchowe w stanie niewybuchowym ujęte w klasie 4.1 materiałów niebezpiecznych,

wymienione w załączniku A, jeżeli przez wysuszenie lub przemycie mogą być im przywrócone

właściwości wybuchowe,

3)

przedmioty ratownicze ujęte w klasie 9 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku

A, jeżeli zawierają materiały i przedmioty wybuchowe zaliczone do klasy 1 materiałów

niebezpiecznych

- jeżeli są przeznaczone do celów cywilnych.

2.

Materiał, co do którego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że może mieć właściwości

wybuchowe, lub wyrób wypełniony tym materiałem do czasu przeprowadzenia badań klasyfikacyjnych

przez jednostki, o których mowa w ust. 3, uważa się za zaklasyfikowany wstępnie jako

materiał wybuchowy.

3.

Klasyfikacji substancji lub wyrobu jako materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego oraz nadania mu kodu klasyfikacyjnego dokonują jednostki organizacyjne upoważnione

przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm.)

1.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, z wyłączeniem amunicji, wyrobów pirotechnicznych oraz materiałów niebezpiecznych

klasy 4.1, podlegają obowiązkowi

1)

posiadania numeru identyfikacyjnego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku

cywilnego, zwanego dalej „numerem identyfikacyjnym”;

2)

wpisu do rejestru materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zwanego

dalej „rejestrem”.

2.

Organem właściwym w sprawach nadawania numeru identyfikacyjnego oraz prowadzenia rejestru

jest Prezes Wyższego Urzędu Górniczego.

3.

Z wnioskiem o nadanie numeru identyfikacyjnego występuje producent, jego upoważniony

przedstawiciel lub importer materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego.

4.

Wniosek o nadanie numeru identyfikacyjnego zawiera

1)

nazwę i rodzaj materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego;

2)

nazwę producenta materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego i jego siedzibę;

3)

określenie zakresu używania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego.

5.

Do wniosku o nadanie numeru identyfikacyjnego dołącza się dokumentację zawierającą

następujące informacje wymagane do prawidłowego i bezpiecznego używania materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego

1)

dane techniczne materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego;

2)

parametry materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego mające wpływ na

bezpieczeństwo jego używania i bezpieczeństwo powszechne;

3)

instrukcje bezpiecznego używania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego;

4)

warunki używania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego.

6.

Nadanie numeru identyfikacyjnego następuje poprzez wydanie świadectwa nadania numeru

identyfikacyjnego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, zwanego

dalej „świadectwem identyfikacyjnym”.

7.

Świadectwo identyfikacyjne zawiera datę jego wydania, numer identyfikacyjny oraz informację

o zakresie używania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego.

8.

Wydanie świadectwa identyfikacyjnego stanowi podstawę do wpisania do rejestru.

9.

Wykreślenie z rejestru następuje na wniosek podmiotu wymienionego w ust. 3.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o nadanie numeru identyfikacyjnego,

2)

wzór numeru identyfikacyjnego,

3)

wzór świadectwa identyfikacyjnego,

4)

sposób prowadzenia rejestru

- biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa używania materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego oraz zapewnienia możliwości jednoznacznej identyfikacji

każdego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego pozostającego w obrocie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także umożliwienie pozyskiwania informacji

przez zainteresowanych o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

1.

Do postępowań o uzyskanie pozwolenia na nabywanie lub przechowywanie materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Pozwolenia na nabywanie lub przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego wydane przedsiębiorcy lub jednostce naukowej do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej innej niż określona

w art. 10 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stanowią pozwolenia obejmujące również używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przy nabywaniu, przechowywaniu i używaniu materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego, a także prowadzeniu prac badawczych przy ich użyciu należy zapewnić

bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie zmienianych przepisów ustawy

wymienionej w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych,

jednak nie dłużej niż przez okres sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Zasady wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie amunicji określają

przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 576).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami

wybuchowymi przeznaczonymi do użytku cywilnego określają przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1017).

1.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego przechowuje się w pomieszczeniach

spełniających wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją

oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2.

2

Do przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w związku

z wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie art.

120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. Nr 163, poz. 981).

Nabywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, z zastrzeżeniem

art. 9 ust. 7, jest dozwolone od przedsiębiorcy posiadającego koncesję na obrót tymi

materiałami.

1.

Nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, wymaga uzyskania pozwolenia na nabywanie, przechowywanie

lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zwanego dalej

„pozwoleniem”.

2

Nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie wyrobów

pirotechnicznych, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 lit. a oraz

pkt 3 lit. a.

3.

Przedsiębiorca może nabywać i przechowywać materiały wybuchowe przeznaczone do użytku

cywilnego bez uzyskania pozwolenia lub ich używać, jeżeli

1)

posiada koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych lub obrót tymi materiałami;

2)

rodzaj nabywanych, przechowywanych lub używanych materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego odpowiada rodzajowi materiałów wybuchowych określonych w koncesji;

3)

posiada pomieszczenia magazynowe spełniające wymagania określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją

oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;

4)

zatrudnia osoby spełniające wymagania, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu

do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

4.

O terminie podjęcia działalności gospodarczej w zakresie nabywania, przechowywania

lub używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, o której mowa

w ust. 3, przedsiębiorca jest obowiązany zawiadomić pisemnie wojewodę właściwego ze

względu na siedzibę przedsiębiorcy.

5.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza opinię potwierdzającą

możliwość spełnienia warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 18 ust.

1 pkt 5. Opinia powinna zawierać ocenę bezpieczeństwa procesów technologicznych przewidywanych

do realizacji oraz występujących w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów,

a także ocenę bezpieczeństwa urządzeń technologicznych.

6.

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie nabywania, przechowywania

lub używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, o której mowa

w ust. 3, jest obowiązany spełniać wymagania określone w art. 18 ust. 1 pkt 1 i 3-8.

7

Przedsiębiorca posiadający pozwolenie, uznając za zbędne posiadane materiały wybuchowe

przeznaczone do użytku cywilnego, może je zbyć przedsiębiorcy posiadającemu pozwolenie

lub koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych lub obrót tymi materiałami po uzyskaniu

na ich zbycie zgody wojewody właściwego ze względu na swoją siedzibę lub dyrektora

okręgowego urzędu górniczego, o którym mowa w art. 164 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, właściwego ze względu na siedzibę zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty

geologiczne, a dla przedsiębiorców wykonujących powierzone im roboty strzałowe w ruchu

zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty geologiczne - właściwego ze względu

na siedzibę przedsiębiorcy, zwanego dalej „dyrektorem okręgowego urzędu górniczego”,

wyrażonej w drodze decyzji.

8.

(uchylony).

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

identyfikacji wyrobów pirotechnicznych i amunicji, dla potrzeb obrotu materiałami

wybuchowymi i ich kontroli, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo użytkowników.

1.

Pozwolenie wydaje, odmawia wydania lub cofa wojewoda właściwy ze względu na siedzibę

przedsiębiorcy lub jednostki naukowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2

Pozwolenie dla

1)

przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie

a)

robót geologicznych,

b)

wydobywania kopalin ze złóż,

c)

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz podziemnego składowania

odpadów,

2)

przedsiębiorców wykonujących powierzone im roboty strzałowe w ruchu zakładu górniczego

albo zakładu

- wydaje, odmawia jego wydania lub je cofa dyrektor okręgowego urzędu górniczego.

2a.

(uchylony).

3

Do dyrektora okręgowego urzędu górniczego stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego

rozdziału dotyczące wojewody.

4.

Przed wydaniem pozwolenia wojewoda zasięga opinii właściwego miejscowo komendanta

wojewódzkiego Policji.

1.

Pozwolenia udziela się

1)

przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który

a)

posiada co najmniej wykształcenie średnie,

b)

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

c)

nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego,

d)

nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie o takie przestępstwo

lub wykroczenie,

e)

nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy

Rejestr Sądowy,

f)

udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których

mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12,

g)

zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu

do materiałów wybuchowych;

2)

przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna.

2.

Pozwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli

1)

nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy

Rejestr Sądowy;

2)

udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których

mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12;

3)

zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu

do materiałów wybuchowych.

3.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio do jednostek naukowych.

1.

Opinia, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz ust. 2 pkt 2, powinna dotyczyć

rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej albo naukowej i rodzaju prowadzonych

prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, z uwzględnieniem

towarzyszących temu zagrożeń. Opinia ta powinna zawierać ocenę

1)

prawidłowości lokalizacji, konstrukcji i wyposażenia obiektów produkcyjnych albo służących

prowadzeniu działalności naukowej, magazynowych, socjalnych, pomocniczych, środków

i urządzeń przeznaczonych do przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego, biorąc pod uwagę zagrożenia;

2)

przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów przeznaczonych pod obiekty, o

których mowa w pkt 1;

3)

bezpieczeństwa procesów technologicznych przewidywanych do realizacji oraz występujących

w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów;

4)

bezpieczeństwa urządzeń technologicznych.

1a

Opinia, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana w przypadku wydawania pozwoleń na

nabywanie lub przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

przedsiębiorcom wykonującym działalność gospodarczą, o której mowa w art. 10 ust.

2.

2.

Opinię, o której mowa w ust. 1, wydaje się na koszt ubiegającego się o nią przedsiębiorcy

albo jednostki naukowej.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

określi, w drodze rozporządzenia, instytucje wydające opinię, biorąc pod uwagę ich

potencjał naukowo-badawczy.

1.

Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19, są obowiązane przedstawić

raz na 5 lat aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak zaburzeń,

o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c.

2.

Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, przedstawiają orzeczenie lekarskie i

psychologiczne organowi wydającemu pozwolenie, a osoby określone w art. 19 - pracodawcy.

3.

Opłatę za badanie ponosi osoba badana. Za badania pracowników, przeprowadzane w trakcie

zatrudnienia, opłatę ponosi pracodawca.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi w drodze

rozporządzenia

1)

zakres badań psychiatrycznych i psychologicznych, którym są obowiązane poddać się

osoby, o których mowa w ust. 1;

2)

warunki i tryb

a)

odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b)

uzyskiwania i utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez lekarzy i psychologów,

c)

wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

3)

kwalifikacje lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich

i psychologicznych;

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami oraz wzory stosowanych dokumentów;

5)

maksymalne stawki opłat za badania.

5.

W rozporządzeniu należy uwzględnić kwalifikacje lekarzy i psychologów odpowiednie

do rodzaju badań, a także konieczność przedstawienia stanu zdrowia psychicznego osób,

o których mowa w ust. 1, oraz okoliczność, że stawki opłat, o których mowa w ust.

4 pkt 5, powinny zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzonych badań.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać

1)

oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

2)

dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, a w przypadku przedsiębiorcy,

o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, albo jednostki naukowej, członków organu zarządzającego,

prokurentów i pełnomocników, zawierające imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia

i numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa - serię

i numer paszportu oraz adresy zameldowania na pobyt stały i czasowy;

2a

numer w rejestrze przedsiębiorców albo w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej;

3)

określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,

warunków i miejsca ich przechowywania, a także zakresu prac, do jakich będą one używane;

4)

określenie rodzaju i ilości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,

jakie mogą być nabywane lub przechowywane w okresie roku;

5)

(uchylony).

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty

1)

określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności statut lub umowę;

2)

(uchylony);

3)

oświadczenie wskazujące osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także oświadczenia

tych osób o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;

4

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt

1 lit. d;

5

odpis albo oświadczenie o braku wpisu w rejestrze dłużników niewypłacalnych Krajowego

Rejestru Sądowego;

6)

orzeczenie lekarskie i psychologiczne w zakresie, o jakim mowa w art. 11 ust. 1 pkt

1 lit. c;

7)

opinię, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz ust. 2 pkt 2;

8)

zaświadczenie komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, stwierdzające,

że obiekty budowlane i urządzenia techniczne, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt

1 i 4, spełniają wymagania określone odpowiednio w przepisach o ochronie przeciwpożarowej,

sanitarnych i ochronie środowiska.

2a

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, nie jest wymagane, jeżeli wniosek dotyczy

przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w podziemnych

składach przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w art.

10 ust. 2.

2b

Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 4 i 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

3.

Wnioskodawca może dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia także inne dokumenty

mogące mieć istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku.

4.

Wojewoda może zażądać od wnioskodawcy innych dokumentów niż określone w ust. 2 lub

dodatkowych informacji uzupełniających, jeżeli w toku postępowania o wydanie pozwolenia

okaże się, że ze względu na obronność, bezpieczeństwo państwa lub inny ważny interes

publiczny są one niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o wydanie pozwolenia, uwzględniając w nim obowiązek zawarcia informacji, o których

mowa w ust. 1.

1.

Pozwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1, zawiera

1)

datę i podstawę prawną jego wydania;

2)

oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

3)

określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,

a także zakresu prac, do jakich będą one używane;

4

określenie rodzajów materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego poprzez

podanie ich prawidłowych nazw przewozowych i numerów UN, określonych w załączniku

A;

5)

określenie miejsca ich przechowywania.

2.

Pozwolenie wydaje się na czas nieokreślony.

2a

Przedsiębiorca i kierownik jednostki naukowej są obowiązani zawiadomić organ, który

wydał pozwolenie, o zmianie danych zawartych w pozwoleniu, w terminie 7 dni od dnia

zaistnienia tych zmian.

3.

Do postępowania w sprawie wydania pozwolenia stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Wojewoda zawiadamia o wydaniu pozwolenia oraz o jego cofnięciu ministra właściwego

do spraw gospodarki, a także właściwego ze względu na siedzibę wnioskodawcy komendanta

wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, państwowego

powiatowego inspektora sanitarnego, wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska oraz

okręgowego inspektora pracy. O odmowie wydania pozwolenia wojewoda zawiadamia komendanta

wojewódzkiego Policji.

Dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia o wydaniu pozwolenia oraz jego cofnięciu

ministra właściwego do spraw gospodarki, a także właściwego ze względu na siedzibę

wnioskodawcy oraz siedzibę zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty geologiczne,

wojewodę, komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego Państwowej Straży

Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska oraz okręgowego inspektora pracy. O odmowie wydania pozwolenia

dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji.

1.

Wojewoda odmawia wydania pozwolenia

1)

jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 11;

2)

ze względu na zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego

lub środowiska;

3)

ze względu na ważny interes publiczny;

4

gdy przedsiębiorstwo wnioskodawcy znajduje się w likwidacji lub toczy się wobec niego

postępowanie upadłościowe, z wyjątkiem gdy wnioskodawcą jest przedsiębiorca albo dotychczasowy

przedsiębiorca, o którym mowa w art. 10 ust. 2;

5)

jeżeli wnioskodawcy cofnięto w ciągu ostatnich 5 lat pozwolenie z przyczyn określonych

w ust. 2.

2.

Wojewoda cofa pozwolenie, jeżeli wnioskodawca

1)

przestał spełniać warunki określone w art. 11;

2)

naruszył warunki określone w pozwoleniu;

3)

stwarza zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub

środowiska;

4)

nie usunął w wyznaczonym terminie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli, o której

mowa w art. 22 ust. 1.

3.

Odmowa wydania lub cofnięcie pozwolenia wymaga uzasadnienia.

4

Od decyzji wojewody o wydaniu, odmowie wydania lub cofnięciu pozwolenia przysługuje

odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki, a od decyzji dyrektora okręgowego

urzędu górniczego - do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.

1.

Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, którym wydano pozwolenie, są obowiązani

1

przestrzegać zasad bezpiecznego prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego oraz podczas oczyszczania terenów, określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 1d;

2)

przestrzegać warunków określonych w pozwoleniu;

3)

zapewnić stały nadzór nad osobami mającymi dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego;

4

dysponować obiektami lub urządzeniami dostosowanymi do charakteru prac prowadzonych

z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub terenami przeznaczonymi

do wzniesienia tych obiektów lub urządzeń, z zastrzeżeniem ust. 1a;

5

zapewnić bezpieczne przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego lub materiałów wybuchowych znalezionych podczas oczyszczania terenów, zgodnie

z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją

oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym albo wydanych na podstawie art. 21 ust. 4;

6

prowadzić ewidencję nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub znalezionych i zniszczonych

materiałów wybuchowych podczas wykonywania działalności gospodarczej w zakresie oczyszczania

terenów;

7)

na bieżąco oceniać i dokumentować stopień ryzyka związanego z prowadzeniem prac przy

użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także posiadać

dokumentację obiektów i urządzeń, o których mowa w pkt 4;

8

przechowywać dokumentację, o której mowa w pkt 6 i 7, przez co najmniej 10 lat, licząc

od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym transakcja została dokonana, nawet

jeżeli w międzyczasie zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej albo naukowej,

oraz udostępniać ją na żądanie właściwych organów.

1a

Przedsiębiorca nieposiadający obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego spełniających wymagania określone w przepisach, o których mowa

w ust. 1 pkt 4, dołącza oświadczenie o nieposiadaniu tych obiektów, z wyłączeniem

przedsiębiorców, o których mowa w art. 9 ust. 3.

1b

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1a, otrzymuje pozwolenie na nabywanie lub używanie

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego bez prawa ich magazynowania.

1c

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nabywane, przemieszczane, przechowywane

lub używane w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, ewidencjonuje się zgodnie z przepisami art. 115 oraz przepisami wydanymi

na podstawie art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i

górnicze.

1d

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego oraz podczas oczyszczania terenów w związku z wykonywaniem działalności

gospodarczej innej niż określona w art. 10 ust. 2 oraz wymagania techniczne i organizacyjne

dotyczące prowadzenia tych prac, biorąc pod uwagę zapewnienie ochrony życia i zdrowia

ludzi, mienia i środowiska, z uwzględnieniem zróżnicowania charakteru wykonywanych

prac i właściwości używanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

1d

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego oraz podczas oczyszczania terenów w związku z wykonywaniem

działalności gospodarczej innej niż określona w art. 10 ust. 2 oraz wymagania techniczne

i organizacyjne dotyczące prowadzenia tych prac, biorąc pod uwagę zapewnienie ochrony

życia i zdrowia ludzi, mienia i środowiska, z uwzględnieniem zróżnicowania charakteru

wykonywanych prac i właściwości używanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór ewidencji,

o której mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej rejestracji

nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego.

Do używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w związku z

wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie art.

120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej umożliwiają dostęp do materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego osobie, która

1)

ukończyła 21 lat;

2)

zdała egzamin, o którym mowa w art. 20;

3)

nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu

państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu;

5)

posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji

właściwego dla miejsca zamieszkania.

1

Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana przedłożyć odpowiednio przedsiębiorcy

albo kierownikowi jednostki naukowej przed przystąpieniem do pracy, a następnie dostarczać

co trzy lata

1

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności;

2)

opinię, o której mowa w art. 19 pkt 5.

2

Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepis art. 14 ust. 2b stosuje się

odpowiednio.

1

Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie i zdać egzamin przed

komisją kwalifikacyjną. Osoba, która zdała egzamin, otrzymuje zaświadczenie potwierdzające

jej przygotowanie zawodowe.

1a

Przed odbyciem szkolenia i przystąpieniem do egzaminu osoba, której przedsiębiorca

albo kierownik jednostki naukowej umożliwia dostęp do wyrobów pirotechnicznych w związku

z realizacją publicznych pokazów pirotechnicznych o charakterze imprez masowych, jest

obowiązana potwierdzić swoją praktykę zawodową w zakresie realizacji tych pokazów.

2.

Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.

3.

Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata.

4.

Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na szkolenie, o

którym mowa w ust. 1.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzania

szkolenia oraz egzaminu.

6

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3;

2)

rodzaje dokumentów potwierdzających praktykę zawodową, o której mowa w ust. 1a;

3)

zakres i program szkolenia;

4)

zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu oraz wzory zaświadczeń potwierdzających przygotowanie

zawodowe;

5)

podmioty upoważnione do prowadzenia szkolenia.

W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter szkolenia,

biorąc pod uwagę charakter i rodzaj wykonywanej pracy.

6a

Zaświadczenia potwierdzające przygotowanie zawodowe, o których mowa w ust. 1, są ważne

przez 5 lat, po upływie których osoby mające dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego są obowiązane odbyć ponownie szkolenie i zdać egzamin.

7.

Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje określone

w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

1.

W przypadku konieczności prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego poza terenem przedsiębiorstwa lub jednostki naukowej, przedsiębiorca

lub kierownik jednostki naukowej zawiadamia o tym komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji właściwego dla miejsca prowadzenia tych prac.

2.

W zawiadomieniu należy wskazać zakres i termin rozpoczęcia oraz zakończenia prac,

o których mowa w ust. 1, teren, na którym będą prowadzone prace, a także sposób jego

zabezpieczenia przed dostępem osób nieupoważnionych.

3

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego

lub materiały wybuchowe znalezione w trakcie oczyszczania terenów mogą być przechowywane,

przez czas niezbędny do przeprowadzenia prac, w tymczasowym magazynie zlokalizowanym

w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi, mienia i środowiska oraz zabezpieczonym

przed dostępem osób nieupoważnionych.

4

Minister właściwy do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przechowywania

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub znalezionych w trakcie

oczyszczania terenów w tymczasowym magazynie, o którym mowa w ust. 3, biorąc pod uwagę

zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi, mienia i środowiska oraz uwzględniając

zróżnicowanie zagrożeń dla otoczenia ze względu na właściwości przechowywanych materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub znalezionych w trakcie oczyszczania

terenów.

1.

Przedsiębiorca lub kierownik jednostki naukowej w zakresie przestrzegania obowiązków,

o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 1, podlega kontroli wojewody.

2.

Kontrolę przeprowadza zespół kontrolny, zwany dalej „zespołem”, powoływany na czas

kontroli przez wojewodę.

3.

W skład zespołu wojewoda może powołać biegłych i ekspertów, za ich zgodą.

4.

Wojewoda, powołując zespół, wyznacza jego kierownika, który koordynuje przebieg czynności

kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny.

5.

Czynności kontrolne wykonuje się na podstawie upoważnienia wydanego przez wojewodę,

w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, a w razie nieobecności

tych osób, w obecności przywołanego świadka.

6.

Wojewoda może, po zakończeniu kontroli lub w trakcie jej trwania, wezwać przedsiębiorcę

lub kierownika jednostki badawczej do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych

uchybień.

7.

Wojewoda może upoważnić do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, inny

organ administracji, wskazując zakres kontroli. Przepisy ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

1

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów

niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, mogą być przemieszczane tylko na zasadach

określonych w niniejszym rozdziale, z zastrzeżeniem ust. 1a.

1a

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów pirotechnicznych.

2

Przepis ust. 1 nie narusza zasad przewozu materiałów niebezpiecznych poszczególnymi

rodzajami środków transportu, określonych w przepisach

-

Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r.

(ICAO - Dz. U. z 1959 r. Nr 35, poz. 212 i 214, z późn. zm., ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2012 r. poz. 933 i 951),

-

Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.,

-

Regulaminu międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), stanowiący

załącznik C do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie dnia

9 maja 1980 r.

(Dz. U. z 2007 r. Nr 100, poz. 674 i 675, z 2009 r. Nr 167, poz. 1318 oraz z 2011 r. Nr 137, poz. 804 i 805 i Nr 180, poz. 1073),

-

Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie

dnia 1 listopada 1974 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318, 319, 320 i 321, z 1986 r. Nr 35, poz. 177, z 2005 r. Nr 120, poz. 1016 oraz z 2008 r. Nr 191, poz. 1173), ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2009 r. Nr 217, poz. 1689, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 228, poz. 1368 oraz z 2012 r. poz. 1068),

-

ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857, z późn. zm.,

-

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 227, poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454),

ani zasad transportu podlegającego obowiązkowej ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm..

1

Przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wymaga uzyskania

przez odbiorcę zgody ministra właściwego do spraw gospodarki.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na okres jednego roku w formie

decyzji na pisemny wniosek przedsiębiorcy, kierownika jednostki naukowej, osoby zagranicznej

oraz przedsiębiorcy zagranicznego.

2a

Kopię zgody, o której mowa w ust. 1, związanej z przemieszczaniem przez granicę państwową,

minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy dołączyć następujące dokumenty

1

nazwę odbiorcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz określenie

siedziby lub miejsce zamieszkania i adres;

2

potwierdzenie, że odbiorca posiada pozwolenie albo koncesję na wytwarzanie materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub obrót tymi materiałami;

3)

określenie rodzaju i ilości przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego oraz sposobu ich zabezpieczenia;

4)

opis przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i

sposobu ich identyfikacji, z uwzględnieniem ich numeru rozpoznawczego ustalonego przez

Organizację Narodów Zjednoczonych;

5)

miejsce wprowadzenia materiałów wybuchowych do obrotu oraz potwierdzenie ich zgodności

z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa stosowanymi przy wprowadzaniu ich do obrotu;

6)

określenie środka transportu i trasy przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego.

W przypadku gdy odbiorca jest osobą zagraniczną lub przedsiębiorcą zagranicznym, do

wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 2, należy dołączyć kopię dokumentu potwierdzającego

uprawnienie osoby zagranicznej lub przedsiębiorcy zagranicznego do nabywania i przemieszczania

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, wydanego na podstawie przepisów

obowiązujących w państwie jego siedziby lub miejsca zamieszkania.

W przypadku gdy weryfikacja dokumentów, o których mowa w art. 25, nie jest możliwa

lub jest znacznie utrudniona, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie przekazuje

Komisji Europejskiej informację w tej sprawie.

1

Zgoda, o której mowa w art. 24 ust. 1, jest wydawana, jeżeli przedsiębiorca albo jednostka

naukowa posiada pozwolenie lub koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych lub

obrót tymi materiałami, a w przypadku osoby zagranicznej lub przedsiębiorcy zagranicznego

- po pozytywnym zweryfikowaniu wniosku oraz dokumentu określonego w art. 25.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku,

o którym mowa w art. 24 ust. 2, uwzględniając obowiązek zawarcia w nim informacji,

o których mowa w art. 24 ust. 3.

W decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 2, określa się

1

nazwę odbiorcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz adres

jego siedziby lub miejsca zamieszkania, a także inne dane umożliwiające bezpośredni

z nim kontakt;

2

potwierdzenie, że odbiorca posiada pozwolenie lub koncesję na wytwarzanie materiałów

wybuchowych lub obrót tymi materiałami;

3)

rodzaj i ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

4)

opis przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i

sposobu ich identyfikacji, z uwzględnieniem ich numeru rozpoznawczego ustalonego przez

Organizację Narodów Zjednoczonych;

5)

miejsce wprowadzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego do

obrotu oraz potwierdzenie ich zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa

stosowanymi przy wprowadzaniu ich do obrotu, jeżeli materiały te będą wprowadzane

do obrotu;

6)

środek transportu i trasę przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia wydania zgody, o której mowa w art.

24 ust. 2, jeżeli przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, osoba zagraniczna

albo przedsiębiorca zagraniczny nie spełnia wymagań określonych w art. 27 ust. 1,

a także z uwagi na zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

2

Zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 2, cofa się, jeżeli zostało cofnięte pozwolenie

lub koncesja na wytwarzanie materiałów wybuchowych lub obrót tymi materiałami.

3.

Odmowa wydania zgody albo jej cofnięcie wymaga uzasadnienia.

4.

Do postępowania w sprawie wydania, odmowy albo cofnięcia zgody stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego jest obowiązany posiadać

zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 2, i okazywać ją na żądanie organów kontroli drogowej,

celnej i granicznej.

2.

Organy kontroli drogowej, celnej i granicznej, w przypadku gdy przewożący materiały

wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nie posiada zgody albo przewozi materiały

innego rodzaju lub w innej ilości niż określone w zgodzie, dokonują zatrzymania tych

materiałów.

3.

Organ, który dokonał zatrzymania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,

zawiadamia o tym niezwłocznie ministra właściwego do spraw gospodarki, a także właściwego

konsula państwa, z którego materiały te zostały wysłane lub do którego są wysyłane.

4.

Sposób zatrzymania i postępowania z materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do użytku

cywilnego określają odrębne przepisy.

1.

Odbiorca materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i przewożący te

materiały są obowiązani przechowywać zgodę przez okres nie krótszy niż ten, na który

została ona wydana.

2.

Odbiorca jest obowiązany okazywać kopię zgody na każde żądanie właściwych organów.

1.

Przemieszczający materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, w przypadku

gdy przemieszczenie tych materiałów będzie następować tranzytem przez państwa członkowskie

Unii Europejskiej, Republikę Turcji lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

2.

W przypadku gdy prawo państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Republiki Turcji lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na tranzyt materiałów wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego przez terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

2.

Przepisy art. 24 ust. 2, art. 27-31 stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku poważnego zagrożenia obronności,

bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, w drodze decyzji

może zakazać przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,

określając czas trwania tego zakazu oraz rodzaj materiałów nim objętych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki może nakazać

zatrzymanie przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

3.

Przepisy art. 30 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 2, podlega rygorowi natychmiastowej wykonalności.

5.

Środki podjęte w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 nie mogą stanowić jakiejkolwiek

dyskryminacji któregokolwiek wysyłającego albo odbierającego, a także przewożącego

materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, oraz ukrytego ograniczenia w

obrocie tymi materiałami.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia niezwłocznie Komisję Europejską o

podjętych środkach, o których mowa w ust. 1 i 2.

Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego oraz odbiorca tych

materiałów są obowiązani udzielać właściwym organom państwa, z którego, do którego

lub przez które są przemieszczane te materiały, na ich żądanie, wszelkich informacji

dotyczących przemieszczanych materiałów i ich przemieszczania.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób gromadzenia

i przekazywania informacji, o których mowa w art. 28, 34, 39-41, mając na względzie

konieczność przekazywania tych informacji właściwym organom państw członkowskich Unii

Europejskiej, Republiki Turcji lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

1.

Przedsiębiorca przemieszczający amunicję przez granicę, przed dokonaniem przemieszczenia,

jest obowiązany uzyskać zgodę na przemieszczenie organu właściwego państwa, z którego

amunicja ma być przemieszczona.

2.

W przypadku gdy amunicja znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organem

właściwym do wydania zgody jest minister właściwy do spraw gospodarki.

3.

Zgody udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.

4.

Wniosek powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, nabywcy amunicji albo odbiorcy amunicji oraz ich siedziby

lub miejsca zamieszkania i adresy;

2)

wskazanie miejsca przeznaczenia amunicji, do którego ma być ona przemieszczona;

3)

określenie rodzaju i ilości amunicji, która ma być przemieszczona oraz sposobu jej

zabezpieczenia;

4)

dane umożliwiające identyfikację amunicji, która ma być przemieszczona, oraz informacje

o kontroli przeprowadzonej zgodnie z umowami międzynarodowymi o wzajemnym uznawaniu

znaków kontrolnych broni małokalibrowej.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę, o której mowa w ust. 2, po sprawdzeniu

warunków, w jakich będzie odbywać się przemieszczenie amunicji, ze szczególnym uwzględnieniem

ochrony bezpieczeństwa ludzi, mienia i środowiska.

6.

Zgoda, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać dane określone w ust. 4.

1.

Zgodę, o której mowa w art. 37 ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki wydaje

na okres trzech lat.

2.

Przepisy art. 29-31 stosuje się odpowiednio.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje amunicji,

której przemieszczanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania

jego zgody i może następować na podstawie zezwolenia udzielonego przez właściwy organ

państwa, na którego terenie ta amunicja znajduje się, uwzględniając konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje informacje określone w rozporządzeniu,

o którym mowa w ust. 1, właściwym władzom państw członkowskich Unii Europejskiej,

Republiki Turcji lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia o przemieszczaniu amunicji właściwe

organy państwa, do którego lub przez które będzie ona przemieszczana, najpóźniej z

chwilą rozpoczęcia przemieszczania amunicji.

Przepis art. 34 stosuje się odpowiednio do przemieszczania amunicji.

1

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów

niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli

spełniają zasadnicze wymagania i są oznakowane CE.

2.

Wzór oznakowania CE, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik do ustawy.

3.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego należy zaprojektować, wykonać

i dostarczyć w taki sposób, aby w przewidywanym okresie ich używania, w normalnych

i przewidywalnych warunkach, stwarzały jak najmniejsze zagrożenie dla życia i zdrowia

ludzi oraz mienia i środowiska.

4.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego powinny odpowiadać charakterystykom

i właściwościom określonym przez producenta, w celu zapewnienia ich bezpieczeństwa

i niezawodności.

4a

Plastyczne materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego powinny być znakowane,

z zastrzeżeniem ust. 4b.

4b

Znakowaniu nie podlegają plastyczne materiały wybuchowe przechowywane lub stosowane

w sposób określony w części 1 ust. II lit. a-c załącznika technicznego do Konwencji.

5

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów

wybuchowych niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, muszą spełniać wymagania określone

w niniejszym artykule oraz posiadać nadany numer identyfikacyjny.

6

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów pirotechnicznych.

Dotychczasowe akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w

„

7)

art. 36 ustawy zmienianej w art. 31

1.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego należy zaprojektować i wykonać

w taki sposób, aby przy zastosowaniu odpowiednich metod technicznych można je było

poddać nieodwracalnemu unieszkodliwieniu, w sposób możliwie najmniej uciążliwy dla

środowiska.

2.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego powinny być badane w rzeczywistych

warunkach. Jeżeli nie jest możliwe badanie tych materiałów w laboratorium, badanie

powinno zostać przeprowadzone w warunkach, w jakich materiał wybuchowy przeznaczony

do użytku cywilnego będzie używany.

3.

Badając materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego, należy dokonać jego oceny

z uwzględnieniem, jeżeli mają zastosowanie, następujących właściwości tego materiału

1)

budowy i właściwości charakterystycznych, w tym składu chemicznego, stanu skupienia

oraz, jeżeli jest to istotne, wymiarów i rozkładu wielkości ziaren składników;

2)

stabilności fizycznej i chemicznej, we wszystkich warunkach środowiskowych, na jakie

może być narażony, wrażliwości na uderzenie i tarcie;

3)

kompatybilności wszystkich składników w odniesieniu do ich fizycznej i chemicznej

stabilności;

4)

wymagań w stosunku do chemicznej czystości materiału wybuchowego przeznaczonego do

użytku cywilnego;

5)

odporności na działanie wody, jeżeli jest on przewidziany do stosowania w wilgotnym

lub mokrym otoczeniu i gdy bezpieczeństwo i niezawodność używania tego materiału może

ulec pogorszeniu pod wpływem wody;

6)

odporności na niskie i wysokie temperatury, jeżeli przewiduje się przechowywanie lub

stosowanie tego materiału w takich temperaturach, a chłodzenie lub ogrzewanie komponentu

lub całego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego może mieć negatywny

wpływ na jego bezpieczeństwo i niezawodność;

7

jego przydatności do użycia w warunkach niebezpiecznych, w szczególności w środowisku

zagrożonym metanem, wybuchem pyłu węglowego lub podwyższoną temperaturą, jeżeli ten

materiał jest przewidziany do stosowania w takich warunkach;

8)

cech bezpieczeństwa, polegających na zapobieganiu przedwczesnemu lub niezamierzonemu

zapłonowi lub wybuchowi;

9)

dotyczących prawidłowego ładowania i działania tego materiału, używanego zgodnie z

przeznaczeniem;

10)

odporności materiału, jego pokrycia lub innych składników na pogorszenie się jakości

tego materiału na skutek składowania, do upływu jego przydatności określonej przez

producenta.

4.

Podczas badania, o którym mowa w ust. 3, należy brać pod uwagę następujące informacje

1)

dotyczące urządzeń i akcesoriów potrzebnych do niezawodnego i bezpiecznego działania

materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego;

2)

o posiadaniu właściwych instrukcji, jeżeli są wymagane, oznaczeń dotyczących bezpiecznego

transportu, składowania, używania i pozbywania się materiału wybuchowego przeznaczonego

do użytku cywilnego, sporządzonych w języku lub językach kraju, w którym materiał

ten będzie używany.

1.

Materiały wybuchowe kruszące powinny spełniać następujące wymagania

1

przewidziany sposób inicjowania powinien zapewniać bezpieczną, niezawodną i pełną

detonację lub, w razie potrzeby, deflagrację kruszącego materiału wybuchowego przeznaczonego

do użytku cywilnego; w przypadku prochu dymnego dotyczy to zdolności deflagracji,

którą należy sprawdzić;

2)

pewnie i niezawodnie przenosić detonację poprzez kolumnę naboi, jeżeli materiały wybuchowe

przeznaczone do użytku cywilnego są w postaci naboi;

3

produkty gazowe wytwarzane podczas detonacji materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego stosowanych w podziemnych wyrobiskach górniczych mogą zawierać

jedynie takie ilości tlenku węgla, tlenków azotu, innych gazów, par lub stałych składników,

które w zwykłych warunkach ruchowych zakładu górniczego nie wpływają ujemnie na zdrowie.

2.

Lonty detonujące, prochowe, zapalające i rurki detonujące powinny spełniać następujące

wymagania

1)

powłoki lontów detonujących, zapalających i rurek detonujących powinny posiadać wystarczającą

wytrzymałość mechaniczną i odpowiednio zabezpieczać rdzeń materiału wybuchowego przed

normalnymi naprężeniami mechanicznymi;

2

parametry dotyczące prędkości palenia się lontów powinny być podane i niezawodnie

dotrzymywane;

3)

lonty detonujące i rurki detonujące powinny być niezawodne, posiadać wystarczającą

zdolność inicjowania wybuchu oraz spełniać wymagania dotyczące składowania, nawet

w szczególnych warunkach klimatycznych.

3.

Zapalniki, w tym zapalniki zwłoczne, oraz przekaźniki powinny spełniać następujące

wymagania

1)

zapalniki powinny w pewny sposób inicjować detonację materiałów wybuchowych, dla których

są przeznaczone, w przewidywanych warunkach ich stosowania;

2

przekaźniki muszą być zdolne do pewnego inicjowania wybuchu;

3)

wilgoć nie może mieć ujemnego wpływu na zdolność inicjowania;

4)

czasy opóźnień zapalników zwłocznych powinny być tak równomierne, aby prawdopodobieństwo

zachodzenia na siebie okresów opóźnień sąsiednich stopni czasowych było nieistotne;

5)

charakterystyka elektryczna zapalników elektrycznych powinna być wskazana na opakowaniu;

6)

przewody zapalników elektrycznych powinny posiadać wystarczającą izolację oraz odpowiednią

wytrzymałość mechaniczną, włączając niezawodne połączenie z zapalnikiem, z uwzględnieniem

przewidywanego zastosowania.

4.

Prochy i paliwa rakietowe powinny spełniać następujące wymagania

1)

nie mogą detonować podczas ich stosowania zgodnie z przeznaczeniem;

2)

muszą być stabilizowane, w szczególności prochy nitrocelulozowe i nitroglicerynowe,

w celu zabezpieczenia przed samorozkładem;

3)

stałe paliwa rakietowe w formie sprasowanej lub odlewanej nie mogą zawierać niepożądanych

pęknięć lub pęcherzyków gazowych, mogących wywrzeć niekorzystny wpływ na ich działanie.

Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę

zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt

2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

Za zgodne z zasadniczymi wymaganiami uznaje się materiały wybuchowe przeznaczone do

użytku cywilnego zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku

A, spełniające wymagania określone w art. 43 i 44 lub spełniające wymagania określone

w normach zharmonizowanych.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów pirotechnicznych.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego zaliczone do klasy 1 materiałów

niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, poddaje się, w zależności od potrzeb,

następującym procedurom badania ich zgodności z zasadniczymi wymaganiami

1)

badaniu typu WE - moduł B, wykonywanemu zgodnie z zasadami określonymi w art. 49-51,

oraz do wyboru producenta

a)

badaniu zgodności z typem - moduł C, wykonywanemu na zasadach określonych w art. 52,

b)

procedurze zapewnienia jakości produkcji - moduł D, prowadzonej zgodnie z zasadami

określonymi w art. 53-56, zwanej dalej „systemem zapewnienia jakości produkcji”,

c)

procedurze zapewnienia jakości wyrobu - moduł E, prowadzonej na zasadach określonych

w art. 57 i 58, zwanej dalej „systemem zapewnienia jakości wyrobu”,

d)

sprawdzaniu wyrobu - moduł F, na zasadach określonych w art. 59, albo też

2)

sprawdzaniu jednostkowemu - moduł G, wykonywanemu na zasadach określonych w art. 60.

Minister właściwy do spraw gospodarki notyfikuje jednostki, które będą dokonywały

oceny zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego z zasadniczymi

wymaganiami, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

1.

Jednostka notyfikowana, kierownik jednostki notyfikowanej oraz jej pracownicy odpowiedzialni

za przeprowadzanie procedur oceny zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego z zasadniczymi wymaganiami nie mogą być konstruktorami, producentami,

dostawcami lub instalatorami materiałów, które są przez nich kontrolowane, ani upoważnionym

przedstawicielem jakiejkolwiek z wymienionych grup.

2.

Kierownik jednostki notyfikowanej oraz jej pracownicy nie mogą zajmować się osobiście,

ani jako upoważnieni przedstawiciele, projektem, budową, marketingiem lub obsługą

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Nie ogranicza to możliwości

wymiany informacji technicznej między wytwarzającymi te materiały a pracownikami jednostki

notyfikowanej.

3.

Pracownicy jednostki notyfikowanej przeprowadzają próby sprawdzające materiały wybuchowe

przeznaczone do użytku cywilnego zgodnie z zawodową uczciwością i techniczną wiedzą.

Pracownicy nie powinni ulegać żadnym formom nacisku i zachętom, zwłaszcza finansowym,

ze strony osób lub grup osób zainteresowanych wynikami badań.

4.

Jednostka notyfikowana powinna dysponować pracownikami o odpowiednich kwalifikacjach

oraz posiadać środki do realizacji zadań administracyjnych i technicznych związanych

z procedurami oceny zgodności. Jednostka ta powinna mieć również dostęp do sprzętu

wymaganego do przeprowadzenia specjalnych prób sprawdzających.

5.

Pracownicy jednostki notyfikowanej odpowiedzialni za kontrolę powinni

1)

odbyć szkolenie techniczne i zawodowe;

2)

posiadać dostateczną wiedzę w zakresie wykonywanych prób oraz odpowiednie doświadczenie

w ich wykonywaniu;

3)

posiadać odpowiednie kompetencje do opracowywania świadectw, protokołów oraz sprawozdań

wymaganych do zalegalizowania wykonywanych prób.

6.

Pracownicy jednostki notyfikowanej sporządzający sprawozdania z wykonywanych prób

powinni być bezstronni. Wynagrodzenie tych pracowników nie może być uzależnione od

ilości wykonywanych prób oraz od ich wyników.

7.

Pracownicy jednostki notyfikowanej są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej

w stosunku do wszystkich informacji uzyskanych w związku z wykonywanymi zadaniami.

8.

Przepisu ust. 7 nie stosuje się, jeżeli o udzielenie informacji wystąpi organ administracji

rządowej, prokurator lub sąd.

1.

Badanie typu WE jest procedurą, przez którą jednostka notyfikowana upewnia się i stwierdza,

że egzemplarz - wzór reprezentujący daną produkcję materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego spełnia zasadnicze wymagania określone w ustawie.

2.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel składa wniosek o przeprowadzenie badania

typu WE w wybranej jednostce notyfikowanej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać nazwę i adres producenta; jeżeli

wniosek jest składany przez jego upoważnionego przedstawiciela, dodatkowo imię i nazwisko

oraz adres przedstawiciela.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy załączyć

1)

pisemne oświadczenie, że taki sam wniosek nie został złożony w innej jednostce notyfikowanej;

2)

dokumentację techniczną, o której mowa w ust. 6.

5.

Producent jest obowiązany udostępnić jednostce notyfikowanej egzemplarz wyrobu reprezentujący

daną produkcję, zwany dalej „typem”. Jednostka notyfikowana może zażądać kolejnych

egzemplarzy, jeżeli są one niezbędne do przeprowadzenia tych badań.

6.

Dokumentacja techniczna, w zakresie koniecznym do dokonania oceny zgodności wyrobu

z wymaganiami określonymi w ustawie, zawiera projekt, opis wykonania oraz funkcjonowania

wyrobu, a także

1)

ogólny opis typu;

2)

projekt koncepcyjny oraz rysunki techniczne i schematy części, podzespołów oraz obwodów;

3)

opisy i objaśnienia niezbędne do zrozumienia rysunków i schematów, o których mowa

w pkt 2, oraz funkcjonowania wyrobu;

4

wykaz norm zharmonizowanych, o których mowa w art. 45, stosowanych w całości lub częściowo,

oraz opisy rozwiązań zastosowanych celem spełnienia wymagań określonych w ustawie,

jeżeli normy te nie zostały zastosowane;

5)

wyniki dokonanych obliczeń konstrukcyjnych i przeprowadzonych badań, a także sprawozdania

z badań i testów.

1.

Podczas badania typu WE jednostka notyfikowana jest obowiązana

1)

sprawdzić dokumentację techniczną oraz zweryfikować, czy typ został wyprodukowany

zgodnie z tą dokumentacją i rozpoznać elementy, które zostały zaprojektowane zgodnie

z odpowiednimi normami, o których mowa w art. 45, jak również te komponenty, które

zostały zaprojektowane bez stosowania odpowiednich norm;

2)

wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów, aby stwierdzić, czy rozwiązania

przyjęte przez producenta spełniają zasadnicze wymagania określone w ustawie, jeżeli

normy, o których mowa w art. 45, nie zostały zastosowane;

3)

wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów, w celu stwierdzenia, czy

odpowiednie normy zostały zastosowane prawidłowo, jeżeli producent zadeklarował ich

stosowanie;

4)

uzgodnić z wnioskodawcą miejsce przeprowadzenia koniecznych badań i testów.

2.

Jeżeli typ spełnia wymagania określone w ustawie, jednostka notyfikowana wydaje wnioskodawcy

świadectwo badania typu WE.

3.

Świadectwo badania typu WE powinno zawierać nazwę i adres producenta, wyniki badań

i informacje konieczne do identyfikacji zatwierdzonego typu. Kopie dokumentacji technicznej

pozostawia się w jednostce notyfikowanej.

4.

Jednostka notyfikowana, odmawiając wydania świadectwa badania typu WE, jest obowiązana

przedstawić szczegółowe uzasadnienie tej odmowy.

5.

Producent informuje jednostkę notyfikowaną o wszelkich zmianach zatwierdzonego wyrobu,

jeżeli takie zmiany mogą mieć wpływ na jego zgodność z zasadniczymi wymaganiami lub

zalecanymi warunkami stosowania tego wyrobu.

6.

Wszelkie zmiany dokonywane w zatwierdzonym wyrobie wymagają dodatkowego ich zatwierdzenia

przez jednostkę notyfikowaną. Dodatkowe zatwierdzenie jest wydawane w formie załącznika

do pierwszego świadectwa badania typu WE.

1.

Jednostka notyfikowana przekazuje innym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące

wydanych i wycofanych świadectw badania typu WE oraz załączników do nich.

2.

Jednostka notyfikowana wycofuje świadectwo badania typu WE, jeżeli materiał wybuchowy

przeznaczony do użytku cywilnego jest niezgodny z typem opisanym w tym świadectwie

oraz wymaganiami ustawy.

3.

Jednostki notyfikowane, które nie przeprowadziły badań, o których mowa w art. 46 pkt

1, mogą otrzymywać kopie świadectw tych badań oraz załączników do nich.

4.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje kopie świadectw badań typu

WE oraz dokumentacji technicznej przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji

danego wyrobu.

5.

W przypadku gdy producent, jego upoważniony przedstawiciel, nie mają siedziby na terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej, Republiki Turcji lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym

1.

Badanie zgodności z typem, o którym mowa w art. 46 pkt 1 lit. a, stanowi tę część

procedury, przez którą producent lub jego upoważniony przedstawiciel zapewnia i oświadcza,

że dane materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym

w świadectwie badania typu WE i spełniają wymagania określone w ustawie. Producent

umieszcza oznakowanie CE na tym materiale oraz sporządza pisemną deklarację zgodności.

2.

Producent jest obowiązany podjąć wszelkie konieczne środki, aby zapewnić, że proces

produkcji gwarantuje zgodność wyprodukowanego wyrobu z typem opisanym w świadectwie

badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami określonymi w ustawie.

3.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje kopię deklaracji zgodności

przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego wyrobu.

4.

Przepis art. 50 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

5.

Jednostka notyfikowana wybrana przez producenta prowadzi lub zleca przeprowadzenie

badań, o których mowa w ust. 1, w określonych odstępach czasu. Odpowiednia próbka

gotowych wyrobów pobrana na miejscu przez pracownika jednostki notyfikowanej jest

poddawana badaniom i próbom określonym w odpowiedniej normie lub normach, o których

mowa w art. 45, albo w odrębnych przepisach. Jeżeli jedna lub więcej badanych próbek

wyrobów nie spełnia wymagań, jednostka notyfikowana podejmuje odpowiednie działania.

6.

W procesie produkcji producent zamieszcza na wyrobie symbol identyfikacyjny jednostki

notyfikowanej na jej odpowiedzialność.

1.

System zapewnienia jakości produkcji jest procedurą, przez którą producent, który

spełnia wymagania określone w ust. 2, zapewnia i oświadcza, że określone materiały

wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie

badania typu WE i spełniają wymagania ustawy.

2.

Producent zamieszcza oznakowanie CE na każdym materiale wybuchowym przeznaczonym do

użytku cywilnego oraz sporządza pisemną deklarację zgodności. Obok oznakowania CE

zamieszcza się symbol identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za kontrolę,

o której mowa w art. 56 ust. 2.

3.

Producent jest obowiązany stosować zatwierdzony system zapewnienia jakości produkcji,

kontroli produktu finalnego i badań, o którym mowa w ust. 4-7 oraz w art. 56 i 57,

poddawać się kontroli jednostki notyfikowanej, o której mowa w art. 56 ust. 2.

4.

Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie

oceny systemu jakości dla określonych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać informacje odnoszące się do danego

rodzaju materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy załączyć

1)

dokumentację systemu zapewnienia jakości;

2)

dokumentację techniczną dotyczącą zatwierdzonego typu oraz kopię świadectwa badania

typu WE.

7.

System zapewnienia jakości produkcji zapewnia zgodność materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego z typem opisanym w świadectwie badania typu WE oraz z wymaganiami

określonymi w ustawie. Producent uwzględnione zasadnicze wymagania dokumentuje w systematyczny

i uporządkowany sposób, w postaci pisemnych instrukcji.

8.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 7, zawiera opis

1)

celów zapewnienia jakości, struktury organizacyjnej, obowiązków kierownictwa w odniesieniu

do jakości produkcji materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

2)

technologii procesu produkcji, kontroli i zapewnienia jakości, procesów i systematycznych

działań, które będą przeprowadzane;

3)

badań i testów, które będą prowadzone przed, w czasie i po procesie produkcji, a także

częstotliwość ich przeprowadzania;

4)

sposobów dokumentowania kontroli jakości, takich jak: sprawozdania z kontroli, wyniki

badań i wzorcowania, raporty dotyczące kwalifikacji zatrudnionych pracowników;

5)

środków monitorowania, w celu osiągania żądanej jakości materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego, oraz skuteczności działania systemu kontroli jakości.

1.

Jednostka notyfikowana ocenia system zapewnienia jakości produkcji celem określenia,

czy spełnia on wymagania, o których mowa w art. 53 ust. 7. Uznaje się, że systemy

kontroli jakości, do których zostały zastosowane odpowiednie normy zharmonizowane,

są zgodne z tymi wymaganiami.

2.

Zespół audytorów, w którego skład wchodzi przynajmniej jedna osoba z doświadczeniem

w zakresie oceny technologii danego wyrobu, dokonuje oceny systemu zapewnienia jakości

produkcji w zakładzie producenta.

3.

Zespół, o którym mowa w ust. 2, zawiadamia producenta o wyniku przeprowadzonego audytu

i podjętej decyzji. Zawiadomienie powinno zawierać także wnioski z badań i należycie

uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny systemu zapewnienia jakości produkcji.

1.

Do obowiązków producenta należy

1)

wypełnianie zobowiązań wynikających z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości produkcji;

2)

dbanie o skuteczne jego funkcjonowanie;

3)

informowanie jednostki notyfikowanej, która zatwierdziła system zapewnienia jakości

produkcji, o wszelkich proponowanych zmianach tego systemu.

2.

Jednostka notyfikowana ocenia proponowane zmiany systemu zapewnienia jakości produkcji

oraz decyduje, czy zmieniony system odpowiada wymaganiom, o których mowa w art. 53

ust. 7 i 8, lub czy jest wymagana jego ponowna ocena.

3.

Jednostka notyfikowana zawiadamia producenta o wynikach oceny, o której mowa w ust.

2. Zawiadomienie powinno zawierać wnioski z badań i należycie uzasadnioną decyzję

dotyczącą oceny systemu zapewnienia jakości produkcji.

1.

Jednostka notyfikowana sprawuje nadzór nad systemem zapewnienia jakości produkcji

w celu upewnienia się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego

systemu.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany w następujący sposób

1)

producent umożliwia dostęp jednostce notyfikowanej w celach kontrolnych do pomieszczeń

produkcyjnych, kontrolnych, badawczych i magazynowych oraz przekazuje jej potrzebne

informacje, a w szczególności

a)

dokumentację systemu kontroli jakości,

b)

zapisy kontroli jakości - sprawozdania z kontroli oraz wyniki badań i wzorcowania,

raporty dotyczące kwalifikacji zatrudnionych pracowników;

2)

jednostka notyfikowana przeprowadza okresowe audyty, aby upewnić się, że producent

utrzymuje i stosuje system zapewnienia jakości produkcji oraz udostępnia producentowi

sprawozdania z tych audytów;

3)

jednostka notyfikowana dodatkowo może przeprowadzać u producenta niezapowiedziane

kontrole.

3.

Podczas kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 3, jednostka notyfikowana może przeprowadzać

badania lub zlecić ich przeprowadzenie, w celu zweryfikowania, czy system zapewnienia

jakości produkcji funkcjonuje prawidłowo.

4.

Jednostka notyfikowana przekazuje producentowi sprawozdanie z kontroli, o której mowa

w ust. 2, oraz z przeprowadzonych badań.

5.

Producent przechowuje do wglądu organów administracji rządowej, prokuratora lub sądu,

przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego wyrobu

1)

dokumentację załączoną do wniosku, o którym mowa w art. 53 ust. 4;

2)

dokumentację dotyczącą zmian, o których mowa w art. 55 ust. 2;

3)

decyzje i sprawozdania z przeprowadzonych audytów i kontroli, o której mowa w ust.

2 pkt 3 oraz w ust. 3, opracowane przez jednostkę notyfikowaną.

6.

Jednostka notyfikowana przekazuje innym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące

wydanych oraz cofniętych zatwierdzeń systemów zapewnienia jakości produkcji.

1.

System zapewnienia jakości wyrobu jest procedurą, przez którą producent, który wypełnia

zobowiązania, o których mowa w ust. 3, zapewnia i oświadcza, że dane materiały wybuchowe

przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie badania

typu WE.

2.

Producent zamieszcza oznakowanie CE na każdym materiale wybuchowym przeznaczonym do

użytku cywilnego oraz sporządza pisemną deklarację zgodności. Obok oznakowania CE

zamieszcza się symbol identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za nadzór

nad tym systemem.

3.

Producent jest obowiązany stosować zatwierdzony system jakości kontroli gotowego materiału

wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego oraz badań, o których mowa w ust. 4

i 6, a także poddawać się kontroli.

4.

Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie

oceny systemu jakości kontroli określonych materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać informacje odnoszące się do danego

rodzaju materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy załączyć

1)

dokumentację systemu zapewnienia jakości wyrobu;

2)

dokumentację techniczną należącą do zatwierdzonego typu oraz kopię świadectwa badania

typu WE.

7.

W ramach systemu zapewnienia jakości wyrobu materiał wybuchowy przeznaczony do użytku

cywilnego jest poddawany odpowiednim badaniom, określonym w stosownych normach, o

których mowa w art. 45, lub innym podobnym testom, celem zweryfikowania jego zgodności

z zasadniczymi wymaganiami określonymi w ustawie.

1.

Producent dokumentuje, w systematyczny i uporządkowany sposób, uwzględnione przepisy

i zasadnicze wymagania w postaci pisemnych instrukcji.

2.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 1, powinna pozwolić na jednoznaczną interpretację

procedur zapewnienia jakości, planów i zapisów kontroli jakości oraz zawierać w szczególności

opisy

1)

celów kontroli jakości, struktury organizacyjnej, obowiązków kierownictwa w odniesieniu

do jakości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

2)

badań i testów, które będą prowadzone po procesie produkcji;

3)

środków monitorowania skuteczności działania systemu;

4)

przeprowadzonych kontroli jakości - sprawozdań z kontroli oraz wyników badań i kalibrowania,

raporty dotyczące kwalifikacji zaangażowanego personelu.

3.

Przepis art. 54 stosuje się odpowiednio do oceny systemu jakości kontroli.

4.

Przepisy art. 55 stosuje się odpowiednio do obowiązków producenta wynikających z zatwierdzonego

systemu jakości kontroli.

5.

Przepis art. 56 stosuje się odpowiednio do nadzoru sprawowanego przez jednostkę notyfikowaną

nad systemem jakości kontroli.

1.

Sprawdzenie wyrobu, o którym mowa w art. 46 pkt 1 lit. d, jest procedurą, przez którą

producent lub jego upoważniony przedstawiciel sprawdza i zaświadcza, że materiały

wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie

badań typu WE i spełniają odpowiednie wymagania określone w ustawie.

2.

Producent jest obowiązany do

1)

zapewnienia wszelkich koniecznych środków w procesie produkcji, aby proces ten zapewniał

zgodność materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego z typem opisanym

w świadectwie badania typu WE oraz z wymaganiami określonymi w ustawie, a także

2)

umieszczania oznakowania CE na każdym z tych materiałów i sporządzania deklaracji

zgodności.

3.

Podczas sprawdzania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego jednostka

notyfikowana przeprowadza odpowiednie badania i testy, w celu potwierdzenia zgodności

tych materiałów z wymaganiami określonymi w ustawie, stosując metody, o których mowa

w ust. 4. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany do przechowywania

kopii deklaracji zgodności przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego

wyrobu.

4.

Sprawdzanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego przez ich badanie

i testowanie jest procedurą, zgodnie z którą

1)

materiały te poddaje się indywidualnie badaniom oraz testom ustalonym w odpowiednich

normach, o których mowa w art. 45, lub innym testom, celem sprawdzenia ich zgodności

z odpowiednim typem i wymaganiami określonymi w ustawie;

2)

jednostka notyfikowana zamieszcza lub powoduje zamieszczenie swojego symbolu identyfikacyjnego

na każdym zatwierdzonym materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego i sporządza

pisemny certyfikat zgodności na podstawie przeprowadzonych testów;

3)

producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany do udostępnienia, na

każde żądanie, certyfikatu zgodności wystawionego przez jednostkę notyfikowaną.

1.

Sprawdzanie jednostkowe jest procedurą, przez którą producent sprawdza i zaświadcza,

że materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, dla których został wydany

certyfikat zgodności, są zgodne z odpowiednimi wymaganiami określonymi w ustawie.

Producent umieszcza oznakowanie CE na tym materiale i sporządza deklarację zgodności.

2.

Jednostka notyfikowana bada materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego i

przeprowadza badania określone w normach, o których mowa w art. 45, lub inne badania,

celem potwierdzenia jego zgodności z odpowiednimi wymaganiami określonymi w ustawie.

3.

Na podstawie pozytywnych wyników badań, o których mowa w ust. 2, jednostka notyfikowana

zamieszcza lub powoduje zamieszczenie swojego symbolu identyfikacyjnego na dopuszczonym

do obrotu materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego i sporządza deklarację

zgodności.

4.

Sporządzona przez producenta dokumentacja techniczna powinna umożliwiać dokonanie

oceny zgodności materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami

określonymi w ustawie oraz powinna ułatwiać zrozumienie konstrukcji, metod produkcji

i sposobu funkcjonowania tego materiału.

5.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 4, powinna zawierać

1)

ogólny opis typu;

2)

projekt koncepcyjny i rysunki techniczne oraz schematy części, podzespołów, obwodów;

3)

opisy i objaśnienia konieczne do zrozumienia rysunków technicznych, schematów oraz

działania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego lub systemu zabezpieczającego;

4)

wykaz norm, o których mowa w art. 45, zastosowanych w całości lub częściowo, oraz

opisy rozwiązań przyjętych w celu spełnienia zasadniczych wymagań określonych w ustawie,

jeżeli normy nie zostały zastosowane;

5)

wyniki wykonanych obliczeń konstrukcyjnych, przeprowadzonych badań;

6)

sprawozdania z badań i testów.

Do prowadzenia kontroli spełniania przez materiały wybuchowe przeznaczone do użytku

cywilnego zasadniczych wymagań oraz do postępowań w sprawie wprowadzenia do obrotu

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego niezgodnych z zasadniczymi

wymaganiami stosuje się przepisy rozdziału 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

1.

Oznakowanie CE powinno być umieszczone na materiałach wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego w sposób widoczny, czytelny i trwały lub, jeżeli jest to niemożliwe,

na przymocowanej do nich tabliczce znamionowej albo, jeżeli metody te nie są możliwe

do zastosowania, na opakowaniu. Tabliczka znamionowa powinna być tak zaprojektowana,

aby nie było możliwe jej ponowne użycie.

2.

Zabrania się umieszczania na materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

napisów, które są podobne do oznakowania CE i mogą wprowadzać w błąd. Wszelkie inne

oznaczenia mogą być umieszczane na tych materiałach pod warunkiem, że nie ograniczą

one widoczności i czytelności tego oznakowania.

3.

(uchylony).

(uchylony).

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

wyrobach pirotechnicznych widowiskowych - należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne

przeznaczone do celów rozrywkowych;

2)

wyrobach pirotechnicznych przeznaczonych do użytku teatralnego - należy przez to rozumieć

wyroby pirotechniczne przeznaczone do wykorzystania na scenie wewnątrz lub na zewnątrz

budynków, w tym w produkcji filmowej i telewizyjnej lub do podobnego użytku;

3)

wyrobach pirotechnicznych do pojazdów - należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne

będące elementami urządzeń bezpieczeństwa stosowanych w pojazdach zawierających materiały

pirotechniczne wykorzystywane do uruchamiania tych lub innych urządzeń;

4)

pozostałych wyrobach pirotechnicznych - należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne

inne niż wyroby, o których mowa w pkt 1 i 2, stosowane w kolejnictwie, leśnictwie,

lotnictwie, modelarstwie, ratownictwie, rolnictwie, żegludze oraz wyroby pirotechniczne

do pojazdów;

5)

wyrobach pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu - należy przez to rozumieć wyroby

pirotechniczne, o których mowa w pkt 1-4, lub grupy takich wyrobów pirotechnicznych

o podobnej konstrukcji i o podobnym działaniu, po raz pierwszy udostępniane, w celu

dystrybucji lub wykorzystania, na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym przez producenta lub importera, nieodpłatnie

albo za opłatą.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do

1)

wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych, zgodnie z odrębnymi przepisami, do niehandlowego

wykorzystania przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego,

Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony Rządu, Straż Graniczną, Służbę Celną,

Służbę Więzienną, armie obcych państw przebywające na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz jednostki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380, z 2010 r. Nr 57, poz. 353 oraz z 2012 r. poz. 908);

2)

wyposażenia morskiego, do którego stosuje się przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. Nr 93, poz. 899 oraz z 2011 r. Nr 228, poz. 1368);

3)

wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle lotniczym;

4)

kapiszonów przeznaczonych do zabawek, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, dotyczących zasadniczych wymagań dla zabawek;

5)

amunicji oraz amunicji ślepej.

1.

Producent lub importer dokonuje klasyfikacji wyrobów pirotechnicznych wprowadzanych

do obrotu zgodnie z ich przeznaczeniem i poziomem stwarzanego przez nie zagrożenia,

w tym poziomem natężenia emitowanego dźwięku, w następujący sposób

1)

wyroby pirotechniczne widowiskowe

a)

klasa 1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się bardzo niskim stopniem

zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także nieistotnym poziomem

natężenia emitowanego dźwięku, przeznaczone do użytku w budynkach oraz na zamkniętym

obszarze na zewnątrz budynków,

b)

klasa 2: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim stopniem zagrożenia

życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także niskim poziomem natężenia

emitowanego dźwięku, przeznaczone do użytku na zamkniętym obszarze na zewnątrz budynków,

c)

klasa 3: wyroby, które podczas działania charakteryzują się średnim stopniem zagrożenia

życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także nieszkodliwym dla zdrowia

ludzi poziomem natężenia emitowanego dźwięku, przeznaczone do użytku na dużych, otwartych

przestrzeniach na zewnątrz budynków,

d)

klasa 4: wyroby, które podczas działania charakteryzują się wysokim stopniem zagrożenia

życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także nieszkodliwym dla zdrowia

ludzi poziomem natężenia emitowanego dźwięku, określane również jako wyroby pirotechniczne

widowiskowe do zastosowań profesjonalnych, przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie

przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną;

2)

wyroby pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego

a)

klasa T1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim stopniem zagrożenia

życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska,

b)

klasa T2: wyroby przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie przez osoby posiadające

wiedzę specjalistyczną;

3)

pozostałe wyroby pirotechniczne

a)

klasa P1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim stopniem zagrożenia

życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska,

b)

klasa P2: wyroby przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie przez osoby posiadające

wiedzę specjalistyczną.

2.

Osobą posiadającą wiedzę specjalistyczną jest osoba, która uzyskała zaświadczenie

potwierdzające przygotowanie zawodowe, o którym mowa w art. 20 ust. 1.

3.

Jednostka notyfikowana potwierdza klasyfikację, o której mowa w ust. 1, w ramach dokonywania

oceny zgodności.

1.

Producent wyrobów pirotechnicznych jest obowiązany zapewnić, aby wyroby pirotechniczne

wprowadzane do obrotu były zgodne z zasadniczymi wymaganiami.

2.

W przypadku gdy producent wyrobów pirotechnicznych nie posiada siedziby na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

importer wyrobów pirotechnicznych jest obowiązany zapewnić, że producent realizuje

obowiązki wynikające z ustawy lub że zostaną one zrealizowane przez samego importera.

3.

Producent wyrobów pirotechnicznych

1)

przedkłada wyrób pirotechniczny jednostce notyfikowanej, która przeprowadza ocenę

zgodności tego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami;

2)

umieszcza na wyrobie pirotechnicznym oznakowanie CE i etykietę.

1.

Wyroby pirotechniczne wprowadzane do obrotu podlegają kontroli w zakresie spełniania

przez nie zasadniczych wymagań.

2.

Kontrolę spełniania przez wyroby pirotechniczne wprowadzane do obrotu zasadniczych

wymagań prowadzą

1)

wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej - w zakresie wyrobów pirotechnicznych klas

1-4;

2)

inspektorzy pracy - w zakresie wyrobów pirotechnicznych klas T1, T2, P1 i P2.

3

Kontrolę bezpieczeństwa przewozu wyrobów pirotechnicznych przeprowadza się na zasadach

określonych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

4.

(uchylony).

5.

Właściwy komendant powiatowy (miejski) Policji lub komendant straży gminnej (miejskiej)

jest obowiązany do zapewnienia pomocy organom, o których mowa w ust. 2, w toku wykonywania

czynności kontrolnych.

6.

Postępowania w sprawach dotyczących wyrobów pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu

niespełniających zasadniczych wymagań prowadzą

1)

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - w zakresie wyrobów pirotechnicznych

klas 1-4;

2)

okręgowi inspektorzy pracy - w zakresie wyrobów pirotechnicznych klas T1, T2, P1 i

P2.

7.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów sporządza corocznie, za poprzedni

rok kalendarzowy, informację o prowadzonych działaniach w zakresie kontroli wyrobów

pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu i przekazuje ją Komisji Europejskiej.

1.

Wyroby pirotechniczne muszą

1)

być zaprojektowane i wytworzone w taki sposób, aby przy zastosowaniu odpowiednich

technologii mogły zostać unieszkodliwione w sposób minimalnie uciążliwy dla środowiska;

2)

być badane w rzeczywistych warunkach ich używania; jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie

badania w warunkach laboratoryjnych, należy je przeprowadzić w takich warunkach, w

jakich wyrób pirotechniczny ma być używany;

3)

działać prawidłowo, gdy używa się ich zgodnie z przeznaczeniem.

2.

Do wyrobów pirotechnicznych należy dołączyć, sporządzone w języku polskim

1)

instrukcję obsługi wyrobu pirotechnicznego zawierającą, w miarę potrzeby, oznaczenia

dotyczące bezpiecznego przewozu, przechowywania, używania i unieszkodliwiania tych

wyrobów, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia bezpiecznych odległości użytkownika

od używanych wyrobów pirotechnicznych;

2)

informacje o urządzeniach i akcesoriach potrzebnych do bezpiecznego działania tych

wyrobów oraz instrukcje ich obsługi.

3.

Materiał pirotechniczny musi być umieszczony w wyrobach pirotechnicznych w trakcie

ich przechowywania, transportu oraz użytkowania, o ile instrukcja obsługi wyrobu pirotechnicznego

nie przewiduje inaczej.

Podczas przeprowadzania badania wyrobu pirotechnicznego należy zbadać następujące

jego właściwości oraz parametry techniczne

1)

zgodność wyrobu pirotechnicznego z rysunkiem konstrukcyjnym, z uwzględnieniem jego

struktury i charakterystycznych właściwości, masy i ilościowego składu chemicznego

stosowanego w wyrobie materiału pirotechnicznego oraz wymiarów;

2)

stabilność fizyczną i chemiczną wyrobu pirotechnicznego podczas jego przechowywania

i transportu;

3)

możliwość bezpiecznego przechowywania, transportu oraz używania wyrobu pirotechnicznego;

4)

stabilność chemiczną i termiczną zawartych w wyrobie pirotechnicznym materiałów pirotechnicznych;

5)

odporność na działanie wody, jeżeli wyrób pirotechniczny ma być używany w warunkach

wilgotnych lub w wodzie, a jej oddziaływanie może mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo

lub niezawodność jego działania;

6)

odporność na działanie niskich i wysokich temperatur, jeżeli przewiduje się przechowywanie

lub używanie wyrobu pirotechnicznego w takich temperaturach, a chłodzenie lub ogrzewanie

poszczególnych składników lub całego wyrobu może mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo

i niezawodność jego działania;

7)

środki bezpieczeństwa mające na celu zapobieganie przedwczesnemu lub niezamierzonemu

zapłonowi lub wybuchowi;

8)

odporność wyrobu pirotechnicznego i jego opakowania, a także innych części składowych

na pogorszenie się jakości tego wyrobu w przewidzianych w instrukcji obsługi tego

wyrobu warunkach jego składowania.

Wyroby pirotechniczne wprowadzane do obrotu nie mogą zawierać

1)

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, o których mowa w ustawie,

z wyjątkiem prochu czarnego, materiałów pirotechnicznych oraz piorunianu srebra, z

zastrzeżeniem art. 62i ust. 1 pkt 3;

2)

materiałów wybuchowych przeznaczonych do użycia przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej

Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony

Rządu, Straż Graniczną, Służbę Celną oraz Służbę Więzienną.

1.

Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 1 muszą spełniać następujące warunki

1)

bezpieczna odległość dla użytkownika w trakcie działania wyrobu pirotechnicznego widowiskowego

musi wynosić co najmniej 1 m; w przypadkach uzasadnionych wymaganiami bezpieczeństwa

odległość ta może być mniejsza;

2)

maksymalny poziom natężenia emitowanego dźwięku nie może przekraczać 120 dB (A, imp)

lub równoważnego poziomu natężenia dźwięku mierzonego inną odpowiednią metodą, w bezpiecznej

dla użytkownika odległości;

3)

masa piorunianu srebra w trzaskających kulkach nie może przekraczać 2,5 mg.

2.

Do klasy 1 wyrobów pirotechnicznych widowiskowych nie zalicza się petard, baterii

petard, petard błyskowych i baterii petard błyskowych.

3.

Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 2 muszą spełniać następujące warunki

1)

bezpieczna odległość dla użytkownika w trakcie działania wyrobu pirotechnicznego widowiskowego

musi wynosić co najmniej 8 m; w przypadkach uzasadnionych wymaganiami bezpieczeństwa

odległość ta może być mniejsza;

2)

maksymalny poziom natężenia emitowanego dźwięku nie może przekraczać 120 dB (A, imp)

lub równoważnego poziomu natężenia emitowanego dźwięku mierzonego inną odpowiednią

metodą, w bezpiecznej dla użytkownika odległości.

4.

Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 3 muszą spełniać następujące warunki

1)

bezpieczna odległość dla użytkownika w trakcie działania wyrobu pirotechnicznego widowiskowego

musi wynosić co najmniej 15 m; w przypadkach uzasadnionych wymaganiami bezpieczeństwa

odległość ta może być mniejsza;

2)

maksymalny poziom natężenia emitowanego dźwięku nie może przekraczać 120 dB (A, imp)

lub równoważnego poziomu natężenia emitowanego dźwięku mierzonego inną odpowiednią

metodą, w bezpiecznej dla użytkownika odległości.

1.

Wyroby pirotechniczne widowiskowe mogą być skonstruowane wyłącznie z materiałów ograniczających

do minimum zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska spowodowane rozrzutem

odłamków powstających w trakcie ich działania.

2.

Sposób zapłonu wyrobu pirotechnicznego widowiskowego musi być określony na etykiecie

lub w instrukcji obsługi.

3.

Wyroby pirotechniczne widowiskowe użytkowane zgodnie z instrukcją obsługi nie mogą

działać w sposób inny niż opisany przez producenta.

4.

Wyroby pirotechniczne widowiskowe klas 1, 2 i 3 muszą być zabezpieczone przed przypadkowym

zapłonem za pomocą osłony lub opakowania. Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy

4 muszą być zabezpieczone przed przypadkowym zapłonem w sposób określony przez producenta.

5.

Na wyrobach pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu producent umieszcza w sposób

widoczny, czytelny i nieusuwalny oznakowanie CE.

6.

Etykiety umieszczane na wyrobach pirotechnicznych, z wyjątkiem wyrobów pirotechnicznych

do pojazdów, muszą zawierać co najmniej

1)

nazwę i adres producenta lub, w przypadku gdy producent nie posiada siedziby na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

nazwę producenta oraz nazwę i adres importera;

2)

nazwę oraz określenie typu wyrobu pirotechnicznego;

3)

wskazanie wymagań dostępności dla użytkowników, w tym oznaczenia klasy wyrobu pirotechnicznego;

4)

określenie rodzaju miejsc, w których jest dozwolone używanie wyrobu pirotechnicznego;

5)

instrukcję obsługi wyrobu pirotechnicznego;

6)

wskazanie roku produkcji wyrobu pirotechnicznego widowiskowego klas 3 i 4;

7)

w uzasadnionych przypadkach określenie minimalnej bezpiecznej dla użytkownika wyrobu

pirotechnicznego odległości używania tego wyrobu;

8)

określenie ilości netto materiału pirotechnicznego.

7.

Etykiety umieszczane na wyrobach pirotechnicznych do pojazdów muszą zawierać

1)

nazwę i adres lub dane identyfikacyjne producenta lub, w przypadku gdy producent nie

posiada siedziby na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym, nazwę i adres importera;

2)

nazwę i określenie rodzaju wyrobu pirotechnicznego;

3)

instrukcję bezpieczeństwa.

8.

W przypadku gdy na wyrobie pirotechnicznym wprowadzanym do obrotu nie ma miejsca na

umieszczenie na nim etykiety, informacje, o których mowa w ust. 6, należy umieścić

na opakowaniu tego wyrobu.

9.

Do wyrobów pirotechnicznych, o których mowa w art. 62a pkt 3, dołącza się karty charakterystyki,

o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 z dnia 18 grudnia

2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń

w zakresie chemikaliów (REACH)

(Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.).

10.

Przepisów ust. 5-7 nie stosuje się do wyrobów pirotechnicznych prezentowanych podczas

targów, wystaw i pokazów w celach handlowych ani do wyrobów pirotechnicznych wytworzonych

w celu prowadzenia prac badawczo-rozwojowych oraz prób, o ile na wyrobie pirotechnicznym

w sposób widoczny umieszczona będzie informacja, że wyroby te nie będą sprzedawane,

dopóki producent nie doprowadzi do zgodności tych wyrobów z zasadniczymi wymaganiami.

1.

Pozostałe wyroby pirotechniczne projektuje się w taki sposób, aby ograniczyć do minimum

1)

zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska podczas ich używania zgodnie

z ich przeznaczeniem;

2)

ryzyko dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska spowodowane rozrzutem odłamków

w razie przypadkowego zapłonu.

2.

Sposób zapłonu pozostałych wyrobów pirotechnicznych musi być określony na widocznej

etykiecie lub w instrukcji obsługi.

3.

Pozostałe wyroby pirotechniczne, używane zgodnie z instrukcją ich obsługi, muszą działać

prawidłowo do daty ich ważności określonej przez producenta.

1.

Zapalniki muszą zapewnić prawidłowy zapłon wyrobów pirotechnicznych i posiadać wystarczającą

zdolność do takiego zapłonu w warunkach ich używania przewidzianych w instrukcji obsługi.

2.

Zapalniki należy chronić przed wyładowaniami elektrostatycznymi w normalnych warunkach

ich przechowywania i używania, przewidzianych w instrukcji obsługi.

3.

Zapalniki elektryczne należy chronić przed promieniowaniem elektromagnetycznym, działaniem

fal radiowych oraz prądami błądzącymi w normalnych warunkach ich przechowywania i

używania, przewidzianych w instrukcji obsługi.

4.

Osłony zapalników muszą mieć wytrzymałość mechaniczną wystarczającą do ochrony zawartego

w nich materiału pirotechnicznego przy poddaniu ich obciążeniom mechanicznym przewidzianym

w instrukcji obsługi.

5.

Czas spalania zapalników musi być określony w instrukcji obsługi wyrobu pirotechnicznego.

6.

Charakterystyki elektryczne zapalników elektrycznych, w tym natężenie prądu niepowodujące

zapłonu, natężenie prądu powodujące zapłon, ewentualny czas opóźnienia zapłonu oraz

opór elektryczny, muszą być określone w instrukcji obsługi wyrobu pirotechnicznego.

7.

Przewody zapalników elektrycznych muszą posiadać wystarczającą izolację elektryczną,

wytrzymałość mechaniczną oraz muszą zapewniać niezawodne połączenie z zapalnikiem

w stopniu gwarantującym bezpieczeństwo podczas ich stosowania zgodnie z instrukcją

obsługi wyrobu pirotechnicznego.

Wyroby pirotechniczne poddaje się, w zależności od potrzeb, następującym procedurom

oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami

1)

badaniu typu WE (moduł B) - wykonywanemu w sposób określony w art. 62n oraz zależnie

od wyboru producenta

a)

badaniu zgodności z typem (moduł C) - wykonywanemu w sposób określony w art. 62o,

b)

procedurze zapewnienia jakości produkcji (moduł D) - przeprowadzanej w sposób określony

w art. 62p, zwanej dalej „systemem zapewnienia jakości produkcji”,

c)

procedurze zapewnienia jakości wyrobu (moduł E) - przeprowadzanej w sposób określony

w art. 62r, zwanej dalej „systemem zapewnienia jakości wyrobu”;

2)

sprawdzaniu jednostkowemu (moduł G) - wykonywanemu w sposób określony w art. 62s;

3)

systemem pełnego zapewniania jakości (moduł H), o którym mowa w art. 62t - w zakresie

dotyczącym wyrobów pirotechnicznych widowiskowych klasy 4.

1.

Badanie typu WE jest procedurą, poprzez którą jednostka notyfikowana sprawdza i deklaruje,

że próbka reprezentatywna badanego rodzaju wyrobu pirotechnicznego spełnia zasadnicze

wymagania.

2.

Wniosek o przeprowadzenie badania typu WE producent składa w wybranej jednostce notyfikowanej.

3.

Wniosek musi zawierać

1)

nazwę i adres producenta wyrobu pirotechnicznego takiego wyrobu;

2)

pisemne oświadczenie, że taki sam wniosek nie został złożony w innej jednostce notyfikowanej;

3)

dokumentację techniczną, o której mowa w ust. 5.

4.

Wnioskodawca musi udostępnić jednostce notyfikowanej próbkę reprezentatywną badanego

rodzaju wyrobu pirotechnicznego, zwaną dalej „typem”. Jednostka notyfikowana może

zażądać kolejnych próbek reprezentatywnych, jeżeli są one potrzebne do przeprowadzenia

programu badań.

5.

Dokumentacja techniczna musi pozwolić na dokonanie oceny zgodności wyrobu pirotechnicznego

z zasadniczymi wymaganiami. Dokumentacja techniczna musi, w zakresie istotnym dla

dokonania tej oceny, zawierać projekt, dane dotyczące wytworzenia i działania wyrobu

pirotechnicznego oraz

1)

ogólny opis typu;

2)

projekt koncepcyjny - w szczególności rysunki techniczne i schematy części, podzespołów

oraz obwodów;

3)

opisy i objaśnienia niezbędne do odczytania rysunków technicznych i schematów;

4)

opis działania wyrobu pirotechnicznego;

5)

wykaz norm zharmonizowanych stosowanych w całości lub częściowo oraz opisy rozwiązań

zastosowanych w celu spełnienia zasadniczych wymagań, jeżeli normy zharmonizowane

nie zostały zastosowane;

6)

wyniki dokonanych obliczeń konstrukcyjnych i przeprowadzonych badań;

7)

sprawozdania z badań.

6.

Jednostka notyfikowana

1)

sprawdza, czy typ został wytworzony zgodnie z dokumentacją techniczną;

2)

wykonuje lub zleca wykonanie badań i testów niezbędnych do sprawdzenia, czy rozwiązania

przyjęte przez producenta spełniają zasadnicze wymagania w przypadku, gdy normy zharmonizowane

nie zostały zastosowane;

3)

wykonuje lub zleca wykonanie badań i testów niezbędnych do sprawdzenia, czy producent

zastosował odpowiednie normy zharmonizowane;

4)

uzgadnia z wnioskodawcą miejsce przeprowadzenia badań i testów.

7.

Jeżeli typ spełnia zasadnicze wymagania, jednostka notyfikowana wydaje wnioskodawcy

certyfikat badania typu WE. Certyfikat ten musi zawierać nazwę i adres producenta,

wyniki badań i informacje niezbędne dla identyfikacji zatwierdzonego typu. Do certyfikatu

załącza się wykaz odpowiednich części dokumentacji technicznej i przechowuje się jego

kopię.

8.

W przypadku gdy jednostka notyfikowana odmawia wydania certyfikatu badania typu WE,

uzasadnia przyczynę odmowy oraz poucza o możliwości zwrócenia się o ponowne rozpatrzenie

wniosku.

9.

Wnioskodawca powiadamia jednostkę notyfikowaną, która posiada dokumentację techniczną

dotyczącą certyfikatu badania typu WE, o zmianach wprowadzonych lub planowanych do

wprowadzenia do zatwierdzonego wyrobu, jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na zgodność

wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub warunkami dotyczącymi jego używania. Jednostka

notyfikowana przeprowadza dodatkowe zatwierdzenie wyrobu pirotechnicznego oraz wystawia

dokument uzupełniający do wydanego certyfikatu badania typu WE.

10.

W przypadku gdy producent nie posiada siedziby na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przechowywanie i udostępnianie

dokumentacji technicznej wyrobu pirotechnicznego należy do osoby, która wprowadza

dany wyrób pirotechniczny do obrotu.

11.

Producent przechowuje wraz z dokumentacją techniczną kopie certyfikatów badania typu

WE i uzupełnień do nich przez okres co najmniej 10 lat od daty wytworzenia ostatniego

wyrobu pirotechnicznego.

1.

Badanie zgodności z typem jest procedurą, poprzez którą producent zapewnia i deklaruje,

że dany wyrób pirotechniczny jest zgodny z typem opisanym w certyfikacie badania typu

WE i spełnia zasadnicze wymagania, które mają do niego zastosowanie. Producent umieszcza

oznakowanie CE na wyrobie pirotechnicznym i sporządza pisemną deklarację zgodności.

2.

Producent musi podjąć wszelkie konieczne działania w celu zapewnienia, aby proces

wytwarzania wyrobów pirotechnicznych gwarantował zgodność wytworzonego wyrobu pirotechnicznego

z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami.

3.

Do badania zgodności z typem przepis art. 62n ust. 10 stosuje się odpowiednio.

4.

Producent musi przechowywać kopie deklaracji zgodności przez okres co najmniej 10

lat od momentu wytworzenia ostatniego wyrobu pirotechnicznego.

5.

Jednostka notyfikowana wybrana przez producenta wykonuje badania lub podejmuje działania

mające na celu wykonanie badań wyrobu pirotechnicznego w określonych odstępach czasu.

Próbka reprezentatywna wyrobów pirotechnicznych pobrana u producenta przez jednostkę

notyfikowaną musi zostać poddana odpowiednim badaniom i testom, określonym w normach

zharmonizowanych lub równoważnym, w celu sprawdzenia zgodności tych wyrobów z zasadniczymi

wymaganiami. W przypadku gdy co najmniej jedna zbadana próbka wyrobu pirotechnicznego

nie spełnia zasadniczych wymagań, jednostka notyfikowana podejmuje odpowiednie działania.

6.

Producent w trakcie procesu wytwarzania wyrobów pirotechnicznych umieszcza na każdym

egzemplarzu wyrobu pirotechnicznego numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej,

na jej odpowiedzialność.

1.

System zapewnienia jakości produkcji jest procedurą, poprzez którą producent wypełniający

zobowiązania, o których mowa w ust. 3, zapewnia i deklaruje, że dane wyroby pirotechniczne

są zgodne z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE i spełniają zasadnicze wymagania.

Producent umieszcza oznakowanie CE na każdym wyrobie pirotechnicznym i sporządza pisemną

deklarację zgodności.

2.

Obok oznakowania CE producent umieszcza numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej

odpowiedzialnej za kontrole, o których mowa w ust. 15.

3.

Producent stosuje zatwierdzony system zapewnienia jakości produkcji, kontroli produktu

końcowego i badań, o którym mowa w ust. 7. Producent podlega kontroli, o której mowa

w ust. 15-18.

4.

Producent stosując system zapewnienia jakości produkcji, składa w jednostce notyfikowanej

wniosek o przeprowadzenie oceny tego systemu w stosunku do określonych we wniosku

wyrobów pirotechnicznych.

5.

Wniosek musi zawierać informacje dotyczące danej klasy wyrobów pirotechnicznych będących

przedmiotem wniosku.

6.

Do wniosku należy dołączyć

1)

dokumentację systemu zapewnienia jakości produkcji;

2)

dokumentację techniczną zatwierdzonego typu;

3)

kopię certyfikatu badania typu WE.

7.

System zapewnienia jakości produkcji musi gwarantować zgodność wyrobu z typem opisanym

w certyfikacie badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami, które dotyczą tego

wyrobu.

8.

Producent dokumentuje, w systematyczny i uporządkowany sposób, wszystkie elementy,

wymagania i przepisy, które zastosował, w formie spisanych zasad postępowania, procedur

i instrukcji.

9.

Dokumentacja systemu zapewnienia jakości produkcji musi umożliwiać jednoznaczną interpretację

programów zapewnienia jakości, planów, instrukcji i zapisów związanych z systemem

zapewnienia jakości produkcji. Dokumentacja ta w szczególności musi zawierać opis

1)

celów dotyczących jakości oraz struktury organizacyjnej, zakresu odpowiedzialności

i uprawnień producenta w odniesieniu do jakości wyrobów pirotechnicznych;

2)

procesów wytwarzania, technik zarządzania jakością i technik zapewnienia jakości,

procesów i systematycznych działań, które będą stosowane;

3)

badań i testów, które będą przeprowadzane przed wytwarzaniem, podczas wytwarzania

i po jego zakończeniu, oraz częstotliwość ich przeprowadzania;

4)

zapisów dotyczących jakości produkcji wyrobów pirotechnicznych, takich jak sprawozdania

z kontroli oraz dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące wzorcowania, a także protokoły

dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy;

5)

środków monitorujących osiąganie wymaganej jakości wyrobów pirotechnicznych oraz skuteczności

funkcjonowania systemu zapewnienia jakości produkcji tych wyrobów.

10.

Jednostka notyfikowana ocenia system zapewnienia jakości produkcji w celu stwierdzenia,

czy spełnia on wymagania, o których mowa w ust. 7-9. Systemy zapewnienia jakości produkcji,

które stosują odpowiednie normy zharmonizowane, muszą spełniać te wymagania.

11.

W skład zespołu audytorów dokonujących oceny, o której mowa w ust. 10, musi wchodzić

co najmniej 1 osoba posiadająca doświadczenie w ocenie technologii danego wyrobu pirotechnicznego.

12.

Jednostka notyfikowana dokonuje oceny systemu zapewnienia jakości produkcji oraz przeprowadza

kontrole w zakładzie producenta. Wyniki przeprowadzonej oceny zawierające wyniki badań,

jednostka notyfikowana przekazuje producentowi.

13.

Producent musi zobowiązać się do wypełniania zobowiązań wynikających z zatwierdzonego

systemu zapewnienia jakości produkcji oraz utrzymywania go na właściwym i skutecznym

poziomie, a także informować jednostkę notyfikowaną, która zatwierdziła ten system,

o każdej proponowanej jego zmianie.

14.

Jednostka notyfikowana ocenia proponowane zmiany i decyduje, czy zmieniony system

zapewnienia jakości produkcji spełnia wymagania, o których mowa w ust. 7-9, czy też

jest wymagana ponowna jego ocena. Wyniki przeprowadzonej oceny wraz z wynikami badań

przekazuje niezwłocznie producentowi.

15.

Jednostka notyfikowana kontroluje system zapewnienia jakości produkcji w celu upewnienia

się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego systemu

zapewnienia jakości.

16.

Producent umożliwia jednostce notyfikowanej, w celu przeprowadzenia kontroli, dostęp

do pomieszczeń wytwórczych, kontroli jakości, badawczych i magazynowych oraz przekazuje

niezbędne informacje, a w szczególności udostępnia

1)

dokumentację dotyczącą systemu zapewnienia jakości produkcji;

2)

zapisy związane z systemem, o którym mowa w pkt 1, takie jak sprawozdania z kontroli,

dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące wzorcowania, a także dane dotyczące kwalifikacji

pracowników przeprowadzających badania i testy.

17.

Jednostka notyfikowana przeprowadza okresowe audyty w celu upewnienia się, że producent

utrzymuje i stosuje system zapewnienia jakości produkcji oraz przekazuje producentowi

sprawozdania z tych audytów.

18.

Jednostka notyfikowana może dodatkowo przeprowadzać nieplanowane kontrole u producenta.

Podczas tych kontroli może przeprowadzać badania lub zlecać ich przeprowadzenie w

celu zweryfikowania, czy system zapewnienia jakości produkcji funkcjonuje prawidłowo.

Jednostka notyfikowana przekazuje producentowi sprawozdanie z kontroli i badań, jeżeli

badania takie przeprowadzono.

19.

Producent przechowuje, przez okres co najmniej 10 lat od daty wytworzenia lub wprowadzenia

do obrotu ostatniego wyrobu

1)

dokumentację, o której mowa w ust. 6 pkt 1 i 2;

2)

dokumentację dotyczącą zmiany zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości produkcji.

20.

Jednostka notyfikowana przekazuje pozostałym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące

wydanych lub cofniętych zatwierdzeń systemów zapewnienia jakości produkcji.

1.

System zapewnienia jakości wyrobu jest procedurą, poprzez którą producent spełniający

zobowiązania, o których mowa w art. 62p ust. 3, zapewnia i deklaruje, że badane wyroby

pirotechniczne są zgodne z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE.

2.

Przepisy art. 62p ust. 3-20 stosuje się odpowiednio do systemu zapewnienia jakości

wyrobu.

1.

Sprawdzanie jednostkowe jest procedurą, poprzez którą producent zapewnia i deklaruje,

że wyrób pirotechniczny, dla którego wydano certyfikat badania typu WE, jest zgodny

z zasadniczymi wymaganiami. Producent umieszcza oznakowanie CE na wyrobie i sporządza

pisemną deklarację zgodności.

2.

Jednostka notyfikowana bada wyrób pirotechniczny i przeprowadza badania wymienione

w normach zharmonizowanych lub równoważne badania w celu potwierdzenia zgodności wyrobu

z zasadniczymi wymaganiami.

3.

Jednostka notyfikowana umieszcza swój numer identyfikacyjny lub zleca jego umieszczenie

na zatwierdzonym wyrobie pirotechnicznym oraz wystawia certyfikat zgodności dotyczący

przeprowadzonych badań.

4.

Dokumentacja techniczna musi umożliwić ocenę zgodności wyrobu pirotechnicznego z zasadniczymi

wymaganiami oraz odczytanie projektu, procesu wytwarzania i działania wyrobu pirotechnicznego,

a także zawierać

1)

opis typu;

2)

projekt i rysunki techniczne oraz schematy części, podzespołów i obwodów;

3)

opisy i objaśnienia niezbędne do odczytania projektów oraz rysunków technicznych,

schematów części, podzespołów oraz obwodów;

4)

opis działania wyrobu pirotechnicznego;

5)

wykaz norm zharmonizowanych, stosowanych w całości lub częściowo oraz, w przypadku

niezastosowania tych norm, przyjęte opisy rozwiązań w celu spełnienia zasadniczych

wymagań;

6)

wyniki obliczeń konstrukcyjnych i przeprowadzonych badań;

7)

sprawozdania z badań.

1.

Pełne zapewnianie jakości wyrobu jest procedurą, poprzez którą producent spełniający

wymagania określone w art. 62p ust. 3 zapewnia i deklaruje, że wyroby pirotechniczne

widowiskowe klasy 4 spełniają zasadnicze wymagania.

2.

Przepisy art. 62p ust. 7, 8, 10-15 i 17-20 stosuje się odpowiednio do pełnego zapewniania

jakości wyrobu.

3.

Producent składa w jednostce notyfikowanej wniosek o ocenę systemu zapewniania jakości.

Wniosek musi zawierać

1)

informacje o przewidzianej klasie wyrobu pirotechnicznego będącego przedmiotem wniosku;

2)

dokumentację dotyczącą systemu zapewniania jakości.

4.

Dokumentacja systemu pełnego zapewniania jakości musi umożliwiać jednoznaczną interpretację

programów i planów jakości, instrukcji i sprawozdań dotyczących jakości oraz zawierać

w szczególności opis

1)

celów dotyczących jakości oraz struktury organizacyjnej, obowiązków i uprawnień producenta

w odniesieniu do projektu i jakości wyrobu pirotechnicznego;

2)

specyfikacji technicznych i konstrukcyjnych, łącznie z zastosowanymi normami, a także,

w przypadku gdy normy zharmonizowane nie zostały w pełni zastosowane, opis środków,

które będą stosowane w celu spełnienia zasadniczych wymagań;

3)

techniki kontroli i sprawdzania gotowego wyrobu pirotechnicznego, procedur i systematycznych

działań, które będą stosowane podczas wytwarzania wyrobu pirotechnicznego zaklasyfikowanego

do określonej klasy;

4)

odpowiednich technologii wytwarzania, kontroli jakości i zapewniania jakości, zastosowanych

procedur i systematycznych działań;

5)

kontroli, które będą przeprowadzane przed wytworzeniem, w trakcie wytwarzania i po

wytworzeniu, a także częstotliwość ich przeprowadzania;

6)

zapisów dotyczących jakości, takich jak: protokoły kontroli jakości, wyniki badań,

dane dotyczące wzorcowania, a także protokoły dotyczące kwalifikacji lub uprawnień

pracowników przeprowadzających badania i testy;

7)

środków monitorujących osiąganie wymaganej jakości i projektowania wyrobu oraz skuteczności

funkcjonowania systemu pełnego zapewniania jakości.

5.

Producent umożliwia jednostce notyfikowanej dostęp do stanowisk projektowania, wytwarzania,

kontroli jakości, badania i magazynowania w celu dokonania kontroli oraz dostarcza

wszelkie niezbędne informacje, a w szczególności

1)

dokumentację systemu pełnego zapewniania jakości;

2)

zapisy dotyczące systemu zapewniania jakości w dziedzinie badań i rozwoju, takie jak

wyniki analiz, obliczeń i badań;

3)

zapisy dotyczące systemu pełnego zapewniania jakości w dziedzinie produkcji, takie

jak: sprawozdania z kontroli jakości, dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące

wzorcowania, a także protokoły dotyczące kwalifikacji lub uprawnień pracowników przeprowadzających

badania i testy.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału stosuje się przepisy

ustawy z dnia 30 sierpnia o systemie oceny zgodności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 54 ust. 2, art.

55 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia.

Kto dokonuje przemieszczenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego

albo amunicji bez wymaganej zgody,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 3.

W razie skazania za przestępstwo, o którym mowa w art. 63, sąd orzeka przepadek materiałów

wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, amunicji, a także innych przedmiotów,

które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa albo pochodzących

bezpośrednio z przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

1.

Kto udaremnia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy w zakresie

przechowywania, posiadania, używania lub przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych

do użytku cywilnego,

podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do

użytku cywilnego uzyskane na podstawie dotychczasowych przepisów oraz zezwolenia na

nabywanie i przechowywanie środków strzałowych wydane na podstawie przepisów Prawa geologicznego i górniczego zachowują ważność przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

(pominięty).

W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w pkt 12 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu

„

13)

środkami strzałowymi są materiały wybuchowe w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007).

”

;

2)

w art. 78 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady przechowywania i używania środków strzałowych w zakładach górniczych,

2)

szczegółowe zasady przechowywania i używania sprzętu strzałowego w zakładach górniczych

- kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego i bezpieczeństwa pracowników

zatrudnionych przy przechowywaniu lub używaniu środków strzałowych i sprzętu strzałowego

w poszczególnych rodzajach zakładów górniczych oraz przy wykonywaniu robót górniczych.

”

;

3)

w art. 109

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Organy nadzoru górniczego wydają, w drodze decyzji administracyjnej

1)

zezwolenia na oddanie do ruchu w zakładzie górniczym obiektów, maszyn i urządzeń,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 78 ust. 1,

2)

pozwolenia na używanie środków strzałowych w zakładach górniczych,

3)

zezwolenia na przechowywanie i używanie sprzętu strzałowego w zakładach górniczych.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Organy właściwe w sprawach wydawania pozwoleń na nabywanie i przechowywanie środków

strzałowych w zakładach górniczych określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007).

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do

1)

bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w

tym w podziemnych wyrobiskach górniczych,

2)

wykonywania robót geologicznych.

”

(pominięty).

W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. Nr 53, poz. 549, z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych,

w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007).

”

;

2)

w art. 11 w pkt 7 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje pkt 8 w brzmieniu

„

8)

używania broni sygnałowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych

oraz w trakcie imprez sportowych.

”

;

3)

po art. 44 dodaje się art. 44a w brzmieniu

„

Art. 44a.

Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę

zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007).

”

(pominięty).

W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. Nr 67, poz. 679 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676) w art. 3 ust. 2 pkt 1 w lit. a) skreśla się wyrazy „z wyłączeniem amunicji, o której

mowa w pkt 3,”.

(pominięty).

Tracą moc art. 19 i art. 24-26, a także art. 27, 28 i 32-35 w części dotyczącej materiałów wybuchowych

ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

(Dz. U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 88, poz. 554 i Nr 114, poz. 740, z 1999 r. Nr 53, poz. 549 oraz z 2001 r. Nr 67, poz. 679).

(pominięty).

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej czynności

wykonywane przez organy kontroli granicznej i celnej, o których mowa w art. 30 ust.

1 i 2, nie są czynnościami z zakresu kontroli ruchu granicznego albo kontroli celnej.

Przepisy rozdziałów 3-5 stosuje się od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej

do Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

1.

Zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na wykonywanie

działalności gospodarczej, dla której przepisy ustaw zmienianych niniejszą ustawą

nie przewidują obowiązku uzyskania zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności

regulowanej, tracą ważność z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Postępowania w sprawach o udzielenie zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wszczęte i

niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, umarza się.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;

3)

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 124, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 131 i art. 132, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 70, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 148

ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.