Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie inspekcji i audytów oraz certyfikatów statku morskiego

Rozporządzenie określa

1)

terminy, zakres oraz tryb przeprowadzania inspekcji i audytów statku morskiego, zwanego

dalej „statkiem”;

2)

rodzaje i wzory certyfikatów statku.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do jachtów morskich.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

Konwencja SOLAS - konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”;

2)

Kodeks HSC - Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich, określony w

prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS

3)

Kodeks SPS - Kodeks bezpieczeństwa statków specjalistycznych, określony w prawidle

4 rozdziału II-1 Konwencji SOLAS

4)

Kodeks ISM - kodeks, o którym mowa w art. 5 pkt 34 ustawy;

5)

statek towarowy - statek, o którym mowa w prawidle 2 rozdziału I Konwencji SOLAS;

6)

statek specjalistyczny - statek wyposażony w specjalne urządzenia związane z jego

przeznaczeniem, przeznaczony lub używany do przewozu personelu specjalistycznego,

znajdującego się na nim w związku z jego przeznaczeniem, niezależnie od załogi statku,

którego liczba łącznie z pasażerami jest większa niż 12 osób;

7)

jednostka szybka - statek określony w prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS;

8)

szybki statek pasażerski - jednostkę szybką przeznaczoną lub używaną do przewozu więcej

niż 12 pasażerów;

9)

jednostka dynamicznie unoszona - statek posiadający możliwość poruszania się po powierzchni

lub nad powierzchnią wody, którego charakterystyka różni się od charakterystyki statków

wypornościowych, do których mają zastosowanie konwencje międzynarodowe;

10)

krótka podróż morska - podróż, w czasie której statek nie oddala się na odległość

większą niż 200 mil morskich od portu lub miejsca, w którym pasażerowie i załoga mogą

znaleźć bezpieczne schronienie, a odległość pomiędzy portem, z którego rozpoczęto

podróż, a końcowym portem przeznaczenia oraz podróż powrotna nie przekraczają 600

mil morskich, przy czym końcowym portem przeznaczenia jest ostatni odwiedzony w planowanej

podróży port, z którego statek rozpoczyna podróż powrotną do portu, w którym ją rozpoczął;

11)

żegluga międzynarodowa - żeglugę poza obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej,

z wyłączeniem żeglugi uprawianej przez statki pasażerskie odbywające żeglugę pomiędzy

portami tego samego państwa;

12)

żegluga krajowa - żeglugę na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

żegluga przybrzeżna - żeglugę w odległości nie większej niż 20 mil morskich od brzegu

w rejonie Morza Bałtyckiego lub innego morza zamkniętego o podobnych warunkach żeglugowych;

14)

żegluga osłonięta - żeglugę na Zalewie Szczecińskim, Zalewie Wiślanym, w Zatoce Puckiej

oraz części Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską

Hel z latarnią morską w Krynicy Morskiej;

15)

żegluga portowa - żeglugę w granicach portów, a także na akwenie od północnej granicy

portu Szczecin do linii równoleżnika przechodzącego przez Bramę Torową nr 4, na Kanale

Piastowskim, Zalewie Kamieńskim i w cieśninie Dziwnie do pławy W2;

16)

nowy statek pasażerski w żegludze krajowej - statek pasażerski w żegludze krajowej,

którego stępkę położono lub który znajdował się na podobnym etapie budowy nie wcześniej

niż w dniu 1 lipca 1998 r., przy czym za podobny etap budowy uważa się etap, w którym

a)

rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz

b)

rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo jednego procenta przybliżonej masy materiałów

konstrukcyjnych - w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;

17)

istniejący statek pasażerski w żegludze krajowej - każdy statek pasażerski w żegludze

krajowej, który nie jest nowym statkiem pasażerskim w żegludze krajowej;

18)

nowy statek rybacki - statek rybacki, w sprawie którego

a)

w dniu 1 stycznia 1999 r. lub po tej dacie zawarto umowę dotyczącą budowy lub znaczącej

przebudowy lub

b)

przed dniem 1 stycznia 1999 r. zawarto umowę dotyczącą budowy lub znaczącej przebudowy

i który został dostarczony nie wcześniej niż 3 lata po tej dacie, lub

c)

nie istnieje umowa dotycząca budowy, a dnia 1 stycznia 1999 r. lub po tej dacie

-

położono stępkę lub

-

rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem, lub

-

rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton lub jednego procenta przybliżonej masy materiałów

konstrukcyjnych - w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;

19)

istniejący statek rybacki - każdy statek rybacki, który nie jest nowym statkiem rybackim.

Inspekcję wstępną przeprowadza się

1)

przed rozpoczęciem żeglugi - na statku nowo wybudowanym, przebudowanym lub odbudowanym;

2)

przed rozpoczęciem żeglugi w porcie lub pomiędzy portami w innym państwie Unii Europejskiej

na istniejącym statku pasażerskim dotychczas odbywającym podróże na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

po utracie ważności certyfikatu w trakcie okresowego wyłączenia statku z eksploatacji,

jeśli wyłączenie to trwało co najmniej 1 rok;

4)

w przypadku zmiany przynależności statku z obcej na polską - po zmianie przynależności.

1.

Inspekcję roczną przeprowadza się corocznie, w okresie od trzech miesięcy przed upływem

każdej daty rocznicowej certyfikatu do trzech miesięcy po upływie tej daty.

2.

Inspekcji rocznej nie przeprowadza się w roku, w którym została przeprowadzona inspekcja

pośrednia.

Inspekcję pośrednią przeprowadza się w okresie od trzech miesięcy przed upływem drugiej

lub trzeciej daty rocznicowej certyfikatu do trzech miesięcy po upływie tej daty.

1.

Inspekcję odnowieniową przeprowadza się przed datą upływu ważności certyfikatu.

2.

W przypadku gdy inspekcja odnowieniowa jest zakończona nie wcześniej niż trzy miesiące

przed datą upływu ważności certyfikatu, przeprowadzenie inspekcji nie powoduje zmiany

daty rocznicowej na nowym certyfikacie.

Inspekcję doraźną przeprowadza się pomiędzy innymi rodzajami inspekcji, w przypadkach

określonych w art. 20 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy.

1.

Audyt wstępny przeprowadzany na statkach w celu uzyskania certyfikatu zarządzania

bezpieczeństwem lub dokumentu tymczasowego przeprowadza się w terminach określonych

w § 4.

2.

Audyt wstępny przeprowadzany u armatora w celu uzyskania dokumentu zgodności lub dokumentu

tymczasowego przeprowadza się

1)

przed rozpoczęciem eksploatacji statku przez nowo powstałego armatora lub armatora

nowo zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

po utracie ważności dokumentu zgodności w trakcie przerwy w eksploatacji statku przez

armatora, jeśli przerwa ta trwała co najmniej 1 rok;

3)

po wycofaniu dokumentu zgodności przez organ inspekcyjny;

4)

przed rozpoczęciem eksploatacji nowego typu statku przez armatora.

Audyt roczny przeprowadza się corocznie, w okresie od trzech miesięcy przed upływem

każdej daty rocznicowej dokumentu zgodności do trzech miesięcy po upływie tej daty.

Audyt pośredni przeprowadza się pomiędzy drugą i trzecią datą rocznicową certyfikatu

zarządzania bezpieczeństwem.

1.

Audyt odnowieniowy przeprowadza się przed datą upływu ważności dokumentu zgodności

lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem.

2.

W przypadku gdy audyt odnowieniowy jest zakończony nie wcześniej niż trzy miesiące

przed datą upływu ważności dokumentu zgodności lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem,

przeprowadzenie audytu nie powoduje zmiany daty rocznicowej na nowym dokumencie zgodności

lub certyfikacie zarządzania bezpieczeństwem.

3.

W przypadku zakończenia audytu odnowieniowego po upływie ważności dokumentu zgodności

lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem, przeprowadzenie audytu nie powoduje zmiany

daty rocznicowej na nowym dokumencie zgodności lub certyfikacie zarządzania bezpieczeństwem.

4.

W przypadku zakończenia audytu odnowieniowego w okresie powyżej trzech miesięcy przed

datą upływu ważności dokumentu zgodności lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem,

nowa data rocznicowa będzie taka sama jak dzień i miesiąc zakończenia audytu.

Audyt dodatkowy przeprowadza się pomiędzy innymi rodzajami audytów w przypadku konieczności

dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu zarządzania bezpieczeństwem.

1.

Inspekcja wstępna obejmuje

1)

potwierdzenie zgodności z wymaganiami umów międzynarodowych, o których mowa w art.

5 pkt 33 ustawy;

2)

potwierdzenie zgodności zasadniczych parametrów i oznakowania ze świadectwem pomiarowym

i świadectwem wolnej burty;

3)

sprawdzenie ważności dokumentów potwierdzających dokonanie na statku przeglądów, o

których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy, przeprowadzanych zgodnie z Wytycznymi do przeglądów

zgodnie ze zharmonizowanym systemem nadzoru i certyfikacji (HSSC), określonymi w prawidle

6 rozdziału I Konwencji SOLAS;

4)

potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w wiążących Rzeczpospolitą Polską umowach

międzynarodowych w zakresie bezpieczeństwa żeglugi i życia na morzu, innych niż określone

w pkt 1;

5)

potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w przepisach dotyczących budowy statku,

jego stałych urządzeń i wyposażenia dla statków nieobjętych umowami międzynarodowymi;

6)

sprawdzenie, czy na statku znajdują się oryginały certyfikatów potwierdzających wymogi,

o których mowa w pkt 1-5, oraz kopia dokumentu zgodności.

2.

W przypadku promów pasażerskich typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich inspekcja

wstępna przeprowadzana przed rozpoczęciem żeglugi obejmuje dodatkowo czynności określone

w § 20 oraz załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 marca

2012 r. w sprawie inspekcji państwa portu

(Dz. U. poz. 597).

1.

Inspekcja roczna obejmuje sprawdzenie, czy stan statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia

nie uległ zmianie w stosunku do stanu ustalonego podczas inspekcji wstępnej i jest

zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach, o których mowa w § 14 ust. 1 pkt 1,

4 i 5.

2.

W przypadku promów pasażerskich typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich inspekcja

roczna obejmuje dodatkowo sprawdzenie wykonania lub przeprowadzenie czynności określonych

w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 marca

2012 r. w sprawie inspekcji państwa portu.

Inspekcja pośrednia obejmuje sprawdzenie elementów bezpieczeństwa statku niezbędnych

do stwierdzenia, czy stan statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia nie uległ zmianie

w stosunku do stanu ustalonego podczas inspekcji wstępnej, wyłączając zmiany wynikające

z eksploatacji statku, i jest zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach, o których

mowa w § 14 ust. 1 pkt 1, 4 i 5.

Inspekcja odnowieniowa obejmuje czynności określone w § 15 ust. 1.

Zakres inspekcji doraźnej obejmuje czynności zależne od okoliczności, których zaistnienie

spowodowało konieczność przeprowadzenia tej inspekcji.

1.

Audyt wstępny obejmuje ocenę zgodności systemu zarządzania bezpieczeństwem z celami

określonymi w części A pkt 1.2 Kodeksu ISM.

2.

Audyt wstępny przeprowadzany w celu uzyskania

1)

tymczasowego dokumentu zgodności lub tymczasowego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

obejmuje potwierdzenie, że dokumentacja systemu zarządzania bezpieczeństwem spełnia

wymagania Kodeksu ISM;

2)

dokumentu zgodności lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem obejmuje potwierdzenie,

że system zarządzania bezpieczeństwem obowiązujący w siedzibie armatora i na statku

funkcjonuje zgodnie z wymaganiami Kodeksu ISM, przy czym system zarządzania bezpieczeństwem

powinien obowiązywać w siedzibie armatora oraz na co najmniej jednym statku z każdego

typu statku eksploatowanego przez armatora od co najmniej trzech miesięcy.

3.

Audyt wstępny przeprowadzany w celu uzyskania certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

obejmuje dodatkowo sprawdzenie, czy dokument zgodności armatora eksploatującego dany

statek ma zastosowanie dla danego typu statku.

Audyt roczny obejmuje ocenę efektywności funkcjonowania systemu zarządzania bezpieczeństwem,

w tym weryfikację poprawności dokumentacji co najmniej jednego statku każdego typu,

do którego ma zastosowanie dokument zgodności.

Audyt pośredni obejmuje ocenę efektywności funkcjonowania systemu zarządzania bezpieczeństwem

na statku oraz stwierdzenie, czy zmiany wprowadzone do systemu zarządzania bezpieczeństwem

są zgodne z wymaganiami Kodeksu ISM.

Audyt odnowieniowy obejmuje ocenę wszystkich elementów systemu zarządzania bezpieczeństwem

i działalności armatora, do której odnoszą się wymagania Kodeksu ISM.

Zakres audytu dodatkowego obejmuje czynności zależne od okoliczności, których zaistnienie

spowodowało konieczność przeprowadzenia tego audytu.

1.

Inspekcje i audyty są przeprowadzane na wniosek armatora lub kapitana statku, z wyjątkiem

inspekcji doraźnych i audytów dodatkowych, które są przeprowadzane na wniosek lub

w wyniku decyzji podmiotów innych niż armator lub kapitan statku.

2.

Statek zgłoszony przez armatora lub kapitana statku do inspekcji lub audytu powinien

być przygotowany do sprawnego i bezpiecznego ich przeprowadzenia.

3.

W trakcie przeprowadzania inspekcji lub audytu na statku powinien być obecny kapitan

statku lub upoważniona przez niego osoba oraz załoga.

1.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia lub stwierdzenia, że stan statku, jego stałych

urządzeń lub wyposażenia nie odpowiada stanowi stwierdzonemu w dokumentach klasyfikacyjnych,

organ inspekcyjny rozszerza odpowiednio zakres inspekcji i zawiadamia o tym uznaną

organizację oraz może zażądać przeprowadzenia przez tę organizację ponownego przeglądu,

o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy.

2.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia co do autentyczności certyfikatów, o których

mowa w § 14 ust. 1 pkt 6, wystawionych przez

1)

właściwy organ administracji morskiej Rzeczypospolitej Polskiej lub uznaną organizację

- sprawdza się ich autentyczność na miejscu;

2)

właściwe organy innych administracji - dokonuje się sprawdzenia ich autentyczności

korespondencyjnie w państwie, które wystawiło certyfikat z upoważnienia właściwego

organu administracji morskiej Rzeczypospolitej Polskiej, bez zatrzymania statku.

3.

W przypadku stwierdzenia, że stan statku lub jego wyposażenia nie odpowiadają danym

zawartym we właściwym certyfikacie lub że statek nie jest zdatny do wyjścia w morze

bez zagrożenia dla statku lub znajdujących się na nim osób, lub statek ten nie będzie

mógł odbywać żeglugi bez powodowania zagrożenia dla środowiska morskiego, jeżeli stwierdzone

uszkodzenia lub braki nie zostaną trwale usunięte w porcie, gdzie zostały ujawnione,

odpowiedni certyfikat zostaje zabrany ze statku, o czym powiadamia się odpowiednie

władze państwa portu, w którym znajduje się statek.

1.

Z przeprowadzonej inspekcji sporządza się protokół, który podpisują inspektor i kapitan

statku albo osoba przez niego upoważniona.

2.

Protokół sporządza się w trzech egzemplarzach. Po jednym egzemplarzu protokołu otrzymują

kapitan statku albo osoba przez niego upoważniona oraz armator. Trzeci egzemplarz

protokołu dołącza się do akt sprawy.

3.

Do protokołu wpisuje się polecenia dla armatora oraz kapitana statku wydane na podstawie

wyników przeprowadzonej inspekcji oraz wyznacza termin ich wykonania.

4.

Kapitan statku albo osoba przez niego upoważniona może, przed podpisaniem protokołu,

zgłosić organowi inspekcyjnemu pisemne zastrzeżenia do ustaleń protokołu.

5.

W terminie 7 dni od dnia zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń protokołu organ inspekcyjny

1)

uwzględnia zastrzeżenia i dokonuje zmian w protokole albo

2)

odmawia uwzględnienia zmian w protokole.

6.

Kapitan statku albo osoba przez niego upoważniona zgłasza na piśmie wykonanie poleceń

wydanych na podstawie wyników przeprowadzonej inspekcji organowi inspekcyjnemu, który

je wydał, w sposób określony przez ten organ i w terminie przez niego wyznaczonym.

1.

W celu przeprowadzenia audytu systemu zarządzania bezpieczeństwem organ inspekcyjny

wyznacza audytora wiodącego właściwie przeszkolonego i posiadającego kwalifikacje

i umiejętności do przeprowadzenia weryfikacji zgodności z wymaganiami Kodeksu ISM,

a w razie potrzeby - zespół audytorów.

2.

Audytor wiodący albo zespół audytorów oceniają funkcjonowanie systemu zarządzania

bezpieczeństwem na podstawie dokumentacji oraz obiektywnych, udokumentowanych obserwacji,

a także dowodów dotyczących badanego systemu lub jego części.

1.

Z przeprowadzonego audytu sporządza się raport, który podpisują audytor wiodący i

armator lub przedstawiciel armatora, którym może być kapitan statku lub inna upoważniona

osoba.

2.

Przed sporządzeniem raportu audytor wiodący albo zespół audytorów odbywa spotkanie

z armatorem lub jego przedstawicielem, podczas którego przedstawia obserwacje, niezgodności

i duże niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM w celu wyjaśnienia wątpliwości

i zapewnienia, że wyniki audytu zostały właściwie zrozumiane.

3.

Raport sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje armator lub

jego przedstawiciel, a drugi dołącza się do akt sprawy.

4.

Raport zawiera plan audytu oraz wnioski końcowe z audytu w postaci obserwacji, niezgodności

i dużych niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM z wymaganiami tego Kodeksu.

5.

W przypadku wykrycia niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM armator lub jego

przedstawiciel zgłaszają na piśmie wykonanie działań korygujących mających na celu

wyeliminowanie przyczyny wykrytej niezgodności, zgodnie z opracowanym planem działań

korygujących, w ustalonym z audytorem wiodącym terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy

od zakończenia audytu.

Organ inspekcyjny odmawia wydania lub zatrzymuje dokument zgodności lub zabiera ze

statku certyfikat zarządzania bezpieczeństwem, jeżeli w siedzibie armatora lub na

statku zostaną wykryte duże niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM z wymaganiami

tego Kodeksu.

1.

Jeżeli audyt potwierdzi, że

1)

armator jest nowo powstały lub

2)

do dokumentu zgodności mają być dodane nowe typy statków, a system zarządzania bezpieczeństwem

armatora jest zgodny z celami określonymi w części A pkt 1.2 Kodeksu ISM oraz armator

przedstawi plan wdrożenia systemu zarządzania bezpieczeństwem w pełni spełniającego

wymagania Kodeksu ISM podczas okresu ważności tymczasowego dokumentu zgodności

- organ inspekcyjny może wydać tymczasowy dokument zgodności.

2.

Jeżeli audyt potwierdzi, że

1)

statek jest nowo dostarczony lub

2)

armator bierze odpowiedzialność za eksploatację statku, który jest nowym statkiem

dla tego armatora, lub

3)

statek zmienia przynależność z obcej na polską

- organ inspekcyjny może wydać tymczasowy certyfikat zarządzania bezpieczeństwem.

1.

Po przeprowadzeniu zakończonych wynikiem pozytywnym inspekcji lub audytu organ inspekcyjny

wydaje certyfikaty, o których mowa w rozdziale 5, lub potwierdza ich ważność.

2.

Certyfikaty wydaje się w trzech egzemplarzach, z wyjątkiem dokumentu zgodności, który

wydaje się w dwóch egzemplarzach.

3.

Oryginał certyfikatu otrzymuje kapitan statku, a kopie armator oraz organ inspekcyjny,

z wyjątkiem dokumentu zgodności, którego oryginał otrzymuje armator, a kopię organ

inspekcyjny.

1.

Statek pasażerski lub inny statek o pojemności brutto powyżej 500, uprawiający żeglugę

międzynarodową, z wyjątkiem statku rybackiego, powinien posiadać

1)

tymczasowy certyfikat zarządzania bezpieczeństwem wystawiony na okres nieprzekraczający

6 miesięcy, z możliwością przedłużenia o kolejne 6 miesięcy w wyjątkowych sytuacjach,

lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem wystawiony na okres nieprzekraczający 5

lat;

2)

kopię tymczasowego dokumentu zgodności wystawionego na okres nieprzekraczający 1 roku

lub kopię dokumentu zgodności wystawionego na okres nieprzekraczający 5 lat.

2.

Statek pasażerski uprawiający żeglugę międzynarodową oprócz certyfikatów, o których

mowa w ust. 1, powinien posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego wraz z wykazem wyposażenia (formularz

P) - wystawiony na okres nieprzekraczający 1 roku;

2)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS;

3)

wykaz ograniczeń żeglugi statku pasażerskiego sporządzony zgodnie z postanowieniami

Konwencji SOLAS;

4)

plan współpracy w poszukiwaniu i ratownictwie - jeżeli został wystawiony na podstawie

prawidła 7.3 rozdziału V Konwencji SOLAS.

3.

Statek towarowy oprócz certyfikatów, o których mowa w ust. 1, powinien posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa statku towarowego wraz z wykazem wyposażenia (formularz

C) - wystawiony na okres nieprzekraczający 5 lat i corocznie potwierdzany;

2)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

4.

Jednostka szybka oprócz certyfikatów, o których mowa w ust. 1, powinna posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa jednostki szybkiej wraz z wykazem wyposażenia (formularz

H) - wystawiony na okres nieprzekraczający 5 lat i corocznie potwierdzany;

2)

pozwolenie na eksploatację jednostki szybkiej - wystawione na okres nieprzekraczający

5 lat;

3)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

5.

Jednostka dynamicznie unoszona oprócz certyfikatów, o których mowa w ust. 1, powinna

posiadać

1)

certyfikat konstrukcji i wyposażenia jednostki dynamicznie unoszonej - wystawiony

na okres nieprzekraczający 1 roku;

2)

pozwolenie na eksploatację jednostki dynamicznie unoszonej - wystawione na okres nieprzekraczający

1 roku;

3)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

6.

Statek specjalistyczny o pojemności brutto 500 i większej oprócz certyfikatów, o których

mowa w ust. 1, powinien posiadać

1)

odpowiednio certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego lub statku towarowego;

2)

certyfikat bezpieczeństwa statku specjalistycznego wraz z wykazem wyposażenia (formularz

SPS) - wystawiony na okres nieprzekraczający 5 lat, corocznie potwierdzany;

3)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

7.

Certyfikat zwolnienia wystawia się na okres nie dłuższy niż okres ważności certyfikatu,

do którego się odnosi.

8.

Wzory dokumentu zgodności, tymczasowego dokumentu zgodności, certyfikatu zarządzania

bezpieczeństwem i tymczasowego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem określa Kodeks

ISM.

9.

Wzory certyfikatu zwolnienia, certyfikatu bezpieczeństwa statku pasażerskiego wraz

z wykazem wyposażenia (formularz P) oraz certyfikatu bezpieczeństwa statku towarowego

wraz z wykazem wyposażenia (formularz C) określa Konwencja SOLAS.

10.

Wzory certyfikatu bezpieczeństwa jednostki szybkiej wraz z wykazem wyposażenia (formularz

H) oraz pozwolenia na eksploatację jednostki szybkiej określa Kodeks HSC.

11.

Wzór certyfikatu bezpieczeństwa statku specjalistycznego wraz z wykazem wyposażenia

(formularz SPS) określa Kodeks SPS.

12.

Wzory certyfikatu konstrukcji i wyposażenia jednostki dynamicznie unoszonej oraz pozwolenia

na eksploatację jednostki dynamicznie unoszonej określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

13.

Wzór wykazu ograniczeń żeglugi statku pasażerskiego określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

1.

Nowy statek pasażerski w żegludze krajowej lub istniejący statek pasażerski w żegludze

krajowej o długości 24 m i większej, uprawiający pasażerską żeglugę krajową, powinien

posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego w pasażerskiej żegludze krajowej wraz

z wykazem wyposażenia (formularz K), wystawiany na okres nieprzekraczający 1 roku;

2)

certyfikat zwolnienia statku pasażerskiego w pasażerskiej żegludze krajowej wystawiany

na okres nie dłuższy niż okres ważności certyfikatu, do którego się odnosi - jeżeli

został wystawiony.

2.

Ważność certyfikatu, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużona przez organ inspekcyjny

o 30 dni od dnia upływu okresu jego ważności. W takim przypadku nowy okres ważności

certyfikatu liczy się od dnia upływu daty jego ważności przed przedłużeniem.

3.

Wzory certyfikatów, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

4.

Szybki statek pasażerski w żegludze krajowej powinien posiadać dokumenty, o których

mowa w § 32 ust. 4. Pozwolenie na eksploatację jednostki szybkiej powinno określać

warunki eksploatacyjne oraz ograniczenia operacyjne wynikające z lokalnych warunków

żeglugi, uzgodnione z właściwymi organami administracji państwa przyjmującego.

1.

Prom pasażerski typu ro-ro lub szybki statek pasażerski, uprawiający żeglugę na linii

regularnej, oprócz dokumentów określonych w § 32 ust. 2 albo w § 33, powinien posiadać

certyfikat bezpieczeństwa promu pasażerskiego typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego,

którego wzór określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

2.

Organ inspekcyjny wydaje certyfikat bezpieczeństwa promu pasażerskiego typu ro-ro

lub szybkiego statku pasażerskiego po przeprowadzeniu czynności określonych w § 14

ust. 2. Certyfikat pozostaje ważny tak długo, jak długo statek pływa w obszarze o

tej samej lub niższej wartości znaczącej wysokości fali.

3.

Organ inspekcyjny uznaje certyfikat wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

potwierdzający spełnienie szczególnych wymogów stateczności przez prom pasażerski

typu ro-ro lub szybki statek pasażerski za równoważny certyfikatowi, o którym mowa

w ust. 1.

4.

Organ inspekcyjny uznaje certyfikat wydany przez państwo inne niż określone w ust.

3 potwierdzający spełnienie szczególnych wymogów stateczności przez prom pasażerski

typu ro-ro lub szybki statek pasażerski za równoważny certyfikatowi, o którym mowa

w ust. 1.

5.

Wydanie lub uznanie dla promu pasażerskiego typu ro-ro uprawiającego żeglugę na linii

regularnej certyfikatu zwolnienia, o którym mowa w § 32 ust. 2 pkt 2, powinno zostać

poprzedzone wyjaśnieniem występujących zastrzeżeń dotyczących zasadności wydania tego

certyfikatu, w drodze ustaleń z właściwym państwem przyjmującym lub administracją

państwa bandery.

1.

Statek rybacki o długości co najmniej 24 m powinien posiadać

1)

certyfikat zgodności statku rybackiego wraz z wykazem wyposażenia (formularz F) -

wystawiony na okres nieprzekraczający 5 lat, corocznie potwierdzany;

2)

certyfikat zwolnienia statku rybackiego - jeżeli został wystawiony.

2.

Wzory certyfikatów, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

1.

Statki inne niż wymienione w § 32-35 powinny posiadać odpowiednio

1)

kartę bezpieczeństwa - wystawioną na okres nieprzekraczający 5 lat, corocznie potwierdzaną;

2)

kartę bezpieczeństwa na podróż jednorazową;

3)

kartę bezpieczeństwa „Ł”, którą wydaje się dla statków małych o prostej budowie, uprawiających

żeglugę krajową - wystawianą na okres nieprzekraczający 5 lat, corocznie potwierdzaną;

4)

certyfikat zwolnienia statku nieobjętego umowami międzynarodowymi wystawiany na okres

nie dłuższy niż okres ważności certyfikatu, do którego się odnosi - jeżeli został

wystawiony.

2.

Wzory certyfikatów, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

3.

Statek towarowy o pojemności brutto od 300 do 500, uprawiający żeglugę międzynarodową,

oprócz certyfikatów określonych w ust. 1, powinien posiadać certyfikat bezpieczeństwa

radiowego statku towarowego, wystawiony na okres nieprzekraczający 5 lat i corocznie

potwierdzany, wraz z wykazem wyposażenia w urządzenia radiowe (formularz R), którego

wzór określa Konwencja SOLAS.

Okresy ważności certyfikatów, o których mowa w § 32 i § 36, mogą być przedłużone

1)

do maksymalnego możliwego okresu ważności danego rodzaju certyfikatu w przypadkach

określonych w prawidle 14 lit. c rozdziału I Konwencji SOLAS;

2)

do 5 miesięcy w przypadkach określonych w prawidle 14 lit. d rozdziału I Konwencji

SOLAS;

3)

do 3 miesięcy w przypadkach określonych w prawidle 14 lit. e rozdziału I Konwencji

SOLAS;

4)

do 1 miesiąca w przypadkach określonych w prawidle 14 lit. f rozdziału I Konwencji

SOLAS.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.