Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 września 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki stosuje się

1)

postanowienia następujących umów międzynarodowych, wraz ze zmianami obowiązującymi

od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, podanymi do publicznej

wiadomości we właściwy sposób

a)

Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973 r., sporządzonej

w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej Protokołem uzupełniającym sporządzonym

w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,

b)

Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, sporządzonej

w Helsinkach dnia 9 kwietnia 1992 r.

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 346), zwanej dalej „Konwencją Helsińską 1992”,

c)

Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz przez zatapianie odpadów i innych substancji,

sporządzonej w Moskwie, Waszyngtonie, Londynie i Meksyku dnia 29 grudnia 1972 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 11, poz. 46), zwanej dalej „Konwencją o zatapianiu”;

1a)

odpowiednio przepisy art. 5, art. 6 ust. 2 i 3, art. 7 i 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach

zubożających warstwę ozonową

(Dz. U. Nr 121, poz. 1263, z późn. zm., w zakresie eksploatacji na statkach urządzeń i instalacji zawierających substancje

kontrolowane, w przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej;

2)

przepisy niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przepisy ustawy stosuje się do

1)

statków znajdujących się w polskich obszarach morskich;

2)

statków o polskiej przynależności znajdujących się poza granicami tych obszarów.

2.

Postanowienia umów międzynarodowych, o których mowa w art. 1, stosuje się na polskich

obszarach morskich również do statków o przynależności do państwa niebędącego stroną

którejkolwiek z nich; jednakże postanowienia tych konwencji będą stosowane do takich

statków tylko w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia, że statki te nie

spowodują zanieczyszczenia.

3.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, poddać wszystkim lub niektórym przepisom

ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz statki

pełniące specjalną służbę państwową i inne statki nieobjęte umowami międzynarodowymi

wymienionymi w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną, stanowi inaczej.

W rozumieniu niniejszej ustawy

1)

statek - oznacza urządzenie pływające używane w środowisku morskim, w tym również

wodoloty, poduszkowce, statki podwodne oraz umocowane i pływające platformy wiertnicze;

1a)

statek rybacki - oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo do łowienia

ryb lub innych żyjących w morzu organizmów;

1b)

statek sportowy - oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany w celach sportowych

lub rekreacyjnych;

2)

armator - oznacza osobę, która przy użyciu własnego lub cudzego statku prowadzi działalność

w środowisku morskim we własnym imieniu;

3)

kapitan - oznacza osobę kierującą pracą na statku;

4)

substancja kontrolowana - oznacza substancję wymienioną w Załączniku I do rozporządzenia WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r.

w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową

(Dz. Urz. WE L 244 z 29.09.2000; str. 1);

5

paliwo żeglugowe - oznacza każde ropopochodne paliwo płynne przeznaczone do użycia

lub używane na statku, w tym paliwo określone normą przenoszącą normę ISO 8217;

6

substancje zanieczyszczające - oznacza substancje objęte załącznikami I (olej) i II

(szkodliwe substancje ciekłe) do Konwencji MARPOL.

Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanego z uprawianiem żeglugi lub prowadzeniem

innej działalności morskiej przez statki stosuje się postanowienia Konwencji MARPOL,

Konwencji o zatapianiu, a na Morzu Bałtyckim - również postanowienia Konwencji Helsińskiej

1992.

Statek nie może być używany do żeglugi morskiej lub innej działalności na morzu, jeżeli

nie odpowiada wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, określonym

1)

dla statków objętych Konwencją MARPOL - w postanowieniach tej Konwencji;

2)

dla innych jednostek - w przepisach ustawy lub przepisach wydanych na jej podstawie;

3)

dla statków objętych rozporządzeniem WE nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca

2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową - w przepisach tego rozporządzenia;

4

dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach

(Dz. Urz. WE L 115 z 09.05.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 266) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r. nadającym moc art.

6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającym

to rozporządzenie

(Dz. Urz. UE L 156 z 14.06.2008, str. 10, z późn. zm.) - w przepisach tych rozporządzeń.

1.

W celu zapewnienia przestrzegania przez statek wymagań, o których mowa w art. 6, statek

podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach określonych w umowach międzynarodowych

lub przepisach ustawy.

1a.

Z zastrzeżeniem ust. 5, inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone

przeglądami statku dokonywanymi przez instytucję klasyfikacyjną sprawującą nadzór

techniczny nad statkiem.

2.

Niezależnie od przeglądów i inspekcji, o których mowa w ust. 1, statek może być poddawany

inspekcjom doraźnym.

3.

Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą również konsulowie.

4.

(uchylony).

5

Organ inspekcyjny może zlecić każdorazowo dokonanie określonych przeglądów lub czynności

inspekcyjnych uznanej przez Komisję Europejską instytucji klasyfikacyjnej.

5a

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć zadania organu inspekcyjnego

uznanej przez Komisję Europejską instytucji klasyfikacyjnej upoważnionej zgodnie z

przepisami ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. Nr 228, poz. 1368 oraz z 2012 r. poz. 1068).

6.

Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, każdy w zakresie

swojego działania, określą, w drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne dla jednostek

pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i Policji oraz tryb przeprowadzania

przeglądów i inspekcji, a także ich rodzaje.

1.

W przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i inspekcji, organ inspekcyjny wydaje statkowi

międzynarodowe świadectwa przewidziane w

1)

Konwencji MARPOL, ważne na okres 5 lat, oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji

rocznych i pośrednich;

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach.

2.

Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa potwierdzające spełnienie

wymagań przewidzianych w

1)

Konwencji MARPOL, statkowi o obcej przynależności - na wniosek właściwego organu państwa

przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji;

2

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r. nadającemu moc art.

6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającemu

to rozporządzenie - na wniosek organu państwa przynależności statku.

2a

W przypadku pozytywnego wyniku przeglądu statku nieuprawiającego żeglugi międzynarodowej

lub statku niepodlegającego konwencjom, o których mowa w art. 1 pkt 1, upoważniona

przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej instytucja klasyfikacyjna sprawująca

nadzór techniczny nad statkiem wydaje statkowi zaświadczenie o zgodności na formularzu

określonym przez tę instytucję.

3.

Świadectwa, o których mowa w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem okresu, na który

zostały wystawione, jeżeli

1)

bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w konstrukcji, wyposażeniu,

systemach, osprzęcie, urządzeniach lub materiałach;

2)

nie została potwierdzona ich ważność;

3)

nastąpiła zmiana przynależności statku.

4.

Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie świadectw, o których

mowa w ust. 1 i 2, pobiera się opłaty określone w załączniku do ustawy, z tym że nie

pobiera się opłat za inspekcję doraźną.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6.

W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 4, wykonuje upoważniona instytucja

klasyfikacyjna, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty określonej w załączniku

do ustawy.

Kapitan statku jest obowiązany sprawdzić i zapewnić, aby

1)

statek przed rozpoczęciem i w czasie żeglugi lub innej działalności morskiej odpowiadał

wymaganiom w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, potwierdzonym odpowiednimi

świadectwami, oraz posiadał plan zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem morza;

2)

prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe lub ładunkowe;

3)

statek był obsadzony załogą mającą należyte przeszkolenie w zakresie czynności służących

zapobieganiu zanieczyszczaniu morza.

Zabrania się

1)

spalania odpadów innych niż odpady powstające w wyniku normalnej eksploatacji statku

a)

na każdym statku znajdującym się w polskich obszarach morskich,

b)

na statkach o polskiej przynależności, znajdujących się w obszarze Morza Bałtyckiego;

2)

spalania odpadów powstałych w wyniku normalnej eksploatacji statku na statkach znajdujących

się w obszarze polskiego morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych.

1

Kapitan statku, z wyjątkiem statku rybackiego oraz statku sportowego uprawnionego

do przewozu nie więcej niż 12 osób, przed zawinięciem do portu znajdującego się na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do informowania portu o odpadach

znajdujących się na statku.

2

Kapitan statku o polskiej przynależności, z wyjątkiem statku rybackiego oraz statku

sportowego uprawnionego do przewozu nie więcej niż 12 osób, przed zawinięciem do portów

państw stron Konwencji Helsińskiej 1992 i portów państw członkowskich Unii Europejskiej

jest obowiązany do informowania portu o odpadach znajdujących się na statku.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przekazywania informacji portom oraz zainteresowanym podmiotom o odpadach znajdujących

się na statku, zakres wymaganych informacji, wzory obowiązujących formularzy, biorąc

pod uwagę przepisy art. 5, 7 i 12 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru

odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków

(Dz. U. Nr 166, poz. 1361, z późn. zm..

4.

Statek podczas postoju w porcie, przystani morskiej lub stoczni na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 5 i 8, zdać do portowych urządzeń odbiorczych

wszystkie odpady i pozostałości ładunkowe, których zrzut do morza nie jest dozwolony

na Morzu Bałtyckim.

5

Z zastrzeżeniem ust. 5a, z obowiązku zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych do

portowych urządzeń odbiorczych przed opuszczeniem portu są zwolnione statki, o ile

spełnione zostaną łącznie następujące warunki

1)

kapitan statku przed zawinięciem do portu poinformował port o odpadach znajdujących

się na statku, zgodnie z przepisami określonymi w ust. 3;

2)

z informacji, o której mowa w pkt 1, wynika, że statek ma pojemność zbiorników wystarczającą

do składowania odpadów znajdujących się na statku i odpadów, które zostaną wytworzone

do czasu zawinięcia statku do następnego portu.

5a.

W przypadku gdy nie ma odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze statków w następnym

porcie zawinięcia statku lub gdy port ten nie jest znany, co stwarza ryzyko zrzutu

odpadów do morza, statek jest obowiązany zdać odpady do portowych urządzeń odbiorczych

przed opuszczeniem portu.

6.

Organy portowej inspekcji sanitarnej

7.

Organizację i system opłat za odbiór odpadów ze statków oraz pozostałości ładunkowych

określają przepisy ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków.

8

Dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić, w drodze decyzji, zwolnienia od

obowiązku każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem

portu statkom odbywającym, bez zawijania do innych portów, podróże morskie na stałych

liniach żeglugowych między

1)

portem położonym w polskich obszarach morskich a innym portem położonym w obszarze

Morza Bałtyckiego lub Morza Północnego;

2)

dwoma portami położonymi w polskich obszarach morskich;

3)

jednym portem.

8a

Na pisemny wniosek armatora, statkom zwolnionym, na podstawie ust. 8, od każdorazowego

zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu, dyrektor właściwego

urzędu morskiego może udzielić zwolnienia od obowiązku informowania portu o odpadach

znajdujących się na statku, o którym mowa w ust. 1.

8b

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 8a, jest ważne w okresie trwania zwolnienia od obowiązku

każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu,

nie dłużej jednak niż przez okres dwóch lat.

8c

Dyrektor właściwego urzędu morskiego, który na wniosek armatora wydał decyzję, o której

mowa w ust. 8, wydaje zaświadczenie według wzoru określonego rozporządzeniem, o którym

mowa w ust. 9.

9

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze względy ochrony środowiska

morskiego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania zwolnień z obowiązku

każdorazowego zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych w porcie, wzór wniosku w

tej sprawie oraz wzór zaświadczenia o zwolnieniu statku z tego obowiązku.

10

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej, do

dnia 31 marca każdego roku, zbiorcze zestawienie udzielonych zwolnień, o których mowa

w ust. 8, na podstawie danych przekazanych przez dyrektorów urzędów morskich do dnia

31 grudnia poprzedniego roku.

1.

Armator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, zdążającego

do portu morskiego lub na kotwicowiska położone w polskich obszarach morskich, a także

statek wychodzący z portu morskiego, jest obowiązany odpowiednio przed przybyciem

lub wyjściem statku poinformować dyrektora właściwego urzędu morskiego o rodzaju przewożonego

ładunku, zamierzonej trasie i czasie podróży oraz stanie bezpieczeństwa statku.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze potrzebę stworzenia

jednolitych procedur informowania dyrektorów urzędów morskich, określi, w drodze rozporządzenia,

zasady i tryb przekazywania oraz zakres informacji, o których mowa w ust. 1.

3

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku może zwolnić statek

odbywający, przez okres co najmniej jednego miesiąca, żeglugę na linii regularnej

pomiędzy portami polskimi lub pomiędzy portem polskim a portem innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

1)

armator statku wykonującego żeglugę na linii regularnej

a)

przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzędu morskiego aktualną listę takich statków oraz

b)

ustanowił system umożliwiający natychmiastowy elektroniczny dostęp do informacji,

o których mowa w ust. 1, dotyczących każdej podróży statku wykonującego żeglugę na

linii regularnej, organom administracji morskiej i Morskiej Służbie Poszukiwania i

Ratownictwa, na ich żądanie, przez całą dobę;

2)

przewidywany czas trwania rejsu w ramach żeglugi na linii regularnej nie przekracza

12 godzin.

3a

Kapitan statku, o którym mowa w ust. 3, powiadamia dyrektora urzędu morskiego lub

port przeznaczenia, o zmianach w stosunku do planowanej godziny przybycia do portu

przeznaczenia lub do stacji pilotowej, wynoszących co najmniej trzy godziny.

4

Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 3, na wniosek armatora

lub właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W przypadku gdy żegluga

na linii regularnej odbywa się pomiędzy portami kilku państw członkowskich Unii Europejskiej,

z których jednym jest Rzeczpospolita Polska, zwolnienie wydaje się w uzgodnieniu z

tymi państwami.

5.

Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zezwolenie, cofa je w przypadku gdy przestaje

być spełniony którykolwiek z warunków, o których mowa w ust. 3.

1.

Zabrania się załadowcy podstawiania towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających

do ładowania na statek celem przewozu bez dostarczenia kapitanowi deklaracji o tych

towarach.

2.

Załadowca obowiązany jest dostarczyć kapitanowi statku deklarację, o której mowa w

ust. 1, wraz z oświadczeniem, że podstawiony do przewozu towar odpowiada informacjom

zawartym w deklaracji. Kapitan, przed wyruszeniem w podróż, przekazuje deklarację

armatorowi.

3

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, zakres

informacji, którą powinna zawierać deklaracja, o której mowa w ust. 1, kierując się

koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych informacji, z uwzględnieniem przepisów

Unii Europejskiej w zakresie systemu monitorowania i informacji o ruchu statków.

1.

Kapitan statku o polskiej przynależności znajdującego się poza polskimi obszarami

morskimi, który zauważy na morzu zanieczyszczenie lub wypadek powodujący albo mogący

spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenie innego rodzaju, przekazuje niezwłocznie

informację do stacji brzegowej najbliższego państwa nadbrzeżnego oraz do armatora

statku.

2.

Kapitan statku o polskiej przynależności

1)

uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego

lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,

2)

na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego

lub zanieczyszczenie środowiska morskiego

- jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o tym do stacji brzegowej

najbliższego państwa nadbrzeżnego i armatora statku oraz dyrektora urzędu morskiego

właściwego dla portu macierzystego statku.

3.

Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich, który zauważy na morzu

zanieczyszczenie lub wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenia

innego rodzaju, przekazuje niezwłocznie informację do najbliższej stacji brzegowej

lub Służby Kontroli Ruchu Statków, zwanej dalej „Służbą VTS”, oraz do armatora statku.

4.

Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich

1)

uczestniczącego w wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego

lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,

2)

na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego

lub zanieczyszczenie środowiska morskiego

- jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o tym do najbliższej stacji

brzegowej lub Służby VTS i do armatora statku.

5.

Informacja, o której mowa w ust. 1-4, zawiera

1)

identyfikację, pozycję, port wyjścia i port przeznaczenia statku;

2)

adres, pod którym dostępna jest informacja o towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających,

jeżeli są przewożone na statku;

3)

ilość osób na statku;

4)

szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji ratowniczych,

zgodnie z wymaganiami ustanowionymi przez Międzynarodową Organizację Morską (Protokół

I do Konwencji MARPOL oraz Rezolucja IMO Nr A.851 (20)).

6.

Jeżeli kapitan statku, z uzasadnionego powodu, nie mógł przekazać informacji, o której

mowa w ust. 1-5, obowiązek ten spoczywa na armatorze statku.

1.

Kapitan statku znajdującego się w polskich obszarach morskich uczestniczącego w wypadku

powodującym albo mogącym spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenie innego rodzaju

podejmuje niezwłocznie wszelkie działania konieczne dla zapobieżenia, ograniczenia

i usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1, dotyczą również kapitanów statków o polskiej przynależności

znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi.

3.

Jeżeli kapitan statku lub stacja brzegowa nie może skontaktować się z armatorem statku,

dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany poinformować o zaistniałej sytuacji organ

państwa, który wydał dla statku certyfikat zgodności lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem.

1.

Kapitan lub armator statku o polskiej przynależności, w razie wypadku na statku lub

wykrycia uszkodzeń, wpływających poważnie na stan techniczny statku, jego urządzeń

i wyposażenia, powodujących zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego, powinien

niezwłocznie powiadomić o tym polski organ inspekcyjny.

2.

Jeżeli statek o polskiej przynależności znajduje się w porcie państwa strony Konwencji

MARPOL, a zaszło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1, kapitan lub armator powinien o

tym również niezwłocznie zawiadomić właściwe organy tego państwa.

Czynności polegające na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu karty urządzenia, sprawdzaniu

szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń i instalacji zawierających

czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną wykonywane są przez członka załogi

statku, posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego na statkach

o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej, lub przez osobę posiadającą świadectwo kwalifikacji,

o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową, albo przez podmiot zatrudniający taką osobę.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich powiadamiają niezwłocznie Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska o każdym naruszeniu przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji

urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane na statkach morskich znajdujących

się w polskich obszarach morskich.

2.

Do dnia 31 stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich przedstawiają Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska raport w sprawie oceny stanu przestrzegania w roku

poprzednim przepisów dotyczących stosowania oraz eksploatacji urządzeń i instalacji

zawierających substancje kontrolowane na statkach.

Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach

podnoszących polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich

obszarach morskich używania paliwa niespełniającego wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 13f ust. 3 i 4.

1.

Dyrektor urzędu morskiego może udzielić zgody na przeprowadzenie na statkach podnoszących

polską banderę oraz na wszystkich statkach przebywających w polskich obszarach morskich

testów instalacji wprowadzających technologie ograniczające emisje siarki, z uwzględnieniem

postanowień Konwencji MARPOL oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie ograniczenia

zawartości siarki w paliwach.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze przepisy, o których

mowa w ust. 1, może, w celu ujednolicenia zasad przeprowadzania testów, określić,

w drodze rozporządzenia, warunki, na jakich dyrektor urzędu morskiego udziela zgody

na przeprowadzenie testów technologii ograniczających emisje siarki.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających w polskich obszarach morskich

dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez statki, zwanych dalej „dostawcami”.

2.

Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia właściwemu

dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego informacji dotyczących działalności

w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach morskich.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać nazwę, siedzibę, adres korespondencyjny

oraz numer telefonu dostawcy, kopię koncesji na obrót paliwami, a także określać rodzaje

dostarczanych paliw.

4.

Do dnia 31 marca każdego roku dostawca jest obowiązany do złożenia właściwemu dla

miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania z działalności za rok poprzedni,

zawierającego co najmniej informację o ilości i rodzaju paliwa sprzedanego w poszczególnych

portach, z uwzględnieniem zawartości siarki.

5

W przypadku zakończenia działalności w zakresie dostaw paliwa w polskich obszarach

morskich dostawca jest obowiązany do pisemnego poinformowania o tym właściwego dla

miejsca dostaw dyrektora urzędu morskiego w terminie 30 dni od dnia zakończenia tej

działalności.

1.

Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa spełniającego wymagania

określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4.

2.

Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w zakresie dostaw paliwa na statek,

określa Konwencja MARPOL.

3

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości

siarki w paliwie żeglugowym, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej w zakresie ograniczenia

zawartości siarki w paliwach.

4

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe kryteria jakościowe

dla paliw żeglugowych dostarczanych na statek, mając na względzie ochronę środowiska

przed zanieczyszczeniami ze statków.

1.

Dyrektor urzędu morskiego przeprowadza na statku kontrole w zakresie zawartości siarki

w paliwie żeglugowym.

2.

Kontrola obejmuje

1)

sprawdzanie każdorazowo dokumentów dostawy paliwa zawierających informacje dostawcy

o zawartości siarki w paliwach żeglugowych wraz z zaplombowanymi próbkami podpisanymi

przez przedstawiciela statku przyjmującego paliwo oraz dziennika okrętowego z wpisami

dokumentującymi operacje zmiany paliwa;

2)

w uzasadnionych przypadkach pobieranie próbek i badanie zawartości siarki paliwa żeglugowego

a)

w trakcie jego dostawy na statek,

b)

znajdującego się w zbiornikach statku, jeżeli jest to technicznie możliwe, oraz próbek

paliwa przechowywanych na statku w zaplombowanych pojemnikach.

3.

Z przeprowadzonych kontroli dyrektor urzędu morskiego sporządza corocznie sprawozdanie

zawierające wyniki kontroli zawartości siarki, które przekazuje do dnia 30 kwietnia

następnego roku Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

4.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać w szczególności informacje

o

1)

całkowitej liczbie przetestowanych próbek z podziałem na rodzaj paliwa;

2)

każdorazowo użytej do badania ilości paliwa i wyliczonej średniej zawartości siarki;

3)

liczbie kontroli przeprowadzonych na statkach;

4)

średniej zawartości siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na obszarze właściwości

dyrektora urzędu morskiego, obliczonej na podstawie przeprowadzonych badań oraz przekazanych

przez dostawców paliw informacji.

Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory wydobywane przez platformę

lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, jeżeli będą one używane wyłącznie

przez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.

Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia przeciwporostowe, ma obowiązek

zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac zostały zebrane i poddane procesom odzysku

lub unieszkodliwiania zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, z późn. zm..

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami, może określać, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy w zakresie

zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

do stosowania zalecenia uchwalone przez Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję

Ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińską”, mając

na względzie właściwą implementację międzynarodowych przepisów w zakresie zapobiegania

zanieczyszczaniu morza przez statki.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozporządzenia, uznać

za obowiązujące przepisy techniczne w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza,

dotyczące projektowania, konstrukcji i wyposażenia statków, wydane dla

1)

statków klasyfikowanych przez polską instytucję klasyfikacyjną - przez tę instytucję;

2)

statków o przynależności polskiej, będących w klasyfikacji zagranicznych instytucji

klasyfikacyjnych - przez te instytucje.

4

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób,

zakres i terminy przeprowadzania przeglądów i inspekcji, sposób wydawania i potwierdzania

oraz wzory międzynarodowych świadectw, o których mowa w art. 8, w zakresie ochrony

morza przed zanieczyszczaniem przez statki, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

oraz przepisów prawa Unii Europejskiej w zakresie przeprowadzania inspekcji i przeglądów

na statkach oraz zdawania odpadów wytwarzanych przez statki.

Do zatapiania odpadów i innych substancji ze statków stosuje się postanowienia Konwencji

o zatapianiu, a na Morzu Bałtyckim również postanowienia Konwencji Helsińskiej 1992.

1.

Zabrania się zatapiania odpadów lub innych substancji, z wyjątkiem przypadków określonych

w Konwencji Helsińskiej 1992

1)

statkom o polskiej przynależności - na obszarze Morza Bałtyckiego;

2)

statkom o obcej przynależności - na polskich obszarach morskich.

2.

Zabrania się na terytorium Polski ładowania na statki, bez względu na ich przynależność,

odpadów lub innych substancji przeznaczonych do zatapiania na obszarze Morza Bałtyckiego.

3.

Nie zabrania się usuwania do morza urobku z pogłębiania dna, jeżeli zostanie ono dokonane

zgodnie z postanowieniami Konwencji Helsińskiej 1992 - pod warunkiem uzyskania odpowiedniego

zezwolenia.

1.

Zabrania się zatapiania w morzu, ze statków o polskiej przynależności, odpadów lub

innych substancji, wymienionych w załączniku I do Konwencji o zatapianiu, z wyjątkiem

przypadków określonych w art. V ust. 1 Konwencji i stosownie do jego postanowień.

2.

Zabrania się ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność,

odpadów lub substancji, o których mowa w ust. 1, z przeznaczeniem do zatopienia ich

w morzu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. V ust. 2 Konwencji o zatapianiu

oraz stosownie do jego postanowień i na podstawie przewidzianego tam zezwolenia.

3.

Nie zabrania się zatapiania w morzu ze statków o polskiej przynależności lub ładowania

na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność, z przeznaczeniem

do zatopienia w morzu, odpadów lub innych substancji, wymienionych w załączniku II

do Konwencji o zatapianiu, jeżeli uzyskano na to zezwolenie specjalne, a wszelkich

odpadów lub substancji innych niż wymienione w załącznikach I i II do tej Konwencji

- jeżeli uzyskano na to zezwolenie ogólne.

1.

Zezwolenia, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 2 i 3, wydaje dyrektor

urzędu morskiego statkom

1)

ładowanym na terytorium Polski;

2)

o polskiej przynależności.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, niezbędne

dane oraz tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów

Konwencji Helsińskiej 1992 oraz Konwencji o zatapianiu.

3.

Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1,

od przedłożenia przez wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów

lub innych dodatkowych dokumentów albo wyników ekspertyz.

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności

1)

rodzaj zezwolenia;

2)

numer zezwolenia według kolejności jego wydania w danym roku;

3)

okres ważności zezwolenia;

4)

rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w nim substancji oraz jej ilość;

5)

współrzędne geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia w nim odpadów

lub innych substancji;

6)

rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w morzu odpadów lub innych substancji;

7)

sposób zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji;

8)

sposób powiadamiania o zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku z pogłębiania

dna oraz zatapiania w morzu odpadów lub innych substancji oraz o fakcie zakończenia

tych operacji.

Dyrektor urzędu morskiego, na podstawie zawiadomienia dokonanego przez kapitana statku,

zgłasza dokonanie zatopienia

1)

w przypadkach określonych w Konwencji Helsińskiej 1992 - Komisji Helsińskiej;

2)

w przypadkach określonych w art. V Konwencji o zatapianiu - Międzynarodowej Organizacji

Morskiej.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej składa właściwym organizacjom międzynarodowym

okresowe informacje o wydanych zezwoleniach oraz dokonanych, na ich podstawie, zatopieniach.

1.

Dyrektor urzędu morskiego, do którego wpłynie meldunek lub sprawozdanie, o których

mowa w art. 11, albo który otrzyma z innego źródła wiadomość o zanieczyszczeniu lub

zagrożeniu zanieczyszczeniem polskich obszarów morskich, jest obowiązany

1)

dokonać oceny faktycznej sytuacji w celu ustalenia rodzaju i stopnia zanieczyszczenia

morza lub zagrożenia zanieczyszczeniem;

2)

w razie potrzeby zarządzić i podjąć odpowiednie działania;

3)

niezwłocznie poinformować właściwe organy innych państw stron Konwencji Helsińskiej

1992 o istniejącej sytuacji i podjętej lub zamierzonej akcji, jeżeli rozlew przemieszcza

się lub może przemieścić się do obszaru morskiego tych państw.

2.

W przypadku zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem polskiego obszaru morskiego,

dyrektor urzędu morskiego może nakazać kapitanowi

1)

opuszczenie polskich obszarów morskich przez statek;

2)

przeholowanie, ratowanie statku lub przeprowadzenie niezbędnych napraw;

3)

wyładowanie we właściwym miejscu szkodliwych substancji;

4

skierowanie statku do miejsca schronienia.

1.

Dyrektor urzędu morskiego, w celu zwalczania zanieczyszczenia na polskich obszarach

morskich, może bezpośrednio zwrócić się o pomoc do właściwych organów innych państw

stron Konwencji Helsińskiej 1992, przede wszystkim tych, które mogą zostać również

dotknięte skutkami zanieczyszczenia.

2.

Dyrektor urzędu morskiego, wezwany do udzielenia pomocy przez organ innego państwa

strony Konwencji Helsińskiej 1992, ma obowiązek podjąć starania w celu udzielenia

takiej pomocy.

3.

W przypadkach przewidzianych w ust. 1 i 2 dyrektor urzędu morskiego powiadamia Komisję

Helsińską o podjętych działaniach.

1.

Dyrektor urzędu morskiego, który otrzyma wiadomość o zanieczyszczeniu na obszarze

Morza Bałtyckiego, mogącym stanowić poważną groźbę dla środowiska tego obszaru lub

związanych z tym interesów jakiegokolwiek państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992,

po sprawdzeniu, przekazuje niezwłocznie wszystkie odpowiednie informacje właściwym

organom państwa, które może być zagrożone skutkiem zanieczyszczenia, łącznie z informacją

o zamierzonych lub podjętych działaniach, a w odniesieniu do wypadku dotyczącego statku,

przekazuje te informacje również właściwemu organowi państwa przynależności statku.

2.

Przesyłanie, do właściwych organów zainteresowanych państw stron Konwencji Helsińskiej

1992, informacji, o których mowa w ust. 1, ponawia się do czasu uzyskania zawiadomienia

o podjętych przez te państwa działaniach.

3.

Jeżeli rozmiar zanieczyszczenia to uzasadnia, dyrektor urzędu morskiego przekazuje

informacje, o których mowa w ust. 1, Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba

Poszukiwania i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

sposób organizacji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu,

2)

jednostki organizacyjne współdziałające w zakresie zwalczania zagrożeń na morzu z

Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa,

3)

podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń

środowiska morskiego i jego elementy składowe,

4)

zadania organów administracji morskiej w zakresie funkcjonowania systemu zwalczania

zanieczyszczeń na morzu,

5)

zadania i uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w organizowaniu i

koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub zanieczyszczeń na morzu,

6)

zasady i sposób udostępniania w ramach współpracy międzynarodowej informacji o gotowości

do zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska morskiego,

mając na względzie celowość i sprawność działań na rzecz ochrony środowiska morskiego,

a także zgodność z postanowieniami konwencji i umów międzynarodowych oraz zaleceń

organizacji międzynarodowych w tym zakresie.

2.

Dyrektor urzędu morskiego może zlecić wykonanie czynności, określonych w art. 21 ust.

1 pkt 3 oraz w art. 22 i 23, kierownikowi jednostki organizacyjnej, biorącej udział

w zwalczaniu zanieczyszczeń.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o zastosowaniu na

polskich obszarach morskich, w stosunku do statków o polskiej przynależności, niezbędnych

środków, łącznie z zatopieniem lub zniszczeniem statku, w celu zapobieżenia, ograniczenia

lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego polskim wybrzeżom

lub związanym z nimi interesom, powstałego na skutek zanieczyszczenia lub zagrożenia

zanieczyszczeniem morza.

2.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, do obcych statków znajdujących się na polskich

obszarach morskich stosuje się odpowiednio postanowienia Międzynarodowej konwencji dotyczącej interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia

olejami, sporządzonej w Brukseli dnia 29 listopada 1969 r.

(Dz. U. z 1976 r. Nr 35, poz. 207), oraz uzupełniającego ją Protokołu dotyczącego interwencji na morzu pełnym w razie zanieczyszczenia morza substancjami

innymi niż olej, sporządzonego w Londynie dnia 2 listopada 1973 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 24, poz. 116).

Dyrektor urzędu morskiego może

1)

w stosunku do statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL i Konwencji

Helsińskiej 1992

a)

przeprowadzić, na statku w porcie lub bazie przeładunkowej na morzu, inspekcje w zakresie

i trybie przewidzianym w art. 28 oraz kontrole książek zapisów olejowych, ładunkowych

i odpadów powstających na statku w celu ustalenia, czy ze statku nie dokonano zrzutu

szkodliwych substancji z naruszeniem postanowień Konwencji; wyniki inspekcji ujmuje

się w sprawozdaniu, które przekazuje się kapitanowi statku,

b)

odmówić statkowi o obcej przynależności zezwolenia na wejście do portu lub do bazy

przeładunkowej na morzu albo podjąć działania zapewniające, że uprawianie żeglugi

tym statkiem nie będzie stanowiło istotnego zagrożenia dla środowiska morskiego, jeżeli

statek nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w Konwencji; o odmowie dyrektor urzędu

morskiego powiadamia konsula lub przedstawiciela dyplomatycznego państwa przynależności

statku, a gdy jest to niemożliwe - inny właściwy organ tego państwa,

c)

odmówić statkowi zezwolenia na opuszczenie portu do czasu doprowadzenia tego statku

do należytego stanu technicznego, jeżeli istnieją podstawy do podejrzenia, że stan

tego statku lub jego wyposażenia w istotny sposób odbiega od stanu stwierdzonego w

posiadanych świadectwach lub gdy statek nie posiada ważnych świadectw; dyrektor tego

urzędu może jednak zezwolić takiemu statkowi na opuszczenie portu w celu przejścia

do najbliższej stoczni remontowej;

2)

w stosunku do statków o polskiej przynależności, niezależnie od zastosowania środków

przewidzianych w pkt 1 lit. a i c, także odmówić dopuszczenia statku do żeglugi lub

cofnąć świadectwa, jeżeli statek nie spełnia wymagań przewidzianych w przepisach ustawy;

3)

w stosunku do statków o przynależności do obcego państwa niebędącego stroną Konwencji

MARPOL

a)

przeprowadzić inspekcję statku w celu sprawdzenia, czy stan statku odpowiada podstawowym

wymaganiom Konwencji MARPOL; w razie stwierdzenia, że stan statku nie odpowiada tym

wymaganiom, a uprawianie żeglugi tym statkiem stanowi istotne zagrożenie dla środowiska

morskiego, może odmówić statkowi zezwolenia na wejście do portu lub bazy przeładunkowej,

b)

jeżeli inspekcja jest przeprowadzona w porcie lub bazie przeładunkowej, dyrektor urzędu

morskiego może zarządzić dokonanie na statku odpowiednich napraw albo opuszczenie

portu lub bazy przeładunkowej.

Dyrektor urzędu morskiego może

1)

zażądać od statku przepływającego przez polskie obszary morskie informacji dotyczących

identyfikacji, portu rejestracji, ostatniego i następnego portu zawinięcia oraz innych

niezbędnych informacji, w razie uzasadnionego podejrzenia, że statek płynąc przez

te obszary naruszył przepisy ustawy, powodując zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem;

2)

przeprowadzić inspekcję statku przepływającego przez polskie obszary morskie, w razie

a)

uzasadnionego podejrzenia, że naruszył przepisy ustawy wskutek zrzutu powodującego

lub grożącego znacznym zanieczyszczeniem morza,

b)

odmowy udzielenia informacji, o których mowa w pkt 1, lub jeżeli informacja podana

przez statek jest w sposób oczywisty różna od stanu faktycznego, a okoliczności sprawy

uzasadniają taką inspekcję.

1.

Inspekcja statku o przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL powinna być ograniczona

do sprawdzenia świadectw i innych dokumentów przewidzianych w tej Konwencji.

2.

Inspekcja może być rozszerzona po sprawdzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 1,

wyłącznie gdy

1)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że stan statku lub jego wyposażenie odbiega w istotny

sposób od stanu stwierdzonego w jego dokumentach;

2)

treść dokumentów nie jest wystarczająca do potwierdzenia lub sprawdzenia podejrzanego

naruszenia albo

3)

statek nie posiada ważnych świadectw z załącznikami.

3.

Inspekcja nie może wpłynąć na nieuzasadnione przetrzymywanie statku w porcie.

1.

Jeżeli przeprowadzona inspekcja potwierdzi, że statek nie przestrzega przepisów ustawy

w zakresie zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych do portowych urządzeń odbiorczych,

dyrektor właściwego urzędu morskiego odmawia zgody na opuszczenie portu przez statek,

aż do momentu zdania tych odpadów i pozostałości ładunkowych.

2.

Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że statek opuścił port nie dopełniając ciążących

na nim obowiązków w zakresie informowania oraz zdawania odpadów i pozostałości ładunkowych,

dyrektor właściwego urzędu morskiego niezwłocznie informuje o tym fakcie właściwe

władze administracji morskiej w następnym porcie, do którego zawija statek.

3.

Jeżeli dyrektor urzędu morskiego otrzyma informację, że do portu morskiego znajdującego

się w terytorialnym zakresie jego działania zmierza statek, który opuścił inny port

z naruszeniem przepisów w zakresie informowania oraz zdawania odpadów i pozostałości

ładunkowych, zapewni przeprowadzenie inspekcji tego statku przed udzieleniem pozwolenia

na jego wyjście w morze.

Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić postępowanie, o którym mowa

w niniejszym rozdziale

1)

w odniesieniu do statku o polskiej przynależności

a)

który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem,

z naruszeniem przepisów ustawy,

b)

na wniosek organu każdego państwa, w razie podejrzenia naruszenia przepisów ustawy,

jeżeli zostały zabezpieczone dowody;

2)

w odniesieniu do statku o obcej przynależności, przebywającego w porcie polskim lub

bazie przeładunkowej, który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie

zanieczyszczeniem na polskich obszarach morskich, naruszając przepisy ustawy.

Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić także postępowanie w odniesieniu

do statku o obcej przynależności, przebywającego w polskim porcie lub bazie przeładunkowej,

na wniosek

1)

organu każdego państwa, w razie podejrzenia zrzutu przez ten statek poza polskim obszarem

morskim, jeżeli zrzut ten spowodował lub zagroził zanieczyszczeniem na jego wodach

wewnętrznych, morzu terytorialnym lub w wyłącznej strefie ekonomicznej;

2)

organu państwa strony Konwencji MARPOL w sprawie takiego zrzutu, niezależnie od miejsca

jego dokonania.

Dyrektor urzędu morskiego wszczyna postępowanie, w celu zabezpieczenia dowodów, w

odniesieniu do statku o obcej przynależności, który

1)

przebywa w porcie polskim lub w bazie przeładunkowej, jeżeli spowodował zanieczyszczenie

lub zagrożenie zanieczyszczeniem poza polskimi obszarami morskimi, z naruszeniem uznanych

norm międzynarodowych;

2)

znajdując się w polskim morzu terytorialnym lub w polskich morskich wodach wewnętrznych

spowodował zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem tego obszaru morza;

3)

przebywając w polskich obszarach morskich, wskutek zanieczyszczenia w wyłącznej strefie

ekonomicznej, spowodował poważną szkodę lub zagrożenie poważną szkodą dla wybrzeży

albo innych istotnych interesów państwa.

W razie otrzymania wiadomości o

1)

zanieczyszczeniu morza przez statki,

2)

zatopieniu odpadów lub innych szkodliwych substancji ze statków

- dyrektor urzędu morskiego powinien niezwłocznie podjąć czynności w celu wykrycia

sprawców i zabezpieczenia dowodów.

Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa

1)

przynależności statku i każdego innego zainteresowanego państwa o działaniach i środkach

podjętych zgodnie z ustawą i przekazuje im odpowiednie dokumenty dotyczące tych działań

i środków;

2)

następnego portu zawinięcia statku przepływającego przez polskie obszary morskie o

podejrzeniu zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem środowiska morskiego.

1.

Dyrektor urzędu morskiego w toku postępowania

1)

dopuszcza dowody zgłoszone przez organy innego państwa;

2)

ułatwia udział w postępowaniu przedstawicielom właściwej organizacji międzynarodowej,

państwa przynależności statku oraz każdego państwa dotkniętego zanieczyszczeniem morza;

3)

w przypadku określonym w art. 29 pkt 1, może zwrócić się do właściwych organów innego

państwa o pomoc w wyjaśnieniu sprawy, jak również rozpatrywać wnioski innych państw

w tym zakresie;

4)

w przypadkach określonych w art. 29-32, może zatrzymać statek, jednak nie dłużej niż

to jest konieczne do celów postępowania.

2.

Jeżeli postępowanie wykaże naruszenie postanowień ustawy, z zastrzeżeniem art. 26

pkt 1 lit. c, statek zostanie niezwłocznie zwolniony po wpłaceniu kaucji lub złożeniu

innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego.

Do postępowania określonego w przepisach niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Kto usuwa ze statku substancje zanieczyszczające w takiej ilości lub takiej postaci,

że może to doprowadzić do pogorszenia jakości wody, zagrażać życiu lub zdrowiu wielu

osób, lub spowodować zniszczenie fauny i flory morskiej w znacznych rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonano,

z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia środowiska morskiego, w związku z

eksploatacją statku lub zatopieniem w morzu odpadów i innych substancji - wymierza

się karę pieniężną o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych

Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

2.

Karze, o której mowa w ust. 1, podlega armator statku o polskiej przynależności, z

którego dokonano, z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia środowiska morskiego

poza polskimi obszarami morskimi, w związku z eksploatacją statku lub zatopieniem

w morzu odpadów albo innych substancji, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom.

Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z mocy prawa obowiązków lub

łamiąc ustanowione prawem zakazy

1)

przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując informacji,

o których mowa w art. 10a,

2)

dopuszcza do wykonywania przez osoby, które nie posiadają wymaganych uprawnień, o

których mowa w art. 13a, czynności polegających na oznakowaniu, zakładaniu i prowadzeniu

karty urządzenia, sprawdzaniu szczelności, obsłudze, przeglądach i naprawie urządzeń

i instalacji zawierających czynnik chłodniczy będący substancją kontrolowaną,

3)

nie wypełnia obowiązku prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych będących czynnikiem

chłodniczym oraz przekazywania informacji zawartych w tej ewidencji, o których mowa

w art. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową,

4)

nie zapewnia oznakowania poddawanych naprawie lub obsłudze technicznej urządzeń chłodniczych,

klimatyzacyjnych, gaśniczych lub innych urządzeń zawierających substancje kontrolowane,

zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 3,

5)

nie dopełnia obowiązku założenia karty obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub

instalacji, określonej w art. 7 ustawy wymienionej w pkt 3,

6)

użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w sposób niezapobiegający

emisji substancji kontrolowanych do środowiska oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności

tych urządzeń,

7)

stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają jak

biocydy,

8)

eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,

9)

eksploatuje statek, z którego emitowane są do powietrza

a)

substancje zubożające warstwę ozonową,

b)

tlenki azotu,

10)

używa na statku paliwa zawierającego niedopuszczalną zawartość siarki

- podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Załadowca, który nie dopełnia obowiązku określonego w art. 10b, podlega karze pieniężnej

do wysokości 50 000 SDR.

Dostawca, który dostarczając paliwo nie wykonuje ciążących na nim obowiązków, określonych

w art. 13e ust. 2-5 i 13f, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku nie wykonując, ciążących na nim z mocy

prawa, obowiązków

1)

nie dba o zdatność statku do żeglugi lub innej działalności na morzu w zakresie zapobiegania

zanieczyszczaniu morza,

2)

nie prowadzi w sposób zgodny z wymogami Konwencji MARPOL książki zapisów olejowych,

ładunkowych i odpadów powstających na statku,

3)

nie zgłasza statku do przeglądu lub inspekcji, utrudnia bądź uniemożliwia przegląd

lub inspekcję w zakresie przewidzianym w Konwencji MARPOL,

4)

powoduje zanieczyszczenie środowiska morskiego,

5

nie przekazuje informacji o zauważonym zanieczyszczeniu albo informacji o wypadku

zagrożenia zanieczyszczeniem lub zanieczyszczenia środowiska morskiego,

6)

nie podejmuje koniecznych środków w celu zapobiegania zanieczyszczaniu, ograniczenia

lub usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego, będącego skutkiem wypadku,

7)

nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w przypadkach przewidzianych

w art. 27,

8)

narusza przepisy dotyczące zdawania odpadów do portowych urządzeń odbiorczych i nie

informuje portu o odpadach ze statków znajdujących się na statku lub pozostałościach

ładunkowych,

9)

nie zgłasza organom inspekcyjnym zdarzeń wpływających poważnie na stan techniczny

statku, jego urządzeń lub wyposażenia, powodujących zagrożenie dla środowiska morskiego,

10)

narusza przepisy dotyczące spalania odpadów na statku,

11)

nie wykonuje obowiązków w zakresie oznakowania, zakładania i prowadzenia karty urządzenia,

sprawdzania szczelności, obsługi i naprawy urządzeń lub instalacji zawierających czynnik

chłodniczy będący substancją kontrolowaną

podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Kto nie wykonuje obowiązków określonych w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 782/2003 z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 536/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r. nadającego moc art.

6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającego

to rozporządzenie, podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.

Właściwość organów oraz tryb wymierzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia

przepisów, o których mowa w art. 36-37a, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych

z tytułu kar pieniężnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm..

Nie podlega odpowiedzialności przewidzianej w art. 36 ust. 1 lub art. 37 pkt 4 osoba

fizyczna, której zachowanie realizuje jednocześnie znamiona przestępstwa określonego

w art. 35a, a przestępstwo to zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym.

(pominięte).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

„1. Do spraw objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych a

niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Dotychczasowe akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w

1)

art. 10 ust. 9, art. 13f ust. 3 oraz art. 14 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 8,

2)

art. 15a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 18,

3)

art. 24 ust. 2 oraz art. 26 ustawy zmienianej w art. 19,

4)

art. 15, art. 18 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 22,

5)

art. 90a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 28,

6)

art. 10 ust. 5 oraz art. 14 ustawy zmienianej w art. 30,

7)

art. 36 ustawy zmienianej w art. 31,

8)

art. 48 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 33

- zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt

2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

„3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10b ust. 3 ustawy,

o której mowa w art. 135, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 10b ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 135, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia jej

wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 70, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.