Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Ustawa określa

1)

zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii;

2)

zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego

oraz innych podmiotów w zakresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu,

wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może

prowadzić do narkomanii;

3)

organy właściwe do wykonania

a)

rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r.

w sprawie prekursorów narkotykowych

(Dz. Urz. WE L 047 z 18.02.2004), zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004”,

b)

rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady

nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi

(Dz. Urz. WE L 22 z 26.01.2005, str. 1; Dz. Urz. WE Polskie wydanie specjalne z 2005 r., t. 48, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 111/2005”;

4)

kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy i rozporządzeń wymienionych w pkt 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki

społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności

1)

działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i zapobiegawczą;

2)

leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych;

3)

ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych;

4)

nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;

5)

zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania

substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;

6)

nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić

do narkomanii.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, są finansowane ze środków własnych podmiotów

wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii, środków przeznaczonych

na realizację programów zdrowotnych finansowanych z części budżetu państwa, której

dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia, oraz środków Narodowego Funduszu

Zdrowia.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, są finansowane z budżetu państwa z części

pozostających w dyspozycji właściwych ministrów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 23 ust. 4 i art. 24 ust.

6 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 6 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

produktów leczniczych, które są środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami, w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.;

2

substancji chemicznych i ich mieszanin, które są prekursorami, w zakresie nieuregulowanym

w przepisach o substancjach chemicznych i ich mieszaninach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

grzyby halucynogenne – grzyby zawierające substancje psychotropowe;

2)

importer – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej,

która dokonuje przywozu i składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest

zgłoszenie celne;

3

jednostki naukowe – jednostki naukowe w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 96, poz. 615 oraz z 2011 r. Nr 84, poz. 455 i Nr 185, poz. 1092);

4)

konopie – rośliny z rodzaju konopie (Cannabis L.);

5

konopie włókniste – rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.), w których

suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego

(kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin,

z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą masę;

6)

leczenie – leczenie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania spowodowanych używaniem

środków odurzających lub substancji psychotropowych;

7

leczenie substytucyjne – stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia, produktów

leczniczych lub środków odurzających o działaniu agonistycznym na receptor opioidowy;

8)

mak – roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem

ogrodowym albo uprawnym;

9)

mak niskomorfinowy – roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany, w której

zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz z przylegającą do niej łodygą

o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06% w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą

masę wymienionych części rośliny;

10)

mleczko makowe – sok mleczny torebki (makówki) maku;

11)

narkomania – stałe lub okresowe używanie w celach innych niż medyczne środków odurzających

lub substancji psychotropowych albo środków zastępczych, w wyniku czego może powstać

lub powstało uzależnienie od nich;

12)

ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych – działania ukierunkowane na zmniejszenie

problemów zdrowotnych i społecznych wynikających z używania w celach innych niż medyczne

środków odurzających lub substancji psychotropowych albo środków zastępczych;

13)

opium – stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;

14)

osoba zagrożona uzależnieniem – osobę, u której zespół zjawisk psychicznych i oddziaływań

środowiskowych stwarza duże prawdopodobieństwo powstania uzależnienia od środków odurzających

lub substancji psychotropowych, albo osobę sporadycznie używającą środków odurzających,

substancji psychotropowych lub środków zastępczych;

15)

osoba uzależniona – osobę, która w wyniku używania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub środków zastępczych albo używania ich w celach medycznych znajduje

się w stanie uzależnienia od tych środków lub substancji;

16)

prekursor – prekursor narkotykowy będący substancją sklasyfikowaną, o której mowa

w art. 2 pkt a rozporządzenia 273/2004, którego kategorię określa załącznik nr 1 do

tego rozporządzenia;

17)

preparat – produkt leczniczy zawierający co najmniej jeden środek odurzający lub substancję

psychotropową albo ich prekursory;

18)

producent – przedsiębiorcę wytwarzającego, przetwarzającego lub przerabiającego środki

odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory;

19)

przetwarzanie – czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów na inne środki odurzające, substancje psychotropowe

lub prekursory albo na substancje niebędące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami;

20)

przerób – otrzymywanie mieszanin środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów oraz nadawanie tym środkom lub substancjom postaci stosowanej w lecznictwie;

20a

przewóz – każde przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub

słomy makowej między dwoma państwami przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które

zaczyna się i kończy poza tym terytorium;

21)

przywóz – każde wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty Europejskiej środków odurzających

lub substancji psychotropowych;

22)

rehabilitacja – proces, w którym osoba z zaburzeniami psychicznymi spowodowanymi przez

przyjmowanie środków odurzających lub substancji psychotropowych osiąga optymalny

stan zdrowia, funkcjonowania psychicznego i społecznego;

23)

reintegracja – efekt działań określonych w art. 14-16 i art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 225 i Nr 205, poz. 1211);

24)

słoma makowa – torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub poszczególne

ich części;

25)

substancja psychotropowa – każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego,

działającą na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie substancji psychotropowych

stanowiącym załącznik nr 2 do ustawy;

26)

środek odurzający – każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działającą

na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie środków odurzających stanowiącym załącznik

nr 1 do ustawy;

27

środek zastępczy – substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie

fizycznym lub produkt, roślinę, grzyba lub ich część, zawierające taką substancję,

używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych

celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie

do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych

nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów;

28)

uprawa maku lub konopi – każdą uprawę maku lub konopi bez względu na powierzchnię;

29)

uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych – zespół zjawisk

psychicznych lub somatycznych wynikających z działania środków odurzających lub substancji

psychotropowych na organizm ludzki, charakteryzujący się zmianą zachowania lub innymi

reakcjami psychofizycznymi i koniecznością używania stale lub okresowo tych środków

lub substancji w celu doznania ich wpływu na psychikę lub dla uniknięcia następstw

wywołanych ich brakiem;

30)

używanie szkodliwe – używanie substancji psychoaktywnej powodujące szkody somatyczne

lub psychiczne, włączając upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne zachowanie, które

może prowadzić do niesprawności lub mieć niepożądane następstwa dla związków z innymi

ludźmi;

31)

używanie środka odurzającego, substancji psychotropowej lub środka zastępczego – wprowadzanie

do organizmu człowieka środka odurzającego, substancji psychotropowej lub środka zastępczego,

niezależnie od drogi podania;

32)

wewnątrzwspólnotowa dostawa – przemieszczenie środków odurzających lub substancji

psychotropowych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

33)

wewnątrzwspólnotowe nabycie – przemieszczenie środków odurzających lub substancji

psychotropowych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

34

wprowadzanie do obrotu – udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie,

środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych;

35

wytwarzanie – czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające,

substancje psychotropowe, prekursory albo środki zastępcze, ich oczyszczanie, ekstrakcję

surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji;

36)

wywóz – każde wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej środków odurzających

lub substancji psychotropowych;

37)

ziele konopi – kwiatowe lub owocujące wierzchołki konopi, z których nie usunięto żywicy,

a w przypadku roślin w stadium przed zawiązaniem wiechy – liście i łodygi konopi;

38)

żywica konopi – żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol

lub inne aktywne biologicznie kannabinole.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ukończyły szkolenie, o

którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, i nie przystąpiły do

egzaminu, są obowiązane przystąpić do egzaminu końcowego w terminie 18 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy pod rygorem konieczności ponownego odbycia

szkolenia.

2.

Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy znajdują się w trakcie szkolenia,

o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, są obowiązane przystąpić

do egzaminu do dnia 1 stycznia 2015 r. pod rygorem konieczności ponownego odbycia

szkolenia.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy administracji rządowej

i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie określonym w ustawie.

2.

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym

w ustawie, także przez

1)

przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-5 i 7-9 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.;

2)

szkoły wyższe;

3)

zakłady opieki zdrowotnej i inne podmioty działające w ochronie zdrowia;

4)

jednostki Wojska Polskiego, Policji i Straży Granicznej;

5)

organy celne;

6)

jednostki organizacyjne Służby Więziennej oraz zakłady poprawcze i schroniska dla

nieletnich;

7)

ośrodki pomocy społecznej, powiatowe centra pomocy rodzinie i regionalne ośrodki polityki

społecznej;

8)

środki masowego przekazu.

3

W realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć organizacje

pozarządowe i inne podmioty, których działalność statutowa obejmuje zadania należące

do sfery zadań publicznych w zakresie ochrony i promocji zdrowia, pomocy społecznej,

działalności charytatywnej, nauki, edukacji, oświaty i wychowania, kultury fizycznej,

porządku i bezpieczeństwa publicznego lub przeciwdziałania patologiom społecznym,

promocji i organizacji wolontariatu, po przeprowadzeniu konkursu, o którym mowa w

art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536, z późn. zm., a także samorządy zawodów medycznych, rodziny osób uzależnionych, oraz grupy samopomocy

osób uzależnionych i ich rodzin.

„1. Postępowania w sprawach dotyczących przyznawania lub wypłaty pomocy wspólnotowej,

o której mowa w art. 103ga ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r.

ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące

niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”)

(Dz. Urz. UE L 299 z 16.11.2007, str. 1, z późn. zm.), w roku szkolnym 2009/2010 i 2010/2011 toczą się na zasadach i w trybie określonym

w przepisach dotychczasowych.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ukończyły szkolenie, o

którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, uzyskały certyfikat instruktora

terapii uzależnień oraz w terminie 3 lat od ukończenia tego szkolenia spełniły wymogi,

o których mowa w art. 27 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, mogą przystąpić do egzaminu w zakresie specjalisty terapii uzależnień

bez konieczności uczestniczenia w szkoleniu, nie później jednak niż w okresie 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Działalność w zakresie przeciwdziałania narkomanii prowadzi Krajowe Biuro do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii, zwane dalej „Biurem”.

2.

Biuro jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

3.

Do zadań Biura należy

1)

opracowywanie projektu Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii oraz koordynowanie

i monitorowanie jego wykonania, przy współpracy z innymi podmiotami właściwymi do

podejmowania działań wynikających z tego programu;

2)

opracowywanie i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia raportu z realizacji

Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii, uwzględniającego informacje, o których

mowa w art. 11 ust. 2, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku;

3)

wykonywanie zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, polegających na powierzaniu

i wspieraniu wykonywania zadań publicznych, wraz z udzielaniem dotacji na finansowanie

ich realizacji na podstawie pełnomocnictwa ministra właściwego do spraw zdrowia;

4)

inicjowanie działań zmierzających do ograniczania używania środków odurzających, substancji

psychotropowych i środków zastępczych;

5)

inicjowanie, wspieranie i prowadzenie analiz oraz badań naukowych nad problematyką

narkomanii, w tym sporządzanie oceny epidemiologicznej zagrożeń narkomanią;

6)

inicjowanie prac nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi służącymi przeciwdziałaniu

narkomanii;

7)

dokonywanie okresowych ocen programów profilaktycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych

i readaptacyjnych pod względem ich skuteczności w zakresie ograniczenia używania środków

odurzających, substancji psychotropowych i środków zastępczych;

8)

opracowywanie standardów w zakresie profilaktyki uzależnień oraz leczenia i rehabilitacji

osób uzależnionych;

9)

inicjowanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń dla osób realizujących zadania w

zakresie przeciwdziałania narkomanii;

10)

udzielanie pomocy fachowej podmiotom realizującym zadania w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, w tym jednostkom samorządu terytorialnego, oraz podmiotom prowadzącym

działalność oświatowo-informacyjną, badawczą, profilaktyczną, leczniczą, rehabilitacyjną

i reintegracyjną;

11)

współpraca z organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność w zakresie przeciwdziałania

narkomanii i likwidacji szkód nią wywołanych;

12)

prowadzenie krajowego systemu informacji o narkotykach oraz monitorowanie działań

podejmowanych na rzecz przeciwdziałania narkomanii na poziomie krajowym i międzynarodowym,

w tym

a)

zbieranie, gromadzenie, wymianę informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie

i przetwarzanie zebranych danych,

b)

prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz

opracowywanie i udostępnianie ich wyników,

c)

gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii,

d)

formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu odpowiedniej do sytuacji strategii

reagowania na problem narkomanii,

e)

koordynowanie działań ekspertów wojewódzkich, o których mowa w art. 9 ust. 6,

f)

gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii,

g)

pełnienie roli punktu obserwacyjnego (Focal Point) Europejskiego Centrum Monitorowania

Narkotyków i Narkomanii,

h)

udział w pracach sprawozdawczych na rzecz organizacji międzynarodowych,

i)

współpraca z Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz Europejską

Siecią Informacji o Narkotykach i Narkomanii (Reitox),

j)

opracowywanie i publikowanie corocznego raportu o stanie narkomanii w Polsce,

k)

bieżąca ocena realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii;

13)

podejmowanie działań interwencyjnych w sprawach skarg i wniosków dotyczących problematyki

przeciwdziałania narkomanii, kierowanych do Biura lub do ministra właściwego do spraw

zdrowia;

14)

wykonywanie innych zadań w zakresie przeciwdziałania narkomanii, zleconych przez ministra

właściwego do spraw zdrowia;

14a

dofinansowywanie kosztów szkoleń w dziedzinie uzależnienia;

15)

obsługa techniczno-organizacyjna Rady do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii.

4.

Biuro, wykonując zadania, o których mowa w ust. 3, współpracuje z organami administracji

publicznej wykonującymi zadania, o których mowa w art. 2, oraz może tworzyć zespoły

robocze.

5.

Zadania, o których mowa w ust. 3 pkt 12, realizuje Centrum Informacji o Narkotykach

i Narkomanii będące komórką organizacyjną Biura.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 24 ust. 6, art. 28 ust.

7, art. 35 ust. 10, art. 40 ust. 6, art. 42 ust. 2 oraz art. 44 ust. 9 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 24 ust. 6, art. 24a ust. 3, art. 28 ust. 7, art. 35 ust. 10, art.

40 ust. 6 i 7, art. 42 ust. 2 oraz art. 44 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 232a § 4 ustawy, o której

mowa w art. 3, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie

art. 232a § 5 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Krajowy Program

Przeciwdziałania Narkomanii.

2.

W Krajowym Programie Przeciwdziałania Narkomanii, zwanym dalej „Krajowym Programem”,

określa się w szczególności: kierunki i rodzaje działań w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, harmonogram przyjętych działań, cele oraz sposoby ich osiągania oraz ministrów

odpowiedzialnych za ich realizację, a także podmioty właściwe do podejmowania określonych

działań.

3.

Koszty realizacji zadań wynikających z Krajowego Programu są finansowane z budżetu

państwa z części, których dysponentami są właściwi ministrowie odpowiedzialni za realizację

określonych działań.

4.

W Krajowym Programie określa się również kierunki działań przewidzianych do realizacji

przez jednostki samorządu terytorialnego w zakresie przeciwdziałania narkomanii.

5.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, Krajowy Program, uwzględniając zagadnienia,

o których mowa w ust. 2 i 4, oraz biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną w zakresie

zagrożeń narkomanią, a także strategię działań wynikających z Europejskiego Planu

Walki z Narkotykami.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 5 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia oraz

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia przedkłada Radzie Ministrów, w terminie do dnia

30 września każdego roku, informację o realizacji działań wynikających z Krajowego

Programu w roku poprzednim.

2.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi, w terminie do dnia 31 października, informację

o realizacji Krajowego Programu w roku poprzednim.

1.

Organ wykonawczy samorządu województwa opracowuje projekt Wojewódzkiego Programu Przeciwdziałania

Narkomanii, zwanego dalej „Wojewódzkim Programem”, uwzględniając kierunki i rodzaje

działań określone w Krajowym Programie oraz zadania w zakresie określonym w art. 2

ust. 1 pkt 1-3. Wojewódzki Program stanowi część strategii wojewódzkiej w zakresie

polityki społecznej.

2.

Wojewódzki Program uchwala sejmik województwa.

3.

Organ wykonawczy samorządu województwa

1)

odpowiada za przygotowanie projektu Wojewódzkiego Programu i jego realizację oraz

koordynację;

2)

udziela pomocy merytorycznej podmiotom realizującym zadania objęte Wojewódzkim Programem;

3)

współdziała z innymi organami administracji publicznej w zakresie przeciwdziałania

narkomanii.

4.

Wojewódzki Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.

5.

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 1, organ wykonawczy samorządu

województwa może powołać pełnomocnika.

6.

Organ wykonawczy samorządu województwa powołuje i odwołuje eksperta wojewódzkiego

do spraw informacji o narkotykach i narkomanii.

7.

Do zadań eksperta wojewódzkiego do spraw informacji o narkotykach i narkomanii, realizowanych

na terenie województwa ze środków określonych w budżecie samorządu województwa, należy

1)

zbieranie, gromadzenie, wymiana informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie

i przetwarzanie zebranych danych;

2)

prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz

opracowywanie i udostępnianie ich wyników;

3)

gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii;

4)

formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu adekwatnej do sytuacji strategii

reagowania na problem narkomanii;

5)

gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii;

6

gromadzenie i analiza informacji dotyczących nowo pojawiających się trendów w używaniu

środków odurzających, substancji psychotropowych i środków zastępczych.

Do postępowań w sprawie

1)

udzielania dopłat do przetwarzania słomy lnianej lub konopnej na włókno dotyczących

lat gospodarczych 2008/2009 i 2009/2010,

2)

wpisu do rejestru uznanych przetwórców

- wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

1.

Przeciwdziałanie narkomanii należy do zadań własnych gminy, obejmujących

1)

zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych

i osób zagrożonych uzależnieniem;

2)

udzielanie rodzinom, w których występują problemy narkomanii, pomocy psychospołecznej

i prawnej;

3)

prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz szkoleniowej

w zakresie rozwiązywania problemów narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży,

w tym prowadzenie zajęć sportowo-rekreacyjnych dla uczniów, a także działań na rzecz

dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych

i socjoterapeutycznych;

4)

wspomaganie działań instytucji, organizacji pozarządowych i osób fizycznych, służących

rozwiązywaniu problemów narkomanii;

5)

pomoc społeczną osobom uzależnionym i rodzinom osób uzależnionych dotkniętym ubóstwem

i wykluczeniem społecznym i integrowanie ze środowiskiem lokalnym tych osób z wykorzystaniem

pracy socjalnej i kontraktu socjalnego.

2.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) w celu realizacji zadań, o których mowa w ust.

1, opracowuje projekt Gminnego Programu Przeciwdziałania Narkomanii, zwanego dalej

„Gminnym Programem”, uwzględniając zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 1-3 oraz

kierunki działań wynikające z Krajowego Programu. Gminny Program stanowi część gminnej

strategii rozwiązywania problemów społecznych.

3.

Gminny Program uchwala rada gminy.

4.

Gminny Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną w tym programie.

5

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta)

może powołać pełnomocnika.

1.

Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza raport z wykonania w danym

roku Wojewódzkiego Programu i Gminnego Programu i efektów ich realizacji, który przedkłada

odpowiednio sejmikowi województwa lub radzie gminy, w terminie do dnia 31 marca roku

następującego po roku, którego dotyczy raport.

2.

Organ wykonawczy samorządu województwa i gminy sporządza, na podstawie opracowanej

przez Biuro ankiety, informację z realizacji działań podejmowanych w danym roku, wynikających

z Wojewódzkiego i Gminnego Programu, i przesyła ją do Biura, w terminie do dnia 15

kwietnia roku następującego po roku, którego dotyczy informacja.

1.

Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej „Radą”.

2.

Rada działa przy Prezesie Rady Ministrów.

3.

Rada jest organem koordynacyjno-doradczym w sprawach z zakresu przeciwdziałania narkomanii.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, statut Rady, uwzględniając szczegółowe

warunki i tryb jej działania, w tym sposób działania zespołów roboczych, o których

mowa w art. 17.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

2.

W skład Rady wchodzą

1)

przewodniczący – sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zdrowia;

2)

zastępca przewodniczącego – sekretarz lub podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3)

sekretarz – Dyrektor Biura;

4)

członkowie – sekretarze lub podsekretarze stanu w urzędach obsługujących ministrów

a)

Sprawiedliwości,

b)

właściwego do spraw oświaty i wychowania,

c)

Obrony Narodowej,

d)

właściwego do spraw rolnictwa,

e)

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

f)

właściwego do spraw finansów publicznych – Szef Służby Celnej,

g)

właściwego do spraw zagranicznych,

h)

właściwego do spraw nauki,

i

właściwego do spraw gospodarki;

5)

członek – przedstawiciel strony samorządowej w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu

Terytorialnego, przez nią wskazany.

3.

Posiedzenia Rady zwoływane są co najmniej 2 razy w roku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady z powodu

1)

złożenia rezygnacji;

2)

nieuczestniczenia w pracach Rady;

3)

złożenia wniosku o jego odwołanie przez podmiot, którego osoba ta jest przedstawicielem;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo albo umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

W przypadku odwołania albo śmierci członka Rady właściwy podmiot przedstawia wniosek

o powołanie innego przedstawiciela na członka Rady.

Do zadań Rady należy w szczególności

1

monitorowanie i koordynowanie działań w zakresie realizacji polityki państwa w obszarze

środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów i środków zastępczych;

2)

występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawach dotyczących tworzenia,

zmian i uzupełnień do krajowych strategii i planów przeciwdziałania problemom wywoływanym

przez obrót i używanie środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów;

3)

monitorowanie informacji o realizacji krajowych strategii i planów działania;

4)

monitorowanie realizacji Krajowego Programu;

5)

zalecanie rozwiązań organizacyjnych w zakresie dotyczącym przeciwdziałania narkomanii;

6)

współdziałanie z podmiotami, o których mowa w art. 5, w zakresie problematyki dotyczącej

działalności Rady.

1.

Do udziału w posiedzeniach Rady przewodniczący Rady może zapraszać specjalistów zajmujących

się problematyką przeciwdziałania narkomanii.

2.

Rada wydaje opinie i przedstawia wnioski w formie uchwał podejmowanych większością

głosów.

W celu wykonywania zadań Rady, przewodniczący Rady może powoływać zespoły robocze,

w skład których wchodzą członkowie Rady lub inne osoby, w szczególności specjaliści

zajmujący się problematyką przeciwdziałania narkomanii.

Dochody z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 18, i nie mogą być przeznaczane na inne cele.

1.

Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie.

2.

Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 77.

1.

Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i zapobiegawcza obejmuje

1)

promocję zdrowia psychicznego;

2)

promocję zdrowego stylu życia;

3)

informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić

do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach;

4)

edukację psychologiczną i społeczną;

5)

edukację prawną;

6)

działania interwencyjne.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów wychowawczych jednostek

organizacyjnych systemu oświaty;

2)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego

osób zajmujących się wychowaniem oraz profilaktyką w szkołach i innych placówkach

systemu oświaty oraz w szkołach wyższych;

3)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia żołnierzy

zasadniczej służby wojskowej, kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz żołnierzy zawodowych;

4)

prowadzenie działalności zapobiegawczej, w szczególności w środowiskach zagrożonych

uzależnieniem;

5)

wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;

6)

uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności publicznej radiofonii

i telewizji oraz innych środków masowego przekazu;

7)

prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.

3.

Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej

i zapobiegawczej określa Krajowy Program.

1.

Zabrania się reklamy i promocji substancji psychotropowych lub środków odurzających.

2.

Produkty lecznicze zawierające substancje psychotropowe lub środki odurzające mogą

być reklamowane na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

3

Zabrania się reklamy i promocji środków spożywczych lub innych produktów przez sugerowanie,

że

1)

posiadają one działanie takie jak substancje psychotropowe lub środki odurzające lub

2)

ich użycie, nawet niezgodne z przeznaczeniem, może powodować skutki takie jak skutki

działania substancji psychotropowych lub środków odurzających.

1.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni w podstawie programowej

kształcenia ogólnego problematykę promocji zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia,

ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii.

2.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia

psychicznego i zdrowego stylu życia, w tym zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii

w programach przygotowania zawodowego nauczycieli i osób zajmujących się wychowaniem

i nauczaniem dzieci i młodzieży w szkołach i innych placówkach systemu oświaty.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie w części dotyczącej pkt 5c, pkt 14, art. 3 i art.

6, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 2, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

Ministrowie właściwi do spraw oświaty i wychowania, zdrowia, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, transportu, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, każdy

w zakresie swojego działania, są obowiązani rozwijać i popierać działalność edukacyjną

oraz zapobiegawczą, podejmowaną w celu informowania społeczeństwa o szkodliwości narkomanii.

2.

Organy wymienione w ust. 1 są obowiązane prowadzić działalność wychowawczą, edukacyjną,

informacyjną i zapobiegawczą polegającą na

1)

promocji zdrowego stylu życia;

2)

wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, formy działalności wychowawczej,

edukacyjnej, informacyjnej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem,

mając na względzie dobro dzieci i młodzieży.

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, szkolnictwa wyższego, finansów publicznych,

spraw wewnętrznych, administracji publicznej, transportu, pracy, nauki i Minister

Sprawiedliwości stwarzają warunki do prowadzenia badań naukowych nad problematyką

narkomanii oraz badań statystycznych i epidemiologicznych.

2.

Jednostki naukowe realizujące zadania w zakresie prowadzenia badań naukowych nad problematyką

narkomanii, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia takich badań, mogą posiadać,

przechowywać oraz dokonywać zakupu środków odurzających, substancji psychotropowych,

ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych.

3.

Jednostki naukowe, o których mowa w ust. 2, są obowiązane

1)

dokonywać zakupu środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów

oraz prekursorów kategorii 1 w hurtowni farmaceutycznej na podstawie zapotrzebowania;

2)

prowadzić ewidencję posiadanych środków odurzających, substancji psychotropowych,

ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych;

3)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe, ich preparaty,

prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w sposób zabezpieczający przed kradzieżą

lub zniszczeniem.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

wewnętrznych, nauki, finansów publicznych oraz szkolnictwa wyższego określi, w drodze

rozporządzenia, sposób postępowania w jednostkach naukowych, o których mowa w ust.

2, ze środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, ich preparatami, prekursorami

kategorii 1 oraz środkami zastępczymi, uwzględniając konieczność uniemożliwienia dostępu

osób trzecich do tych środków i substancji.

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, finansów publicznych, transportu, pracy oraz Minister Obrony Narodowej

i Minister Sprawiedliwości zapewniają przygotowanie niezbędnej liczby osób do realizacji

zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1.

2.

Jednostki organizacyjne administracji rządowej, jednostki organizacyjne Służby Więziennej,

Żandarmerii Wojskowej oraz szkół wyższych prowadzące szkolenie osób, o których mowa

w ust. 1, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe,

ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w ilości niezbędnej do

prowadzenia tego szkolenia.

3.

(uchylony).

4.

Jednostki naukowe lub inne podmioty prowadzące badania z wykorzystaniem środków odurzających,

substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych,

celem ich identyfikacji i potwierdzenia popełnienia przestępstwa lub naruszenia zakazu

określonego w art. 44b, mogą je posiadać, przechowywać oraz dokonywać zakupu w ilości

niezbędnej do przeprowadzenia tych badań.

5.

Jednostki i podmioty, o których mowa w ust. 2 i 4, są obowiązane

1

nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory

kategorii 1 od przedsiębiorców posiadających zezwolenie wydane w trybie określonym

w art. 35 ust. 1−3, art. 36, art. 40 ust. 1−3, na podstawie zapotrzebowania;

2)

prowadzić ewidencję posiadanych środków odurzających, substancji psychotropowych,

ich preparatów, prekursorów kategorii 1 oraz środków zastępczych;

3)

przechowywać i używać do celów szkoleniowych posiadane środki odurzające, substancje

psychotropowe, ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w sposób

zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem;

4)

niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe, ich preparaty, prekursory kategorii

1 oraz środki zastępcze w sposób uniemożliwiający dostęp osób nieupoważnionych do

tych środków i substancji.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

wewnętrznych, finansów publicznych, szkolnictwa wyższego i Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb oraz warunki nabywania i wchodzenia

w posiadanie, przechowywania oraz używania do celów szkoleniowych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 przez jednostki

lub podmioty, o których mowa w ust. 2 i 4, a także warunki przechowywania środków

odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów i prekursorów kategorii 1

oraz sposób ich niszczenia przez jednostki lub podmioty, o których mowa w ust. 2 i

4, uwzględniając zabezpieczenie tych substancji przed dostępem osób trzecich.

1.

Jednostki organizacyjne administracji rządowej i Żandarmerii Wojskowej wykonujące

czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz jednostki organizacyjne Służby Celnej przy

wykonywaniu zadań określonych ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. Nr 168, poz. 1323, z późn. zm. mogą wchodzić w posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich

preparatów oraz prekursorów kategorii 1 w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań

potwierdzających popełnienie przestępstwa.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, w związku z wykonywaniem czynności i działań określonych

w tym przepisie są obowiązane

1)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty

oraz prekursory kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą i zniszczeniem;

2)

niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory

kategorii 1 w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieupoważnionych.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do niszczenia

środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów

kategorii 1, uzyskanych w drodze czynności i działań, określonych w ust. 1, a także

szczegółowy tryb i warunki ich przechowywania oraz niszczenia, mając na względzie

konieczność zabezpieczenia tych środków i substancji przed dostępem osób trzecich.

1.

Zakłady opieki zdrowotnej prowadzące leczenie lub rehabilitację osób uzależnionych

są obowiązane do współpracy z Biurem, a w szczególności do gromadzenia i przekazywania

Biuru informacji na temat osób zgłaszających się do leczenia z powodu używania środków

odurzających lub substancji psychotropowych.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

identyfikator uniemożliwiający identyfikację osoby, o której mowa w ust. 1, składający

się z 2 pierwszych liter imienia, 2 pierwszych liter nazwiska, daty urodzenia oraz

zakodowanej informacji o płci pacjenta;

2)

charakterystykę sytuacji społeczno-demograficznej osoby, o której mowa w ust. 1, zawierającą

dane dotyczące miejsca zamieszkania, wykształcenia oraz obywatelstwa;

3)

wzór używania substancji, o której mowa w ust. 1, zawierający rodzaj i status używanego

środka odurzającego lub substancji psychotropowej, częstotliwość ich używania oraz

sposób ich przyjmowania;

4)

historię używania środków odurzających lub substancji psychotropowych, zawierającą

wiek inicjacji używania poszczególnych substancji oraz wiek rozpoczęcia używania problemowego;

5)

informację o zachowaniach ryzykownych mogących przyczynić się do zakażenia HIV, HCV

oraz status serologiczny HIV, HCV;

6)

historię leczenia, w tym informację o kontynuacji i zakończeniu leczenia;

7)

rozpoznanie medyczne według aktualnie obowiązującej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób

i Problemów Zdrowotnych ICD;

8)

inne informacje wymagane przez protokół Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków

i Narkomanii niebędące danymi osobowymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm..

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb

współpracy zakładów opieki zdrowotnej prowadzących leczenie lub rehabilitację osób

używających środków odurzających lub substancji psychotropowych z Biurem, a w szczególności

sposób gromadzenia, przechowywania i przetwarzania informacji, o których mowa w ust.

1, tryb ich przekazywania oraz wzór indywidualnego kwestionariusza sprawozdawczego

osoby zgłaszającej się do leczenia z powodu używania środków odurzających lub substancji

psychotropowych, z uwzględnieniem konieczności ochrony prywatności osób, o których

mowa w ust. 1.

Podjęcie leczenia, rehabilitacji lub reintegracji osób uzależnionych jest dobrowolne,

jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 27, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2010 r.;

2)

art. 3 pkt 2 i art. 11, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

1.

Leczenie osoby uzależnionej prowadzi zakład opieki zdrowotnej lub lekarz wykonujący

praktykę lekarską, w tym w ramach grupowej praktyki lekarskiej.

2.

Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić

1)

lekarz posiadający specjalizację w dziedzinie psychiatrii;

2)

osoba posiadająca certyfikat specjalisty terapii uzależnień.

3.

W rehabilitacji osoby uzależnionej może uczestniczyć osoba posiadająca certyfikat

instruktora terapii uzależnień.

4.

Reintegrację osób uzależnionych mogą prowadzić centra integracji społecznej, tworzone

na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym, oraz podmioty wymienione w ust. 1

i 2 oraz w art. 5 ust. 3.

5.

Za świadczenia, o których mowa w ust. 1-4, udzielane osobie uzależnionej niezależnie

od jej miejsca zamieszkania w kraju nie pobiera się od tej osoby opłat.

1.

Certyfikaty, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, są wydawane osobom, które ukończyły

szkolenie w dziedzinie uzależnienia, zgodne z programem wybieranym w drodze konkursu

przeprowadzanego przez Biuro co najmniej raz w roku kalendarzowym.

2.

Oferty konkursowe, składane do Biura, zawierają następujące dane

1)

imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę i adres

siedziby oferenta;

2)

formę organizacyjno-prawną oferenta;

3)

numer wpisu oferenta do rejestru przedsiębiorców, ewidencji działalności gospodarczej

albo innego właściwego rejestru;

4)

miejsce prowadzenia szkolenia;

5)

planowane terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia;

6)

program szkolenia.

3.

Podmiot prowadzący szkolenie jest obowiązany zapewniać

1)

kadrę dydaktyczną o kwalifikacjach odpowiednich dla właściwego przeprowadzenia szkolenia;

2)

odpowiednią do realizacji programu kształcenia bazę dydaktyczną;

3)

posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia

oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny.

4.

Oferty rozpatruje komisja konkursowa wyłoniona przez dyrektora Biura.

5.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, kończy się egzaminem organizowanym przez Biuro

co najmniej dwa razy w roku.

6.

Egzamin końcowy składa się z części pisemnej i ustnej.

7

Certyfikat specjalisty terapii uzależnień może otrzymać osoba, która ukończyła studia

wyższe.

8.

Certyfikat instruktora terapii uzależnień może otrzymać osoba posiadająca wykształcenie

co najmniej średnie.

8a

Osoby ubiegające się o otrzymanie certyfikatów, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt

2 i ust. 3, są obowiązane, pod rygorem konieczności ponownego odbycia szkolenia, przystąpić

do egzaminu w terminie nie dłuższym niż 4 lata od momentu rozpoczęcia szkolenia.

9

Osoby, które ukończyły szkolenie, o którym mowa w ust. 1, i uzyskały certyfikat instruktora

terapii uzależnień oraz w terminie 3 lat od ukończenia tego szkolenia spełniły wymogi,

o których mowa w ust. 7, mogą przystąpić do egzaminu w zakresie specjalisty terapii

uzależnień bez konieczności uczestniczenia w szkoleniu, nie później jednak niż w okresie

roku po uzyskaniu tytułu magistra.

10.

Koszty szkolenia, o którym mowa w ust. 1, egzaminu oraz wydania certyfikatu ponosi

uczestnik tego szkolenia.

11.

Biuro prowadzi ewidencję wydawanych certyfikatów.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania

ofert, kryteria ich oceny oraz terminy postępowania konkursowego, o którym mowa w

ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania, jakie powinny spełniać podmioty prowadzące szkolenia w dziedzinie uzależnień,

2)

ramowe programy szkoleń w dziedzinie uzależnień,

3)

tryb i sposób przeprowadzania egzaminu,

4)

skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin,

5)

wzory certyfikatów: instruktora terapii uzależnień i specjalisty terapii uzależnień

- uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziomu szkolenia oraz jego rodzaj.

1.

Dyrektor Biura może dofinansować koszty szkolenia w dziedzinie uzależnienia jego uczestnikom,

na ich wniosek, złożony za pośrednictwem podmiotu prowadzącego szkolenia w dziedzinie

uzależnień, jeżeli osoby te są zatrudnione w jednostkach prowadzących rehabilitację,

w tym w szczególności osobom wymienionym w art. 86.

2.

Dyrektor Biura wskazuje termin składania wniosków, o których mowa w ust. 1, a także

ustala corocznie maksymalną kwotę dofinansowania przypadającą na jednego uczestnika

szkolenia w dziedzinie uzależnienia oraz liczbę osób objętych dofinansowaniem, mając

na względzie wysokość środków przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.

3.

Dane, o których mowa w ust. 2, Dyrektor Biura zamieszcza, niezwłocznie po ich ustaleniu,

na stronie biuletynu informacji publicznej Biura.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

adres miejsca zamieszkania;

3)

terminy rozpoczęcia i zakończenia szkolenia w dziedzinie uzależnienia;

4)

uzasadnienie wniosku.

5.

O dofinansowaniu kosztów szkolenia w dziedzinie uzależnienia decyduje, z zastrzeżeniem

ust. 1, kolejność wpływu wniosków, o których mowa w ust. 1, do wyczerpania środków

przewidzianych na ten cel w planie finansowym Biura.

1.

Osoba uzależniona może być leczona przy zastosowaniu leczenia substytucyjnego.

2.

Leczenie substytucyjne może prowadzić zakład opieki zdrowotnej po uzyskaniu zezwolenia

marszałka województwa

3.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne w zakładach opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych

wolności wydaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej po zasięgnięciu opinii dyrektora

Biura.

4.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać zakład opieki zdrowotnej, który

posiada

1

aptekę szpitalną lub zawarł umowę z apteką lub hurtownią farmaceutyczną w zakresie

zaopatrzenia w środek substytucyjny;

2)

pomieszczenia przystosowane do

a)

wydawania środka substytucyjnego,

b)

prowadzenia terapii grupowej,

c)

pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego,

d)

pobierania próbek do analizy,

e)

przechowywania i przygotowania środków substytucyjnych w sposób uniemożliwiający dostęp

osób nieupoważnionych;

3)

odpowiednie warunki kadrowe zapewniające realizację programu prowadzenia leczenia

ambulatoryjnego dotyczące w szczególności kierownika programu oraz przeszkolonych

w zakresie realizowanego programu pielęgniarek i pracowników pomocniczych.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są wydawane w drodze decyzji administracyjnej.

6.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne cofa się, gdy zakład opieki zdrowotnej przestał

spełniać warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.

6a

W celu wykluczenia udziału pacjenta w tym samym czasie w więcej niż jednym programie

leczenia substytucyjnego Biuro prowadzi Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.

6b

Zakład opieki zdrowotnej prowadzący leczenie substytucyjne jest obowiązany do niezwłocznego

przekazywania Biuru informacji o zakwalifikowaniu, wyłączeniu lub zakończeniu udziału

pacjenta w programie realizującym takie leczenie.

7

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

postępowania przy leczeniu substytucyjnym, szczegółowe warunki, jakie powinien spełniać

zakład opieki zdrowotnej prowadzący leczenie substytucyjne, oraz szczegółowy sposób

gromadzenia, przechowywania i przekazywania informacji, o których mowa w ust. 6b,

mając na względzie dobro osób uzależnionych, w tym potrzebę zachowania anonimowości

osób umieszczanych w Centralnym Wykazie Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.

1.

W zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich oraz jednostkach organizacyjnych

Służby Więziennej prowadzi się leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych

umieszczonych w tych zakładach.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego

i reintegracyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w

1)

zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich,

2)

jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej

- mając na względzie dobro osób przebywających w tych jednostkach.

1.

Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego

opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną

na przymusowe leczenie i rehabilitację.

2.

Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być

jednak dłuższy niż 2 lata.

3.

Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia

lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia

celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu

w sprawach nieletnich.

1.

Środki odurzające dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia

w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania

w celach medycznych.

2.

Podział środków odurzających na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N określa załącznik nr

1 do ustawy.

1.

Substancje psychotropowe dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania

uzależnienia w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne oraz zakresu ich

stosowania w celach medycznych.

2.

Podział substancji psychotropowych na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P określa załącznik

nr 2 do ustawy.

1.

Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i

IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia

badań.

2.

Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań,

a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań oraz w lecznictwie

zwierząt – w zakresie wskazanym w załączniku nr 1 do ustawy.

1.

Środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory kategorii

1 może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna

uprawniona na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia

111/2005.

2.

Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty

oraz prekursory kategorii 1 podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy

celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu karnym.

3.

W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, o przepadku na rzecz Skarbu

Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów

kategorii 1 orzeka sąd na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego lub Naczelnego

Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego.

4

W przypadku orzeczenia przez sąd o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających,

substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 podlegają

one zniszczeniu. Sąd może orzec na wniosek jednostek, o których mowa w art. 24 ust.

2 i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych

lub ich preparatów oraz prekursorów kategorii 1 przez przekazanie ich w całości lub

części tym jednostkom.

5.

(uchylony).

1.

Środki odurzające lub substancje psychotropowe będące produktami leczniczymi może

wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać, z zastrzeżeniem ust. 4, wyłącznie przedsiębiorca

posiadający wydane na podstawie przepisów prawa farmaceutycznego zezwolenie na wytwarzanie produktów leczniczych, po uzyskaniu zezwolenia Głównego

Inspektora Farmaceutycznego określającego środki lub substancje, które mogą być przedmiotem

wytwarzania, przetwarzania lub przerobu.

2.

Środki odurzające lub substancje psychotropowe niebędące produktami leczniczymi może

wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać wyłącznie przedsiębiorca, po uzyskaniu zezwolenia

Głównego Inspektora Farmaceutycznego, określającego środki lub substancje, które mogą

być przedmiotem wytwarzania, przetwarzania lub przerobu.

3

Prekursory kategorii 1 może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać wyłącznie przedsiębiorca,

który na podstawie właściwego rozporządzenia prawa Unii Europejskiej uzyskał zezwolenie

Głównego Inspektora Farmaceutycznego określające prekursory kategorii 1.

4.

Środki odurzające grup I-N, II-N i IV-N, substancje psychotropowe grup I-P, II-P,

III-P i IV-P lub prekursory kategorii 1 może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać,

w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie jednostka naukowa, w zakresie swojej

działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego

określającego środki lub substancje, które mogą być przedmiotem wytwarzania, przetwarzania

lub przerobu.

5.

Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów,

jeżeli jest dokonywany w aptece, na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne.

6.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-4 i 7, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca występujący o wydanie zezwolenia zapewnia

warunki produkcji i obrotu zabezpieczające przed użyciem środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione

lub w celach innych niż określone w wydanym zezwoleniu.

7.

Środki odurzające grupy IV-N lub substancje psychotropowe grupy I-P może stosować,

w celu prowadzenia badań naukowych, jednostka naukowa, w zakresie swojej działalności

statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego, określającego

środki lub substancje będące przedmiotem zezwolenia.

8.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-4 i 7, określają dozwoloną wielkość i cel wytwarzania,

przetwarzania, przerobu lub stosowania każdego środka odurzającego, substancji psychotropowej

lub prekursora oraz termin ważności zezwolenia.

9.

Środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, z zastrzeżeniem

ust. 7, może stosować, w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie jednostka naukowa,

w zakresie swojej działalności statutowej, po zgłoszeniu tego faktu i uzyskaniu zezwolenia

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

10

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, treść wniosku,

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1, 2, 4, 7 i 9, z wyjątkiem prekursorów kategorii 1, a także wymagania, jakie muszą

spełniać podmioty posiadające zezwolenia, o których mowa w ust. 1−4, 7 i 9, w szczególności

w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem oraz prowadzenia dokumentacji

dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi, uwzględniając zapewnienie sprawności postępowania.

1.

Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste

jest dozwolony wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia

Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

2.

Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie u przedsiębiorcy

oraz w jednostce naukowej i Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych – w

zakresie ich działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora

Farmaceutycznego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz treść wniosku o wydanie

tych zezwoleń, uwzględniając zasadę poszanowania praw podmiotu ubiegającego się o

zezwolenie oraz zapewnienie sprawności postępowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków

odurzających lub substancji psychotropowych mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców,

o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2.

2.

Przywóz środków odurzających i substancji psychotropowych będących produktami leczniczymi

może być dokonywany wyłącznie przez przedsiębiorców posiadających zezwolenie, o którym

mowa w art. 38 ust. 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego środki

lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu.

3.

Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych

może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

pozwolenia na przywóz albo na wewnątrzwspólnotowe nabycie, wydanego przez Głównego

Inspektora Farmaceutycznego, oraz

2)

pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez właściwe władze

kraju wywozu.

4.

Wywóz lub wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających lub substancji psychotropowych

może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez

Głównego Inspektora Farmaceutycznego na podstawie pozwolenia na przywóz lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.

5.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie słomy

makowej mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców, o których mowa w art.

35 ust. 1 lub art. 40 ust. 1, po uzyskaniu pozwoleń przewidzianych w ust. 3 i 4.

6.

Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających, substancji

psychotropowych oraz słomy makowej jest dozwolony na podstawie pozwolenia na wywóz,

wydanego przez właściwe władze kraju wywozu dla każdej przesyłki.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3-6, pozwolenia na wywóz albo wewnątrzwspólnotową

dostawę są dołączane do każdej przesyłki.

8.

Przywóz środków odurzających do składu celnego jest zabroniony.

9.

Przywóz środków odurzających, substancji psychotropowych do wolnych obszarów celnych

jest zabroniony.

10.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków

odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 na własne potrzeby

lecznicze może być dokonywany na podstawie dokumentów określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 12.

11.

Pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie środków odurzających i substancji psychotropowych stanowiących zapasy jednostek

organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej biorących udział w misjach, ćwiczeniach

lub szkoleniach poza granicami kraju udziela Naczelny Inspektor Farmaceutyczny Wojska

Polskiego na wniosek kierownika (dowódcy, komendanta, szefa) jednostki organizacyjnej.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb wydawania pozwoleń i dokumentów, o których mowa w ust. 3, 4 i 10, wzory tych

pozwoleń i dokumentów, obowiązki podmiotów i osób posiadających te pozwolenia i dokumenty

w zakresie przechowywania środków objętych pozwoleniem, wydawania tych środków jednostkom

uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi,

mając na względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń.

1.

Przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przerobu,

przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia i

obrotu hurtowego prekursorami kategorii 1 przekazują Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu

informacje o wszelkich wzbudzających podejrzenie co do zgodności z przepisami prawa

1)

zamówieniach na te substancje;

2)

działaniach z udziałem tych substancji;

3)

próbach wykorzystania tych substancji.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się również do prekursorów kategorii 2 i 3, z tym że informacje,

o których mowa w tych przepisach, przekazuje się Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.

3

Główny Inspektor Farmaceutyczny w odniesieniu do prekursorów kategorii 1, a Główny

Inspektor Sanitarny w odniesieniu do prekursorów kategorii 2 i 3, w uzasadnionych

przypadkach powiadamiają Policję, Straż Graniczną i organy celne o konieczności zatrzymania

przesyłki prekursorów, która nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa.

4.

Główny Inspektor Farmaceutyczny i Główny Inspektor Sanitarny prowadzą ewidencję informacji

uzyskanych w trybie ust. 1 i 2.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób przekazywania informacji,

2)

sposób prowadzenia ewidencji informacji uzyskanych w trybie ust. 1 i 2,

3)

szczegółowy tryb i sposób powiadamiania, o którym mowa w ust. 3, a także wzór takiego

powiadomienia,

4)

tryb i sposób postępowania z przesyłką, o której mowa w ust. 3

- mając na uwadze uniemożliwienie nielegalnej produkcji prekursorów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 45 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29 ust.

2, art. 30 ust. 3, art. 31 ust. 2, art. 35 ust. 2 oraz art. 37, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia, oraz art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1.

Zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1-4 i 7, art. 36 oraz art. 40, udziela się

na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy.

2.

Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia organ wydający zezwolenie, zwany

dalej „organem zezwalającym”

1)

może wzywać wnioskodawcę do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej dokumentacji

poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami ustawy;

2)

może dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia

w celu stwierdzenia, czy podmiot spełnia warunki wykonywania działalności objętej

zezwoleniem.

3.

Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony albo, na wniosek podmiotu ubiegającego

się, na czas oznaczony.

4.

Udzielenie zezwolenia, odmowa udzielenia zezwolenia oraz cofnięcie zezwolenia następuje

w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja o cofnięciu zezwolenia podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

5.

Organ zezwalający w przypadku powzięcia informacji o tym, że podmiot, któremu udzielono

zezwolenia, działa w sposób niezgodny z przepisami ustawy regulującymi działalność

objętą zezwoleniem, wyznacza niezwłocznie termin do usunięcia tych nieprawidłowości.

6.

Organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy

1)

podmiot, któremu udzielono zezwolenia, przestał spełniać warunki wymagane do wykonywania

działalności określonej w zezwoleniu;

2)

podmiot, o którym mowa w pkt 1, nie usunął, w wyznaczonym przez organ zezwalający

terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami ustawy regulującymi

działalność objętą zezwoleniem.

7.

Podmiot, któremu udzielono zezwolenia, jest obowiązany zgłaszać organowi zezwalającemu

wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu.

8.

Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w ust. 6, może

ponownie wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia w takim samym zakresie nie wcześniej

niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

9.

Za udzielenie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerób, stosowanie do badań

oraz pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowe nabycie i wewnątrzwspólnotową

dostawę środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów kategorii 1,

a także zmianę tych zezwoleń lub pozwoleń pobierane są opłaty, które stanowią dochód

budżetu państwa.

10.

Przepisy ust. 1-9 i 11 stosuje się do zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1-4

i 7, art. 36 oraz art. 40, w zakresie nieuregulowanym w tych przepisach.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób

pobierania opłat, o których mowa w ust. 9, uwzględniając w szczególności zakres wytwarzania,

przetwarzania, przerobu środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów

kategorii 1.

1.

Obrót hurtowy środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi będącymi produktami

leczniczymi może być prowadzony przez przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 72 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

2.

Obrót hurtowy środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi, które nie są

produktami leczniczymi, może być prowadzony przez przedsiębiorcę po uzyskaniu zezwolenia

Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

3.

Obrót hurtowy prekursorami kategorii 1 może być prowadzony przez przedsiębiorcę po

uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

4

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązani

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą posiadanych środków odurzających, substancji psychotropowych

lub ich preparatów;

2)

przechowywać w komorach przeładunkowych posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe

lub ich preparaty w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem.

4a

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą posiadanych prekursorów kategorii 1;

2)

przechowywać w komorach przeładunkowych posiadane prekursory kategorii 1 w sposób

zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-3, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca występujący o wydanie zezwolenia zapewnia

warunki obrotu uniemożliwiające użycie środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub do celów innych

niż określone w wydanym zezwoleniu.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, treść wniosku

o wydanie tych zezwoleń, a także szczegółowe obowiązki podmiotów posiadających te

zezwolenia, w szczególności w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem,

wydawania tych środków jednostkom uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji dotyczącej

ich posiadania i obrotu nimi, a także w zakresie warunków, jakie podmiot musi spełniać

w celu przechowywania środków objętych zezwoleniem w komorach przeładunkowych, mając

na względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia w tych sprawach.

7

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe obowiązki

przedsiębiorców posiadających zezwolenia, o których mowa w ust. 3, w szczególności

w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem, wydawania tych środków jednostkom

uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi,

a także w zakresie warunków, jakie podmiot musi spełniać w celu przechowywania środków

objętych zezwoleniem w komorach przeładunkowych, mając na względzie sprawność postępowania

w sprawie udzielania zezwoleń.

1.

Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami

będącymi produktami leczniczymi prowadzą apteki i punkty apteczne, zapewniając odpowiednie

warunki ich przechowywania uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do tych środków

i substancji.

2.

Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są wydawane z

apteki wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty albo zapotrzebowania,

z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 40 ust. 4.

4.

Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N lub substancje psychotropowe grup

III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept innych niż określone w

ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N mogą być wydawane z

apteki bez recepty.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych,

prekursorów kategorii 1 i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób

prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie

tych substancji przed dostępem osób trzecich;

2)

szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki

odurzające lub substancje psychotropowe, wzory tych dokumentów oraz wydawania tych

preparatów z aptek, uwzględniając warunki bezpieczeństwa dystrybucji preparatów.

1.

Preparaty zawierające środki odurzające grup I-N, II-N i III-N lub substancje psychotropowe

grup II-P, III-P i IV-P, które zostały dopuszczone do obrotu jako produkty lecznicze

na podstawie przepisów prawa farmaceutycznego, może posiadać, w celach medycznych oraz do badań klinicznych, po uzyskaniu zgody

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, zakład opieki zdrowotnej niemający apteki

szpitalnej, zakład leczniczy dla zwierząt oraz lekarz, lekarz dentysta lub lekarz

weterynarii, prowadzący praktykę lekarską, a także inny podmiot, którego działalność

wymaga posiadania i stosowania tych preparatów.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o uzyskanie zgody na posiadanie w celach medycznych preparatów zawierających środki

odurzające i substancje psychotropowe oraz wzór wniosku o uzyskanie zgody na posiadanie

preparatów stosowanych w badaniu klinicznym, rodzaje preparatów i ich ilości, a także

grupy środków odurzających i substancji psychotropowych stosowanych w badaniu klinicznym,

jakie mogą posiadać podmioty, o których mowa w ust. 1, szczegółowe warunki zaopatrywania,

przechowywania tych preparatów oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania

i stosowania, a także rodzaje podmiotów, których działalność wymaga posiadania i stosowania

preparatów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając zabezpieczenie tych substancji

przed niewłaściwym użyciem.

1.

Przedsiębiorca i inna jednostka organizacyjna, którzy uzyskali zezwolenia, o których

mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2, lub pozwolenia, o których mowa w

art. 37 ust. 3-5, są obowiązani do składania Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu

sprawozdań z działalności określonej w zezwoleniu lub pozwoleniu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,

tryb oraz terminy składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne

dane, jakie powinny zawierać.

1

Nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerobem, przechowywaniem, obrotem i niszczeniem

środków odurzających, substancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 sprawuje

wojewódzki inspektor farmaceutyczny właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy

– przez kontrolę realizacji obowiązków wynikających z rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia

111/2005 i przepisów ustawy, z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa w art.

35 ust. 1, nad którymi nadzór w powyższym zakresie sprawuje Główny Inspektor Farmaceutyczny

przez inspektorów do spraw wytwarzania.

2.

Nadzór nad prekursorami kategorii 2 i 3 sprawuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny

właściwy ze względu na siedzibę wytwórcy, importera lub innego podmiotu wprowadzającego

do obrotu – poprzez kontrolę realizacji obowiązków nałożonych na producenta, importera

lub inny podmiot wprowadzający do obrotu wynikających z ustawy, rozporządzenia 273/2004

i rozporządzenia 111/2005 oraz wydawania pozwoleń – na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzeniu 273/2004 i rozporządzeniu

111/2005.

3.

Organem właściwym do występowania do krajów trzecich z powiadomieniem przed wywozem

w zakresie prekursorów kategorii 2 i 3, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia

111/2005, jest Główny Inspektor Sanitarny.

4

Inspektor do spraw Substancji Chemicznych prowadzi rejestr producentów, importerów

i innych podmiotów wprowadzających do obrotu prekursory kategorii 2, uwzględniający

dane, o których mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia 273/2004, oraz powiadamia o zgłoszeniu

właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których

mowa w art. 13 i 16 rozporządzenia 273/2004 i art. 32 rozporządzenia 111/2005.

6.

Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem, obrotem

oraz zapasami środków odurzających i substancji psychotropowych w podległych jednostkach

organizacyjnych – na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa

w ust. 1 i 2.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem,

obrotem oraz zapasami prekursorów grupy kategorii 2 i 3 w podległych jednostkach organizacyjnych

– na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa w ust. 2.

8

Podmioty, które w ramach swojej działalności posiadają zepsute, sfałszowane środki

odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, ich mieszaniny, również

jako składniki produktów leczniczych lub którym upłynął termin ważności, niszczą te

substancje w sposób określony w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9.

9

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb postępowania ze środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami

kategorii 1, ich mieszaninami, produktami leczniczymi, zepsutymi, sfałszowanymi lub

którym upłynął termin ważności, zawierającymi w swoim składzie środki odurzające,

substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, uwzględniając w szczególności

wymogi zabezpieczenia przed ich niewłaściwym użyciem, sposoby niszczenia tych środków

w zależności od ich rodzaju i ilości oraz podmioty obowiązane do pokrywania kosztów

związanych z niszczeniem tych środków.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 35, 36

i 40, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm..

Zakazuje się wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

środków zastępczych.

1.

W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego

lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym,

właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263).

2.

Główny Inspektor Sanitarny informuje opinię publiczną o wydaniu decyzji, o której

mowa w art. 27c ust. 1 ustawy wymienionej w ust. 1.

1.

Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby

przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.

2.

Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze i nasiennictwa.

3.

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego,

chemicznego, celulozowo-papierniczego, spożywczego, kosmetycznego, farmaceutycznego,

materiałów budowlanych oraz nasiennictwa.

4.

Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona.

1.

Uprawa maku może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych rejonach,

na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego kategorii

elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie oraz

dodatkowo umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka

województwa

2.

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych

rejonach, na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego

kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie

oraz dodatkowo

1

umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa

na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi włóknistych, niebędącym upoważnionym

głównym przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r.

ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące

niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”)

(Dz. Urz. UE L 299 z 16.11.2007, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1234/2007”, lub

2

umowy sprzedaży, o której mowa w art. 91 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr

1234/2007, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa na prowadzenie

działalności w zakresie skupu konopi włóknistych oraz będącym upoważnionym głównym

przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007, a w przypadku

przetwórcy pochodzącego z państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita

Polska – upoważnionym przez to państwo, lub

3

umowy o przetworzenie słomy konopnej na włókno, o której mowa w art. 91 ust. 1 akapit

drugi rozporządzenia nr 1234/2007, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka

województwa na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi włóknistych oraz będącym

upoważnionym głównym przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007,

a w przypadku przetwórcy pochodzącego z państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego

niż Rzeczpospolita Polska – upoważnionym przez to państwo, lub

4

zobowiązania do przetworzenia słomy konopnej na włókno we własnym zakresie, zgodnie

z art. 91 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1234/2007, składanego Prezesowi Agencji

Rynku Rolnego, w przypadku gdy prowadzący uprawę konopi włóknistych jest jednocześnie

upoważnionym głównym przetwórcą w rozumieniu art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007.

3.

Stosowanie materiału siewnego maku lub konopi włóknistych kategorii elitarny albo

kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie potwierdza się fakturą

zakupu tego materiału siewnego oraz etykietą z opakowań materiału siewnego tych roślin.

4.

Działalność w zakresie skupu

1)

maku, na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1,

2)

konopi włóknistych na podstawie umów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2

- może prowadzić podmiot posiadający zezwolenie marszałka województwa

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, wydaje się w drodze decyzji, na wniosek, który

zawiera

1)

imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę

i adres wnioskodawcy;

2)

numer NIP albo numer REGON wnioskodawcy;

3)

adres miejsca wykonywania działalności w zakresie skupu;

4)

informację o zakresie i celu podejmowanej działalności.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, dołącza się

1)

oświadczenie, że wnioskodawca dysponuje magazynem lub środkiem transportu, zabezpieczonym

przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1, lub

2

kopię decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego o wpisie do rejestru uznanych pierwszych

przetwórców słomy lnianej lub konopnej na włókno w rozumieniu przepisów o organizacji

niektórych rynków rolnych albo o udzieleniu upoważnienia głównemu przetwórcy w rozumieniu

art. 91 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007 albo kopię dokumentu potwierdzającego uznanie

przetwórcy albo upoważnienie głównego przetwórcy przez państwo członkowskie Unii Europejskiej

inne niż Rzeczpospolita Polska – w przypadku zezwolenia marszałka województwa na działalność

w zakresie skupu konopi włóknistych na podstawie umowy sprzedaży;

3

zobowiązanie do przekazywania na żądanie marszałka województwa informacji dotyczących

zakresu i celu prowadzonej działalności.

7.

Marszałek województwa

8

Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia oraz

ministra właściwego do spraw rolnictwa, określi, w drodze uchwały, ogólną powierzchnię

przeznaczoną corocznie pod uprawy maku lub konopi włóknistych oraz rejonizację tych

upraw, mając na względzie zagrożenie narkomanią, zapotrzebowanie na surowce pochodzące

z tych upraw oraz tradycję uprawy maku i konopi włóknistych na danym terenie.

1.

Zezwolenie na uprawę maku lub konopi włóknistych wydaje wójt (burmistrz, prezydent

miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia uprawy.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze decyzji, na wniosek zawierający

1)

imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę

i adres wnioskodawcy;

2)

informację o odmianie maku lub konopi włóknistych, powierzchni uprawy oraz numer działki

ewidencyjnej w ewidencji gruntów i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa

geodezyjnego i kartograficznego;

3)

informację o rodzaju umowy albo o zobowiązaniu do przetworzenia słomy konopnej na

włókno, o których mowa w art. 46 ust. 2;

4)

oświadczenie wnioskodawcy, że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą

torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1;

5)

oświadczenie wnioskodawcy, że nie był karany za popełnienie przestępstwa, o którym

mowa w art. 63 lub 64, i wykroczenia, o którym mowa w art. 65.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

podmiot, dla którego je wydano;

2)

numer kolejny zezwolenia;

3)

odmianę maku lub konopi włóknistych;

4)

powierzchnię uprawy maku lub konopi włóknistych;

5)

numer działki, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na której prowadzona będzie uprawa maku

lub konopi włóknistych;

6)

termin ważności;

7)

datę wydania zezwolenia.

4.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wnioskodawca

nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem

do celów innych niż określone w ustawie, a w szczególności

1)

nie dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której

mowa w art. 48 ust. 1, lub

2)

był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub 64, lub

3)

był karany za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 65.

5.

Zezwolenie cofa się w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności określonych

w ustawie lub w zezwoleniu.

6.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi rejestr wydawanych zezwoleń.

1.

Torebkę (makówkę) z nasionami, uzyskaną z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu

farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, w całości

przekazuje się podmiotowi prowadzącemu kontraktację maku, na warunkach określonych

w umowie kontraktacji. Słomę makową, pozostałą po oddzieleniu torebki (makówki) i

przylegającej do niej łodygi o długości do 7 cm, niszczy prowadzący uprawę w sposób

określony w umowie kontraktacji.

2.

Słomę makową z uprawy maku niskomorfinowego niszczy prowadzący uprawę na swój koszt,

w sposób określony w umowie kontraktacji.

3.

Pozostałe na polu resztki pożniwne maku niszczy się w miejscu prowadzenia uprawy,

w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych

w umowie kontraktacji.

Przepisów art. 45-48, z wyjątkiem przepisów dotyczących obowiązku niszczenia słomy

makowej i resztek pożniwnych maku, nie stosuje się do upraw maku i konopi prowadzonych

przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, w

ramach działalności statutowej, a także przez podmiot zajmujący się hodowlą roślin

i stosujący konopie włókniste w celach izolacyjnych.

1.

Nadzór nad uprawami maku lub konopi włóknistych sprawuje wójt (burmistrz, prezydent

miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia tych upraw.

2.

W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ, o którym mowa w ust. 1,

są uprawnione do

1)

wejścia na grunty, na których są prowadzone uprawy maku lub konopi włóknistych, oraz

dojścia do tych gruntów przez inne nieruchomości;

2)

kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych;

3)

żądania wyjaśnień od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknistych.

3.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych w ust. 2 są obowiązane do okazania

upoważnienia wydanego przez organ sprawujący nadzór.

W przypadku stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych w sposób niezgodny

z art. 46 i 47 wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje nakaz zniszczenia tych upraw

przez zaoranie, przekopanie gruntu albo w inny sposób, który zapewni skuteczne wykonanie

tego nakazu, na koszt prowadzącego uprawę; nakazowi nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

Zadania, o których mowa w art. 47, 50 i 51, są wykonywane przez gminę jako zadania

zlecone z zakresu administracji rządowej.

1.

Kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek

zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy

inspektor sanitarny. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor

sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu

środka zastępczego.

4.

Do kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym w ustawie,

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., z tym że organowi, o którym mowa w ust. 2, przysługują uprawnienia organu podatkowego.

5.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające

lub substancje psychotropowe albo przetwarza słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych albo słomy makowej lub czyn ten został popełniony w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

1.

Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z okoliczności

wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania

lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub konsumpcji

środków odurzających lub substancji psychotropowych naczynia i przyrządy, choćby były

wytworzone w innym celu, albo

2)

wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego w

art. 53 ust. 2.

1

Kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych

lub słomy makowej,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

1.

Kto, wbrew przepisom art. 33-35 i 37, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje

psychotropowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych lub słomy makowej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

1.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 1 lub art. 56 ust.

1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 lub art. 56 ust.

3,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego

środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji

albo udziela ich w znacznych ilościach innej osobie,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1.

Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka

odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia

takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu, ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka

lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem

zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową,

mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 56, 58 lub

59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego lub substancji psychotropowej,

wytwarza, przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada, przechowuje lub wprowadza

do obrotu prekursory,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających

lub substancji psychotropowych, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające

lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy,

postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa

lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu

na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości.

1

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, konopie,

z wyjątkiem konopi włóknistych, lub krzew koki,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2

Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisom ustawy, zbiera mleczko makowe, opium,

słomę makową, liście koki, żywicę lub ziele konopi innych niż włókniste.

3

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest uprawa mogąca dostarczyć znacznej

ilości słomy makowej, liści koki, żywicy lub ziela konopi innych niż włókniste, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1

Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3

Tej samej karze podlega, kto kradnie z włamaniem środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową.

4

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub konopie włókniste,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

nie dopełnia obowiązku prowadzenia ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu

środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów i obrotu nimi albo

w inny sposób narusza przepisy określające zasady stosowania środków, substancji lub

prekursorów i obrotu nimi,

podlega karze grzywny.

Kto prowadzi reklamę lub promocję wbrew zakazom określonym w art. 20 ust. 1 lub 3,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 65-67 następuje w trybie przepisów o

postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

2.

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 65 lub 66 orzeka się przepadek przedmiotów

wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia,

nawet jeżeli nie były one własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów,

może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.

1.

W razie skazania za przestępstwa określone w art. 53-61, 63 i 64 można orzec przepadek

przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone

do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 oraz w razie umorzenia lub warunkowego

umorzenia postępowania karnego orzeka się przepadek środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, nawet jeżeli nie był własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek

przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się

protokół.

3.

Przepadku nie orzeka się, jeżeli środek odurzający lub substancja psychotropowa są

własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze przestępstwa lub wykroczenia

albo wszedł w ich posiadanie w sposób rażąco naruszający obowiązki pracownicze albo

warunki umowy łączącej go z właścicielem tych środków odurzających lub substancji

psychotropowych.

4.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 53-63 sąd może orzec na cele zapobiegania

i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 62 ust.

1, jeżeli jest on osobą uzależnioną.

1.

Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest osobą uzależnioną lub używającą

szkodliwie substancji psychoaktywnej, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,

zarządza zebranie przez osoby, które na zasadach wskazanych w ustawie uzyskały certyfikat

specjalisty terapii uzależnień, informacji na temat używania przez oskarżonego środków

odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zbierania informacji, o których

mowa w ust. 1, warunki, jakie muszą spełniać osoby uprawnione do dokonania tych czynności,

oraz wysokość ryczałtu przysługującego za zebranie informacji, mając na względzie

zebranie stosownych danych o osobie oskarżonego z punktu widzenia możliwości i celowości

zastosowania środków przewidzianych w art. 71 i 72.

1

W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem

środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności, której

wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu

lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej

i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.

2.

Sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany

w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dopuszcza się

rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.

3.

W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków określonych w ust.

1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd może

orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej.

4.

Czasu pobytu w zakładzie opieki zdrowotnej nie określa się z góry, nie może on jednak

być dłuższy niż 2 lata; o zwolnieniu z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie wyników

leczenia lub rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu lub rehabilitacji

albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu opieki zdrowotnej, zwolnienie

może nastąpić także na wniosek zakładu prowadzącego leczenie.

5.

Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia

wolności należy wykonać.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w przedmiocie leczenia

lub rehabilitacji osób uzależnionych, o których mowa w ust. 1-3, mając na względzie

dobro osoby uzależnionej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69

– które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;

2)

art. 68 – który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

1

Jeżeli osoba uzależniona lub używająca szkodliwie substancji psychoaktywnej, której

zarzucono popełnienie przestępstwa pozostającego w związku z używaniem środka odurzającego

lub substancji psychotropowej, zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia

wolności, podda się leczeniu, rehabilitacji lub udziałowi w programie edukacyjno-profilaktycznym

prowadzonym przez zakład opieki zdrowotnej lub inny podmiot działający w ochronie

zdrowia, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia leczenia, rehabilitacji

lub udziału w programie.

2

Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, rehabilitacji

lub udziału w programie edukacyjno-profilaktycznym, postanawia o dalszym prowadzeniu

postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania.

3.

Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.

4

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, warunkowe umorzenie postępowania można także

zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia

wolności. Zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania nie stoi na przeszkodzie

uprzednia karalność sprawcy.

Przepis art. 72 stosuje się odpowiednio w postępowaniu sądowym do chwili zamknięcia

przewodu sądowego.

1.

Jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i wychowawcze, skazanemu uzależnionemu

od środków odurzających lub substancji psychotropowych odbywającemu karę pozbawienia

wolności za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub

substancji psychotropowych można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności,

o której mowa w art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w celu podjęcia leczenia lub rehabilitacji.

2.

Warunkiem udzielenia przerwy jest wykazanie przez skazanego, że ma zagwarantowane

miejsce leczenia lub rehabilitacji w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej odpowiadającym

jego potrzebom terapeutycznym.

3.

Sąd penitencjarny odmawia udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności

za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających lub substancji

psychotropowych, jeżeli skazany nie wyraził wcześniej zgody na objęcie go stosownym

leczeniem lub rehabilitacją, o których mowa w art. 117 Kodeksu karnego wykonawczego.

4.

Udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest dopuszczalne, jeżeli

skazanemu do końca odbycia kary pozbawienia wolności pozostało nie więcej niż 2 lata.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd penitencjarny, po zakończeniu leczenia lub

rehabilitacji i uwzględniając ich wyniki, zarządza dalsze wykonywanie kary pozbawienia

wolności albo warunkowo zwalnia skazanego z odbycia reszty kary pozbawienia wolności,

niezależnie od tego, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w art. 78 Kodeksu karnego.

W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się art. 96-98 Kodeksu karnego.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9

„

1.

Opłaty, o których mowa w art. 9

1)

zadań określonych w art. 4 ust. 1 ustawy;

2)

zadań określonych w Wojewódzkim Programie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. Nr 179, poz. 1485).

”

;

2)

art. 18

„

Art. 18

Dochody z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 18, i nie mogą być przeznaczane na inne cele.

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575, z późn. zm. w art. 4 w ust. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

przestrzegania przez podmioty wprowadzające do obrotu prekursory kategorii 2 i 3 obowiązków

wynikających z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. Nr 179, poz. 1485), rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r.

w sprawie prekursorów narkotykowych oraz rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady

nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.

”

.

W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2532, z późn. zm. w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy, w części IV Zezwolenia pkt 27 otrzymuje

brzmienie

„

27.

Od zezwoleń wydawanych na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii

1)

na uprawę maku lub konopi włóknistych 25 zł

2)

na skup maku na podstawie umowy kontraktacji lub skup konopi włóknistych na podstawie

umowy kontraktacji albo umowy sprzedaży 120 zł

”

.

W ustawie z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych

(Dz. U. Nr 11, poz. 84, z późn. zm. w art. 11 w ust. 1 pkt 5a otrzymuje brzmienie

„

5a)

przyjmowanie i gromadzenie danych dotyczących prekursorów kategorii 2, określonych

w przepisach o przeciwdziałaniu narkomanii,

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm. w art. 68 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się do środków odurzających i substancji psychotropowych,

których przywóz z zagranicy określają przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. Nr 179, poz. 1485).

”

.

W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm. w art. 75 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. Nr 179, poz. 1485);

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm. w art. 12 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. Nr 179, poz. 1485);”.

”

Zezwolenia wydane na podstawie art. 23 ust. 1-3 i 8, art. 25 ust. 2 i 3 oraz art.

27 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 90, zachowują ważność po wejściu w życie

niniejszej ustawy.

Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych

stają się z dniem wejścia w życie ustawy zezwoleniami, o których mowa w art. 28.

1.

Zezwolenia na kontraktację maku lub konopi włóknistych wydane przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy tracą ważność z dniem 31 grudnia 2005 r.

2.

W przypadku gdy podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wystąpi, w

terminie do dnia 31 grudnia 2005 r., z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie

działalności w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych, dotychczasowe zezwolenie

zachowuje ważność do dnia, w którym decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku stanie

się ostateczna.

Certyfikaty ukończenia specjalistycznego szkolenia w dziedzinie uzależnienia od narkotyków

w zakresie specjalisty terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień uzyskane

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się certyfikatami specjalisty

terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień w rozumieniu przepisów niniejszej

ustawy.

Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w jednostkach prowadzących

rehabilitację, które nie uzyskały certyfikatu specjalisty terapii uzależnień lub instruktora

terapii uzależnień, są obowiązane do ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 27

ust. 1, w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

Szkolenia rozpoczęte przed dniem wejścia w życie ustawy oraz egzamin kończący te szkolenia

przeprowadza się według programów szkolenia w dziedzinie uzależnienia od narkotyków

zatwierdzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

(pominięty).

1.

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej

ustawy wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii działającego na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90.

2.

Mienie użytkowane przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające

na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, staje się z dniem wejścia

w życie ustawy mieniem użytkowanym przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii

działające na podstawie niniejszej ustawy.

3.

Przejście praw i mienia Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego

na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, na Krajowe Biuro do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii, działające na podstawie niniejszej ustawy, następuje

nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków i opłat.

4.

Pracownicy Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie

art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, z dniem wejścia w życie ustawy stają

się pracownikami Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego

na podstawie niniejszej ustawy.

Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 6, art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 3,

art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5, art. 16, art. 22 ust. 5, art. 23 ust.

14, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 2,

art. 30 ust. 2, art. 31 ust. 2b i art. 56 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 90 niniejszej

ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art.

7 ust. 5, art. 12 ust. 4, art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 6, art. 27

ust. 12 i 13, art. 28 ust. 7, art. 29 ust. 2, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 10, art.

36 ust. 3, art. 37 ust. 12, art. 38 ust. 5, art. 40 ust. 6, art. 41 ust. 5, art. 42

ust. 2, art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 9.

Traci moc ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198 i Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 238, poz. 2390 oraz z 2005 r. Nr 175, poz. 1462).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia