Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 września 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych

1

Ustawa określa zasady wydawania i używania elektronicznych instrumentów płatniczych,

w tym instrumentów pieniądza elektronicznego, oraz prawa i obowiązki stron umów o

elektroniczny instrument płatniczy w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175 i Nr 291, poz. 1707 oraz z 2012 r. poz. 1166).

1a

Ustawa określa również zasady tworzenia, organizacji, działalności oraz nadzoru, a

także likwidacji instytucji pieniądza elektronicznego.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do elektronicznych instrumentów płatniczych używanych

przez banki w celu realizowania wzajemnych płatności w międzybankowych systemach rozliczeniowych.

3.

Jeśli wydawca kart płatniczych jest jednocześnie ich akceptantem i umowa nie przewiduje

możliwości akceptacji tych kart poza własną siecią wydawcy, przepisy ustawy stosuje

się tylko w zakresie ochrony posiadacza i wykonywania obowiązków informacyjnych wobec

Narodowego Banku Polskiego, zwanego dalej „NBP”.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1

agent rozliczeniowy - bank lub instytucję kredytową prowadzące działalność określoną

w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, albo instytucję płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, która uzyskała zezwolenie na prowadzenie takiej działalności;

2)

akceptant - przedsiębiorcę, który zawarł z agentem rozliczeniowym umowę o przyjmowanie

zapłaty przy użyciu elektronicznych instrumentów płatniczych;

3)

bankomat - urządzenie umożliwiające posiadaczowi lub użytkownikowi karty płatniczej

podejmowanie gotówki lub dodatkowo dokonywanie innych operacji;

4

elektroniczny instrument płatniczy - każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem

do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji

przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza

niezbędną do dokonania operacji, w szczególności kartę płatniczą lub instrument pieniądza

elektronicznego;

5

instytucja pieniądza elektronicznego - inną niż bank osobę prawną, utworzoną i działającą

na podstawie zezwolenia właściwych władz lub przepisów prawa, której przedmiotem działania

jest prowadzenie we własnym imieniu i na własny rachunek działalności polegającej

na wydawaniu do dyspozycji i wykupie pieniądza elektronicznego oraz rozliczanie transakcji

dokonywanych przy użyciu instrumentów pieniądza elektronicznego;

6)

instrument pieniądza elektronicznego - urządzenie elektroniczne, na którym jest przechowywany

pieniądz elektroniczny, w szczególności kartę elektroniczną zasilaną do określonej

wartości;

7

karta płatnicza - kartę identyfikującą wydawcę i upoważnionego posiadacza, uprawniającą

do wypłaty gotówki lub dokonywania zapłaty, a w przypadku karty wydanej przez bank

lub instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytu - także do dokonywania wypłaty

gotówki lub zapłaty z wykorzystaniem kredytu;

8)

(uchylony);

9)

operacja - wypłatę gotówki, wydanie polecenia przelewu lub polecenia zapłaty albo

dokonanie zapłaty przy użyciu elektronicznego instrumentu płatniczego;

10

pieniądz elektroniczny - wartość pieniężną stanowiącą elektroniczny odpowiednik znaków

pieniężnych, która spełnia łącznie następujące przesłanki

a)

jest przechowywana elektronicznie, w tym magnetycznie,

b)

jest wydawana do dyspozycji na podstawie umowy w zamian za środki pieniężne o nominalnej

wartości nie mniejszej niż ta wartość,

c)

jest przyjmowana jako środek płatniczy przez przedsiębiorców innych niż wydający ją

do dyspozycji,

d)

jest wyrażona w jednostkach pieniężnych;

11

posiadacz - osobę fizyczną, osobę prawną lub inny podmiot, który zawarł umowę o wydanie

pieniądza elektronicznego z wydawcą pieniądza elektronicznego;

12)

użytkownik karty płatniczej - osobę fizyczną upoważnioną przez posiadacza do dokonywania

w imieniu i na rzecz posiadacza operacji określonych w umowie, której dane identyfikacyjne

są umieszczone na karcie płatniczej;

13)

zestawienie operacji - wykaz operacji dokonanych przy użyciu elektronicznego instrumentu

płatniczego w okresie rozliczeniowym, przyjętym przez wydawcę do rozliczenia z posiadaczem

z tytułu dokonanych operacji oraz należnych wydawcy opłat i prowizji, udostępniany

posiadaczowi po zakończeniu okresu rozliczeniowego;

14)

krajowa instytucja pieniądza elektronicznego - instytucję pieniądza elektronicznego

mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

15)

zagraniczna instytucja pieniądza elektronicznego - instytucję pieniądza elektronicznego

mającą siedzibę za granicą;

16)

oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego - jednostkę organizacyjną

zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego wykonującą w jej imieniu i na jej

rzecz wszystkie lub niektóre rodzaje działalności wynikające z zezwolenia udzielonego

tej instytucji, przy czym wszystkie jednostki organizacyjne danej zagranicznej instytucji

pieniądza elektronicznego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się za jeden oddział;

17)

system autoryzacji i rozliczeń - podlegające prawu polskiemu prawne powiązania pomiędzy

agentem rozliczeniowym, akceptantami i wydawcami elektronicznych instrumentów płatniczych,

w ramach których określa się wspólne zasady przyjmowania zapłaty przy użyciu elektronicznych

instrumentów płatniczych i rozliczeń z tego tytułu.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z

upływem 2 lat.

(uchylony).

(uchylony).

Odmowa przyjęcia zapłaty przez akceptanta może nastąpić w szczególności w przypadku

1)

nieważności elektronicznego instrumentu płatniczego;

2)

zastrzeżenia elektronicznego instrumentu płatniczego;

3)

niezgodności podpisu na elektronicznym instrumencie płatniczym z podpisem na dokumencie

obciążeniowym;

4)

odmowy okazania dokumentu stwierdzającego tożsamość przez posiadacza lub użytkownika

w przypadku określonym w art. 10 ust. 1, albo stwierdzenia posługiwania się elektronicznym

instrumentem płatniczym przez osobę nieuprawnioną;

5)

niemożności uzyskania akceptacji dokonania operacji.

1.

Akceptant może żądać, aby posiadacz elektronicznego instrumentu płatniczego lub użytkownik

karty płatniczej okazał dokument stwierdzający tożsamość w razie uzasadnionych wątpliwości

co do jego tożsamości.

2.

Akceptant może zatrzymać elektroniczny instrument płatniczy w przypadku

1)

nieważności elektronicznego instrumentu płatniczego;

2)

zastrzeżenia elektronicznego instrumentu płatniczego;

3)

niezgodności podpisu na elektronicznym instrumencie płatniczym z podpisem na dokumencie

obciążeniowym;

4)

posługiwania się elektronicznym instrumentem płatniczym przez osobę nieuprawnioną;

5)

otrzymania polecenia zatrzymania elektronicznego instrumentu płatniczego od agenta

rozliczeniowego.

3

Akceptant i agent rozliczeniowy są obowiązani do ustalenia i przestrzegania procedur

bezpieczeństwa, w szczególności akceptant jest obowiązany do nieudostępniania danych

o posiadaczu lub użytkowniku osobom nieuprawnionym oraz do niedopuszczenia do nieprawidłowego

użycia lub do skopiowania elektronicznego instrumentu płatniczego.

Akceptant oznacza miejsce, w którym prowadzi działalność, w sposób umożliwiający jednoznaczne

określenie, przy użyciu jakich elektronicznych instrumentów płatniczych można dokonywać

u niego operacji.

Agent rozliczeniowy prowadzący system autoryzacji i rozliczeń rozpatruje reklamacje

dotyczące operacji kwestionowanych przez wydawcę. W przypadku operacji dokonanych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrywanie reklamacji przez agenta rozliczeniowego

nie może trwać dłużej niż 90 dni.

1.

Agenci rozliczeniowi obowiązani są przekazywać do NBP następujące informacje o

1)

liczbie akceptantów;

2)

liczbie urządzeń akceptujących elektroniczne instrumenty płatnicze;

3)

liczbie i wartości przeprowadzonych transakcji;

4)

zarejestrowanych próbach przeprowadzenia i przeprowadzonych transakcjach mających

na celu naruszenie lub obejście przepisów prawa albo reguł uczciwego obrotu.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

NBP, określi, w drodze rozporządzenia, sposób, szczegółowy zakres i terminy realizacji

obowiązku, o którym mowa w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia NBP danych niezbędnych

do dokonywania okresowych ocen rozliczeń pieniężnych.

1.

Przez umowę o kartę płatniczą wydawca karty płatniczej zobowiązuje się wobec posiadacza

karty płatniczej do rozliczania operacji dokonanych przy użyciu karty płatniczej,

a posiadacz zobowiązuje się do zapłaty kwot operacji wraz z należnymi wydawcy kwotami

opłat i prowizji lub do spłaty swoich zobowiązań na rachunek wskazany przez wydawcę.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

Wydawcy kart płatniczych obowiązani są przekazywać do NBP następujące informacje o

wydawanych przez siebie kartach płatniczych

1)

rodzaje i liczbę wydawanych kart płatniczych;

2)

liczbę operacji dokonanych przy ich użyciu oraz ich wartość;

3)

liczbę udostępnianych bankomatów, liczbę przeprowadzonych za ich pośrednictwem operacji

i ich wartość;

4)

zarejestrowane próby przeprowadzenia i przeprowadzone transakcje zmierzające do naruszenia

lub obejścia przepisów prawa albo reguł uczciwego obrotu.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

NBP, określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i terminy realizacji obowiązku,

o którym mowa w ust. 4, kierując się potrzebą zapewnienia NBP danych niezbędnych do

dokonywania okresowych ocen rozliczeń pieniężnych.

(uchylony).

Wydawca jest właścicielem wydanej przez siebie karty płatniczej.

Posiadacz może odstąpić od umowy o kartę płatniczą w terminie 14 dni od dnia otrzymania

pierwszej karty płatniczej, o ile nie dokonał żadnej operacji przy użyciu tej karty.

W takim przypadku wydawca zwraca posiadaczowi kwotę poniesionych opłat. Wydawca może

obciążyć posiadacza kosztami związanymi z wydaniem karty płatniczej, w zakresie przewidzianym

w umowie.

(uchylony).

1.

Karta płatnicza może być używana wyłącznie przez osobę, której dane identyfikacyjne

zostały umieszczone na karcie płatniczej.

2.

Umowa o kartę płatniczą może przewidywać, że karta płatnicza będzie używana przez

użytkownika karty płatniczej, określając jednocześnie sposób korzystania z niej.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 61, 71, 127 i art.

128 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

(uchylony).

Wydawca informuje posiadacza o sposobie oznaczenia akceptantów oraz bankomatów i innych

miejsc, w których może dokonywać operacji przy użyciu karty płatniczej.

(uchylony).

(uchylony).

Posiadacz i użytkownik karty płatniczej, dokonując zapłaty przy użyciu karty płatniczej,

obowiązani są okazać, na żądanie akceptanta, dokument stwierdzający tożsamość.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12 pkt

5, art. 13, art. 17 pkt 2 oraz art. 28, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

1.

Instytucja pieniądza elektronicznego może być utworzona i prowadzić działalność jako

osoba prawna, której udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze

instytucji pieniądza elektronicznego.

2.

Nadzór nad instytucjami pieniądza elektronicznego sprawuje KNF na zasadach określonych

w niniejszym rozdziale.

3.

Zezwolenie na utworzenie i prowadzenie działalności przez instytucję pieniądza elektronicznego

może ustalać warunki, na jakich ono obowiązuje.

4.

Wydając zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, KNF kieruje się względami ochrony interesu

klientów zainteresowanej instytucji pieniądza elektronicznego lub oddziału zagranicznej

instytucji pieniądza elektronicznego, a w szczególności potrzebą zapewnienia bezpiecznego

i stabilnego zarządzania instytucją.

(uchylony).

1.

(uchylony).

2.

Obejmowane akcje muszą być w całości pokryte przed zarejestrowaniem spółki lub podwyższeniem

kapitału spółki.

3.

Przedstawiony przez założycieli plan działalności instytucji pieniądza elektronicznego

na okres co najmniej 3 lat powinien wskazywać, że instytucja ta będzie w stanie wywiązywać

się ze swoich zobowiązań wobec klientów.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do podejmowania i prowadzenia działalności

przez instytucję pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Wnoszony przez założycieli instytucji pieniądza elektronicznego kapitał założycielski

nie może być niższy od równowartości w złotych 350 000 euro, obliczanej według średniego

kursu ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 7, art. 8, art. 15, art. 17 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 4, który wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

Do podejmowania i prowadzenia działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez instytucje pieniądza elektronicznego mające siedzibę na terytorium państw członkowskich

Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wykonywania nad tymi instytucjami

nadzoru oraz podejmowania i prowadzenia działalności przez krajowe instytucje pieniądza

elektronicznego w krajach będących członkami Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym stosuje

się odpowiednio przepisy Prawa bankowego odnoszące się do instytucji kredytowych.

Celem nadzoru nad instytucjami pieniądza elektronicznego jest zapewnienie

1)

wywiązywania się przez instytucje pieniądza elektronicznego z zobowiązań podjętych

w wyniku wydawania pieniądza elektronicznego;

2)

zgodności działalności instytucji pieniądza elektronicznego z przepisami ustawy, statutem,

decyzją o wydaniu zezwolenia na utworzenie i prowadzenie działalności oraz innymi

decyzjami i przepisami wydanymi na podstawie ustawy.

1.

W ramach nadzoru KNF

1)

podjęcie środków koniecznych do zapewnienia właściwego poziomu ochrony interesów klientów

instytucji pieniądza elektronicznego;

2)

podjęcie środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm, o których mowa

w ustawie oraz w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 48;

3)

zwiększenie funduszy własnych.

2.

Czynności podejmowane w ramach nadzoru polegają w szczególności na

1)

badaniu wypłacalności, płynności płatniczej i wyników ekonomicznych osiąganych przez

instytucje pieniądza elektronicznego;

2)

dokonywaniu oceny finansowej instytucji pieniądza elektronicznego.

3

Czynności kontrolne podejmowane są przez pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego

po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli wydanego przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego.

4

Czynności, o których mowa w ust. 3, mogą być wykonywane ponadto przez upoważnionych

biegłych rewidentów po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego

przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego.

5.

Instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana

1)

zawiadomić KNF

2)

umożliwić upoważnionym osobom podejmowanie czynności, o których mowa w ust. 2;

3)

niezwłocznie zawiadamiać KNF

1.

W razie niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

prawa lub statutu, KNF może w drodze decyzji

1)

nałożyć na członka zarządu instytucji pieniądza elektronicznego bezpośrednio odpowiedzialnego

za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego

wynagrodzenia brutto tego członka, wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia

brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2)

nałożyć na instytucję pieniądza elektronicznego karę finansową w wysokości do 1 000 000

złotych.

2.

W razie niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

przepisów działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych przez oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego prowadzącej działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, KNF może

1)

nałożyć na osobę kierującą oddziałem zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości

trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie

średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2)

nałożyć na oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego karę finansową,

o której mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Kara, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, nie może być nałożona, jeżeli od

uzyskania przez KNF wiadomości o prowadzeniu działalności z naruszeniem prawa lub

statutu upłynęło więcej niż 6 miesięcy albo jeżeli od popełnienia tego czynu upłynęło

więcej niż 2 lata.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 i 1166).

Instytucja pieniądza elektronicznego, w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej

innej niż wydawanie pieniądza elektronicznego, może

1)

świadczyć ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza elektronicznego usługi finansowe

i niefinansowe, takie jak wykonywanie funkcji operacyjnych i innych funkcji pomocniczych,

a także wydawać oraz administrować innymi środkami płatniczymi;

2)

świadczyć usługi płatnicze w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z zachowaniem wymogów kapitałowych i ostrożnościowych, o których mowa w tej ustawie;

3)

przechowywać dane na informatycznych nośnikach danych w imieniu innych podmiotów lub

instytucji publicznych;

4

udzielać kredytów wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z zastrzeżeniem art. 74 ust. 3 tej ustawy;

5)

prowadzić inną działalność gospodarczą.

Instytucja pieniądza elektronicznego nie może przyjmować w celu zarobkowym pod tytułem

zwrotnym środków pieniężnych oraz gromadzić tych środków, w szczególności przyjmować

środków pieniężnych podlegających zwrotowi oraz prowadzić rachunków tych środków.

1.

Fundusze własne instytucji pieniądza elektronicznego obejmują

1)

w instytucji pieniądza elektronicznego w formie spółki akcyjnej - wpłacony i zarejestrowany

kapitał zakładowy oraz kapitał zapasowy i kapitały rezerwowe;

2)

w oddziale zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego - wpłacony i zarejestrowany

kapitał przeznaczony na działalność oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

niepodzielony zysk z lat ubiegłych;

4)

pozycje pomniejszające, które stanowią

a)

akcje własne posiadane przez instytucję pieniądza elektronicznego, wycenione według

cen nabycia, pomniejszone o odpisy spowodowane trwałą utratą ich wartości,

b)

wartości niematerialne i prawne,

c)

niepokryta strata z lat ubiegłych, w tym również strata w trakcie zatwierdzania,

d)

strata na koniec okresu sprawozdawczego, obliczona narastająco od początku roku obrotowego.

2.

Instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana utrzymywać

1)

fundusze własne na poziomie nie niższym niż równowartość w złotych kwoty określonej

w art. 40, obliczonej w złotych według średniego kursu ogłaszanego przez NBP obowiązującego

w dniu sprawozdawczym;

2)

fundusze własne na poziomie nie niższym niż 2% wartości wydanego przez tę instytucję

pieniądza elektronicznego w obiegu;

3)

współczynnik wypłacalności na poziomie co najmniej 2%.

3.

Wartość pieniądza elektronicznego w obiegu oblicza się jako większą z wartości

1)

zobowiązań finansowych ogółem z tytułu pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu

na koniec okresu sprawozdawczego;

2)

średniej wartości zobowiązań z tytułu pieniądza elektronicznego na koniec ostatnich

6 miesięcy lub w przypadku instytucji pieniądza elektronicznego prowadzącej działalność

krócej niż 6 miesięcy - średniej wartości przewidywanych zobowiązań z tego tytułu

na koniec pierwszych 6 miesięcy działalności, ujętych w planie działalności, który

winien zostać skorygowany na żądanie KNF

4.

Współczynnik wypłacalności instytucji pieniądza elektronicznego oblicza się jako wyrażony

w procentach stosunek funduszy własnych instytucji pieniądza elektronicznego do wartości

pieniądza elektronicznego w obiegu.

5.

W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 2, instytucja pieniądza elektronicznego

obowiązana jest niezwłocznie powiadomić o tym KNF

Kierując się potrzebą zapewnienia stabilnej i ostrożnej działalności instytucji pieniądza

elektronicznego oraz zabezpieczenia ich przed ryzykiem rynkowym wynikającym z wydawania

pieniądza elektronicznego, minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu

opinii KNF

1)

zasady ostrożnościowe, określające dopuszczalne ryzyko w działalności instytucji pieniądza

elektronicznego, oraz zakres ich stosowania;

2)

rodzaje instrumentów finansowych i zasady inwestowania w nie środków z tytułu zobowiązań

podjętych w wyniku wydawania pieniądza elektronicznego oraz inne zasady ograniczania

ryzyka.

1.

Instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana przekazywać do organu nadzoru

2.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przeprowadzonym na zlecenie instytucji

pieniądza elektronicznego badaniu sprawozdania finansowego, KNF

3.

Zlecenie badania określonego w ust. 1 może zostać udzielone także bezpośrednio przez

KNF

4.

Biegły rewident przeprowadzający badanie sprawozdań finansowych instytucji pieniądza

elektronicznego jest obowiązany niezwłocznie powiadomić KNF

1)

podejrzenie popełnienia przestępstwa;

2)

naruszenie przepisów regulujących działalność instytucji pieniądza elektronicznego;

3)

istnienie przesłanek dla wyrażenia opinii negatywnej na temat sprawozdania finansowego

instytucji pieniądza elektronicznego lub odmowy wyrażenia tej opinii.

Przepisów niniejszego rozdziału, w zakresie sprawowania nadzoru, nie stosuje się do

instytucji pieniądza elektronicznego, jeżeli maksymalna kwota umieszczona na instrumencie

pieniądza elektronicznego nie przekracza równowartości w złotych 75 euro, obliczanej

według średniego kursu ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu jego wydania, całkowite

zobowiązania finansowe instytucji pieniądza elektronicznego z uwzględnieniem wydanego,

a niewykupionego przez nią pieniądza elektronicznego, w każdym czasie, nie przekraczają

równowartości w złotych 1 000 000 euro oraz spełniony jest jeden z poniższych warunków

1)

pieniądz elektroniczny służy jako środek płatniczy używany przez podmioty powiązane

ze sobą organizacyjnie;

2)

pieniądz elektroniczny służy jako środek płatniczy używany wyłącznie na obszarze gminy,

w której siedzibę ma instytucja pieniądza elektronicznego.

1.

Suma wierzytelności instytucji pieniądza elektronicznego oraz udzielonych przez tę

instytucję zobowiązań pozabilansowych obciążonych ryzykiem jednego podmiotu lub podmiotów

powiązanych kapitałowo lub organizacyjnie nie może przekroczyć limitu koncentracji

wierzytelności, który wynosi

1)

20% funduszy własnych instytucji pieniądza elektronicznego - w przypadku gdy którykolwiek

z tych podmiotów jest w stosunku do tej instytucji podmiotem dominującym lub zależnym

albo jest podmiotem zależnym od podmiotu dominującego wobec tej instytucji;

2)

25% funduszy własnych instytucji pieniądza elektronicznego - w przypadku gdy podmioty

te nie są podmiotami powiązanymi z tą instytucją w sposób określony w pkt 1.

2.

Suma wierzytelności instytucji pieniądza elektronicznego oraz udzielonych przez tę

instytucję zobowiązań pozabilansowych, przekraczających 10% funduszy własnych tej

instytucji w stosunku do podmiotów, o których mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż

800% tych funduszy.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli

1)

stroną zobowiązaną wobec instytucji pieniądza elektronicznego jest: Skarb Państwa,

NBP, Europejski Bank Centralny, rządy lub banki centralne państw członkowskich Unii

Europejskiej, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, z wyłączeniem państw,

które restrukturyzują lub restrukturyzowały swoje zadłużenie zagraniczne w ciągu ostatnich

5 lat;

2)

stroną zobowiązaną wobec instytucji pieniądza elektronicznego jest bank lub instytucja

pieniądza elektronicznego mająca siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, z wyłączeniem państw, które restrukturyzują

lub restrukturyzowały swoje zadłużenie zagraniczne w ciągu ostatnich 5 lat;

3)

wierzytelność lub udzielone zobowiązanie pozabilansowe są zabezpieczone gwarancją

lub poręczeniem udzielonym przez podmioty wymienione w pkt 1, do wysokości zabezpieczenia;

4)

wierzytelność lub udzielone zobowiązanie pozabilansowe są zabezpieczone zastawem na

prawach wynikających z papierów wartościowych, których emitentami są podmioty wymienione

w pkt 1, do wysokości zabezpieczenia;

5)

wierzytelność lub udzielone zobowiązanie pozabilansowe są zabezpieczone kwotą pieniężną,

która została przeniesiona na własność i na rachunek instytucji pieniądza elektronicznego

do wysokości tej kwoty.

4.

Zarząd instytucji pieniądza elektronicznego jest obowiązany niezwłocznie zgłosić do

KNF

5.

Instytucja pieniądza elektronicznego we własnym zakresie ustala i okresowo weryfikuje

wewnętrzne limity koncentracji wierzytelności według kryteriów uwzględniających specyfikę

ich działalności, a w szczególności sektor gospodarki i region geograficzny, z zachowaniem

obowiązujących limitów.

6.

W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1, instytucja pieniądza elektronicznego

obowiązana jest niezwłocznie powiadomić o tym KNF

Instytucja pieniądza elektronicznego opracuje wewnętrzne procedury zarządzania ryzykiem

działalności określające limity podejmowanego ryzyka rynkowego, w tym w szczególności

ryzyka walutowego, ryzyka cen dłużnych i kapitałowych papierów wartościowych i stopy

procentowej oraz ryzyka płynności.

1.

Instytucja pieniądza elektronicznego i oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

mogą przetwarzać dane informatyczne za granicą na podstawie zezwolenia KNF

2.

Zezwolenie może ustalać warunki, na jakich obowiązuje, uzasadnione względami ochrony

interesu klientów zainteresowanej instytucji pieniądza elektronicznego lub oddziału

zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego.

1

Do postępowania naprawczego i likwidacji instytucji pieniądza elektronicznego i oddziałów

zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy

art. 142 oraz art. 145-157e Prawa bankowego.

2.

Uprawnienie do żądania upadłości instytucji pieniądza elektronicznego przysługuje

wyłącznie KNF

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Środki pieniężne przyjęte przez bank od posiadacza nie są wkładem pieniężnym płatnym

na żądanie lub z nadejściem oznaczonego terminu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego, jeżeli środki te są niezwłocznie wymienione na pieniądz elektroniczny.

2.

Od środków pieniężnych, o których mowa w ust. 1, banki nie odprowadzają rezerwy obowiązkowej,

o której mowa w art. 38 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2005 r. Nr 1, poz. 2, z późn. zm..

1.

W okresie obowiązywania umowy o wydanie pieniądza elektronicznego, posiadacz może

żądać od wydawcy wykupienia posiadanego pieniądza elektronicznego w każdym czasie

i według wartości nominalnej.

2.

Umowa o wydanie pieniądza elektronicznego jednoznacznie i w sposób zrozumiały określa

warunki wykupu pieniądza elektronicznego, w tym wszelkie związane z tym koszty.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Banki i instytucje pieniądza elektronicznego przekazują do NBP dane dotyczące

1)

wartości wydanego pieniądza elektronicznego;

2)

rodzajów i liczby wydanych instrumentów pieniądza elektronicznego;

3)

liczby i wartości operacji przeprowadzonych przy użyciu instrumentów pieniądza elektronicznego;

4)

liczby i wartości operacji zasilenia instrumentów pieniądza elektronicznego;

5)

zarejestrowanych prób przeprowadzenia i przeprowadzonych operacji zmierzających do

naruszenia lub obejścia przepisów prawa.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

NBP, określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i terminy wykonywania obowiązku

określonego w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia NBP danych niezbędnych do

dokonywania okresowych ocen rozliczeń pieniężnych.

3.

Instytucje pieniądza elektronicznego przekazują do NBP dane niezbędne do oceny ich

sytuacji finansowej i ponoszonego przez nie ryzyka - w sposób, w zakresie i w terminach

ustalonych dla banków.

(uchylony).

Agent rozliczeniowy oraz instytucja pieniądza elektronicznego obowiązani są przeciwdziałać

wykorzystywaniu swojej działalności do celów mających związek z przestępstwem, o którym

mowa w art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., lub w celu ukrycia działań przestępczych. Przepisy art. 107 i 108 Prawa bankowego stosuje się odpowiednio.

1.

System autoryzacji i rozliczeń może prowadzić wyłącznie agent rozliczeniowy.

2

Przepisy rozdziału 3, z wyjątkiem art. 17 ust. 3 i 4, oraz przepisy art. 20 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w

systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru

nad tymi systemami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 743, z późn. zm. w zakresie nadzoru sprawowanego przez Prezesa NBP nad systemami płatności stosuje

się odpowiednio do systemów autoryzacji i rozliczeń prowadzonych przez agentów rozliczeniowych

niebędących bankami.

3.

(uchylony).

4

Do wniosku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy wymienionej w ust. 2, dołącza się

program działalności agenta rozliczeniowego na okres co najmniej 3 lat, wskazujący,

że będzie on w stanie wywiązywać się ze swoich zobowiązań wobec akceptantów.

4a

NBP prowadzi i ogłasza na swojej stronie internetowej listę podmiotów, które prowadzą

systemy autoryzacji i rozliczeń. Na liście tej umieszcza się nazwę i siedzibę każdego

z tych podmiotów oraz nazwę prowadzonego przez te podmioty systemu, jeżeli nazwa taka

istnieje.

4b

Przepisy ust. 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio do systemów autoryzacji i rozliczeń

prowadzonych przez unijną instytucję płatniczą w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, która posiada zezwolenie na prowadzenie działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

1.

Wydawcy elektronicznych instrumentów płatniczych mogą wymieniać pomiędzy sobą informacje

o posiadaczach nienależycie wykonujących umowy o elektroniczny instrument płatniczy.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, w przypadku posiadaczy będących osobami fizycznymi

zawierają następujące dane

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

adres zamieszkania;

4)

opis sposobu nienależytego wykonywania umowy.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, w przypadku posiadaczy niebędących osobami fizycznymi

zawierają

1)

nazwę (firmę), siedzibę i adres;

2)

Numer Identyfikacji Podatkowej;

3)

opis sposobu nienależytego wykonania umowy.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 1-3, może zbierać i udostępniać wydawcom instytucja,

o której mowa w art. 105 ust. 4 Prawa bankowego.

5.

Agenci rozliczeniowi są obowiązani wymieniać pomiędzy sobą informacje o akceptantach

nienależycie wykonujących umowy lub z którymi rozwiązali z tego powodu umowę.

6.

Agenci rozliczeniowi obowiązani są udostępniać informacje, o których mowa w ust. 5,

na żądanie wydawców.

7.

Informacje, o których mowa w ust. 5, zawierają

1)

w przypadku akceptantów będących osobami fizycznymi - dane, o których mowa w ust.

2,

2)

w przypadku akceptantów niebędących osobami fizycznymi - dane, o których mowa w ust.

3

- a także opis przyczyn rozwiązania umowy lub uznania jej wykonania za nienależyte.

8.

W przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, wydawcy

i agenci rozliczeniowi zawiadamiają prokuratora lub inny organ powołany do ścigania

tych przestępstw. Do zawiadomienia dołącza się niezbędne informacje lub dokumenty,

w szczególności określone w ust. 1-3.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 8, wydawcy i agenci rozliczeniowi powinni podjąć

współpracę z organami powołanymi do ścigania przestępstw lub przestępstw skarbowych.

(uchylony).

1.

Posiadacz albo akceptant może upoważnić odpowiednio wydawcę lub agenta rozliczeniowego

do reprezentowania jego interesów jako pokrzywdzonego w postępowaniu karnym.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 upoważniony podmiot powinien działać z zachowaniem

najwyższej staranności.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie upoważnienia tego samego podmiotu do reprezentowania

dwóch lub więcej pokrzywdzonych w postępowaniu karnym, których interesy są sprzeczne.

1.

Kto wydaje elektroniczny instrument płatniczy wbrew warunkom określonym w ustawie,

podlega grzywnie do 5 000 000 złotych lub karze pozbawienia wolności do lat 3 albo

obu tym karom łącznie.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu określonego w ust. 1 jest instrument pieniądza elektronicznego,

sprawca podlega grzywnie do 5 000 000 złotych i karze pozbawienia wolności do lat

3.

3.

Karom przewidzianym w ust. 1 albo 2 podlega odpowiednio także ten, kto wydaje elektroniczny

instrument płatniczy wbrew warunkom określonym w ustawie, działając w imieniu lub

w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69

- które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;

2)

art. 68 - który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

1.

Kto wbrew obowiązkom określonym w ustawie nie udziela NBP wymaganych informacji albo

udziela ich w sposób niezgodny z przepisami prawa, podlega grzywnie do 1 000 000 złotych.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w

imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej.

Kto prowadzi system autoryzacji i rozliczeń bez wymaganej zgody na prowadzenie systemu

lub zgody na wprowadzenie zmian w zasadach prowadzenia systemu, podlega grzywnie do

5 000 000 złotych.

(uchylony).

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, Nr 126, poz. 1070, Nr 141, poz. 1178, Nr 144, poz. 1208 i Nr 153, poz. 1271) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

w pkt 4 dwukrotnie użyte wyrazy „gotówki i” zastępuje się wyrazami „gotówki lub”,

b)

w pkt 5 dodaje się lit. e) w brzmieniu

„

e)

jest wyrażona w jednostkach pieniężnych,

”

;

2)

w art. 5 w ust. 1 w pkt 6a i w ust. 3 wyrazy „, rozliczanie i umarzanie pieniądza

elektronicznego” zastępuje się wyrazami „instrumentu pieniądza elektronicznego”;

3)

w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się lit. m) w brzmieniu

„

m)

wydawców elektronicznych instrumentów płatniczych niebędących bankami w zakresie określonym

ustawą z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1385).

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego

wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł

(Dz. U. z 2000 r. Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 63, poz. 641 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 32, poz. 299, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 141, poz. 1178 i Nr 144, poz. 1204) w art. 2 w pkt 1 po wyrazach „oddziały banków zagranicznych” stawia się przecinek

i dodaje wyrazy „instytucje pieniądza elektronicznego, oddziały zagranicznych instytucji

pieniądza elektronicznego oraz agentów rozliczeniowych, prowadzący działalność na

podstawie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1385)”.

Podmioty niebędące bankami, prowadzące działalność polegającą na wydawaniu kart płatniczych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązane są do dokonania zgłoszenia

do NBP, o którym mowa w art. 15 ust. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

Agenci rozliczeniowi niebędący bankami i nieprowadzący systemu w rozumieniu ustawy,

o której mowa w art. 67 ust. 2, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy przekażą NBP dokumenty, o których mowa w art. 17 ust. 2 ustawy, o której mowa

w art. 67 ust. 2.

Do elektronicznych instrumentów płatniczych wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia jej wejścia w życie.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia

2.

Przepisy ustawy dotyczące instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się od dnia

uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 79, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 25 pkt 1 lit. c i pkt 3 lit. a, art. 27-30, art. 33 pkt 1 i 5-10, art. 34, art.

35 pkt 1, 2 i 4-7, art. 41 pkt 1, art. 42, art. 45, art. 47, art. 49, art. 50 pkt

2 i art. 51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 159, który wchodzi w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.;

2)

art. 167, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.