Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2012 r. w sprawie zwalczania choroby niebieskiego języka

Rozporządzenie określa szczegółowy sposób i tryb zwalczania choroby niebieskiego języka,

zwanej dalej „chorobą”, w tym

1)

sposób i tryb postępowania przy

a)

podejrzeniu choroby,

b)

stwierdzeniu choroby;

2)

rodzaj próbek pobieranych do badań diagnostycznych oraz sposób ich pobierania i wysyłania;

3)

środki stosowane przy zwalczaniu choroby;

4)

warunki i sposób wprowadzania szczepień, o których mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o szczepionkach żywych atenuowanych - rozumie się

przez to szczepionki wytwarzane z izolatów terenowych wirusa choroby niebieskiego

języka na hodowli komórkowej lub na zarodkach kurzych metodą namnażania w kolejnych

pasażach.

1.

Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wystąpieniu w gospodarstwie objawów klinicznych

albo zmian pośmiertnych u dzikich lub domowych przeżuwaczy, zwanych dalej „zwierzętami

z gatunków wrażliwych”, łącznie z danymi epizootycznymi wskazującymi na możliwość

wystąpienia choroby (podejrzenie choroby) powiatowy lekarz weterynarii podejmuje czynności

mające na celu wykrycie obecności wirusa choroby u zwierząt z gatunków wrażliwych

albo wykluczenie choroby, w szczególności

1)

przeprowadza

a)

dochodzenie epizootyczne,

b)

badanie kliniczne zwierząt z gatunków wrażliwych,

c)

oględziny albo sekcję zwłok zwierząt z gatunków wrażliwych;

2)

pobiera próbki od zwierząt z gatunków wrażliwych podejrzanych o zakażenie chorobą

i wysyła je do badań do laboratorium urzędowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 oraz z 2011 r. Nr 54, poz. 278);

3)

obejmuje nadzór nad gospodarstwem, w ramach którego

a)

prowadzi spis zwierząt z gatunków wrażliwych, z podziałem na gatunki, określając liczbę

zwierząt padłych, zwierząt podejrzanych o chorobę lub zakażenie oraz uwzględniając

zwierzęta z gatunków wrażliwych, które urodziły się lub padły w okresie podejrzenia

o chorobę,

b)

sporządza spis miejsc, w których istnieją sprzyjające warunki do namnażania i przetrwania

kuczmanów z gatunku Culicoides imicola lub kuczmanów z innych gatunków z rodzaju Culicoides, jeżeli zostały określone w przepisach Unii Europejskiej

c)

nakazuje umieszczenie zwierząt z gatunków wrażliwych w pomieszczeniach, jeżeli istnieją

odpowiednie do tego warunki w gospodarstwie,

d)

zakazuje wyprowadzania zwierząt z gatunków wrażliwych z gospodarstwa, w którym podejrzewa

się wystąpienie choroby, lub wprowadzania ich do tego gospodarstwa,

e)

nakazuje postępowanie ze zwłokami zwierzęcymi zgodnie z przepisami Unii Europejskiej

dotyczącymi niszczenia i przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych określone w

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie

(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1069/2009”,

f)

nakazuje podjęcie czynności służących zwalczeniu wektorów w pomieszczeniach lub miejscach,

w których są przetrzymywane zwierzęta, oraz wokół nich, w tym określa częstotliwość

dezynsekcji w zależności od zastosowanego produktu biobójczego dopuszczonego do obrotu

na podstawie przepisów o produktach biobójczych oraz warunków klimatycznych.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii podejmuje czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit.

b i c oraz pkt 2, w czasie regularnych kontroli weterynaryjnych oraz w czasie każdego

pobytu w gospodarstwie.

3.

Rodzaj próbek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz sposób ich pobierania i wysyłania

do badań laboratoryjnych są określone w załączniku do rozporządzenia.

4.

Krajowe laboratorium referencyjne właściwe do badań prowadzonych w celu wykrycia choroby

potwierdza dodatni wynik badania laboratoryjnego uzyskanego w laboratorium urzędowym,

o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, i przechowuje wyizolowane wirusy choroby.

5.

Dochodzenie epizootyczne, oprócz wymagań, o których mowa w art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt, obejmuje ustalenie

1)

miejsc występowania wektorów;

2)

dróg przemieszczania zwłok zwierząt z gatunków wrażliwych z gospodarstwa lub do tego

gospodarstwa, w którym podejrzewa się wystąpienie choroby.

6.

Powiatowy lekarz weterynarii może zastosować środki, o których mowa w ust. 1 i 2,

w gospodarstwach, które miały kontakt z gospodarstwem, w którym podejrzewa się wystąpienie

choroby, lub których położenie względem tego gospodarstwa uzasadnia zastosowanie takich

środków.

7.

W przypadku zwierząt z gatunków wrażliwych wolno żyjących w rezerwatach przyrody,

podejrzanych o zakażenie lub chorobę, stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 2.

8.

Środki, o których mowa w ust. 1, 2, 6 i 7, stosuje się do dnia wykrycia lub wykluczenia

choroby przez powiatowego lekarza weterynarii.

Powiatowy lekarz weterynarii stwierdza wirusa choroby u zwierząt z gatunków wrażliwych

w gospodarstwie na podstawie badań laboratoryjnych, a w przypadku epizoocji - na podstawie

badań klinicznych lub epizootycznych (stwierdzenie choroby).

1.

W przypadku stwierdzenia choroby powiatowy lekarz weterynarii wyznacza gospodarstwo

jako ognisko choroby oraz

1)

nakazuje i nadzoruje ubój zwierząt z gatunków wrażliwych w zakresie uznanym za konieczny

dla przeciwdziałania dalszemu szerzeniu się choroby i przekazuje informację o uboju

Głównemu Lekarzowi Weterynarii;

2)

nakazuje postępowanie ze zwłokami zwierzęcymi zgodnie z przepisami rozporządzenia

nr 1069/2009;

3)

podejmuje czynności, o których mowa w § 3, w gospodarstwach położonych na obszarze

o promieniu 20 km od ogniska choroby;

4)

przeprowadza dochodzenie epizootyczne.

2.

Główny Lekarz Weterynarii informuje Komisję Europejską o uboju, o którym mowa w ust.

1 pkt 1.

3.

Główny Lekarz Weterynarii może rozszerzyć albo ograniczyć obszar, o którym mowa w

ust. 1 pkt 3, jeżeli wymagają tego warunki epidemiologiczne, geograficzne, ekologiczne

lub meteorologiczne, powiadamiając o tym Komisję Europejską.

4.

Jeżeli obszar, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wykracza poza granice Rzeczypospolitej

Polskiej, Główny Lekarz Weterynarii informację tę przekazuje właściwym organom państw

członkowskich Unii Europejskiej lub państw trzecich w celu podjęcia współpracy w zakresie

zwalczania choroby, w szczególności przy określaniu tego obszaru.

1.

W przypadku wyznaczenia ogniska choroby powiatowy lekarz weterynarii

1)

współpracuje z organami Inspekcji Weterynaryjnej przy określaniu obszaru zagrożonego

wystąpieniem lub obszaru występowania choroby;

2)

określa obszar

a)

występowania choroby o promieniu co najmniej 100 km wokół ogniska choroby,

b)

zagrożony wystąpieniem choroby, na którym w ostatnich 12 miesiącach nie przeprowadzano

szczepień przeciwko chorobie z użyciem żywych szczepionek atenuowanych, sięgający

co najmniej 50 km poza obszar występowania choroby

- uwzględniając czynniki geograficzne, administracyjne, ekologiczne, epizootyczne

i mechanizmy kontrolne.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii informuje natychmiast właściwego wojewódzkiego lekarza

weterynarii o określeniu obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wraz z uzasadnieniem.

3.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii

1)

określa obszar zapowietrzony lub zagrożony, o których mowa w art. 46 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz

zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;

2)

ogranicza przemieszczanie zwierząt oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków,

o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1266/2007 z dnia 26 października 2007 r. w sprawie

przepisów wykonawczych dotyczących dyrektywy Rady 2000/75/WE w odniesieniu do kontroli,

monitorowania, nadzoru i ograniczeń przemieszczeń niektórych zwierząt należących do

gatunków podatnych na zarażenie chorobą niebieskiego języka

(Dz. Urz. UE L 283 z 27.10.2007, str. 37, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem 1266/2007”;

3)

nakazuje zaopatrywanie zwierząt lub ich nasienia, komórek jajowych i zarodków w świadectwa

zdrowia wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii, o których mowa w rozporządzeniu

1266/2007.

4.

W razie konieczności wielkość obszarów, o których mowa w ust. 3 pkt 1, może być zmieniona

po uzyskaniu zgody Komisji Europejskiej wydanej na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii.

1.

Powiatowy lekarz weterynarii może przeprowadzić szczepienia przeciwko chorobie po

uprzednim

1)

dokonaniu szczegółowej oceny ryzyka;

2)

poinformowaniu Komisji Europejskiej o zamiarze przeprowadzenia tych szczepień.

2.

W obszarze zapowietrzonym lub w jego części powiatowy lekarz weterynarii może przeprowadzić

szczepienia także szczepionką żywą atenuowaną.

3.

W przypadku zastosowania szczepionki żywej atenuowanej

1)

obszar zapowietrzony obejmuje co najmniej obszar szczepień ochronnych;

2)

obszar zagrożony obejmuje obszar wykraczający co najmniej 50 kilometrów poza granice

obszaru zapowietrzonego.

1.

W obszarze zapowietrzonym powiatowy lekarz weterynarii

1)

prowadzi spis gospodarstw, w których znajdują się zwierzęta z gatunków wrażliwych;

2)

realizuje program nadzoru epidemiologicznego określony przez Komisję Europejską, obejmujący

badania grup zwierząt z gatunków wrażliwych oraz populacji wektorów objętych nadzorem.

2.

Zwierzęta z gatunków wrażliwych nie mogą być przemieszczane poza obszar zapowietrzony,

z wyjątkiem gdy

1)

Komisja Europejska wyrazi na to zgodę, w szczególności w odniesieniu do zwierząt znajdujących

się na części obszaru, w której nie stwierdzono obecności wektorów oraz czynnika zakaźnego

wywołującego chorobę;

2)

przepisy Unii Europejskiej dotyczące przemieszczania zwierząt z gatunków wrażliwych

do obszaru zapowietrzonego i z tego obszaru stanowią inaczej

W obszarze zagrożonym

1)

stosuje się odpowiednio środki, o których mowa w § 8;

2)

nie przeprowadza się szczepień przeciwko chorobie z użyciem szczepionek żywych atenuowanych.

Traci moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie zwalczania

choroby niebieskiego języka

(Dz. U. Nr 125, poz. 1315).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.