Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 sierpnia 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o czasie pracy kierowców

Ustawa określa

1

czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku

pracy;

2)

obowiązki pracodawców w zakresie wykonywania przewozów drogowych;

3

zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw

w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku, określonych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak

również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 561/2006” oraz Umową europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzoną w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087 oraz z 2008 r. Nr 190, poz. 1479), zwaną dalej „Umową AETR”;

4

okresy prowadzenia pojazdów, obowiązkowe przerwy w prowadzeniu i gwarantowane okresy

odpoczynku kierowców

a)

zatrudnionych na podstawie stosunku pracy,

b)

niebędących pracownikami

- wykonujących przewozy regularne na trasach nieprzekraczających 50 km pojazdami,

o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

transport drogowy - transport drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.;

2

przewóz drogowy - przewóz drogowy w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006;

3

przewóz regularny - międzynarodowy przewóz regularny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz publiczny transport zbiorowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228, poz. 1368);

4)

stanowisko pracy kierowcy

a)

siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne

miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa

i oddziały,

b)

pojazd, który kierowca prowadzi,

c)

każde inne miejsce, w którym kierowca wykonuje czynności związane z wykonywanymi przewozami

drogowymi;

5)

tydzień - okres pomiędzy godziną 00

6

dzienny okres odpoczynku - okres odpoczynku kierowcy, w rozumieniu rozporządzenia

(WE) nr 561/2006;

6a

pora nocna - okres czterech godzin pomiędzy godziną 00

7

podróż służbowa - każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy

a)

przewozu drogowego poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a, lub

b)

wyjazdu poza miejscowość, o której mowa w pkt 4 lit. a, w celu wykonania przewozu

drogowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006

i Umowie AETR.

W zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do motorniczych tramwajów.

Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do kierowców zatrudnionych na podstawie

stosunku pracy, jeżeli przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.;

2)

art. 3 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Czasem pracy kierowcy jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje

wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego, w szczególności

1)

prowadzenie pojazdu;

2)

załadowywanie i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem;

3)

nadzór oraz pomoc osobom wsiadającym i wysiadającym;

4)

czynności spedycyjne;

5)

obsługę codzienną pojazdów i przyczep;

6)

inne prace podejmowane w celu wykonania zadania służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa

osób, pojazdu i rzeczy;

7)

niezbędne formalności administracyjne;

8)

utrzymanie pojazdu w czystości.

2.

Czasem pracy kierowcy jest również czas poza przyjętym rozkładem czasu pracy, w którym

kierowca pozostaje na stanowisku pracy kierowcy w gotowości do wykonywania pracy,

w szczególności podczas oczekiwania na załadunek lub rozładunek, których przewidywany

czas trwania nie jest znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego

okresu.

3.

Do czasu pracy kierowcy wlicza się przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca

jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej

6 godzin.

W sprawach administracyjnych, postępowań podatkowych, o wykroczenia, karnych lub w

karnych skarbowych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, prowadzonych w związku z przepisem art. 77

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., stosuje się przepis art. 21a ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Do czasu pracy kierowcy nie wlicza się

1)

czasu dyżuru, jeżeli podczas dyżuru kierowca nie wykonywał pracy;

2)

nieusprawiedliwionych postojów w czasie prowadzenia pojazdu;

3)

dobowego nieprzerwanego odpoczynku;

4)

przerwy w pracy, o której mowa w art. 16 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 29, pkt 30, pkt 31 i pkt 33, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy

od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 25, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 16 lit. c, w zakresie dotyczącym uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu

samochodowego po drogach krajowych, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

4)

art. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a, pkt 4 lit. b, pkt 5, pkt 6 lit. a w zakresie pośrednictwa

przy przewozie rzeczy, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Dla celów rozliczania czasu pracy i ustalania uprawnienia do wynagradzania za pracę

w godzinach nadliczbowych, przez dobę należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając

od godziny, w której kierowca rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem

czasu pracy.

2

Indywidualny rozkład czasu pracy pracownika ustalany przez pracodawcę może przewidywać

różne godziny rozpoczynania i kończenia pracy; w takim przypadku ponowne wykonywanie

pracy przez pracownika w tej samej dobie nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

3

Indywidualny rozkład czasu pracy, o którym mowa w ust. 2, wprowadza się w porozumieniu

z zakładową organizacją związkową, a jeżeli pracodawca nie jest objęty działaniem

takiej organizacji, po porozumieniu z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w

trybie przyjętym u tego pracodawcy.

4

Zastosowanie rozkładu czasu pracy, wskazanego w ust. 1, nie może naruszać prawa pracownika

do odpoczynków, o których mowa w art. 14.

1.

Czasem dyżuru jest czas, w którym kierowca pozostaje poza normalnymi godzinami pracy

w gotowości do wykonywania pracy wynikającej z umowy o pracę w zakładzie pracy lub

w innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę.

2

Do czasu dyżuru zalicza się przerwy przeznaczone na odpoczynek, o których mowa w art.

13.

3.

W przypadku gdy pojazd jest prowadzony przez dwóch lub więcej kierowców, czas nieprzeznaczony

na kierowanie pojazdem jest czasem dyżuru.

4.

Czas dyżuru nie może być wliczany do przysługującego kierowcy dobowego nieprzerwanego

odpoczynku. Wykorzystywanie dobowego odpoczynku w pojeździe w sposób określony w art.

14 ust. 1 nie może być traktowane jako czas dyżuru.

5.

Za czas dyżuru, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem dyżuru pełnionego w domu, kierowcy

przysługuje czas wolny od pracy w wymiarze odpowiadającym długości dyżuru, a w razie

braku możliwości udzielenia czasu wolnego - wynagrodzenie wynikające z jego osobistego

zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik

wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60%

wynagrodzenia.

6.

Za czas dyżuru, o którym mowa w ust. 2 i 3, kierowcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości

określonej w przepisach o wynagradzaniu obowiązujących u danego pracodawcy, nie niższe

jednak niż w wysokości połowy wynagrodzenia określonego w ust. 5.

1.

Okresy pozostawania do dyspozycji oznaczają okresy, inne niż przerwy i czas odpoczynku,

podczas których kierowca nie jest obowiązany pozostawać na stanowisku pracy kierowcy,

będąc jednocześnie w gotowości do rozpoczęcia albo kontynuowania prowadzenia pojazdu

albo wykonywania innej pracy. Okresy pozostawania do dyspozycji obejmują w szczególności

czas, w którym kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem,

czas oczekiwania na przejściach granicznych oraz w związku z ograniczeniami w ruchu

drogowym.

2.

Okresy pozostawania do dyspozycji poza rozkładem czasu pracy zalicza się do czasu

dyżuru.

3.

W przypadku gdy kierowca, do którego stosuje się zadaniowy czas pracy, nie wypracował

dobowego wymiaru czasu pracy, okresy, o których mowa w ust. 1, zalicza się do czasu

pracy w wymiarze 8 godzin, a w pozostałym zakresie do czasu dyżuru.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Czas pracy kierowcy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin

w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym

4 miesięcy, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 1 i 3-5.

2

Rozkłady czasu pracy kierowcy wykonującego przewóz regularny osób są ustalane na okresy

nie krótsze niż 2 tygodnie, z zastrzeżeniem art. 19.

2a

Rozkładów czasu pracy nie ustala się dla kierowcy wykonującego przewóz rzeczy lub

okazjonalny przewóz osób.

1.

Tygodniowy czas pracy kierowcy, łącznie z godzinami nadliczbowymi, nie może przekraczać

przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy.

2.

Tygodniowy czas pracy, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony do 60 godzin,

jeżeli średni tygodniowy czas pracy nie przekroczy 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym

nieprzekraczającym 4 miesięcy.

3.

Wymiar czasu pracy określony w ust. 1 i 2 obowiązuje także kierowcę zatrudnionego

u więcej niż jednego pracodawcy.

1.

Po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na

odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy

nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy

liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy

krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego

czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie.

2

Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15

minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy

kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin.

1

W każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku. Dobowy odpoczynek, z wyłączeniem odpoczynku kierowców o których mowa w

rozdziale 4a, może być wykorzystany w pojeździe jeżeli pojazd znajduje się na postoju

i jest wyposażony w miejsce do spania.

2.

W każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego

odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, o którym

mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy.

3

W przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz w przypadku zmiany pory

wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie

z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować

mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.

1

Do kierowców wykonujących przewóz drogowy mogą być stosowane rozkłady czasu pracy,

w których jest dopuszczalne przedłużenie wymiaru czasu pracy do 12 godzin na dobę

- w ramach systemu równoważnego czasu pracy.

2.

W systemie równoważnego czasu pracy wymiar czasu pracy przedłużony w poszczególnych

dniach jest równoważony skróconym czasem pracy w innych dniach lub dniami wolnymi

od pracy.

3.

Okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy może być przedłużony,

nie więcej jednak niż do 3 miesięcy.

5.

Przy pracach uzależnionych od pory roku lub warunków atmosferycznych okres rozliczeniowy

może być przedłużony, nie więcej jednak niż do 4 miesięcy.

6

Postanowienia art. 11 ust. 2a stosuje się odpowiednio.

1.

Do kierowców zatrudnionych w transporcie drogowym może być stosowany, w szczególnie

uzasadnionych przypadkach, system przerywanego czasu pracy według z góry ustalonego

rozkładu, przewidującego nie więcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą

nie dłużej niż 5 godzin. W przypadku gdy kierowca wykonuje przewozy regularne, przerwa

może trwać nie dłużej niż 6 godzin, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy nie przekracza

7 godzin.

2.

Za czas przerwy, o której mowa w ust. 1, kierowcy przysługuje prawo do wynagrodzenia

w wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w art. 9 ust. 5; podczas przerwy kierowca

może swobodnie dysponować swoim czasem.

3.

Przy ustalaniu rozkładu czasu pracy w systemie przerywanego czasu pracy stosuje się

przepisy dotyczące przerw przeznaczonych na odpoczynek, chyba że przerwa przewidziana

w ustalonym rozkładzie czasu pracy następuje nie później niż po upływie okresu, po

którym kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek.

4.

System przerywanego czasu pracy może być stosowany również w przypadku wykonywania

niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Do kierowców wykonujących przewóz drogowy może być stosowany, w przypadkach uzasadnionych

rodzajem wykonywanych przewozów lub ich szczególną organizacją, zadaniowy czas pracy,

w którym zadania przewozowe ustala pracodawca w takim wymiarze, aby mogły być wykonane

w ramach czasu pracy określonego w art. 11 oraz z uwzględnieniem przepisów dotyczących

przerw przeznaczonych na odpoczynek i okresów odpoczynku. Rozkład czasu pracy w okresie

wykonywania danego zadania przewozowego ustala kierowca.

1.

Systemy i rozkłady czasu pracy oraz przyjęte okresy rozliczeniowe czasu pracy ustala

się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeżeli

pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia

regulaminu pracy.

2.

Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, a także pracodawca,

u którego zakładowa organizacja związkowa nie wyraża zgody na ustalenie lub zmianę

systemów i rozkładów czasu pracy oraz okresów rozliczeniowych czasu pracy, może stosować

okresy rozliczeniowe określone w art. 15 ust. 3-5 - po uprzednim zawiadomieniu właściwego

inspektora pracy.

3.

System przerywanego czasu pracy, o którym mowa w art. 16, wprowadza się w układzie

zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy, a u pracodawcy, u którego nie działa zakładowa

organizacja związkowa - w umowie o pracę.

W uzasadnionych przypadkach w ramach systemu równoważnego czasu pracy, o którym mowa

w art. 15, dopuszcza się stosowanie przerywanego czasu pracy określonego w art. 16,

według z góry ustalonego rozkładu czasu pracy oraz z uwzględnieniem przepisów o obowiązkowym

dobowym odpoczynku; rozkład czasu pracy powinien obejmować okres co najmniej miesiąca.

1.

Praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana

ponad dobowy przedłużony wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego kierowcę

systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.

2.

Praca w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna w razie

1)

sytuacji i zdarzeń wymagających od kierowcy podjęcia działań dla ochrony życia lub

zdrowia ludzkiego oraz mienia albo usunięcia awarii;

2)

szczególnych potrzeb pracodawcy.

3.

Liczba godzin nadliczbowych przepracowanych przez kierowcę w związku z okolicznościami

określonymi w ust. 2 pkt 2 nie może przekroczyć 260 godzin w roku kalendarzowym.

4.

W układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca

nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu

pracy, można ustalić inną liczbę godzin nadliczbowych w roku kalendarzowym niż określona

w ust. 3, z zastrzeżeniem art. 12.

W przypadku gdy praca jest wykonywana w porze nocnej, czas pracy kierowcy nie może

przekraczać 10 godzin w danej dobie.

Kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych

z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach

art. 77.

Przepisy art. 12 ust. 2 i 3, art. 13, art. 21 oraz art. 24 pkt 2 nie mają zastosowania

do kierowców prowadzących pojazdy wymienione w art. 29 ustawy, w art. 3 rozporządzenia

(WE) nr 561/2006 oraz w art. 2 ust. 2 lit. b Umowy AETR.

W zakresie norm określających czas pracy, obowiązkowe przerwy przeznaczone na odpoczynek

w czasie dnia pracy oraz odpoczynek dobowy i tygodniowy, układy zbiorowe pracy mogą

przewidywać wyższe normy minimalne oraz niższe normy maksymalne, niż przewiduje to

ustawa.

Pracodawca jest obowiązany

1)

poinformować kierowców o obowiązujących ich przepisach z zakresu czasu pracy, w sposób

przyjęty u danego pracodawcy oraz

2

uzyskać od kierowcy oświadczenie na piśmie

a)

o wymiarze zatrudnienia albo o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego pracodawcy,

b)

o przeciętnej tygodniowej liczbie godzin wykonywanych przewozów drogowych lub innych

czynności, na innej podstawie niż stosunek pracy, albo o ich niewykonywaniu.

1

Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie

1)

zapisów na wykresówkach;

2)

wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3)

plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4)

innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub

5)

rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

1a

W stosunku do pracowników objętych zadaniowym czasem pracy oraz pracowników otrzymujących

ryczałt za godziny nadliczbowe lub ryczałt za porę nocną, nie ewidencjonuje się godzin

pracy.

1b

Pracodawcy, którzy prowadzą ewidencję w formie wskazanej w ust. 1, lub których dotyczy

ust. 1a, zobowiązani są do prowadzenia indywidualnych kart ewidencji nieobecności

pracownika w pracy z podziałem na rodzaj i wymiar.

2.

Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca

1)

udostępnia kierowcy na jego wniosek;

2)

przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

Warunki wynagradzania kierowców nie mogą przewidywać składników wynagrodzenia, których

wysokość jest uzależniona od liczby przejechanych kilometrów lub ilości przewiezionego

ładunku, jeżeli ich stosowanie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu na drogach lub zachęcać

do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

1.

Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr

561/2006 i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, zalicza się do czasu dyżuru, o którym mowa

w art. 9.

2.

Okresy odpoczynku, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006

i w art. 8 ust. 1, 2 i 7 Umowy AETR, nie mogą być traktowane jak czas dyżuru, o którym

mowa w art. 9.

3.

Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr

561/2006 i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, w części obejmującej 15 minut, wlicza się

do czasu pracy kierowcy, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej

6 godzin.

4.

Do kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek,

zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, nie

stosuje się przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1.

5

Do kierowców, którzy wykorzystali okres odpoczynku, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia

(WE) nr 561/2006 i w art. 8 ust. 1-3 Umowy AETR, nie stosuje się odpoczynku, o którym

mowa w art. 14.

(uchylony).

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art.

13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego

rozporządzenia.

2.

Kategorie pojazdów, o których mowa w ust. 1, wyłączone są z zakresu stosowania rozporządzenia

(EWG) nr 3821/85

1.

W warunkach i na zasadach, o których mowa w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE)

nr 561/2006, minister właściwy do spraw transportu może wprowadzić wyjątki lub zezwalać

na tymczasowe odstępstwa od stosowania przepisów art. 6-9 tego rozporządzenia.

2.

Minister właściwy do spraw transportu informuje o wprowadzeniu wyjątków lub udzielonych

tymczasowych odstępstwach, o których mowa w ust. 1, w drodze obwieszczenia, ogłaszanego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu

przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy

kierowca

1)

przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;

2)

przebywał na urlopie wypoczynkowym;

3)

miał czas wolny od pracy;

4)

prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub

Umowy AETR;

5)

wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;

6)

pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1.

2.

Przez czas wolny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się okresy inne niż wymienione

w ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6, w których kierowca nie wykonywał pracy.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu,

o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego

przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym

(Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, z późn. zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez

kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Minister właściwy

do spraw transportu udostępnia na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra

wzór formularza zaświadczenia.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę,

lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz, oraz do przedsiębiorcy osobiście

wykonującego przewozy drogowe.

1.

Dzienny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku

do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub między dziennym okresem

odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku nie może przekroczyć 10 godzin.

2.

Dzienny czas prowadzenia pojazdu oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu określony

w rozkładzie czasu pracy kierowcy na daną dobę, zgodnie z ustalonym rozkładem jazdy.

3.

Tygodniowy łączny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 60 godzin, a w ciągu

dwóch kolejnych tygodni 90 godzin.

1.

Kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż

30 minut, w przypadku gdy łączny dzienny czas prowadzenia pojazdu wynosi od 6 do 8

godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w przypadku, gdy łączny dzienny

czas prowadzenia pojazdu przekracza 8 godzin. Przerwa ta przysługuje kierowcy przed

upływem 6 godzin łącznego dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

2.

Przerwy, o których mowa w ust. 1, mogą być dzielone na okresy krótsze, które są wykorzystywane

w czasie prowadzenia pojazdu zgodnie z obowiązującym kierowcę rozkładem jazdy, pod

warunkiem że jedna z przerw trwa co najmniej 15 minut.

1.

W zakresie odpoczynku dziennego i tygodniowego stosuje się przepisy art. 14, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu

okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.

1.

Normy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku

obowiązują także kierowcę wykonującego przewozy na rzecz więcej niż jednego podmiotu.

2.

Sporządzane rozkłady jazdy dla kierowców wykonujących przewozy regularne, których

trasa nie przekracza 50 km, uwzględniają możliwość wykorzystywania przerw określonych

w art. 31b.

3

Postanowienia art. 24 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Rozkład czasu pracy ustala się na okres co najmniej jednego miesiąca.

2.

Rozkład czasu pracy zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy

pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy

obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania

w dyspozycji oraz dni wolne.

3.

Rozkład czasu pracy kierowcy ustala i podpisuje pracodawca lub podmiot, na rzecz którego

kierowca wykonuje przewozy.

4

Postanowienia ust. 1 stosuje się także, gdy kierowca w trakcie przyjętego okresu rozliczeniowego

czasu pracy wykonuje przewozy inne, niż wskazane w rozdziale 4a.

Traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 123, poz. 1354, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286 oraz z 2003 r. Nr 149, poz. 1452).

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2011 r., z wyjątkiem art. 46 ust. 1 pkt 1,

art. 68 pkt 2 i 3 oraz art. 73 pkt 1 lit. a, pkt 2-8, pkt 10 lit. a i pkt 11 lit.

a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.