Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 września 2012 r. w sprawie warunków, sposobu i trybu zaopatrywania pacjentów szpitala w znaki identyfikacyjne oraz sposobu postępowania w razie stwierdzenia ich braku

1.

Pacjenta zaopatruje się w znak identyfikacyjny przy przyjęciu do szpitala, po ustaleniu

jego tożsamości.

2.

Pacjenta, którego tożsamości nie można ustalić przy przyjęciu do szpitala, zaopatruje

się w znak identyfikacyjny zawierający oznaczenie „NN” oraz dodatkowe oznaczenie numeryczne,

umożliwiające identyfikację pacjenta do czasu ustalenia jego tożsamości.

3.

Pacjenta, który potrzebuje natychmiastowego udzielenia świadczenia zdrowotnego ze

względu na zagrożenie życia lub zdrowia, zaopatruje się w znak identyfikacyjny niezwłocznie

po udzieleniu takiego świadczenia.

1.

Noworodka urodzonego w szpitalu zaopatruje się w znak identyfikacyjny niezwłocznie

po urodzeniu.

2.

Czynności, o której mowa w ust. 1, dokonuje się w obecności matki lub osoby bliskiej

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2012 r. poz. 159 i 742) obecnej przy porodzie, chyba że przebieg porodu na to nie pozwala.

3.

Adnotacji o dokonaniu czynności, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w indywidualnej

dokumentacji medycznej noworodka oraz indywidualnej dokumentacji medycznej matki.

Znak identyfikacyjny umieszcza się

1)

na opasce,

2)

na zdjęciu - w przypadku, o którym mowa w § 5 ust. 1

- oraz w indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.

1.

Opaskę zakłada się na nadgarstek pacjenta, a w przypadku gdy jest to niemożliwe albo

niewskazane ze względu na przebieg procesu leczenia, na kostkę nogi.

2.

W przypadku noworodka opaskę zakłada się na oba nadgarstki, a gdy jest to niemożliwe

albo niewskazane ze względu na przebieg procesu leczenia, na obie kostki nóg albo

na nadgarstek i kostkę nogi.

3.

Opaska powinna być zapięta w sposób zapewniający jej utrzymanie się na nadgarstku

lub kostce nogi pacjenta w trakcie jego pobytu w szpitalu.

1.

W przypadku gdy założenie opaski dziecku, które nie ukończyło szóstego roku życia,

w sposób określony w § 4 ust. 1 nie jest możliwe, wykonuje się i umieszcza w widocznym

miejscu na łóżku dziecka albo na inkubatorze, za zgodą matki lub osoby bliskiej, o

której mowa w § 2 ust. 2, zdjęcie dziecka, na którym umieszcza się znak identyfikacyjny.

2.

W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1, na łóżku dziecka albo na inkubatorze

umieszcza się opaskę ze znakiem identyfikacyjnym.

Adnotacji o okolicznościach uniemożliwiających założenie opaski w sposób określony

w § 4 ust. 1 oraz oświadczenia o wyrażeniu zgody na wykonanie i umieszczenie na łóżku

albo na inkubatorze zdjęcia dziecka, albo o braku takiej zgody, dokonuje się w indywidualnej

dokumentacji medycznej dziecka.

1.

Przy wypisywaniu pacjenta ze szpitala, po sprawdzeniu zgodności znaku identyfikacyjnego

umieszczonego na opasce, a w przypadku, o którym mowa w § 5 ust. 1, na zdjęciu dziecka,

ze znakiem identyfikacyjnym umieszczonym w indywidualnej dokumentacji medycznej, opaskę

albo zdjęcie wydaje się pacjentowi albo jego opiekunowi prawnemu.

2.

W przypadku, o którym mowa w § 4 ust. 2, drugą opaskę dołącza się do indywidualnej

dokumentacji medycznej pacjenta.

3.

Adnotacji o dokonaniu czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w indywidualnej

dokumentacji medycznej pacjenta.

1.

W przypadku stwierdzenia braku albo zniszczenia opaski albo zdjęcia, niezwłocznie

potwierdza się tożsamość pacjenta i zakłada się pacjentowi albo umieszcza na łóżku

albo inkubatorze nową opaskę albo zdjęcie.

2.

Adnotacji o okolicznościach, o których mowa w ust. 1, dokonuje się w indywidualnej

dokumentacji medycznej pacjenta.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.