Ustawa z dnia 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w rozdziale 63 po art. 592 dodaje się art. 592a-592f w brzmieniu

„

Art. 592a.

§ 1.

Jeżeli zachodzą okoliczności wskazane w art. 590 § 1, art. 591 § 1 lub inne okoliczności

nasuwające przypuszczenie, że co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie

karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

sąd lub prokurator występuje do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie informacji o tym postępowaniu.

§ 2.

W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek

organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje o toczącym się postępowaniu karnym

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej powzięte zostały z urzędu.

Art. 592b.

§ 1.

W razie wystąpienia sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o udzielenie informacji, czy toczy się postępowanie karne co do tego samego czynu

tej samej osoby, sąd lub prokurator udziela odpowiedzi we wskazanym przez ten organ

terminie. W razie braku takiego terminu lub w wypadku stosowania wobec oskarżonego

środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd lub prokurator udziela odpowiedzi

niezwłocznie.

§ 2.

W wypadku niedotrzymania terminu określonego w § 1 zdanie pierwsze sąd lub prokurator

niezwłocznie informuje sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o przyczynie opóźnienia i podaje przewidywany termin udzielenia informacji.

§ 3.

Jeżeli sąd lub prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy

do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi lub prokuratorowi i zawiadamia

o tym sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Art. 592c.

§ 1.

Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej

Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, sąd lub prokurator przeprowadza

konsultacje z właściwym sądem lub innym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej

i - jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości - występuje z wnioskiem o przejęcie

albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W trakcie konsultacji sąd lub prokurator przekazuje sądowi lub innemu organowi państwa

członkowskiego Unii Europejskiej informacje o zastosowanych w postępowaniu środkach

zapobiegawczych, a także inne informacje na wniosek właściwego organu.

§ 3.

Sąd lub prokurator może nie udzielić informacji, jeśli jej udzielenie mogłoby naruszyć

bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub narażałoby uczestnika postępowania na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.

Art. 592d.

§ 1.

Jeśli w wyniku konsultacji, o których mowa w art. 592c § 1, nie ustalono, które państwo

członkowskie powinno przejąć ściganie, sąd lub prokurator może wystąpić do Eurojust

w sprawach o przestępstwa należące do jego kompetencji z wnioskiem o pomoc w rozstrzygnięciu,

które państwo mogłoby przejąć ściganie.

§ 2.

Po uzyskaniu opinii Eurojust sąd lub prokurator, jeżeli wymaga tego interes wymiaru

sprawiedliwości, występuje z wnioskiem o przejęcie lub przekazanie ścigania karnego.

Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.

Art. 592e.

W wypadkach przewidzianych w art. 592c § 1 i art. 592d § 2 sąd lub prokurator zawiadamia

sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej o sposobie prawomocnego

zakończenia postępowania karnego.

Art. 592f.

Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a, jak również konsultacje, o których mowa w

art. 592c, nie wstrzymują czynności postępowania karnego.

”

;

2)

po rozdziale 65b dodaje się rozdziały 65c i 65d w brzmieniu

„

Rozdział 65c

Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie środka zapobiegawczego

Art. 607zd.

§ 1.

W razie orzeczenia przez polski sąd lub prokuratora środka zapobiegawczego określonego

w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 oraz jeżeli zapewni to prawidłowy tok

postępowania, sąd lub prokurator może wystąpić o wykonanie tego orzeczenia do właściwego

sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym

rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym oskarżony posiada legalne stałe

miejsce pobytu, o ile przebywa on w tym państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.

§ 2.

Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może być na wniosek oskarżonego skierowane również

do innego państwa członkowskiego niż państwo legalnego stałego miejsca pobytu oskarżonego,

za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa.

§ 3.

Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd lub prokurator kieruje każdorazowo wyłącznie

do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania

orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.

§ 4.

Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,

dołącza się zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie

dotyczące: orzeczenia, osoby oskarżonego, środka zapobiegawczego i kwalifikacji prawnej

czynu.

§ 5.

Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia

albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 6.

Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 4, może nastąpić

również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych,

w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego

sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd lub prokurator przekazuje

odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.

§ 7.

W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania

orzeczenia sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych

Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 8.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym

mowa w § 4, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia

wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie

wykonania orzeczenia.

Art. 607ze.

§ 1.

Do chwili otrzymania informacji o przejęciu wykonania orzeczenia, o którym mowa w

art. 607zd § 1, przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, a

także w razie otrzymania informacji o niemożności lub odmowie wykonania orzeczenia

przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, o zaprzestaniu jego

wykonywania przez ten organ, a także w wypadku cofnięcia wystąpienia środek zapobiegawczy

jest wykonywany w dalszym ciągu przez właściwy organ.

§ 2.

W razie otrzymania informacji o dostosowaniu środka zapobiegawczego do prawa państwa

wykonania orzeczenia i przed rozpoczęciem wykonywania tego środka w tym państwie sąd

lub prokurator w ciągu 10 dni od dnia otrzymania informacji może cofnąć wystąpienie,

o którym mowa w art. 607zd § 1, mając na uwadze cele środka.

Art. 607zf.

§ 1.

W razie zmiany lub uchylenia środka zapobiegawczego albo zmiany obowiązków nałożonych

na oskarżonego sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny

organ państwa wykonania orzeczenia.

§ 2.

Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być przekazane również przy użyciu urządzeń

służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie

autentyczności przekazanych dokumentów.

Art. 607zg.

Na postanowienie sądu lub prokuratora w sprawie wystąpienia do właściwego sądu lub

innego organu państwa wykonania orzeczenia zażalenie nie przysługuje.

Rozdział 65d

Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia wydanego

w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania

Art. 607zh.

§ 1.

W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym

rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia

prawidłowego toku postępowania i nakładającego na osobę, przeciwko której w tym państwie

prowadzone jest postępowanie karne, obowiązek

1)

stawiennictwa przed określonym organem,

2)

powstrzymania się od opuszczania miejsca pobytu lub kraju,

3)

informowania określonego organu o zmianie miejsca pobytu albo uzyskiwania zgody na

taką zmianę,

4)

przebywania albo powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,

5)

powstrzymania się od kontaktów z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych

osób,

6)

powstrzymania się od wykonywania czynności służbowych lub zawodu,

7)

powstrzymania się od określonej działalności,

8)

powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów

- orzeczenie to podlega wykonaniu przez prokuratora prokuratury rejonowej, na której

obszarze działania osoba ta posiada legalne stałe miejsce pobytu.

§ 2.

Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem

powinno być dołączone zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe

wykonanie.

§ 3.

Jeżeli prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do

nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu prokuratorowi i zawiadamia o tym właściwy

sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 4.

Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia prokurator

może wyrazić zgodę na wykonanie orzeczenia, o którym mowa w § 1, wydanego wobec osoby

określonej w tym paragrafie, nieposiadającej legalnego stałego miejsca pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w większym stopniu zapewni to prawidłowy tok postępowania.

§ 5.

Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,

o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.

Art. 607zi.

§ 1.

Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych

do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, prokurator wzywa właściwy

sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.

W razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje

się w oparciu o posiadane informacje.

§ 2.

Jeżeli rodzaj albo sposób wykonania obowiązków są nieznane ustawie, prokurator określa

środek lub obowiązek według prawa polskiego, z uwzględnieniem różnic na korzyść osoby,

przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne.

Art. 607zj.

§ 1.

Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1,

prokurator wydaje w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 2.

Na postanowienie prokuratora w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art.

607zh § 1, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w okręgu którego osoba, przeciwko

której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, posiada legalne

stałe miejsce pobytu. Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć

udział prokurator, osoba wymieniona w zdaniu pierwszym, jeżeli przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, i jej obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli osoba wymieniona

w zdaniu pierwszym nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiada

obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania zażalenia może jej wyznaczyć obrońcę

z urzędu.

§ 3.

Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie

w terminie 60 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 4.

W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy

sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o przyczynie opóźnienia i podać przewidywany

termin wydania postanowienia.

§ 5.

Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia

prokurator przystępuje niezwłocznie.

Art. 607zk.

§ 1.

Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli

1)

czyn, w związku z którym zastosowano środek zapobiegawczy, nie stanowi przestępstwa

według prawa polskiego,

2)

osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie

karne, nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy

do uznania, że na nie powróci.

§ 2.

Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu

braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł

lub zasad obrotu dewizowego.

§ 3.

Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli

1)

pomimo wezwania przez prokuratora do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie

do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 607zh § 2, albo zaświadczenie

to jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia,

2)

przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do

której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, a osoba ta odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana

według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący,

3)

według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego

to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich,

4)

orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w

całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim

statku wodnym lub powietrznym,

5)

osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie

karne, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za

czyn będący podstawą wydania orzeczenia,

6)

osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie

karne, korzysta z immunitetu, zgodnie z którym niemożliwy jest nadzór nad przestrzeganiem

nałożonych obowiązków,

7)

orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 607zh § 1,

8)

orzeczenie zostało przekazane pomimo niespełnienia warunków przewidzianych w art.

607zh § 4,

9)

przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych

podlegałoby darowaniu na mocy amnestii,

10)

pomimo niestosowania się osoby, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone

jest postępowanie karne, do wymagań określonych w orzeczeniu nie jest możliwe przekazanie

jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania.

§ 4.

W wypadku wskazanym w § 3 pkt 10, gdy przemawiają za tym szczególne względy, prokurator,

w uzgodnieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wydania orzeczenia, może

orzec o wykonaniu orzeczenia.

§ 5.

W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 7 prokurator przed podjęciem

decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy wykonania

orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

Art. 607zl.

§ 1.

W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia

informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,

prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia.

§ 2.

Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,

prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia

i zawiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 3.

W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia

informacji o zmianie obowiązku nałożonego na osobę, przeciwko której w państwie wydania

orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, prokurator rozpoznaje sprawę wykonania

zmienionego orzeczenia na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. Przepisu art.

607zk nie stosuje się, z wyjątkiem § 1 pkt 2 i § 3 pkt 7.

Art. 607zm.

§ 1.

O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh

§ 1, o wniesieniu środka odwoławczego od tego postanowienia, o istotnych orzeczeniach

zapadłych w trakcie postępowania, jak również w razie zmiany legalnego stałego miejsca

pobytu przez osobę, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest

postępowanie karne, zawiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa

wydania orzeczenia.

§ 2.

Prokurator zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia

o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego wykonanie. Zawiadomienie następuje

w formie zaświadczenia zawierającego informacje dotyczące osoby określonej w § 1 oraz

naruszonego obowiązku.

§ 3.

W razie ustania przyczyn, na skutek których obowiązek został zastosowany, lub powstania

przyczyn uzasadniających jego uchylenie lub zmianę prokurator może wystąpić do właściwego

sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia o jego uchylenie lub zmianę.

§ 4.

Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2 oraz wystąpienie, o którym mowa w § 3, mogą

być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania

danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym

mowa w § 2, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia

wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.

Art. 607zn.

Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, ponosi Skarb

Państwa.

”

;

3)

w art. 613 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Z wyjątkiem wypadków określonych w art. 592a-592f i w art. 595 oraz w rozdziałach

62a, 62b, 65a-65d, 66a-66d, 66f-66i z mającymi siedzibę za granicą organami obcego

państwa oraz z osobami wymienionymi w art. 578 oraz w art. 579 sądy i prokuratorzy

każdorazowo porozumiewają się, w tym przy doręczaniu pism procesowych, za pośrednictwem

Ministra Sprawiedliwości, a ten w razie potrzeby za pośrednictwem ministra właściwego

do spraw zagranicznych.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

2, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2012 r.

§ 1.

Jeżeli zachodzą okoliczności wskazane w art. 590 § 1, art. 591 § 1 lub inne okoliczności

nasuwające przypuszczenie, że co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie

karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

sąd lub prokurator występuje do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej z wnioskiem o udzielenie informacji o tym postępowaniu.

§ 2.

W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek

organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje o toczącym się postępowaniu karnym

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej powzięte zostały z urzędu.

§ 1.

W razie wystąpienia sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o udzielenie informacji, czy toczy się postępowanie karne co do tego samego czynu

tej samej osoby, sąd lub prokurator udziela odpowiedzi we wskazanym przez ten organ

terminie. W razie braku takiego terminu lub w wypadku stosowania wobec oskarżonego

środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd lub prokurator udziela odpowiedzi

niezwłocznie.

§ 2.

W wypadku niedotrzymania terminu określonego w § 1 zdanie pierwsze sąd lub prokurator

niezwłocznie informuje sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o przyczynie opóźnienia i podaje przewidywany termin udzielenia informacji.

§ 3.

Jeżeli sąd lub prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy

do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu sądowi lub prokuratorowi i zawiadamia

o tym sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

§ 1.

Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej

Polskiej i w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, sąd lub prokurator przeprowadza

konsultacje z właściwym sądem lub innym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej

i - jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości - występuje z wnioskiem o przejęcie

albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W trakcie konsultacji sąd lub prokurator przekazuje sądowi lub innemu organowi państwa

członkowskiego Unii Europejskiej informacje o zastosowanych w postępowaniu środkach

zapobiegawczych, a także inne informacje na wniosek właściwego organu.

§ 3.

Sąd lub prokurator może nie udzielić informacji, jeśli jej udzielenie mogłoby naruszyć

bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub narażałoby uczestnika postępowania na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.

§ 1.

Jeśli w wyniku konsultacji, o których mowa w art. 592c § 1, nie ustalono, które państwo

członkowskie powinno przejąć ściganie, sąd lub prokurator może wystąpić do Eurojust

w sprawach o przestępstwa należące do jego kompetencji z wnioskiem o pomoc w rozstrzygnięciu,

które państwo mogłoby przejąć ściganie.

§ 2.

Po uzyskaniu opinii Eurojust sąd lub prokurator, jeżeli wymaga tego interes wymiaru

sprawiedliwości, występuje z wnioskiem o przejęcie lub przekazanie ścigania karnego.

Przepisy art. 590-592 stosuje się odpowiednio.

W wypadkach przewidzianych w art. 592c § 1 i art. 592d § 2 sąd lub prokurator zawiadamia

sąd lub inny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej o sposobie prawomocnego

zakończenia postępowania karnego.

Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a, jak również konsultacje, o których mowa w

art. 592c, nie wstrzymują czynności postępowania karnego.

§ 1.

W razie orzeczenia przez polski sąd lub prokuratora środka zapobiegawczego określonego

w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 oraz jeżeli zapewni to prawidłowy tok

postępowania, sąd lub prokurator może wystąpić o wykonanie tego orzeczenia do właściwego

sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym

rozdziale „państwem wykonania orzeczenia”, w którym oskarżony posiada legalne stałe

miejsce pobytu, o ile przebywa on w tym państwie lub oświadczy, że zamierza tam powrócić.

§ 2.

Wystąpienie, o którym mowa w § 1, może być na wniosek oskarżonego skierowane również

do innego państwa członkowskiego niż państwo legalnego stałego miejsca pobytu oskarżonego,

za zgodą właściwego sądu lub innego organu tego państwa.

§ 3.

Wystąpienie, o którym mowa w § 1, sąd lub prokurator kieruje każdorazowo wyłącznie

do jednego państwa wykonania orzeczenia. Ponowne wystąpienie do innego państwa wykonania

orzeczenia może nastąpić jedynie w razie niewykonania albo częściowego wykonania orzeczenia.

§ 4.

Do poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu orzeczenia, o którym mowa w § 1,

dołącza się zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie

dotyczące: orzeczenia, osoby oskarżonego, środka zapobiegawczego i kwalifikacji prawnej

czynu.

§ 5.

Zaświadczenie powinno zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania orzeczenia

albo na inny język wskazany przez to państwo.

§ 6.

Przekazanie odpisu orzeczenia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 4, może nastąpić

również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych,

w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów. Na żądanie właściwego

sądu lub innego organu państwa wykonania orzeczenia sąd lub prokurator przekazuje

odpis orzeczenia oraz oryginał zaświadczenia.

§ 7.

W razie trudności w ustaleniu właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania

orzeczenia sąd lub prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych

Europejskiej Sieci Sądowej.

§ 8.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym

mowa w § 4, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia

wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie

wykonania orzeczenia.

§ 1.

O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh

§ 1, o wniesieniu środka odwoławczego od tego postanowienia, o istotnych orzeczeniach

zapadłych w trakcie postępowania, jak również w razie zmiany legalnego stałego miejsca

pobytu przez osobę, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest

postępowanie karne, zawiadamia się niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa

wydania orzeczenia.

§ 2.

Prokurator zawiadamia niezwłocznie właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia

o wszelkich okolicznościach mających wpływ na jego wykonanie. Zawiadomienie następuje

w formie zaświadczenia zawierającego informacje dotyczące osoby określonej w § 1 oraz

naruszonego obowiązku.

§ 3.

W razie ustania przyczyn, na skutek których obowiązek został zastosowany, lub powstania

przyczyn uzasadniających jego uchylenie lub zmianę prokurator może wystąpić do właściwego

sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia o jego uchylenie lub zmianę.

§ 4.

Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2 oraz wystąpienie, o którym mowa w § 3, mogą

być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania

danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym

mowa w § 2, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania orzeczenia

wszelkich niezbędnych informacji umożliwiających podjęcie prawidłowej decyzji.

Koszty związane z wykonaniem orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, ponosi Skarb

Państwa.

§ 1.

Do chwili otrzymania informacji o przejęciu wykonania orzeczenia, o którym mowa w

art. 607zd § 1, przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, a

także w razie otrzymania informacji o niemożności lub odmowie wykonania orzeczenia

przez właściwy sąd lub inny organ państwa wykonania orzeczenia, o zaprzestaniu jego

wykonywania przez ten organ, a także w wypadku cofnięcia wystąpienia środek zapobiegawczy

jest wykonywany w dalszym ciągu przez właściwy organ.

§ 2.

W razie otrzymania informacji o dostosowaniu środka zapobiegawczego do prawa państwa

wykonania orzeczenia i przed rozpoczęciem wykonywania tego środka w tym państwie sąd

lub prokurator w ciągu 10 dni od dnia otrzymania informacji może cofnąć wystąpienie,

o którym mowa w art. 607zd § 1, mając na uwadze cele środka.

§ 1.

W razie zmiany lub uchylenia środka zapobiegawczego albo zmiany obowiązków nałożonych

na oskarżonego sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy sąd lub inny

organ państwa wykonania orzeczenia.

§ 2.

Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może być przekazane również przy użyciu urządzeń

służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie

autentyczności przekazanych dokumentów.

Na postanowienie sądu lub prokuratora w sprawie wystąpienia do właściwego sądu lub

innego organu państwa wykonania orzeczenia zażalenie nie przysługuje.

§ 1.

W razie wystąpienia państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego w niniejszym

rozdziale „państwem wydania orzeczenia”, o wykonanie orzeczenia wydanego w celu zapewnienia

prawidłowego toku postępowania i nakładającego na osobę, przeciwko której w tym państwie

prowadzone jest postępowanie karne, obowiązek

1)

stawiennictwa przed określonym organem,

2)

powstrzymania się od opuszczania miejsca pobytu lub kraju,

3)

informowania określonego organu o zmianie miejsca pobytu albo uzyskiwania zgody na

taką zmianę,

4)

przebywania albo powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,

5)

powstrzymania się od kontaktów z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych

osób,

6)

powstrzymania się od wykonywania czynności służbowych lub zawodu,

7)

powstrzymania się od określonej działalności,

8)

powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów

- orzeczenie to podlega wykonaniu przez prokuratora prokuratury rejonowej, na której

obszarze działania osoba ta posiada legalne stałe miejsce pobytu.

§ 2.

Do orzeczenia, o którym mowa w § 1, lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem

powinno być dołączone zaświadczenie zawierające informacje umożliwiające jego prawidłowe

wykonanie.

§ 3.

Jeżeli prokurator, do którego zostało skierowane wystąpienie, nie jest właściwy do

nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu prokuratorowi i zawiadamia o tym właściwy

sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 4.

Na wniosek właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia prokurator

może wyrazić zgodę na wykonanie orzeczenia, o którym mowa w § 1, wydanego wobec osoby

określonej w tym paragrafie, nieposiadającej legalnego stałego miejsca pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w większym stopniu zapewni to prawidłowy tok postępowania.

§ 5.

Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń,

o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.

§ 1.

Jeżeli państwo wydania orzeczenia nie przekazało wszystkich informacji potrzebnych

do podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, prokurator wzywa właściwy

sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia do ich uzupełnienia we wskazanym terminie.

W razie niedotrzymania terminu postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje

się w oparciu o posiadane informacje.

§ 2.

Jeżeli rodzaj albo sposób wykonania obowiązków są nieznane ustawie, prokurator określa

środek lub obowiązek według prawa polskiego, z uwzględnieniem różnic na korzyść osoby,

przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne.

§ 1.

Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1,

prokurator wydaje w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 2.

Na postanowienie prokuratora w przedmiocie wykonania orzeczenia, o którym mowa w art.

607zh § 1, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w okręgu którego osoba, przeciwko

której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, posiada legalne

stałe miejsce pobytu. Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć

udział prokurator, osoba wymieniona w zdaniu pierwszym, jeżeli przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, i jej obrońca, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli osoba wymieniona

w zdaniu pierwszym nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie posiada

obrońcy, prezes sądu właściwego do rozpoznania zażalenia może jej wyznaczyć obrońcę

z urzędu.

§ 3.

Postępowanie w przedmiocie wykonania orzeczenia powinno zakończyć się prawomocnie

w terminie 60 dni od dnia otrzymania orzeczenia wraz z zaświadczeniem.

§ 4.

W wypadku gdy termin określony w § 3 nie może być dotrzymany, należy zawiadomić właściwy

sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia o przyczynie opóźnienia i podać przewidywany

termin wydania postanowienia.

§ 5.

Do wykonania orzeczenia właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia

prokurator przystępuje niezwłocznie.

§ 1.

Odmawia się wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli

1)

czyn, w związku z którym zastosowano środek zapobiegawczy, nie stanowi przestępstwa

według prawa polskiego,

2)

osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie

karne, nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że istnieją podstawy

do uznania, że na nie powróci.

§ 2.

Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu

braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł

lub zasad obrotu dewizowego.

§ 3.

Można odmówić wykonania orzeczenia, o którym mowa w art. 607zh § 1, jeżeli

1)

pomimo wezwania przez prokuratora do uzupełnienia informacji we wskazanym terminie

do orzeczenia nie dołączono zaświadczenia, o którym mowa w art. 607zh § 2, albo zaświadczenie

to jest niekompletne lub w sposób oczywisty niezgodne z treścią orzeczenia,

2)

przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do

której postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, a osoba ta odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana

według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący,

3)

według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie wykonania kary, a przestępstwo, którego

to dotyczy, podlegało jurysdykcji sądów polskich,

4)

orzeczenie dotyczy przestępstwa, które według prawa polskiego zostało popełnione w

całości albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim

statku wodnym lub powietrznym,

5)

osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie

karne, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za

czyn będący podstawą wydania orzeczenia,

6)

osoba, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone jest postępowanie

karne, korzysta z immunitetu, zgodnie z którym niemożliwy jest nadzór nad przestrzeganiem

nałożonych obowiązków,

7)

orzeczenie dotyczy wyłącznie obowiązków innych niż określone w art. 607zh § 1,

8)

orzeczenie zostało przekazane pomimo niespełnienia warunków przewidzianych w art.

607zh § 4,

9)

przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych

podlegałoby darowaniu na mocy amnestii,

10)

pomimo niestosowania się osoby, przeciwko której w państwie wydania orzeczenia prowadzone

jest postępowanie karne, do wymagań określonych w orzeczeniu nie jest możliwe przekazanie

jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania.

§ 4.

W wypadku wskazanym w § 3 pkt 10, gdy przemawiają za tym szczególne względy, prokurator,

w uzgodnieniu z właściwym sądem lub innym organem państwa wydania orzeczenia, może

orzec o wykonaniu orzeczenia.

§ 5.

W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt 2 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 7 prokurator przed podjęciem

decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia informuje o możliwości odmowy wykonania

orzeczenia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 1.

W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia

informacji o tym, iż orzeczenie przekazane do wykonania nie podlega dalszemu wykonaniu,

prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia.

§ 2.

Jeżeli dalsze wykonywanie orzeczenia nie jest możliwe z przyczyn faktycznych lub prawnych,

prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie o zaprzestaniu wykonywania orzeczenia

i zawiadamia właściwy sąd lub inny organ państwa wydania orzeczenia.

§ 3.

W razie otrzymania od właściwego sądu lub innego organu państwa wydania orzeczenia

informacji o zmianie obowiązku nałożonego na osobę, przeciwko której w państwie wydania

orzeczenia prowadzone jest postępowanie karne, prokurator rozpoznaje sprawę wykonania

zmienionego orzeczenia na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. Przepisu art.

607zk nie stosuje się, z wyjątkiem § 1 pkt 2 i § 3 pkt 7.