Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 2012 r. w sprawie specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej

Rozporządzenie określa

1)

minimum programowe specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej, zwanej dalej

„specjalizacją”;

2)

podmioty uprawnione do prowadzenia specjalizacji i wymagania ich dotyczące;

3)

tryb nadawania podmiotom, o których mowa w pkt 2, uprawnień do prowadzenia specjalizacji;

4)

tryb uzyskiwania specjalizacji.

Ustala się minimum programowe specjalizacji, zawierające następujące bloki tematyczne

oraz liczbę godzin przeznaczonych na realizację każdego z tych bloków tematycznych

1)

współczesne kierunki rozwoju polityki społecznej w ujęciu globalnym, europejskim i

lokalnym - 20 godzin;

2)

elementy organizacji i zarządzania w pomocy społecznej - 90 godzin, w tym nie mniej

niż 7 godzin przypadających na każdy z bloków tematycznych

a)

kadra menedżerska w pomocy społecznej, w tym umiejętność przywództwa, organizacji

pracy własnej, zarządzania czasem i rozwiązywania problemów,

b)

zarządzanie zasobami ludzkimi,

c)

zarządzanie międzyorganizacyjne na poziomie lokalnym, z uwzględnieniem podmiotów niepublicznych

w pomocy społecznej,

d)

kierowanie i zarządzanie superwizyjne,

e)

zarządzanie finansami jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, w tym planowanie

finansowe, realizacja i kontrola realizacji planu finansowego,

f)

systemy zarządzania jakością w instytucjach pomocy społecznej,

g)

kontrola zarządcza;

3)

elementy etyki - 10 godzin;

4)

zadania jednostek organizacyjnych pomocy społecznej gminy, powiatu i województwa -

20 godzin;

5)

ewaluacja działań, metody i techniki badań wykorzystywanych w pomocy społecznej -

20 godzin;

6)

wybrane zagadnienia prawne, ze szczególnym uwzględnieniem prawa administracyjnego,

prawa pracy, prawa zamówień publicznych, prawa rodzinnego i prawa dotyczącego ochrony danych osobowych - 30 godzin;

7)

wybrane zagadnienia z zakresu przepisów dotyczących pomocy społecznej i zabezpieczenia

społecznego - 15 godzin;

8)

publiczne relacje, reklama społeczna i promocja działań w pomocy społecznej - public

relations (PR) - 20 godzin;

9)

mediacje i negocjacje w pomocy społecznej - 10 godzin;

10)

stres i wypalenie zawodowe - 10 godzin;

11)

konsultacje dotyczące pracy dyplomowej wymaganej do uzyskania specjalizacji - 10 godzin;

12)

wizyty studyjne - hospitacje instytucji działających w obszarze pomocy społecznej

- 10 godzin.

Specjalizację mogą prowadzić

1)

uczelnie, działające na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572 i 742),

2)

kolegia pracowników służb społecznych, placówki kształcenia ustawicznego, placówki

kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, działające

na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.,

3)

instytuty badawcze, działające na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. Nr 96, poz. 618 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 185, poz. 1092)

- posiadające minimum dwuletnie doświadczenie w prowadzeniu kształcenia lub doskonalenia

zawodowego kadr pomocy społecznej, które uzyskały zgodę ministra właściwego do spraw

zabezpieczenia społecznego na prowadzenie specjalizacji, zwane dalej „podmiotami uprawnionymi”.

1.

Podmiot ubiegający się o nadanie uprawnień do prowadzenia specjalizacji składa do

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego wniosek o nadanie uprawnień.

2.

Wniosek o nadanie uprawnień zawiera

1)

nazwę i adres podmiotu ubiegającego się o nadanie uprawnień do prowadzenia specjalizacji;

2)

informację o dotychczasowej działalności podmiotu w zakresie kształcenia i doskonalenia

zawodowego kadr pomocy społecznej.

3.

Do wniosku o nadanie uprawnień dołącza się szczegółowy program szkolenia zawierający

minimum programowe, o którym mowa w § 2, określający cele dydaktyczne, szczegółową

tematykę, czas i metody dydaktyczne realizacji poszczególnych tematów, zalecaną literaturę,

a także wskazujący wykładowców, posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej

trzyletni staż zawodowy w kształceniu lub doskonaleniu zawodowym kadr pomocy społecznej

lub w instytucjach i podmiotach działających w obszarze pomocy społecznej.

4.

Po zaakceptowaniu dokumentów, o których mowa w ust. 1-3, podmiot ubiegający się o

nadanie uprawnień uzyskuje zgodę ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

na prowadzenie specjalizacji.

5.

Podmioty, których dokumenty wymienione w ust. 1-3 nie zostały zaakceptowane, mogą

ponownie występować z wnioskiem o nadanie uprawnień do prowadzenia specjalizacji,

dołączając do niego poprawione dokumenty.

1.

Podmioty uprawnione są obowiązane posiadać dokumentację związaną z prowadzeniem specjalizacji,

zawierającą dane osobowe niezbędne dla celów specjalizacji, w tym

1)

program szkolenia;

2)

dzienniki zajęć;

3)

dokumentację uczestników specjalizacji, w skład której wchodzą: podania o przyjęcie

na specjalizację, kopie dokumentów potwierdzających tożsamość uczestników specjalizacji,

protokoły egzaminacyjne wraz z pisemnymi ocenami prac dyplomowych;

4)

dokumentację wykładowców specjalizacji, potwierdzającą posiadane kwalifikacje i doświadczenie

zawodowe;

5)

rejestr wydanych dyplomów, zawierający: numer w rejestrze, numer dyplomu, datę odbioru

dyplomu, imię i nazwisko osoby, której został wydany dyplom, oraz jej podpis.

2.

Podmiot uprawniony przechowuje dokumentację, o której mowa w ust. 1 pkt 3-5, przez

okres 5 lat. Po upływie tego okresu dokumentację przekazuje się do właściwego archiwum

zakładowego.

1.

Uzyskanie specjalizacji następuje po złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu końcowego

przed komisją egzaminacyjną do spraw specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej,

zwaną dalej „komisją”.

2.

Do egzaminu, o którym mowa w ust. 1, komisja dopuszcza osobę, która odbyła szkolenie

zawierające minimum programowe, o którym mowa w § 2, napisała pracę dyplomową oraz

uzyskała pozytywną pisemną ocenę pracy dyplomowej dokonaną przez wykładowcę prowadzącego

konsultacje dotyczące tej pracy.

1.

Komisję powołuje podmiot uprawniony.

2.

W skład komisji wchodzą wskazani przez podmiot uprawniony

1)

przewodniczący komisji reprezentujący podmiot uprawniony;

2)

co najmniej trzej członkowie komisji, wybrani spośród teoretyków i praktyków pracy

socjalnej lub pomocy społecznej, posiadający co najmniej wykształcenie wyższe magisterskie

oraz co najmniej pięcioletni staż zawodowy w kształceniu lub doskonaleniu zawodowym

kadr pomocy społecznej lub w instytucjach i podmiotach działających w obszarze pomocy

społecznej.

3.

Komisja wyznacza termin egzaminu końcowego w okresie nie dłuższym niż 30 dni od dnia

zakończenia szkolenia, o którym mowa w § 6 ust. 2, oraz sprawuje nadzór nad jego właściwym

przygotowaniem i przebiegiem.

1.

Egzamin końcowy ma formę ustną i składa się z dwóch części.

2.

Część pierwsza egzaminu polega na sprawdzeniu wiedzy z zagadnień objętych zakresem

minimum programowego, o którym mowa w § 2.

3.

Część druga egzaminu polega na obronie pracy dyplomowej.

4.

Podczas obrony pracy dyplomowej następuje przedstawienie przez osobę ubiegającą się

o uzyskanie specjalizacji głównych założeń pracy dyplomowej oraz odczytanie przez

komisję oceny pracy dyplomowej, o której mowa w § 6 ust. 2.

5.

Po zakończeniu egzaminu komisja podejmuje uchwałę w sprawie uzyskania albo odmowy

uzyskania specjalizacji.

1.

Osobie ubiegającej się o uzyskanie specjalizacji, co do której komisja podjęła uchwałę

w sprawie uzyskania specjalizacji, wydaje się dyplom uzyskania specjalizacji.

2.

Dyplom uzyskania specjalizacji zawiera

1)

imię, nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia osoby, która uzyskała specjalizację;

2)

wykaz bloków tematycznych, objętych minimum programowym, o którym mowa w § 2, oraz

liczbę godzin ich realizacji;

3)

numer i datę uchwały komisji w sprawie uzyskania specjalizacji;

4)

numer dyplomu;

5)

podpisy przewodniczącego i członków komisji;

6)

pieczęć urzędową podmiotu uprawnionego.

1.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie specjalizacji, co do której komisja podjęła uchwałę

w sprawie odmowy uzyskania specjalizacji, może przystąpić do egzaminu poprawkowego

w terminie wyznaczonym przez komisję, nie dłuższym niż 90 dni od dnia zakończenia

szkolenia, o którym mowa w § 6 ust. 2.

2.

Do egzaminu poprawkowego mają zastosowanie odpowiednio przepisy § 8.

3.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie specjalizacji może przystąpić do egzaminu poprawkowego

jeden raz.

Zaświadczenia o ukończeniu specjalizacji wydane przez Centrum Medyczne Kształcenia

Podyplomowego lub Centrum Rozwoju Służb Społecznych przed dniem 29 marca 1997 r. są

traktowane na równi z dyplomem, o którym mowa w § 9 ust. 1.

1.

Osoby, które uzyskały specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej przed

dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zachowują ją.

2.

Osoby, które kontynuują specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej w dniu

wejścia w życie rozporządzenia, mogą uzyskać specjalizację na warunkach określonych

w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2004 r. w sprawie specjalizacji

z zakresu organizacji pomocy społecznej

(Dz. U. Nr 219, poz. 2224), jednak nie później niż w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia.

1.

Zgody na prowadzenie specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej udzielone

podmiotom uprawnionym przed dniem wejścia w życie rozporządzenia tracą ważność z dniem

wejścia w życie rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku podmiotów uprawnionych, które rozpoczęły prowadzenie specjalizacji z zakresu

organizacji pomocy społecznej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, zgody na

prowadzenie specjalizacji udzielone tym podmiotom przed dniem wejścia w życie rozporządzenia

zachowują ważność do dnia zakończenia rozpoczętej specjalizacji, jednak nie dłużej

niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 r.