Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 września 2012 r. w sprawie dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu

Rozporządzenie określa

1)

metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

2)

górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu oraz dopuszczalne

częstości przekraczania progów oszacowania;

3)

zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe;

4)

kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;

5)

minimalną liczbę stałych punktów pomiarowych;

6)

przypadki, gdy ocena jakości powietrza

a)

powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

b)

może być dokonywana

-

przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania,

-

metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;

7)

zakres pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia

analiz składu chemicznego pyłu;

8)

metodyki referencyjne;

9)

wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny oraz zakresu dokumentacji

dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych;

10)

kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie

ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.

1.

Oceny poziomów substancji w powietrzu dokonuje się w strefach, o których mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w odniesieniu do

1)

dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu powiększonych o margines tolerancji;

2)

dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych ze względu na ochronę zdrowia

ludzi oraz ze względu na ochronę roślin, a także w odniesieniu do alarmowych poziomów

niektórych substancji w powietrzu;

3)

docelowych poziomów substancji w powietrzu;

4)

poziomów celów długoterminowych substancji w powietrzu.

2.

Oceny poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę zdrowia w zakresie dwutlenku

siarki, dwutlenku azotu, tlenku węgla, pyłu zawieszonego PM2,5, pyłu zawieszonego

PM10, benzenu i ozonu w powietrzu oraz ołowiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu

w pyle zawieszonym PM10 dokonuje się w strefach na terenie całego kraju, z wyłączeniem

1)

terenów zakładów pracy;

2)

miejsc, do których obowiązuje zakaz wstępu;

3)

jezdni dróg i pasów rozdzielczych dróg, z wyjątkiem sytuacji, w której piesi mają

dostęp do pasa rozdzielczego.

3.

Oceny poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin w zakresie dwutlenku

siarki, tlenków azotu i ozonu dokonuje się w strefach na terenie całego kraju, z wyłączeniem

miejsc, o których mowa w ust. 2, oraz miasta o liczbie mieszkańców większej niż 100

tysięcy i aglomeracji, o których mowa w tabeli nr 1 i 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie stref, w których

dokonuje się oceny jakości powietrza

(Dz. U. poz. 914).

1.

Metodami dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu są pomiary ciągłe, pomiary

okresowe oraz metody szacowania, w szczególności modelowanie matematyczne.

2.

Na potrzeby ustalania metod oceny poziomów substancji w powietrzu określa się górne

i dolne progi oszacowania.

1.

Górne i dolne progi oszacowania dla benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku

siarki, ozonu, tlenku węgla, pyłu zawieszonego PM2,5 i pyłu zawieszonego PM10 oraz

ołowiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10, a także dopuszczalne

częstości ich przekraczania określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

2.

Dolny lub górny próg oszacowania uznaje się za przekroczony w przypadku

1)

benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ołowiu w pyle zawieszonym

PM10, pyłu zawieszonego PM10, pyłu zawieszonego PM2,5, tlenku węgla, arsenu, kadmu,

niklu, benzo(a)pirenu, jeżeli podczas pięciu poprzednich lat był on przekroczony w

trzech lub więcej odrębnych latach;

2)

ozonu, jeżeli podczas pięciu poprzednich lat został on przekroczony przynajmniej w

jednym roku.

3.

W przypadku braku danych pomiarowych z okresu poprzednich pięciu lat do określenia,

czy próg, o którym mowa w ust. 2, został przekroczony, wykorzystuje się dane z krótszego

okresu pomiarowego, jeżeli pomiary były prowadzone w czasie i w miejscach o najwyższych

poziomach substancji w powietrzu, w połączeniu z wynikami inwentaryzacji emisji i

modelowania matematycznego.

Kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji określa załącznik nr 2 do rozporządzenia;

przy ocenie poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz

ze względu na ochronę roślin wykorzystuje się zwłaszcza wyniki pomiarów z punktów

poboru próbek substancji spełniających kryteria określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Minimalną liczbę stałych punktów pomiarowych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

1.

Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji przekracza

górny próg oszacowania, dokonuje się na podstawie pomiarów ciągłych rozumianych jako

pomiary automatyczne lub jako pomiary manualne prowadzone w sposób systematyczny,

odpowiednio do metodyk referencyjnych, o których mowa w § 11, w stałych punktach pomiarowych,

w których występowały wcześniej najwyższe stężenia substancji. Przy dokonywaniu ocen

można dodatkowo wykorzystać metody modelowania matematycznego, którego wyniki powinny

być poddane sprawdzeniu poprawności (walidacji) w oparciu o wyniki pomiarów substancji.

2.

Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji nie przekracza

górnego progu oszacowania, dokonuje się na podstawie pomiarów w stałych punktach pomiarowych

w połączeniu z metodami szacowania, w szczególności modelowania matematycznego, którego

wyniki powinny być poddane walidacji na podstawie pomiarów substancji oraz pomiarów

okresowych.

3.

Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji nie przekracza

dolnego progu oszacowania, można dokonać na podstawie modelowania matematycznego,

innych metod szacowania lub pomiarów okresowych.

4.

Oceny poziomu dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i ozonu na terenie aglomeracji powyżej

250 tysięcy mieszkańców dokonuje się na podstawie pomiarów ciągłych w stałych punktach

pomiarowych.

1.

Pomiary poziomów substancji, które przyczyniają się do tworzenia ozonu przyziemnego

w powietrzu, obejmujące co najmniej tlenki azotu, tlenek węgla i lotne związki organiczne,

prowadzi się w co najmniej jednym punkcie pomiarowym w kraju.

2.

Wykaz substancji, które przyczyniają się do tworzenia ozonu przyziemnego w powietrzu,

określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

W celu określenia udziału benzo(a)pirenu w wielopierścieniowych węglowodorach aromatycznych

obecnych w powietrzu oprócz pomiarów benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10 prowadzi

się pomiary zawartości benzo(a)antracenu, benzo(b)fluorantenu, benzo(j)fluorantenu,

benzo(k)fluorantenu, indeno(1,2,3-cd)pirenu, dibenzo(a,h)antracenu w pyle zawieszonym

PM10 w jednym punkcie pomiarowym tła miejskiego w województwie.

1.

Pomiary składu chemicznego pyłu zawieszonego, rtęci całkowitej w stanie gazowym oraz

masy całkowitej zanieczyszczeń, która przedostaje się z atmosfery na powierzchnię

na określonym obszarze w danym czasie (depozycja całkowita), na obszarze tła regionalnego,

wspomagające ocenę jakości powietrza, prowadzi się w co najmniej trzech punktach pomiarowych

tła regionalnego kraju.

2.

Zakres pomiarów zanieczyszczeń w punkcie pomiarowym tła regionalnego pod kątem składu

chemicznego pyłu zawieszonego, rtęci całkowitej w stanie gazowym oraz depozycji całkowitej

na obszarach tła regionalnego określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

Metodyki referencyjne oraz wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny

określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.

Zakres dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych określa

załącznik nr 7 do rozporządzenia.

Kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie

ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji określa załącznik

nr 8 do rozporządzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.