Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie dopuszczalnego obciążenia narciarskiej trasy zjazdowej, sposobu jego obliczania oraz szczegółowych warunków oświetlenia zorganizowanych terenów narciarskich
Statutory Text (5 Articles)
Rozporządzenie określa
1)
dopuszczalne obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej oraz sposób jego obliczania;
2)
szczegółowe warunki oświetlenia zorganizowanych terenów narciarskich.
1.
Dopuszczalne obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej przy szczytowej zdolności przewozowej
urządzenia transportu linowego lub taśmowego przeznaczonego do przewozu osób wynosi
1)
minimalnie 200 mp > 200 m
2)
minimalnie 300 mp > 300 m
3)
minimalnie 400 mp > 400 m
2.
Przez szczytową zdolność przewozową, o której mowa w ust. 1, rozumie się liczbę osób,
które maksymalnie może przetransportować urządzenie transportu linowego lub taśmowego
przeznaczone do przewozu osób, transportując je w górę, w ciągu godziny, przy założeniu
poruszania się z maksymalną prędkością.
3.
Obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej oblicza się według wzoru
\(
B_p = {P \over Z} \cdot {{2,4{\rm \ m/s}} \over {S_{\max } }},
\)
gdzie
Bp
-
obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej,
P
-
całkowita powierzchnia dostępnej trasy wyrażona w m
2,4 m/s
-
współczynnik korygujący uwzględniający faktyczną prędkość urządzenia transportu linowego
lub taśmowego,
Z
-
liczba osób, które może równocześnie pomieścić urządzenie transportu linowego lub
taśmowego przeznaczone do przewozu osób, transportując osoby w górę,
Smax
-
maksymalna prędkość jazdy urządzenia transportu linowego lub taśmowego przeznaczonego
do transportu osób wyrażona w m/s (wg dokumentacji technicznej).
4.
W celu ustalenia dopuszczalnego obciążenia zorganizowanego terenu narciarskiego, na
którego terenie znajduje się więcej niż jedna narciarska trasa zjazdowa lub więcej
niż jedno urządzenie transportu linowego lub taśmowego przeznaczone do przewozu osób,
ustala się minimalną dopuszczalną powierzchnię trasy zjazdowej przypadającą na osobę,
uwzględniając dopuszczalne obciążenie poszczególnych tras na tym terenie zgodnie z
wartościami określonymi dla każdego ze stopni trudności, o których mowa w ust. 1.
5.
Obciążenie tras narciarskich na zorganizowanym terenie narciarskim oblicza się według
wzoru
\(
B_z = {{P_z \cdot 2,4{\rm \ m/s}} \over {Z_1 \cdot S_{\max 1} + Z_2 \cdot S_{\max
2} + (.....) + Z_n \cdot S_{\max n} }},
\)
gdzie
Bz
-
obciążenie tras na zorganizowanym terenie narciarskim,
Pz
-
całkowita powierzchnia dostępnych tras wyrażona w m
2,4 m/s
-
współczynnik korygujący uwzględniający faktyczną prędkość urządzeń transportu linowego
lub taśmowego na zorganizowanym terenie narciarskim,
Z1, 2,... n
-
liczba osób, które może równocześnie pomieścić poszczególne urządzenie transportu
linowego lub taśmowego przeznaczone do przewozu osób, transportując osoby w górę,
Smax 1, 2... n
-
maksymalna prędkość jazdy poszczególnego urządzenia transportu linowego lub taśmowego
przeznaczonego do transportu osób wyrażona w m/s (wg dokumentacji technicznej).
1.
Natężenie oświetlenia na zorganizowanych terenach narciarskich udostępnianych do użytkowania
po zmroku
1)
dla narciarskich tras zjazdowych, biegowych i nartostrad stopnia trudności A nie może
wynosić mniej niż 10 lx;
2)
dla narciarskich tras zjazdowych, biegowych i nartostrad stopnia trudności B nie może
wynosić mniej niż 20 lx;
3)
dla narciarskich tras zjazdowych, biegowych i nartostrad stopnia trudności C nie może
wynosić mniej niż 30 lx;
4)
dla parków narciarskich i pólek ćwiczebnych nie może wynosić mniej niż 20 lx.
2.
Natężenie oświetlenia przy oznakowaniu i przeszkodach występujących na zorganizowanych
terenach narciarskich nie może wynosić mniej niż 20 lx.
Do dnia 1 czerwca 2012 r. zorganizowane tereny narciarskie udostępnione do użytkowania
po zmroku mogą być oświetlone tak, aby natężenie oświetlenia w żadnym punkcie trasy
nie było mniejsze niż 10 luksów i zapewniona była możliwość oceny warunków narciarskich
oraz czytelność oznakowania i zabezpieczeń.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.