Orzeczenie Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt P 9/09

Wyrok Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 19 lipca 2011 r.

Treść wyroku

Trybunał Konstytucyjny w składzie

Adam Jamróz - przewodniczący,

Zbigniew Cieślak,

Stanisław Rymar - sprawozdawca,

Piotr Tuleja,

Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz,

protokolant: Krzysztof Zalecki,

po rozpoznaniu, z udziałem Sejmu, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Prokuratora

Generalnego, na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r., pytania prawnego Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Warszawie

1)

czy art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, ze zm.) w zakresie, w jakim upoważnia Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, działającą w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, do ustalenia, w drodze rozporządzenia,

wysokości opłaty za udzielenie koncesji, o której mowa w art. 40 ust. 1 powołanej

ustawy, jest zgodny z art. 92 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

czy rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie

opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych

(Dz. U. Nr 12, poz. 153, ze zm.) jest zgodne z art. 217 w związku z art. 2 Konstytucji,

orzeka

I

1.

Art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, Nr 85, poz. 459 i Nr 112, poz. 654) jest niezgodny z art. 217 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie

opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych

(Dz. U. Nr 12, poz. 153 i Nr 90, poz. 1007, z 2002 r. Nr 58, poz. 541 oraz z 2007 r. Nr 124, poz. 870) jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

II

Art. 40 ust. 2 ustawy powołanej w części I w punkcie 1 oraz rozporządzenie powołane

w części I w punkcie 2 tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od

dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto postanawia

na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym

(Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na zbędność wydania wyroku.

Pokaż całość