Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o partiach politycznych

1.

Partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą

sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi

wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej.

2.

Partia polityczna może korzystać z praw wynikających z ustaw po uzyskaniu wpisu do

ewidencji partii politycznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

1.

Członkami partii politycznych mogą być obywatele Rzeczypospolitej Polskiej, którzy

ukończyli 18 lat.

2.

Zakaz przynależności do partii politycznych określają odrębne ustawy.

Partia polityczna opiera swoją działalność na pracy społecznej członków; do prowadzenia

swych spraw może zatrudniać pracowników.

Organy władzy publicznej są obowiązane do równego traktowania partii politycznych.

1.

Do postępowania ze złożonymi za 2001 r. sprawozdaniami, o których mowa w art. 38 ust.

1 ustawy, o której mowa w art. 2, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W przypadku odrzucenia sprawozdania za 2001 r. partii politycznej, która uzyskała

prawo do subwencji, o której mowa w art. 28 i art. 29 ustawy, o której mowa w art.

2, nie stosuje się przepisów art. 38d tejże ustawy, a przypadająca - zgodnie z przepisami

ustawy, o której mowa w art. 3 - subwencja na 2002 r. wypłacona zostanie w kwocie

pomniejszonej o 30%.

Partiom politycznym zapewnia się dostęp do publicznej radiofonii i telewizji na zasadach

określonych w odrębnych ustawach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 27, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Partie polityczne nie mogą wykonywać zadań zastrzeżonych w przepisach prawa dla organów

władzy publicznej ani zastępować tych organów w wykonywaniu ich zadań.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Partia polityczna nie może posiadać jednostek organizacyjnych w zakładach pracy.

Partie polityczne kształtują swoje struktury oraz zasady działania zgodnie z zasadami

demokracji, w szczególności przez zapewnienie jawności tych struktur, powoływania

organów partii w drodze wyborów i podejmowania uchwał większością głosów.

1.

Statut partii politycznej określa jej cele, strukturę i zasady działania, a w szczególności

1)

nazwę, skrót nazwy i siedzibę partii;

2)

sposób nabywania i utraty członkostwa;

3)

prawa i obowiązki członków;

4)

organy partii, w tym organy reprezentujące partię na zewnątrz oraz uprawnione do zaciągania

zobowiązań majątkowych, ich kompetencje oraz czas trwania ich kadencji;

5)

tryb dokonywania wyboru organów partii i uzupełniania składów tych organów;

6)

sposób zaciągania zobowiązań majątkowych, uzyskiwania środków finansowych oraz tryb

sporządzania i zatwierdzania informacji o działalności finansowej partii;

7)

zasady tworzenia i znoszenia terenowych jednostek organizacyjnych partii;

8)

zasady dokonywania zmian statutu;

9)

sposób rozwiązania się partii oraz tryb połączenia z inną partią lub innymi partiami.

2.

Statut partii politycznej uchwala zgromadzenie ogólne członków partii lub zgromadzenie

ich demokratycznie wybranych przedstawicieli.

Członek partii politycznej ma prawo do wystąpienia z niej.

Z wnioskiem o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych do Trybunału Konstytucyjnego wystąpić

mogą: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Prokurator Generalny oraz Sąd Wojewódzki

w Warszawie prowadzący ewidencję partii politycznych.

1.

Osoby powołane do reprezentowania partii politycznej ustala się na podstawie ustawy

i statutu partii.

2.

W wypadku gdy nie można ustalić osoby upoważnionej do reprezentowania partii lub gdy

nie można z nią nawiązać kontaktu albo gdy nastąpiła zmiana osoby upoważnionej po

wpłynięciu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał uznaje za osobę upoważnioną

osobę faktycznie kierującą partią w czasie podjęcia przez nią zakwestionowanej we

wniosku działalności niezgodnej z Konstytucją.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów partii politycznych, określonych w statucie lub w programie, Trybunał Konstytucyjny

rozpoznaje na zasadach i w trybie przewidzianych dla rozpoznania wniosków o stwierdzenie

zgodności aktów normatywnych z Konstytucją.

1.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją działalności partii politycznych Trybunał Konstytucyjny rozpoznaje stosując odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania karnego.

2.

Ciężar udowodnienia niezgodności z Konstytucją spoczywa na wnioskodawcy, który w tym celu powinien przedstawić lub zgłosić dowody

wskazujące na tę niezgodność.

Trybunał Konstytucyjny może zlecić Prokuratorowi Generalnemu w celu zebrania i utrwalenia

dowodów przeprowadzenie dochodzenia w określonym zakresie w sprawie zgodności działalności

partii politycznej z Konstytucją. Do dochodzenia tego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Wskazany w postanowieniu Trybunału zakres postępowania jest wiążący.

Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sprzeczności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych są ogłaszane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Partię polityczną zgłasza się do ewidencji partii politycznych, zwanej dalej „ewidencją”,

prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Warszawie, zwany dalej „Sądem”.

2.

Zgłoszenie powinno zawierać nazwę, skrót nazwy i określenie adresu siedziby partii

politycznej oraz imiona, nazwiska i adresy osób wchodzących w skład organów uprawnionych

w statucie do reprezentowania partii na zewnątrz oraz do zaciągania zobowiązań majątkowych.

Do zgłoszenia można załączyć wzorzec symbolu graficznego partii politycznej.

3.

Do zgłoszenia należy załączyć

1)

statut partii politycznej;

2)

wykaz zawierający imiona, nazwiska, adresy zamieszkania, numery ewidencyjne PESEL

i własnoręczne podpisy popierających zgłoszenie co najmniej 1000 obywateli polskich,

którzy ukończyli 18 lat i mają pełną zdolność do czynności prawnych; każda strona

wykazu powinna być opatrzona adnotacją zawierającą nazwę partii politycznej zgłaszanej

do ewidencji.

4.

Do zbierania podpisów osób popierających zgłoszenie, o których mowa w ust. 3, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. - Prawo o zgromadzeniach

(Dz. U. Nr 51, poz. 297, z późn. zm..

5.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny partii politycznej powinny odróżniać się wyraźnie

od nazw, skrótów nazw i symboli graficznych partii już istniejących.

6.

Zgłoszenia dokonują 3 osoby spośród osób, o których mowa w ust. 2, przyjmując odpowiedzialność

za prawdziwość danych zawartych w zgłoszeniu.

1.

Sąd dokonuje wpisu partii politycznej do ewidencji niezwłocznie, jeżeli zgłoszenie

jest zgodne z przepisami prawa.

2.

Przez wpis rozumie się także zmianę oraz wykreślenie wpisu.

3.

Sprawy o wpis do ewidencji rozpoznaje się na posiedzeniu niejawnym; Sąd może zarządzić

wyznaczenie rozprawy.

4.

Sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia.

5.

Od postanowienia w przedmiocie wpisu przysługuje apelacja, chyba że przepisy niniejszej

ustawy stanowią inaczej.

1.

Jeżeli zgłoszenie partii politycznej do ewidencji zostało dokonane z naruszeniem przepisów

art. 11 ust. 2-6, Sąd wzywa zgłaszających do usunięcia stwierdzonych wad w wyznaczonym

przez siebie terminie, nie dłuższym niż 3 miesiące.

2.

W przypadku nieusunięcia wad w terminie i w sposób wskazany przez Sąd, Sąd wydaje

postanowienie o odmowie wpisu partii politycznej do ewidencji.

3.

Postanowienie może być zaskarżone w terminie 14 dni od jego doręczenia lub ogłoszenia

na posiedzeniu jawnym.

W 2002 r. i 2003 r. wysokość rocznej subwencji dla danej partii politycznej albo koalicji

wyborczej ustala się na zasadach określonych w art. 29 ustawy, o której mowa w art.

3, z tym że wysokość kwoty za jeden głos przedziału wymienionego w pierwszym wierszu

tabeli zawartej w art. 29 powołanej ustawy wynosi 8 złotych, w drugim wierszu - 4

złote, w trzecim wierszu - 3 złote, w czwartym wierszu - 1,5 złotego, a w piątym wierszu

- 50 groszy.

1.

W razie powstania wątpliwości co do zgodności z Konstytucją celów lub zasad działania partii politycznej określonych w statucie, zgodnie z art.

9 ust. 1, lub w programie partii Sąd zawiesza postępowanie, o którym mowa w art. 12, i występuje do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności

celów partii politycznej z Konstytucją.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, zażalenie nie przysługuje.

3.

Jeżeli Trybunał Konstytucyjny wyda orzeczenie o sprzeczności celów partii politycznej

z Konstytucją, Sąd odmawia wpisu partii do ewidencji.

4.

Postanowienie Sądu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega zaskarżeniu.

Dotacja podmiotowa, która przysługuje partii politycznej albo komitetowi wyborczemu

wyborców na podstawie art. 128 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 10, wypłacana jest

w 2002 r. w wysokości 50% kwoty ustalonej zgodnie z art. 128 ust. 2-4 powołanej ustawy

i z uwzględnieniem przepisów art. 126 ust. 1 i 3 tej ustawy. Pozostałe 50% należnej

kwoty dotacji wypłacone zostanie w pierwszym półroczu 2003 r.

Prawomocne postanowienia Sądu w sprawach o wpis do ewidencji ogłasza się nieodpłatnie

w „Monitorze Sądowym i Gospodarczym” oraz przekazuje Państwowej Komisji Wyborczej.

Partia polityczna nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 12, który wchodzi

w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny partii politycznej zgłoszonej do ewidencji w

sposób określony w art. 11 korzystają z ochrony prawnej przewidzianej dla dóbr osobistych.

1.

Ewidencja wraz z tekstami statutów partii politycznych jest jawna.

2.

Każdemu przysługuje prawo otrzymywania od Sądu uwierzytelnionych odpisów i wyciągów

z ewidencji i statutów partii politycznych.

3.

Odpisy i wyciągi podlegają opłacie. Opłaty te stanowią dochód budżetu państwa.

4.

(uchylony).

1.

Partia polityczna jest obowiązana zawiadomić Sąd o

1)

zmianie statutu partii;

2)

zmianie adresu siedziby partii;

3)

zmianach w składzie organów uprawnionych w statucie do reprezentowania partii na zewnątrz

oraz do zaciągania zobowiązań majątkowych.

2.

Partia polityczna zawiadamia Sąd o zmianach określonych w ust. 1 niezwłocznie, nie

później jednak niż w terminie 14 dni od dnia dokonania tych zmian.

1.

W przypadku niespełnienia przez partię polityczną wymogów określonych w art. 19 Sąd

wzywa właściwy organ partii politycznej do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia brakujących

danych w wyznaczonym przez siebie terminie, nie krótszym niż 3 miesiące. W razie powstania

wątpliwości Sąd bada, czy dochowany został tryb dokonywania wyboru organów partii

oraz uzupełniania składów tych organów, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 5.

2.

W razie bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, Sąd wydaje postanowienie

o wykreśleniu wpisu partii politycznej z ewidencji.

1.

Jeżeli partia polityczna wprowadzi do statutu zmiany niezgodne z postanowieniami art. 8, Sąd może wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności

z Konstytucją celów lub zasad działania partii politycznej.

2.

Przepisy art. 14 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

W sprawach o wpis partii politycznej do ewidencji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy, z tym

że kasacja przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie

wpisu lub wykreślenia wpisu z ewidencji.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia

ewidencji partii politycznych oraz szczegółowe zasady wydawania odpisów i wyciągów,

o których mowa w art. 18.

Źródła finansowania partii politycznych są jawne.

1.

Majątek partii politycznej powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów,

z dochodów z majątku oraz z określonych ustawami dotacji i subwencji.

2.

Majątek partii politycznej może być przeznaczony tylko na cele statutowe lub charytatywne.

3.

Partia polityczna nie może prowadzić działalności gospodarczej.

4.

Partia polityczna może pozyskiwać dochody z majątku pochodzące jedynie

1)

z oprocentowania środków zgromadzonych na rachunkach bankowych i lokatach;

2)

z obrotu obligacjami Skarbu Państwa i bonami skarbowymi Skarbu Państwa;

3)

ze zbycia należących do niej składników majątkowych;

4)

z działalności, o której mowa w art. 27.

5.

Partia polityczna może użyczać posiadane przez siebie nieruchomości i lokale jedynie

na biura poselskie, senatorskie oraz biura radnych gminy, powiatu albo województwa.

6.

Partia polityczna nie może przeprowadzać zbiórek publicznych.

7.

Partia polityczna może zaciągać kredyty bankowe na cele statutowe.

8

Partia polityczna może gromadzić środki finansowe jedynie na rachunkach bankowych,

z zastrzeżeniem art. 26a.

1

Partii politycznej mogą być przekazywane środki finansowe jedynie przez obywateli

polskich mających stałe miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,

z zastrzeżeniem przepisów art. 24 ust. 4 i 7, art. 28 ust. 1 oraz przepisów ustaw

dotyczących wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej

Polskiej oraz wyborów do Parlamentu Europejskiego w zakresie dotacji podmiotowej.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4

Łączna suma wpłat od osoby fizycznej na rzecz partii politycznej, z wyłączeniem składek

członkowskich w kwocie nieprzekraczającej w jednym roku minimalnego wynagrodzenia

za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu poprzedzającym

wpłatę, oraz wpłat na Fundusz Wyborczy partii politycznej, nie może przekraczać w

jednym roku 15-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie

odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu poprzedzającym wpłatę.

4a

Przepisy ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio do wartości niepieniężnych.

5

Jednorazowa wpłata kwoty przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane

na podstawie odrębnych przepisów, obowiązujące w dniu poprzedzającym wpłatę, może

być dokonywana na rzecz partii politycznej jedynie czekiem rozrachunkowym, przelewem

lub kartą płatniczą.

1.

Poręczycielem kredytu, o którym mowa w art. 24 ust. 7, może być wyłącznie obywatel

polski mający miejsce stałego zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, z

tym że zobowiązanie poręczyciela nie może być wyższe od wymienionej w art. 25 ust.

4 łącznej sumy wpłat od osoby fizycznej.

2.

Poręczenie kredytu, o którym mowa w ust. 1, jest niezbywalne.

(uchylony).

Obowiązek gromadzenia środków pieniężnych przez partię polityczną na rachunkach bankowych

nie dotyczy kwot ze składek członkowskich w wysokości nieprzekraczającej od jednego

członka w jednym roku minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie

odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu poprzedzającym wpłatę, pozostawionych w

terenowych jednostkach organizacyjnych partii - z przeznaczeniem na pokrycie wydatków

związanych z bieżącą działalnością.

Prowadzenie przez partię polityczną działalności własnej polegającej na sprzedaży

tekstu statutu lub programu partii, a także przedmiotów symbolizujących partię i wydawnictw

popularyzujących cele i działalność partii politycznej oraz na wykonywaniu odpłatnie

drobnych usług na rzecz osób trzecich z wykorzystaniem posiadanego sprzętu biurowego

nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów.

1.

Partia polityczna, która

1)

w wyborach do Sejmu samodzielnie tworząc komitet wyborczy otrzymała w skali kraju

co najmniej 3% ważnie oddanych głosów na jej okręgowe listy kandydatów na posłów albo

2)

w wyborach do Sejmu weszła w skład koalicji wyborczej, której okręgowe listy kandydatów

na posłów otrzymały w skali kraju co najmniej 6% ważnie oddanych głosów,

ma prawo do otrzymywania przez okres kadencji Sejmu, w trybie i na zasadach określonych

w niniejszej ustawie, subwencji z budżetu państwa na działalność statutową, zwanej

dalej „subwencją”.

2.

Subwencja przysługująca koalicji wyborczej partii politycznych dzielona jest na rzecz

partii wchodzących w jej skład w proporcjach określonych w umowie zawiązującej koalicję

wyborczą. Proporcje określone w tej umowie nie mogą być zmienione.

3.

Umowa zawiązująca koalicję wyborczą przedkładana jest do rejestracji w Państwowej

Komisji Wyborczej pod rygorem nieważności.

4.

Jeżeli partie polityczne wchodzące w skład koalicji wyborczej nie określiły w umowie

zawiązującej koalicję wyborczą proporcji, o których mowa w ust. 2, subwencja nie przysługuje.

5.

W przypadku rozwiązania się koalicji wyborczej po uzyskaniu prawa do subwencji, subwencja

przysługuje partiom politycznym wchodzącym w skład koalicji wyborczej w proporcjach

określonych w umowie zawiązującej koalicję wyborczą.

6

Subwencja, o której mowa w ust. 1, przysługuje poczynając od 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym odbyły się wybory. Subwencja wypłacana jest do końca roku, w którym

odbywają się kolejne wybory, z zastrzeżeniem art. 32.

1

Wysokość rocznej subwencji, o której mowa w art. 28, dla danej partii politycznej

albo koalicji wyborczej ustalana jest na zasadzie stopniowej degresji proporcjonalnie

do łącznej liczby głosów ważnych oddanych na listy okręgowe kandydatów na posłów tej

partii albo koalicji wyborczej, w rozbiciu na liczby głosów odpowiadające poszczególnym

przedziałom określonym w procentach, według następującego wzoru

\(

S = W_1 \times M_1 + W_2 \times M_2 + W_3 \times M_3 + W_4 \times M_4 + W_5

\times M_5

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

S

-

kwotę rocznej subwencji,

W1-5

-

liczby głosów kolejno obliczane dla każdego wiersza poniższej tabeli, podane odrębnie

w wyniku rozbicia łącznej liczby głosów ważnych oddanych w skali kraju łącznie na

listy okręgowe kandydatów na posłów danej partii politycznej albo koalicji wyborczej,

odpowiednio do wyznaczonego w procentach przedziału,

M1-5

-

wysokość kwoty w złotych dla kolejnych wierszy poniższej tabeli

Wiersz

Głosy ważne oddane w całym kraju łącznie na listy okręgowe kandydatów na posłów danej

partii politycznej albo koalicji wyborczej w rozbiciu odpowiednio dla każdego przedziału

Wysokość kwoty za jeden głos (M)

procent

liczba głosów (W)

1

do 5%

5 złotych 77 groszy

2

powyżej 5% do 10%

4 złote 61 groszy

3

powyżej 10% do 20%

4 złote 4 grosze

4

powyżej 20% do 30%

2 złote 31 groszy

5

powyżej 30%

87 groszy

2

Roczna subwencja, w kwocie ustalonej na podstawie ust. 1 i art. 28, jest każdego roku

w okresie kadencji Sejmu wypłacana danej partii politycznej w czterech równych kwartalnych

ratach, z zastrzeżeniem art. 32.

3.

Podstawę wypłacenia subwencji stanowi złożenie przez organ partii politycznej statutowo

uprawniony do jej reprezentowania na zewnątrz, w terminie do 31 marca każdego roku,

wniosku o wypłacenie subwencji na dany rok, sporządzonego na urzędowym formularzu

i potwierdzonego przez Państwową Komisję Wyborczą w przedmiocie uprawnienia do subwencji

oraz jej wysokości.

4.

Środki finansowe pochodzące z subwencji gromadzi się na osobnym subkoncie rachunku

bankowego partii politycznej. Przekazania subwencji na wskazany przez partię polityczną

rachunek bankowy dokonuje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

5

Pierwsza kwartalna rata przysługującej partii politycznej subwencji wypłacona zostanie

najpóźniej 30 dnia od dnia ogłoszenia przez Państwową Komisję Wyborczą w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” informacji o przyjętych i odrzuconych

sprawozdaniach wyborczych komitetów wyborczych.

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

1.

Partia polityczna tworzy Fundusz Ekspercki.

2.

Środki finansowe gromadzone w ramach Funduszu Eksperckiego mogą pochodzić jedynie

z wpłat własnych partii politycznej.

3.

Partia polityczna, która otrzymuje subwencję, przekazuje od 5% do 15% subwencji na

Fundusz Ekspercki.

4.

Środki finansowe zgromadzone w ramach Funduszu Eksperckiego mogą być wykorzystane

na finansowanie ekspertyz prawnych, politycznych, socjologicznych i społeczno-ekonomicznych

oraz finansowanie działalności wydawniczo-edukacyjnej, związanych z działalnością

statutową partii politycznej.

5.

Środki finansowe Funduszu Eksperckiego gromadzi się na oddzielnym subkoncie rachunku

bankowego partii politycznej.

1.

W razie połączenia się partii politycznej z inną partią lub partiami subwencja, o

której mowa w art. 28, przysługuje nowej partii w wysokości równej sumie subwencji

ustalonych dla łączących się partii.

2.

Subwencja jest wypłacana na podstawie wniosku złożonego przez właściwy organ nowej

partii politycznej, począwszy od miesiąca, w którym Sąd dokonał odpowiedniego wpisu

w ewidencji.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 45, subwencja przysługująca partii politycznej

nie jest wypłacana począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym partia

polityczna rozwiązała się lub Sąd zarządził jej likwidację.

W razie skrócenia kadencji Sejmu prawo do subwencji przysługujących partiom politycznym

wygasa z końcem kwartału, w którym zakończyła się kadencja Sejmu.

1.

Wydatki związane z subwencją pokrywane są z budżetu państwa w części Budżet, finanse

publiczne i instytucje finansowe.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb składania wniosku, o którym mowa w art. 29 ust. 3, oraz szczegółowe

zasady wypłacania subwencji;

2)

po zasięgnięciu opinii Państwowej Komisji Wyborczej, wzór urzędowego formularza wniosku,

o którym mowa w art. 29 ust. 3.

1.

Partie polityczne sporządzają coroczną informację finansową o otrzymanej subwencji

oraz o poniesionych z subwencji wydatkach, zwaną dalej „informacją”.

2.

Partie polityczne składają informację za rok kalendarzowy Państwowej Komisji Wyborczej

w terminie do 31 marca następnego roku.

3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Państwowej

Komisji Wyborczej, określa, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, wraz z niezbędnymi

wyjaśnieniami co do sposobu jej sporządzania, i zakres zawartych w niej danych, tak

aby umożliwiały w szczególności rzetelną weryfikację danych dotyczących przeznaczenia

pieniędzy z subwencji, w tym z Funduszu Eksperckiego.

4

Informacja składana jest wraz z załączoną opinią i raportem biegłego rewidenta, którego

wybiera Państwowa Komisja Wyborcza. Koszty sporządzenia opinii i raportu pokrywane

są przez Krajowe Biuro Wyborcze.

4a

Informację składa się na piśmie oraz na informatycznym nośniku danych, którego rodzaj

i format oprogramowania określa minister właściwy do spraw finansów publicznych w

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3.

5.

Informację Państwowa Komisja Wyborcza ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 14 dni od dnia złożenia jej Państwowej Komisji

Wyborczej.

1

Państwowa Komisja Wyborcza w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia informacji

1)

przyjmuje informację bez zastrzeżeń;

2)

przyjmuje informację ze wskazaniem uchybień;

3)

odrzuca informację.

1a

Odrzucenie informacji następuje w razie stwierdzenia wykorzystania przez partię polityczną

środków z otrzymanej subwencji na cele niezwiązane z działalnością statutową.

2.

W razie zaistnienia wątpliwości co do prawidłowości lub rzetelności informacji Państwowa

Komisja Wyborcza może zwrócić się do danej partii politycznej o usunięcie wad informacji

lub o udzielenie wyjaśnień w określonym terminie.

3.

Państwowa Komisja Wyborcza, badając informację, może zlecać sporządzanie ekspertyz

lub opinii.

4

Organy administracji publicznej udzielają Państwowej Komisji Wyborczej, na jej żądanie,

pomocy niezbędnej w badaniu informacji.

4a

Organy kontroli, rewizji i inspekcji, działające w administracji rządowej i samorządzie

terytorialnym, współpracują z Państwową Komisją Wyborczą i są obowiązane do udostępniania

Państwowej Komisji Wyborczej, na jej wniosek, wyników postępowań kontrolnych prowadzonych

przez te organy.

5

W terminie 30 dni od dnia ogłoszenia informacji, o którym mowa w art. 34 ust. 5

1)

partie polityczne,

2)

stowarzyszenia i fundacje, które w swoich statutach przewidują działania związane

z analizą finansowania partii politycznych

- mogą zgłaszać do Państwowej Komisji Wyborczej umotywowane pisemne zastrzeżenia co

do informacji.

6.

Państwowa Komisja Wyborcza w terminie 60 dni od zgłoszenia zastrzeżenia, o którym

mowa w ust. 5, udziela pisemnej odpowiedzi na zastrzeżenie.

1.

W przypadku odrzucenia informacji przez Państwową Komisję Wyborczą partia polityczna

ma prawo, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu informacji,

wnieść do Sądu Najwyższego skargę na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w

przedmiocie odrzucenia informacji.

2.

Rozpatrzenie skargi przez Sąd Najwyższy następuje w składzie 7 sędziów. Do rozpatrzenia

skargi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

3.

Sąd Najwyższy rozpatruje skargę i wydaje w tej sprawie orzeczenie w terminie 60 dni

od dnia doręczenia skargi. Od orzeczenia Sądu Najwyższego nie przysługuje środek prawny.

4.

Jeżeli Sąd Najwyższy uzna skargę, o której mowa w ust. 1, za zasadną, Państwowa Komisja

Wyborcza niezwłocznie wydaje postanowienie o przyjęciu informacji.

1.

Partia polityczna traci przez rok prawo do otrzymania subwencji, jeżeli

1)

nie złoży informacji w terminie określonym w art. 34 ust. 2 lub

2)

informacja zostanie odrzucona przez Państwową Komisję Wyborczą albo

3)

Sąd Najwyższy oddalił skargę, o której mowa w art. 34b ust. 1.

2.

Utrata przez partię polityczną prawa do subwencji następuje w następnym roku kalendarzowym

po roku, w którym wystąpiło zdarzenie, o którym mowa w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12 pkt

5, art. 13, art. 17 pkt 2 oraz art. 28, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

1

Partia polityczna tworzy stały Fundusz Wyborczy w celu finansowania udziału partii

politycznej w wyborach do Sejmu i do Senatu, w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, w wyborach do Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach organów samorządu

terytorialnego.

2

Wydatki partii politycznej na cel, o którym mowa w ust. 1, mogą być dokonywane tylko

za pośrednictwem Funduszu Wyborczego od dnia rozpoczęcia kampanii wyborczej. W tym

celu środki pieniężne przekazywane są na odrębny rachunek bankowy odpowiedniego komitetu

wyborczego.

3.

O utworzeniu Funduszu Wyborczego, a także o jego likwidacji partia polityczna zawiadamia

Państwową Komisję Wyborczą.

4.

Nazwa funduszu brzmi: „Fundusz Wyborczy ... (nazwa partii)”.

1.

Za gospodarkę finansową Funduszu Wyborczego odpowiedzialny jest i prowadzi ją jego

pełnomocnik finansowy.

2.

Pełnomocnikiem finansowym nie może być

1)

kandydat na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, posła, senatora lub radnego;

2)

funkcjonariusz publiczny, w rozumieniu art. 115 § 13 Kodeksu karnego.

3.

Można być pełnomocnikiem tylko jednego Funduszu Wyborczego.

1.

Środki finansowe gromadzone w ramach Funduszu Wyborczego mogą pochodzić z wpłat własnych

partii politycznej oraz darowizn, spadków i zapisów.

2.

(uchylony).

3.

Środki finansowe Funduszu Wyborczego gromadzi się na oddzielnym rachunku bankowym.

1

Łączna suma wpłat osoby fizycznej na Fundusz Wyborczy danej partii politycznej w jednym

roku nie może przekraczać 15-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego

na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu poprzedzającym wpłatę.

2

Jeżeli w danym roku kalendarzowym odbywają się więcej niż jedne wybory lub referenda

ogólnokrajowe, łączne sumy wpłat na Fundusz Wyborczy, o których mowa w ust. 1, ulegają

zwiększeniu do 25-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie

odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu poprzedzającym wpłatę. Przepis zdania pierwszego

nie dotyczy wyborów uzupełniających do Senatu oraz wyborów uzupełniających, wyborów

ponownych oraz wyborów przedterminowych i nowych wyborów do organów stanowiących jednostek

samorządu terytorialnego przypadających w toku kadencji.

3.

Środki finansowe mogą być wpłacane na Fundusz Wyborczy jedynie czekiem, przelewem

lub kartą płatniczą.

(uchylony).

Środki finansowe Funduszu Wyborczego partii politycznej

1)

w przypadku połączenia się z inną partią lub innymi partiami przekazywane są na rzecz

Funduszu Wyborczego nowej partii;

2)

w razie podziału partii przekazywane są na rzecz Funduszu Wyborczego nowo powstałych

partii w częściach równych, chyba że partia rozwiązując się ustanowi inne proporcje

podziału;

3)

w razie likwidacji partii przekazywane są na rzecz instytucji charytatywnej.

Wszelkie wezwania i informacje pisemne dostarczane przez partię polityczną, mające

na celu uzyskanie środków

1)

na wybory - muszą zawierać informacje o treści przepisów art. 25, art. 36a, art. 49c

pkt 3 oraz art. 49g pkt 2;

2)

na referendum - muszą zawierać informacje o treści przepisów art. 25 i art. 49c pkt

3.

1

Partia polityczna składa Państwowej Komisji Wyborczej, nie później niż do 31 marca

każdego roku, sprawozdanie o źródłach pozyskania środków finansowych, w tym o kredytach

bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o wydatkach poniesionych ze środków Funduszu

Wyborczego w poprzednim roku kalendarzowym, zwane dalej „sprawozdaniem”.

2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Państwowej

Komisji Wyborczej, określa, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, wraz z niezbędnymi

wyjaśnieniami co do sposobu jego sporządzenia, oraz wykaz dołączanych dokumentów.

Wzór powinien określać w szczególności sposób odrębnego rozliczenia środków Funduszu

Wyborczego partii politycznej.

3

Do sprawozdania załącza się opinię i raport biegłego rewidenta w zakresie wpływów

na Fundusz Wyborczy partii politycznej. Biegłego rewidenta wybiera Państwowa Komisja

Wyborcza, a koszty sporządzenia opinii i raportu pokrywane są przez Krajowe Biuro

Wyborcze.

3a

Sprawozdanie składa się na piśmie oraz na informatycznym nośniku danych, którego rodzaj

i format oprogramowania określa minister właściwy do spraw finansów publicznych w

rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2.

4.

Państwowa Komisja Wyborcza ogłasza sprawozdanie wraz z opinią i raportem, o których

mowa w ust. 3, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w

terminie 14 dni od dnia złożenia go Państwowej Komisji Wyborczej.

1

Państwowa Komisja Wyborcza w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia sprawozdania

1)

przyjmuje sprawozdanie bez zastrzeżeń;

2)

przyjmuje sprawozdanie ze wskazaniem uchybień;

3)

odrzuca sprawozdanie.

Przepisy art. 34a ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

2.

Odrzucenie sprawozdania następuje w przypadku

1)

prowadzenia przez partię polityczną działalności gospodarczej;

2)

pozyskiwania środków finansowych ze zbiórek publicznych;

3)

gromadzenia środków finansowych poza rachunkiem bankowym z naruszeniem przepisów art.

24 ust. 8;

4

przyjmowania lub pozyskiwania środków finansowych z innych źródeł niedozwolonych;

5

gromadzenia lub dokonywania wydatków na kampanie wyborcze z pominięciem Funduszu Wyborczego;

6)

gromadzenia środków finansowych Funduszu Wyborczego poza oddzielnym rachunkiem bankowym

z naruszeniem przepisu art. 36 ust. 3;

7

przyjmowania wartości niepieniężnych z naruszeniem przepisów art. 25 ust. 4a.

3

Odrzucenie sprawozdania następuje również w przypadku poręczenia kredytu z naruszeniem

przepisów art. 25a, a także dokonania czynności skutkującej zmniejszeniem wartości

zobowiązań partii politycznej przez inną osobę aniżeli wymieniona w art. 25 ust. 1

i art. 25a ust. 1 lub dokonanej z naruszeniem limitu wpłat, o którym mowa w art. 25

ust. 4.

W przypadku odrzucenia sprawozdania przez Państwową Komisję Wyborczą partia polityczna

ma prawo, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu sprawozdania,

wnieść do Sądu Najwyższego skargę na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w

przedmiocie odrzucenia sprawozdania. Przepisy art. 34b ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku niezłożenia przez partię polityczną sprawozdania w terminie określonym

w art. 38 ust. 1 Państwowa Komisja Wyborcza występuje do Sądu z wnioskiem o wykreślenie

wpisu tej partii z ewidencji.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Sąd po przeprowadzeniu rozprawy wydaje postanowienie

o wykreśleniu wpisu partii politycznej z ewidencji.

W przypadku odrzucenia przez Państwową Komisję Wyborczą sprawozdania lub - w razie

skargi na postanowienie o odrzuceniu sprawozdania - w przypadku oddalenia skargi przez

Sąd Najwyższy partia polityczna traci prawo do otrzymania subwencji w następnych 3

latach, w których uprawniona jest do jej otrzymywania. Termin ten liczy się od początku

kwartału następującego po kwartale, w którym nastąpiło odrzucenie sprawozdania, a

w razie złożenia skargi na postanowienie o odrzuceniu sprawozdania termin ten liczy

się od początku kwartału następującego po kwartale, w którym nastąpiło oddalenie skargi

przez Sąd Najwyższy.

(uchylony).

1.

Korzyści majątkowe przekazane partii politycznej lub Funduszowi Wyborczemu z naruszeniem

przepisów art. 24 ust. 3, 6 i 8, art. 25, art. 36 ust. 1 i 3 lub art. 36a podlegają

przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa.

1a

Korzyścią majątkową, która podlega przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa jest również

wartość dokonanej czynności skutkującej zmniejszeniem wartości zobowiązań partii politycznej

przez inną osobę aniżeli wymieniona w art. 25 ust. 1 i art. 25a ust. 1 lub dokonanej

z naruszeniem zasad, o których mowa w art. 25 ust. 4 lub art. 25a.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy korzyści majątkowych przekazanych partii politycznej lub

Funduszowi Wyborczemu z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy, których partia nie

przyjęła lub zwróciła darczyńcy w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od daty dokonania

darowizny.

3.

Jeżeli korzyść majątkowa została przyjęta, zużyta lub utracona, przepadkowi podlega

jej równowartość. Przyjęcie korzyści majątkowej z naruszeniem przepisów ustawy stwierdza

Państwowa Komisja Wyborcza w postanowieniu w sprawie sprawozdania o źródłach pozyskania

środków finansowych, w tym o kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o

wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w poprzednim roku kalendarzowym.

4.

Partia polityczna, w terminie 60 dni od dnia wydania przez Państwową Komisję Wyborczą

postanowienia, o którym mowa w ust. 3, może dobrowolnie dokonać wpłaty korzyści majątkowej

uzyskanej w sposób sprzeczny z prawem na konto urzędu skarbowego, właściwego dla jej

siedziby. Dowód przekazania środków na rzecz Skarbu Państwa partia polityczna przedstawia

Państwowej Komisji Wyborczej.

5.

W przypadku odmowy dobrowolnego wydania korzyści majątkowej na rzecz Skarbu Państwa,

w terminie określonym w ust. 4, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na

wniosek Państwowej Komisji Wyborczej, występuje do Sądu Okręgowego w Warszawie o orzeczenie

przepadku korzyści majątkowej.

6.

Do postępowania w sprawie przepadku korzyści majątkowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.

7.

W postępowaniu sądowym w sprawach przepadku korzyści majątkowych oraz w postępowaniu

egzekucyjnym dotyczącym tych spraw, Skarb Państwa reprezentuje organ skarbowy, właściwy

miejscowo dla siedziby partii politycznej.

Do opodatkowania partii politycznych stosuje się przepisy o podatku dochodowym od

osób prawnych.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Państwowej

Komisji Wyborczej, określi, w drodze rozporządzenia, zasady prowadzenia rachunkowości

przez partię polityczną, a w szczególności dokumentowania i ewidencji przychodów,

wydatków, rozrachunków i składników majątkowych oraz sporządzania sprawozdań finansowych

- w tym ewidencji i rozliczania otrzymanych środków publicznych.

Rozpoznawanie spraw o stwierdzenie sprzeczności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych należy do właściwości Trybunału Konstytucyjnego.

Tryb postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach, o których mowa w art. 42, określa ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym

1.

Jeżeli Trybunał Konstytucyjny wyda orzeczenie o sprzeczności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznej, Sąd wydaje niezwłocznie postanowienie

o wykreśleniu wpisu partii z ewidencji.

2.

Postanowienie Sądu, o którym mowa w ust. 1, nie podlega zaskarżeniu.

1.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

nie wolno publicznie manifestować swoich przekonań politycznych.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych na podstawie

art. 47art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z 1982 r. Nr 31, poz. 214, z 1985 r. Nr 22, poz. 98 i Nr 50, poz. 262, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1991 r. Nr 100, poz. 443, z 1993 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 73, poz. 350, Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496 i Nr 139, poz. 647 oraz z 1997 r. Nr 75, poz. 469).

Partia polityczna podlega likwidacji wskutek

1)

rozwiązania mocą uchwały uprawnionego statutowego organu partii;

2)

postanowienia Sądu o wykreśleniu wpisu partii z ewidencji z przyczyn, o których mowa

w art. 20, 21, 39

1.

W razie rozwiązania się partii politycznej na podstawie własnej uchwały właściwy organ

partii niezwłocznie przesyła Sądowi uchwałę o samorozwiązaniu partii oraz o wyznaczeniu

jej likwidatora.

2.

Jeżeli partia polityczna nie ustanowi, zgodnie z ust. 1, likwidatora, Sąd wyznacza

likwidatora tej partii.

3.

Sąd, po zakończeniu likwidacji, wydaje postanowienie o wykreśleniu wpisu partii politycznej

z ewidencji. Postanowienie Sądu nie podlega zaskarżeniu.

Sąd po uprawomocnieniu się postanowienia, o którym mowa w art. 45 pkt 2, zarządza

likwidację partii politycznej i wyznacza likwidatora tej partii.

Koszt likwidacji pokrywa się z majątku likwidowanej partii politycznej. Jeżeli majątek

partii wystarcza jedynie na pokrycie części kosztów jej likwidacji, pozostałą część

tych kosztów pokrywa Skarb Państwa.

W sprawach likwidacji partii politycznej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się

odpowiednio przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z późn. zm..

Kto dokonuje zbiórek publicznych wbrew zakazowi, o którym mowa w art. 24 ust. 6,

podlega grzywnie.

Kto

1)

w imieniu partii politycznej użycza posiadane przez nią nieruchomości lub lokale z

innym przeznaczeniem niż na biura poselskie, senatorskie lub biura radnych gminy,

powiatu albo województwa,

2)

narusza zasady określone w art. 24 ust. 8 dotyczące sposobu gromadzenia środków finansowych

partii politycznej,

podlega karze grzywny.

Kto

1)

przeznacza majątek partii politycznej na cele inne niż określone w art. 24 ust. 2,

2)

w imieniu partii politycznej prowadzi działalność gospodarczą z naruszeniem przepisu

art. 24 ust. 3,

3)

przekazuje partii politycznej albo przyjmuje w imieniu partii politycznej środki finansowe

lub wartości niepieniężne z naruszeniem przepisów art. 25,

4

dokonuje czynności skutkującej zmniejszeniem wartości zobowiązań partii politycznej

będąc osobą inną aniżeli wymieniona w art. 25 ust. 1 i art. 25a ust. 1 lub z naruszeniem

limitu wpłat, o którym mowa w art. 25 ust. 4,

podlega grzywnie od 1000 do 100 000 złotych.

Kto nie wykonuje lub nie dopuszcza do wykonania obowiązku sporządzenia i złożenia

informacji, o której mowa w art. 34 ust. 1, albo podaje w niej nieprawdziwe dane,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto przeznacza środki finansowe zgromadzone na Funduszu Wyborczym na cele inne niż

określone w art. 35 ust. 1,

podlega grzywnie od 1000 do 100 000 złotych.

Kto

1

wydatkuje środki partii politycznej w celu finansowania kampanii wyborczych bez pośrednictwa

Funduszu Wyborczego,

2)

nie wykonuje lub nie dopuszcza do wykonania obowiązku sporządzenia i złożenia sprawozdania,

o którym mowa w art. 38, albo podaje w nim nieprawdziwe dane,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto

1)

narusza zasady określone w art. 36 ust. 3 dotyczące sposobu gromadzenia środków finansowych

Funduszu Wyborczego,

2)

dokonuje wpłat na Fundusz Wyborczy w wysokości przekraczającej limity określone w

art. 36a ust. 1 lub 2,

3)

nie wprowadza zastrzeżenia do umowy rachunku bankowego zawartej przez niego w imieniu

Funduszu Wyborczego, że wpłaty na rzecz Funduszu Wyborczego mogą być dokonywane tylko

w sposób określony w art. 36a ust. 3,

podlega karze grzywny.

Do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 49b oraz art. 49g, stosuje się przepisy

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. Nr 23, poz. 166, z 1989 r. Nr 73, poz. 436, z 1991 r. Nr 113, poz. 491, z 1995 r. Nr 89, poz. 443 i z 1996 r. Nr 7, poz. 44) w art. 20

1)

w § 3 skreśla się zdanie drugie,

2)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Sędziemu ubiegającemu się o mandat posła lub senatora udziela się urlopu bezpłatnego

na czas kampanii wyborczej, a w razie uzyskania mandatu - na czas jego wykonywania.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1994 r. Nr 136, poz. 704, z 1995 r. Nr 132, poz. 640 oraz z 1996 r. Nr 89, poz. 402 i Nr 106, poz. 496) po art. 45 dodaje się art. 45

„

Art. 45

1.

Urzędnikom państwowym zatrudnionym w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

nie wolno publicznie manifestować swoich przekonań politycznych.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pracowników zatrudnionych na podstawie

art. 47art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z 1982 r. Nr 31, poz. 214, z 1985 r. Nr 22, poz. 98 i Nr 50, poz. 262, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1991 r. Nr 100, poz. 443, z 1993 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 73, poz. 350, Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496 i Nr 139, poz. 647 oraz z 1997 r. Nr 75, poz. 469).

”

W ustawie z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 1994 r. Nr 13, poz. 48, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 i z 1997 r. Nr 75, poz. 471) w art. 38 w ust. 3 skreśla się zdanie drugie.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 oraz z 1997 r. Nr 75, poz. 471) w art. 64

1)

w § 3 skreśla się zdanie drugie,

2)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Sędziemu ubiegającemu się o mandat posła lub senatora udziela się urlopu bezpłatnego

na czas kampanii wyborczej, a w razie uzyskania mandatu - na czas jego wykonywania.

”

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 i z 1997 r. Nr 90, poz. 557) w art. 44

1)

w ust. 3 skreśla się zdanie drugie,

2)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Prokuratorowi ubiegającemu się o mandat posła lub senatora udziela się urlopu bezpłatnego

na czas kampanii wyborczej, a w razie uzyskania mandatu - na czas jego wykonywania.

”

W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym

(Dz. U. z 1991 r. Nr 109, poz. 470, z 1993 r. Nr 47, poz. 213, z 1994 r. Nr 122, poz. 593, z 1995 r. Nr 13, poz. 59 i z 1996 r. Nr 77, poz. 367) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i po pkt 2 dodaje się pkt

3 w brzmieniu

„

3)

z Konstytucją - celów lub działalności partii politycznych.

”

;

2)

w art. 3 w zdaniu wstępnym wyrazy „w art. 1” zastępuje się wyrazami „w art. 1 ust.

1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2”;

3)

po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a w brzmieniu

„

Rozdział 3a

Badanie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych

Art. 10a.

Z wnioskiem o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych do Trybunału Konstytucyjnego wystąpić

mogą: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Prokurator Generalny oraz Sąd Wojewódzki

w Warszawie prowadzący ewidencję partii politycznych.

Art. 10b.

1.

Osoby powołane do reprezentowania partii politycznej ustala się na podstawie ustawy

i statutu partii.

2.

W wypadku gdy nie można ustalić osoby upoważnionej do reprezentowania partii lub gdy

nie można z nią nawiązać kontaktu albo gdy nastąpiła zmiana osoby upoważnionej po

wpłynięciu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał uznaje za osobę upoważnioną

osobę faktycznie kierującą partią w czasie podjęcia przez nią zakwestionowanej we

wniosku działalności niezgodnej z Konstytucją.

Art. 10c.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją celów partii politycznych, określonych w statucie lub w programie, Trybunał Konstytucyjny

rozpoznaje na zasadach i w trybie przewidzianych dla rozpoznania wniosków o stwierdzenie

zgodności aktów normatywnych z Konstytucją.

Art. 10d.

1.

Wnioski o stwierdzenie zgodności z Konstytucją działalności partii politycznych Trybunał Konstytucyjny rozpoznaje stosując odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania karnego.

2.

Ciężar udowodnienia niezgodności z Konstytucją spoczywa na wnioskodawcy, który w tym celu powinien przedstawić lub zgłosić dowody

wskazujące na tę niezgodność.

Art. 10e.

Trybunał Konstytucyjny może zlecić Prokuratorowi Generalnemu w celu zebrania i utrwalenia

dowodów przeprowadzenie dochodzenia w określonym zakresie w sprawie zgodności działalności

partii politycznej z Konstytucją. Do dochodzenia tego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Wskazany w postanowieniu Trybunału zakres postępowania jest wiążący.

Art. 10f.

Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sprzeczności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych są ogłaszane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.

”

W ustawie z dnia 10 maja 1991 r. - Ordynacja wyborcza do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 1994 r. Nr 54, poz. 224 i z 1997 r. Nr 70, poz. 443) w art. 20 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

W wyborach uzupełniających wysokość dotacji dla komitetu wyborczego zgłaszającego

kandydata, który uzyskał mandat, oblicza się w ten sposób, że ogólną kwotę dotacji

przypadającą na wszystkie komitety wyborcze w ostatnio przeprowadzonych wyborach do

Sejmu i Senatu dzieli się przez 560 i mnoży przez wskaźnik przeciętnego wzrostu cen

towarów i usług konsumpcyjnych. Wskaźnik ten oblicza Główny Urząd Statystyczny za

okres od miesiąca, w którym przeprowadzono wybory do Sejmu i Senatu, do miesiąca,

w którym odbyły się wybory uzupełniające.

”

W ustawie z dnia 28 maja 1993 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 45, poz. 205, z 1995 r. Nr 132, poz. 640 oraz z 1997 r. Nr 47, poz. 297, Nr 70, poz. 443 i Nr 88, poz. 554) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 77 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do komitetów wyborczych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych

(Dz. U. Nr 98, poz. 604) - z wyjątkiem przepisów dotyczących ewidencji partii politycznych - oraz przepisy

innych ustaw dotyczące działalności partii politycznych.

”

;

2)

w art. 81 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny komitetu wyborczego utworzonego przez wyborców

lub koalicję wyborczą korzystają z ochrony prawnej przewidzianej dla dóbr osobistych.

”

;

3)

w art. 150 w ust. 2 w pkt 6 skreśla się wyrazy „podmiotowych, w związku z poniesionymi

wydatkami na kampanię wyborczą”;

4)

art. 155 otrzymuje brzmienie

„

Art. 155.

1.

Komitet wyborczy spełniający warunki, o których mowa w art. 154 ust. 2 i 4, ma prawo

do dotacji z budżetu państwa.

2.

Ogólna kwota dotacji, o której mowa w ust. 1, wynosi 20% sumy wydatków preliminowanych

w budżecie państwa w związku z organizacją przygotowań do wyborów i ich przeprowadzeniem

i jest przeznaczona dla

1)

komitetów wyborczych partii politycznych,

2)

innych komitetów wyborczych,

w częściach wynikających z podzielenia kwoty tej dotacji przez 560 i pomnożenia przez

liczbę mandatów posłów i senatorów uzyskanych odpowiednio przez wszystkie komitety

wyborcze partii politycznych i inne komitety wyborcze.

3.

Dotację dla komitetu wyborczego, z zastrzeżeniem ust. 4, oblicza się w ten sposób,

że kwotę dotacji przeznaczoną dla wszystkich komitetów wyborczych, o których mowa

w ust. 2 pkt 2, dzieli się przez liczbę posłów i senatorów wybranych spośród kandydatów

zgłoszonych przez te komitety i mnoży przez liczbę posłów wybranych z list kandydatów

tego komitetu wyborczego.

4.

Zasady i tryb obliczania dotacji dla komitetu wyborczego partii politycznej, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1, oraz jej przekazywania określają odrębne przepisy.

5.

Przekazania dotacji, na wskazane przez komitet wyborczy konto bankowe, dokonuje Minister

Finansów na podstawie preliminowanych wydatków, o których mowa w ust. 2, oraz informacji

Państwowej Komisji Wyborczej o uprawnionych do otrzymania dotacji komitetach wyborczych

i liczbie posłów wybranych z list kandydatów tych komitetów wyborczych.

”

W ustawie z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych

(Dz. U. Nr 122, poz. 593 i z 1995 r. Nr 74, poz. 368) w art. 7 dodaje się ust. 8 w brzmieniu

„

8.

Przewodniczący kolegium oraz etatowi członkowie kolegium nie mogą należeć do partii

politycznej ani prowadzić działalności politycznej.

”

W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora

(Dz. U. Nr 73, poz. 350 i Nr 137, poz. 638 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 17 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Nazwa, skrót nazwy i symbol graficzny klubu lub koła, o których mowa w ust. 1-3, korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej dla dóbr osobistych.

”

;

2)

w art. 18 w ust. 2 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu

„

Działalność biur może być wspierana przez społecznych współpracowników.

”

;

3)

w art. 23 w ust. 3 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Działalność posła lub senatora może być wspierana przez społecznych asystentów.

”

1.

Do dnia 31 grudnia 1997 r. partie polityczne zgłoszone lub wpisane, w dniu wejścia

w życie ustawy, do ewidencji prowadzonej przez Sąd Wojewódzki w Warszawie przedstawią

Sądowi dane wymagane przy zgłoszeniu o wpis do ewidencji stosownie do wymogów określonych

w ustawie, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Partie polityczne, o których mowa w ust. 1, przedstawią Sądowi do dnia 31 grudnia

1998 r. zmiany w statutach dostosowane do wymogów określonych w ustawie.

3.

Niespełnienie przez partię polityczną obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowi

podstawę wykreślenia wpisu partii politycznej z ewidencji i postawienia jej w stan

likwidacji.

(pominięte).

1.

Pierwsze roczne dotacje celowe z budżetu państwa na działalność statutową partii politycznych

zostaną uwzględnione w ustawie budżetowej na rok 1998.

2.

Przepisy art. 28-34 stosuje się do partii politycznych uczestniczących w wyborach

do Sejmu i Senatu kadencji następujących po kadencji Sejmu wybranego w dniu 19 września

1993 r.

W sprawach o wpis do ewidencji partii politycznych rozpoczętych przed dniem wejścia

w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Traci moc ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o partiach politycznych

(Dz. U. Nr 54, poz. 312).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Komitet wyborczy spełniający warunki, o których mowa w art. 154 ust. 2 i 4, ma prawo

do dotacji z budżetu państwa.

2.

Ogólna kwota dotacji, o której mowa w ust. 1, wynosi 20% sumy wydatków preliminowanych

w budżecie państwa w związku z organizacją przygotowań do wyborów i ich przeprowadzeniem

i jest przeznaczona dla

1)

komitetów wyborczych partii politycznych,

2)

innych komitetów wyborczych,

w częściach wynikających z podzielenia kwoty tej dotacji przez 560 i pomnożenia przez

liczbę mandatów posłów i senatorów uzyskanych odpowiednio przez wszystkie komitety

wyborcze partii politycznych i inne komitety wyborcze.

3.

Dotację dla komitetu wyborczego, z zastrzeżeniem ust. 4, oblicza się w ten sposób,

że kwotę dotacji przeznaczoną dla wszystkich komitetów wyborczych, o których mowa

w ust. 2 pkt 2, dzieli się przez liczbę posłów i senatorów wybranych spośród kandydatów

zgłoszonych przez te komitety i mnoży przez liczbę posłów wybranych z list kandydatów

tego komitetu wyborczego.

4.

Zasady i tryb obliczania dotacji dla komitetu wyborczego partii politycznej, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1, oraz jej przekazywania określają odrębne przepisy.

5.

Przekazania dotacji, na wskazane przez komitet wyborczy konto bankowe, dokonuje Minister

Finansów na podstawie preliminowanych wydatków, o których mowa w ust. 2, oraz informacji

Państwowej Komisji Wyborczej o uprawnionych do otrzymania dotacji komitetach wyborczych

i liczbie posłów wybranych z list kandydatów tych komitetów wyborczych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 24 ust. 3-5 ustawy, o której mowa w art. 238, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

które wchodzą w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.