Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych

1.

Zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych należy do zadań własnych gminy.

2.

O założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach

na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego

3.

Właściwe władze kościelne decydują o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego,

które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego

4.

O zamknięciu cmentarza komunalnego decyduje właściwa rada gminy lub rada miasta, po

zasięgnięciu opinii właściwego inspektora sanitarnego

5.

O zamknięciu cmentarza wyznaniowego decyduje właściwa władza kościelna, po zasięgnięciu

opinii właściwego inspektora sanitarnego

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Utrzymanie cmentarzy komunalnych i zarządzanie nimi należy do właściwych wójtów (burmistrzów,

prezydentów miast), na których terenie cmentarz jest położony.

2.

Utrzymanie cmentarzy wyznaniowych i zarządzanie nimi należy do związków wyznaniowych.

3.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1972 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego.

Cmentarze komunalne zakłada się w zasadzie na terenie każdej gminy lub miasta, jednakże

w uzasadnionych przypadkach można założyć cmentarz dla kilku gmin.

1.

Cmentarze powinny znajdować się na ogrodzonym terenie, odpowiednim pod względem sanitarnym.

2.

Na każdym cmentarzu powinien być dom przedpogrzebowy lub kostnica, które służą

1)

do składania ciał osób zmarłych do czasu ich pochowania;

2)

do wykonywania oględzin zwłok ludzkich dla celów sądowo-lekarskich, sanitarnych oraz

policyjnych;

3)

do wykonywania innych czynności związanych z chowaniem zwłok.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, jakie tereny uznaje się za odpowiednie

pod względem sanitarnym na cmentarze; rozporządzenie w szczególności powinno określać

1)

szerokość pasów izolujących teren cmentarny od innych terenów, a w szczególności terenów

mieszkaniowych;

2)

odległość cmentarza od źródeł ujęcia wody;

3)

wymagania co do poziomu wód gruntowych na terenach przeznaczonych pod cmentarze.

1.

Użycie terenu cmentarnego po zamknięciu cmentarza na inny cel nie może nastąpić przed

upływem 40 lat od dnia ostatniego pochowania zwłok na cmentarzu. Po upływie powyższego

terminu wójt (burmistrz, prezydent miasta)

2.

Jeżeli teren cmentarny stanowi lub stanowił uprzednio własność Kościoła Katolickiego

lub innego kościoła albo związku wyznaniowego, wydanie decyzji o użyciu terenu cmentarnego

na inny cel wymaga zgody właściwej władzy tego kościoła lub związku wyznaniowego.

3.

Decyzję o użyciu terenu cmentarnego, będącego uprzednio cmentarzem wyznaniowym Kościoła

Katolickiego lub innego kościoła albo związku wyznaniowego, na inny cel wydaje się

po zasięgnięciu opinii właściwej władzy tego kościoła lub związku wyznaniowego co

do sposobu oznaczenia i upamiętnienia terenu pocmentarnego.

4

Użycie terenu cmentarnego na inny cel jest dopuszczalne pod warunkiem zachowania znajdujących

się na jego terenie zabytków, które mogą być przeniesione w inne miejsce po uzyskaniu

pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

5.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi celami publicznymi właściwy ze względu na

miejsce terenu cmentarnego organ może wystąpić do ministra właściwego do spraw wyznań religijnych

6.

(uchylony).

7.

Przy zmianie przeznaczenia terenu cmentarnego szczątki zwłok znajdujące się na tym

terenie powinny być przeniesione na inny cmentarz na koszt nabywcy terenu lub nowego

jego użytkownika.

1.

Grób nie może być użyty do ponownego chowania przed upływem lat 20.

2.

Po upływie lat 20 ponowne użycie grobu do chowania nie może nastąpić, jeżeli jakakolwiek

osoba zgłosi zastrzeżenie przeciw temu i uiści opłatę, przewidzianą za pochowanie

zwłok. Zastrzeżenie to ma skutek na dalszych lat 20 i może być odnowione.

3

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do chowania zwłok w grobach murowanych przeznaczonych

do pomieszczenia zwłok więcej niż jednej osoby, a także do chowania urn zawierających

szczątki ludzkie powstałe w wyniku spopielenia zwłok.

4.

Dozwolone są umowy, przedłużające termin, przed upływem którego nie wolno użyć grobu

do ponownego pochowania.

5.

Niezależnie od powyższych przepisów jest wzbronione użycie do ponownego pochowania

grobów, mających wartość pamiątek historycznych (ze względu na swą dawność lub osoby,

które są w nich pochowane, lub zdarzenia, z którymi mają związek) albo wartość artystyczną.

6.

W istniejących grobach murowanych dopuszcza się chowanie zwłok osób zmarłych w ciągu

20 lat po wydaniu decyzji o zamknięciu cmentarza. Przy zmianie przeznaczenia terenu

cmentarnego przepis art. 6 ust. 4

1.

Przyjęcie zwłok do pochowania na cmentarz następuje po przedstawieniu dokumentów określonych

w art. 11 ust. 5 i 9.

2.

W miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego

jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji,

osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących.

3.

Zarząd cmentarza wyznaniowego nie może odmówić pochowania zwłok osób, które posiadają

nabyte prawo do pochówku w określonym miejscu tego cmentarza.

4.

Prawo to służy, obok osoby określonej w ust. 3, także jej bliskim, to jest małżonkowi,

wstępnym, zstępnym, rodzeństwu i przysposobionym.

5.

Zwłoki osób, o których mowa w ust. 3 i 4, powinny być przez zarząd cmentarza traktowane

na równi ze zwłokami osób należących do wyznania, do którego należy cmentarz, a w

szczególności pod względem wyznaczenia miejsca pochowania, właściwego ceremoniału

pogrzebowego i wznoszenia stosownych nagrobków.

1.

Zwłoki osób zmarłych nie mogą być chowane przed upływem 24 godzin od chwili zgonu

z wyjątkiem określonym w ust. 3.

2.

Najpóźniej po upływie 72 godzin od chwili zgonu zwłoki powinny być usunięte z mieszkania

celem pochowania lub w razie odroczenia terminu pochowania - złożone w domu przedpogrzebowym

lub kostnicy do czasu pochowania.

3

Zwłoki osób zmarłych na niektóre choroby zakaźne powinny być natychmiast po stwierdzeniu

zgonu usunięte z mieszkania i pochowane na najbliższym cmentarzu w ciągu 24 godzin

od chwili zgonu.

3a

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób

zakaźnych, o których mowa w ust. 3, ze szczególnym uwzględnieniem chorób zakaźnych

występujących w krajach tropikalnych.

4.

Wyjątki od terminów określonych w ust. 2 mogą być czynione jedynie po utrwaleniu zwłok

za zezwoleniem właściwego miejscowo inspektora sanitarnego

5

Od chwili zgonu aż do pochowania zwłoki powinny być przechowywane w taki sposób, aby

nie mogły powodować szkodliwego wpływu na otoczenie.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób przechowywania

zwłok i szczątków, uwzględniając

1)

wymagania sanitarne, jakim powinna odpowiadać powierzchnia grzebalna cmentarza,

2)

wymagania sanitarne, jakim powinny odpowiadać dom przedpogrzebowy lub kostnica na

terenie cmentarza,

3)

warunki i sposób przechowywania zwłok i szczątków,

4)

warunki sanitarne przeprowadzania ekshumacji

- mając na uwadze zapewnienie poszanowania zwłok i szczątków oraz bezpieczeństwo sanitarne.

Do grobów i cmentarzy wojennych stosuje się odpowiednio przepisy o cmentarzach i chowaniu

zmarłych.

1.

Prawo pochowania zwłok ludzkich ma najbliższa pozostała rodzina osoby zmarłej, a mianowicie

1)

pozostały małżonek(ka);

2)

krewni zstępni;

3)

krewni wstępni;

4)

krewni boczni do 4 stopnia pokrewieństwa;

5)

powinowaci w linii prostej do 1 stopnia.

Prawo pochowania zwłok osób wojskowych zmarłych w czynnej służbie wojskowej przysługuje

właściwym organom wojskowym w myśl przepisów wojskowych. Prawo pochowania zwłok osób

zasłużonych wobec Państwa i społeczeństwa przysługuje organom państwowym, instytucjom

i organizacjom społecznym. Prawo pochowania zwłok przysługuje również osobom, które

do tego dobrowolnie się zobowiążą.

2

Zwłoki niepochowane przez podmioty wymienione w ust. 1 mogą być przekazane do celów

naukowych publicznej uczelni medycznej lub publicznej uczelni prowadzącej działalność

dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych. Decyzję w sprawie przekazania

zwłok do celów naukowych wydaje, na wniosek uczelni, właściwy starosta.

2a

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

przekazywania zwłok do celów naukowych, w tym

1)

warunki uzasadniające przekazanie zwłok do celów naukowych w przypadkach, o których

mowa w ust. 2,

2)

tryb przekazywania zwłok,

3)

sposób ponoszenia kosztów transportu zwłok

- kierując się koniecznością zachowania godności należnej zmarłemu oraz bezpieczeństwem

sanitarnym.

3

Zwłoki niepochowane przez podmioty, o których mowa w ust. 1, albo nieprzekazane publicznej

uczelni medycznej albo publicznej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą

w dziedzinie nauk medycznych są chowane przez gminę właściwą ze względu na miejsce

zgonu, a w przypadku osób pozbawionych wolności zmarłych w zakładach karnych lub aresztach

śledczych - przez dany zakład karny lub areszt śledczy, z wyjątkiem zwłok osób, które

uwolniły się z zakładu karnego lub aresztu śledczego, oraz osób, które przebywały

poza terenem zakładu karnego lub aresztu śledczego, w szczególności w trakcie korzystania

z zezwolenia na czasowe opuszczenie tego zakładu lub aresztu bez dozoru lub asysty

funkcjonariusza Służby Więziennej.

4.

Obowiązek pochowania zwłok, określony w ust. 3, nie wyklucza żądania zwrotu kosztów

na podstawie innych ustaw.

5

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania ze

zwłokami osób pozbawionych wolności zmarłych w zakładach karnych i aresztach śledczych,

uwzględniając w szczególności powiadamianie osób, o których mowa w ust. 1, o zgonie,

sposób tego powiadamiania, wskazanie podmiotów wydających zgodę na pochowanie zwłok,

tryb postępowania ze zwłokami, które nie zostaną odebrane, oraz sposób ponoszenia

kosztów pochówku zleconego przez zakład karny i areszt śledczy, kierując się koniecznością

zachowania godności należnej zmarłemu i bezpieczeństwem sanitarnym.

5a

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, postępowanie

ze zwłokami cudzoziemców umieszczonych w strzeżonym ośrodku lub przebywających w areszcie

w celu wydalenia, w szczególności sposób powiadamiania osób, o których mowa w ust.

1, o zgonie, podmioty wydające zgodę na pochowanie zwłok, tryb postępowania ze zwłokami,

które nie zostaną odebrane, oraz sposób ponoszenia kosztów pochówku zleconego przez

strzeżony ośrodek lub areszt w celu wydalenia, kierując się koniecznością zachowania

godności należnej zmarłemu i bezpieczeństwem sanitarnym.

6

Zwłoki do celów naukowych mogą być również przekazane uczelni, o której mowa w ust.

2, na podstawie pisemnego oświadczenia osoby, która pragnie przekazać swoje zwłoki

tej uczelni.

7

Koszty transportu zwłok w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 6, ponosi uczelnia.

1.

Zgon i jego przyczyna powinny być ustalone przez lekarza, leczącego chorego w ostatniej

chorobie.

2.

W razie niemożności dopełnienia przepisu ust. 1, stwierdzenie zgonu i jego przyczyny

powinno nastąpić w drodze oględzin, dokonywanych przez lekarza lub w razie jego braku

przez inną osobę, powołaną do tej czynności przez właściwego starostę przy czym koszty

tych oględzin i wystawionego świadectwa nie mogą obciążać rodziny zmarłego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi w drodze rozporządzenia

1)

sposób dokonywania oględzin oraz kwalifikacje osób, które z braku lekarzy mogą być

powoływane do wykonania oględzin;

2

zasady wzywania lekarzy, o których mowa w ust. 2, w celu stwierdzenia zgonu i jego

przyczyny;

3

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych zasady pokrywania

wydatków związanych z wykonywaniem oględzin.

4

Osoby wymienione w ust. 1 i 2 stwierdzają zgon i jego przyczyny w wydawanych w tym

celu kartach zgonu. Karty zgonu są wydawane w dwóch egzemplarzach.

4a

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty zgonu

oraz sposób jej wypełnienia.

5.

Jeden z egzemplarzy karty zgonu, zawierającej adnotację urzędu stanu cywilnego o zarejestrowaniu

zgonu, przedstawia się administracji cmentarza w celu pochowania zwłok, drugi zaś

służy do celów statystycznych.

6

Pochowanie zwłok lub przekazanie ich publicznej uczelni medycznej albo publicznej

uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych

wymaga uprzedniego stwierdzenia zgonu i jego przyczyn w karcie zgonu zawierającej

adnotację urzędu stanu cywilnego o zarejestrowaniu zgonu.

7

Lekarze stwierdzający zgon i jego przyczyny obowiązani są, dla celów statystycznych,

udzielać na żądanie właściwych organów wyjaśnień odnoszących się do faktu zgonu i

jego przyczyny. Jeżeli zmarły pozostawał podczas ostatniej choroby pod opieką lekarską,

wyjaśnienia powinny również dotyczyć przebiegu tej choroby. Wyjaśnienia te stanowią

tajemnicę prawnie chronioną i mogą być wykorzystywane tylko dla celów statystycznych

oraz w postępowaniu sądowym.

8.

Zarówno lekarz, jak i inne osoby powołane do dokonywania oględzin zwłok (ust. 1 i

2), jeżeli przy dokonaniu tej czynności powezmą pewność lub uzasadnione podejrzenie,

że przyczyną zgonu była choroba zakaźna, podlegająca obowiązkowemu zgłoszeniu, powinni

zawiadomić o tym natychmiast właściwego inspektora sanitarnego

9.

W przypadkach, w których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że przyczyną zgonu było

przestępstwo, na pochowanie zwłok oprócz karty zgonu wymagane jest zezwolenie prokuratora.

1.

Zwłoki mogą być pochowane przez złożenie w grobach ziemnych, w grobach murowanych

lub katakumbach i zatopienie w morzu. Szczątki pochodzące ze spopielenia zwłok mogą

być przechowywane także w kolumbariach.

2.

Przenoszenie lub przewożenie zwłok w otwartych trumnach jest wzbronione.

3

Groby ziemne, groby murowane i kolumbaria przeznaczone na składanie zwłok i szczątków

ludzkich mogą znajdować się tylko na cmentarzach.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

Zwłoki osób zmarłych lub zabitych w miejscach publicznych przewozi się przed ich pochowaniem,

na wniosek właściwego organu, do zakładu medycyny sądowej, a w razie jego braku na

obszarze powiatu - do najbliższego szpitala mającego prosektorium, celem ustalenia

przyczyny zgonu. Organizowanie tego przewozu należy do zadań powiatu.

1.

Przewóz zwłok i szczątków

1)

koleją, samolotami i statkami w granicach Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku gdy zgon nastąpił na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

- może nastąpić po uzyskaniu pozwolenia właściwego państwowego powiatowego inspektora

sanitarnego.

2.

W przypadku przewożenia zwłok i szczątków poza granice Rzeczypospolitej Polskiej pozwolenie,

o którym mowa w ust. 1, wydaje się po uprzednim przedłożeniu wymaganych dokumentów

właściwej władzy państwa, na którego terytorium mają być one pochowane, jak również

państw, przez których terytorium mają być przewożone, stwierdzających brak przeszkód

do pochowania lub wwiezienia zwłok lub szczątków na terytorium danego państwa.

3.

Przewóz zwłok i szczątków przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić

po uzyskaniu zaświadczenia wydanego przez polskiego konsula w państwie, z którego

przewóz ten ma nastąpić, stwierdzającego brak przeszkód do wwiezienia zwłok i szczątków

na terytorium innego państwa.

4.

Na sprowadzenie zwłok i szczątków z zagranicy w celu ich pochowania należy uzyskać

1)

pozwolenie starosty właściwego ze względu na miejsce, w którym zwłoki i szczątki mają

być pochowane; pozwolenie jest wydawane po porozumieniu z właściwym państwowym powiatowym

inspektorem sanitarnym;

2)

zaświadczenie polskiego konsula, wydane po przedstawieniu pozwolenia, o którym mowa

w pkt 1, stwierdzające, że zwłoki i szczątki mogą być sprowadzone na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

5.

Pozwolenia i zaświadczenia są wydawane na wniosek osób, o których mowa w art. 10 ust.

1, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku

o wydanie pozwolenia albo zaświadczenia. W przypadku zgonu na skutek choroby zakaźnej

wymienionej w wykazie, o którym mowa w art. 9 ust. 3a, pozwoleń, o których mowa w

ust. 1 i ust. 4 pkt 1, nie wydaje się przed upływem dwóch lat od dnia zgonu.

6.

Przewóz zwłok i szczątków odbywa się w warunkach zapewniających odpowiednie sanitarne

i techniczne bezpieczeństwo przewozu.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wydawania pozwoleń i zaświadczeń,

w szczególności

1)

szczegółowy sposób i tryb postępowania w sprawach wydawania pozwoleń oraz zaświadczeń,

o których mowa w ust. 1-5,

2)

wykaz dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwoleń oraz zaświadczeń, o których mowa

w ust. 1-5,

3)

wymagania sanitarno-techniczne, jakim powinien odpowiadać przewóz zwłok i szczątków

- uwzględniając konieczność ochrony życia i zdrowia ludzi oraz poszanowania zwłok

i szczątków.

1.

Ekshumacja zwłok i szczątków może być dokonana

1)

na umotywowaną prośbę osób uprawnionych do pochowania zwłok za zezwoleniem właściwego

inspektora sanitarnego

2)

na zarządzenie prokuratora lub sądu;

3)

na podstawie decyzji właściwego inspektora sanitarnego

2.

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 3 zwłoki i szczątki powinny być pochowane

na nowo w innym miejscu. W przypadkach wywłaszczania terenu cmentarnego koszt ekshumacji

i przeniesienia ponosi nabywca terenu.

3.

Zwłoki osób zmarłych na choroby zakaźne, których wykaz ustala minister właściwy do

spraw zdrowia, nie mogą być ekshumowane w przypadkach przewidzianych w ust. 1 pkt

1, przed upływem 2 lat od dnia zgonu.

1.

Ciała osób zmarłych na okrętach będących na pełnym morzu powinny być pochowane przez

zatopienie w morzu zgodnie ze zwyczajami morskimi. W przypadkach, kiedy okręt może

w przeciągu 24 godzin przybyć do portu objętego programem podróży, należy zwłoki przewieźć

na ląd i tam pochować.

2.

Wyjątki od przepisów ust. 1 mogą być czynione przez kapitana okrętu z uwzględnieniem

wskazań sanitarnych i wojskowych, jeżeli chodzi o okręty wojenne lub inne używane

dla celów wojskowych.

(uchylony).

1.

Kto narusza przepisy niniejszej ustawy lub rozporządzeń wydanych na jej podstawie,

podlega karze aresztu lub grzywny.

2.

Orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Przepisy niniejszej ustawy dotyczące ekshumacji i przewożenia zwłok nie odnoszą się

do archeologicznych prac wykopaliskowych, dotyczących grobów i cmentarzysk położonych

poza terenem cmentarzy objętych niniejszą ustawą.

1

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w

porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca grzebania zwłok, z

uwzględnieniem wymagań techniczno-budowlanych

1)

warunki, jakie musi spełniać usytuowanie terenu cmentarza;

2)

sposób ustalania powierzchni cmentarza;

3)

rodzaj powierzchni grzebalnych i wymagania, jakim musi odpowiadać ich zagospodarowanie;

4)

wymagania, jakim muszą odpowiadać inne miejsca pochówku zwłok i szczątków.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

ewidencji grobów, a w szczególności prowadzenia ksiąg cmentarnych.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, pojęcie zwłok

w rozumieniu niniejszej ustawy, postępowanie ze zwłokami i szczątkami oraz warunki

ich ekshumacji i przewozu.

1.

Przepisy ustawy dotyczące pochówku i przewozu zwłok stosuje się odpowiednio do pochówku

i przewozu szczątków powstałych ze spopielenia zwłok.

2.

Do postępowania prowadzonego na podstawie niniejszej ustawy, w zakresie w niej nieuregulowanym,

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że do postępowania w sprawie sprowadzenia zwłok i szczątków z zagranicy, należącego

do właściwości konsulów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z późn. zm..

1.

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów niniejszej ustawy oraz przepisów wykonawczych

do ustawy sprawują starostowie, wójtowie, burmistrzowie (prezydenci miast) oraz właściwi

miejscowo inspektorzy sanitarni.

2.

Ogólny nadzór nad sprawami objętymi niniejszą ustawą sprawują według właściwości ministrowie

właściwi: do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

W ustawie z dnia 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach wojennych

(Dz. U. Nr 39, poz. 311) art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Art. 10.

Do grobów i cmentarzy wojennych stosuje się odpowiednio przepisy o cmentarzach i chowaniu

zmarłych.

”

;

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 17 marca 1932 r. o chowaniu zmarłych i stwierdzaniu przyczyny zgonu

(Dz. U. Nr 35, poz. 359 z późniejszymi zmianami).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 10 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy zmienianej w art.

2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 10 ust. 5, art. 14 ust.

5 i art. 20 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w

art. 3, art. 28 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 8, art. 1 ust. 2 i art. 3 ustawy zmienianej

w art. 13, art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 14, art. 9 ust. 2, art. 19 ust.

4, art. 21a ust. 4 i art. 21b ust. 4 ustawy zmienianej w art. 15, art. 16 ust. 3 ustawy

zmienianej w art. 18, art. 28 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 20, art. 8 ustawy zmienianej

w art. 26, art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 32, art. 54 ustawy zmienianej w

art. 35, art. 119 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 36, art. 32, art. 42 ust. 4 i art.

100 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 40 oraz art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 41, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie art.

10 ust. 5, art. 14 ust. 7 i art. 20 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, art. 17 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 3, art. 28a ustawy zmienianej w art. 8, art. 1 ust. 3 i

art. 3 ustawy zmienianej w art. 13, art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 14, art.

9 ust. 2, art. 19 ust. 4, art. 21a ust. 4 i art. 21b ust. 4 ustawy zmienianej w art.

15, art. 16 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 18, art. 27 ust. 6 ustawy zmienianej w

art. 20, art. 8 ustawy zmienianej w art. 26, art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w art.

32, art. 54 ustawy zmienianej w art. 35, art. 119 ust. 2 ustawy zmienianej w art.

36, art. 32, art. 42 ust. 4 i art. 100 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 40 oraz art.

10 ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 41, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.