Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Straży Granicznej

1.

Do ochrony granicy państwowej na lądzie i na morzu oraz kontroli ruchu granicznego

tworzy się jednolitą umundurowaną i uzbrojoną formację - Straż Graniczną.

1a.

Nazwa „Straż Graniczna”, jej skrót „SG” oraz znak graficzny Straży Granicznej przysługują

wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

1b.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku

graficznego Straży Granicznej, uwzględniając w nim wizerunek orła białego ustalony

dla godła państwowego oraz ustalając kolorystykę tego znaku.

2.

Do zadań Straży Granicznej należy

1)

ochrona granicy państwowej;

2)

organizowanie i dokonywanie kontroli ruchu granicznego;

3)

wydawanie zezwoleń na przekraczanie granicy państwowej, w tym wiz;

4)

rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich

sprawców, w zakresie właściwości Straży Granicznej, a w szczególności

a)

przestępstw i wykroczeń dotyczących zgodności przekraczania granicy państwowej z przepisami,

związanych z jej oznakowaniem oraz dotyczących wiarygodności dokumentów uprawniających

do przekraczania granicy państwowej,

b)

przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych wymienionych w art. 134 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego skarbowego,

c)

przestępstw i wykroczeń pozostających w związku z przekraczaniem granicy państwowej

lub przemieszczaniem przez granicę państwową towarów oraz wyrobów akcyzowych podlegających

obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy, jak również przedmiotów określonych w przepisach

o broni i amunicji, o materiałach wybuchowych, o ochronie dóbr kultury, o narodowym

zasobie archiwalnym, o przeciwdziałaniu narkomanii oraz o ewidencji ludności i dowodach

osobistych,

d)

przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm. oraz ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 73, poz. 390),

e)

przestępstw przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu oraz przestępstw przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji, pozostających w związku z wykonywaniem komunikacji lotniczej,

f

przestępstw określonych w art. 228, 229 i 231 Kodeksu karnego, popełnionych przez pracowników Straży Granicznej w związku z wykonywaniem czynności

służbowych,

g

przestępstw określonych w art. 229 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby niebędące funkcjonariuszami lub pracownikami Straży Granicznej

w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez funkcjonariuszy lub pracowników

Straży Granicznej,

h

przestępstw określonych w art. 190, 222, 223 i 226 Kodeksu karnego skierowanych przeciwko funkcjonariuszom Straży Granicznej podczas lub w związku z

pełnieniem obowiązków służbowych;

5)

zapewnienie bezpieczeństwa w komunikacji międzynarodowej i porządku publicznego w

zasięgu terytorialnym przejścia granicznego, a w zakresie właściwości Straży Granicznej

- także w strefie nadgranicznej;

5a)

przeprowadzanie kontroli bezpieczeństwa w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego

oraz w środkach transportu w komunikacji międzynarodowej;

5b)

zapewnienie bezpieczeństwa na pokładzie statków powietrznych wykonujących przewóz

lotniczy pasażerów;

5c

ochrona szlaków komunikacyjnych o szczególnym znaczeniu międzynarodowym przed przestępczością,

której zwalczanie należy do właściwości Straży Granicznej;

5d

prowadzenie czynności w celu rozpoznawania i przeciwdziałania zagrożeniom terroryzmem;

6)

osadzanie i utrzymywanie znaków granicznych na lądzie oraz sporządzanie, aktualizacja

i przechowywanie granicznej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej;

7)

ochrona nienaruszalności znaków i urządzeń służących do ochrony granicy państwowej;

8)

(uchylony);

9)

gromadzenie i przetwarzanie informacji z zakresu ochrony granicy państwowej i kontroli

ruchu granicznego oraz udostępnianie ich właściwym organom państwowym;

10)

nadzór nad eksploatacją polskich obszarów morskich oraz przestrzeganiem przez statki

przepisów obowiązujących na tych obszarach;

11)

ochrona granicy państwowej w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej przez

prowadzenie obserwacji statków powietrznych i obiektów latających, przelatujących

przez granicę państwową na małych wysokościach, oraz informowanie o tych przelotach

właściwych jednostek Sił Powietrznych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

zapobieganie transportowaniu, bez zezwolenia wymaganego w myśl odrębnych przepisów,

przez granicę państwową odpadów, szkodliwych substancji chemicznych oraz materiałów

jądrowych i promieniotwórczych, a także zanieczyszczaniu wód granicznych;

13)

zapobieganie przemieszczaniu, bez zezwolenia wymaganego w myśl odrębnych przepisów

przez granicę państwową środków odurzających i substancji psychotropowych oraz broni,

amunicji i materiałów wybuchowych;

13a

przeprowadzanie kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia

działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom;

14)

wykonywanie zadań określonych w innych ustawach.

2a

Straż Graniczna prowadzi postępowania w sprawach rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania

przestępstw określonych w art. 228, 229 i 231 Kodeksu karnego, popełnionych przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w związku z wykonywaniem czynności

służbowych.

2b

Straż Graniczna realizuje zadania wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz

umów i porozumień międzynarodowych na zasadach i w zakresie w nich określonych.

3

Straż Graniczna w zakresie ochrony granicy państwowej i kontroli ruchu granicznego

współdziała z właściwymi organami i instytucjami Unii Europejskiej oraz organami ochrony

granic innych państw.

4.

Straż Graniczna współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w

zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art.

1 pkt 1 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Organy administracji rządowej, jednostki samorządu terytorialnego oraz państwowe i

inne jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać z organami Straży Granicznej

oraz zapewnić im niezbędne warunki do wykonywania zadań określonych w ustawie.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, o której mowa w

art. 1, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy

wykonawcze, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony granicy państwowej

i kontroli ruchu granicznego jest Komendant Główny Straży Granicznej, podległy ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendanta Głównego Straży Granicznej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na

wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Zastępców Komendanta Głównego Straży Granicznej powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej.

4.

Komendant Główny Straży Granicznej jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Straży

Granicznej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”.

5.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Straży Granicznej minister właściwy

do spraw wewnętrznych do czasu powołania nowego komendanta powierza pełnienie obowiązków

Komendanta Głównego Straży Granicznej, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu

z jego zastępców.

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Głównego Straży

Granicznej minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania przeszkody w

sprawowaniu tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, nie dłużej jednak niż na

6 miesięcy, powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Straży Granicznej jednemu

z jego zastępców.

Do zakresu działania Komendanta Głównego Straży Granicznej należy w szczególności

1)

kierowanie prowadzonymi przez Straż Graniczną działaniami w zakresie ochrony granicy

państwowej oraz kontroli ruchu granicznego;

2)

analizowanie zagrożeń bezpieczeństwa granicy państwowej;

3

nadawanie regulaminów organizacyjnych komendom oddziałów Straży Granicznej oraz komórkom

organizacyjnym Komendy Głównej Straży Granicznej, a także nadawanie statutów ośrodkom

szkolenia Straży Granicznej;

4)

organizowanie i określanie zasad szkolenia zawodowego funkcjonariuszy oraz pracowników

Straży Granicznej;

5)

sprawowanie nadzoru nad terenowymi organami Straży Granicznej oraz nad ośrodkami szkolenia

Straży Granicznej;

6)

udział w przygotowaniu projektu budżetu państwa w zakresie dotyczącym Straży Granicznej,

zgodnie z odrębnymi przepisami;

7)

współdziałanie w zakresie realizowanych zadań z właściwymi organami państwowymi, jednostkami

samorządu terytorialnego i organizacjami społecznymi;

8

prowadzenie współpracy z organami i instytucjami Unii Europejskiej oraz z organami

i instytucjami innych państw właściwymi w sprawach ochrony granic państwowych i kontroli

ruchu granicznego.

Przepisy art. 81 ust. 2 pkt 2, art. 93 pkt 3 oraz art. 121 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 1, stosuje się odpowiednio do osób, które uzyskały prawo do I lub II grupy

inwalidów przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym

i o ubezpieczeniu społecznym

(Dz. U. Nr 100, poz. 461).

Do postępowań dyscyplinarnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

Przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się do spraw dyscyplinarnych niezakończonych

prawomocnymi orzeczeniami dyscyplinarnymi w dniu jej wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 40 ust. 3 i 4 ustawy, o

której mowa w art. 2, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 40 ust. 5 i 7 ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Terenowymi organami Straży Granicznej są

1)

komendanci oddziałów Straży Granicznej;

2)

komendanci placówek i dywizjonów Straży Granicznej.

2.

Komendanta oddziału Straży Granicznej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej. Zastępców komendanta

oddziału Straży Granicznej powołuje i odwołuje Komendant Główny Straży Granicznej

na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej.

3.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta oddziału Komendant Główny Straży Granicznej,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta oddziału,

na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu funkcjonariuszowi

Straży Granicznej.

4.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta oddziału Komendant

Główny Straży Granicznej, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez

dotychczasowego komendanta, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy, powierza pełnienie

obowiązków komendanta jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu funkcjonariuszowi

Straży Granicznej.

5.

Komendanta placówki i dywizjonu Straży Granicznej powołuje i odwołuje Komendant Główny

Straży Granicznej na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej.

6.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta placówki lub komendanta dywizjonu właściwy

komendant oddziału, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

komendanta placówki lub dywizjonu, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z

jego zastępców lub wyznaczonemu funkcjonariuszowi Straży Granicznej.

7.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji komendanta placówki lub komendanta

dywizjonu, właściwy komendant oddziału, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu

tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

powierza pełnienie obowiązków komendanta placówki lub dywizjonu jednemu z jego zastępców

lub wyznaczonemu funkcjonariuszowi Straży Granicznej.

8.

Komendanci oddziałów, placówek i dywizjonów Straży Granicznej są przełożonymi wszystkich

podległych im funkcjonariuszy.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej wykonuje swoje zadania przy pomocy podległego mu

urzędu - Komendy Głównej Straży Granicznej, zwanej dalej „Komendą Główną”.

2.

Komendanci oddziałów, komendanci placówek oraz komendanci dywizjonów wykonują swoje

zadania przy pomocy podległych im urzędów - komend oddziałów, placówek i dywizjonów.

3

Zadania dyrektora generalnego urzędu przewidziane w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1706 oraz z 2011 r. Nr 82, poz. 451) w stosunku do pracowników zatrudnionych w

1)

Komendzie Głównej wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej;

2)

komendach oddziałów, placówkach i dywizjonach Straży Granicznej wykonuje właściwy

miejscowo komendant oddziału Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 17 i 18, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia,

2)

art. 1 pkt 97 w części dotyczącej art. 117b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2002 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi oddziały

Straży Granicznej, uwzględniając nadanie im nazwy, określenie siedziby oraz terytorialnego

zasięgu działania.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej, w drodze zarządzenia

1)

tworzy i znosi placówki oraz dywizjony, a także określa ich terytorialny zasięg działania;

2)

określa liczbę i rodzaj etatów w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej;

3)

określa szczegółowy zakres zadań terenowych organów Straży Granicznej oraz organizację

Komendy Głównej, komend oddziałów, placówek i dywizjonów.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej może, w drodze zarządzenia, określać wzory symboli

jednostek organizacyjnych Straży Granicznej.

4.

Komendant Główny Straży Granicznej może, w drodze zarządzenia, tworzyć i znosić ośrodki

szkolenia oraz określać ich organizację i zakres działania.

5.

Komendanta ośrodka szkolenia oraz jego zastępców powołuje i odwołuje Komendant Główny

Straży Granicznej. Komendant ośrodka szkolenia jest przełożonym wszystkich podległych

mu funkcjonariuszy.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Straży Granicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organami wyższego stopnia są

1)

w stosunku do komendanta placówki oraz dywizjonu Straży Granicznej - komendant oddziału

Straży Granicznej;

2)

(uchylony);

3)

w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej - Komendant Główny Straży Granicznej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i sposób naliczeń etatowych w Straży Granicznej, uwzględniając terytorialny zasięg

działania jednostek organizacyjnych oraz organizację i specyfikę pełnienia służby

w tych jednostkach.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Straży Granicznej oraz tryb

nadawania tym jednostkom imion;

2)

wzór odznak resortowych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania funkcjonariuszom.

Dzień 16 maja ustanawia się Świętem Straży Granicznej.

W zakresie określonym w przepisach odrębnych działalność duszpasterska w Straży Granicznej

prowadzona jest na podstawie porozumień Komendanta Głównego Straży Granicznej z przedstawicielami

właściwego kościoła lub związku wyznaniowego.

Przepisu art. 31 ust. 1b ustawy wymienionej w art. 1 nie stosuje się do kandydatów

do służby w Straży Granicznej, wobec których rozpoczęto postępowanie kwalifikacyjne

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Koszty związane z funkcjonowaniem Straży Granicznej pokrywane są z budżetu państwa.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne, banki oraz

instytucje ubezpieczeniowe mogą uczestniczyć w pokrywaniu wydatków inwestycyjnych,

modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania jednostek

organizacyjnych Straży Granicznej, a także zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów

i usług.

2.

Tworzy się Fundusz Wsparcia Straży Granicznej, zwany dalej „Funduszem”, składający

się z funduszy: centralnego, oddziałów i ośrodków szkolenia Straży Granicznej.

3.

Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

4.

Środki finansowe uzyskane przez Straż Graniczną od podmiotów, o których mowa w ust.

1, na podstawie umów zawartych przez

1)

Komendanta Głównego Straży Granicznej - są przychodami funduszu centralnego;

2)

komendantów oddziałów Straży Granicznej - są przychodami funduszy oddziałów;

3)

komendantów ośrodków szkolenia Straży Granicznej - są przychodami funduszy ośrodków

szkolenia Straży Granicznej.

5.

Środki Funduszu są przeznaczone na

1)

pokrywanie wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów

utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Straży Granicznej;

2)

zakup niezbędnych na ich potrzeby towarów i usług.

6.

Środkami Funduszu dysponują

1)

Komendant Główny Straży Granicznej - w zakresie funduszu centralnego;

2)

komendanci oddziałów Straży Granicznej - w zakresie funduszy oddziałów;

3)

komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej - w zakresie funduszy ośrodków szkolenia

Straży Granicznej.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej sporządza łączny plan finansowy i łączne sprawozdanie

finansowe Funduszu.

8

Zmiany kwot przychodów i kosztów Funduszu ujętych w planie finansowym Funduszu oraz

przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi pozycjami planu dokonuje dysponent

środków Funduszu.

9.

(uchylony).

10.

(uchylony).

11.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki

finansowej Funduszu oraz tryb i terminy sporządzania jego planów i sprawozdań finansowych,

uwzględniając postanowienia umów oraz racjonalne gospodarowanie środkami.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby w przypadku wszczęcia lub prowadzenia wobec niego

postępowania dyscyplinarnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy następuje

w terminie określonym w przepisach dotychczasowych.

1.

W celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń w zakresie

określonym w art. 1 ust. 2 pkt 4 i w ust. 2a funkcjonariusze Straży Granicznej pełnią

służbę graniczną, prowadzą działania graniczne, wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze

i administracyjno-porządkowe oraz prowadzą postępowania przygotowawcze według przepisów

Kodeksu postępowania karnego, a także wykonują czynności na polecenie sądu i prokuratury oraz innych właściwych

organów państwowych w zakresie, w jakim obowiązek ten został określony w odrębnych

przepisach.

1a.

Straż Graniczna w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z informacji o osobie,

w tym danych osobowych uzyskanych przez uprawnione organy, służby i instytucje państwowe

w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub prowadzenia kontroli

operacyjnej oraz przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm., bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą.

1b

Administrator danych, o których mowa w ust. 1a, jest obowiązany udostępnić dane, z

zastrzeżeniem ust. 1d, na podstawie imiennego upoważnienia Komendanta Głównego Straży

Granicznej, komendanta oddziału Straży Granicznej lub upoważnionego funkcjonariusza,

okazanego przez funkcjonariusza wraz z legitymacją służbową. Fakt udostępnienia tych

danych podlega ochronie na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228).

1c.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym

mowa w ust. 1b, uwzględniając niezbędne dane upoważnionego funkcjonariusza oraz możliwość

wydania upoważnień w imieniu Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta

oddziału Straży Granicznej innym funkcjonariuszom.

1d.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania

Straży Granicznej informacji o osobie, uzyskanych w wyniku prowadzenia przez uprawnione

organy, służby i instytucje czynności operacyjno-rozpoznawczych lub kontroli operacyjnej,

uwzględniając zakres informacji niezbędnych do wykonywania ustawowych zadań Straży

Granicznej, cel, organizację przekazywania informacji oraz sposób ich dokumentowania.

1e.

Straż Graniczna może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać

z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum Informacji Kryminalnych.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

Funkcjonariusze w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania

godności oraz przestrzegania wolności i praw człowieka i obywatela.

6.

W celu wykonywania zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2, funkcjonariusze Straży Granicznej

mogą być mianowani do pełnienia odpowiednich funkcji pełnomocników granicznych. Funkcję

głównego pełnomocnika granicznego pełni Komendant Główny Straży Granicznej.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej określa

1

metody i formy wykonywania zadań Straży Granicznej w zakresie nieobjętym innymi przepisami

wydanymi na podstawie ustawy, w tym zadań wykonywanych poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy oraz

przepisami prawa Unii Europejskiej;

2

sposób pełnienia służby w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie

ustawy, w tym sposób pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy oraz przepisami

prawa Unii Europejskiej;

3)

szczegółowy tryb wydawania zezwoleń na przekraczanie granicy państwowej, w tym wiz,

przez komendantów placówek Straży Granicznej;

4)

szczegółowy sposób wykonywania przez placówki Straży Granicznej czynności zleconych

w trybie ust. 1 przez właściwe organy państwowe;

5)

sposób i tryb gromadzenia i przetwarzania informacji z zakresu ochrony granicy państwowej

i kontroli ruchu granicznego;

6)

sposób gospodarowania mieniem będącym w zarządzie Straży Granicznej;

6a)

zakres oraz szczegółowe zasady szkolenia funkcjonariuszy i pracowników Straży Granicznej;

7)

szczegółowe zasady szkolenia przewodników zwierząt, które wykorzystywane są do realizacji

zadań Straży Granicznej, szkolenia tych zwierząt, a także normy wyżywienia zwierząt;

8)

szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby.

1.

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 9 ust. 1a, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora, a także Szefa Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych; wykorzystanie

tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania karnego.

2

Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa nakłada obowiązek lub

umożliwia udzielenie takich informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika

z umów lub porozumień międzynarodowych, a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej

informacji prowadziłoby do zagrożenia życia lub zdrowia innych osób.

1.

Straż Graniczna przy wykonywaniu swoich zadań może korzystać z pomocy osób niebędących

jej funkcjonariuszami. Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy

Straży Granicznej, w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych.

2.

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i w trybie określonych w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy

i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. Nr 106, poz. 491, z późn. zm..

3.

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora,

także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych;

ujawnienie tych danych następuje w trybie określonym w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy

i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra.

4.

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym funkcjonariuszami

może być przyznane wynagrodzenie.

4a.

Koszty podejmowanych przez Straż Graniczną czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz

wynagrodzenia osób, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim, ze względu na ochronę

określoną w art. 9c ust. 1, nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych

i rachunkowości, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, sposób tworzenia

funduszu operacyjnego i gospodarowania nim oraz podmioty właściwe w tych sprawach.

6.

(uchylony).

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Straż Graniczna zapewnia

ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych

identyfikujących funkcjonariuszy.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze mogą posługiwać

się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza

Straży Granicznej oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

2a.

Organy administracji rządowej i organy jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane

do udzielania Straży Granicznej w granicach swojej właściwości niezbędnej pomocy w

zakresie wydawania i zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb wydawania

dokumentów, o których mowa w ust. 2, sposób posługiwania się nimi, a także ich przechowywania,

uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy i osoby uprawnione

do ich wydawania, posługiwania się nimi i ich przechowywania, czas, na jaki są wydawane

dokumenty, czynności zapewniające ich ochronę oraz sposób ich przechowywania i ewidencji.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji, a także o prowadzonych

czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych środkach i metodach ich

realizacji może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem

tych czynności. W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie określonym

w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy

i pracowników urzędów nadzorowanych przez tego ministra.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Straż Graniczną

w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców oraz uzyskania i utrwalenia dowodów,

ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw

1

określonych w art. 163 § 1, art. 164 § 1, art. 165 § 1, art. 166 § 1 i 2, art. 167, art. 168, art.

171, art. 172, art. 173 § 1, art. 258, art. 264 § 2 i 3 i art. 299 § 1 Kodeksu karnego,

2)

określonych w art. 270-275 Kodeksu karnego w zakresie dokumentów uprawniających do przekraczania granicy państwowej,

3)

skarbowych, o których mowa w art. 134 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznej przekraczają

pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie

odrębnych przepisów,

4)

pozostających w związku z przekraczaniem granicy państwowej lub przemieszczaniem przez

granicę państwową towarów oraz wyrobów akcyzowych podlegających obowiązkowi oznaczania

znakami akcyzy, jak również przedmiotów określonych w przepisach o broni, amunicji

oraz o materiałach wybuchowych, a także o przeciwdziałaniu narkomanii,

5)

określonego w art. 147 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach,

6)

określonych w art. 228, 229 i 231 Kodeksu karnego, popełnionych przez funkcjonariuszy lub pracowników Straży Granicznej w związku z

wykonywaniem obowiązków służbowych,

6a

określonych w art. 229 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby niebędące funkcjonariuszami lub pracownikami Straży Granicznej

w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez funkcjonariuszy lub pracowników

Straży Granicznej,

7)

ściganych na mocy umów międzynarodowych,

gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo,

że będą nieskuteczne lub nieprzydatne, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

lub na pisemny wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu

zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej i pisemnej zgody właściwego miejscowo

prokuratora okręgowego, może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną.

gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, sąd, na pisemny wniosek

Komendanta Głównego Straży Granicznej, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

lub na pisemny wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora okręgowego, może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę

operacyjną.

1a

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

2.

Pisemną zgodę komendantowi oddziału Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, wydaje

prokurator okręgowy właściwy ze względu na siedzibę tego komendanta.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę organu Straży Granicznej składającego wniosek.

4.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy mogłoby to spowodować utratę informacji lub

zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa

1)

Komendant Główny Straży Granicznej, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

2

komendant oddziału Straży Granicznej, po poinformowaniu Komendanta Głównego Straży

Granicznej i po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 2,

2

komendant oddziału Straży Granicznej, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym

mowa w ust. 2,

może zarządzić kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego miejscowo

sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia

przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej, organ zarządzający

wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia

materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

5.

(uchylony).

6.

W przypadku zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub oskarżonego,

we wniosku organu Straży Granicznej o zarządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza

się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

7.

Kontrola operacyjna jest prowadzona niejawnie i polega na

1)

kontrolowaniu treści korespondencji;

2)

kontrolowaniu zawartości przesyłek;

3)

stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji

i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności obrazu, treści rozmów telefonicznych

i innych informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych.

8.

Wniosek organu Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd

kontroli operacyjnej powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim;

2)

opis przestępstwa z podaniem jego kwalifikacji prawnej;

3

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

3

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 7.

9

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału

Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Komendanta Głównego Straży

Granicznej i właściwego prokuratora, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące,

wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały

przyczyny zarządzenia tej kontroli.

9

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału

Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa

w ust. 1, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym

przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.

10

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej

pojawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo

ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy właściwy miejscowo

ze względu na siedzibę wnioskującego organu Straży Granicznej, na pisemny wniosek

Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży Granicznej, złożony

po uzyskaniu pisemnej zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz właściwego

prokuratora, może wydać postanowienie o kontroli operacyjnej prowadzonej przez czas

oznaczony również po upływie okresów, o których mowa w ust. 9.

10

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej

pojawią się nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo

ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy właściwy miejscowo

ze względu na siedzibę wnioskującego organu Straży Granicznej, na pisemny wniosek

Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży Granicznej, złożony

po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 1, może wydać postanowienie

o kontroli operacyjnej prowadzonej przez czas oznaczony również po upływie okresów,

o których mowa w ust. 9.

11

Do wniosków, o których mowa w ust. 4, 9 i 10, stosuje się odpowiednio ust. 8. Sąd

przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 9 lub 10, może zapoznać się z materiałami

uzasadniającymi wniosek zgromadzonymi podczas kontroli operacyjnej zarządzonej w tej

sprawie.

11

Do wniosków, o których mowa w ust. 4, 9 i 10, stosuje się odpowiednio ust. 1a i 8.

Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 4, 9 lub 10, zapoznaje się

z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas stosowania

kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

12

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 4, 9 i 10, sąd okręgowy rozpoznaje na posiedzeniu,

jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznaniem tych wniosków są wykonywane

w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu

Straży Granicznej wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

13.

Podmioty wykonujące działalność telekomunikacyjną oraz podmioty świadczące usługi

pocztowe są obowiązane do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych i organizacyjnych

umożliwiających prowadzenie przez Straż Graniczną kontroli operacyjnej.

14.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

15.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora

o wynikach kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu

tej kontroli.

16

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje właściwemu prokuratorowi

wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej z wnioskiem

o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

16

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje prokuratorowi, o którym

mowa w ust. 1, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej. W

postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio

art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

16a

Wykorzystanie dowodu uzyskanego podczas stosowania kontroli operacyjnej jest dopuszczalne

wyłącznie w postępowaniu karnym w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,

w stosunku do którego jest dopuszczalne stosowanie takiej kontroli przez jakikolwiek

uprawniony podmiot.

16b

Prokurator, o którym mowa w ust. 1, podejmuje decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania

przekazanych materiałów. Art. 238 § 3-5 oraz art. 239 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

16c

Jeżeli w wyniku stosowania kontroli operacyjnej uzyskano dowód popełnienia przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego, w stosunku do którego można zarządzić kontrolę operacyjną,

popełnionego przez osobę, wobec której była stosowana kontrola operacyjna, innego

niż objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej albo popełnionego przez inną osobę, o

zgodzie na jego wykorzystanie w postępowaniu karnym orzeka postanowieniem sąd, który

zarządził kontrolę operacyjną albo wyraził na nią zgodę w trybie określonym w ust.

4, na wniosek prokuratora, o którym mowa w ust. 1.

16d

Wniosek, o którym mowa w ust. 16c, prokurator kieruje do sądu nie później niż w ciągu

miesiąca od dnia otrzymania materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej,

przekazanych mu przez organ Straży Granicznej niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia tej kontroli.

16e

Sąd wydaje postanowienie, o którym mowa w ust. 16c, w terminie 14 dni od dnia złożenia

wniosku przez prokuratora.

17.

Osobie, w stosunku do której była stosowana kontrola operacyjna, nie udostępnia się

materiałów zgromadzonych podczas tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

18

Organ Straży Granicznej, który wnioskował o zarządzenie kontroli operacyjnej, dokonuje

niezwłocznie po zakończeniu kontroli protokolarnego, komisyjnego zniszczenia zgromadzonych

podczas stosowania kontroli operacyjnej materiałów niezawierających dowodów pozwalających

na wszczęcie postępowania karnego lub niemających znaczenia dla toczącego się postępowania

karnego.

18a

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 18, organ Straży Granicznej jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania

prokuratora, o którym mowa w ust. 1.

19

Na postanowienia sądu w przedmiocie kontroli operacyjnej, o których mowa w ust. 1,

4, 9 i 10, przysługuje zażalenie organowi Straży Granicznej, który złożył wniosek

o wydanie tego postanowienia. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

20.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

oraz ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i

zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

1.

W sprawach o przestępstwa

1)

określone w art. 228 i 229 Kodeksu karnego, popełnione przez funkcjonariuszy i pracowników Straży Granicznej w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych,

1a

określone w art. 229 Kodeksu karnego, popełnione przez osoby niebędące funkcjonariuszami lub pracownikami Straży Granicznej

w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez funkcjonariuszy lub pracowników

Straży Granicznej,

2

określone w art. 163 § 1, art. 164 § 1, art. 165 § 1, art. 166 § 1 i 2, art. 167, art. 168, art.

171, art. 172, art. 173 § 1, art. 258 i art. 264 § 2 i 3 Kodeksu karnego,

3)

określone w art. 86, 87 i art. 91 Kodeksu karnego skarbowego,

4)

pozostające w związku z przemieszczaniem przez granicę państwową wyrobów akcyzowych

podlegających obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy, jak również przedmiotów określonych

w przepisach o broni i amunicji, o materiałach wybuchowych oraz o przeciwdziałaniu

narkomanii,

5)

ścigane na mocy umów międzynarodowych

- czynności operacyjno-rozpoznawcze, zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia

przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie,

posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu

korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3

Komendant Główny Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których mowa w ust.

1 pkt 1-5, a komendant oddziału Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których

mowa w ust. 1 pkt 2-5, może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego miejscowo prokuratora okręgowego,

którego na bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych czynności. Prokurator może

zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie.

3

Komendant Główny Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których mowa w ust.

1 pkt 1-5, a komendant oddziału Straży Granicznej w sprawach o przestępstwa, o których

mowa w ust. 1 pkt 2-5, może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu

na siedzibę organu Straży Granicznej zarządzającego te czynności, którego na bieżąco

informuje o ich wynikach. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym

czasie.

3a

Przed wydaniem pisemnej zgody prokurator zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi

przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.

4

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej może,

po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, jednorazowo przedłużyć stosowanie

czynności, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny

ich zarządzenia.

4

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej może,

po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 3, jednorazowo

przedłużyć stosowanie czynności na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli

nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis ust. 3a stosuje się odpowiednio.

5.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być stosowane środki

techniczne umożliwiające uzyskiwanie i utrwalanie treści informacji, w tym obrazu

lub dźwięku.

6

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje prokuratorowi okręgowemu

wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem,

w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie

pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje właściwemu prokuratorowi

okręgowemu, o którym mowa w ust. 3, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania

czynności, o których mowa w ust. 1 i 2. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6a.

Zgromadzone podczas wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały

niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje

się po zakończeniu czynności przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich

protokolarnego, komisyjnego zniszczenia. Zniszczenie materiałów zarządza organ Straży

Granicznej, który wnioskował o zarządzenie czynności.

6a

Zgromadzone podczas wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały

niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu,

protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza organ Straży

Granicznej, który wnioskował o zarządzenie czynności.

6b

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 6a, organ Straży Granicznej jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania

właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 3.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia

materiałów uzyskanych podczas tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów, oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych w celu udokumentowania

przestępstw, o których mowa w art. 9e ust. 1, albo ustalenia tożsamości osób uczestniczących

w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej może zarządzić niejawne nadzorowanie

wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli

nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie właściwego miejscowo,

ze względu na siedzibę organu zawiadamiającego, prokuratora okręgowego, który może

nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

2

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie właściwego ze względu

na siedzibę organu zawiadamiającego prokuratora okręgowego, który może nakazać zaniechanie

czynności w każdym czasie.

3.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego,

o którym mowa w ust. 2, o wynikach przeprowadzonych czynności.

4.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być stosowane środki techniczne

umożliwiające uzyskiwanie i utrwalanie treści informacji, w tym obrazu lub dźwięku.

5.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

6

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej, za zgodą Komendanta Głównego

Straży Granicznej, przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały zgromadzone

podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby z wnioskiem

o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Straży

Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej przekazuje prokuratorowi okręgowemu,

o którym mowa w ust. 2, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności,

o których mowa w ust. 1. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się

odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez

6 miesięcy.

Funkcjonariuszowi pozostającemu w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w okresie

zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych,

o których mowa w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy wymienionej w art. 1, liczy się od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej koordynuje działania organów, służb i instytucji

funkcjonujących w przejściach granicznych w zakresie, o którym mowa w art. 9 ust.

1.

2.

Komendant placówki Straży Granicznej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i przeciwdziałania

zagrożeniom w komunikacji lotniczej, w uzasadnionych przypadkach, występuje do zarządzającego

lotniskiem z wnioskiem o bezzwłoczne uniemożliwienie wykonywania pracy lub czynności

zleconych osobom wykonującym zadania związane z kontrolą bezpieczeństwa w portach

lotniczych.

3.

Komendant oddziału Straży Granicznej w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu

postępowania karnego przeciwko osobie, o której mowa w ust. 2, wykonującej zadania

związane z kontrolą bezpieczeństwa w portach lotniczych, o przestępstwo przeciwko

1)

życiu, zdrowiu i mieniu,

2)

bezpieczeństwu powszechnemu,

3)

bezpieczeństwu w komunikacji, pozostające w związku z wykonywaniem komunikacji lotniczej

- występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji o

zawieszenie takiej osobie praw wynikających z licencji, o której mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm..

4.

Komendant oddziału Straży Granicznej może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo

komendanta wojewódzkiego Policji o cofnięcie

1)

licencji pracownikowi ochrony, w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa

w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia;

2)

koncesji przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób

i mienia, w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 22 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

1.

Straż Graniczna, w zakresie swojej właściwości, z zachowaniem ograniczeń wynikających

z art. 9e, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać

oraz przetwarzać.

2.

Straż Graniczna może pobierać, gromadzić i wykorzystywać w celach wykrywczych i identyfikacyjnych

odciski linii papilarnych, zdjęcia oraz dane osobowe, w tym ujawniające pochodzenie

etniczne, przynależność wyznaniową oraz dane o stanie zdrowia, osób podejrzanych o

popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, a także osób o nieustalonej

tożsamości lub usiłujących ukryć swą tożsamość, bez zgody i wiedzy osoby, której dane

dotyczą.

3.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 2, z wyłączeniem danych ujawniających pochodzenie

etniczne lub przynależność wyznaniową, przechowuje się, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5,

przez okres niezbędny do wykonania ustawowych zadań przez Straż Graniczną. Organy

Straży Granicznej dokonują weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat od dnia

uzyskania informacji.

4.

Do przechowywania danych osobowych ujawniających pochodzenie etniczne lub przynależność

wyznaniową osób skazanych za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego

nie stosuje się ograniczeń, o których mowa w ust. 3.

5.

Dane osobowe ujawniające pochodzenie etniczne lub przynależność wyznaniową osób podejrzanych

o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane

za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie

po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia.

6.

Straż Graniczna, w zakresie swojej właściwości, może uzyskiwać i przetwarzać informacje

ze zbiorów danych prowadzonych przez organy władzy publicznej, w tym dane osobowe.

Administratorzy danych gromadzonych w tych rejestrach są obowiązani do ich nieodpłatnego

udostępniania funkcjonariuszom posiadającym upoważnienia, o których mowa w art. 9

ust. 1b.

7.

Organy, o których mowa w ust. 6, mogą wyrazić pisemną zgodę na udostępnianie danych

zgromadzonych w zbiorach jednostkom organizacyjnym Straży Granicznej, za pomocą urządzeń

telekomunikacyjnych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli jednostki

te spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

8

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, sposób gromadzenia odcisków linii papilarnych, zdjęć

oraz danych osobowych, warunki przechowywania, wykorzystania i sposób ich przekazywania

innym organom uprawnionym na podstawie przepisów odrębnych, a także wzory wykorzystywanych

dokumentów, uwzględniając przypadki i sposoby pobierania linii papilarnych, przeprowadzania

wywiadu daktyloskopijnego oraz wykonywania zdjęć sygnalitycznych, a także kierując

się potrzebą ochrony tych danych przed nieuprawnionym dostępem.

1

W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw Straż Graniczna może mieć udostępniane

dane, o których mowa w art. 180c i 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm., zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”, w trybie

1)

pisemnego wniosku Komendanta Głównego Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży

Granicznej albo osoby przez nich upoważnionej,

2)

ustnego żądania funkcjonariusza posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których

mowa w pkt 1,

3)

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi posiadającemu pisemne

upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1

- oraz może przetwarzać te dane.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, udostępnianie danych telekomunikacyjnych

odbywa się bez udziału pracowników podmiotu prowadzącego działalność telekomunikacyjną

lub przy niezbędnym ich udziale, jeżeli możliwość taką przewiduje porozumienie zawarte

pomiędzy Komendantem Głównym Straży Granicznej a tym podmiotem.

3

Podmiot wykonujący działalność telekomunikacyjną udostępnia nieodpłatnie dane telekomunikacyjne,

funkcjonariuszowi wskazanemu we wniosku właściwego organu Straży Granicznej lub funkcjonariuszowi,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

4

Udostępnienie Straży Granicznej danych telekomunikacyjnych może nastąpić przy pomocy

sieci telekomunikacyjnej, jeżeli

1)

wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają

a)

możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały

uzyskane,

b)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do danych;

2)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych przez jednostki organizacyjne

Straży Granicznej zadań albo prowadzonych przez nie czynności.

5.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 1, które zawierają

informacje mające znaczenie dla postępowania karnego, Straż Graniczna przekazuje właściwemu

prokuratorowi.

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 1, które nie zawierają

informacji mających znaczenie dla postępowania karnego, podlegają niezwłocznemu komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

1.

Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom określonym w art.

9e ust. 1 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, Straż Graniczna

może korzystać z informacji dotyczących umów ubezpieczenia, a w szczególności z przetwarzanych

przez zakłady ubezpieczeń danych podmiotów, w tym osób, które zawarły umowę ubezpieczenia,

a także przetwarzanych przez banki informacji stanowiących tajemnicę bankową oraz

informacji dotyczących umów o rachunek papierów wartościowych, umów o rachunek pieniężny,

umów ubezpieczenia lub innych umów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi, a

w szczególności z przetwarzanych przez uprawnione podmioty danych osób, które zawarły

takie umowy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do

1)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;

2)

podmiotów wykonujących działalność na podstawie ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 48, poz. 284, Nr 81, poz. 530 i Nr 182, poz. 1228);

3)

podmiotów wykonujących działalność ubezpieczeniową;

4)

funduszy inwestycyjnych;

5)

podmiotów wykonujących działalność w zakresie obrotu papierami wartościowymi i innymi

instrumentami finansowymi na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384).

3.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie funkcjonariuszom prowadzącym

czynności w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania nadzoru nad

prowadzonymi przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta

zawierające te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom,

jeżeli następuje to w celu ścigania karnego.

4.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się na podstawie postanowienia

wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej albo komendanta

oddziału Straży Granicznej przez sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę

organu Straży Granicznej składającego wniosek.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

6.

Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie

informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj, zakres oraz podmiot

obowiązany do ich udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji

i danych. Przepis art. 9e ust. 12 stosuje się odpowiednio.

7.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 6, przysługuje zażalenie organowi Straży

Granicznej wnioskującemu o wydanie postanowienia. Do zażalenia stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania karnego.

8.

W przypadku wyrażenia przez sąd zgody na udostępnienie informacji, uprawniony przez

sąd organ Straży Granicznej pisemnie informuje podmiot obowiązany do udostępnienia

informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,

podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie funkcjonariusza upoważnionego

do ich odbioru. Do pisemnej informacji dołącza się postanowienie sądu.

9.

W terminie do 120 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.

1, Straż Graniczna, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11, informuje podmiot, o którym mowa

w ust. 5 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji

i danych.

10.

Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na wniosek Komendanta

Głównego Straży Granicznej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

może odroczyć, w drodze postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,

obowiązek, o którym mowa w ust. 9, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie

podmiotu, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, może zaszkodzić wynikom podjętych czynności

operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 9e ust. 12 stosuje się odpowiednio.

11.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 9 lub 10, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot wskazany w ust. 5 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Straż Graniczną

przed zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

12.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 1, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie postanowienia pisemnie

zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane przekazał.

13.

Materiały zgromadzone w trybie, o którym mowa w ust. 1-10, niezawierające informacji

potwierdzających zaistnienie przestępstwa podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu,

komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza organ Straży Granicznej,

który wnioskował o udostępnienie informacji i danych.

14.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.

3 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

1.

Straż Graniczna prowadzi kontrolę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 13a, w celu ustalenia

stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących legalności wykonywania

pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców

oraz powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom.

2.

Kontrolę przeprowadzają funkcjonariusze Straży Granicznej pełniący służbę w jednostkach

organizacyjnych Straży Granicznej, na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli,

zwanego dalej „upoważnieniem”, wystawionego przez właściwego komendanta. Upoważnienie

okazuje się przed rozpoczęciem kontroli.

3.

Upoważnienie zawiera wskazanie podstawy prawnej, oznaczenie organu kontroli, datę

i miejsce wystawienia, imię i nazwisko funkcjonariusza Straży Granicznej uprawnionego

do wykonywania kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej, nazwę i adres kontrolowanego,

określenie zakresu przedmiotowego kontroli, wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego

terminu zakończenia kontroli, podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego

stanowiska lub funkcji oraz pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

4.

W przypadku podejrzenia, że przepisy w zakresie, o którym mowa w ust. 1, nie są przestrzegane,

i okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne podjęcie kontroli, kontrole przeprowadza

się na podstawie legitymacji służbowych. Kontrolowanemu doręcza się upoważnienie nie

później niż w terminie 7 dni od podjęcia kontroli. W przypadku kontroli, na podstawie

legitymacji służbowych, kontrolowany ma obowiązek wskazać adres do doręczeń. W przypadku

braku takiego adresu lub gdy wskazany adres okazał się nieprawdziwy, upoważnienie

złożone do akt kontroli uznaje się za doręczone.

5.

Kontrolą mogą być objęci pracodawcy, przedsiębiorcy niezatrudniający pracownika i

inne instytucje, a także w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów,

o których mowa w ust. 1, osoby fizyczne.

6.

Kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego oraz w innych miejscach wykonywania

pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej, a także w miejscu przechowywania

wszelkich dokumentów związanych z zatrudnieniem, powierzeniem pracy lub prowadzeniem

działalności gospodarczej.

7.

Podczas wykonywania kontroli funkcjonariusze mogą korzystać z pomieszczeń do pracy

kontrolowanego. Jeżeli przeprowadzenie czynności kontrolnych tego wymaga, mogą one

być przeprowadzone także w jednostce organizacyjnej Straży Granicznej.

8.

Kontrolowany, osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia

jego spraw, pracownik kontrolowanego oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są

obowiązani umożliwić wykonywanie kontroli oraz uczestniczyć w przeprowadzaniu oględzin

miejsc wykonywania pracy.

9.

Kontrolowany ma obowiązek w wyznaczonym terminie udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących

przedmiotu kontroli, dostarczać dokumenty, w tym dokumenty żądane przez kontrolujących

funkcjonariuszy, umożliwić sporządzanie ich kopii oraz zapewnić funkcjonariuszom warunki

do pracy, w tym w miarę możliwości udostępnić samodzielne pomieszczenie i miejsce

do przechowywania dokumentów.

10.

Osoby upoważnione do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw, pracownicy

kontrolowanego, osoby współdziałające z kontrolowanym oraz inne osoby przebywające

w miejscu przeprowadzania kontroli są obowiązani udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu

kontroli, w zakresie wynikającym z wykonywanych czynności lub zadań.

11.

Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani do poświadczenia zgodności

odpisów i wyciągów oraz kserokopii z dokumentów dostarczonych kontrolującym.

12.

Kontrolowany lub osoby, o których mowa w ust. 10, mogą złożyć funkcjonariuszom kontrolującym

ustne lub pisemne oświadczenia dotyczące przedmiotu kontroli, które załącza się do

protokołu kontroli.

13.

W przypadku wystąpienia w toku kontroli okoliczności wymagających wiadomości specjalistycznych,

w szczególności dotyczących dokumentów potwierdzających legalność wykonywania pracy

przez cudzoziemców, można powołać biegłego.

14.

Po przeprowadzeniu kontroli funkcjonariusz sporządza

1)

w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli - protokół kontroli;

2)

w przypadku niestwierdzenia nieprawidłowości - notatkę służbową.

15.

Protokół kontroli powinien zawierać w szczególności

1)

stopień, imię i nazwisko funkcjonariusza oraz numer jego legitymacji służbowej;

2)

datę i miejsce sporządzenia protokołu kontroli;

3)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

4)

miejsce przeprowadzenia kontroli;

5)

dane kontrolowanego obejmujące nazwę (firmę) lub imię i nazwisko, adres (siedzibę)

oraz numer REGON, KRS lub NIP;

6)

opis okoliczności uzasadniających przeprowadzenie kontroli;

7)

opis skontrolowanych dokumentów i zezwoleń z podaniem ich numeru, okresu ważności

oraz organu, który dokument lub zezwolenie wydał;

8)

wynik kontroli;

9)

podpis funkcjonariusza sporządzającego protokół kontroli;

10)

podpis kontrolowanego lub adnotację o przyczynach jego braku.

16.

Notatka służbowa powinna zawierać w szczególności

1)

datę i miejsce sporządzenia notatki;

2)

dane kontrolowanego obejmujące nazwę (firmę) lub imię i nazwisko, adres (siedzibę)

oraz numer REGON, KRS lub NIP;

3)

wynik kontroli;

4)

podpis funkcjonariusza sporządzającego notatkę.

17.

Kontrolowanemu przysługuje prawo zgłoszenia przed podpisaniem protokołu kontroli zastrzeżeń

do ustaleń zawartych w protokole. Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie

7 dni od dnia przedstawienia protokołu.

18.

Odmowa podpisania protokołu kontroli przez kontrolowanego nie stanowi przeszkody do

podpisania go przez kontrolującego oraz pozostawienia kontrolowanemu kopii protokołu.

19.

W przypadku gdy w przeprowadzaniu kontroli bierze udział tłumacz, protokół kontroli

lub notatka służbowa powinny zawierać imię i nazwisko oraz podpis tłumacza.

20.

W wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli organ Straży Granicznej właściwy ze względu

na miejsce dokonanej kontroli podejmuje dalsze czynności określone w przepisach ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

21.

W przypadku stwierdzenia w toku kontroli naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm. organ Straży Granicznej dokonujący kontroli występuje z wnioskiem do właściwego sądu

rejonowego o ukaranie osób odpowiedzialnych za stwierdzone nieprawidłowości.

22.

Straż Graniczna w zakresie wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, współdziała

z organami administracji publicznej, a w szczególności z Policją, Państwową Inspekcją

Pracy, Służbą Celną, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, urzędami kontroli skarbowej

oraz związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców.

23.

Organ Straży Granicznej dokonujący kontroli zawiadamia o podejrzeniu naruszenia przepisów

prawa właściwe organy, w szczególności

1)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych - w przypadku naruszenia przepisów w zakresie ubezpieczeń

społecznych oraz składek na Fundusz Pracy;

2)

Państwową Inspekcję Pracy - w przypadku naruszenia przepisów prawa pracy;

3)

urząd kontroli skarbowej - w przypadku naruszenia przepisów prawa podatkowego;

4)

Służbę Celną - w przypadku naruszenia przepisów prawa celnego;

5)

Policję lub Prokuraturę - w przypadku podejrzenia popełnienia czynu zabronionego.

24.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

25.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania kontroli,

o której mowa w ust. 1, oraz wzory stosowanych dokumentów, mając na względzie konieczność

zapewnienia sprawności przeprowadzanej kontroli oraz prawidłowego dokumentowania przeprowadzonych

czynności kontrolnych.

1.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 4-5d i 10, Komendant

Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej może zarządzić o

zastosowaniu urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze, przez

czas niezbędny do wykonywania czynności przez Straż Graniczną, z uwzględnieniem konieczności

minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.

2.

O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant Główny Straży Granicznej

lub komendant oddziału Straży Granicznej niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Po wejściu w życie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przepisy, o których mowa w art. 5 § 3-6 i 12, stosuje się jednak do wykroczeń popełnionych

odpowiednio przez funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu i Służby Więziennej przed dniem wejścia w życie tego kodeksu.

Przepis art. 91c ustawy wymienionej w art. 1 stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego

ze służby po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariusze, wykonując zadania, o których mowa w art. 1 ust. 2, mają prawo

1)

dokonywania kontroli granicznej;

2)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży, sprawdzania

ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach komunikacji lotniczej, drogowej,

kolejowej i wodnej - w celu wykluczenia możliwości popełnienia przestępstw lub wykroczeń,

zwłaszcza skierowanych przeciwko nienaruszalności granicy państwowej lub bezpieczeństwu

w międzynarodowej komunikacji;

2a)

dokonywania kontroli bezpieczeństwa w przejściach granicznych oraz w środkach komunikacji

lotniczej, drogowej, kolejowej i wodnej - w celu wykluczenia możliwości popełnienia

przestępstw lub wykroczeń, zwłaszcza skierowanych przeciwko nienaruszalności granicy

państwowej lub bezpieczeństwu w międzynarodowej komunikacji;

2b)

pełnienia wart ochronnych na pokładzie statku powietrznego oraz stosowania niezbędnych

środków, łącznie z użyciem środków przymusu bezpośredniego i broni służbowej, w celu

unieszkodliwienia osoby, która stanowi bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa lotu,

zdrowia lub życia pasażerów lub członków załogi;

3)

wydawania wiz i innych zezwoleń na przekroczenie granicy państwowej na podstawie odrębnych

przepisów;

4)

legitymowania lub ustalania w inny sposób tożsamości osoby;

5

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

5a

zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia;

5b

doprowadzania osób, o których mowa w pkt 5, do właściwego organu Straży Granicznej,

sądu lub prokuratury, a w przypadku cudzoziemców, wobec których prowadzone są postępowania

określone w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, także do właściwej jednostki organizacyjnej Policji, wojewody, Szefa Urzędu do Spraw

Cudzoziemców, przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych, placówek opiekuńczo-wychowawczych

lub zakładów opieki zdrowotnej;

6)

przeszukiwania osób, rzeczy, pomieszczeń i środków transportu w trybie i przypadkach

określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

6a)

nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia;

7)

obserwowania i rejestrowania, przy użyciu środków technicznych służących do rejestracji

obrazu i dźwięku, zdarzeń na drogach oraz w innych miejscach publicznych;

8)

zatrzymywania pojazdów i wykonywania innych czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego

w trybie i przypadkach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.;

9)

zatrzymywania i cofania z granicy państwowej do nadawcy szkodliwych materiałów jądrowych

i promieniotwórczych, środków chemicznych i biologicznych, jak również odpadów;

10)

przebywania i poruszania się na gruntach bez uzyskiwania zgody ich właścicieli lub

użytkowników oraz przechodzenia przez pola uprawne w czasie bezpośredniego pościgu,

również z użyciem psa służbowego, jeżeli nie ma możliwości korzystania z dróg;

11)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki obowiązane

są, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa;

12)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.

1a

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

1b

Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

1c

Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 5a przysługują uprawnienia przewidziane

dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego.

1d

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 13a, funkcjonariusze

Straży Granicznej mają prawo

1)

swobodnego poruszania się po terenie jednostki kontrolowanego bez obowiązku uzyskiwania

przepustki oraz są zwolnieni z obowiązku poddania się rewizji osobistej;

2)

kontrolowania dokumentów związanych z zatrudnieniem, powierzeniem pracy lub prowadzeniem

działalności gospodarczej oraz sporządzania ich kopii;

3)

ustalania tożsamości osób przebywających w miejscu przeprowadzania kontroli;

4)

przesłuchiwania osób podejrzewanych o naruszenie przepisów, o których mowa w art.

10d;

5)

żądania udzielania wyjaśnień od osób przebywających w miejscu przeprowadzania kontroli;

6)

dokumentowania czynności kontrolnych z wykorzystaniem środków audiowizualnych;

7)

korzystania z pomocy biegłych i specjalistów;

8)

dokonywania oględzin miejsc wykonywania pracy, w szczególności w celu ustalenia liczby

miejsc pracy.

2

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb postępowania przy wykonywaniu

uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 4-5b, oraz wzory dokumentów stosowanych w tych

sprawach, a także podmioty uprawnione do zarządzania doprowadzenia i szczegółowe warunki

dokonywania doprowadzeń przy użyciu środków transportu, uwzględniając niezbędne środki

ostrożności przy wykonywaniu uprawnień, a także skuteczność działań podejmowanych

przez Straż Graniczną oraz poszanowanie praw osób, wobec których działania te są podejmowane.

2a

Na sposób przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 1

a)

pkt 2, 5 i 5a, w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności,

b)

pkt 7, w terminie 7 dni od dnia gdy podmiot dowiedział się o dokonanych wobec niego

czynnościach

- przysługuje zażalenie do prokuratora właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia

czynności. Do zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

2b.

Zgromadzone podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7, materiały

niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje

się przez okres 2 miesięcy od zakończenia czynności, a następnie dokonuje się ich

niezwłocznego protokolarnego, komisyjnego zniszczenia. Zniszczenie materiałów zarządza

organ Straży Granicznej, który sprawował nadzór nad przeprowadzeniem czynności.

3.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 3. Rozporządzenie powinno określić osoby przeprowadzające badania,

organizację i miejsce przeprowadzenia badań oraz zakres prowadzonej w tych sprawach

dokumentacji, a także przypadki uzasadniające potrzebę udzielenia osobie zatrzymanej

pierwszej pomocy medycznej.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej

przeznaczone dla osób zatrzymanych oraz regulamin pobytu w tych pomieszczeniach. Rozporządzenie

powinno określić wyposażenie pomieszczeń dla osób zatrzymanych, podmioty kontrolujące

te pomieszczenia, zakres prowadzonej dokumentacji, a także szczegółowe uprawnienia

i obowiązki osób zatrzymanych.

5a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

sposób i formy przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7, oraz tryb

ich dokumentowania i podmioty właściwe w tych sprawach, uwzględniając dostosowanie

sposobu i form przeprowadzania czynności do rodzaju działań podejmowanych przez funkcjonariuszy.

6.

(uchylony).

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania

kontroli oraz wykonywania innych czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględniając

formy kontroli granicznej, sposoby jej przeprowadzania i poświadczania w dokumentach

uprawniających do przekraczania granicy państwowej, a także symbole i dane występujące

w stemplach kontrolerskich dostosowane do obowiązujących w tym zakresie przepisów

Unii Europejskiej oraz warunki użycia środków technicznych i psów służbowych podczas

tej kontroli, przypadki, w których może być dokonana kontrola osobista, i sposób jej

przeprowadzania, a także sposób i warunki przeglądania zawartości bagaży oraz sprawdzania

ładunków, w tym przy użyciu środków technicznych i psów służbowych.

7a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, formy kontroli

bezpieczeństwa przeprowadzanej w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego oraz

w środkach komunikacji międzynarodowej, uwzględniając wymogi koordynacji działań Straży

Granicznej z innymi organami i instytucjami działającymi w przejściu granicznym oraz

wymogi obowiązujące w zakresie kontroli bezpieczeństwa w lotniczych przejściach granicznych

oraz w środkach komunikacji lotniczej.

7b.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą spełniać funkcjonariusze

wchodzący w skład wart ochronnych na pokładzie statku powietrznego, sposób pełnienia

służby na pokładzie statku powietrznego oraz wyposażenie funkcjonariuszy wchodzących

w skład wart ochronnych, uwzględniając konieczność zapobieżenia aktom bezprawnej ingerencji

w czasie trwania lotu oraz zapewnienia bezpieczeństwa osób znajdujących się na pokładzie

statku powietrznego.

8.

Za szkody wyrządzone czynnościami, o których mowa w ust. 1 pkt 10, przysługuje odszkodowanie według zasad prawa cywilnego.

9.

(uchylony).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

10, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisy art. 98 ust. 2 pkt 3, art. 99a ust. 1 pkt 13 i art. 102 ust. 2 ustawy wymienionej

w art. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy wymienionej w art. 4, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, stosuje się w przypadku gdy funkcjonariusz został skazany prawomocnym

wyrokiem sądu lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej może, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

powoływać samodzielnych przedsiębiorców dla realizacji zadań specjalistycznych uzupełniających

ustawowe zadania Straży Granicznej.

2.

Na wniosek osób fizycznych lub prawnych organy Straży Granicznej mogą wyrazić zgodę

na odpłatne wykonywanie przez podległych im funkcjonariuszy zleconych czynności z

zakresu posiadanych umiejętności specjalistycznych.

Przepis art. 118 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się w przypadku gdy ostateczna decyzja o zwolnieniu ze służby została

wydana po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

W czasie wykonywania czynności służbowych związanych z ochroną granicy państwowej

funkcjonariusze mogą, na obszarze strefy nadgranicznej, korzystać nieodpłatnie ze

środków komunikacji publicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

Przepis art. 128 ustawy wymienionej w art. 1 oraz przepisy art. 3 ust. 1 pkt 7 i art.

16 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje

się do okresów zawieszenia w czynnościach służbowych trwających po dniu wejścia w

życie niniejszej ustawy.

1.

W przypadku gdy wymagają tego względy obronności państwa lub nienaruszalności granicy

państwowej, dowódcy jednostek pływających Straży Granicznej na morskich wodach wewnętrznych

i morzu terytorialnym mają prawo

1)

wezwać statek do zmniejszenia prędkości przepływu, zatrzymania się do kontroli oraz

zastosowania się do wskazanego kursu przepływu;

2)

zatrzymać statek, sprawdzić dokumenty dotyczące statku i ładunku, wylegitymować załogę

statku oraz znajdujących się na nim pasażerów, zbadać ładunek i przeszukać pomieszczenia

statku, a także zatrzymać osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa;

3)

zmusić statek do zawinięcia do wskazanego portu, jeżeli kapitan nie stosuje się do

wydanych poleceń.

2.

Dowódcy jednostek pływających Straży Granicznej mają prawo do podejmowania działań,

o których mowa w ust. 1, również gdy statek na morskich wodach wewnętrznych lub morzu

terytorialnym

1)

przyjmuje na pokład lub wysadza ludzi wbrew obowiązującym przepisom;

2)

dokonuje załadunku lub wyładunku towarów poza miejscami do tego wyznaczonymi;

3)

opuszcza port bez kontroli granicznej;

4)

nawiązuje łączność z wybrzeżem w celach przestępczych;

5)

łowi ryby lub eksploatuje w innych sposób wody i dno morskie wbrew obowiązującym przepisom;

6)

wpływa na obszar strefy zamkniętej lub niebezpiecznej dla żeglugi lub rybołówstwa;

7)

zakotwicza poza miejscem do tego przeznaczonym;

8)

narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa żeglugi i transportu;

9)

narusza przepisy sanitarne lub ochrony środowiska.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również przy wykonywaniu zadań w

zakresie ochrony praw Rzeczypospolitej Polskiej w jej wyłącznej strefie ekonomicznej,

której status i zakres określają odrębne przepisy i umowy międzynarodowe.

1.

Wymierzenie funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym

i niezakończonym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy następuje w terminie określonym

w przepisach dotychczasowych.

2.

Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby obwinionego, świadka i innego uczestnika

postępowania dyscyplinarnego podczas czynności objętej postępowaniem dyscyplinarnym,

która dokonywana jest po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, następuje na zasadach

określonych w niniejszej ustawie.

Uprawnienia określone w art. 14 ust. 1 przysługują dowódcom jednostek pływających

Straży Granicznej również w stosunku do statków przepływających przez morze terytorialne,

gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa na ich pokładzie lub

na skutek zawiadomienia o popełnieniu na nim przestępstwa, podczas ich przepływu przez

to morze, jeżeli

1)

skutki przestępstwa rozciągają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przestępstwo narusza spokój lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;

3)

jest to konieczne do zwalczania nielegalnego handlu środkami odurzającymi lub substancjami

psychotropowymi;

4)

kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub urzędnik konsularny państwa bandery

statku zwróci się do właściwych organów polskich o pomoc.

1.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, którzy w okresie od dnia 2 stycznia 1999 r. do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nabyli prawo do renty szkoleniowej lub do renty

z tytułu niezdolności do pracy, określonych w przepisach o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zachowują prawo do tych świadczeń.

2.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do

renty inwalidzkiej na zasadach i warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym tych osób, jeżeli wystąpią z wnioskiem do właściwego organu emerytalnego

o jej przyznanie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ emerytalny uznaje orzeczenie lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezdolności do pracy powstałej w czasie pełnienia

służby oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, odnosząc je odpowiednio do

jednej z grup inwalidztwa określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych lub funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1.

4.

Organ emerytalny kieruje osoby, o których mowa w ust. 2, na komisje lekarskie podległe

odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu, w celu wydania

orzeczenia o inwalidztwie, związku tego inwalidztwa ze służbą lub o niezdolności do

samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli zainteresowany

1)

jest uprawniony do renty szkoleniowej;

2)

stał się niezdolny do pracy po ustaniu ubezpieczenia emerytalnego i ubezpieczeń rentowych

z tytułu służby lub

3)

zgłosił wniosek o zwiększenie renty inwalidzkiej przysługującego z tytułu inwalidztwa

pozostającego w związku ze służbą.

5.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, o

których mowa w ust. 2, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19

ust. 1 i 2.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „jednostce organizacyjnej Komendy Głównej Straży

Granicznej” rozumie się przez to „komórkę organizacyjną Komendy Głównej Straży Granicznej”.

1.

Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że statek w czasie pobytu na morskich wodach

wewnętrznych lub na morzu terytorialnym naruszył przepisy obowiązujące na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i mimo wezwania do zatrzymania się lub po zatrzymaniu go

usiłuje zbiec, dowódca jednostki pływającej Straży Granicznej może, w celu zatrzymania

statku, zarządzić wszczęcie za nim pościgu.

2.

Jeżeli obcy statek znajduje się poza granicą państwową na morzu, lecz w polskiej wyłącznej

strefie ekonomicznej, to pościg za nim można wszcząć jedynie wówczas, gdy nastąpiło

naruszenie polskich przepisów prawnych obowiązujących w tej strefie.

3.

Pościg na morzu prowadzą jednostki pływające Straży Granicznej oraz statki powietrzne

wykonujące zadania w ochronie granicy państwowej.

1.

Renta rodzinna przysługująca uprawnionym członkom rodziny żołnierza zawodowego lub

funkcjonariusza Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służby Więziennej, który podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym,

staje się, na wniosek osoby uprawnionej złożony we właściwym organie emerytalnym,

rentą rodzinną w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

lub tych funkcjonariuszy.

2.

Uposażenie przyjmowane do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia zmarłego żołnierza

zawodowego lub funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, przelicza się w sposób określony

w art. 19 ust. 1 i 2.

3.

Wysokość renty rodzinnej, o której mowa w ust. 1, ustala się na nowo na zasadach określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych lub funkcjonariuszy,

o których mowa w ust. 1.

Badania psychofizjologiczne prowadzone na podstawie art. 31 ust. 1a pkt 5 i art. 44

ust. 3 ustawy wymienionej w art. 1 do dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym

mowa w art. 39b ust. 4 ustawy wymienionej w art. 1, prowadzone są na dotychczasowych

zasadach.

1.

Przed rozpoczęciem pościgu należy, z odległości umożliwiającej odebranie sygnału,

przekazać wizualny i dźwiękowy sygnał polecający zatrzymanie się statku.

2.

Jednostki pływające Straży Granicznej w celu zatrzymywania statków stosują sygnały

międzynarodowego kodu sygnałowego z jednoczesnym wystrzeleniem, dla zwrócenia uwagi

statku, dwóch nabojów sygnałowych koloru zielonego i zapaleniem w nocy dwóch zielonych

świateł rozpoznawczych na maszcie, przysługujących jednostkom pływającym ochraniającym

granicę państwową. Sygnałem do zatrzymania statków, stosowanym przez statki powietrzne,

są dwa naboje sygnałowe koloru zielonego wystrzelone przed dziób statku.

3.

Pościg rozpoczęty na polskich morskich wodach wewnętrznych, na polskim morzu terytorialnym

lub w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej może być kontynuowany poza granicą morza

terytorialnego lub tej strefy, pod warunkiem że nie został przerwany. Ciągłość pościgu

powinna być zachowana niezależnie od tego, czy jest on prowadzony przez jednostki

pływające, czy też we współdziałaniu tych jednostek ze statkami powietrznymi.

4.

Statek powietrzny wzywający do zatrzymania się statku ściga ten statek do czasu przybycia

jednostki pływającej Straży Granicznej w celu przejęcia pościgu.

5.

W stosunku do statków zatrzymanych w czasie pościgu dowódca jednostki pływającej Straży

Granicznej postępuje zgodnie z trybem określonym w art. 14.

6.

W każdym przypadku zatrzymania statku należy sporządzić podpisany przez obie strony

protokół w dwóch egzemplarzach w językach polskim i angielskim, z których jeden należy

doręczyć kapitanowi statku. Kapitan statku może wnieść do protokołu lub w oddzielnym

piśmie swoje zastrzeżenia i uwagi w dowolnym języku.

7.

Prawo pościgu ustaje, gdy ścigany statek wejdzie na morze terytorialne obcego państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Żołnierze zawodowi lub funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, podlegający obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec których komisje lekarskie

podległe odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu orzekły niezdolność

do służby, a którzy nie nabyli prawa do renty określonej w art. 16 ust. 1, nabywają

prawo odpowiednio do wojskowej lub policyjnej renty inwalidzkiej, na zasadach i warunkach

przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób.

2.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej żołnierza zawodowego lub funkcjonariusza, o którym

mowa w ust. 1, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19 ust. 1

i 2.

Znosi się terenowe organy Straży Granicznej - komendantów strażnic oraz komendantów

granicznych placówek kontrolnych Straży Granicznej i odpowiednio podległe im urzędy

- strażnice oraz graniczne placówki kontrolne Straży Granicznej.

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowy dodatek służbowy otrzymywany przez funkcjonariuszy

zajmujących stanowiska kierownicze lub samodzielne staje się z mocy prawa dodatkiem

funkcyjnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

41 w zakresie art. 180a ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1.

Jeżeli statek mimo wezwania nie zatrzyma się i usiłuje zbiec, dowódca jednostki pływającej

Straży Granicznej ma prawo podjąć skuteczne środki do jego zatrzymania, o których

mowa w art. 25.

2.

Użycie broni pokładowej przez jednostki pływające Straży Granicznej do ściganego statku

może mieć miejsce jedynie w sytuacjach wyjątkowych i jako środek ostateczny, gdy inne

środki nie są wystarczające do zatrzymania statku lub wymuszenia posłuszeństwa, lecz

nie powinno zmierzać do jego zatopienia.

1.

Od dnia wejścia w życie ustawy uposażenie oraz inne świadczenia pieniężne żołnierzy

zawodowych, funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej podlegających przed tym dniem obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i

rentowym ustala się według stawek, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, określonych dla żołnierzy albo funkcjonariuszy, którzy przed tym dniem nie

podlegali tym ubezpieczeniom.

2.

W przypadku gdy składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego nie można ustalić

w sposób określony w ust. 1, jego wysokość przelicza się mnożąc dotychczasową kwotę

składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego przez współczynnik 0,8374 z zaokrągleniem

wyliczonej kwoty do pełnego złotego w górę.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych żołnierzy albo funkcjonariuszy, o których

mowa w ust. 1, określi w decyzji lub w rozkazie personalnym wysokość ustalonego lub

przeliczonego uposażenia.

Postępowania w sprawach indywidualnych wszczętych i niezakończonych przez komendantów

strażnic i granicznych placówek kontrolnych Straży Granicznej przejmują właściwi komendanci

placówek Straży Granicznej, przy czym wszystkie podjęte w postępowaniu czynności pozostają

w mocy.

Funkcjonariusze, którzy do dnia wejścia w życie ustawy otrzymywali zwiększenie uposażenia

zasadniczego z tytułu wysługi lat otrzymują dodatek za wysługę lat, w wysokości nie

mniejszej niż otrzymywane zwiększenie.

1.

Ilekroć w ustawie używa się określenia „statek”, należy przez to rozumieć urządzenie

pływające, o którym mowa w ustawie - Kodeks morski.

2.

Sposób postępowania w sytuacjach określonych w art. 14-18 w stosunku do okrętów wojennych

określają odrębne przepisy.

2a.

Straż Graniczna współdziała z Siłami Powietrznymi w zakresie ochrony granicy państwowej

w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej.

2b.

Współdziałanie, o którym mowa w ust. 2a, polega na

1)

utrzymywaniu stałej łączności i przekazywaniu przez jednostki współdziałające informacji

dotyczących

a)

wykrycia statków powietrznych - pilotowych i bezpilotowych aparatów latających, w

szczególności: samolotów, śmigłowców, szybowców, lotni, balonów, sond, przelatujących

przez granicę państwową na wysokości do 500 m,

b)

zaobserwowanych awarii statków powietrznych oraz sygnałów wzywania pomocy,

c)

planowanych lotów statków powietrznych na małych wysokościach w rejonie strefy nadgranicznej;

2)

udzielaniu pomocy statkom powietrznym znajdującym się w sytuacjach awaryjnych w strefie

nadgranicznej.

2c.

Straż Graniczna współdziała z Marynarką Wojenną w zakresie ochrony granicy państwowej

na morzu.

2d.

Współdziałanie, o którym mowa w ust. 2c, polega na utrzymywaniu stałej łączności i

przekazywaniu przez jednostki współdziałające informacji dotyczących

1)

ujawnionych przestępstw skierowanych przeciwko nienaruszalności granicy państwowej;

2)

wykrycia jednostek pływających zagrażających pokojowi, porządkowi publicznemu lub

bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

wykrycia obcych okrętów wojennych i samolotów wojskowych na polskich obszarach morskich;

4)

wykrycia w zasięgu obserwacji technicznej i wzrokowej nierozpoznanych obiektów nawodnych

oraz statków powietrznych;

5)

zaobserwowanych awarii jednostek pływających i statków powietrznych oraz sygnałów

wzywania pomocy;

6)

zaobserwowanych zanieczyszczeń powierzchni na polskich obszarach morskich lub w rejonach

zagrażających tym obszarom;

7)

eksploatacji polskich obszarów morskich oraz naruszenia przez statki przepisów tych

obszarów;

8)

planowanych ćwiczeń na morzu.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady współdziałania Straży Granicznej

z Siłami Powietrznymi i Marynarką Wojenną Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

w zakresie ochrony granicy państwowej, uwzględniając zakres współdziałania oraz podmioty

uprawnione do jego organizacji i koordynacji.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące technicznego

i pozatechnicznego bezpieczeństwa żeglugi jednostek pływających Straży Granicznej.

Rozporządzenie powinno w szczególności określić wymagania w zakresie budowy stałych

urządzeń i wyposażenia statków oraz wyposażenia w środki ratunkowe.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze zarządzenia, uznać za obowiązujące

w stosunku do jednostek pływających Straży Granicznej przepisy techniczne z zakresu

budowy i wyposażenia statków wydane przez polską instytucję klasyfikacyjną.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 37 lit. a,

b i d, pkt 43 lit. c, pkt 65 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

1.

Funkcjonariusze i pracownicy pełniący służbę i zatrudnieni w strażnicach oraz granicznych

placówkach kontrolnych Straży Granicznej stają się odpowiednio funkcjonariuszami i

pracownikami placówek Straży Granicznej, z tym że nie później niż do dnia wejścia

w życie niniejszego przepisu właściwy komendant oddziału Straży Granicznej określi

miejsce pełnienia służby oraz pracy. W zakresie dotyczącym stosunku służbowego lub

stosunku pracy stosuje się warunki dotychczasowe.

2.

Komendant oddziału Straży Granicznej może do czasu powołania komendanta placówki Straży

Granicznej, nie dłużej jednak niż na okres 3 miesięcy, wyznaczyć funkcjonariusza pełniącego

obowiązki komendanta placówki.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych ustawami,

o których mowa w art. 1 i 3, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych

na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy.

2.

Art. 11 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zachowuje

moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 6

miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Przepisy ustawy nie naruszają uprawnień okrętów wojennych Rzeczypospolitej Polskiej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających, zmienianych

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów

upoważniających w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o

-

„komendancie strażnicy Straży Granicznej” oraz „komendancie granicznej placówki kontrolnej

Straży Granicznej” - rozumie się przez to „komendanta placówki Straży Granicznej”,

-

„strażnicy Straży Granicznej” oraz „granicznej placówce kontrolnej Straży Granicznej”

- rozumie się przez to „placówkę Straży Granicznej”.

Przepis art. 103 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia

2007 r.

Jeżeli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez Straż Graniczną z pomocy

osób, o których mowa w art. 9b ust. 1, osoby te utraciły życie albo poniosły uszczerbek

na zdrowiu lub szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na zasadach i w trybie określonych

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Funkcjonariusze posiadający stopnie służbowe Straży Granicznej starszego kaprala (starszego

mata), starszego plutonowego (starszego bosmana) oraz młodszego chorążego sztabowego

(młodszego chorążego sztabowego marynarki), nadane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, zachowują je do dnia mianowania na kolejny wyższy stopień.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie w części dotyczącej pkt 5c, pkt 14, art. 3 i art.

6, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 2, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 11,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art.

1 pkt 36, przysługuje za służbę w wymiarze przekraczającym normę określoną w art.

37 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, pełnioną po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Funkcjonariusz, któremu przysługuje prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany,

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, urlop wypoczynkowy oraz za urlopy zaległe,

zachowuje prawo do jego otrzymania na zasadach dotychczasowych, jednakże nie dłużej

niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W razie zagrożenia nienaruszalności granicy państwowej lub niepodporządkowania się

wydanym na podstawie prawa poleceniom oraz bezpośredniego zagrożenia dla życia lub

zdrowia własnego lub innej osoby, funkcjonariusze mogą używać następujących środków

przymusu bezpośredniego

1)

fizycznych i technicznych środków służących do obezwładniania bądź do konwojowania

osób oraz do zatrzymywania pojazdów;

2)

indywidualnych, chemicznych środków obezwładniających;

3)

psów służbowych;

4)

pałek służbowych;

5)

pocisków niepenetracyjnych, miotanych z broni palnej;

6)

paralizatorów elektrycznych.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 mogą być stosowane jedynie środki przymusu bezpośredniego,

odpowiadające potrzebie wynikającej z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia

podporządkowania się wydanym poleceniom.

1.

Obiekty, sprzęt i urządzenia stanowiące wyposażenie kolejowych, lotniczych, morskich

i rzecznych przejść granicznych oraz punktów nocnego postoju na rzekach granicznych,

pozostające na podstawie dotychczasowych przepisów w trwałym zarządzie, zarządzie

lub używaniu organów zobowiązanych do stałego utrzymywania przejść granicznych, przechodzą

nieodpłatnie w trwały zarząd, zarząd lub używanie właściwych miejscowo wojewodów.

2.

Przekazanie obiektów, sprzętu i urządzeń, o których mowa w ust. 1, nastąpi w formie

protokołu zdawczo-odbiorczego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 15 ust. 5, art. 15a ust. 12, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 53b ust. 6

ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie art. 13a ust. 12, art. 15 ust. 4, art. 46, art. 47 ust. 1 i art. 53b

ust. 6 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres

12 miesięcy;

2)

art. 109 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 109 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą;

3)

art. 11 ust. 2 i 9 ustawy, o której mowa w art. 6, zachowują moc do czasu wydania

nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 11 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy;

4)

art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 7, zachowuje moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 14 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy.

1.

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 23 ust. 1 okazały się niewystarczające

lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie jest możliwe, funkcjonariusz

ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

funkcjonariusza lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym

bezpośrednio do takiego zamachu;

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności funkcjonariusza albo innej osoby;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną funkcjonariuszowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej;

4)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na obiekty służące obronności

państwa lub ważne dla gospodarki narodowej, a także na obiekty Straży Granicznej lub

służące ochronie granicy państwowej;

5)

w celu odparcia bezpośredniego zamachu na nienaruszalność granicy państwowej ze strony

osób działających w sposób zorganizowany, które przemocą wymuszają przekroczenie granicy

państwowej przy użyciu broni lub pojazdu;

6)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka;

7)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach

określonych w pkt 1-6, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia

okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego,

umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia

w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia;

8)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 7, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego

niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu;

9

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, materiały zawierające informacje niejawne, pieniądze albo inne przedmioty wartościowe;

10)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej

lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli

a)

ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego,

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej,

materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

c)

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 7.

1a

W działaniach pododdziałów odwodowych użycie broni palnej może nastąpić tylko na rozkaz

ich dowódcy.

2.

Użycie broni palnej nie może mieć na celu pozbawienia życia, powinno następować w

sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której użyto broni

palnej, a także nie może narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych

osób.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki i sposób użycia środków przymusu

bezpośredniego, a także postępowanie przy użyciu broni palnej przez funkcjonariuszy

oraz warunki i sposób użycia środków przymusu bezpośredniego, a także zasady użycia

broni przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 6 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych ustawami,

o których mowa w art. 1, 2 i 12, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych

na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez okres 18 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

1.

Jeżeli statek na morskich wodach wewnętrznych lub na morzu terytorialnym, mimo wezwania,

nie zatrzyma się i nie zaniecha działań naruszających przepisy obowiązujące na tych

wodach, dowódca jednostki pływającej Straży Granicznej może wydać rozkaz oddania strzału

ostrzegawczego w powietrze, następnie zaś strzału przed dziób i za rufę statku. Jeżeli

statek mimo to nie zastosuje się do wezwania, dowódca jednostki pływającej może rozkazać

otworzyć ogień do tego statku. Te same zasady stosuje się przy pościgu na morzu pełnym.

2.

W przypadku ostrzelania jednostki pływającej Straży Granicznej można użyć broni bez

ostrzeżenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-7, pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 1, pkt 17 lit. c, pkt 29,

36, 40 i 42, art. 3-6, art. 8, art. 10 i 11 oraz art. 13-21 i art. 23, które wchodzą

w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze, tiret drugie w zakresie dotyczącym pkt 5b, pkt

8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 2-4, pkt 10 lit. a tiret pierwsze w zakresie

dotyczącym pkt 2b oraz lit. f w zakresie dotyczącym ust. 7b, pkt 38, art. 2 pkt 6,

art. 9, art. 12 i art. 24, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 2 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem określonym w decyzji Rady o stosowaniu

przez Rzeczpospolitą Polską art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia

14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej

Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych

granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.

Zasady użycia środków przymusu w stosunku do statków powietrznych znajdujących się

w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej określają przepisy ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 67, z 2010 r. Nr 164, poz. 1108 oraz z 2011 r. Nr 50, poz. 255) oraz ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm..

(uchylony).

(uchylony).

Jednostki pływające Straży Granicznej podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem

Rzeczypospolitej Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 15, który wchodzi

w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

1.

W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Straży Granicznej

podnoszą, niezależnie od bandery, flagę Straży Granicznej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór flagi

Straży Granicznej, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznakowania

jednostek pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznawcze używane przez

statki powietrzne w nocy, uwzględniając sposób umieszczania bandery i flagi na jednostkach

pływających oraz znaków, umożliwiający szybką identyfikację jednostek pływających

i statków powietrznych.

1

Służbę w Straży Granicznej może pełnić osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie,

o nieposzlakowanej opinii, niekarana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystająca

w pełni z praw publicznych, posiadająca co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność

fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie

służbowej, której gotowa jest się podporządkować, a także dająca rękojmię zachowania

tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

1a.

Przyjęcie kandydata do służby w Straży Granicznej poprzedza się postępowaniem kwalifikacyjnym,

na które składa się

1)

przyjęcie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także dokumentów

stwierdzających wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim

zatrudnieniu;

2)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

3)

postępowanie sprawdzające określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych;

4)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Straży Granicznej;

5)

przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.

1b

Kandydat do służby w Straży Granicznej może być przyjęty do służby, jeżeli w dniu

przyjęcia nie przekroczył wieku 35 lat, z zastrzeżeniem ust. 1d.

1c

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na posiadanie kwalifikacji lub

umiejętności przydatnych do pełnienia służby w Straży Granicznej, kandydat niespełniający

warunku, o którym mowa w ust. 1 b, może być przyjęty do służby w Straży Granicznej

za zgodą Komendanta Głównego Straży Granicznej.

1d

Przepisu ust. 1b nie stosuje się do osób, o których mowa w art. 61 ust. 1 i 1a.

2.

(uchylony).

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb i etapy postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się

o przyjęcie do służby w Straży Granicznej oraz wzór składanego przez te osoby kwestionariusza

osobowego, uwzględniając czynności niezbędne do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego

i ustalenia w jego toku przydatności i predyspozycji do służby w Straży Granicznej

kandydatów ubiegających się o przyjęcie do tej służby.

1

Funkcjonariusz Policji, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną

prośbę przeniesiony do służby w Straży Granicznej, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje

do jej pełnienia.

2

Funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, do służby w Straży Granicznej przenosi w

porozumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Policji, Szefem Biura Ochrony Rządu,

Szefem Służby Celnej, Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej, Szefem Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji Wywiadu, Szefem Służby Wywiadu Wojskowego,

Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Komendant Główny Straży Granicznej za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3

Funkcjonariusz Policji, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego

lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w Straży Granicznej

zachowuje ciągłość służby.

4.

Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

4a

Przeniesienie funkcjonariusza w trybie, o którym mowa w ust. 1, może być poprzedzone

przeprowadzeniem czynności, o których mowa w art. 31 ust. 1 a, w celu potwierdzenia

jego przydatności i szczególnych predyspozycji do pełnienia służby w Straży Granicznej.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy, o których mowa

w ust. 1, uwzględniając szczególne kwalifikacje predestynujące do służby w Straży

Granicznej, równorzędność okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych w dotychczasowych

jednostkach kwalifikacji zawodowych z przewidzianymi w Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 27 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r.,

3)

art. 9 pkt 7 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

1a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi komisje

lekarskie, o których mowa w ust. 1, oraz określa ich organizację. Rozporządzenie powinno

określić nazwy komisji, ich siedziby oraz strukturę organizacyjną.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa zasady oceny

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także tryb orzekania o tej zdolności

oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

1

Przed podjęciem służby funkcjonariusz Straży Granicznej składa ślubowanie według następującej

roty

„Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Straży Granicznej - ślubuję służyć wiernie Narodowi Polskiemu, mając zawsze na względzie

interes Państwa Polskiego.

Ślubuję stać nieugięcie na straży niepodległości i suwerenności oraz strzec nienaruszalności

granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej, nawet z narażeniem życia.

Ślubuję ściśle przestrzegać zasad Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego oraz ofiarnie i sumiennie wykonywać powierzone

mi zadania, przestrzegać dyscypliny służbowej, wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych,

dochować tajemnic związanych ze służbą, strzec dobrego imienia służby, honoru i godności,

a także przestrzegać zasad etyki funkcjonariusza Straży Granicznej.”.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, ceremoniał

składania ślubowania, uwzględniając przebieg ceremoniału ślubowania, terminy składania

ślubowania, osoby uprawnione do przyjmowania ślubowania oraz wzór aktu ślubowania.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny Straż Graniczna może być objęta militaryzacją,

o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm..

2.

Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w chwili ogłoszenia mobilizacji lub

wybuchu wojny stają się z mocy prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie

wojny i pozostają w tej służbie do czasu zwolnienia.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o mianowaniu

funkcjonariusza.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4

Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się do kobiet, osób podlegających kwalifikacji

wojskowej skierowanych do służby kandydackiej za zgodą organów wojskowych oraz absolwentów

szkół wyższych.

5.

(uchylony).

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w Straży Granicznej mianuje się funkcjonariuszem

w służbie przygotowawczej na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu opinii służbowej stwierdzającej

przydatność do służby funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Komendant

Główny Straży Granicznej z urzędu albo na wniosek komendanta oddziału lub ośrodka

szkolenia Straży Granicznej, może skrócić okres służby przygotowawczej funkcjonariusza

albo zwolnić go od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych, trwającej

dłużej niż 3 miesiące, Komendant Główny Straży Granicznej może, z urzędu albo na wniosek

komendanta oddziału lub komendanta ośrodka szkolenia Straży Granicznej, przedłużyć

okres jego służby przygotowawczej.

1.

W sytuacji wymagającej podwyższonej gotowości operacyjnej Komendant Główny Straży

Granicznej może skierować funkcjonariusza do pełnienia służby w systemie skoszarowanym.

2.

W czasie trwania służby w systemie skoszarowanym funkcjonariusz pozostaje w ciągłej

dyspozycji przełożonego służbowego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, organizację

pełnienia służby w systemie skoszarowanym, warunki i tryb kierowania do pełnienia

tej służby oraz sposób jej pełnienia, uwzględniając podmioty właściwe w sprawach organizacji

służby w systemie skoszarowanym, zakres zadań, których realizacja może wymagać wprowadzenia

systemu skoszarowanego, dzienny tok służby, częstotliwość i wymiar przerw pomiędzy

okresami pełnienia służby oraz rodzaje dokumentów z tym związanych.

„3) art. 9b ust. 5 i art. 10a ust. 8 ustawy zmienianej w art. 8 zachowują moc do dnia

wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9b ust. 5

i art. 10a ust. 8 ustawy zmienianej w art. 8, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

1.

Do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania

z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci

oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej.

2.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi służy odwołanie do wyższego

przełożonego, oraz dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

3.

Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Straży

Granicznej, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza wynosi 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie

rozliczeniowym, nieprzekraczającym 3 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2a.

2a

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariuszy skierowanych na szkolenie w systemie

skoszarowanym, przebywających w podróży służbowej, delegowanych do czasowego pełnienia

służby poza granicami państwa w przypadkach, o których mowa w art. 40 ust. 2, a także

delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie Straży Granicznej.

3.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 funkcjonariuszowi

przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze.

3a

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcjonariusza uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do dodatku funkcyjnego przysługuje czas wolny od służby

w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2, pełnioną przed uzyskaniem

uprawnienia do tego dodatku.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład

czasu służby, tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym

40 godzin tygodniowo, uwzględniając

1)

rodzaj i organizację służby, sposób pełnienia dyżurów domowych oraz właściwość przełożonych

do określenia harmonogramu służby;

2)

okoliczności uzasadniające przedłużenie czasu służby ponad ustawowy wymiar, jak również

niezbędny czas na wypoczynek funkcjonariusza po służbie oraz sposób prowadzenia ewidencji

czasu służby;

3)

możliwość wprowadzenia w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej odmiennego

rozkładu czasu służby i trybu udzielania czasu wolnego w przypadku ogłoszenia mobilizacji

lub w czasie wojny.

5

W przypadku ogłoszenia mobilizacji lub w czasie wojny Komendant Główny Straży Granicznej

może wprowadzić, w zakresie określonym w ust. 4, odmienny od obowiązującego rozkład

czasu służby i tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym

40 godzin tygodniowo w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej, z zachowaniem

przepisu ust. 3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, jakim powinien

odpowiadać funkcjonariusz na określonym stanowisku służbowym, uwzględniając rodzaj

służby i stanowisk, warunki uzyskania wykształcenia zawodowego, jak również okresy

zaliczane do stażu służby wskazujące na posiadanie odpowiedniego doświadczenia zawodowego.

1.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia;

może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego

przełożonego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb okresowego

opiniowania funkcjonariuszy oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii

służbowych, uwzględniając terminy i okoliczności powodujące sporządzanie opinii, kryteria,

na podstawie których są sporządzane opinie, skalę ocen i przesłanki, które uwzględnia

się w procesie opiniowania, właściwość przełożonych w zakresie wydawania i rozpatrywania

odwołań od opinii, a także wzór kwestionariusza opinii służbowej.

1.

Funkcjonariusza zwolnionego lub odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść

do dyspozycji właściwego przełożonego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne

stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Okres pozostawania funkcjonariusza

w dyspozycji nie może być dłuższy niż 1 rok.

2.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz nie wykonuje obowiązków służbowych,

zachowując prawo do uposażenia i innych świadczeń przysługujących na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

3.

Funkcjonariusz przeniesiony do dyspozycji jest obowiązany do podjęcia obowiązków służbowych

w każdym czasie na polecenie właściwego przełożonego.

4.

Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji wlicza się do okresu służby, od którego

zależą uprawnienia funkcjonariuszy.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przełożonych

właściwych do przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji, warunki i tryb przenoszenia

oraz sposób pełnienia służby w tym okresie. Rozporządzenie powinno określić sposób

pełnienia służby, uwzględniając posiadane przez funkcjonariusza kwalifikacje oraz

predyspozycje do pełnienia służby na określonym stanowisku służbowym.

1.

Funkcjonariusz pełniący służbę na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych

komórkach organizacyjnych albo przewidywany do takiej służby może być poddany testowi

sprawności fizycznej, badaniu psychologicznemu lub badaniu psychofizjologicznemu,

mającym na celu sprawdzenie jego przydatności i predyspozycji do służby na tych stanowiskach

lub w tych komórkach organizacyjnych.

2.

Przeprowadzenie testu i badań, o których mowa w ust. 1, w stosunku do funkcjonariuszy

pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby w

1)

Komendzie Głównej Straży Granicznej zarządza Komendant Główny Straży Granicznej;

2)

oddziale Straży Granicznej albo ośrodku szkolenia Straży Granicznej zarządza komendant

tego oddziału albo ośrodka szkolenia.

3.

Testami lub badaniami, o których mowa w ust. 1, mogą być, na zarządzenie Komendanta

Głównego Straży Granicznej, objęci również funkcjonariusze kwalifikowani do skierowania

na określone szkolenia, w tym do szkoły podoficerskiej, szkoły chorążych lub na przeszkolenie

specjalistyczne, o którym mowa w art. 55 ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb, warunki i właściwość komórek organizacyjnych do przeprowadzania testu sprawności

fizycznej, badania psychologicznego i badania psychofizjologicznego mających na celu

sprawdzenie przydatności i predyspozycji funkcjonariusza do służby na określonych

stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach organizacyjnych, albo odbycia

szkolenia,

2)

tryb, warunki i właściwość komórek organizacyjnych do przeprowadzania badań psychofizjologicznych,

o których mowa w art. 31 ust. 1a pkt 5 i art. 44 ust. 3,

3)

stanowiska służbowe oraz komórki organizacyjne, w których funkcjonariusze mogą być

poddani badaniom i testom, o których mowa w ust. 1

- uwzględniając zakres i ramową metodykę przeprowadzania badań i testów, w zależności

od celu badania lub testu, a także terminy ich przeprowadzania, w przypadku gdy badania

lub testy mają charakter okresowy.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych przez uczestnictwo w zajęciach z wychowania fizycznego

lub zajęciach sportowych organizowanych przez jednostki organizacyjne Straży Granicznej.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej funkcjonariuszy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres,

szczegółowe warunki, tryb i terminy przeprowadzania testu sprawności fizycznej oraz

szczegółowy sposób oceniania testu, przypadki, w jakich można zwolnić funkcjonariusza

z testu, a także przełożonych właściwych w tych sprawach, uwzględniając charakter

służby w Straży Granicznej oraz okoliczności uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza

z testu.

4.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, rodzaje zajęć z

zakresu wychowania fizycznego lub zajęć sportowych realizowanych w jednostkach organizacyjnych

Straży Granicznej oraz zadania jednostek w tym zakresie, mając na względzie charakter

służby w Straży Granicznej oraz właściwe przygotowanie funkcjonariuszy do testu sprawności

fizycznej.

5.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, wymagania, jakie

powinny spełniać osoby prowadzące zajęcia, mając na uwadze utrzymanie sprawności fizycznej

funkcjonariuszy zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, uwzględniając

charakter służby w Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

który wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej;

2)

art. 5 ust. 9a i 9b oraz art. 7 ustawy wymienionej w art. 15 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 32, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

1.

Funkcjonariusz może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego

pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej lub innej miejscowości

z urzędu lub na własną prośbę.

2.

Funkcjonariusz może być delegowany do czasowego pełnienia służby

1)

na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w ramach wykonywania

zadań określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej lub umowach międzynarodowych

wiążących Rzeczpospolitą Polską;

2)

na terytorium państw nienależących do Unii Europejskiej w ramach wykonywania zadań

określonych w umowach międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską, za jego pisemną

zgodą.

3.

Delegowanie, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2 pkt 1, nie może przekraczać 6 miesięcy.

W okresie 2 lat od przeniesienia do pełnienia służby albo od zakończenia delegowania

do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej lub

innej miejscowości, funkcjonariusz może być, po raz kolejny, przeniesiony do pełnienia

służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

Straży Granicznej albo innej miejscowości, tylko za jego pisemną zgodą.

4.

Do przenoszenia lub delegowania funkcjonariusza właściwi są

1)

Komendant Główny Straży Granicznej

a)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej w ramach wykonywania zadań,

o których mowa w ust. 2 pkt 1, w przypadku gdy zadania te wykonują funkcjonariusze

pełniący służbę w Komendzie Głównej Straży Granicznej, funkcjonariusze więcej niż

jednego oddziału Straży Granicznej lub gdy Komendant Główny Straży Granicznej tak

zdecyduje,

c)

na terytorium państw nienależących do Unii Europejskiej w ramach wykonywania zadań,

o których mowa w ust. 2 pkt 2;

2)

komendant oddziału Straży Granicznej

a)

w ramach terytorialnego zasięgu działania oddziału Straży Granicznej,

b)

na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej w ramach wykonywania zadań,

o których mowa w ust. 2 pkt 1, w przypadku gdy zadania te wykonują podlegli mu funkcjonariusze.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, należności

i świadczenia przysługujące funkcjonariuszom delegowanym do pełnienia służby poza

granicami państwa, uwzględniając

1)

charakter lub zakres zadań wykonywanych przez funkcjonariusza;

2)

rodzaje, warunki przyznawania oraz wysokość dodatkowych świadczeń związanych z delegowaniem;

3)

możliwość ograniczenia w całości albo w części należności przysługujących funkcjonariuszowi

z tytułu odbywania zagranicznych podróży służbowych w przypadku otrzymywania ze źródła

zagranicznego wynagrodzenia lub innych świadczeń bądź należności przeznaczonych na

pokrycie kosztów delegowania;

4)

szczegółowe prawa i obowiązki delegowanego, w tym wymóg zapewnienia po zakończeniu

delegowania warunków służby co najmniej równorzędnych do istniejących przed delegowaniem;

5)

tryb postępowania i właściwość przełożonych w tych sprawach, w szczególności w zakresie

wnioskowania o delegowanie, odwołania z delegowania, a także wypłaty należności przysługujących

delegowanemu, oraz podmioty zagraniczne, które mogą inicjować postępowanie w tych

sprawach.

6.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno uzależnić zakres uprawnień delegowanego

od charakteru lub rodzaju wykonywanych zadań, czasu trwania delegowania, warunków

bytowych i kosztów związanych z delegowaniem oraz zakresu uprawnień i świadczeń przyznanych

przez podmiot zagraniczny.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej,

o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm., przez funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 2 oraz w art. 147e ust. 1, w związku

z urazami nabytymi podczas wykonywania zadań poza granicami państwa oraz sposób i

tryb finansowania ponoszonych kosztów, uwzględniając zasady wydatkowania środków publicznych.

1.

Funkcjonariusza można skierować do wykonywania zadań służbowych polegających na udzielaniu

pomocy Policji, o których mowa w art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm..

2.

W przypadku gdy skierowanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wykonywanie zadań służbowych

w innej miejscowości niż miejscowość pełnienia służby lub poza terytorialnym zasięgiem

działania jednostki organizacyjnej Straży Granicznej, w której funkcjonariusz pełni

służbę, skierowanie następuje na okres nie dłuższy niż 3 miesiące w roku kalendarzowym.

3.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie polecenia Komendanta Głównego

Straży Granicznej, komendanta oddziału Straży Granicznej albo komendanta ośrodka szkolenia

Straży Granicznej. W przypadku wydania polecenia w formie ustnej funkcjonariusz otrzymuje

potwierdzenie tego polecenia na piśmie nie później niż w ciągu 3 dni od dnia jego

wydania.

4.

Funkcjonariuszowi skierowanemu do wykonywania zadań służbowych w innej miejscowości

niż miejscowość pełnienia służby przysługują należności z tytułu podróży służbowych.

1.

Funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku

na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. W okresie tym funkcjonariuszowi przysługuje

uposażenie stosownie do powierzonego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego.

2.

Funkcjonariusza można oddelegować do wykonywania pracy poza Strażą Graniczną.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń przysługujących

funkcjonariuszowi w czasie oddelegowania, uwzględniając charakter zadań służbowych

wykonywanych poza Strażą Graniczną, do których funkcjonariusz może być oddelegowany,

podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza, sposób

wyrażania przez niego zgody na oddelegowanie, tryb postępowania w przypadku zmiany

warunków oddelegowania, uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza, w szczególności w

zakresie ustalania i wypłaty uposażenia oraz prawa do urlopu, a także tryb i sposób

odwołania funkcjonariusza z oddelegowania.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko;

5)

upływu okresu jednego roku pozostawania w dyspozycji, gdy nie ma możliwości mianowania

go na równorzędne stanowisko służbowe.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

(uchylony).

1

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3

miesiące w razie jego tymczasowego aresztowania lub wszczęcia przeciwko niemu postępowania

karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe umyślne. Jeżeli okres tymczasowego aresztowania jest dłuższy niż 3 miesiące,

zawieszenie ulega z mocy prawa przedłużeniu do czasu zakończenia tymczasowego aresztowania.

2

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne, ścigane z oskarżenia

publicznego albo przestępstwo skarbowe nieumyślne lub postępowania dyscyplinarnego,

jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie

dłuższy niż 3 miesiące.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

3a.

Wniesienie odwołania od decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub o jego

przedłużeniu nie wstrzymuje wykonania tych decyzji.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania

funkcjonariuszy w czynnościach służbowych, uwzględniając przełożonych właściwych do

zawieszania funkcjonariuszy w czynnościach służbowych, sposób wnoszenia odwołań oraz

terminy ich rozpatrywania.

1.

Funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej,

podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w celu określenia stanu zdrowia

oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych

schorzeń ze służbą.

2.

Funkcjonariusz obowiązany jest poddać się badaniom zleconym przez komisję, w tym również

badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym, a gdy zachodzi potrzeba -

obserwacji w zakładzie opieki zdrowotnej.

3.

Funkcjonariusz może być poddany badaniom psychofizjologicznym w związku z postępowaniem

prowadzonym w sprawach, o których mowa w art. 1 ust. 2a.

4.

W sprawach skierowania funkcjonariusza na badanie psychofizjologiczne w przypadku,

o którym mowa w ust. 3, jest właściwy Komendant Główny Straży Granicznej.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego

lub przestępstwo skarbowe umyślne;

5)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach;

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne

niż określone w ust. 1 pkt 4;

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego;

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych

w art. 42 ust. 2;

7)

rozformowania jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub

zmniejszenia jej stanu etatowego, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki

lub na niższe stanowisko nie jest możliwe;

8)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

9)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badanie lub obserwację w zakładzie

opieki zdrowotnej, wyznaczone zgodnie z art. 44 ust. 2, chyba że skierowanie do komisji

nastąpiło na prośbę funkcjonariusza;

10

popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie

czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawanie w służbie;

11

upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny

będące podstawą zawieszenia;

12

osiągnięcia wieku

a)

w korpusie szeregowych, podoficerów i chorążych - 55 lat,

b)

w korpusie oficerów

-

do stopnia pułkownika Straży Granicznej (komandora Straży Granicznej) - 58 lat,

-

w stopniu generała brygady Straży Granicznej i generała dywizji Straży Granicznej

(kontradmirała Straży Granicznej i wiceadmirała Straży Granicznej) - 60 lat.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

3a

W przypadku wszczęcia lub prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza,

o którym mowa w ust. 3, zwolnienie ze służby następuje w terminie do 6 miesięcy od

dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 7 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki organizacyjnej, jej rozformowania lub zmniejszenia stanu etatowego.

5.

Zwolnienie funkcjonariusza przeniesionego do dyspozycji, w przypadku określonym w

art. 42 ust. 2 pkt 5, w razie niewyrażenia przez funkcjonariusza zgody na przeniesienie

na niższe stanowisko służbowe następuje po upływie 6 miesięcy.

1.

Stosunek służbowy wygasa w przypadku

1)

śmierci funkcjonariusza;

2)

stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2.

Rozkaz personalny o wygaśnięciu stosunku służbowego wydaje się na podstawie skróconego

aktu zgonu albo ostatecznej decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych o stwierdzeniu

zaginięcia funkcjonariusza.

Przepisów art. 45 ust. 3 i 3a nie stosuje się do funkcjonariusza pełniącego służbę

w czasie wojny.

Przepisy

1)

art. 119 ust. 1 pkt 1 i art. 120 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 2,

2)

art. 123 ust. 1 pkt 1 i art. 124 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 3,

3)

art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 4,

4)

art. 80 ustawy, o której mowa w art. 12,

5)

art. 106 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 15,

6)

art. 134 ust. 1 pkt 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 17,

7)

art. 99 ust. 1 pkt 1 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 18,

8)

art. 100 ust. 1 pkt 1 i art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 24,

9)

art. 94 ust. 1 pkt 1 i art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 25,

10)

art. 209 ust. 1 pkt 1 i art. 211 ustawy, o której mowa w art. 33

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do wysokości zasiłków pogrzebowych

przysługujących po osobach, których śmierć nastąpiła po dniu 28 lutego 2011 r.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej

z powodu jej niezgodności z prawem stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko

równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony funkcjonariusz w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi

pisemnie gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu.

Przepis art. 45 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu się do

służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

4

Funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Świadczenie

pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia przez funkcjonariusza wniosku

w tej sprawie wraz z dokumentem potwierdzającym fakt przywrócenia do służby.

5

Okres, za który funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do

okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, nagrody

rocznej, a także do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art.

35 ust. 2, art. 74 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 2, art. 115 ust. 1 i art. 119 ust. 1.

Okresu pozostawania poza służbą, za który funkcjonariuszowi nie przysługuje świadczenie

pieniężne, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od

nieprzerwanego jej biegu.

1.

Funkcjonariusza zwolnionego ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 10 i 11, na

jego wniosek złożony w terminie 7 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania

karnego lub postępowania karnego skarbowego, przywraca się do służby, jeżeli prowadzone

przeciwko niemu postępowanie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym

albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego.

2.

Do funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 46 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 16, art. 21, art. 29, art. 41 i art. 42, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 2, art. 3, art. 4, art. 12, art. 15, art. 17, art. 18, art. 24, art. 25, art.

33 i art. 46, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2011 r.;

3)

art. 28, art. 36 i art. 37, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2011 r.;

4)

art. 5 pkt 1 lit. b i art. 26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 i ust.

2 pkt 1 i 3-7 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby

z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 i 4 i ust.

2 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 1 miesiąca od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2a.

Do okresów choroby stanowiących przyczynę zaprzestania służby, o których mowa w ust.

1 i 2, wlicza się poprzednie okresy choroby stanowiące przyczynę zaprzestania służby,

jeżeli przerwa między kolejnymi okresami nie przekraczała 60 dni.

2b.

Wykonanie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ulega wstrzymaniu

1)

do dnia następującego po ostatnim dniu choroby, nie dłużej jednak niż do dnia następującego

po upływie 12 miesięcy, jeżeli zwolnienie następuje na podstawie, o której mowa w

ust. 1;

2)

do dnia następującego po upływie 1 miesiąca, jeżeli zwolnienie następuje na podstawie,

o której mowa w ust. 2, chyba że funkcjonariusz wyrazi pisemną zgodę na zwolnienie

w terminie wcześniejszym.

3.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 może nastąpić

po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy Straży Granicznej.

1.

Funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego

zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 45 ust. 1 pkt 3 i 4,

ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 7 oraz ust. 3.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt

5 i 7, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego.

3.

Funkcjonariuszowi-kobiecie zwolnionej na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 i 7 w czasie

urlopu wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenia pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Funkcjonariuszy zwalniają ze służby właściwi przełożeni z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej zwalnia ze służby funkcjonariuszy

1)

posiadających stopnie oficerskie;

2)

którym wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby;

3)

w przypadkach określonych w art. 45 ust. 2 pkt 5.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na

swój wniosek opinię o służbie.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego

przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, a także tryb

wydawania i dokonywania sprostowań świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, uwzględniając przełożonych właściwych w sprawach świadectw służby i opinii

o służbie, informacje, które zamieszczane są w świadectwie służby na życzenie funkcjonariusza,

oraz wzór formularza świadectwa służby.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia

przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy,

sposób prowadzenia akt osobowych oraz wzory dokumentów w tych sprawach w zakresie

nieuregulowanym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy. Zarządzenie powinno

określić sposób zakładania akt osobowych funkcjonariuszy, rodzaje gromadzonych w nich

dokumentów oraz sposób ich ewidencjonowania.

W Straży Granicznej obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe

1)

korpus szeregowych

a)

szeregowy Straży Granicznej (marynarz Straży Granicznej),

b)

starszy szeregowy Straży Granicznej (starszy marynarz Straży Granicznej);

2)

korpus podoficerów

a)

kapral Straży Granicznej (mat Straży Granicznej),

b)

plutonowy Straży Granicznej (bosmanmat Straży Granicznej),

c)

sierżant Straży Granicznej (bosman Straży Granicznej),

d)

starszy sierżant Straży Granicznej (starszy bosman Straży Granicznej),

e)

sierżant sztabowy Straży Granicznej (bosman sztabowy Straży Granicznej);

3)

korpus chorążych

a)

młodszy chorąży Straży Granicznej,

b)

chorąży Straży Granicznej,

c)

starszy chorąży Straży Granicznej,

d)

chorąży sztabowy Straży Granicznej,

e)

starszy chorąży sztabowy Straży Granicznej;

4)

korpus oficerów

a)

podporucznik Straży Granicznej,

b)

porucznik Straży Granicznej,

c)

kapitan Straży Granicznej,

d)

major Straży Granicznej (komandor podporucznik Straży Granicznej),

e)

podpułkownik Straży Granicznej (komandor porucznik Straży Granicznej),

f)

pułkownik Straży Granicznej (komandor Straży Granicznej),

g)

generał brygady Straży Granicznej (kontradmirał Straży Granicznej),

h)

generał dywizji Straży Granicznej (wiceadmirał Straży Granicznej).

1.

Na stopień szeregowego Straży Granicznej mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania

na stanowisko służbowe.

2.

Na stopnie szeregowych Straży Granicznej oraz na stopnie podoficerskie Straży Granicznej

mianują przełożeni posiadający uprawnienia w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

1.

Na stopnie chorążych Straży Granicznej mianuje Komendant Główny Straży Granicznej.

2.

Na pierwszy stopień oficerski Straży Granicznej oraz na stopień generała Straży Granicznej

mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie Straży Granicznej mianuje minister właściwy

do spraw wewnętrznych.

1.

Mianowanie na stopnie podoficerskie Straży Granicznej lub na stopnie chorążych Straży

Granicznej jest uzależnione od pozytywnej opinii służbowej i zajmowanego stanowiska

służbowego, a ponadto na pierwszy stopień

1)

podoficera - od ukończenia szkoły podoficerskiej;

2)

chorążego - od ukończenia szkoły chorążych.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień podoficerski

Straży Granicznej lub na stopień chorążego Straży Granicznej funkcjonariusza, mimo

niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2.

1.

Na pierwszy stopień oficerski Straży Granicznej może być mianowany funkcjonariusz,

który posiada wykształcenie wyższe i odbył przeszkolenie specjalistyczne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje,

zakres oraz sposób prowadzenia przeszkolenia specjalistycznego, o którym mowa w ust.

1. Rozporządzenie powinno określić formy, w jakich prowadzone jest przeszkolenie,

sposób składania egzaminu, a także jednostki organizacyjne prowadzące przeszkolenie.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz w zależności od opinii służbowej.

Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w stopniu

-

kaprala Straży Granicznej (mata Straży Granicznej) - 1 roku,

-

plutonowego Straży Granicznej (bosmanmata Straży Granicznej) - 2 lat,

-

sierżanta Straży Granicznej (bosmana Straży Granicznej) - 2 lat,

-

starszego sierżanta Straży Granicznej (starszego bosmana Straży Granicznej) - 2 lat,

-

młodszego chorążego Straży Granicznej - 3 lat,

-

chorążego Straży Granicznej - 3 lat,

-

starszego chorążego Straży Granicznej - 3 lat,

-

chorążego sztabowego Straży Granicznej - 4 lat,

-

podporucznika Straży Granicznej - 3 lat,

-

porucznika Straży Granicznej - 4 lat,

-

kapitana Straży Granicznej - 4 lat,

-

majora Straży Granicznej (komandora podporucznika Straży Granicznej) - 3 lat,

-

podpułkownika Straży Granicznej (komandora porucznika Straży Granicznej) - 4 lat.

1

W przypadkach zasługujących na szczególne wyróżnienie funkcjonariusza posiadającego

pozytywną opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętności do

pełnienia służby można mianować na wyższy stopień przed upływem okresów ustalonych

w art. 56.

2.

Funkcjonariusza zwalnianego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za

szczególne zasługi w ochronie granicy państwowej.

1.

Stopnie podoficerów, chorążych, oficerów i generałów są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 52 i 53, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby;

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 52 i 53 następuje w razie

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

O obniżeniu lub utracie stopnia w przypadkach określonych w ustawie orzeka organ właściwy

do mianowania na ten stopień, z tym że o utracie stopnia podporucznika orzeka minister

właściwy do spraw wewnętrznych, a o utracie stopnia generała - Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego orzeczenia pozbawienia praw publicznych albo

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku

motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo

3)

decyzji, na której podstawie nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

O przywróceniu stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu

stopnia podporucznika Straży Granicznej orzeka minister właściwy do spraw wewnętrznych;

stopień generała Straży Granicznej przywraca Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na

wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień policyjny, Urzędu Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służby Więziennej mianuje się na stopień obowiązujący w Straży Granicznej, równorzędny

z posiadanym stopniem.

1a.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy można mianować na stopień

obowiązujący w Straży Granicznej, równorzędny z posiadanym stopniem, jeżeli osoba

ta wykazuje kwalifikacje i umiejętności szczególnie przydatne do pełnienia służby

w Straży Granicznej.

2

Mianowanie osoby posiadającej stopień wojskowy, policyjny, Urzędu Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służby Więziennej może być uzależnione od odbycia szkolenia wymaganego w Straży

Granicznej do mianowania na dany stopień.

3.

Mianowania osoby posiadającej stopień, o którym mowa w ust. 1 i 1a, na stopień obowiązujący

w Straży Granicznej dokonuje

1)

w korpusie oficerów - Komendant Główny Straży Granicznej;

2)

w korpusach szeregowych, podoficerów i chorążych - właściwi przełożeni, o których

mowa w art. 36 ust. 1.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, równorzędność stopni, o których mowa

w ust. 1 i 1a, uwzględniając obowiązujące w tym zakresie rozwiązania.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb mianowania funkcjonariuszy na stopnie, uwzględniając podmioty właściwe do składania

wniosków oraz do mianowania na określone stopnie, terminy dokonywania mianowań, wzór

wniosku o mianowanie, kwalifikacje i umiejętności szczególnie przydatne do pełnienia

służby w Straży Granicznej uzasadniające możliwość mianowania na równorzędny stopień

obowiązujący w Straży Granicznej osoby przyjmowanej do służby i posiadającej stopień

wojskowy, a także sposób ogłaszania o utracie stopnia w przypadkach określonych w

art. 58 ust. 3.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Funkcjonariusz obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub innego polecenia, jeśli

wykonanie rozkazu lub innego polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub innego polecenia, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusz

powinien w formie pisemnej zameldować Komendantowi Głównemu Straży Granicznej z pominięciem

drogi służbowej.

1.

Przełożony funkcjonariusza niebędącego w stanie wykonać w wyznaczonym terminie lub

zakresie polecenia sądu lub prokuratora, o którym mowa w art. 9 ust. 1, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W wypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie na żądanie sądu lub prokuratora przełożony funkcjonariusza wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatnie umundurowanie.

2.

Funkcjonariusze noszą umundurowanie typu wojskowego.

3.

Funkcjonariusze noszą ordery, odznaczenia i odznaki według zasad obowiązujących w

Wojsku Polskim.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Rozporządzenie powinno określić

podstawę obliczania równoważnika pieniężnego, przedmioty, za które równoważnik ten

przysługuje, przypadki, w których równoważnik nie przysługuje lub w których wypłata

równoważnika jest zawieszana, warunki zwrotu i termin wypłaty równoważnika oraz podmioty

właściwe w tych sprawach.

5.

Funkcjonariusz mianowany na okres służby przygotowawczej zwraca w przypadku zwolnienia

go ze służby umundurowanie, którego okres zużycia nie upłynął, lub odpowiednią część

równoważnika pieniężnego.

6.

Funkcjonariusz w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego umundurowania

i wyposażenia.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej określa przypadki, w których funkcjonariusz w czasie

wykonywania obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia umundurowania.

8.

Komendant Główny Straży Granicznej może określić, w drodze zarządzenia, normy umundurowania

specjalistycznego dostosowanego do warunków pełnienia służby.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory, normy

oraz zasady noszenia umundurowania, a także wzory oznak i emblematów, uwzględniając

rodzaj noszonego przez funkcjonariusza umundurowania, opis poszczególnych części umundurowania

oraz sposób noszenia emblematów, odznaki, oznak i symbolu oraz przypadki, w których

funkcjonariusz obowiązany jest zwrócić przedmioty umundurowania lub ich równowartość.

10.

Komendant Główny Straży Granicznej może określić, w drodze zarządzenia, przypadki

uzasadnione szczególnymi warunkami służby, w jakich można przydzielić dodatkowe przedmioty

umundurowania, a także normy należności tych przedmiotów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 41, art. 44 ust. 3 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

1.

Przy wykonywaniu czynności służbowych nieumundurowany funkcjonariusz obowiązany jest

na żądanie obywatela okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany

miał możliwość odczytać i zanotować numer legitymacji i organ, który ją wydał, oraz

nazwisko funkcjonariusza.

2.

Funkcjonariusz przy wykonywaniu czynności administracyjno-porządkowych jest obowiązany

okazać na żądanie legitymację służbową lub znak identyfikacyjny w sposób umożliwiający

odczytanie i zanotowanie danych w nim zawartych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

i wzory legitymacji służbowych, znaków identyfikacyjnych oraz innych dokumentów służbowych

funkcjonariuszy, szczegółowy sposób posługiwania się nimi i dokonywania w nich zmian

oraz podmioty właściwe do ich wydawania. Rozporządzenie powinno określić wzory dokumentów

oraz znaków identyfikacyjnych w sposób umożliwiający odczytanie i odnotowanie przez

osobę zainteresowaną danych w nim zawartych.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia przełożonego podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznych.

2.

Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych, działających poza służbą.

4.

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Funkcjonariusz jest obowiązany powiadomić bezpośredniego przełożonego o zamiarze wyjazdu

za granicę. Jeżeli wyjazd jest planowany na więcej niż 3 dni, powiadomienie następuje

w formie pisemnej.

(uchylony).

Funkcjonariusz w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli

postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z

wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu

wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa

albo wyrokiem uniewinniającym.

2.

Koszty w wysokości odpowiadającej określonemu w odrębnych przepisach wynagrodzeniu

jednego obrońcy zwraca się ze środków Straży Granicznej.

1.

Funkcjonariusze mogą zrzeszać się w związku zawodowym funkcjonariuszy Straży Granicznej.

2.

Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio z zastrzeżeniem, że w Straży Granicznej może działać tylko

jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku.

3.

Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego funkcjonariuszy Straży Granicznej

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Komendantem Głównym Straży Granicznej

określi statut tego związku zarejestrowany w sądzie.

Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł

szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych dla funkcjonariuszy

policji. W razie śmierci funkcjonariusza w związku ze służbą, odszkodowanie otrzymują

pozostali po nim członkowie rodziny.

1.

Funkcjonariusz po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury policyjnej.

2.

Funkcjonariuszom służby stałej pełniącym służbę w strażnicach, granicznych placówkach kontrolnych

3.

Funkcjonariusz, który stał się inwalidą, jest uprawniony do policyjnej renty inwalidzkiej.

4.

Członkowie rodzin po zmarłych funkcjonariuszach Straży Granicznej są uprawnieni do

renty rodzinnej.

5

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-4 normują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

1.

Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby kandydackiej po dniu

31 grudnia 2002 r.;

3)

uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe oraz dodatkowe

wynagrodzenie wypłacone na podstawie art. 116, odpowiednio przeliczone zgodnie z art.

110 ustawy, o której mowa w ust. 1 - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm..

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury

z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

ustaleniu funkcjonariuszowi prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

1.

Jednostki organizacyjne Straży Granicznej oraz funkcjonariusze otrzymują uzbrojenie

oraz wyposażenie, w tym wyposażenie specjalne, niezbędne do wykonywania przez funkcjonariuszy

czynności służbowych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, uzbrojenie

Straży Granicznej, uwzględniając także inne niż broń palna rodzaje uzbrojenia oraz

konieczność zapewnienia skutecznego wykonywania przez funkcjonariuszy czynności służbowych.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, normy należności

uzbrojenia zespołowego i indywidualnego, warunki jego przyznawania i użytkowania,

a także normy wyposażenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie, oraz normy wyżywienia, uwzględniając

rodzaj pełnionej służby oraz szczególne warunki jej pełnienia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki otrzymywania i wysokość

równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie, uwzględniając warunki otrzymywania,

rodzaje oraz stawki zasadniczych i dodatkowych norm wyżywienia oraz napojów, a także

podstawy obliczania wysokości równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo przejazdu na koszt właściwego

organu Straży Granicznej środkami publicznego transportu zbiorowego raz w roku, do

jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przejazdu na koszt organu, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając warunki i sposób

rozliczania kosztów przejazdu oraz rodzaje środków transportu, którymi ma być dokonywany

przejazd.

3.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznawania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego, uwzględniając tryb wypłaty

równoważnika w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu, w tym ustalania jego

wysokości, oraz przypadki, kiedy równoważnik nie przysługuje.

5.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 3, nie przysługuje funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,

na podstawie odrębnych przepisów.

6.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne

i bytowe.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje świadczeń, o

których mowa w ust. 6, uwzględniając zakres podmiotowy świadczeń socjalnych, warunki

korzystania z tych świadczeń, sposób ich realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych

- ich wysokość, sposób obliczania, terminy rozliczeń oraz wypłaty.

(uchylony).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5-56,

oraz art. 77 i art. 78, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.

(uchylony).

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

77 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 25 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się osobami całkowicie niezdolnymi do pracy przed osiągnięciem wieku określonego

w pkt 1.

Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę w szczególnym charakterze, w

rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do funkcjonariuszy-mężczyzn w zakresie, w jakim pracownicy

mogą korzystać ze szczególnych uprawnień przewidzianych dla pracownic. Jeżeli oboje

rodzice lub opiekunowie są zatrudnieni, z uprawnień może korzystać tylko jedno z nich.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej z

dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i

wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Funkcjonariuszowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a

jeżeli pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia okres służby

wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa

pracy.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających

ze stosunku służbowego funkcjonariuszy oraz tryb postępowania w tych sprawach, uwzględniając

rodzaje i zakres spraw osobowych podległych poszczególnym organom i jednostkom Straży

Granicznej oraz sposób postępowania w sprawach związanych z nawiązaniem i rozwiązaniem

stosunku służbowego, a także jego zmianą;

2)

szczegółowy zakres obowiązków funkcjonariuszy wynikający ze stosunku służbowego oraz

podstawy, zakres i tryb udzielania funkcjonariuszom zwolnień od zajęć służbowych,

uwzględniając rodzaje zdarzeń dotyczących osoby funkcjonariusza, o których, ze względu

na ich wpływ na treść stosunku służbowego, funkcjonariusz obowiązany jest poinformować

właściwego przełożonego, oraz sposób postępowania w tych przypadkach, okoliczności

usprawiedliwiające nieobecność w służbie i sposób jej usprawiedliwiania, okoliczności

uzasadniające udzielanie zwolnień od zajęć służbowych, warunki udzielania zwolnień,

okresy, na które zwolnienia mogą być udzielone, i właściwość przełożonych w tym zakresie,

a także częstotliwość przeprowadzania badań lekarskich funkcjonariuszy.

2.

Sposób pełnienia służby określają zarządzenia, regulaminy i rozkazy Komendanta Głównego

Straży Granicznej.

1.

Funkcjonariuszom przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 30 dni kalendarzowych, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy.

2.

Funkcjonariusz uzyskuje prawo do pierwszego urlopu po roku służby.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może

być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu spowodowanych

odwołaniem, według zasad ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach

przeniesienia lub delegowania, jak również innych poniesionych kosztów.

2a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zwrotu

kosztów przejazdu i innych poniesionych kosztów przysługujących funkcjonariuszowi

w razie odwołania z urlopu, z uwzględnieniem norm określonych dla przenoszonych lub

delegowanych funkcjonariuszy, udokumentowanych opłat dokonanych przez funkcjonariusza,

a które nie zostały wykorzystane w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłat

dokonanych na członków rodziny, o których mowa w art. 81, jeżeli odwołanie funkcjonariusza

z urlopu spowodowało także ich powrót.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody przełożonego.

4.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu

tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

płatne urlopy dodatkowe dla funkcjonariuszy w wymiarze do 15 dni kalendarzowych rocznie,

uwzględniając pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych

dla zdrowia albo osiągnięcie określonego wieku lub stażu służby, albo szczególne właściwości

służby.

Funkcjonariuszowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego,

a także urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznawania funkcjonariuszom urlopów, tryb postępowania w tych sprawach oraz wymiar

urlopów, o których mowa w art. 88 i 89, uwzględniając okres służby, wiek funkcjonariuszy,

przypadki warunków szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie

szkodliwości wpływające na wymiar urlopu dodatkowego.

1.

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

pochwała w rozkazie;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

krótkoterminowy urlop;

5)

przyznanie odznaki resortowej;

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego;

7)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

8)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb udzielania wyróżnień funkcjonariuszom, uwzględniając podmioty właściwe w tych

sprawach, sposób i terminy przyznawania wyróżnień, okoliczności, w których wyróżnienia

nie mogą być przyznawane, oraz wzory dokumentów w tych sprawach.

1.

Funkcjonariusze oraz pracownicy Straży Granicznej są obowiązani złożyć oświadczenie

o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową

przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie

oraz na żądanie Komendanta Głównego Straży Granicznej, właściwych komendantów oddziałów

lub komendantów ośrodków szkolenia Straży Granicznej.

2.

Oświadczenie o stanie majątkowym powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości

uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, uczestnictwie

w spółkach cywilnych lub spółkach prawa handlowego, posiadanych udziałach lub akcjach

w tych spółkach, mieniu nabytym od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej,

gminy lub związku międzygminnego, które podlegało zbyciu w drodze przetargu, mieniu

ruchomym, innych prawach majątkowych oraz o zobowiązaniach pieniężnych. Oświadczenie

to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz

pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub w spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji

w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej.

3.

Oświadczenie o stanie majątkowym coroczne składa się do dnia 31 marca według stanu

na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

4.

Prawo wglądu do złożonych oświadczeń o stanie majątkowym mają: Komendant Główny Straży

Granicznej, właściwi komendanci oddziałów lub ośrodków szkolenia Straży Granicznej

oraz osoby przez nich pisemnie upoważnione w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

analizy oświadczeń.

5

Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym, z zastrzeżeniem ust. 6, stanowią

tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych

o klauzuli tajności „zastrzeżone” określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

Oświadczenie przechowuje się przez okres 10 lat.

6.

Oświadczenie o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Straży Granicznej

są publikowane bez ich zgody na właściwych stronach Biuletynu Informacji Publicznej,

z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca urodzenia, numerów PESEL i NIP, miejsca

zamieszkania i położenia nieruchomości.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób analizy ich zgodności ze stanem

faktycznym, a także wzór oświadczenia o stanie majątkowym wraz z objaśnieniami co

do miejsca i terminu jego składania oraz pouczeniem o odpowiedzialności za podanie

informacji niezgodnych ze stanem faktycznym oraz tryb publikowania oświadczeń, o których

mowa w ust. 6, uwzględniając zakres danych objętych oświadczeniem, o którym mowa w

ust. 1 i 2.

Funkcjonariusze oraz pracownicy Straży Granicznej są obowiązani poinformować przełożonego

właściwego w sprawach osobowych o podjęciu przez małżonka lub osoby pozostające we

wspólnym gospodarstwie domowym zatrudnienia lub innych czynności zarobkowych w podmiotach

świadczących usługi detektywistyczne lub usługi w zakresie ochrony osób i mienia,

objęciu w nich akcji lub udziałów lub podjęciu działalności gospodarczej w tym zakresie,

a także o fakcie bycia wykonawcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm. na rzecz organów i jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o

wystąpieniu takiej sytuacji.

Funkcjonariusz Straży Granicznej zwolniony ze służby, którego zakres obowiązków służbowych

obejmował czynności związane z przygotowaniem lub przeprowadzaniem postępowań o udzielenie

zamówienia publicznego, nie może bez pisemnej zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej

przed upływem 3 lat od dnia zwolnienia ze służby być zatrudniony lub wykonywać innych

zajęć u przedsiębiorcy, który ubiegał się o udzielenie przez Straż Graniczną zamówienia

publicznego.

Funkcjonariusz Straży Granicznej zwolniony ze służby nie może wykorzystywać informacji

uzyskanych w związku z wykonywaniem czynności służbowych w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub osobistej, albo w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innych zajęć

u przedsiębiorcy.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

1a.

Jeżeli w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

nie ma możliwości zrealizowania prawa, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może

otrzymać tymczasową kwaterę na okres pełnienia służby w tej miejscowości.

2.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

3.

Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, od której granic

administracyjnych najkrótsza odległość drogą publiczną do granic administracyjnych

miejscowości pełnienia służby nie przekracza 30 km.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia;

3)

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo niezdolność do pracy, albo inne okoliczności są niezdolni

do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz

osoby przysposabiające.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji

ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku

ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej,

stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwalniane przez osoby, które

decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych.

2.

Na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia mieszkalne

w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie

zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na cele służbowe.

3-5.

(uchylone).

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów

odrębnych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki przyznawania i zwracania

równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając osoby uprawnione do jego otrzymania,

wysokość równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, podmioty właściwe do jego przyznania

i wypłaty lub odmowy przyznania oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu

uprawnień do jego otrzymania.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie

jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki przyznawania

i zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając osoby

uprawnione do jego otrzymania, wysokość równoważnika, wzory wymaganych dokumentów,

podmioty właściwe do jego przyznania i wypłaty lub odmowy przyznania oraz sposób postępowania

w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.

1.

Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca

pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w

wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusami.

2.

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

tryb oraz terminy zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności

ich wysokość w odniesieniu do cen biletów za przejazd koleją lub autobusami oraz wzory

wymaganych dokumentów, podmioty właściwe do wypłaty oraz odmowy przyznania zwrotu

kosztów dojazdu, a także sposób dokumentowania poniesionych kosztów.

1.

Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej lub towarzystwie budownictwa społecznego albo domu jednorodzinnego lub

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi w przypadku

1)

jej wypłaty jako nienależnego świadczenia;

2)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby, jeżeli nie nabył

uprawnień do emerytury policyjnej albo policyjnej renty inwalidzkiej lub prawa do

świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń emerytalnych i rentowych;

3)

skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem

czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo

za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

3.

Do służby, o której mowa w ust. 2 pkt 2, zalicza się również okresy służby oraz okresy

równorzędne ze służbą w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz

ich rodzin.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

oraz warunki przyznawania i cofania pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, sposób

ustalania jej wysokości oraz kwoty podlegającej zwrotowi, podmioty właściwe w tych

sprawach, uwzględniając rodzaje wymaganych dokumentów oraz przypadki uzasadniające

obniżenie kwoty podlegającej zwrotowi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 98;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt

2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 100 ust. 3.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w

art. 94 ust. 1, jeżeli

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część bez

zgody właściwego podmiotu;

2)

używa lokalu w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje

obowiązki, dopuszczając do powstania szkód albo niszczy urządzenia przeznaczone do

wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali;

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej trzech pełnych okresów płatności, pomimo pisemnego zawiadomienia

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 98 ust. 1;

6)

nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego

lokalu;

7)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu;

8)

przysługuje jemu lub jego małżonkowi tytuł prawny do innego lokalu, o którym mowa

w art. 94 ust. 1; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z

zajmowanych lokali;

9)

w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on lub jego małżonek uzyskali

inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej

przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia;

10)

po zwolnieniu ze służby on lub pozostali po nim członkowie rodziny zajmują lokal położony

w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom

tym przydzielono lokal w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej

przysługującym normom zaludnienia;

11)

dokonał zamiany lokalu mieszkalnego;

12)

on lub członkowie jego rodziny albo inne osoby zajmują lokal bez tytułu prawnego;

13

został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem

czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo

za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia kwatery tymczasowej, o której mowa w

art. 94 ust. 2, jeżeli

1)

został zwolniony ze służby albo przeniesiony do służby w innej miejscowości;

2)

upłynął okres pełnienia przez niego służby w jednostce organizacyjnej, na terenie

której znajduje się kwatera tymczasowa;

3)

wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 99a ust. 1 pkt 1-4, 9 i 12.

2.

Decyzję o opróżnieniu kwatery tymczasowej wydaje się w stosunku do wszystkich osób

zamieszkałych w tej kwaterze.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną

a)

na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

na spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2.

Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lokal

mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny

lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych

w tym przepisie.

3.

Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2,

szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych

lokali mieszkalnych lub domów określonych w ust. 1 ustala minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

4.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm,

bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny.

5.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków Straży Granicznej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkalnictwa

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkalnictwa

3.

Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym stanowiskiem

służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach funkcjonariuszom

innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 94.

4.

W sprawach spornych wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust. 2,

rozstrzygają sądy powszechne.

5.

Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 95,

96 i 98, następuje w formie decyzji administracyjnej.

1

Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego

na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

lub żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu

mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego

lokalu mieszkalnego.

2

Prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

funkcjonariuszowi, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione

w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

2.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4.

Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze

rozporządzenia.

5

Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, rozumie się uposażenie wraz z

1/12 równowartości nagrody rocznej.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia

1)

grupy uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy, kategorie uposażenia zasadniczego w

poszczególnych grupach tego uposażenia oraz odpowiadające im wysokości uposażenia

zasadniczego ustalone z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej;

2)

zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego

oraz stopni etatowych.

Rozporządzenie powinno uwzględniać zróżnicowanie uposażenia zasadniczego w poszczególnych

grupach tego uposażenia, a także charakter i rodzaje stanowisk służbowych w poszczególnych

jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób i

tryb zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu

wysokości dodatku za wysługę lat, uwzględniając okresy służby w Straży Granicznej,

Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie

Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym,

Policji, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Więziennej, Siłach

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, okresy traktowane jako równorzędne ze służbą

w Straży Granicznej, okresy zakończonego zatrudnienia, a także inne okresy wliczane

na mocy odrębnych przepisów do okresu pracy, jak również okoliczności wyłączające

zaliczenie okresu służby lub pracy do wysługi lat, podmioty właściwe do ich zaliczania

oraz sposób dokumentowania tych okresów.

1

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego pobieranego na

poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższego uposażenia według zajmowanego

stanowiska służbowego.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, może

zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko służbowe,

zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, prawa do zaszeregowania należnego

na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego

z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 42 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz funkcjonariuszy przeniesionych

na własną prośbę.

1

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

1)

dodatek za wysługę lat w wysokości uzależnionej od okresów służby, o których mowa

w art. 106;

2)

dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia Straży Granicznej;

3)

dodatek funkcyjny na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym;

4)

dodatek służbowy na stanowiskach innych niż wymienione w pkt 3;

5)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem

pełnienia służby.

2

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w wysokości miesięcznej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania dodatków do uposażenia,

o których mowa w ust. 1, oraz ich wysokość, uwzględniając okoliczności uzasadniające

ich przyznanie oraz okresowe podwyższenie lub obniżenie, jak również rodzaje i wysokość

dodatków przysługujących funkcjonariuszowi ze względu na szczególne właściwości, kwalifikacje,

warunki albo miejsce pełnienia służby.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry.

2.

Wypłata uposażeń oraz innych należności pieniężnych następuje w formie bezpośredniej

lub na rachunek w banku wskazanym w formie pisemnej przez funkcjonariusza, a w szczególnie

uzasadnionych przypadkach należność może być przesłana na adres wskazany przez funkcjonariusza.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, dodatki

o charakterze stałym płatne z dołu, uwzględniając termin oraz tryb ich wypłacania.

1.

Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających

tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej Straży Granicznej, upoważnionym

do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo

zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

4

W razie zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych

funkcjonariuszowi przysługują, na jego wniosek, odsetki ustawowe od dnia, w którym

uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stały się wymagalne.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody roczne;

3)

nagrody jubileuszowe;

4)

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe;

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna.

3.

Funkcjonariusz może otrzymywać również nagrody i zapomogi, o których mowa w art. 114

ust. 1 i 2.

1.

Funkcjonariuszowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę

w Straży Granicznej po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w

czasie której otrzymał taki zasiłek.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody uznaniowe i zapomogi.

2.

Zapomogi mogą być przyznawane funkcjonariuszom w przypadku zdarzeń losowych, klęsk

żywiołowych, długotrwałej choroby lub śmierci członka rodziny oraz innych zdarzeń

powodujących istotne pogorszenie warunków materialnych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, uwzględniając sposób ustalania

okresu służby warunkującego nabycie prawa do nagrody rocznej, wysokość tej nagrody,

przesłanki jej obniżenia i przypadki, kiedy nagroda nie przysługuje, termin wypłaty

nagrody rocznej, okoliczności uzasadniające przyznanie funkcjonariuszowi nagrody uznaniowej,

zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych sprawach.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze

rozporządzenia, wysokość funduszu na nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi

dla funkcjonariuszy, uwzględniając jednostki organizacyjne Straży Granicznej, w których

tworzy się fundusz, sposób ustalania wysokości środków finansowych przeznaczonych

na nagrody i zapomogi, zasady zwiększania wysokości funduszu, a także sposób ustalania

wielkości środków pozostających w dyspozycji kierowników jednostek organizacyjnych

Straży Granicznej, przeznaczonych na nagrody.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%,

po 25 latach służby - 100%,

po 30 latach służby - 150%,

po 35 latach służby - 200%,

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu służby, od którego

zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz tryb jej obliczania i wypłacania,

uwzględniając w szczególności okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa

do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania tych okresów, a także obliczania tej

nagrody i postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku nagród oraz termin i sposób

wypłacania nagrody.

1.

Za wykonywanie zadań zleconych wykraczających poza obowiązki służbowe funkcjonariusz

otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

otrzymywania wynagrodzenia za zadania określone w ust. 1, uwzględniając rodzaje wykonywanych

prac, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, jego wysokość oraz terminy wypłaty.

3.

Wynagrodzenie za dokonane przez funkcjonariuszy wynalazki, udoskonalenia techniczne

i usprawnienia normują odrębne przepisy.

1.

Funkcjonariuszowi odbywającemu podróże służbowe na obszarze kraju przysługują należności

z tytułu podróży służbowych.

2.

W razie przeniesienia do pełnienia służby do innej miejscowości albo delegowania do

czasowego pełnienia służby, funkcjonariuszowi przysługują należności z tytułu przeniesienia

lub delegowania.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz sposób ustalania należności,

o których mowa w ust. 1 i 2, podmioty właściwe do podejmowania decyzji w tych sprawach

oraz zakres pojęcia podróży służbowej, uwzględniając potrzebę określenia wysokości

diet w związku z czasem trwania podróży służbowej, zwrot rzeczywiście poniesionych

wydatków oraz określenie terminów wypłaty należności w sposób ułatwiający dokonywanie

rozliczeń.

W zakresie odbywania przez funkcjonariuszy zagranicznych podróży służbowych stosuje

się odpowiednio przepisy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu

podróży służbowej poza granicami kraju wydane na podstawie art. 77.

1.

Funkcjonariuszowi, który na podstawie odrębnych przepisów wykonuje stałe zadania służbowe

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów

wyżywienia i innych drobnych wydatków. Stałe wykonywanie zadań służbowych poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w wymiarze czasu nieprzekraczającym 24 godziny, nie stanowi

podróży służbowej w rozumieniu przepisów, o których mowa w art. 117a.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, walutę,

w jakiej będzie wypłacany ryczałt, sposób obliczania i wypłacania oraz wysokość ryczałtu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przy obliczaniu wysokości ryczałtu liczbę godzin

wykonywania zadań przez funkcjonariusza w ciągu doby.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt

1, 3-8 i 12 oraz ust. 3 otrzymuje

1)

odprawę;

2)

ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe

lub urlopy dodatkowe oraz ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany

na podstawie art. 37 ust. 3, nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata;

3)

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków

właściwego organu Straży Granicznej;

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz

dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego

według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych;

5)

niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów

wydanych na podstawie art. 77 ust. 4;

6)

nagrody, o których mowa w art. 11a ust. 1

2

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 otrzymuje ekwiwalent

pieniężny za niewykorzystane przed zwolnieniem ze służby urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe

oraz ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art.

37 ust. 3, nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata.

2a.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt

2 otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany

na podstawie art. 37 ust. 3, nie więcej jednak niż za 3 ostatnie lata.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub upoważniony przez niego przełożony może

w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na uzasadnione

potrzeby rodziny funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej 50% w razie

zwolnienia go ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2 i

9-11.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania

i wypłacania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane przez funkcjonariusza urlopy

wypoczynkowe i dodatkowe oraz ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby,

podmioty właściwe w tych sprawach, a także terminy wypłaty, uwzględniając składniki

uposażenia stanowiące podstawę ekwiwalentu oraz powiązanie jego wysokości z liczbą

dni niewykorzystanego urlopu lub godzin ponadnormatywnego czasu służby.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okres nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do służby w Straży Granicznej i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej

służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Straży Granicznej

po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego

rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, pozostającej po nim rodzinie przysługuje odprawa

pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa,

gdyby był zwolniony ze służby, świadczenia określone w art. 118 ust. 1 pkt 2-4 oraz

nagrody, o których mowa w art. 11a ust. 1

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,

jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy. Zaginięcie funkcjonariusza

oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Członkom rodziny funkcjonariusza w razie jego śmierci pozostającej w związku ze służbą

Komendant Główny Straży Granicznej może przyznać pomoc finansową, jednorazowo lub

okresowo ze środków właściwego organu Straży Granicznej. Za członków rodziny funkcjonariusza

uważa się osoby, o których mowa w art. 93, spełniające w dniu śmierci funkcjonariusza

warunki do otrzymania renty rodzinnej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, okresy,

na które pomoc może być przyznawana, jej maksymalną wysokość, podmioty właściwe w

sprawach wypłaty oraz tryb postępowania w tych sprawach, uwzględniając okoliczności,

w których można przyznać pomoc, oraz rodzaje wymaganych dokumentów.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 45 ust.

1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze

służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz

z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 i 7, który

z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenia pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o niezdolności

do służby stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty.

Odprawa, o której mowa w art. 118, oraz świadczenia określone w art. 121 nie przysługują

funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 13 pkt 3-5, art. 95, art. 101 ust. 3 i art. 120, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia;

2)

art. 10, art. 11, art. 18 pkt 1, art. 25, art. 43, art. 49 i art. 50, które wchodzą

w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

3)

art. 2 pkt 3, art. 3, art. 5, art. 6, art. 8, art. 13 pkt 1, 2 i 6, art. 14, art.

18 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b i c, art. 20, art. 21, art. 23, art. 28, art. 34, art.

36, art. 39 pkt 2-6, art. 40, art. 41, art. 45 pkt 1 i 6, art. 46 pkt 1 lit. a i lit.

c-e oraz pkt 2-5, art. 57 pkt 2, art. 58, art. 59 pkt 1-3, art. 60, art. 63, art.

65 pkt 3-5, art. 66 pkt 1 lit. a i pkt 2, art. 67 pkt 1, art. 78, art. 79, art. 80

pkt 3 oraz art. 81, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.;

4)

art. 16, art. 17 pkt 6, art. 33, art. 39 pkt 1 i art. 70, które wchodzą w życie z

dniem 1 stycznia 2012 r.;

5)

(uchylony).

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa

w art. 120, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1

4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków właściwego organu Straży Granicznej.

Komendant Główny Straży Granicznej może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu

funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków właściwego organu Straży

Granicznej, osobom wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku pogrzebowego.

1.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariusza, osobie, która pokryła koszty pogrzebu,

przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1

4000 zł - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

pokrywania kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków właściwego organu Straży Granicznej

oraz członków rodziny, na których przysługuje zasiłek pogrzebowy, uwzględniając rodzaje

wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu, ich wysokość, przypadki oraz sposób

ustalania, tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu śmierci

członka rodziny oraz dokumenty wymagane do jego wypłaty.

3.

(uchylony).

1.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

w dyspozycji funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo

do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, warunki

ograniczenia w całości lub w części wypłaty niektórych dodatków do uposażenia w okresie

choroby, urlopu okolicznościowego lub pozostawania w dyspozycji. Rozporządzenie powinno

określić zakres ograniczenia wypłaty dodatków, uwzględniając ich charakter, a także

warunki przyznawania dodatków w szczególnych okolicznościach oraz podmioty właściwe

w tych sprawach.

1.

Funkcjonariusz skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje

uposażenie oraz inne należności pieniężne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

oraz warunki wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych, o których mowa w

ust. 1, uwzględniając przypadki uprawniające funkcjonariusza skierowanego do szkoły

lub na przeszkolenie albo na studia w kraju do otrzymywania uposażenia oraz sposób

obliczania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego na pokrycie kosztów przejazdu,

a także sposób rozliczania podróży służbowych wynikających z odbywanej nauki.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki wypłaty

uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariuszowi skierowanemu do akademii

lub innych szkół (na kursy) za granicą, uwzględniając warunki otrzymywania przez funkcjonariusza

skierowanego do akademii lub innych szkół (na kursy) za granicą uposażenia, jego wysokość

i sposób wypłacania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r., z tym że przepisy art. 1-26, art.

27 ust. 2-7, art. 28 i 29, art. 30 ust. 1, 2 i 4, art. 36, art. 39-42, art. 46 ust.

2, art. 54-60, art. 62-122 oraz art. 124-126 wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.

1.

W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach

o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi

oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia i należności pieniężne z tytułu

służby, określone w niniejszej ustawie, z wyjątkiem należności, o których mowa w art.

76.

2.

Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się w wysokości ustalonej,

z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym lub według stawki obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby albo

w dniu jego śmierci.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego

terminu płatności 50% należnego uposażenia.

2.

Okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1, nie podlega wliczeniu

do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość

innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego,

a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi.

3.

Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący

podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną

część uposażenia oraz obligatoryjne jego podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia,

jeżeli

1)

nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby;

2)

postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem

ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby.

4.

W przypadku gdy postępowanie dyscyplinarne albo karne w sprawie o czyn stanowiący

podstawę zawieszenia zakończyło się w sposób określony w ust. 3, okres zawieszenia

w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość

lub wymiar należności pieniężnych oraz urlopów, o których mowa w ust. 2, lub prawo

do nich.

5.

Należności pieniężne, o których mowa w ust. 3 i 4, wypłaca się wraz z odsetkami ustawowymi

za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, na wniosek funkcjonariusza, w terminie

miesiąca od dnia otrzymania przez właściwą jednostkę organizacyjną Straży Granicznej

pisemnej informacji o prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego albo karnego,

o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych.

(uchylony).

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu

płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności

uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za

każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych

i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych

- na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy niniejszej

ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia, odprawę wymienioną w art. 118 oraz świadczenia określone w art. 116

i 121.

3.

(uchylony).

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, jednostki

organizacyjne właściwe do dokonywania potrąceń z uposażenia oraz tryb postępowania

w tych sprawach, uwzględniając przypadki dokonywania potrąceń z uposażenia, w tym

potrąceń za zgodą funkcjonariusza i w trybie bezegzekucyjnym, oraz sposób ich dokonywania.

Przepisu art. 131 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 6 ust.

1, art. 55, art. 57 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 58, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2008 r.

Funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i

wykroczenia - niezależnie od odpowiedzialności karnej.

1.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, wypełniającego jednocześnie

znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub ukarania grzywną, przełożony

dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania dyscyplinarnego a wszczęte postępowanie

umorzyć.

2.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony

dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia

dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą.

3.

Notatkę, o której mowa w ust. 2, włącza się do akt osobowych na okres roku.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej,

nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia

służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest

1)

niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających ze złożonego ślubowania, a

także przepisów niniejszej ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie;

2)

odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub innego polecenia, z zastrzeżeniem przypadku

określonego w art. 63 ust. 2;

3)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub nieprawidłowy;

4)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa;

5)

świadome wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało

to lub mogło spowodować szkodę służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;

6)

nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;

7)

porzucenie służby;

8)

samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania bądź nieusprawiedliwione opuszczenie

lub niestawienie się do miejsca pełnienia służby;

9)

wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego albo

uniemożliwiający jego wykonanie;

10)

umyślne naruszenie dóbr osobistych innego funkcjonariusza w czasie pełnienia służby.

3.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący informuje się o wyniku tego postępowania.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

surowa nagana;

4)

nagana z ostrzeżeniem;

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

7)

obniżenie stopnia;

8)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

9)

wydalenie ze służby.

2.

Prawomocne wymierzenie kary, o której mowa w ust. 1 pkt 9, powoduje zakaz przyjęcia

do Straży Granicznej przez okres 10 lat.

3.

W stosunku do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej oprócz kar wymienionych w ust.

1 można ponadto orzec zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania na okres nie dłuższy

niż 15 dni.

4.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

1.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy obrońcy.

2

Obrońcą w postępowaniu dyscyplinarnym może być wskazany przez obwinionego funkcjonariusz

Straży Granicznej, adwokat albo radca prawny. Obrońca jest uprawniony do reprezentowania

obwinionego w granicach udzielonego pełnomocnictwa.

1.

Wymierzanie kar dyscyplinarnych, z zastrzeżeniem art. 59, należy do

1)

komendantów oddziałów, komendantów ośrodków szkolenia oraz kierowników jednostek organizacyjnych

Komendy Głównej;

1a)

dowódcy kontyngentu Straży Granicznej wydzielonego do realizacji zadań poza granicami

państwa;

2)

Komendanta Głównego Straży Granicznej.

2.

Wymierzenie kary, o której mowa w art. 136 ust. 1 pkt 9, należy do wyłącznej właściwości

Komendanta Głównego Straży Granicznej.

3.

Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przez podmioty, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a, odwołanie przysługuje do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

4.

Od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w pierwszej instancji przez Komendanta Głównego

Straży Granicznej odwołanie przysługuje do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5.

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszom przysługuje skarga

do sądu administracyjnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania

postępowania dyscyplinarnego, przesłanki wymierzania kar, ich wykonywanie, tryb odwoływania

się od kar, a także właściwość przełożonych w sprawach dyscyplinarnych, uwzględniając

zakres władzy dyscyplinarnej przełożonych, przypadki, w których postępowania dyscyplinarnego

nie wszczyna się, czas trwania postępowania dyscyplinarnego, prawa obwinionego, podstawy

zawieszania postępowania oraz okoliczności jego wznawiania, rodzaje wydanych orzeczeń,

a także dokumenty wymagane w tych sprawach.

1.

Choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego usprawiedliwia

nieobecność tych osób podczas czynności objętych danym postępowaniem przez okresy

nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie

nieobecności z powodu choroby za każdy następny jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia

wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających

niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie

karne, zwanego dalej „zaświadczeniem”. Przepisy wydane na podstawie art. 117 § 4 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

2.

Zaświadczenia nie może wystawić lekarz, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wchodzi w skład

komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utworzonej

w Straży Granicznej.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 136b ust. 1, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszenia dyscypliny służbowej.

1a.

Jeżeli funkcjonariusz z powodu nieobecności w służbie nie ma możliwości złożenia wyjaśnień,

bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu

do dnia stawienia się funkcjonariusza do służby.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

2a.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej w wyniku wznowienia

postępowania dyscyplinarnego, pod warunkiem że kara ta nie jest wyższa od kary dyscyplinarnej

wymierzonej w postępowaniu, które zostało wznowione.

2b

Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w

ust. 2.

3.

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo albo

wykroczenie, przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje z upływem okresu przedawnienia

karalności przestępstwa albo wykroczenia.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej polega na uznaniu kary za niebyłą, usunięciu z akt osobowych

funkcjonariusza orzeczenia o ukaraniu oraz uczynieniu nieczytelnym zapisu o karalności.

2.

Kary dyscyplinarne ulegają zatarciu po upływie następujących okresów od dnia ich wykonania

1)

6 miesięcy - kary, o których mowa w art. 136 ust. 1 pkt 1 i ust. 3;

2)

12 miesięcy - kary, o których mowa w art. 136 ust. 1 pkt 2-4;

3)

24 miesięcy - kary, o których mowa w art. 136 ust. 1 pkt 5-7;

4)

36 miesięcy - kara, o której mowa w art. 136 ust. 1 pkt 8.

3.

Kara dyscyplinarna, w przypadku wykazania się przez funkcjonariusza odwagą lub szczególnymi

osiągnięciami w wykonywaniu zadań służbowych, może ulec zatarciu przed upływem okresów,

o których mowa w ust. 2.

4.

Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem poprzednio wymierzonej

kary dyscyplinarnej, okres wymagany do zatarcia tej kary liczy się od dnia wykonania

nowej kary.

5.

W przypadku określonym w art. 136 ust. 4 zatarcie kar następuje z upływem terminu

przewidzianego dla kary surowszej.

1-5.

(uchylone).

6.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko funkcjonariuszowi, za czyn

będący wykroczeniem podlegającym rozpoznaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, zostanie umorzone w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, właściwość

do rozpoznania sprawy przechodzi na organ powołany do rozstrzygania w sprawach o wykroczenia.

(uchylony).

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,

gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3.

O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy,

o których mowa w ust. 1 i 2, do komendanta oddziału Straży Granicznej.

(uchylony).

(uchylony).

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu

opinii związku zawodowego funkcjonariuszy Straży Granicznej, zasady etyki zawodowej

funkcjonariuszy, uwzględniając w szczególności zasady określone w rozdziale 3.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Straży Granicznej.

Kto zatrudnia osoby, o których mowa w art. 91c, lub zleca im wykonywanie innych zajęć

wbrew warunkowi w nim określonemu, podlega karze aresztu lub karze grzywny.

(uchylone).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 95, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 6,

2)

art. 102, art. 106 pkt 1 i pkt 4 lit. a, art. 111 oraz art. 116 pkt 4

- które wchodzą w życie po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego

po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej uporczywie nie wykonuje poleceń

w sprawach służbowych,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej samowolnie opuszcza wyznaczone

miejsce wykonywania obowiązków służbowych na czas powyżej czternastu dni kalendarzowych

lub przez taki czas samowolnie poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania

obowiązków służbowych na czas powyżej dwóch dni kalendarzowych lub przez taki czas

samowolnie poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do roku.

4.

Kto odbywając służbę kandydacką w Straży Granicznej w celu trwałego uchylenia się

od służby opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych lub w takim

celu poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, będąc obowiązany do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 91a, podaje w

nim nieprawdę, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

2.

W przypadku mniejszej wagi sprawca czynu określonego w ust. 1, podlega grzywnie, karze

ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Do realizacji zadań poza granicami państwa może zostać wydzielony kontyngent Straży

Granicznej, zwany dalej „kontyngentem”, w celu udziału w

1)

organizowaniu i kontroli ruchu granicznego;

2)

organizowaniu ochrony granicy państwowej;

3)

zapewnieniu bezpieczeństwa w komunikacji międzynarodowej;

3a

rozpoznawaniu i przeciwdziałaniu zagrożeniom terroryzmem;

4)

szkoleniu i ćwiczeniach służb granicznych;

5)

przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

1.

O utworzeniu kontyngentu postanawia, w drodze decyzji

1

minister właściwy do spraw wewnętrznych w przypadkach, o których mowa w art. 147c

pkt 1-3a;

2)

Komendant Główny Straży Granicznej w przypadkach, o których mowa w art. 147c pkt 4

i 5.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się w szczególności

1)

nazwę kontyngentu, jego liczebność oraz czas, przez jaki będzie pozostawać poza granicami

państwa;

2)

cel skierowania kontyngentu, zakres jego zadań oraz obszar działania;

3)

system kierowania i dowodzenia kontyngentem;

4)

uzbrojenie i wyposażenie kontyngentu w środki i sprzęt specjalny;

5)

trasy i czas przemieszczania się kontyngentu w przypadku tranzytu.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 147c pkt 1-3a, w decyzji określa się ponadto

1)

organ organizacji międzynarodowej, któremu kontyngent zostanie podporządkowany na

czas operacji;

2)

organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę z kierowniczymi organami

właściwej organizacji międzynarodowej w zakresie kierowania działalnością kontyngentu

wykonującego zadania poza granicami państwa.

4.

W przypadku konieczności przedłużenia lub skrócenia okresu użycia kontyngentu poza

granicami państwa, przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

1.

W skład kontyngentu wchodzą funkcjonariusze Straży Granicznej.

2

Delegowanie do pełnienia służby w kontyngencie oraz przedłużenie czasu delegowania,

w przypadkach określonych w art. 147c pkt 1-3a, następuje za pisemną zgodą funkcjonariusza.

1.

W skład kontyngentu mogą wchodzić pracownicy Straży Granicznej.

2.

W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w kontyngencie przez osoby niebędące

pracownikami Straży Granicznej, które posiadają specjalistyczne kwalifikacje, można

zatrudniać pracowników na podstawie umowy o pracę.

1.

Funkcjonariusze oraz osoby, o których mowa w art. 147f, wchodzące w skład kontyngentu,

podlegają na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym, karnym i porządkowym

obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Funkcjonariusze oraz osoby, o których mowa w art. 147f, wchodzące w skład kontyngentu,

są obowiązani przestrzegać prawa państwa przyjmującego oraz prawa międzynarodowego

wiążącego Rzeczpospolitą Polską.

1.

Funkcjonariusz w czasie delegowania do pełnienia służby w kontyngencie poza granicami

państwa otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia oraz inne należności

pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności

lub na ich wysokość.

2.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do uposażenia,

świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu, należności z tytułu krajowej lub zagranicznej

podróży służbowej oraz inne należności pieniężne związane z delegowaniem, wypłacane

w walucie polskiej lub obcej.

Funkcjonariuszowi delegowanemu do pełnienia służby w kontyngencie oraz osobie, o której

mowa w art. 147f, przysługują w szczególności następujące uprawnienia i świadczenia

1)

bezpłatne zakwaterowanie i wyżywienie;

2)

bezpłatne świadczenia zdrowotne oraz bezpłatne zaopatrzenie w leki i artykuły sanitarne;

3)

bezpłatny przewóz do miejsca pełnienia służby lub wykonywania pracy na obszarze działania

kontyngentu i z powrotem do kraju, w związku z rozpoczęciem i zakończeniem pełnienia

służby lub wykonywania pracy w kontyngencie;

4)

ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków zaistniałych w czasie pełnienia

służby lub pracy w kontyngencie, wskutek których nastąpiło uszkodzenie ciała, rozstrój

zdrowia lub śmierć.

1.

Funkcjonariusz wchodzący w skład kontyngentu podlega

1)

bezpłatnym badaniom lekarskim i psychologicznym oraz szczepieniom profilaktycznym

w przypadku delegowania do służby;

2)

bezpłatnym badaniom lekarskim i psychologicznym, po powrocie do kraju w związku z

zakończeniem służby w kontyngencie.

2.

Funkcjonariuszowi choremu lub rannemu, po wyleczeniu, oraz funkcjonariuszowi, który

doznał urazu psychicznego, po zakończeniu służby w kontyngencie przysługuje skierowanie

na turnus leczniczo-profilaktyczny.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w ust. 1,

2)

tryb kierowania funkcjonariuszy na turnusy leczniczo-profilaktyczne oraz program turnusów,

o których mowa w ust. 2,

3)

podmioty wykonujące badania, a także kierujące funkcjonariuszy na badania i turnusy

leczniczo-profilaktyczne,

4)

rodzaje i wzory dokumentów wystawianych po przeprowadzeniu badań przed rozpoczęciem

służby w kontyngencie i po jej zakończeniu oraz w związku ze skierowaniem na turnus

leczniczo-profilaktyczny,

5)

kalendarz obowiązujących szczepień

- uwzględniając zasadność przeprowadzania badań specjalistycznych wymaganych do służby

w kontyngencie w zależności od obszaru działania kontyngentu i zakresu wykonywanych

przez funkcjonariuszy zadań, szczegółowy program turnusów oraz zapewnienie zgodności

kalendarza szczepień z przepisami sanitarnymi.

1.

Dowódca kontyngentu może wycofać osobę, o której mowa w art. 147f ust. 2, ze składu

kontyngentu

1)

niezwłocznie po uzyskaniu wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy

z winy pracownika;

2)

na jej prośbę;

3)

gdy niezdolność do wykonywania pracy w kontyngencie z przyczyn niezawinionych przez

pracownika trwa dłużej niż 14 dni.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, nie wykonuje pracy od dnia otrzymania pisemnego powiadomienia

o wycofaniu z kontyngentu.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, umowę o pracę rozwiązuje się po powrocie pracownika

do kraju, na zasadach i w trybie określonych w Kodeksie pracy.

1.

Osoby, o których mowa w art. 147f, podlegają badaniom i szczepieniom, o których mowa

w art. 147j ust. 1 pkt 1 i 2.

2.

Do badań i szczepień stosuje się odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 147j

ust. 3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków, świadczeń i należności,

o których mowa w art. 147h ust. 2, uwzględniając ich rodzaje i zakres przyznawania

z uwagi na występujące zagrożenia, uciążliwość lub miejsce pełnienia służby oraz sprawowaną

przez funkcjonariusza funkcję;

2)

warunki i tryb delegowania funkcjonariuszy do pełnienia służby w kontyngencie poza

granicami państwa oraz odwoływania do kraju, a także przedłużania czasu delegowania,

warunki pełnienia służby, w tym zakres podległości służbowej, uwzględniając specyfikę

wykonywanych zadań;

3)

dodatkowe świadczenia przysługujące funkcjonariuszom w związku z delegowaniem do pełnienia

służby w kontyngencie poza granicami państwa, uwzględniając ich zróżnicowanie związane

z zakresem zadań kontyngentu oraz obszarem jego działania;

4)

tryb i warunki zatrudniania w kontyngentach pracowników, o których mowa w art. 147f,

i ich wynagradzania, z uwzględnieniem specyfiki związanej z wykonywaniem pracy w kontyngencie

realizującym zadania poza granicami państwa, a w szczególności otrzymywania dodatku

zagranicznego, świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych należności pieniężnych

związanych z delegowaniem;

5)

szczegółowy sposób realizacji uprawnień, o których mowa w art. 147i pkt 1, 3 i 4,

przysługujących funkcjonariuszom delegowanym do pełnienia służby w kontyngencie oraz

pracownikom zatrudnionym w kontyngencie, uwzględniając konieczność zapewnienia niezbędnych

świadczeń w okresie przygotowań do pełnienia służby oraz wykonywania pracy w kontyngencie;

6)

szczegółowe zasady i tryb finansowania kontyngentu, w tym jego przewozu, oraz podmiot

właściwy w sprawach obsługi finansowej, uwzględniając możliwość finansowania kontyngentu

ze środków pochodzących ze źródeł zagranicznych, możliwość przekazywania zaliczek

na wydatki związane z przygotowaniem w kraju kontyngentu do wykonywania zadań poza

granicami państwa oraz rodzaje wydatków, na które mogą być przeznaczone.

Wydatki związane z utworzeniem kontyngentów i ich użyciem poza granicami państwa finansowane

są z budżetu państwa, w części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

1.

Funkcjonariusze wchodzący w skład krajowej rezerwy ekspertów mogą zostać delegowani

do

1)

zespołów szybkiej interwencji na granicy utworzonych i działających zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r.

ustanawiającym mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz zmieniającym

rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 w odniesieniu do tego mechanizmu i określającym

uprawnienia i zadania zaproszonych funkcjonariuszy

(Dz. Urz. UE L 199 z 31.07.2007, str. 30), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 863/2007”;

2)

udziału we wspólnych operacjach przeprowadzanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. ustanawiającym

Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw

Członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. Urz. UE L 349 z 25.11.2004, str. 1), zmienionym rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 863/2007 (Dz.

Urz. UE L 199 z 31.07.2007, str. 30), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 2007/2004”.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej określa, w drodze decyzji, skład krajowej rezerwy

ekspertów, o której mowa w ust. 1.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej, na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 863/2007,

deleguje lub odmawia delegowania funkcjonariusza do wykonywania zadań w zespołach

szybkiej interwencji na granicy oraz we wspólnych operacjach koordynowanych przez

Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw

Członkowskich Unii Europejskiej, zwaną dalej „Agencją Frontex”.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej może udostępnić Agencji Frontex sprzęt techniczny

będący w zarządzie Straży Granicznej w celu włączenia do centralnego rejestru dostępnego

wyposażenia technicznego CRATE oraz wykorzystania w trakcie wspólnych działań koordynowanych

przez Agencję Frontex, zgodnie z rozporządzeniem 2007/2004, w tym poza granicami państwa.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej może delegować funkcjonariuszy lub pracowników

do obsługi sprzętu, o którym mowa w ust. 1.

1.

W czasie delegowania funkcjonariusze i pracownicy wykonują polecenia właściwych przełożonych

przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Do delegowanych funkcjonariuszy przepisy art. 147h i art. 147j ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3.

Delegowanie pracownika do wykonywania zajęć poza siedzibą urzędu, w którym wykonuje

on pracę, następuje na podstawie odrębnych przepisów.

Funkcjonariusze i pracownicy Straży Granicznej mogą zostać delegowani do wykonywania

obowiązków służbowych na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

w celu realizacji zadań

1)

w formie wspólnych patroli i innego rodzaju wspólnych operacji służących ochronie

porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz zapobieganiu przestępczości, o których

mowa w art. 17 ust. 1 decyzji Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji

współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej

(Dz. Urz. UE L 210 z 06.08.2008, str. 1), zwanej dalej „decyzją Rady 2008/615/WSiSW”;

2)

w formie udzielania wsparcia w związku ze zgromadzeniami, imprezami masowymi lub podobnymi

wydarzeniami, klęskami żywiołowymi oraz poważnymi wypadkami, w celu ochrony porządku

i bezpieczeństwa publicznego oraz zapobiegania przestępczości, o których mowa w art.

18 decyzji Rady 2008/615/WSiSW.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej, po uzyskaniu

pisemnej zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej, podejmuje decyzje w sprawie

realizacji przez Straż Graniczną

1)

zadań, o których mowa w art. 147s pkt 1, oraz określa warunki prowadzenia tych działań,

zgodnie z art. 17 ust. 3 decyzji Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia

decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie

w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej

(Dz. Urz. UE L 210 z 06.08.2008, str. 12);

2)

zadań, o których mowa w art. 147s pkt 2, oraz określa warunki prowadzenia tych działań.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, właściwym jest

1)

Komendant Główny Straży Granicznej, w przypadku gdy zadania wykonują funkcjonariusze

Komendy Głównej Straży Granicznej lub funkcjonariusze więcej niż jednego oddziału

Straży Granicznej lub gdy Komendant Główny Straży Granicznej tak zdecyduje;

2)

komendant oddziału Straży Granicznej, w przypadku gdy zadania wykonują podlegli mu

funkcjonariusze.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej, na zasadach określonych w art. 40, deleguje lub

odmawia delegowania funkcjonariuszy i pracowników do wykonywania zadań na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

W czasie delegowania, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusze i pracownicy wykonują

polecenia właściwych przełożonych przyjmującego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

Do funkcjonariuszy delegowanych do wykonywania zadań na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej przepisy art. 147h i art. 147j ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

4.

Delegowanie pracownika do wykonywania zadań poza siedzibą urzędu, w którym wykonuje

on pracę, następuje na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Straż Graniczną w ciągu 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Do dnia zorganizowania Straży Granicznej Wojska Ochrony Pogranicza wykonują zadania

określone w niniejszej ustawie, w ustawie o ochronie granicy państwowej oraz w innych ustawach.

3.

Z dniem zorganizowania Straży Granicznej zostaną rozformowane Wojska Ochrony Pogranicza,

a dokumenty, mienie oraz etaty tych wojsk Minister Spraw Wewnętrznych przekaże Straży

Granicznej.

(pominięty).

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Wojskach Ochrony Pogranicza” i „żołnierzach

Wojsk Ochrony Pogranicza”, należy przez to rozumieć „Straż Graniczną” i „funkcjonariuszy

Straży Granicznej”.

Do czasu zorganizowania Straży Granicznej w odniesieniu do żołnierzy zawodowych pełniących

służbę w Wojskach Ochrony Pogranicza mają zastosowanie w zakresie stosunku służbowego

i wynikających z niego praw i obowiązków przepisy obowiązujące w Wojsku Polskim, a

w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji pełniących służbę w Wojskach Ochrony Pogranicza

mają w tym zakresie zastosowanie przepisy obowiązujące w Policji.

(pominięty).

„2. Żołnierze zawodowi i policjanci pełniący służbę w Wojskach Ochrony Pogranicza,

których nie przyjęto do Straży Granicznej, podlegają zwolnieniu z zawodowej służby

wojskowej lub służby w Policji. Zachowują oni uprawnienia przewidziane dla żołnierzy

zawodowych i policjantów zwolnionych ze służby na podstawie przepisów obowiązujących

w Wojsku Polskim i Policji.

1.

Żołnierze zawodowi i policjanci, pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Wojskach

Ochrony Pogranicza, którzy zgłoszą się w trybie przewidzianym w art. 34 ust. 1 i zostaną

przyjęci do służby w Straży Granicznej, podlegają zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej

lub służby w Policji, z chwilą przyjęcia do służby w Straży Granicznej.

2.

(pominięty).

3.

Żołnierzom zawodowej służby wojskowej lub policjantom, którzy podejmą służbę w Straży

Granicznej w trybie, o którym mowa w ust. 1, czas pełnienia zawodowej służby wojskowej

lub służby w Policji wlicza się do okresu służby w Straży Granicznej w zakresie wszystkich

uprawnień związanych z tą służbą.

4.

(pominięty).

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub upoważniony przez niego przełożony może

osobom przyjętym do pełnienia służby w Straży Granicznej zaliczyć na ich prośbę do

wysługi lat w Straży Granicznej pracę w charakterze pracownika, o ile byli zatrudnieni

w resorcie spraw wewnętrznych lub obrony narodowej.

6.

Okresu pracy zaliczonego do wysługi lat w Straży Granicznej, o którym mowa w ust.

5, nie traktuje się na równi ze służbą dla celów emerytalnych.

„1. Do Straży Granicznej włącza się siły i środki Morskiej Brygady Okrętów Pogranicza,

określone przez Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

1.

(pominięty).

2.

Przepis art. 151 stosuje się odpowiednio do żołnierzy pełniących służbę w Morskiej

Brygadzie Okrętów Pogranicza.

1

Osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej skierowaną za jej zgodą do służby w Straży

Granicznej mianuje się funkcjonariuszem w służbie kandydackiej na okres, o którym

mowa w art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Funkcjonariusze w służbie kandydackiej mogą pełnić służbę graniczną, prowadzić działania

graniczne i wykonywać czynności administracyjno-porządkowe. Funkcjonariusze ci pełnią

służbę w systemie skoszarowanym.

3.

W przypadku wyrażenia zgody na pełnienie służby przygotowawczej w Straży Granicznej

przez funkcjonariusza pełniącego służbę kandydacką, Komendant Główny Straży Granicznej

na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej może skrócić okres służby kandydackiej

o jedną trzecią.

4.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza trzech

miesięcy.

5.

Przepisy rozdziałów 8, 10, 11, 13 i 14, dotyczące funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej,

stosuje się również do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej, z wyjątkiem przepisów

art. 72, 77 ust. 6, art. 86, 87 ust. 4, art. 112 ust. 1, art. 117, 118, 119 ust. 4

i art. 124.

6.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej przysługuje w okresie tej służby prawo do

płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze łącznie 20 dni kalendarzowych.

7.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej przysługuje zwrot kosztów podróży na trasie

od stałego miejsca pełnienia służby do miejscowości stanowiącej cel podróży i z powrotem.

7a.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, ma prawo wyboru

1)

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej,

2)

świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych,

3)

lekarza dentysty,

4)

szpitala

- spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

mających siedzibę w terytorialnym zasięgu działania jednostki organizacyjnej Straży

Granicznej.

7b.

W przypadku gdy funkcjonariusze, o których mowa w ust. 7a, nie mogą uzyskać świadczenia

opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy określonego w tym przepisie, mają prawo wyboru

innego świadczeniodawcy spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

zwrotu kosztów podróży, o których mowa w ust. 7. Rozporządzenie powinno określić rodzaje

środków transportu, którymi przejazd uprawnia do zwrotu kosztów podróży, podstawę

obliczania należności z tego tytułu oraz terminy ich wypłaty.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, organizację

służby w systemie skoszarowanym oraz sposoby jej pełnienia. Rozporządzenie powinno

określić podmioty właściwe w sprawach organizacji służby w systemie skoszarowanym,

dzienny tok służby oraz rodzaje przepustek przysługujących funkcjonariuszom.

1.

Osobne kwatery stałe pozostające w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych

lub podległych mu organów, przydzielone żołnierzom zawodowym Wojsk Ochrony Pogranicza,

którzy zostali przyjęci do służby w Straży Granicznej, stają się, z mocy prawa, lokalami

mieszkalnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Jeżeli norma zaludnienia przydzielonej osobnej kwatery stałej, o której mowa w ust.

1, jest wyższa od normy zaludnienia przysługującej osobie wymienionej w ust. 1 jako

funkcjonariuszowi, osoba ta zachowuje prawo do tej normy w zajmowanym dotychczas lokalu

mieszkalnym.

3.

Uprawnienia nabyte na podstawie ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36) przez żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy zostali przyjęci do służby

w Straży Granicznej, stają się, z mocy prawa, uprawnieniami mieszkaniowymi funkcjonariuszy

Straży Granicznej w rozumieniu niniejszej ustawy.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się także do osób, o których mowa w ust. 1, jeżeli osoby

te uzyskały policyjne zaopatrzenie emerytalne.

5.

W stosunku do funkcjonariuszy, którzy poprzednio byli żołnierzami zawodowymi i otrzymali

osobne kwatery stałe, z zastrzeżeniem ust. 1-4, stosuje się przepisy o zakwaterowaniu

sił zbrojnych w zakresie sprzedaży osobnych kwater stałych.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. z 1988 r. Nr 30, poz. 207, z 1989 r. Nr 20, poz. 104, Nr 29, poz. 154 i Nr 34, poz. 178 oraz z 1990 r. Nr 30, poz. 179, Nr 34, poz. 198 i Nr 55, poz. 319) w art. 3 w ust. 2 wyrazy „wojska lotnicze, wojska obrony powietrznej kraju i” zastępuje

się wyrazami „wojska lotnicze i obrony powietrznej oraz”.

(pominięty).

Traci moc dekret z dnia 23 kwietnia 1953 r. o banderze jednostek pływających Wojsk Ochrony Pogranicza

(Dz. U. Nr 23, poz. 94).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem art. 50 ust. 3 i 4,

art. 51 ust. 3 i art. 162, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

W okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy funkcjonariusze pełniący

służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji i Straży Granicznej mogą zgłosić

zamiar wstąpienia do służby w CBA.

2.

Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji i Straży Granicznej zgłaszają

pisemnie zamiar wstąpienia do służby w CBA do Szefa CBA lub Pełnomocnika, o którym

mowa w art. 214 ust. 1.

3.

Przepis art. 50 stosuje się odpowiednio.

4.

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego zawiadamia pisemnie, odpowiednio Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Głównego Straży

Granicznej, o zakwalifikowaniu funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Policji, Straży Granicznej do służby w CBA.

5.

Funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 4, zwalnia się ze służby w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Policji, Straży Granicznej w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od

dnia zawiadomienia. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendant Główny Policji

lub Komendant Główny Straży Granicznej informują pisemnie Szefa CBA o przewidywanym

terminie zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

6.

Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji, Straży Granicznej, zakwalifikowani

do służby, stają się funkcjonariuszami CBA z dniem mianowania ich do służby przez

Szefa CBA, zachowując ciągłość służby.

1.

Funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zwolnionemu w trybie, o którym

mowa w art. 212 ust. 5, nie przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych związanych

ze zwolnieniem ze służby, określonych w art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu.

2.

Funkcjonariuszowi Policji zwolnionemu w trybie, o którym mowa w art. 212 ust. 5, nie

przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby, określonych

w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

3.

Funkcjonariuszowi Straży Granicznej zwolnionemu w trybie, o którym mowa w art. 212

ust. 5, nie przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze

służby, określonych w art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 17 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 148,

2)

art. 106 ustawy, o której mowa w art. 154,

3)

art. 5 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 158,

4)

art. 66 ust. 7 i art. 76 ust. 3-5 ustawy, o której mowa w art. 171,

5)

art. 14 ust. 4 i 5 ustawy, o której mowa w art. 184

- zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej

niż 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 197

pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, oraz art.

214, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 81 ust.

5, art. 100, art. 118 ust. 7, art. 150 ust. 3, art. 180 ust. 2 i art. 183-185, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 148

ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 201, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 239 ust. 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.