Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także prowadzenie przez lekarza prac badawczych

w dziedzinie nauk medycznych lub promocji zdrowia, nauczanie zawodu lekarza, kierowanie

podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654) lub zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej.

”

;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i 8 oraz art. 5a-5c, prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,

która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

2)

posiada

a)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej

sześcioletnich studiów na kierunku lekarskim, obejmujących co najmniej 5500 godzin

dydaktycznych zajęć teoretycznych i praktycznych, w tym dwusemestralne praktyczne

nauczanie w dziedzinach klinicznych na 6. roku studiów, lub dyplom lekarza dentysty

wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich

studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, obejmujących co najmniej dwusemestralne

praktyczne nauczanie na 5. roku studiów, lub

b)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów

na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r. lub dyplom lekarza

dentysty wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów na kierunku

lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., lub

c)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany

przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu odpowiednie świadectwo wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

d)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a

pkt 1. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim.

3.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. b albo d, a także

w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza

albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż podyplomowy lub

uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d, a

także w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli przedstawi świadectwo

złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Końcowego w języku polskim lub w języku, w jakim są prowadzone w polskich

uczelniach medycznych studia na kierunku lekarskim lub Iekarsko-dentystycznym, jeżeli

odbywa albo ukończyła studia w tym języku.

5.

Za równoważne z przedstawieniem świadectwa, o którym mowa w ust. 4, uznaje się przedstawienie

świadectwa złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego.

6.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada

towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

7.

W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje ograniczone prawo

wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty,

na okres nie dłuższy niż 5 lat, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 6.

8.

Osoba ubiegająca się o prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty, o której mowa w ust. 3 i 6, przedstawia okręgowej radzie lekarskiej

zaświadczenie o odbyciu stażu podyplomowego albo decyzję wydaną na podstawie art.

15 ust. 8 albo 9.

9.

Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w podmiotach

leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami medycznymi.

10.

Podmioty, o których mowa w ust. 9

1)

udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego programu zajęć

praktycznych;

2)

zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające

rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych w ramowym programie zajęć

praktycznych;

3)

posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego programu

zajęć praktycznych.

11.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.

12.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające z ramowego programu

zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

13.

Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem akademickim albo

inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż zawodowy albo

specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla danej części programu

zajęć praktycznych.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania i zaliczania, w tym zakres

danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk, uwzględniając konieczność zapewnienia

wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.

”

;

3)

po art. 5e dodaje się art. 5f w brzmieniu

„

Art. 5f.

Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo testu umiejętności,

o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada przyznaje ograniczone prawo wykonywania

zawodu na czas niezbędny do odbycia tego stażu albo odbycia testu umiejętności.

”

;

4)

w art. 6

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

określonych w art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 i 4;

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust.

7, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze

której zamierza odbyć staż podyplomowy, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań,

o których mowa w

1)

art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b albo d oraz pkt 3-5 i ust. 2, albo

2)

art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.

”

;

5)

w art. 6a ust. 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza albo odmawia przyznania tego prawa niezwłocznie po

złożeniu wszystkich dokumentów określonych ustawą, nie później jednak niż w terminie

miesiąca od dnia ich złożenia.

1a.

W przypadku stwierdzenia w dokumentach braków formalnych okręgowa rada lekarska, w

terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, wzywa do ich uzupełnienia.

”

;

6)

w art. 7

a)

w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin

Końcowy; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio,

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, można w celu odbycia stażu podyplomowego przyznać

ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-4, 7 i 8.

”

;

7)

po art. 9a dodaje się art. 9b w brzmieniu

„

Art. 9b.

1.

Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry narodowej biorącym udział

w igrzyskach olimpijskich, paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata

lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, może w czasie trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza

bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie

Lekarskiej w Warszawie

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze czasowego wykonywania zawodu lekarza na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)

zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje zawód lekarza,

że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza, które w czasie składania

oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz

3)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza.

2.

Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za pośrednictwem

organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed dniem rozpoczęcia

tego wydarzenia.

3.

Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz dokumentów, o których

mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia

oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4.

Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie w wysokości nie wyższej

niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku.

5.

Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.

6.

Przepisy ust. 1 -5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej

świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

”

;

8)

w art. 12 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i sposób działania komisji, o której

mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo

o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, mając na uwadze

konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez lekarza.

”

;

9)

po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Lekarski Egzamin Końcowy i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy

Art. 14a.

1.

Lekarski Egzamin Końcowy (LEK) i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy (LDEK) organizuje

i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową

jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie w tych samych terminach, zgodnie

z regulaminem przeprowadzania LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14e ust. 2, w miejscach

i terminach ustalonych przez dyrektora CEM.

3.

Do LEK może przystąpić

1)

student 6. roku studiów na kierunku lekarskim, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt

2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu potwierdzającego

tożsamość, albo

2)

lekarz - po przedstawieniu dyplomu lekarza albo zaświadczenia potwierdzającego ukończenie

studiów na kierunku lekarskim oraz dokumentu potwierdzającego tożsamość.

4.

Do LDEK może przystąpić

1)

student 5. roku studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, o których mowa w art.

5 ust. 1 pkt 2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu

potwierdzającego tożsamość, albo

2)

lekarz dentysta - po przedstawieniu dyplomu lekarza dentysty albo zaświadczenia potwierdzającego

ukończenie studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym oraz dokumentu potwierdzającego

tożsamość.

5.

Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa wniosek w tej sprawie do dyrektora

CEM.

6.

LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu

lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie

zagadnień objętych LEK i LDEK.

7.

LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu, składającego się z 200 pytań

zawierających pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową

odpowiedź uzyskuje się 1 punkt.

8.

Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu dziedzin medycyny, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 14e, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych

i leczniczych.

9.

Podczas zdawania LEK i LDEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych

i dydaktycznych, a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania

i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby

zdającej egzamin, co jest równoważne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

10.

Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich

opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające LEK

i LDEK lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

11.

Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm..

Art. 14b.

1.

LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji

Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na

kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.

3.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

4.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5.

W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM

wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne.

6.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

7.

Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

8.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK składają dyrektorowi

CEM pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym z kandydatów do złożenia LEK albo

LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali

skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

9.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.

Art. 14c.

1.

Osoba zdająca LEK albo LDEK w danym terminie, może wnieść w ciągu 3 dni od dnia przystąpienia

do LEK albo LDEK merytoryczne zastrzeżenia do zadania testowego wykorzystanego podczas

tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenia składa się do dyrektora CEM na formularzu, którego

wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż 3 dni

od ostatecznego dnia do ich wniesienia, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród

osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia

wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia zadanie

objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do

uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Rozstrzygnięcia komisji, o której mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa są nieważne.

4.

Pozytywny wynik z LEK albo LDEK otrzymuje osoba zdająca, która uzyskała co najmniej

56% maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu

Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła LEK albo LDEK

z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym

terminie.

6.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 14a ust. 5, do LEK albo LDEK po

raz czwarty i kolejny oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym, o którym mowa

w art. 5 ust. 4, osoba zdająca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej

niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający wniesienie opłaty egzaminacyjnej

dołącza się do wniosku.

7.

Opłata, o której mowa w ust. 6, stanowi dochód budżetu państwa.

8.

W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu LEK albo LDEK dyrektor

CEM, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może wydać zarządzenie

o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

9.

Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia LEK albo

świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu.

10.

Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM przekazuje organom, o których mowa w art. 16c ust.

8.

11.

Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK oraz kopie świadectw złożenia LEK i LDEK są przechowywane

przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 673, z późn. zm..

Art. 14d.

1.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art. 14b ust. 5, oraz komisji,

o której mowa w art. 14c ust. 2, przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego i 130 zł dla członków Zespołu

Egzaminacyjnego albo komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2, za udział w pracach

tego zespołu albo tej komisji;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego albo komisji,

o której mowa w art. 14c ust. 2, bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

2.

Kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

Art. 14e.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz podstawowych dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu

pytań testowych LEK i LDEK, mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które przystępujący

do egzaminu powinien posiadać,

2)

wzory zaświadczeń, o których mowa w art. 14a ust. 3 i 4,

3)

zakres danych zamieszczonych we wniosku o przystąpienie do LEK albo LDEK,

4)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b ust. 1,

i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2,

5)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,

6)

sposób i szczegółowy tryb zgłaszania do LEK i LDEK oraz przeprowadzania LEK i LDEK,

w tym okres, w którym powinny być wyznaczone ich terminy,

7)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 14c ust. 6, oraz sposób jej uiszczania,

8)

szczegółowy tryb unieważniania LEK albo LDEK,

9)

szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,

10)

wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,

11)

sposób przekazywania przez CEM wyników LEK i LDEK uprawnionym podmiotom

- uwzględniając prawidłowy przebieg LEK i LDEK oraz zachowanie bezstronności pracy

Zespołów Egzaminacyjnych i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

”

;

10)

tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie: „Kształcenie podyplomowe”;

11)

w art. 15

a)

uchyla się ust. 3,

b)

w ust. 5 uchyla się pkt 4;

12)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

1.

Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny

1)

po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz

2)

po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”, albo

3)

po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2.

Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem modułowym

i składa się z

1)

modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i

umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub wspólnego dla pokrewnych

dziedzin medycyny, oraz

2)

modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym lekarz

może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego,

albo

3)

modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji.

3.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po zaliczeniu modułu podstawowego, może

zmienić dziedzinę medycyny, w której chce kontynuować szkolenie specjalizacyjne, pod

warunkiem zakwalifikowania się do jej odbywania w ramach postępowania kwalifikacyjnego,

o którym mowa w art. 16c ust. 7.

4.

Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający odpowiedni dorobek

zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt

2, i posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej

modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może ubiegać się o skierowanie

go do odbywania tego modułu specjalistycznego bez postępowania kwalifikacyjnego, na

wniosek właściwego konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny.

5.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie specjalizacyjne,

kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i

zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

modułu specjalistycznego.

6.

W przypadku lekarza posiadającego stopień naukowy doktora habilitowanego i mającego

odpowiedni dorobek zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym

mowa w ust. 2 pkt 2, i posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia

w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zakwalifikowanego

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego, kierownik

specjalizacji w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym w danej dziedzinie

medycyny może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego

i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

programu modułu specjalistycznego.

7.

Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może uznać, w drodze

decyzji, dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6,

za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości szczegółowego

programu modułu specjalistycznego, a w przypadku uznania za równoważny w całości -

podjąć decyzję o dopuszczeniu tego lekarza do PES.

8.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać dotychczasowy

dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny z realizacją programu specjalizacji

w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego,

i podjąć decyzję o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji,

o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz sposób i tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego

lekarza, kierując się równoważnością dorobku zawodowego i naukowego lekarza z danym

programem specjalizacji.

”

;

13)

po art. 16b dodaje się art. 16c-16x w brzmieniu

„

Art. 16c.

1.

Lekarz składa wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie

medycyny odpowiednio do

1)

wojewody właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza

odbywać szkolenie specjalizacyjne;

2)

Ministra Obrony Narodowej lub wyznaczonej przez niego jednostki organizacyjnej - w

przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących

służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony

Narodowej;

3)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lekarzy pełniących służbę

lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2)

nazwisko rodowe;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

płeć;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

obywatelstwo (obywatelstwa);

7)

adres miejsca zamieszkania;

8)

dokument, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej

przebywa w Polsce;

9)

numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;

10)

numer seryjny, datę i miejsce wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza”

lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;

11)

posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego;

12)

dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem tytułu specjalisty

i tryb ich odbywania;

13)

wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

14)

posiadany stopień naukowy;

15)

liczbę publikacji i ich wykaz;

16)

okres zatrudnienia w jednostce, w której ma się odbywać szkolenie specjalizacyjne;

17)

wnioskowany tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

3.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w formie wniosku elektronicznego,

generowanego i pobieranego na stronie internetowej wojewody. Wojewoda potwierdza elektronicznie

zapisanie zgłoszonych na wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku

składa go do wojewody.

4.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje w formie wniosku elektronicznego

generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej Ministra Obrony Narodowej.

Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku składa go do szefa jednostki organizacyjnej

realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony

Narodowej.

5.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, następuje w formie wniosku elektronicznego

generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej ministra właściwego do

spraw wewnętrznych. Lekarz po wypełnieniu wniosku składa go do ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

6.

Lekarz może złożyć wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli nie toczy

się w jego sprawie postępowanie, o którym mowa w ust. 13 lub 14.

7.

W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza

się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie

szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.

8.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzają, dwa razy w roku, odpowiednio wojewoda,

Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwani dalej

„organami prowadzącymi postępowanie kwalifikacyjne”.

9.

Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego spełniających warunki określone w ust. 6 jest większa niż liczba

miejsc szkoleniowych.

10.

W postępowaniu konkursowym uwzględnia się

1)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydentury

wynik LEK, albo, w przypadku lekarza dentysty - LDEK;

2)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty wynik

egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES, albo wynik

LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych,

odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji,

publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism sporządzonym

przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej jednostek

naukowych;

3)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty

wynik LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk

medycznych, odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem

specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism

sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej

jednostek naukowych.

11.

Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych

za LEK/LDEK, o których mowa w ust. 10 pkt 1 albo procent maksymalnej liczby punktów

uzyskanych z LEK/LDEK lub egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II

stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 2 albo procent

maksymalnej liczby punktów uzyskanych z LEK/LDEK oraz punktów dodatkowych, o których

mowa w ust. 10 pkt 3.

12.

W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za

równoważny z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.

13.

Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się lekarzy, w liczbie odpowiadającej

liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie

medycyny w danym województwie albo posiadanych przez dany podmiot, w kolejności od

najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym.

14.

Lekarz może zwrócić się do organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne o weryfikację

postępowania kwalifikacyjnego, w terminie 20 dni od dnia ogłoszenia na stronie internetowej

tego organu listy lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do rozpoczęcia

danego szkolenia specjalizacyjnego.

15.

Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust.

14.

16.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin

postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16g

ust. 1 pkt 4.

17.

Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik przeprowadzonego

postępowania kwalifikacyjnego, kieruje lekarza do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne miejsca szkoleniowe.

18.

Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny po dostarczeniu dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo

„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

Art. 16d.

Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie specjalizacyjne.

Art. 16e.

1.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw zdrowia określa i ogłasza

na swojej stronie internetowej liczbę miejsc szkoleniowych dla lekarzy, którzy będą

odbywać szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji,

zwanej dalej „rezydenturą”, w poszczególnych dziedzinach medycyny, z podziałem na

województwa, na podstawie zapotrzebowania zgłoszonego przez wojewodów uwzględniającego

wolne miejsca szkoleniowe, potrzeby zdrowotne obywateli oraz dostępność świadczeń

zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny na obszarze danego województwa.

2.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym wojewoda ogłasza liczbę miejsc szkoleniowych nieobjętych

rezydenturą dla lekarzy w poszczególnych dziedzinach medycyny, z uwzględnieniem miejsc

szkoleniowych dla lekarzy bez specjalizacji oraz lekarzy posiadających odpowiednią

specjalizację.

3.

Niewykorzystane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą, przyznane na dane postępowanie

kwalifikacyjne dla danego województwa w danej dziedzinie medycyny, wojewoda może dodatkowo

przyznać lekarzom, którzy brali udział w postępowaniu kwalifikacyjnym na te miejsca

szkoleniowe i zajęli kolejne najwyższe miejsca na liście rankingowej, uwzględniając

wszystkie dziedziny, w których były przyznane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą.

4.

Wojewoda może dodatkowo przyznawać miejsca szkoleniowe, w tym objęte rezydenturą,

nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia danego postępowania kwalifikacyjnego.

5.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym Minister Obrony Narodowej określa i ogłasza liczbę

wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej

oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez

Ministra Obrony Narodowej, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza

liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez tego ministra

lub pełniących służbę albo zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Art. 16f.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie programu specjalizacji ustalonego

dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym, który utworzył Minister Obrony Narodowej, w ramach odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego jest obowiązany odbyć i zaliczyć szkolenie uzupełniające,

odpowiednie dla danej dziedziny medycyny, w zakresie wynikającym ze specyfiki służby

wojskowej i potrzeb obronności kraju, na podstawie programu uzupełniającego określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 2.

3.

Program specjalizacji zawiera

1)

zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które

lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem

elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów

farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, medycyny

ratunkowej, promocji zdrowia i zdrowia publicznego, orzecznictwa lekarskiego i prawa

medycznego;

2)

formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania i doskonalenia

umiejętności praktycznych, w szczególności

a)

kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

obejmujący wprowadzenie w problematykę, cele i obszar działania danej specjalności

oraz zadania, kompetencje i oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,

b)

niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach pokrewnych,

c)

kurs w zakresie ratownictwa medycznego,

d)

kurs w zakresie zdrowia publicznego,

e)

kurs w zakresie prawa medycznego,

f)

szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych

zabiegów lub procedur medycznych,

g)

staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych,

h)

pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej specjalizacji lub pracę

w systemie zmianowym lub równoważnym czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym

w przepisach o działalności leczniczej,

i)

samokształcenie kierowane;

3)

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

4)

formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności

praktycznych;

5)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji;

6)

zakres merytoryczny PES;

7)

standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom, jakie muszą

spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu specjalizacji.

4.

Program specjalizacji opracowuje i aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy medycznej,

zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP. Program specjalizacji redaguje CMKP

i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

5.

Członków zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, powołuje i odwołuje dyrektor CMKP.

Członkowie zespołu ekspertów są powoływani spośród lekarzy posiadających tytuł specjalisty

lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program

specjalizacji, lub w dziedzinach pokrewnych, spośród osób zgłoszonych przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych,

towarzystwa naukowe właściwe dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku w dziedzinie

pokrewnej, Naczelną Radę Lekarską oraz CMKP.

6.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub przedstawiciele

lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich przedstawiciele;

2)

konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych z realizacją

zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub

ich przedstawiciele - w dziedzinach, do których ma to zastosowanie;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny, a w przypadku braku - w dziedzinie pokrewnej;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

5)

przedstawiciel CMKP.

7.

Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje konsultanta krajowego

wdanej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji, a

jeżeli nie został powołany - w dziedzinie pokrewnej.

8.

CMKP podaje do wiadomości zatwierdzone przez ministra zdrowia programy specjalizacji,

w formie informacji i publikacji na stronie internetowej CMKP.

Art. 16g.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego i wykaz

specjalizacji posiadających wspólny moduł podstawowy,

2)

wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego

- uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach specjalizacji,

dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu do tych dziedzin,

określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan wiedzy medycznej;

3)

wzory wniosków o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego dla obywateli polskich i

cudzoziemców,

4)

regulamin postępowania kwalifikacyjnego

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania

kwalifikacyjnego.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, programy

uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

i wymaganych umiejętności praktycznych, formy i metody ich nabywania, okres trwania

i sposób odbywania szkolenia uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez

lekarza wiedzy i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego,

mając na uwadze konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania

świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach wynikających

ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji uprawniających

lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,

uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy i umiejętności określonych w programie specjalizacji

niezbędnych do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe

dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.

Art. 16h.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji

w ramach rezydentury.

2.

Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne, w ramach

wolnych miejsc szkoleniowych, w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne

1)

na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne

w danej dziedzinie medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego

i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia

specjalizacyjnego na podstawie odrębnych przepisów;

3)

na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie

specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu specjalizacji w zakresie

samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej

liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,

które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie

pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych urlopów

szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej

części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio

w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;

4)

na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania

szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania;

5)

w ramach poszerzenia zajęć programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program

specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce, w dziedzinie zgodnej z kierunkiem tych

studiów, i w ramach udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, a po

ukończeniu tych studiów - w trybie określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 -4.

3.

Lekarz cudzoziemiec, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 1a, może odbywać szkolenie specjalizacyjne

na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach

naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami polskimi.

4.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.

5.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 3.

6.

Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.

7.

Szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający

I lub II stopnia specjalizacji lub tytułu specjalisty.

Art. 16i.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały okres jego trwania w wymiarze czasu

równemu czasowi pracy lekarza zatrudnionego w podmiocie leczniczym, o którym mowa

w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury lub pracuje w systemie zmianowym lub równoważnym w maksymalnym

czasie pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej.

2.

Lekarz

1)

będący żołnierzem oraz pełniący służbę lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Obrony Narodowej,

2)

będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

3)

będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej

- może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony w ust.

1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane zapewnić, aby

łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie były niższe niż w przypadku odbywania odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego

w wymiarze czasu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu specjalizacji przysługuje

wynagrodzenie na podstawie umowy o pełnienie dyżurów, zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy.

Art. 16j.

1.

Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem.

2.

Środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury przez lekarzy,

którzy zostali zakwalifikowani do jej odbywania lub odbywają ją w tym trybie, minister

właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie umowy zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne zatrudniającym tych lekarzy. Umowa ta określa wysokość środków

i ich przeznaczenie.

3.

Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze

wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia na podstawie

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia.

4.

Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega

zróżnicowaniu ze względu na

1)

dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe;

2)

rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego

wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach

medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla

pacjentów.

Art. 16k.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których

jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.

2.

Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym

są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia

a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.

3.

W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie

z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

Art. 16l.

1.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza

w pracy

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 i Nr 225, poz. 1463);

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3

miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, 176-179, 182;

4)

z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez pracodawcę

w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji;

5)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie

trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

6)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji

odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5.

2.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego może być dodatkowo przedłużony o okres udzielonego

lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

3.

W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia

specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację

w ramach rezydentury - minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach

leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej może być przedłużony dodatkowo

przez Ministra Obrony Narodowej o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo oddelegowania do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej.

5.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących funkcjonariuszami

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być przedłużony dodatkowo przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1 i 2, ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej

przez niego nieobecności w pracy z powodów, o których mowa w ust. 1 lub 2, trwającej

dłużej niż 3 miesiące.

7.

Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, może skierować

na okres tej nieobecności innego lekarza zakwalifikowanego do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego do odbywania tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne,

biorąc pod uwagę możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji

oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.

Art. 16m.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza zatrudnionego na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo wykonującego zawód na podstawie stosunku

służby w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika

tego podmiotu w porozumieniu z właściwym konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie

medycyny, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego dalej „kierownikiem

specjalizacji”.

2.

Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub

tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego,

a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie medycyny.

3.

Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji

lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika jednostki

realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego

dalej „kierownikiem stażu”.

4.

Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie szkolenie

specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami kadrowymi

przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny - czterech

lekarzy.

5.

Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem kierunkowym nie

więcej niż dwóch lekarzy.

6.

Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie rocznych szczegółowych planów

szkolenia specjalizacyjnego, w tym za ustalenie miejsc odbywania staży kierunkowych

w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji, w okresie nie krótszym niż

miesiąc od rozpoczęcia kolejnego roku odbywanego szkolenia specjalizacyjnego w uzgodnieniu

z kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

7.

Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji przez

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego nadzoru kierownik

specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2-4 lekarz kierujący stażem kierunkowym

1)

ustala szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;

2)

konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania diagnostyczne i

ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia, rokowania i zalecenia dla

pacjenta;

3)

prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych

i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu nabycia przez lekarza

umiejętności samodzielnego ich wykonywania;

4)

uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie

leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia

przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania;

5)

wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji zawodowych, umiejętności

manualnych, stosunku do pacjentów i współpracowników, zdolności organizacyjnych i

umiejętności pracy w zespole;

6)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza, który

nie realizuje programu specjalizacji;

7)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego;

8)

potwierdza odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.

8.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w pierwszym roku trwania tego szkolenia,

po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika specjalizacji, może wystąpić do dyrektora

CMKP z wnioskiem o uznanie za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w

programie specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju, w podmiotach prowadzących

szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia rozpoczęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie jest dłuższy niż 5 lat.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może wyrazić zgodę

na wystąpienie przez lekarza z wnioskiem, o którym mowa w ust. 8, w terminie późniejszym.

10.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie do okresu odbywania

szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego.

11.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej, odbywający specjalizację,

po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji oraz konsultanta w danej dziedzinie medycyny

lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie

z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem

o uznanie części okresu odbywania specjalizacji w zakresie odpowiedniego modułu, w

przypadku gdy pełnił służbę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem

że charakter tej służby, w tym uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów

i procedur medycznych, odpowiadał właściwemu programowi specjalizacji.

12.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze zrealizowaniem części

programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania tego szkolenia, jednak

nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego lub modułów, o których

mowa w art. 16 ust. 2.

13.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne ze zrealizowaniem

części programu specjalizacji.

14.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

Art. 16n.

1.

Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie przepisów, o których mowa

w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty za równoważny

z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie

następujące warunki

1)

lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada czasowi trwania

szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie specjalizacji w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych,

sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach

określonemu programowi specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności

odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu specjalisty

do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora CMKP.

3.

Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem

1)

prawa wykonywania zawodu;

2)

dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza w kraju, w którym

lekarz uzyskał tytuł specjalisty;

3)

dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;

4)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

czasie jego trwania i programie specjalizacji;

5)

dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej

formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych

wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

4.

Wniosek podlega ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów powołany przez

dyrektora CMKP.

5.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty

w danej dziedzinie medycyny

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawiciel;

2)

dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego;

3)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

4)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny.

6.

Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, chyba

że nie został złożony żaden wniosek.

7.

Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół stwierdzi, że

czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności praktycznych nie

odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności w

Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana przez zespół jest negatywna

albo zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania

i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty.

8.

Na podstawie oceny merytorycznej, o której mowa w ust. 7, dyrektor CMKP w terminie

30 dni wydaje opinię, która wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana do ministra

właściwego do spraw zdrowia.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania

tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej.

10.

W przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 8, zawiera wskazanie do odbycia stażu

uzupełniającego, minister właściwy do spraw zdrowia kieruje lekarza do odbycia tego

stażu, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem

podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien

być odbyty.

11.

Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.

12.

Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy o pracę

na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy cywilnoprawnej o

odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.

13.

Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika

właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

14.

Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję, w

której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej, albo odmawia uznania tego tytułu.

Art. 16o.

1.

Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku

1)

zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania zawodu lekarza;

2)

ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych, objętych programem

specjalizacji;

3)

niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia

wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu wystawionym przez

organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących po stronie lekarza;

4)

zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

5)

przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika specjalizacji

po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny

lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych

z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny

i pokoju oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej;

6)

upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne.

2.

Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia odpowiednio wojewody, Ministra Obrony

Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zaistnieniu okoliczności,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 -5.

3.

Lekarz zostaje skreślony z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne,

zwanego dalej „rejestrem”, odpowiednio na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych w przypadku określonym w ust. 1.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 3, odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej

albo minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje decyzję na podstawie

1)

powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w

ust. 1 pkt 1 -4 i 6;

2)

wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po uzyskaniu

opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz właściwej

okręgowej izby lekarskiej.

Art. 16p.

1.

Rejestr prowadzi CMKP na podstawie danych przekazywanych przez wojewodów, Ministra

Obrony Narodowej i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według niżej określonego

układu danych

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

dwucyfrowego symbolu województwa, będącego pierwszym członem identyfikatora jednostek

podziału terytorialnego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.,

b)

czternastoznakowego kodu specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,

c)

siedmiocyfrowego numeru prawa wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

2)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

3)

miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;

7)

numer seryjny i data wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub

„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;

8)

posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;

9)

numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia zgody

na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;

10)

tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego przez

lekarza cudzoziemca;

11)

data i numer skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu

kierującego;

12)

numer karty szkolenia specjalizacyjnego oraz indeksu zabiegów i procedur medycznych;

13)

nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej, w której

jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;

14)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja i zajmowane stanowisko

oraz dane, o których mowa w pkt 4;

15)

data rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

16)

data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie

to zostało przedłużone albo skrócone;

17)

data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;

18)

adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej,

w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, nazwisko i imię dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

19)

adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.

3.

Użytkownikami rejestru są

1)

wojewodowie;

2)

minister właściwy do spraw zdrowia;

3)

Minister Obrony Narodowej;

4)

minister właściwy do spraw wewnętrznych;

5)

Minister Sprawiedliwości.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą interes prawny.

5.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm..

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,

2)

szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych wpisanych

do rejestru

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności prowadzonego

rejestru.

Art. 16r.

1.

Lekarz może składać dokumenty do PES do właściwego wojewody po uzyskaniu potwierdzenia

realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej składa dokumenty

do PES do szefa jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów

leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej, po uzyskaniu potwierdzenia realizacji

programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

3.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

albo zatrudniony w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, składa dokumenty do PES do ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

po uzyskaniu potwierdzenia realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

4.

Zgłoszenie do PES jest składane w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego

na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych na

wniosku danych. Lekarz, o którym mowa w ust. 1-3, po wypełnieniu i podpisaniu wniosku

składa go odpowiednio do właściwego wojewody, szefa jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5.

Wniosek o przystąpienie do PES zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo;

6)

adres zamieszkania;

7)

adres do korespondencji;

8)

wskazanie jednostki, w której lekarz odbywał szkolenie i jej adresu;

9)

posiadane specjalizacje;

10)

ukończona uczelnia, data wystawienia i numer uzyskanego dyplomu lekarza;

11)

informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu lekarza: jego numer, data wydania

i organ wydający;

12)

tryb szkolenia;

13)

liczba dotychczasowych zgłoszeń do PES;

14)

informacje o ewentualnym skróceniu stażu specjalizacyjnego;

15)

stopień lub tytuł naukowy oraz imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

16)

adres do korespondencji kierownika specjalizacji i numer telefonu kontaktowego;

17)

wskazanie wojewody prowadzącego postępowanie specjalizacyjne.

6.

Właściwy wojewoda, szef jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw

podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej albo minister właściwy

do spraw wewnętrznych stwierdza, czy dokumenty, o których mowa w ust. 1 -3, spełniają

warunki formalne i przekazuje je do CEM.

7.

CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych przez dyrektora CEM.

8.

PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego,

w kolejności ustalonej przez dyrektora CEM, obejmujących zakres odbytego szkolenia

specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych i leczniczych,

z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.

9.

Lekarz nie jest obowiązany do zaliczenia PES w całości albo w części, jeżeli złożył

z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwa naukowe,

który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem

z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części, i przedstawi dyrektorowi CEM odpowiedni

dokument potwierdzający złożenie takiego egzaminu.

10.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora

CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich

lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,

z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w

roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

11.

Test oraz pytania lub zadania egzaminu ustnego opracowuje i ustala CEM w porozumieniu

z konsultantem krajowym właściwym dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawicielem

odrębnie dla każdej dziedziny medycyny oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

12.

Testy, pytania i zadania egzaminacyjne są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące

w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające

PES lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem. Zadania testowe nie podlegają udostępnianiu

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz egzaminów

organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których złożenie z wynikiem

pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo

w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, mając

na względzie zakres tematyczny tych egzaminów.

Art. 16s.

1.

CEM powiadamia lekarza o miejscach i terminach PES nie później niż na 14 dni przed

dniem jego rozpoczęcia.

2.

Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na przygotowanie się i przystąpienie

do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3.

Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających

pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Lekarz może wybrać

tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz uzyskuje 1 punkt. W przypadku

braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

4.

Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez

lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów.

5.

Podczas zdawania PES lekarz nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych,

a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru

informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby zdającej

egzamin, co jest równoznaczne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego. CEM zawiadamia

o takim fakcie właściwego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

7.

Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik specjalizacji

jako obserwator.

8.

Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji, o której

mowa w art. 16u ust. 1.

9.

PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM

i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

10.

W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub nieprzewidzianych sytuacji

mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM może unieważnić PES w całości albo

w części, w danym terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich

zdających.

11.

Unieważnienie PES albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PES albo

jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna. W przypadku

unieważnienia całości PES wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna.

12.

Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia

informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PES albo jego części.

13.

Decyzja o unieważnieniu PES albo jego części jest ogłaszana na stronie internetowej

CEM oraz przesyłana zainteresowanym lekarzom listem poleconym.

14.

Od decyzji o unieważnieniu PES albo jego części przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, składane za

pośrednictwem dyrektora CEM.

Art. 16t.

1.

W przypadku zgłoszenia do PES po raz czwarty i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości

nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w

drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający dokonanie

opłaty lekarz dołącza do zgłoszenia, o którym mowa w art. 16w ust. 3.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób

uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne koszty związane

z organizacją i przeprowadzaniem PES.

Art. 16u.

1.

PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

2.

Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM spośród osób zaproponowanych

przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe

właściwe dla danej dziedziny medycyny oraz Naczelną Radę Lekarską.

3.

W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES lub, w uzasadnionych

przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny

1)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny;

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.

4.

Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6-9.

5.

Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza

spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół egzaminacyjny składa się co najmniej

z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.

6.

Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu egzaminacyjnego należy

1)

ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do PES w danej sesji egzaminacyjnej, z zastrzeżeniem

art. 16w ust. 4;

2)

przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem

tajności procedury;

3)

dokonywanie oceny egzaminu ustnego;

4)

przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym PES,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PES.

7.

Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego oraz 130 zł dla członka PKE

za udział w posiedzeniu PKE albo zespołu egzaminacyjnego;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez zachowania

prawa do wynagrodzenia.

8.

Kwoty, o których mowa w ust. 7 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

Art. 16w.

1.

CEM ustala i ogłasza wyniki PES. Wynik PES nie stanowi decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Lekarz uzyskuje wynik negatywny PES, jeżeli uzyska taki wynik chociażby z jednej części

PES. W takim przypadku lekarz może złożyć do dyrektora CEM zgłoszenie do kolejnego

PES. Uzyskany wynik pozytywny z części PES jest uznawany w kolejnych 6 sesjach egzaminacyjnych.

3.

Zgłoszenie następuje w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego

na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we

wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu formularza składa podpisany wniosek do CEM,

które zawiadamia o tym fakcie właściwego wojewodę.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, lekarz zostaje wpisany na listę lekarzy dopuszczonych

do PES w danej sesji egzaminacyjnej przez dyrektora CEM.

5.

Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM wydaje dyplom w terminie

30 dni od dnia otrzymania dokumentacji egzaminacyjnej od PKE. Kopię dyplomu CEM przekazuje

do właściwej dla lekarza okręgowej izby lekarskiej.

6.

Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza oraz kopia dyplomu PES

są przechowywane przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Art. 16x.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla lekarzy oraz punktowe

kryteria kwalifikacji tych lekarzy do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, mając

na celu konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,

2)

szczegółowy sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego, w tym przez lekarzy posiadających

I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

3)

formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby ich prowadzenia,

4)

szczegółowy sposób zgłaszania się i tryb dopuszczania do PES,

5)

szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,

6)

tryb powoływania PKE,

7)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE,

8)

tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych

za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w danym

programie specjalizacji i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,

9)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji

- uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych

do wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny, zgodnie z wymogami

współczesnej wiedzy medycznej;

10)

wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego ukończenia,

uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu programu specjalizacji;

11)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie medycyny nieobjętej

systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,

w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,

12)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających stopień naukowy

doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym

kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego

- uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego żołnierzem w

czynnej służbie wojskowej oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej oraz wzory dokumentów, o których mowa w

ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej

oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra

Obrony Narodowej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o

pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, oraz wzory dokumentów, o których

mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu

i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej,

albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra

Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej, oraz wzory dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej lub

zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub

organy Służby Więziennej.

”

;

14)

w art. 19 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia w zakresie

uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych

świadczeń zdrowotnych;

”

;

15)

po art. 19e dodaje się art. 19f-19j w brzmieniu

„

Art. 19f.

1.

Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację

do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek

akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie.

2.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące warunki

1)

prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego

albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały szpitalne lub inne komórki

organizacyjne o profilu odpowiadającym temu szkoleniu;

2)

zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację programu specjalizacji

określonej liczbie lekarzy;

3)

zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej

a)

w przypadku szpitali - nad jakością działalności dydaktycznej oraz leczniczej w zakresie

kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów,

b)

w przypadku innych jednostek organizacyjnych - nad jakością działalności dydaktycznej

w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów;

4)

zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego lekarza;

5)

zatrudnić na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej albo posiadać

zatrudnionych na stanowisku służbowym w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych,

o których mowa w pkt 1

a)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem specjalizacji

w odpowiedniej dziedzinie medycyny,

b)

co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w dziedzinie

pokrewnej, w przypadku specjalności, dla których przepisy obowiązujące przed dniem

wejścia w życie ustawy nie przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu

specjalisty,

c)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w

odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku jednostek organizacyjnych lub komórek

organizacyjnych realizujących szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii;

6)

posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań określonych

programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi, o których mowa w art.

16f ust. 3 pkt 7;

7)

udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,

umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;

8)

udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub niewymagającym

hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz w innych przypadkach niecierpiących

zwłoki, jeżeli wynika to z programu specjalizacji;

9)

zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów medycznych

w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym

czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;

10)

zawierać porozumienie z podmiotami, w celu umożliwienia zrealizowania przez lekarzy

programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których mowa w ust. 3, których

realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej;

11)

uzyskać opinię właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny o

spełnieniu warunków, o których mowa w pkt 1-10, a w przypadku jego braku - konsultanta

krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny lub właściwego konsultanta wojewódzkiego

w dziedzinie pokrewnej lub konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach medycyny

związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie

wojny i pokoju lub jego przedstawiciela.

3.

Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez

1)

jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub

2)

inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po uzyskaniu

przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.

4.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, w celu

uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu przez

jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane i opinię

określone w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3.

5.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP powołuje pięciu lekarzy

specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej

1)

przewodniczącego zespołu - lekarza zaproponowanego przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie medycyny;

2)

czterech członków zespołu

a)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie

medycyny,

b)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla dziedziny medycyny,

c)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,

d)

przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta lub konsultantów

krajowych w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych

wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju.

6.

Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał, celem

wydania opinii o spełnieniu przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2.

7.

Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje wpisu

jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie listę

jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w zakresie

danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne lub staż

kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład.

8.

Aktualne listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, CMKP publikuje

na swojej stronie internetowej.

9.

W przypadku zmiany formy prawnej jednostki akredytowanej, o której mowa w ust. 1 i

3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne lub

staż kierunkowy, jeżeli złoży do wojewody oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych

w ust. 2.

10.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie po zmianie formy prawnej występuje

do CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.

11.

W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w

ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy

jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3.

12.

W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki

niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia

stażu kierunkowego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.

13.

Maksymalna liczba miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 7, ulega zmniejszeniu

w zakresie danej specjalizacji w przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe

w danej specjalizacji, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób.

Art. 19g.

1.

Kursy szkoleniowe objęte programem danej specjalizacji mogą być prowadzone przez jednostki

organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, po uzyskaniu pozytywnej opinii konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku - właściwego konsultanta

wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz po wpisaniu na listę prowadzoną przez

CMKP, o której mowa w ust. 5.

2.

Podmiot zamierzający prowadzić kurs szkoleniowy objęty programem danej specjalizacji

przedstawia CMKP, w terminie do dnia 15 listopada każdego roku, informacje zawierające

dane obejmujące

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej

zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;

2)

imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;

3)

zakres i sposób organizacji kursu szkoleniowego;

4)

tryb kursu szkoleniowego;

5)

program kursu szkoleniowego określający

a)

cel kursu szkoleniowego,

b)

wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,

c)

okres i sposób realizacji programu kursu szkoleniowego,

d)

zakres tematyczny oraz treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;

6)

regulamin kursu szkoleniowego określający

a)

sposób organizacji kursu szkoleniowego,

b)

zasady i sposób naboru uczestników kursu szkoleniowego,

c)

wzór karty przebiegu kursu szkoleniowego,

d)

prawa i obowiązki uczestników kursu szkoleniowego,

e)

zakres obowiązków wykładowców i innych prowadzących zajęcia teoretyczne i zajęcia

praktyczne,

f)

sposób sprawdzania nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych,

g)

sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez uczestników;

7)

charakterystykę bazy dydaktycznej i zajęć praktycznych;

8)

kwalifikacje kadry dydaktycznej;

9)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w kursie szkoleniowym.

3.

W przypadku kursów szkoleniowych, o których mowa w ust. 2, trwających nie dłużej niż

5 dni, podmiot zamierzający prowadzić ten kurs zgłasza corocznie CMKP, w terminie

do dnia 15 listopada roku poprzedzającego rozpoczęcie kursu, następujące informacje

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej

zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;

2)

imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;

3)

program kursu szkoleniowego określający

a)

cel kursu szkoleniowego,

b)

wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,

c)

zakres tematyczny i treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;

4)

sposób sprawdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

5)

sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez jego uczestników;

6)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w tym kursie.

4.

CMKP koordynuje organizację kursów szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji

zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym

lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w poszczególnych dziedzinach medycyny.

5.

CMKP publikuje, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na stronie internetowej

CMKP, listę kursów szkoleniowych objętych programami specjalizacji.

6.

Podmiot, który zrealizował kurs szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do

CMKP listę lekarzy, którzy ukończyli kurs szkoleniowy, zawierającą imię i nazwisko

oraz numer PESEL lekarza, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania.

Art. 19h.

1.

Nadzór nad realizacją szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

2.

Nadzorowi podlega w szczególności

1)

zgodność realizacji zajęć z programem specjalizacji;

2)

prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;

3)

zapewnienie odpowiedniej jakości szkolenia specjalizacyjnego.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się kontrolę i monitoruje realizację

szkolenia specjalizacyjnego.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 3, wykonuje dyrektor CMKP.

5.

Dyrektor CMKP na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych

form monitoringu systemu specjalizacji opracowuje raport o stanie realizacji kształcenia

specjalizacyjnego w danym roku i przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

6.

CMKP prowadzi cykliczne szkolenia w zakresie wiedzy na temat systemu specjalizacji,

przeznaczone dla kierowników specjalizacji, kadry kierowniczej jednostek prowadzących

szkolenia specjalizacyjne oraz przedstawicieli wojewody finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Art. 19i.

1.

Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny

powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu mogą wchodzić, poza pracownikami

CMKP

1)

krajowy albo wojewódzki konsultant w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel

lub

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta lub konsultantów krajowych w dziedzinach

medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością

kraju w czasie wojny i pokoju;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny oraz

4)

przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody.

2.

Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,

za okazaniem upoważnienia, ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia prowadzonej przez jednostkę prowadzącą

szkolenie specjalizacyjne;

4)

żądania od kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne ustnych i pisemnych

wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników szkolenia specjalizacyjnego i kadry dydaktycznej.

3.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne;

2)

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

4.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne.

5.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych

w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są

obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

6.

Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne

nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

7.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie

specjalizacyjne.

8.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

9.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne, w terminie 7 dni od dnia

otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzania

czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

10.

Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące

stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych

nieprawidłowości w wyznaczonym terminie; kopie pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje

do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny medycyny i właściwemu

konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie medycyny.

11.

W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor

CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy zawierającej wykaz jednostek

uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego.

12.

Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł za wykonanie czynności kontrolnych;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa

do wynagrodzenia.

13.

Kwota, o której mowa w ust. 12 pkt 1, podlega waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

Art. 19j.

Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na rejestrowaniu

danych określonych w art. 16p ust. 2 oraz informacji o liczbie jednostek uprawnionych

do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i liczby miejsc szkoleniowych, a także

badaniu poprawności funkcjonowania poszczególnych procedur specjalizacyjnych na podstawie

zgromadzonych tą drogą informacji.

”

;

16)

w art. 57 ust. 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

1.

Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których

mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1 -5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust.

1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej

Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej

rady lekarskiej.

1a.

Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w ust. 1, podpisują prezes lub wiceprezes

i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.

”

.

1.

Lekarze zakwalifikowani do odbywania szkolenia specjalizacyjnego przed dniem wejścia

wżycie niniejszej ustawy odbywają szkolenie specjalizacyjne na podstawie dotychczasowych

przepisów.

2.

Przepisy dotyczące Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą stosuje się do lekarzy, którzy zostali zakwalifikowani do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego po dniu 28 kwietnia 1999 r.

3.

Do dnia wejścia w życie programów specjalizacji określonych na podstawie art. 16f

ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, szkolenia specjalizacyjne

odbywają się na podstawie programów dotychczasowych.

4.

Wnioski o przystąpienie do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego złożone przed dniem

wejścia w życie ustawy uznaje się za złożone zgodnie z przepisami ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Osoby powołane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do zespołu ekspertów

do wydania opinii w sprawie spełniania wymogów akredytacyjnych przez jednostki prowadzące

szkolenie specjalizacyjne albo ubiegające się o jego prowadzenie, zespołu ekspertów

do opracowania i aktualizacji programów specjalizacji, komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej

Lekarski Egzamin Państwowy albo Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Państwowy oraz Państwowej

Komisji Egzaminacyjnej przeprowadzającej Państwowy Egzamin Specjalizacyjny, stają

się odpowiednio, z zachowaniem pełnionych funkcji, członkami

1)

zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 19f ust. 4,

2)

zespołu ekspertów, o którym mowa w 16f ust. 4,

3)

Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b,

4)

Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 16u ust. 1

- ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Marszałek województwa po raz ostatni organizuje, finansuje oraz zapewnia warunki odbywania

stażu podyplomowego, o którym mowa w art. 15 ustawy, o której mowa w art. 1, rozpoczynającego

się

1)

dla lekarza z dniem 1 października 2017 r.;

2)

dla lekarza dentysty z dniem 1 października 2016 r.

2.

Osoby zobowiązane do odbycia stażu podyplomowego, o którym mowa w art. 15 ustawy,

o której mowa w art. 1, które nie rozpoczęły stażu podyplomowego najpóźniej

1)

z dniem 1 października 2017 r. w przypadku lekarza albo

2)

z dniem 1 października 2016 r. w przypadku lekarza dentysty

- są zwolnione z obowiązku odbycia tego stażu. Do osób tych nie stosuje się art. 5

ust. 8 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i 8 oraz art. 5a-5c, prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,

która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

2)

posiada

a)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej

sześcioletnich studiów na kierunku lekarskim, obejmujących co najmniej 5500 godzin

dydaktycznych zajęć teoretycznych i praktycznych, w tym dwusemestralne praktyczne

nauczanie w dziedzinach klinicznych na 6. roku studiów, lub dyplom lekarza dentysty

wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich

studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, obejmujących co najmniej dwusemestralne

praktyczne nauczanie na 5. roku studiów, lub

b)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów

na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r. lub dyplom lekarza

dentysty wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów na kierunku

lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., lub

c)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany

przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu odpowiednie świadectwo wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

d)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a

pkt 1. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim.

3.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. b albo d, a także

w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza

albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż podyplomowy lub

uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d, a

także w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli przedstawi świadectwo

złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Końcowego w języku polskim lub w języku, w jakim są prowadzone w polskich

uczelniach medycznych studia na kierunku lekarskim lub Iekarsko-dentystycznym, jeżeli

odbywa albo ukończyła studia w tym języku.

5.

Za równoważne z przedstawieniem świadectwa, o którym mowa w ust. 4, uznaje się przedstawienie

świadectwa złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego.

6.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada

towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

7.

W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje ograniczone prawo

wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty,

na okres nie dłuższy niż 5 lat, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 6.

8.

Osoba ubiegająca się o prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty, o której mowa w ust. 3 i 6, przedstawia okręgowej radzie lekarskiej

zaświadczenie o odbyciu stażu podyplomowego albo decyzję wydaną na podstawie art.

15 ust. 8 albo 9.

9.

Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w podmiotach

leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami medycznymi.

10.

Podmioty, o których mowa w ust. 9

1)

udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego programu zajęć

praktycznych;

2)

zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające

rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych w ramowym programie zajęć

praktycznych;

3)

posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego programu

zajęć praktycznych.

11.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.

12.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające z ramowego programu

zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

13.

Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem akademickim albo

inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż zawodowy albo

specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla danej części programu

zajęć praktycznych.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania i zaliczania, w tym zakres

danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk, uwzględniając konieczność zapewnienia

wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.

1.

Pierwszy Lekarski Egzamin Końcowy oraz Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy przeprowadza

się w 2013 r.

2.

Lekarski Egzamin Państwowy oraz Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Państwowy przeprowadza

się na dotychczasowych zasadach w latach 2011 i 2012.

Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo testu umiejętności,

o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada przyznaje ograniczone prawo wykonywania

zawodu na czas niezbędny do odbycia tego stażu albo odbycia testu umiejętności.

Kierownicy specjalizacji oraz lekarze specjaliści kierujący stażem kierunkowym wyznaczeni

na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują swoje funkcje.

Jednostki uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego na podstawie dotychczasowych

przepisów stają się jednostkami uprawnionymi do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego

na podstawie art. 19f ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

W 2011 r. środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w art. 15 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, przekazuje marszałkowi województwa

minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

2.

W 2011 r. środki przeznaczone na

1)

sfinansowanie rezydentur, o których mowa w art. 16j ust. 1 ustawy, o której mowa w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

2)

dofinansowanie szkoleń specjalizacyjnych, o którym mowa w art. 16k ust. 1 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje ze środków Funduszu Pracy.

Rejestr lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację prowadzony przed dniem

wejścia w życie ustawy przez Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego staje się

rejestrem prowadzonym na podstawie niniejszej ustawy przez Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego.

1.

Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry narodowej biorącym udział

w igrzyskach olimpijskich, paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata

lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, może w czasie trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza

bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie

Lekarskiej w Warszawie

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze czasowego wykonywania zawodu lekarza na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)

zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje zawód lekarza,

że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza, które w czasie składania

oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz

3)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza.

2.

Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za pośrednictwem

organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed dniem rozpoczęcia

tego wydarzenia.

3.

Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz dokumentów, o których

mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia

oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4.

Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie w wysokości nie wyższej

niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku.

5.

Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.

6.

Przepisy ust. 1 -5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej

świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12 ust. 6, art. 15 ust.

5, art. 16 ust. 1hb, art. 16 ust. 2a, art. 16 ust. 3 i art. 16 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia wżycie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 12 ust. 6, art. 15 ust. 5, art. 16g ust. 3 i 4, art. 16j ust. 5

i art. 16x ust. 2 i 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy, o której

mowa w art. 1, utrzymane w mocy na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie

ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. Nr 58, poz. 351, z 2009 r. Nr 40, poz. 323 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 359) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 16x ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Zachowane w mocy przepisy wykonawcze, o których mowa w ust. 2, mogą być zmienione

przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, w granicach określonych

w art. 16x ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

1.

Lekarski Egzamin Końcowy (LEK) i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy (LDEK) organizuje

i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową

jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie w tych samych terminach, zgodnie

z regulaminem przeprowadzania LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14e ust. 2, w miejscach

i terminach ustalonych przez dyrektora CEM.

3.

Do LEK może przystąpić

1)

student 6. roku studiów na kierunku lekarskim, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt

2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu potwierdzającego

tożsamość, albo

2)

lekarz - po przedstawieniu dyplomu lekarza albo zaświadczenia potwierdzającego ukończenie

studiów na kierunku lekarskim oraz dokumentu potwierdzającego tożsamość.

4.

Do LDEK może przystąpić

1)

student 5. roku studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, o których mowa w art.

5 ust. 1 pkt 2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu

potwierdzającego tożsamość, albo

2)

lekarz dentysta - po przedstawieniu dyplomu lekarza dentysty albo zaświadczenia potwierdzającego

ukończenie studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym oraz dokumentu potwierdzającego

tożsamość.

5.

Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa wniosek w tej sprawie do dyrektora

CEM.

6.

LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu

lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie

zagadnień objętych LEK i LDEK.

7.

LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu, składającego się z 200 pytań

zawierających pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową

odpowiedź uzyskuje się 1 punkt.

8.

Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu dziedzin medycyny, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 14e, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych

i leczniczych.

9.

Podczas zdawania LEK i LDEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych

i dydaktycznych, a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania

i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby

zdającej egzamin, co jest równoważne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

10.

Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich

opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające LEK

i LDEK lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

11.

Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm..

1.

LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji

Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na

kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.

3.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

4.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5.

W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM

wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne.

6.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

7.

Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

8.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK składają dyrektorowi

CEM pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym z kandydatów do złożenia LEK albo

LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali

skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

9.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.

1.

Osoba zdająca LEK albo LDEK w danym terminie, może wnieść w ciągu 3 dni od dnia przystąpienia

do LEK albo LDEK merytoryczne zastrzeżenia do zadania testowego wykorzystanego podczas

tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenia składa się do dyrektora CEM na formularzu, którego

wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż 3 dni

od ostatecznego dnia do ich wniesienia, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród

osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia

wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia zadanie

objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do

uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Rozstrzygnięcia komisji, o której mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa są nieważne.

4.

Pozytywny wynik z LEK albo LDEK otrzymuje osoba zdająca, która uzyskała co najmniej

56% maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu

Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła LEK albo LDEK

z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym

terminie.

6.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 14a ust. 5, do LEK albo LDEK po

raz czwarty i kolejny oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym, o którym mowa

w art. 5 ust. 4, osoba zdająca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej

niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający wniesienie opłaty egzaminacyjnej

dołącza się do wniosku.

7.

Opłata, o której mowa w ust. 6, stanowi dochód budżetu państwa.

8.

W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu LEK albo LDEK dyrektor

CEM, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może wydać zarządzenie

o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

9.

Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia LEK albo

świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu.

10.

Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM przekazuje organom, o których mowa w art. 16c ust.

8.

11.

Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK oraz kopie świadectw złożenia LEK i LDEK są przechowywane

przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 673, z późn. zm..

1.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art. 14b ust. 5, oraz komisji,

o której mowa w art. 14c ust. 2, przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego i 130 zł dla członków Zespołu

Egzaminacyjnego albo komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2, za udział w pracach

tego zespołu albo tej komisji;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego albo komisji,

o której mowa w art. 14c ust. 2, bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

2.

Kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz podstawowych dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu

pytań testowych LEK i LDEK, mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które przystępujący

do egzaminu powinien posiadać,

2)

wzory zaświadczeń, o których mowa w art. 14a ust. 3 i 4,

3)

zakres danych zamieszczonych we wniosku o przystąpienie do LEK albo LDEK,

4)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b ust. 1,

i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2,

5)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,

6)

sposób i szczegółowy tryb zgłaszania do LEK i LDEK oraz przeprowadzania LEK i LDEK,

w tym okres, w którym powinny być wyznaczone ich terminy,

7)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 14c ust. 6, oraz sposób jej uiszczania,

8)

szczegółowy tryb unieważniania LEK albo LDEK,

9)

szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,

10)

wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,

11)

sposób przekazywania przez CEM wyników LEK i LDEK uprawnionym podmiotom

- uwzględniając prawidłowy przebieg LEK i LDEK oraz zachowanie bezstronności pracy

Zespołów Egzaminacyjnych i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

1.

Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny

1)

po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz

2)

po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”, albo

3)

po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2.

Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem modułowym

i składa się z

1)

modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i

umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub wspólnego dla pokrewnych

dziedzin medycyny, oraz

2)

modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym lekarz

może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego,

albo

3)

modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji.

3.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po zaliczeniu modułu podstawowego, może

zmienić dziedzinę medycyny, w której chce kontynuować szkolenie specjalizacyjne, pod

warunkiem zakwalifikowania się do jej odbywania w ramach postępowania kwalifikacyjnego,

o którym mowa w art. 16c ust. 7.

4.

Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający odpowiedni dorobek

zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt

2, i posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej

modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może ubiegać się o skierowanie

go do odbywania tego modułu specjalistycznego bez postępowania kwalifikacyjnego, na

wniosek właściwego konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny.

5.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie specjalizacyjne,

kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i

zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

modułu specjalistycznego.

6.

W przypadku lekarza posiadającego stopień naukowy doktora habilitowanego i mającego

odpowiedni dorobek zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym

mowa w ust. 2 pkt 2, i posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia

w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zakwalifikowanego

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego, kierownik

specjalizacji w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym w danej dziedzinie

medycyny może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego

i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

programu modułu specjalistycznego.

7.

Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może uznać, w drodze

decyzji, dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6,

za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości szczegółowego

programu modułu specjalistycznego, a w przypadku uznania za równoważny w całości -

podjąć decyzję o dopuszczeniu tego lekarza do PES.

8.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać dotychczasowy

dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny z realizacją programu specjalizacji

w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego,

i podjąć decyzję o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji,

o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz sposób i tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego

lekarza, kierując się równoważnością dorobku zawodowego i naukowego lekarza z danym

programem specjalizacji.

1.

Lekarz składa wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie

medycyny odpowiednio do

1)

wojewody właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza

odbywać szkolenie specjalizacyjne;

2)

Ministra Obrony Narodowej lub wyznaczonej przez niego jednostki organizacyjnej - w

przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących

służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony

Narodowej;

3)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lekarzy pełniących służbę

lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2)

nazwisko rodowe;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

płeć;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

obywatelstwo (obywatelstwa);

7)

adres miejsca zamieszkania;

8)

dokument, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej

przebywa w Polsce;

9)

numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;

10)

numer seryjny, datę i miejsce wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza”

lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;

11)

posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego;

12)

dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem tytułu specjalisty

i tryb ich odbywania;

13)

wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

14)

posiadany stopień naukowy;

15)

liczbę publikacji i ich wykaz;

16)

okres zatrudnienia w jednostce, w której ma się odbywać szkolenie specjalizacyjne;

17)

wnioskowany tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

3.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w formie wniosku elektronicznego,

generowanego i pobieranego na stronie internetowej wojewody. Wojewoda potwierdza elektronicznie

zapisanie zgłoszonych na wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku

składa go do wojewody.

4.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje w formie wniosku elektronicznego

generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej Ministra Obrony Narodowej.

Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku składa go do szefa jednostki organizacyjnej

realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony

Narodowej.

5.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, następuje w formie wniosku elektronicznego

generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej ministra właściwego do

spraw wewnętrznych. Lekarz po wypełnieniu wniosku składa go do ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

6.

Lekarz może złożyć wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli nie toczy

się w jego sprawie postępowanie, o którym mowa w ust. 13 lub 14.

7.

W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza

się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie

szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.

8.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzają, dwa razy w roku, odpowiednio wojewoda,

Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwani dalej

„organami prowadzącymi postępowanie kwalifikacyjne”.

9.

Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego spełniających warunki określone w ust. 6 jest większa niż liczba

miejsc szkoleniowych.

10.

W postępowaniu konkursowym uwzględnia się

1)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydentury

wynik LEK, albo, w przypadku lekarza dentysty - LDEK;

2)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty wynik

egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES, albo wynik

LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych,

odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji,

publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism sporządzonym

przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej jednostek

naukowych;

3)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty

wynik LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk

medycznych, odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem

specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism

sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej

jednostek naukowych.

11.

Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych

za LEK/LDEK, o których mowa w ust. 10 pkt 1 albo procent maksymalnej liczby punktów

uzyskanych z LEK/LDEK lub egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II

stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 2 albo procent

maksymalnej liczby punktów uzyskanych z LEK/LDEK oraz punktów dodatkowych, o których

mowa w ust. 10 pkt 3.

12.

W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za

równoważny z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.

13.

Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się lekarzy, w liczbie odpowiadającej

liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie

medycyny w danym województwie albo posiadanych przez dany podmiot, w kolejności od

najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym.

14.

Lekarz może zwrócić się do organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne o weryfikację

postępowania kwalifikacyjnego, w terminie 20 dni od dnia ogłoszenia na stronie internetowej

tego organu listy lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do rozpoczęcia

danego szkolenia specjalizacyjnego.

15.

Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust.

14.

16.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin

postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16g

ust. 1 pkt 4.

17.

Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik przeprowadzonego

postępowania kwalifikacyjnego, kieruje lekarza do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne miejsca szkoleniowe.

18.

Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny po dostarczeniu dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo

„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie specjalizacyjne.

1.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw zdrowia określa i ogłasza

na swojej stronie internetowej liczbę miejsc szkoleniowych dla lekarzy, którzy będą

odbywać szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji,

zwanej dalej „rezydenturą”, w poszczególnych dziedzinach medycyny, z podziałem na

województwa, na podstawie zapotrzebowania zgłoszonego przez wojewodów uwzględniającego

wolne miejsca szkoleniowe, potrzeby zdrowotne obywateli oraz dostępność świadczeń

zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny na obszarze danego województwa.

2.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym wojewoda ogłasza liczbę miejsc szkoleniowych nieobjętych

rezydenturą dla lekarzy w poszczególnych dziedzinach medycyny, z uwzględnieniem miejsc

szkoleniowych dla lekarzy bez specjalizacji oraz lekarzy posiadających odpowiednią

specjalizację.

3.

Niewykorzystane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą, przyznane na dane postępowanie

kwalifikacyjne dla danego województwa w danej dziedzinie medycyny, wojewoda może dodatkowo

przyznać lekarzom, którzy brali udział w postępowaniu kwalifikacyjnym na te miejsca

szkoleniowe i zajęli kolejne najwyższe miejsca na liście rankingowej, uwzględniając

wszystkie dziedziny, w których były przyznane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą.

4.

Wojewoda może dodatkowo przyznawać miejsca szkoleniowe, w tym objęte rezydenturą,

nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia danego postępowania kwalifikacyjnego.

5.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym Minister Obrony Narodowej określa i ogłasza liczbę

wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej

oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez

Ministra Obrony Narodowej, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza

liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez tego ministra

lub pełniących służbę albo zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie programu specjalizacji ustalonego

dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym, który utworzył Minister Obrony Narodowej, w ramach odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego jest obowiązany odbyć i zaliczyć szkolenie uzupełniające,

odpowiednie dla danej dziedziny medycyny, w zakresie wynikającym ze specyfiki służby

wojskowej i potrzeb obronności kraju, na podstawie programu uzupełniającego określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 2.

3.

Program specjalizacji zawiera

1)

zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które

lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem

elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów

farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, medycyny

ratunkowej, promocji zdrowia i zdrowia publicznego, orzecznictwa lekarskiego i prawa

medycznego;

2)

formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania i doskonalenia

umiejętności praktycznych, w szczególności

a)

kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

obejmujący wprowadzenie w problematykę, cele i obszar działania danej specjalności

oraz zadania, kompetencje i oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,

b)

niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach pokrewnych,

c)

kurs w zakresie ratownictwa medycznego,

d)

kurs w zakresie zdrowia publicznego,

e)

kurs w zakresie prawa medycznego,

f)

szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych

zabiegów lub procedur medycznych,

g)

staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych,

h)

pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej specjalizacji lub pracę

w systemie zmianowym lub równoważnym czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym

w przepisach o działalności leczniczej,

i)

samokształcenie kierowane;

3)

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

4)

formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności

praktycznych;

5)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji;

6)

zakres merytoryczny PES;

7)

standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom, jakie muszą

spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu specjalizacji.

4.

Program specjalizacji opracowuje i aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy medycznej,

zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP. Program specjalizacji redaguje CMKP

i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

5.

Członków zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, powołuje i odwołuje dyrektor CMKP.

Członkowie zespołu ekspertów są powoływani spośród lekarzy posiadających tytuł specjalisty

lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program

specjalizacji, lub w dziedzinach pokrewnych, spośród osób zgłoszonych przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych,

towarzystwa naukowe właściwe dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku w dziedzinie

pokrewnej, Naczelną Radę Lekarską oraz CMKP.

6.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub przedstawiciele

lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich przedstawiciele;

2)

konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych z realizacją

zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub

ich przedstawiciele - w dziedzinach, do których ma to zastosowanie;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny, a w przypadku braku - w dziedzinie pokrewnej;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

5)

przedstawiciel CMKP.

7.

Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje konsultanta krajowego

wdanej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji, a

jeżeli nie został powołany - w dziedzinie pokrewnej.

8.

CMKP podaje do wiadomości zatwierdzone przez ministra zdrowia programy specjalizacji,

w formie informacji i publikacji na stronie internetowej CMKP.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego i wykaz

specjalizacji posiadających wspólny moduł podstawowy,

2)

wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego

- uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach specjalizacji,

dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu do tych dziedzin,

określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan wiedzy medycznej;

3)

wzory wniosków o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego dla obywateli polskich i

cudzoziemców,

4)

regulamin postępowania kwalifikacyjnego

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania

kwalifikacyjnego.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, programy

uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

i wymaganych umiejętności praktycznych, formy i metody ich nabywania, okres trwania

i sposób odbywania szkolenia uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez

lekarza wiedzy i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego,

mając na uwadze konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania

świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach wynikających

ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji uprawniających

lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,

uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy i umiejętności określonych w programie specjalizacji

niezbędnych do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe

dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji

w ramach rezydentury.

2.

Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne, w ramach

wolnych miejsc szkoleniowych, w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne

1)

na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne

w danej dziedzinie medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego

i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia

specjalizacyjnego na podstawie odrębnych przepisów;

3)

na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie

specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu specjalizacji w zakresie

samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej

liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,

które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie

pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych urlopów

szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej

części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio

w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;

4)

na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania

szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania;

5)

w ramach poszerzenia zajęć programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program

specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce, w dziedzinie zgodnej z kierunkiem tych

studiów, i w ramach udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, a po

ukończeniu tych studiów - w trybie określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 -4.

3.

Lekarz cudzoziemiec, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 1a, może odbywać szkolenie specjalizacyjne

na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach

naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami polskimi.

4.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.

5.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 3.

6.

Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.

7.

Szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający

I lub II stopnia specjalizacji lub tytułu specjalisty.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały okres jego trwania w wymiarze czasu

równemu czasowi pracy lekarza zatrudnionego w podmiocie leczniczym, o którym mowa

w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury lub pracuje w systemie zmianowym lub równoważnym w maksymalnym

czasie pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej.

2.

Lekarz

1)

będący żołnierzem oraz pełniący służbę lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Obrony Narodowej,

2)

będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

3)

będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej

- może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony w ust.

1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane zapewnić, aby

łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie były niższe niż w przypadku odbywania odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego

w wymiarze czasu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu specjalizacji przysługuje

wynagrodzenie na podstawie umowy o pełnienie dyżurów, zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy.

1.

Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem.

2.

Środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury przez lekarzy,

którzy zostali zakwalifikowani do jej odbywania lub odbywają ją w tym trybie, minister

właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie umowy zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne zatrudniającym tych lekarzy. Umowa ta określa wysokość środków

i ich przeznaczenie.

3.

Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze

wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia na podstawie

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia.

4.

Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega

zróżnicowaniu ze względu na

1)

dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe;

2)

rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego

wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach

medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla

pacjentów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których

jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.

2.

Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym

są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia

a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.

3.

W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie

z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

1.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza

w pracy

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 i Nr 225, poz. 1463);

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3

miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, 176-179, 182;

4)

z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez pracodawcę

w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji;

5)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie

trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

6)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji

odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5.

2.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego może być dodatkowo przedłużony o okres udzielonego

lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

3.

W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia

specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację

w ramach rezydentury - minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach

leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej może być przedłużony dodatkowo

przez Ministra Obrony Narodowej o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo oddelegowania do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej.

5.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących funkcjonariuszami

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być przedłużony dodatkowo przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1 i 2, ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej

przez niego nieobecności w pracy z powodów, o których mowa w ust. 1 lub 2, trwającej

dłużej niż 3 miesiące.

7.

Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, może skierować

na okres tej nieobecności innego lekarza zakwalifikowanego do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego do odbywania tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne,

biorąc pod uwagę możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji

oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza zatrudnionego na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo wykonującego zawód na podstawie stosunku

służby w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika

tego podmiotu w porozumieniu z właściwym konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie

medycyny, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego dalej „kierownikiem

specjalizacji”.

2.

Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub

tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego,

a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie medycyny.

3.

Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji

lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika jednostki

realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego

dalej „kierownikiem stażu”.

4.

Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie szkolenie

specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami kadrowymi

przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny - czterech

lekarzy.

5.

Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem kierunkowym nie

więcej niż dwóch lekarzy.

6.

Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie rocznych szczegółowych planów

szkolenia specjalizacyjnego, w tym za ustalenie miejsc odbywania staży kierunkowych

w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji, w okresie nie krótszym niż

miesiąc od rozpoczęcia kolejnego roku odbywanego szkolenia specjalizacyjnego w uzgodnieniu

z kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

7.

Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji przez

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego nadzoru kierownik

specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2-4 lekarz kierujący stażem kierunkowym

1)

ustala szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;

2)

konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania diagnostyczne i

ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia, rokowania i zalecenia dla

pacjenta;

3)

prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych

i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu nabycia przez lekarza

umiejętności samodzielnego ich wykonywania;

4)

uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie

leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia

przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania;

5)

wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji zawodowych, umiejętności

manualnych, stosunku do pacjentów i współpracowników, zdolności organizacyjnych i

umiejętności pracy w zespole;

6)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza, który

nie realizuje programu specjalizacji;

7)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego;

8)

potwierdza odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.

8.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w pierwszym roku trwania tego szkolenia,

po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika specjalizacji, może wystąpić do dyrektora

CMKP z wnioskiem o uznanie za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w

programie specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju, w podmiotach prowadzących

szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia rozpoczęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie jest dłuższy niż 5 lat.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może wyrazić zgodę

na wystąpienie przez lekarza z wnioskiem, o którym mowa w ust. 8, w terminie późniejszym.

10.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie do okresu odbywania

szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego.

11.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej, odbywający specjalizację,

po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji oraz konsultanta w danej dziedzinie medycyny

lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie

z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem

o uznanie części okresu odbywania specjalizacji w zakresie odpowiedniego modułu, w

przypadku gdy pełnił służbę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem

że charakter tej służby, w tym uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów

i procedur medycznych, odpowiadał właściwemu programowi specjalizacji.

12.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze zrealizowaniem części

programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania tego szkolenia, jednak

nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego lub modułów, o których

mowa w art. 16 ust. 2.

13.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne ze zrealizowaniem

części programu specjalizacji.

14.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

1.

Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie przepisów, o których mowa

w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty za równoważny

z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie

następujące warunki

1)

lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada czasowi trwania

szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie specjalizacji w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych,

sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach

określonemu programowi specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności

odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu specjalisty

do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora CMKP.

3.

Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem

1)

prawa wykonywania zawodu;

2)

dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza w kraju, w którym

lekarz uzyskał tytuł specjalisty;

3)

dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;

4)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

czasie jego trwania i programie specjalizacji;

5)

dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej

formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych

wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

4.

Wniosek podlega ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów powołany przez

dyrektora CMKP.

5.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty

w danej dziedzinie medycyny

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawiciel;

2)

dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego;

3)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

4)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny.

6.

Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, chyba

że nie został złożony żaden wniosek.

7.

Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół stwierdzi, że

czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności praktycznych nie

odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności w

Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana przez zespół jest negatywna

albo zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania

i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty.

8.

Na podstawie oceny merytorycznej, o której mowa w ust. 7, dyrektor CMKP w terminie

30 dni wydaje opinię, która wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana do ministra

właściwego do spraw zdrowia.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania

tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej.

10.

W przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 8, zawiera wskazanie do odbycia stażu

uzupełniającego, minister właściwy do spraw zdrowia kieruje lekarza do odbycia tego

stażu, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem

podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien

być odbyty.

11.

Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.

12.

Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy o pracę

na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy cywilnoprawnej o

odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.

13.

Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika

właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

14.

Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję, w

której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej, albo odmawia uznania tego tytułu.

1.

Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku

1)

zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania zawodu lekarza;

2)

ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych, objętych programem

specjalizacji;

3)

niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia

wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu wystawionym przez

organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących po stronie lekarza;

4)

zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

5)

przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika specjalizacji

po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny

lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych

z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny

i pokoju oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej;

6)

upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne.

2.

Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia odpowiednio wojewody, Ministra Obrony

Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zaistnieniu okoliczności,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 -5.

3.

Lekarz zostaje skreślony z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne,

zwanego dalej „rejestrem”, odpowiednio na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych w przypadku określonym w ust. 1.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 3, odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej

albo minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje decyzję na podstawie

1)

powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w

ust. 1 pkt 1 -4 i 6;

2)

wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po uzyskaniu

opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz właściwej

okręgowej izby lekarskiej.

1.

Rejestr prowadzi CMKP na podstawie danych przekazywanych przez wojewodów, Ministra

Obrony Narodowej i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według niżej określonego

układu danych

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

dwucyfrowego symbolu województwa, będącego pierwszym członem identyfikatora jednostek

podziału terytorialnego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.,

b)

czternastoznakowego kodu specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,

c)

siedmiocyfrowego numeru prawa wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

2)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

3)

miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;

7)

numer seryjny i data wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub

„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;

8)

posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;

9)

numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia zgody

na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;

10)

tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego przez

lekarza cudzoziemca;

11)

data i numer skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu

kierującego;

12)

numer karty szkolenia specjalizacyjnego oraz indeksu zabiegów i procedur medycznych;

13)

nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej, w której

jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;

14)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja i zajmowane stanowisko

oraz dane, o których mowa w pkt 4;

15)

data rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

16)

data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie

to zostało przedłużone albo skrócone;

17)

data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;

18)

adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej,

w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, nazwisko i imię dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

19)

adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.

3.

Użytkownikami rejestru są

1)

wojewodowie;

2)

minister właściwy do spraw zdrowia;

3)

Minister Obrony Narodowej;

4)

minister właściwy do spraw wewnętrznych;

5)

Minister Sprawiedliwości.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą interes prawny.

5.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm..

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,

2)

szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych wpisanych

do rejestru

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności prowadzonego

rejestru.

1.

Lekarz może składać dokumenty do PES do właściwego wojewody po uzyskaniu potwierdzenia

realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej składa dokumenty

do PES do szefa jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów

leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej, po uzyskaniu potwierdzenia realizacji

programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

3.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

albo zatrudniony w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, składa dokumenty do PES do ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

po uzyskaniu potwierdzenia realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

4.

Zgłoszenie do PES jest składane w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego

na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych na

wniosku danych. Lekarz, o którym mowa w ust. 1-3, po wypełnieniu i podpisaniu wniosku

składa go odpowiednio do właściwego wojewody, szefa jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5.

Wniosek o przystąpienie do PES zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo;

6)

adres zamieszkania;

7)

adres do korespondencji;

8)

wskazanie jednostki, w której lekarz odbywał szkolenie i jej adresu;

9)

posiadane specjalizacje;

10)

ukończona uczelnia, data wystawienia i numer uzyskanego dyplomu lekarza;

11)

informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu lekarza: jego numer, data wydania

i organ wydający;

12)

tryb szkolenia;

13)

liczba dotychczasowych zgłoszeń do PES;

14)

informacje o ewentualnym skróceniu stażu specjalizacyjnego;

15)

stopień lub tytuł naukowy oraz imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

16)

adres do korespondencji kierownika specjalizacji i numer telefonu kontaktowego;

17)

wskazanie wojewody prowadzącego postępowanie specjalizacyjne.

6.

Właściwy wojewoda, szef jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw

podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej albo minister właściwy

do spraw wewnętrznych stwierdza, czy dokumenty, o których mowa w ust. 1 -3, spełniają

warunki formalne i przekazuje je do CEM.

7.

CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych przez dyrektora CEM.

8.

PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego,

w kolejności ustalonej przez dyrektora CEM, obejmujących zakres odbytego szkolenia

specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych i leczniczych,

z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.

9.

Lekarz nie jest obowiązany do zaliczenia PES w całości albo w części, jeżeli złożył

z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwa naukowe,

który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem

z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części, i przedstawi dyrektorowi CEM odpowiedni

dokument potwierdzający złożenie takiego egzaminu.

10.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora

CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich

lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,

z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w

roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

11.

Test oraz pytania lub zadania egzaminu ustnego opracowuje i ustala CEM w porozumieniu

z konsultantem krajowym właściwym dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawicielem

odrębnie dla każdej dziedziny medycyny oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

12.

Testy, pytania i zadania egzaminacyjne są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące

w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające

PES lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem. Zadania testowe nie podlegają udostępnianiu

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz egzaminów

organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których złożenie z wynikiem

pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo

w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, mając

na względzie zakres tematyczny tych egzaminów.

1.

CEM powiadamia lekarza o miejscach i terminach PES nie później niż na 14 dni przed

dniem jego rozpoczęcia.

2.

Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na przygotowanie się i przystąpienie

do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3.

Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających

pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Lekarz może wybrać

tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz uzyskuje 1 punkt. W przypadku

braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

4.

Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez

lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów.

5.

Podczas zdawania PES lekarz nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych,

a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru

informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby zdającej

egzamin, co jest równoznaczne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego. CEM zawiadamia

o takim fakcie właściwego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

7.

Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik specjalizacji

jako obserwator.

8.

Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji, o której

mowa w art. 16u ust. 1.

9.

PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM

i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

10.

W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub nieprzewidzianych sytuacji

mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM może unieważnić PES w całości albo

w części, w danym terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich

zdających.

11.

Unieważnienie PES albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PES albo

jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna. W przypadku

unieważnienia całości PES wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna.

12.

Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia

informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PES albo jego części.

13.

Decyzja o unieważnieniu PES albo jego części jest ogłaszana na stronie internetowej

CEM oraz przesyłana zainteresowanym lekarzom listem poleconym.

14.

Od decyzji o unieważnieniu PES albo jego części przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, składane za

pośrednictwem dyrektora CEM.

1.

W przypadku zgłoszenia do PES po raz czwarty i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości

nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w

drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający dokonanie

opłaty lekarz dołącza do zgłoszenia, o którym mowa w art. 16w ust. 3.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób

uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne koszty związane

z organizacją i przeprowadzaniem PES.

1.

PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

2.

Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM spośród osób zaproponowanych

przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe

właściwe dla danej dziedziny medycyny oraz Naczelną Radę Lekarską.

3.

W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES lub, w uzasadnionych

przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny

1)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny;

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.

4.

Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6-9.

5.

Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza

spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół egzaminacyjny składa się co najmniej

z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.

6.

Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu egzaminacyjnego należy

1)

ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do PES w danej sesji egzaminacyjnej, z zastrzeżeniem

art. 16w ust. 4;

2)

przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem

tajności procedury;

3)

dokonywanie oceny egzaminu ustnego;

4)

przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym PES,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PES.

7.

Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego oraz 130 zł dla członka PKE

za udział w posiedzeniu PKE albo zespołu egzaminacyjnego;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez zachowania

prawa do wynagrodzenia.

8.

Kwoty, o których mowa w ust. 7 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

1.

CEM ustala i ogłasza wyniki PES. Wynik PES nie stanowi decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Lekarz uzyskuje wynik negatywny PES, jeżeli uzyska taki wynik chociażby z jednej części

PES. W takim przypadku lekarz może złożyć do dyrektora CEM zgłoszenie do kolejnego

PES. Uzyskany wynik pozytywny z części PES jest uznawany w kolejnych 6 sesjach egzaminacyjnych.

3.

Zgłoszenie następuje w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego

na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we

wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu formularza składa podpisany wniosek do CEM,

które zawiadamia o tym fakcie właściwego wojewodę.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, lekarz zostaje wpisany na listę lekarzy dopuszczonych

do PES w danej sesji egzaminacyjnej przez dyrektora CEM.

5.

Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM wydaje dyplom w terminie

30 dni od dnia otrzymania dokumentacji egzaminacyjnej od PKE. Kopię dyplomu CEM przekazuje

do właściwej dla lekarza okręgowej izby lekarskiej.

6.

Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza oraz kopia dyplomu PES

są przechowywane przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla lekarzy oraz punktowe

kryteria kwalifikacji tych lekarzy do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, mając

na celu konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,

2)

szczegółowy sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego, w tym przez lekarzy posiadających

I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

3)

formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby ich prowadzenia,

4)

szczegółowy sposób zgłaszania się i tryb dopuszczania do PES,

5)

szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,

6)

tryb powoływania PKE,

7)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE,

8)

tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych

za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w danym

programie specjalizacji i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,

9)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji

- uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych

do wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny, zgodnie z wymogami

współczesnej wiedzy medycznej;

10)

wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego ukończenia,

uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu programu specjalizacji;

11)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie medycyny nieobjętej

systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,

w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,

12)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających stopień naukowy

doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym

kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego

- uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego żołnierzem w

czynnej służbie wojskowej oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej oraz wzory dokumentów, o których mowa w

ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej

oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra

Obrony Narodowej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o

pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, oraz wzory dokumentów, o których

mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu

i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej,

albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra

Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej, oraz wzory dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej lub

zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub

organy Służby Więziennej.

1.

Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację

do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek

akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie.

2.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące warunki

1)

prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego

albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały szpitalne lub inne komórki

organizacyjne o profilu odpowiadającym temu szkoleniu;

2)

zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację programu specjalizacji

określonej liczbie lekarzy;

3)

zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej

a)

w przypadku szpitali - nad jakością działalności dydaktycznej oraz leczniczej w zakresie

kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów,

b)

w przypadku innych jednostek organizacyjnych - nad jakością działalności dydaktycznej

w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów;

4)

zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego lekarza;

5)

zatrudnić na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej albo posiadać

zatrudnionych na stanowisku służbowym w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych,

o których mowa w pkt 1

a)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem specjalizacji

w odpowiedniej dziedzinie medycyny,

b)

co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w dziedzinie

pokrewnej, w przypadku specjalności, dla których przepisy obowiązujące przed dniem

wejścia w życie ustawy nie przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu

specjalisty,

c)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w

odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku jednostek organizacyjnych lub komórek

organizacyjnych realizujących szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii;

6)

posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań określonych

programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi, o których mowa w art.

16f ust. 3 pkt 7;

7)

udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,

umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;

8)

udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub niewymagającym

hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz w innych przypadkach niecierpiących

zwłoki, jeżeli wynika to z programu specjalizacji;

9)

zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów medycznych

w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym

czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;

10)

zawierać porozumienie z podmiotami, w celu umożliwienia zrealizowania przez lekarzy

programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których mowa w ust. 3, których

realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej;

11)

uzyskać opinię właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny o

spełnieniu warunków, o których mowa w pkt 1-10, a w przypadku jego braku - konsultanta

krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny lub właściwego konsultanta wojewódzkiego

w dziedzinie pokrewnej lub konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach medycyny

związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie

wojny i pokoju lub jego przedstawiciela.

3.

Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez

1)

jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub

2)

inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po uzyskaniu

przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.

4.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, w celu

uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu przez

jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane i opinię

określone w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3.

5.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP powołuje pięciu lekarzy

specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej

1)

przewodniczącego zespołu - lekarza zaproponowanego przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie medycyny;

2)

czterech członków zespołu

a)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie

medycyny,

b)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla dziedziny medycyny,

c)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,

d)

przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta lub konsultantów

krajowych w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych

wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju.

6.

Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał, celem

wydania opinii o spełnieniu przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2.

7.

Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje wpisu

jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie listę

jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w zakresie

danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne lub staż

kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład.

8.

Aktualne listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, CMKP publikuje

na swojej stronie internetowej.

9.

W przypadku zmiany formy prawnej jednostki akredytowanej, o której mowa w ust. 1 i

3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne lub

staż kierunkowy, jeżeli złoży do wojewody oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych

w ust. 2.

10.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie po zmianie formy prawnej występuje

do CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.

11.

W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w

ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy

jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3.

12.

W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki

niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia

stażu kierunkowego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.

13.

Maksymalna liczba miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 7, ulega zmniejszeniu

w zakresie danej specjalizacji w przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe

w danej specjalizacji, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób.

1.

Kursy szkoleniowe objęte programem danej specjalizacji mogą być prowadzone przez jednostki

organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, po uzyskaniu pozytywnej opinii konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku - właściwego konsultanta

wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz po wpisaniu na listę prowadzoną przez

CMKP, o której mowa w ust. 5.

2.

Podmiot zamierzający prowadzić kurs szkoleniowy objęty programem danej specjalizacji

przedstawia CMKP, w terminie do dnia 15 listopada każdego roku, informacje zawierające

dane obejmujące

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej

zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;

2)

imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;

3)

zakres i sposób organizacji kursu szkoleniowego;

4)

tryb kursu szkoleniowego;

5)

program kursu szkoleniowego określający

a)

cel kursu szkoleniowego,

b)

wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,

c)

okres i sposób realizacji programu kursu szkoleniowego,

d)

zakres tematyczny oraz treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;

6)

regulamin kursu szkoleniowego określający

a)

sposób organizacji kursu szkoleniowego,

b)

zasady i sposób naboru uczestników kursu szkoleniowego,

c)

wzór karty przebiegu kursu szkoleniowego,

d)

prawa i obowiązki uczestników kursu szkoleniowego,

e)

zakres obowiązków wykładowców i innych prowadzących zajęcia teoretyczne i zajęcia

praktyczne,

f)

sposób sprawdzania nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych,

g)

sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez uczestników;

7)

charakterystykę bazy dydaktycznej i zajęć praktycznych;

8)

kwalifikacje kadry dydaktycznej;

9)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w kursie szkoleniowym.

3.

W przypadku kursów szkoleniowych, o których mowa w ust. 2, trwających nie dłużej niż

5 dni, podmiot zamierzający prowadzić ten kurs zgłasza corocznie CMKP, w terminie

do dnia 15 listopada roku poprzedzającego rozpoczęcie kursu, następujące informacje

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej

zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;

2)

imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;

3)

program kursu szkoleniowego określający

a)

cel kursu szkoleniowego,

b)

wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,

c)

zakres tematyczny i treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;

4)

sposób sprawdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

5)

sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez jego uczestników;

6)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w tym kursie.

4.

CMKP koordynuje organizację kursów szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji

zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym

lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w poszczególnych dziedzinach medycyny.

5.

CMKP publikuje, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na stronie internetowej

CMKP, listę kursów szkoleniowych objętych programami specjalizacji.

6.

Podmiot, który zrealizował kurs szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do

CMKP listę lekarzy, którzy ukończyli kurs szkoleniowy, zawierającą imię i nazwisko

oraz numer PESEL lekarza, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania.

1.

Nadzór nad realizacją szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

2.

Nadzorowi podlega w szczególności

1)

zgodność realizacji zajęć z programem specjalizacji;

2)

prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;

3)

zapewnienie odpowiedniej jakości szkolenia specjalizacyjnego.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się kontrolę i monitoruje realizację

szkolenia specjalizacyjnego.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 3, wykonuje dyrektor CMKP.

5.

Dyrektor CMKP na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych

form monitoringu systemu specjalizacji opracowuje raport o stanie realizacji kształcenia

specjalizacyjnego w danym roku i przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

6.

CMKP prowadzi cykliczne szkolenia w zakresie wiedzy na temat systemu specjalizacji,

przeznaczone dla kierowników specjalizacji, kadry kierowniczej jednostek prowadzących

szkolenia specjalizacyjne oraz przedstawicieli wojewody finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny

powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu mogą wchodzić, poza pracownikami

CMKP

1)

krajowy albo wojewódzki konsultant w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel

lub

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta lub konsultantów krajowych w dziedzinach

medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością

kraju w czasie wojny i pokoju;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny oraz

4)

przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody.

2.

Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,

za okazaniem upoważnienia, ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia prowadzonej przez jednostkę prowadzącą

szkolenie specjalizacyjne;

4)

żądania od kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne ustnych i pisemnych

wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników szkolenia specjalizacyjnego i kadry dydaktycznej.

3.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne;

2)

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

4.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne.

5.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych

w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są

obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

6.

Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne

nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

7.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie

specjalizacyjne.

8.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

9.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne, w terminie 7 dni od dnia

otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzania

czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

10.

Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące

stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych

nieprawidłowości w wyznaczonym terminie; kopie pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje

do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny medycyny i właściwemu

konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie medycyny.

11.

W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor

CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy zawierającej wykaz jednostek

uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego.

12.

Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł za wykonanie czynności kontrolnych;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa

do wynagrodzenia.

13.

Kwota, o której mowa w ust. 12 pkt 1, podlega waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na rejestrowaniu

danych określonych w art. 16p ust. 2 oraz informacji o liczbie jednostek uprawnionych

do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i liczby miejsc szkoleniowych, a także

badaniu poprawności funkcjonowania poszczególnych procedur specjalizacyjnych na podstawie

zgromadzonych tą drogą informacji.