Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

Ustawa określa

1)

zasady wykonywania działalności leczniczej;

2)

zasady funkcjonowania podmiotów wykonujących działalność leczniczą niebędących przedsiębiorcami;

3)

zasady prowadzenia rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą;

4)

normy czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych;

5)

zasady sprawowania nadzoru nad wykonywaniem działalności leczniczej oraz podmiotami

wykonującymi działalność leczniczą.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dokumentacja medyczna - dokumentację medyczną, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 i Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 96, poz. 620);

2)

osoba wykonująca zawód medyczny - osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów

do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych

kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej

dziedzinie medycyny;

3)

pacjent - pacjenta w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

4)

podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą - podmiot leczniczy wymieniony w art. 4

ust. 1 pkt 2 i 3;

5)

podmiot wykonujący działalność leczniczą - podmiot leczniczy, o którym mowa w art.

4, oraz praktykę zawodową, o której mowa w art. 5;

6)

podmiot tworzący - podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy w formie samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej albo jednostki budżetowej;

7)

promocja zdrowia - działania umożliwiające poszczególnym osobom i społeczności zwiększenie

kontroli nad czynnikami warunkującymi stan zdrowia i przez to jego poprawę, promowanie

zdrowego stylu życia oraz środowiskowych i indywidualnych czynników sprzyjających

zdrowiu;

8)

przedsiębiorstwo - przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55, w którym podmiot leczniczy wykonuje działalność leczniczą;

9)

szpital - przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego, w którym podmiot ten wykonuje działalność

leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne;

10)

świadczenie zdrowotne - działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub

poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów

odrębnych regulujących zasady ich wykonywania;

11)

świadczenie szpitalne - wykonywane całą dobę kompleksowe świadczenia zdrowotne polegające

na diagnozowaniu, leczeniu, pielęgnacji i rehabilitacji, które nie mogą być realizowane

w ramach innych stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych lub ambulatoryjnych

świadczeń zdrowotnych; świadczeniami szpitalnymi są także świadczenia udzielane z

zamiarem zakończenia ich udzielania w okresie nieprzekraczającym 24 godzin;

12)

stacjonarne i całodobowe świadczenie zdrowotne inne niż świadczenie szpitalne - świadczenia

opiekuńcze, pielęgnacyjne, paliatywne, hospicyjne, świadczenia z zakresu opieki długoterminowej,

rehabilitacji leczniczej, leczenia uzależnień, psychiatrycznej opieki zdrowotnej oraz

lecznictwa uzdrowiskowego, udzielane pacjentom, których stan zdrowia wymaga udzielania

całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowiednio urządzonych, stałych

pomieszczeniach;

13)

uczelnia medyczna - publiczną uczelnię medyczną albo publiczną uczelnię prowadzącą

działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych oraz Centrum Medyczne

Kształcenia Podyplomowego.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

kierowniku bez bliższego określenia - rozumie się przez to także zarząd spółki kapitałowej,

a w przypadku innych podmiotów wykonujących działalność leczniczą - osobę uprawnioną

do kierowania tymi podmiotami i ich reprezentowania na zewnątrz, jeżeli przepisy ustawy

nie stanowią inaczej;

2)

działalności leczniczej w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne bez

bliższego określenia - rozumie się przez to działalność leczniczą w rodzaju świadczenia

szpitalne, jak i działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne inne niż szpitalne;

3)

pielęgniarce - rozumie się przez to także położną;

4)

lekarzu - rozumie się przez to także lekarza dentystę.

1.

Działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

2.

Działalność lecznicza może również polegać na

1)

promocji zdrowia lub

2)

realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych

i promocją zdrowia, w tym wdrażaniem nowych technologii medycznych oraz metod leczenia.

3.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą może uczestniczyć, a podmiot wykonujący działalność

leczniczą w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, uczestniczy w przygotowywaniu

osób do wykonywania zawodu medycznego i kształceniu osób wykonujących zawód medyczny

na zasadach określonych w odrębnych przepisach regulujących kształcenie tych osób.

4.

W ramach struktury organizacyjnej podmiotu leczniczego może zostać wydzielona jednostka

organizacyjna, w celu udzielania świadczeń zdrowotnych mieszkańcom domów pomocy społecznej

lub wychowankom placówek opiekuńczo-wychowawczych, zlokalizowana na terenie danej

jednostki organizacyjnej pomocy społecznej.

1.

Podmiotami leczniczymi są

1)

przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 i Nr 239, poz. 1593 oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 459 i Nr 106, poz. 622) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli

ustawa nie stanowi inaczej,

2)

samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej,

3)

jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone i nadzorowane przez

Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości

lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej

ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

4)

instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. Nr 96, poz. 618),

5)

fundacje i stowarzyszenia, których celem statutowym jest wykonywanie zadań w zakresie

ochrony zdrowia i których statut dopuszcza prowadzenie działalności leczniczej,

6)

kościoły, kościelne osoby prawne lub związki wyznaniowe

- w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą.

2.

Określone ustawą prawa i obowiązki podmiotu leczniczego dotyczą wyłącznie wykonywanej

przez ten podmiot działalności leczniczej i są wykonywane przez kierownika tego podmiotu,

chyba że ustawa stanowi inaczej.

3.

Do instytutów badawczych, o których mowa w ust. 1 pkt 4, stosuje się, w zakresie nieuregulowanym ustawą z dnia 30 kwietnia 2010 r.

o instytutach badawczych

1)

przepisy art. 3, art. 9-17, art. 21 ust. 1 i 2, art. 22, art. 23, art. 24 ust. 1,

2 i 4, art. 25-36 - w zakresie świadczeń zdrowotnych i podejmowania działań w zakresie

promocji zdrowia;

2)

przepisy art. 93 - 99 - w zakresie czasu pracy pracowników tych instytutów;

3)

przepisy art. 100-113 - w zakresie wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą;

4)

przepisy art. 114-117 - w zakresie dotyczącym przekazywania środków finansowych;

5)

przepisy art. 118 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4, art. 119, art. 120 oraz art. 122 - w zakresie

dotyczącym kontroli pod względem medycznym.

1.

Lekarze i pielęgniarki mogą wykonywać swój zawód w ramach działalności leczniczej

na zasadach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych, po wpisaniu do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.

2.

Działalność lecznicza

1)

lekarzy może być wykonywana w formie

a)

jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka lekarska, indywidualna

praktyka lekarska wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna specjalistyczna praktyka

lekarska, indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska wyłącznie w miejscu wezwania,

indywidualna praktyka lekarska wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego

na podstawie umowy z tym podmiotem lub indywidualna specjalistyczna praktyka lekarska

wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem,

b)

spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa praktyka lekarska,

2)

pielęgniarki może być wykonywana w formie

a)

jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka pielęgniarki, indywidualna

praktyka pielęgniarki wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna specjalistyczna praktyka

pielęgniarki, indywidualna specjalistyczna praktyka pielęgniarki wyłącznie w miejscu

wezwania, indywidualna praktyka pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu

leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem lub indywidualna specjalistyczna praktyka

pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy

z tym podmiotem,

b)

spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa praktyka pielęgniarek

- zwanych dalej „praktykami zawodowymi”.

3.

Wykonywanie zawodu w ramach praktyki zawodowej nie jest prowadzeniem podmiotu leczniczego.

Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub upoważniony przez niego

lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia

epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku

praw, o których mowa w art. 33 ust. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne

podmiotu.

1.

Skarb Państwa reprezentowany przez ministra, centralny organ administracji rządowej

albo wojewodę może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy w formie

1)

spółki kapitałowej;

2)

jednostki budżetowej.

2.

Jednostka samorządu terytorialnego może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy w formie

1)

spółki kapitałowej;

2)

jednostki budżetowej.

3.

Właściwy minister, centralny organ administracji rządowej albo wojewoda wykonują uprawnienia

1)

Skarbu Państwa w stosunku do spółek kapitałowych przez nich utworzonych i prowadzonych;

2)

ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa określone w art. 20 ust. 2 pkt 4, art. 26 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 53 ust. 2 i art. 427 ust.

1 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361, z późn. zm. - w przypadku upadłości spółki, o której mowa w pkt 1.

4.

Do spółki kapitałowej, o której mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się przepisów o gospodarce

komunalnej.

5.

Utworzenie spółki kapitałowej przez Skarb Państwa reprezentowany przez centralny organ

administracji rządowej wymaga odpowiednio zgody właściwego ministra w przypadku centralnego

organu nadzorowanego przez tego ministra albo Prezesa Rady Ministrów w przypadku centralnego

organu nadzorowanego przez Prezesa Rady Ministrów.

6.

Uczelnia medyczna może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy w formie spółki kapitałowej.

7.

W spółce kapitałowej określonej w ust. 6 wykonującej działalność leczniczą, o której

mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2, wartość nominalna udziałów albo akcji należących łącznie

do uczelni medycznych nie może stanowić mniej niż 51% kapitału zakładowego spółki.

Udziały albo akcje w tych spółkach poza uczelniami medycznymi mogą posiadać wyłącznie

Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego oraz jednoosobowe spółki Skarbu

Państwa o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa.

8.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą przystępować do spółki kapitałowej wykonującej

działalność leczniczą. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Byłemu Prezydentowi oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia zdrowotne na

zasadach określonych dla pracowników i członków ich rodzin oraz dożywotnio na warunkach

określonych dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe i członków ich rodzin.

Podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 2 i 6, mogą prowadzić samodzielne publiczne

zakłady opieki zdrowotnej.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze,

a także zakłady gospodarcze nieposiadające osobowości prawnej, działają w ramach tych

kościelnych osób prawnych, które je powołały. W ramach tych kościelnych osób prawnych

wykonywana może być także działalność lecznicza w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

Rodzajami działalności leczniczej są

1)

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne

a)

szpitalne,

b)

inne niż szpitalne;

2)

ambulatoryjne świadczenia zdrowotne.

1.

Stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne mogą polegać na

1)

udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację

i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów

leczniczych i wyrobów medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia,

a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu

tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;

2)

udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację,

opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu

im produktów leczniczych potrzebnych do kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia

odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów

i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji

w warunkach domowych;

3)

udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach usprawniających, które

służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia;

4)

sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej nad pacjentami

znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad rodzinami tych pacjentów.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, oraz świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze

mogą być udzielane także wyłącznie w warunkach domowych.

Ambulatoryjne świadczenia zdrowotne obejmują świadczenia podstawowej lub specjalistycznej

opieki zdrowotnej oraz świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej, udzielane w

warunkach niewymagających ich udzielania w trybie stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio

urządzonym, stałym pomieszczeniu. Udzielanie tych świadczeń może odbywać się w pomieszczeniach

przedsiębiorstwa, w tym w pojeździe przeznaczonym do udzielania tych świadczeń, lub

w miejscu pobytu pacjenta.

Kościół i jego osoby prawne mogą prowadzić działalność charytatywno-opiekuńczą, w

szczególności placówki opiekuńczo-wychowawcze, oraz wykonywać działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

Działalność lecznicza w rodzaju ambulatoryjne świadczenia zdrowotne może obejmować

także udzielanie świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem badania diagnostyczne

wykonywane w celu rozpoznania stanu zdrowia i ustalenia dalszego postępowania leczniczego.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, opiekuńczo-wychowawcze, szkoły,

placówki oświatowo-wychowawcze, a także zakłady gospodarcze nieposiadające osobowości

prawnej działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały. W ramach

tych kościelnych osób prawnych wykonywana może być także działalność lecznicza w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej.

1.

Orzeczenie o stanie zdrowia osoby z zaburzeniami psychicznymi, opinię lub skierowanie

do innego lekarza lub psychologa albo podmiotu leczniczego lekarz może wydać wyłącznie

na podstawie uprzedniego osobistego zbadania tej osoby. Skierowanie do szpitala psychiatrycznego

wydawane jest w dniu badania, a jego ważność wygasa po upływie 14 dni.

2.

Wskazany w ust. 1 okres ważności skierowania ulega przedłużeniu o czas oczekiwania

na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego pod warunkiem wpisania na listę oczekujących

na udzielenie świadczenia, o której mowa w art. 20 ustawy o świadczeniach, w terminie

14 dni od dnia wystawienia skierowania.

Leczenie uzależnienia od używania tytoniu jest finansowane na zasadach określonych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

1.

Stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udziela się

w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 9 ust. 1

1)

pkt 1 - w zakładzie opiekuńczo-leczniczym;

2)

pkt 2 - w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;

3)

pkt 3 - w zakładzie rehabilitacji leczniczej;

4)

pkt 4 - w hospicjum.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1, 2 i 4 nie stosuje się w przypadku udzielania świadczeń zdrowotnych

wyłącznie w warunkach domowych.

3.

Ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych udziela się w ambulatorium (przychodni, poradni,

ośrodku zdrowia, lecznicy lub ambulatorium z izbą chorych), a także zakładzie badań

diagnostycznych i medycznym laboratorium diagnostycznym.

W miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych

1)

nie mogą być świadczone usługi pogrzebowe oraz prowadzona ich reklama;

2)

może być wykonywana działalność gospodarcza inna niż działalność lecznicza, pod warunkiem

że działalność ta nie jest uciążliwa dla pacjenta lub przebiegu leczenia.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości publicznej informacje

o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji

nie mogą mieć cech reklamy.

Podmiot leczniczy nie może odmówić udzielenia świadczenia zdrowotnego osobie, która

potrzebuje natychmiastowego udzielenia takiego świadczenia ze względu na zagrożenie

życia lub zdrowia.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego mają zastosowanie

przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654), ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 i Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 96, poz. 620), ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 418 i Nr 76, poz. 641) oraz ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 419 i Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679).

1.

Działalność lecznicza jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

2.

Do działalności leczniczej podmiotów leczniczych w formie jednostki budżetowej stosuje

się przepisy dotyczące działalności regulowanej w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W razie stwierdzenia, że dobro osoby chorej psychicznie lub upośledzonej umysłowo

wymaga jej ubezwłasnowolnienia, kierownik podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia

zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej zawiadamia o tym prokuratora.

1.

Podmiot leczniczy jest obowiązany spełniać następujące warunki

1)

posiadać pomieszczenia lub urządzenia, odpowiadające wymaganiom określonym w art.

22;

2)

stosować wyroby odpowiadające wymaganiom ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586);

3)

zapewniać udzielanie świadczeń zdrowotnych wyłącznie przez osoby wykonujące zawód

medyczny oraz spełniające wymagania zdrowotne określone w odrębnych przepisach;

4)

zawrzeć w zakresie określonym w art. 25 ust. 1 umowę ubezpieczenia

a)

odpowiedzialności cywilnej,

b)

na rzecz pacjentów z tytułu zdarzeń medycznych określonych w przepisach o prawach

pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - w przypadku podmiotu leczniczego prowadzącego

szpital.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz wyrobów

medycznych w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych o szczególnym znaczeniu dla zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych oraz zakres informacji

o tych wyrobach, mając na uwadze potrzebę zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych w zakresie

diagnozowania, monitorowania, leczenia, łagodzenia przebiegu chorób oraz kompensowania

skutków obrażeń lub upośledzeń.

3.

Informacje, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, są przekazywane

przez podmioty lecznicze w sposób określony w przepisach o systemie informacji w ochronie

zdrowia.

4.

W celu monitorowania przestrzegania przepisów prawa pracy, kierownik raz na kwartał

przekazuje Państwowej Inspekcji Pracy oraz właściwym organom samorządu zawodów medycznych

informacje o liczbie osób, które wykonują zawód medyczny na podstawie umów cywilnoprawnych

albo jako praktykę zawodową, z którą podmiot leczniczy zawarł umowę cywilnoprawną.

W razie stwierdzenia, że przedstawiciel ustawowy osoby chorej psychicznie lub upośledzonej

umysłowo nie wykonuje należycie swoich obowiązków wobec tej osoby, kierownik podmiotu

leczniczego udzielającego świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki

zdrowotnej zawiadamia o tym sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby.

1.

Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia

się też osobom przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisowo działalności

leczniczej oraz w domach pomocy społecznej, a także osobom tymczasowo aresztowanym,

skazanym oraz nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich.

2.

Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w kaplicach lub innych

pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez właściwych kierowników podmiotów i

zakładów prowadzonych przez państwo lub samorząd terytorialny.

3.

Do wyznaczania kapelanów w podmiotach i zakładach prowadzonych przez państwo lub samorząd

terytorialny, w celu zaspokajania potrzeb określonych w ust. 1, jest uprawniona Rada

Synodalna.

1.

Lekarz wykonujący działalność leczniczą jako indywidualną praktykę lekarską jest obowiązany

spełniać następujące warunki

1)

posiadać prawo wykonywania zawodu;

2)

nie może być

a)

zawieszony w prawie wykonywania zawodu ani ograniczony w wykonywaniu określonych czynności

medycznych na podstawie przepisów o zawodach lekarza i lekarza dentysty lub przepisów

o izbach lekarskich,

b)

ukarany karą zawieszenia prawa wykonywania zawodu,

c)

pozbawiony możliwości wykonywania zawodu prawomocnym orzeczeniem środka karnego zakazu

wykonywania zawodu albo zawieszony w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem zapobiegawczym;

3)

dysponować pomieszczeniem, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym

w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt medyczny odpowiedni do rodzaju

i zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych, oraz posiadać opinię właściwego organu

Państwowej inspekcji Sanitarnej o spełnieniu warunków wymaganych przy udzielaniu określonych

świadczeń zdrowotnych, a także świadczeń udzielanych w zakresie określonym w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm.;

4)

uzyskać wpis do ewidencji działalności gospodarczej;

5)

zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie określonym w art.

25 ust. 1 pkt 1.

2.

Lekarz wykonujący działalność leczniczą jako indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską jest obowiązany spełniać następujące warunki

1)

określone w ust. 1;

2)

posiadać specjalizację w dziedzinie medycyny odpowiadającej rodzajowi i zakresowi

wykonywanych świadczeń zdrowotnych.

3.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu wezwania jest

obowiązany

1)

spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5;

2)

posiadać produkty lecznicze i sprzęt medyczny umożliwiające udzielanie świadczeń zdrowotnych,

w tym również w zakresie określonym w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

3)

wskazać adres siedziby indywidualnej praktyki lekarskiej wykonywanej w miejscu wezwania

oraz miejsca przyjmowania wezwań i miejsca przechowywania dokumentacji medycznej oraz

produktów leczniczych i sprzętu medycznego, o których mowa w pkt 2.

4.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu

leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązany spełniać warunki, o

których mowa w ust. 1 pkt 1,2, 4 i 5.

5.

Lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu

wezwania jest obowiązany spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5,

ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 i 3.

6.

Lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską wyłącznie w przedsiębiorstwie

podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązany spełniać warunki,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 2.

7.

W ramach grupowej praktyki lekarskiej mogą być udzielane świadczenia zdrowotne wyłącznie

przez lekarzy będących wspólnikami albo partnerami spółki, o której mowa w art. 5

ust. 2 pkt 1 lit. b, spełniających warunki, o których mowa w ust. 1 albo 2.

1.

Przymus bezpośredni wobec osób z zaburzeniami psychicznymi, przy wykonywaniu czynności

przewidzianych w niniejszej ustawie, można stosować tylko wtedy, gdy przepis niniejszej

ustawy do tego upoważnia albo osoby te

1)

dopuszczają się zamachu przeciwko

a)

życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby lub

b)

bezpieczeństwu powszechnemu, lub

2)

w sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu,

lub

3)

poważnie zakłócają lub uniemożliwiają funkcjonowanie podmiotu leczniczego udzielającego

świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub jednostki

organizacyjnej pomocy społecznej.

2.

O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowanego

środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie. W szpitalach psychiatrycznych,

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz w trakcie wykonywania czynności,

o których mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, jeżeli nie jest możliwe uzyskanie

natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i

nadzoruje osobiście jego wykonanie pielęgniarka, która jest obowiązana niezwłocznie

zawiadomić o tym lekarza. Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia

o możliwości jego zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

3.

W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, która nie zatrudnia lekarza, informację,

o której mowa w ust. 2, pielęgniarka przekazuje kierownikowi jednostki, który niezwłocznie

informuje o tym upoważnionego przez marszałka województwa lekarza specjalistę w dziedzinie

psychiatrii.

4.

W szpitalu psychiatrycznym lekarz, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zatwierdza

zastosowanie przymusu bezpośredniego zleconego przez pielęgniarkę lub nakazuje zaprzestanie

jego stosowania.

5.

Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji osoby, o której mowa w ust.

2, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego w trakcie wykonywania czynności, o których

mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, lub wobec osoby, o której mowa w ust.

1, której pomocy udziela zespół ratownictwa medycznego, decyduje i nadzoruje osobiście

kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych, który jest obowiązany

niezwłocznie zawiadomić o tym dyspozytora medycznego. Każdy przypadek zastosowania

przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o możliwości jego zastosowania odnotowuje się

w dokumentacji medycznej.

6.

Zastosowanie przymusu bezpośredniego wobec osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

polega na przytrzymaniu, przymusowym podaniu leków, unieruchomieniu lub izolacji,

a wobec osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3 - na przytrzymaniu lub przymusowym podaniu

leku.

7.

W sytuacji, o której mowa w ust. 5, zastosowanie przymusu bezpośredniego polega na

przytrzymaniu lub unieruchomieniu. Przymus bezpośredni stosuje się nie dłużej niż

przez czas niezbędny do uzyskania pomocy lekarskiej, a w przypadku gdy jej uzyskanie

jest utrudnione, na czas niezbędny do przewiezienia osoby do podmiotu leczniczego

udzielającego świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub

szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego. Przewiezienie osoby z zastosowaniem

przymusu bezpośredniego następuje w obecności zespołu ratownictwa medycznego.

8.

Przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę, wobec której

środek ten ma być podjęty. Przy wyborze środka przymusu należy wybierać środek możliwie

dla tej osoby najmniej uciążliwy, a przy stosowaniu przymusu należy zachować szczególną

ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.

9.

W przypadkach określonych w ust. 1 jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne,

Policja oraz Państwowa Straż Pożarna są obowiązane do udzielania lekarzowi, pielęgniarce

lub kierującemu akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych pomocy na ich żądanie.

10.

Zasadność zastosowania przymusu bezpośredniego

1)

przez lekarza podmiotu leczniczego, w tym lekarza, który zatwierdził stosowanie środka

przymusu bezpośredniego zleconego przez inną osobę - ocenia, w terminie 3 dni, kierownik

tego podmiotu, jeżeli jest lekarzem, lub lekarz przez niego upoważniony,

2)

przez innego lekarza, pielęgniarkę jednostki organizacyjnej pomocy społecznej lub

kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych - ocenia, w terminie

3 dni, upoważniony przez marszałka województwa lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób

1)

stosowania przymusu bezpośredniego,

2)

dokumentowania zastosowania przymusu bezpośredniego,

3)

dokonywania oceny zasadności zastosowania przymusu bezpośredniego

- uwzględniając potrzebę ochrony praw i godności osoby, wobec której jest stosowany

przymus bezpośredni.

1.

Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną praktykę

jest obowiązana spełniać następujące warunki

1)

posiadać prawo wykonywania zawodu;

2)

posiadać co najmniej dwuletnie doświadczenie w wykonywaniu zawodu;

3)

nie może być

a)

zawieszona w prawie wykonywania zawodu albo ograniczona w wykonywaniu określonych

czynności zawodowych na podstawie przepisów o zawodach pielęgniarki i położnej lub

przepisów o samorządzie pielęgniarek i położnych,

b)

pozbawiona możliwości wykonywania zawodu prawomocnym orzeczeniem środka karnego zakazu

wykonywania zawodu albo zawieszona w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem zapobiegawczym;

4)

nie może mieć przerwy w wykonywaniu zawodu łącznie przez okres dłuższy niż 5 lat w

okresie ostatnich 6 lat poprzedzających wniosek o wpis;

5)

dysponować pomieszczeniem, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym

w aparaturę i sprzęt medyczny oraz posiadać opinię właściwego organu Państwowej Inspekcji

Sanitarnej o spełnieniu warunków umożliwiających udzielanie określonych świadczeń

zdrowotnych;

6)

uzyskać wpis do ewidencji działalności gospodarczej;

7)

zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w zakresie określonym w art.

25 ust. 1 pkt 1.

2.

Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną specjalistyczną

praktykę jest obowiązana

1)

spełniać warunki, o których mowa w ust. 1;

2)

posiadać specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa lub położnictwa lub innej dziedzinie

mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.

3.

Pielęgniarka wykonująca zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną praktykę

lub indywidualną specjalistyczną praktykę wyłącznie w miejscu wezwania jest obowiązana

1)

spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 -4, 6 i 7, oraz, w przypadku indywidualnej

specjalistycznej praktyki, warunek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;

2)

posiadać sprzęt medyczny umożliwiający udzielanie określonych świadczeń zdrowotnych

w miejscu zamieszkania lub pobytu pacjenta;

3)

wskazać adres praktyki oraz adres miejsca przechowywania dokumentacji medycznej.

4.

Pielęgniarka wykonująca indywidualną praktykę pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie

podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązana spełniać warunki,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-4,6 i 7.

5.

W ramach grupowej praktyki mogą być udzielane świadczenia zdrowotne wyłącznie przez

pielęgniarki będące wspólnikami albo partnerami spółki, o której mowa w art. 5 ust.

2 pkt 2 lit. b, spełniające warunki określone w ust. 1 pkt 1 -5 i 7 oraz ust. 2 pkt

2.

6.

Pielęgniarka wykonująca indywidualną specjalistyczną praktykę pielęgniarki wyłącznie

w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem jest obowiązana

spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 -4, 6 i 7 oraz w ust. 2 pkt 2.

Przewidziane w innych ustawach badanie stanu psychicznego osoby, przeprowadzane na

żądanie sądu, prokuratora lub innego uprawnionego organu, powinno się odbywać w podmiotach

leczniczych udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie psychiatrycznej opieki

zdrowotnej. W razie potrzeby badanie to może być przeprowadzone w rodzinnych ośrodkach

diagnostyczno-konsultacyjnych, a wyjątkowo także w miejscu zamieszkania osoby badanej.

1.

Osobom przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej oraz zamkniętych zakładach pomocy społecznej zapewnia się prawo wykonywania

praktyk religijnych i korzystania z posług religijnych.

2.

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, kierownicy właściwych podmiotów

i zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.

3.

W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych

posługach religijnych kierownicy właściwych podmiotów i zakładów, prowadzonych przez

administrację rządową lub samorządową, udostępniają odpowiednie pomieszczenia.

Miejscem wezwania, o którym mowa w art. 18 ust. 3 i 5 oraz w art. 19 ust. 3, nie może

być przedsiębiorstwo podmiotu leczniczego.

Podmiot leczniczy wykonujący stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne nie może

uzależnić zastosowania w leczeniu krwi od oddania krwi przez inną osobę.

Podmiot, który utworzył lub zlikwidował laboratorium w trybie przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w terminie 14 dni od daty odpowiedniego wpisu do rejestru, o którym mowa w tej ustawie,

składa wniosek o wpis lub wykreślenie z ewidencji.

1.

Świadczenia zdrowotne mogą być udzielane również w ramach wolontariatu, na zasadach

określonych w porozumieniu, o którym mowa w art. 44 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536), zawartym z wolontariuszem.

2.

Do wolontariatu stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i

o wolontariacie.

3.

Studenci zdobywający kwalifikacje do wykonywania zawodu medycznego oraz uczestnicy

studiów doktoranckich mogą brać udział w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach

kształcenia w podstawowej jednostce organizacyjnej uczelni medycznej lub innej uczelni,

w której prowadzone jest kształcenie w kierunkach medycznych, pod bezpośrednim nadzorem

osób wykonujących zawód medyczny właściwy ze względu na treści kształcenia.

1.

Leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu prowadzą podmioty lecznicze wykonujące

działalność leczniczą w rodzaju świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

2.

Poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne. Wyjątki od tej zasady określa ustawa.

3.

Od osób uzależnionych od alkoholu nie pobiera się opłat za świadczenia w zakresie

leczenia odwykowego udzielane przez podmioty określone w ust. 1.

1.

Pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają

wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu

udzielanych świadczeń zdrowotnych.

2.

Wymagania, o których mowa w ust. 1, dotyczą w szczególności warunków

1)

ogólnoprzestrzennych;

2)

sanitarnych;

3)

instalacyjnych.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać

pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, kierując się

potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów, a także rodzajem wykonywanej

działalności i zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia

i urządzenia podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności, kierując się potrzebą

zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego tych osób, a także rodzajem prowadzonej działalności

i zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, standardy

postępowania medycznego w wybranych dziedzinach medycyny lub w określonych podmiotach

wykonujących działalność leczniczą, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej

jakości świadczeń zdrowotnych.

1.

Zarząd województwa organizuje na obszarze województwa podmioty lecznicze wykonujące

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w zakresie

leczenia odwykowego oraz wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia i Współuzależnienia.

2.

Starosta organizuje na obszarze powiatu inne niż wymienione w ust. 1 podmioty lecznicze

udzielające świadczenia w zakresie leczenia odwykowego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację,

kwalifikacje personelu, sposób funkcjonowania i rodzaje podmiotów leczniczych wykonujących

świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi

od alkoholu oraz sposób współdziałania w tym zakresie z instytucjami publicznymi i

organizacjami społecznymi, kierując się potrzebą zapewnienia osobom uzależnionym od

alkoholu leczenia odwykowego, a członkom ich rodzin, w tym dzieciom, świadczeń określonych

w art. 23 ust. 1 i 2.

1.

Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne jest obowiązany natychmiast powiadomić jednostkę organizacyjną

publicznej służby krwi, która dostarczyła krew, o każdym przypadku wystąpienia zagrażającego

życiu bądź zdrowiu odczynu lub wstrząsu w trakcie przetaczania krwi lub po przetoczeniu

oraz o każdym przypadku podejrzenia lub stwierdzenia choroby, która może być spowodowana

przetoczeniem.

2.

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana

przeprowadzić, we współdziałaniu z podmiotem leczniczym wykonującym działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, odpowiednie postępowanie

wyjaśniające w celu ustalenia przyczyny wystąpienia przypadków, o których mowa w ust.

1, i podjąć stosowne działania zapobiegawcze.

Żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych

w spółkach kapitałowych wykonujących działalność leczniczą, utworzonych przez Ministra

Obrony Narodowej oraz w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, dla których

Minister Obrony Narodowej jest podmiotem tworzącym w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

Sprawy dotyczące sposobu i warunków udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmiot

wykonujący działalność leczniczą, nieuregulowane w ustawie lub statucie, określa regulamin

organizacyjny ustalony przez kierownika.

1.

W regulaminie organizacyjnym podmiotu wykonującego działalność leczniczą określa się

w szczególności

1)

firmę podmiotu;

2)

cele i zadania podmiotu;

3)

strukturę organizacyjną przedsiębiorstwa podmiotu;

4)

rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;

5)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

6)

przebieg procesu udzielania świadczeń zdrowotnych, z zapewnieniem właściwej dostępności

i jakości tych świadczeń w jednostkach lub komórkach organizacyjnych przedsiębiorstwa

podmiotu;

7)

organizację i zadania poszczególnych jednostek lub komórek organizacyjnych przedsiębiorstwa

podmiotu oraz warunki współdziałania tych jednostek lub komórek dla zapewnienia sprawnego

i efektywnego funkcjonowania podmiotu pod względem diagnostyczno-leczniczym, pielęgnacyjnym,

rehabilitacyjnym i administracyjno-gospodarczym;

8)

warunki współdziałania z innymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą w zakresie

zapewnienia prawidłowości diagnostyki, leczenia, pielęgnacji i rehabilitacji pacjentów

oraz ciągłości przebiegu procesu udzielania świadczeń zdrowotnych;

9)

wysokość opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej ustalonej w sposób określony

w art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta;

10)

organizację procesu udzielania świadczeń zdrowotnych w przypadku pobierania opłat;

11)

wysokość opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta przez okres dłuższy niż 72 godziny

od osób lub instytucji uprawnionych do pochowania zwłok na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295, z późn. zm. oraz od podmiotów, na zlecenie których przechowuje się zwłoki w związku z toczącym

się postępowaniem karnym;

12)

wysokość opłat za udzielane świadczenia zdrowotne inne niż finansowane ze środków

publicznych;

13)

sposób kierowania jednostkami lub komórkami organizacyjnymi przedsiębiorstwa podmiotu.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 9, 11 i 12, podaje się do wiadomości pacjentów

w sposób zwyczajowo przyjęty.

3.

Do regulaminu organizacyjnego praktyk zawodowych nie stosuje się przepisów ust. 1

pkt 3, 6-8,11 i 13.

4.

Do regulaminu organizacyjnego podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju świadczenia ambulatoryjne nie stosuje się przepisu ust. 1 pkt 11.

1.

Umowa ubezpieczenia

1)

odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody będące następstwem udzielania świadczeń

zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania świadczeń zdrowotnych;

2)

z tytułu zdarzeń medycznych określonych w przepisach o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta obejmuje zdarzenia medyczne w rozumieniu tej ustawy, które miały miejsce

w okresie ochrony ubezpieczeniowej.

2.

Obowiązek ubezpieczenia powstaje najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień rozpoczęcia

wykonywania działalności leczniczej.

3.

Kierownik niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od zawarcia umowy, o której

mowa w ust. 1, przekazuje organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 100,

dokumenty ubezpieczenia potwierdzające zawarcie umowy ubezpieczenia wystawione przez

ubezpieczyciela.

4.

Przepis ust. 1 pkt 1 nie narusza przepisów art. 120 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks

pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady

Pielęgniarek i Położnych i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych oraz Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc

pod uwagę rodzaje działalności leczniczej i rodzaje podmiotów wykonujących tę działalność.

Kościół i jego osoby prawne prowadzą własną działalność charytatywno-opiekuńczą, w

szczególności mogą prowadzić wyznaniowe zakłady opiekuńczo-wychowawcze i charytatywno-opiekuńcze.

Kościół i jego osoby prawne mogą wykonywać działalność leczniczą w rozumieniu przepisowo

działalności leczniczej.

1.

Podmiot leczniczy spełniający przesłanki określone w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm., zwany dalej „udzielającym zamówienia”, może udzielić zamówienia na udzielanie w

określonym zakresie świadczeń zdrowotnych, zwanego dalej „zamówieniem”, podmiotowi

wykonującemu działalność leczniczą, lub osobie legitymującej się nabyciem fachowych

kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub określonej

dziedzinie medycyny, zwanym dalej „przyjmującym zamówienie”.

2.

Przedmiot zamówienia nie może wykraczać poza rodzaj działalności leczniczej oraz zakres

świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez udzielającego zamówienia i przyjmującego

zamówienie, zgodnie z wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą,

o którym mowa w art. 100.

3.

Udzielenie zamówienia następuje w trybie konkursu ofert.

4.

Do konkursu ofert stosuje się odpowiednio art. 146 ust. 1, art. 147-150, 151 ust. 1-5, art. 152, 153 i art. 154 ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm., przy czym prawa i obowiązki Prezesa Funduszu i dyrektora oddziału wojewódzkiego

Funduszu wykonuje kierownik podmiotu leczniczego udzielającego zamówienia.

5.

Do udzielenia zamówienia nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

1.

Z przyjmującym zamówienie wyłonionym w trybie konkursu ofert udzielający zamówienia

zawiera umowę na czas udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub na

czas określony. Umowa nie może być zawarta na okres krótszy niż 3 miesiące, chyba

że rodzaj i liczba świadczeń zdrowotnych uzasadniają zawarcie umowy na okres krótszy.

2.

Przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie

oraz na zasadach określonych w umowie, a udzielający zamówienia do zapłaty wynagrodzenia

za udzielanie tych świadczeń.

3.

Umowa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.

4.

Umowa zawiera w szczególności

1)

określenie zakresu świadczeń zdrowotnych;

2)

określenie sposobu organizacji udzielania świadczeń zdrowotnych, w tym miejsca, dni

i godzin udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

minimalną liczbę osób udzielających określonych świadczeń zdrowotnych;

4)

przyjęcie przez przyjmującego zamówienie obowiązku poddania się kontroli przeprowadzanej

przez udzielającego zamówienia;

5)

określenie rodzajów i sposobu kalkulacji należności, jaką udzielający zamówienia przekazuje

przyjmującemu zamówienie z tytułu realizacji zamówienia, a w przypadku ustalenia stawki

ryczałtowej - określenie jej wysokości;

6)

ustalenie zasad rozliczeń oraz zasad i terminów przekazywania należności;

7)

ustalenie trybu przekazywania udzielającemu zamówienia informacji o realizacji przyjętego

zamówienia;

8)

postanowienia dotyczące szczegółowych okoliczności uzasadniających rozwiązanie umowy

za wypowiedzeniem oraz okres wypowiedzenia;

9)

zobowiązanie przyjmującego zamówienie do prowadzenia określonej sprawozdawczości statystycznej.

5.

Nieważna jest zmiana postanowień zawartej umowy niekorzystnych dla udzielającego zamówienia,

jeżeli przy ich uwzględnieniu zachodziłaby konieczność zmiany treści oferty, na podstawie

której dokonano wyboru przyjmującego zamówienie, chyba że konieczność wprowadzenia

takich zmian wynika z okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili zawarcia

umowy.

6.

Przyjmujący zamówienie nie może przenieść na osobę trzecią praw i obowiązków wynikających

z umowy, chyba że umowa stanowi inaczej.

7.

Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy udzielaniu świadczeń w zakresie udzielonego

zamówienia ponoszą solidarnie udzielający zamówienia i przyjmujący zamówienie.

8.

Umowa ulega rozwiązaniu

1)

z upływem czasu, na który była zawarta;

2)

z dniem zakończenia udzielania określonych świadczeń zdrowotnych;

3)

wskutek oświadczenia jednej ze stron, z zachowaniem okresu wypowiedzenia, w przypadku

gdy druga strona rażąco narusza istotne postanowienia umowy.

1.

Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne jest obowiązany

1)

w razie pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta, powodującego zagrożenie życia lub

w razie jego śmierci, niezwłocznie zawiadomić wskazaną przez pacjenta osobę lub instytucję,

lub przedstawiciela ustawowego;

2)

w razie śmierci pacjenta

a)

należycie przygotować zwłoki poprzez ich umycie i okrycie, z zachowaniem godności

należnej osobie zmarłej, w celu ich wydania osobie lub instytucji uprawnionej do ich

pochowania, o której mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych,

b)

przechowywać zwłoki nie dłużej niż przez 72 godziny, licząc od godziny, w której nastąpiła

śmierć pacjenta.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, nie stanowią przygotowania zwłok

zmarłego pacjenta do pochowania.

3.

Nie pobiera się opłat za czynności, o których mowa w ust. 1.

4.

Zwłoki pacjenta mogą być przechowywane w chłodni dłużej niż 72 godziny, jeżeli

1)

nie mogą zostać wcześniej odebrane przez osoby lub instytucje uprawnione do pochowania

zwłok pacjenta;

2)

w związku ze zgonem zostało wszczęte dochodzenie albo śledztwo, a prokurator nie zezwolił

na pochowanie zwłok;

3)

przemawiają za tym inne niż wymienione w pkt 1 i 2 ważne przyczyny, za zgodą albo

na wniosek osoby lub instytucji uprawnionej do pochowania zwłok pacjenta.

5.

Dopuszcza się pobieranie opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta przez okres dłuższy

niż określony w ust. 1 pkt 2 lit. b od osób lub instytucji uprawnionych do pochowania

zwłok na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz od podmiotów, na zlecenie których przechowuje się zwłoki w związku z toczącym

się postępowaniem karnym. Opłaty nie pobiera się, jeżeli przepisy odrębne tak stanowią.

6.

W przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, dopuszcza się pobieranie od gminy opłaty za przechowywanie zwłok pacjenta za okres

przypadający po upływie 3 dni od dnia powiadomienia gminy o konieczności pochowania

zwłok pacjenta w związku z niepochowaniem ich przez inne uprawnione osoby lub instytucje.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania

podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne ze zwłokami pacjenta w przypadku śmierci pacjenta, uwzględniając

konieczność poszanowania godności należnej zmarłemu.

Przepisy art. 25 pkt 8 i 9 oraz art. 27 pkt 10 nie naruszają przepisów o nadzorze

nad podmiotami leczniczymi i kontroli tych podmiotów oraz przepisów o wykonywaniu

zawodu lekarza lub przepisów o wykonywaniu zawodów pielęgniarki i położnej.

1.

Wypisanie, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, następuje

1)

gdy stan zdrowia pacjenta nie wymaga dalszego udzielania świadczeń zdrowotnych w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

2)

na żądanie pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego;

3)

gdy pacjent w sposób rażący narusza porządek lub przebieg procesu udzielania świadczeń

zdrowotnych, a nie zachodzi obawa, że odmowa lub zaprzestanie udzielania świadczeń

zdrowotnych może spowodować bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego życia lub zdrowia

albo życia lub zdrowia innych osób.

2.

Jeżeli przedstawiciel ustawowy żąda wypisania pacjenta, którego stan zdrowia wymaga

dalszego udzielania świadczeń zdrowotnych, można odmówić wypisania do czasu wydania

w tej sprawie orzeczenia przez właściwy ze względu na miejsce udzielania świadczeń

zdrowotnych sąd opiekuńczy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zawiadamia się właściwy sąd opiekuńczy

o odmowie wypisania i jej przyczynach.

4.

Pacjent występujący z żądaniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest informowany przez

lekarza o możliwych następstwach zaprzestania dalszego udzielania świadczeń zdrowotnych.

Pacjent taki składa pisemne oświadczenie o wypisaniu na własne żądanie. W przypadku

braku takiego oświadczenia lekarz sporządza adnotację w dokumentacji medycznej.

1.

Gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania, a w przypadku niemożności ustalenia

miejsca zamieszkania właściwa ze względu na ostatnie miejsce pobytu pacjenta pokrywa

koszty transportu sanitarnego pacjenta małoletniego lub osoby niezdolnej do samodzielnej

egzystencji do miejsca pobytu, jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta albo osoba,

na której w stosunku do pacjenta ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny, nie odbiera

pacjenta w wyznaczonym terminie.

2.

Kierownik niezwłocznie zawiadamia wójta (burmistrza, prezydenta) o okolicznościach,

o których mowa w ust. 1, i organizuje transport sanitarny na koszt gminy określonej

w tym przepisie. Gminie przysługuje roszczenie o zwrot kosztów transportu sanitarnego

od przedstawiciela ustawowego pacjenta albo od osoby, na której w stosunku do pacjenta

ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny.

3.

Gmina pokrywa koszty transportu sanitarnego, o którym mowa w ust. 1, na podstawie

rachunku wystawionego przez kierownika, o którym mowa w ust. 2.

4.

Pacjent, którego stan zdrowia nie wymaga dalszego udzielania stacjonarnych i całodobowych

świadczeń zdrowotnych, lub osoba, na której w stosunku do pacjenta ciąży ustawowy

obowiązek alimentacyjny, ponoszą koszty pobytu pacjenta, począwszy od upływu terminu,

o którym mowa w ust. 1, niezależnie od uprawnień do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych

określonych w przepisach odrębnych.

1.

Okręgowa izba pielęgniarek i położnych jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania

zawodu przez pielęgniarkę lub położną w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisowo działalności

leczniczej.

2.

Wizytacja jest przeprowadzana przez pielęgniarki lub położne upoważnione przez okręgową

radę pielęgniarek i położnych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,

które zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5.

Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami

etyki zawodowej lub zawinione naruszenie przepisów dotyczących wykonywania zawodu

pielęgniarki i położnej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych powiadamia okręgowego

rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że pielęgniarka lub położna wykonująca

zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki

wykonywania działalności objętej wpisem, okręgowa rada pielęgniarek i położnych wykreśla

tę praktykę z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

1.

Zwłoki pacjenta mogą być poddane sekcji, w szczególności gdy zgon tej osoby nastąpi

przed upływem 12 godzin od przyjęcia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zwłoki pacjenta nie są poddawane sekcji, jeżeli przedstawiciel ustawowy tej osoby

wyraził sprzeciw lub uczyniła to ta osoba za życia.

3.

O zaniechaniu sekcji zwłok z przyczyny określonej w ust. 2 sporządza się adnotację

w dokumentacji medycznej i załącza sprzeciw, o którym mowa w ust. 2.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadkach

1)

określonych w Kodeksie postępowania karnego i Kodeksie karnym wykonawczym oraz aktach wykonawczych wydanych na ich podstawie;

2)

gdy przyczyny zgonu nie można ustalić w sposób jednoznaczny;

3)

określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi.

5.

W dokumentacji medycznej pacjenta sporządza się adnotację o dokonaniu albo zaniechaniu

sekcji zwłok, z odpowiednim uzasadnieniem.

1.

Dokonanie sekcji zwłok nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 12 godzin od stwierdzenia

zgonu.

2.

Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania ze zwłok komórek, tkanek lub narządów, przeprowadzenie

sekcji zwłok przed upływem 12 godzin, przy zachowaniu zasad i trybu przewidzianych

w przepisach o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów,

może zarządzić kierownik, a jeżeli kierownik nie jest lekarzem, upoważniony przez

niego lekarz albo lekarz upoważniony przez zarząd spółki kapitałowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób osadzonych zmarłych w zakładach karnych i

aresztach śledczych.

Podmioty lecznicze, o których mowa w art. 21 ust. 1, przyjmują na leczenie poza kolejnością

osoby zobowiązane do leczenia odwykowego na podstawie art. 26, do wykorzystania limitu

miejsc stanowiących 20% ogółu miejsc przeznaczonych do leczenia odwykowego w podmiocie

leczniczym.

W przypadku wykonywania działalności leczniczej przez lekarza jako indywidualnej praktyki

lekarskiej wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z

tym podmiotem albo indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej wyłącznie w

przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem albo wykonywania

działalności leczniczej przez pielęgniarkę jako indywidualnej praktyki pielęgniarki

wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem

albo indywidualnej specjalistycznej praktyki pielęgniarki wyłącznie w przedsiębiorstwie

podmiotu leczniczego na podstawie umowy z tym podmiotem, odpowiedzialność za szkody

będące następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania

udzielania świadczeń zdrowotnych, ponoszą solidarnie odpowiednio lekarz i podmiot

leczniczy albo pielęgniarka i podmiot leczniczy.

1.

Świadczeniobiorcy przysługują świadczenia pielęgnacyjne lub opiekuńcze w ramach opieki

długoterminowej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,

2)

dokumentację wymaganą przy kierowaniu osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,

w tym wzory: wniosku o wydanie skierowania do zakładu, zaświadczenia lekarskiego oraz

wywiadu pielęgniarskiego,

3)

sposób ustalania odpłatności za pobyt w zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych

- uwzględniając konieczność ujednolicenia trybu kierowania do zakładów oraz możliwość

weryfikacji celowości skierowania do zakładów.

1.

Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne może, w zakresie świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków

publicznych, na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, zaprzestać działalności leczniczej

1)

całkowicie;

2)

częściowo, w zakresie jednej lub więcej jednostek lub komórek organizacyjnych przedsiębiorstwa

tego podmiotu związanych bezpośrednio z udzielaniem tych świadczeń.

2.

Czasowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w ust. 1, wymaga zgody wojewody.

3.

Kierownik występuje do wojewody z wnioskiem o udzielenie zgody, o której mowa w ust.

2.

4.

Kierownik podmiotu leczniczego

1)

utworzonego przez Ministra Obrony Narodowej występuje do wojewody z wnioskiem, o którym

mowa w ust. 3, po uzyskaniu zgody jednostki organizacyjnej właściwej do spraw zdrowia

podległej Ministrowi Obrony Narodowej;

2)

wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne utworzonego przez uczelnię medyczną występuje do wojewody z wnioskiem, o

którym mowa w ust. 3, po uzyskaniu zgody rektora uczelni albo odpowiednio dyrektora

Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

5.

Wniosek kierownika powinien zawierać określenie przyczyny, proponowany okres oraz

zakres zaprzestania działalności.

6.

Wojewoda przed wyrażeniem zgody zasięga opinii dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia. Niewydanie opinii w terminie 7 dni jest równoznaczne

z wydaniem opinii pozytywnej.

7.

Wojewoda wydaje zgodę albo odmawia jej wydania, w drodze decyzji administracyjnej,

w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku.

8.

W przypadku gdy zaprzestanie działalności leczniczej

1)

jest spowodowane siłą wyższą,

2)

wynika z decyzji administracyjnej podjętej na podstawie odrębnych przepisów

- kierownik informuje wojewodę o czasowym całkowitym albo częściowym zaprzestaniu

działalności, w terminie 3 dni roboczych od dnia zaistnienia okoliczności powodujących

zaprzestanie tej działalności.

1.

W przypadku czasowego zaprzestania działalności leczniczej całkowicie lub częściowo,

w zakresie jednej lub kilku jednostek lub komórek organizacyjnych przedsiębiorstwa

podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne, bez zachowania trybu określonego w art. 34, wojewoda nakłada,

w drodze decyzji administracyjnej, na kierownika tego podmiotu karę pieniężną w wysokości

do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia

za ostatnie 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę. Decyzji nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

2.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji administracyjnej.

3.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewoda jest obowiązany uwzględniać rodzaj

i wagę stwierdzonych naruszeń.

4.

Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

5.

Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. dotyczące terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odsetek od tych zobowiązań.

6.

Na decyzję w sprawie kary pieniężnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego

wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz przy wykonywaniu zabiegów

leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych przez podmioty

uprawnione do udzielania świadczeń, a także przy udzielaniu przez te podmioty pomocy

w stanach nagłych, zapewnia się bezpłatnie leki i wyroby medyczne, jeżeli są one konieczne

do wykonania świadczenia.

1.

Pacjent ponosi koszty realizacji praw, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust.

1, jeżeli realizacja tych praw skutkuje kosztami poniesionymi przez podmiot leczniczy

wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

2.

Wysokość opłaty rekompensującej koszty, o których mowa w ust. 1, ustala kierownik

podmiotu, uwzględniając rzeczywiste koszty realizacji praw, o których mowa w art.

33 ust. 1 i art. 34 ust. 1.

3.

Informacja o wysokości opłaty, o której mowa w ust. 2, oraz sposobie jej ustalenia

jest jawna i udostępniana w lokalu przedsiębiorstwa podmiotu, o którym mowa w ust.

1.

1.

Osoby zatrudnione w szpitalu oraz pozostające w stosunku cywilnoprawnym z podmiotem

leczniczym, którego przedsiębiorstwem jest szpital, są obowiązane nosić w widocznym

miejscu identyfikator zawierający imię i nazwisko oraz funkcję tej osoby.

2.

W szpitalu dla osób pozbawionych wolności stosuje się numeryczne znaki identyfikacyjne

osób zatrudnionych.

3.

Pacjentów szpitala zaopatruje się w znaki identyfikacyjne.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do pacjentów szpitala dla osób pozbawionych wolności.

5.

Znak identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 3, zawiera informacje pozwalające na ustalenie

imienia i nazwiska oraz daty urodzenia pacjenta, zapisane w sposób uniemożliwiający

identyfikację pacjenta przez osoby nieuprawnione.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, sposób i tryb zaopatrywania pacjentów w znaki identyfikacyjne,

2)

sposób postępowania w razie stwierdzenia braku znaków identyfikacyjnych pacjentów

szpitala

- kierując się potrzebą zapewnienia identyfikacji pacjentów i ich bezpieczeństwa oraz

koniecznością poszanowania ochrony danych osobowych.

Pacjent przebywający w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej ma prawo do opieki duszpasterskiej.

1.

Do samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej tworzonych i nadzorowanych

przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz do państwowych jednostek budżetowych tworzonych

i nadzorowanych przez tych ministrów, posiadających w strukturze organizacyjnej szpital,

ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej

nie stosuje się przepisów działu VI.

2.

Do podmiotów leczniczych tworzonych i nadzorowanych przez Ministra Sprawiedliwości

oraz przez państwową jednostkę budżetową tworzoną lub nadzorowaną przez tego ministra,

nie stosuje się przepisów działu VI.

3.

Do jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej przepisy ustawy stosuje się odpowiednio,

przy uwzględnieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) i ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. Nr 79, poz. 523, Nr 182, poz. 1228 i Nr 238, poz. 1578) oraz przepisów wydanych na ich podstawie, z tym że przepisów art. 30, art. 44-50

oraz przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II i przepisów działu VI nie stosuje

się.

4.

Do podmiotów leczniczych utworzonych przez Ministra Sprawiedliwości dla osób pozbawionych

wolności przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, przy uwzględnieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. i ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, z tym że przepisów art. 30, art. 34 i art. 35, art. 44-46, art. 48 - 50 oraz przepisów

oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.

W sytuacji pogorszenia się stanu zdrowia lub zagrożenia życia podmiot, o którym mowa

w art. 33 ust. 1, jest obowiązany umożliwić pacjentowi kontakt z duchownym jego wyznania.

1.

Bank tkanek i komórek, podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2

i 5, oraz medyczne laboratorium diagnostyczne, o którym mowa w art. 37 ust. 1, oznaczają

komórki, tkanki lub narządy w sposób umożliwiający identyfikację ich dawcy za pomocą

niepowtarzalnego oznakowania.

2.

Identyfikacja, o której mowa w ust. 1, zapewnia możliwość określenia danych dotyczących

pobrania komórek, tkanek lub narządów, ich przyjęcia do banku tkanek i komórek, podmiotu

leczniczego, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, lub medycznego laboratorium

diagnostycznego, o którym mowa w art. 37 ust. 1, oraz ich testowania, przetwarzania,

sterylizacji, przechowywania i dystrybucji.

1.

Minister, centralny organ administracji rządowej albo wojewoda może nałożyć na podmiot

leczniczy będący

1)

spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem albo akcjonariuszem

jest Skarb Państwa, którego uprawnienia wykonuje ten organ,

2)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub państwową jednostką budżetową,

dla których jest podmiotem tworzącym

- obowiązek wykonania określonego zadania.

2.

Jednostka samorządu terytorialnego może nałożyć na podmiot leczniczy będący

1)

spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem albo akcjonariuszem

jest ta jednostka,

2)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub samorządową jednostką budżetową,

dla których ta jednostka jest podmiotem tworzącym

- obowiązek wykonania określonego zadania.

3.

W przypadku nałożenia obowiązku wykonania zadań w trybie, o którym mowa w ust. 1 albo

2, zapewnia się środki na pokrycie wydatków związanych z wykonaniem tych zadań, chyba

że wykonanie zadania następuje odpłatnie na podstawie umowy.

4.

W razie poniesienia szkody przez podmiot leczniczy przy wykonywaniu zadań wykonywanych

w trybie ust. 1 albo 2 organ nakładający obowiązek ich wykonania jest obowiązany do

jej naprawienia.

Podmiot leczniczy ponosi koszty realizacji praw pacjenta, o których mowa w art. 36

i 37, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Ministrowie, o których mowa w art. 37 ust. 1, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze rozporządzenia,

zakres i tryb sprawowania nadzoru nad samodzielnymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej

oraz państwowymi jednostkami budżetowymi, o których mowa w art. 37 ust. 1, i ich kontroli,

uwzględniając

1)

kontrolę zgodności ich działań z przepisami prawa oraz regulaminem organizacyjnym,

szczególne warunki działania tych podmiotów, a także kontrolę prawidłowości gospodarowania

mieniem oraz środkami publicznymi,

2)

kontrolę wykonywania czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych,

3)

sposób pozyskiwania informacji i wyjaśnień w trakcie kontroli od kierownika oraz od

osób zatrudnionych w tym podmiocie,

4)

sposób wykonywania i dokumentowania czynności kontrolnych oraz sposób sporządzenia

protokołu kontroli,

5)

tryb rozpatrywania uwag i zastrzeżeń kierownika do przebiegu kontroli

- mając na uwadze konieczność sprawnego i bezstronnego przeprowadzenia kontroli oraz

przepisy o finansach publicznych.

Pacjent w przebywający w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej ma prawo do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie. Koszty realizacji

tego prawa ponosi ten podmiot, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

1.

Jednostka budżetowa, której podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej, posiadająca

w swojej strukturze ambulatorium z izbą chorych, wykonuje działalność leczniczą w

zakresie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej lub świadczeń lekarza dentysty, a

także stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udzielanych

żołnierzom.

2.

Jednostka budżetowa, której podmiotem tworzącym jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,

Minister Sprawiedliwości lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadająca

w swojej strukturze ambulatorium z izbą chorych albo poradnię przyzakładową i poradnię

przyzakładową z izbą chorych, wykonuje działalność leczniczą w zakresie świadczeń

podstawowej opieki zdrowotnej lub świadczeń lekarza dentysty, a także stacjonarnych

i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udzielanych osobom, o których

mowa w art. 56 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm. i funkcjonariuszom Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Więziennej

oraz Straży Granicznej.

1.

W podmiocie leczniczym działającym w formie spółki kapitałowej utworzonej przez Skarb

Państwa, jednostkę samorządu terytorialnego lub uczelnię medyczną albo do którego

podmioty te przystąpiły na podstawie art. 6 ust. 8 i w którym posiadają udziały albo

akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego uchwały zgromadzenia wspólników

albo walnego zgromadzenia dotyczące

1)

rozwiązania spółki,

2)

zbycia przedsiębiorstwa spółki,

3)

zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa spółki,

4)

zbycia udziałów albo akcji, które powoduje utratę udziału większościowego w kapitale

zakładowym spółki,

5)

istotnej zmiany przedmiotu działalności spółki

- są podejmowane większością trzech czwartych głosów.

2.

Członkowie rady nadzorczej reprezentujący Skarb Państwa, jednostkę samorządu terytorialnego

lub uczelnię medyczną w podmiocie, o którym mowa w ust. 1, są powoływani spośród osób,

które złożyły egzamin, o którym mowa w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji,

albo zostały zwolnione z obowiązku złożenia egzaminu zgodnie z tymi przepisami.

1.

Ustrój podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, a także inne sprawy dotyczące

jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie określa statut.

2.

W statucie określa się

1)

firmę podmiotu, o którym mowa w ust. 1, odpowiadającą rodzajowi i zakresowi udzielanych

świadczeń zdrowotnych;

2)

siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1;

3)

cele i zadania podmiotu, o którym mowa w ust. 1

4)

organy i strukturę organizacyjną podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w tym zadania,

czas trwania kadencji i okoliczności odwołania członków rady społecznej, o której

mowa w art. 48, przed upływem kadencji;

5)

formę gospodarki finansowej.

3.

Statut może przewidywać prowadzenie określonej, wyodrębnionej organizacyjnie działalności

innej niż działalność lecznicza.

4.

Statut nadaje podmiot tworzący, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Podmiot tworzący może pozbawić podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą składników

przydzielonego lub nabytego mienia w przypadku jego połączenia albo przekształcenia,

przeprowadzanych na zasadach określonych w ustawie.

Podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych

ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń

na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą

odpłatnością.

1.

Wysokość opłat za świadczenia zdrowotne udzielane osobom innym niż wymienione w art.

44 ustala kierownik.

2.

Przy ustalaniu wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1, kierownik uwzględnia rzeczywiste

koszty udzielenia świadczenia zdrowotnego.

1.

Odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą ponosi

kierownik.

2.

Kierownikiem podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą może być osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe;

2)

posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków

kierownika;

3)

posiada co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowisku kierowniczym albo ukończone

studia podyplomowe na kierunku zarządzanie i co najmniej trzyletni staż pracy;

4)

nie została prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie.

3.

W przypadku podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami podmiot tworzący nawiązuje

z kierownikiem stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera

z nim umowę cywilnoprawną.

4.

Przepisu ust. 2 pkt 3 nie stosuje się do kierownika podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą dla osób pozbawionych wolności.

1.

Kierownik podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, z którym podmiot tworzący

nawiązał stosunek pracy na podstawie powołania, umowy o pracę albo zawarł umowę cywilnoprawną,

wykonujący zawód medyczny, może udzielać świadczeń zdrowotnych, jeżeli zawarta z nim

umowa przewiduje taką możliwość. W takim przypadku umowa określa również warunki udzielania

świadczeń zdrowotnych, w tym wymiar czasu pracy.

2.

Do kierownika podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, będącego żołnierzem

zawodowym stosuje się przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a do kierownika

podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, będącego funkcjonariuszem Służby

Więziennej stosuje się przepisy o Służbie Więziennej.

3.

Kierownik podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą nie może podejmować innego

zatrudnienia bez wyrażonej w formie pisemnej zgody podmiotu tworzącego.

1.

W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą działa rada społeczna, która jest

organem

1)

inicjującym i opiniodawczym podmiotu tworzącego;

2)

doradczym kierownika.

2.

Do zadań rady społecznej należy

1)

przedstawianie podmiotowi tworzącemu wniosków i opinii w sprawach

a)

zbycia aktywów trwałych oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu

medycznego,

b)

związanych z przekształceniem lub likwidacją, rozszerzeniem lub ograniczeniem działalności,

c)

przyznawania kierownikowi nagród,

d)

rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej z kierownikiem,

e)

regulaminu organizacyjnego;

2)

przedstawianie kierownikowi wniosków i opinii w sprawach

a)

planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,

b)

rocznego sprawozdania z planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego,

c)

kredytów bankowych lub dotacji,

d)

podziału zysku;

3)

dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez pacjentów, z wyłączeniem

spraw podlegających nadzorowi medycznemu;

4)

opiniowanie wniosku w sprawie czasowego zaprzestania działalności leczniczej;

5)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i statucie.

3.

Rady społecznej nie powołuje się w

1)

wojewódzkich, powiatowych i granicznych stacjach sanitarno-epidemiologicznych;

2)

regionalnych centrach krwiodawstwa i krwiolecznictwa, Wojskowym Centrum Krwiodawstwa

i Krwiolecznictwa, Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa utworzonym przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych;

3)

podmiotach leczniczych tworzonych przez pracodawcę w celu ochrony pracujących przed

wpływem niekorzystnych warunków środowiska pracy oraz sprawujących profilaktyczną

opiekę nad pracującymi.

4.

Zadania określone w ust. 2 w instytutach badawczych, o których mowa w art. 4 ust.

1 pkt 4, wykonuje rada naukowa.

5.

Radę społeczną powołuje i odwołuje oraz zwołuje jej pierwsze posiedzenie podmiot tworzący.

W posiedzeniach rady społecznej uczestniczy kierownik oraz przedstawiciele organizacji

związkowych działających w podmiocie leczniczym.

6.

W skład rady społecznej działającej w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą,

dla którego podmiotem tworzącym jest

1)

uczelnia medyczna, wchodzą

a)

jako przewodniczący - przedstawiciel rektora uczelni albo dyrektora Centrum Medycznego

Kształcenia Podyplomowego,

b)

jako członkowie

-

przedstawiciel ministra właściwego do spraw zdrowia,

-

przedstawiciel wojewody,

-

przedstawiciel przewodniczącego zarządu samorządu województwa,

-

przedstawiciel okręgowej rady lekarskiej,

-

przedstawiciel okręgowej rady pielęgniarek i położnych,

-

osoby powołane odpowiednio przez senat albo radę naukową - w liczbie nieprzekraczającej

5;

2)

podmiot tworzący inny niż określony w pkt 1, wchodzą

a)

jako przewodniczący

-

przedstawiciel organu administracji rządowej - w podmiotach utworzonych przez ten

organ,

-

wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa lub osoba

przez niego wyznaczona - w podmiotach utworzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego,

b)

jako członkowie

-

przedstawiciel wojewody - w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą utworzonym

przez jednostkę samorządu terytorialnego,

-

przedstawiciele wybrani przez odpowiednio: radę gminy lub radę powiatu - w liczbie

określonej przez podmiot tworzący, albo przez sejmik województwa - w liczbie nieprzekraczającej

15 osób, albo przez podmiot tworzący podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą o

ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim obszarze działania - w liczbie nieprzekraczającej

15 osób, w tym po jednym przedstawicielu Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady

Pielęgniarek i Położnych,

-

przedstawiciel uczelni medycznej wybrany przez rektora albo dyrektora Centrum Medycznego

Kształcenia Podyplomowego - w szpitalu, w którym jest jednostka organizacyjna udostępniona

na podstawie art. 89 ust. 2.

7.

Członkiem rady społecznej podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą nie może

być osoba zatrudniona w tym podmiocie.

8.

W posiedzeniach rady społecznej, w której skład nie wchodzi przedstawiciel Naczelnej

Rady Lekarskiej lub Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, mają prawo uczestniczyć,

z głosem doradczym, przedstawiciele samorządów zawodów medycznych.

9.

Członkowi rady społecznej przysługuje zwolnienie z wykonywania obowiązków w ramach

stosunku pracy na czas uczestniczenia w posiedzeniach rady społecznej.

10.

Za udział w posiedzeniach rady społecznej jej członkowi przysługuje od podmiotu tworzącego

rekompensata w wysokości utraconych zarobków, jeżeli z powodu uczestnictwa w posiedzeniu

rady pracodawca udzielił członkowi na ten czas zwolnienia z wykonywania obowiązków

pracowniczych bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

11.

Sposób zwoływania posiedzeń rady społecznej, tryb pracy i podejmowania uchwał określa

regulamin uchwalony przez radę społeczną i zatwierdzony przez podmiot tworzący.

12.

Od uchwały rady społecznej kierownikowi przysługuje odwołanie do podmiotu tworzącego.

1.

W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przeprowadza się konkurs na stanowisko

1)

kierownika;

2)

zastępcy kierownika, w przypadku gdy kierownik nie jest lekarzem;

3)

ordynatora;

4)

naczelnej pielęgniarki lub przełożonej pielęgniarek;

5)

pielęgniarki oddziałowej.

2.

Konkurs na stanowisko kierownika oraz zastępcy kierownika ogłasza podmiot tworzący,

a na pozostałe stanowiska - kierownik.

3.

Jeżeli do konkursu nie zgłosiło się co najmniej dwóch kandydatów lub w wyniku konkursu

nie wybrano kandydata albo z kandydatem wybranym w postępowaniu konkursowym nie nawiązano

stosunku pracy albo nie zawarto umowy cywilnoprawnej, odpowiednio podmiot tworzący

lub kierownik ogłasza nowy konkurs w okresie 30 dni od dnia zakończenia postępowania

w poprzednim konkursie.

4.

Jeżeli w wyniku postępowania w dwóch kolejnych konkursach kandydat nie został wybrany

z przyczyn określonych w ust. 3, odpowiednio podmiot tworzący lub kierownik nawiązuje

stosunek pracy z osobą przez siebie wskazaną po zasięgnięciu opinii komisji konkursowej.

5.

Z kandydatem wybranym w drodze konkursu lub wskazanym w trybie ust. 4 na stanowisko

określone w ust. 1 pkt 2 - 5 kierownik nawiązuje stosunek pracy na podstawie umowy

o pracę.

6.

Stosunek pracy z kandydatem wybranym na stanowisko określone w ust. 1 nawiązuje się

na 6 lat. Okres ten może być przedłużony do 8 lat, jeżeli do osiągnięcia wieku emerytalnego

pracownikowi brakuje nie więcej niż 2 lata.

7.

W przypadku gdy zgodnie z regulaminem organizacyjnym oddziałem kieruje lekarz niebędący

ordynatorem, na stanowisko lekarza kierującego oddziałem konkursu nie przeprowadza

się.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 1,

2)

skład oraz tryb i warunki powoływania i odwoływania komisji konkursowej,

3)

ramowy regulamin przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 1

- kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystości procedury konkursowej.

1.

Do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej wpisuje się także organizacje

pożytku publicznego, jeżeli nie mają, z innego tytułu, obowiązku dokonania wpisu do

Krajowego Rejestru Sądowego po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 20 lub art. 21 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie.

2.

Z wpisem, o którym mowa w ust. 1, nie wiąże się nabycie osobowości prawnej przez taką

organizację, a w dziale 1 rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i

zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej ujawnia

się informację, że organizacja pożytku publicznego nie posiada osobowości prawnej.

1.

Podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą stosuje minimalne normy zatrudnienia pielęgniarek.

Minimalne normy ustala kierownik tego podmiotu po zasięgnięciu opinii

1)

kierujących jednostkami lub komórkami organizacyjnymi określonymi w regulaminie organizacyjnym;

2)

przedstawicieli organów samorządu pielęgniarek oraz związków zawodowych pielęgniarek

i położnych działających na terenie podmiotu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych oraz reprezentatywnych związków zawodowych, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób ustalania minimalnych norm zatrudnienia pielęgniarek w podmiotach określonych

w ust. 1, mając na celu zapewnienie właściwej jakości i dostępności świadczeń zdrowotnych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w odniesieniu do podmiotów leczniczych, dla

których jest podmiotem tworzącym, a minister właściwy do spraw zdrowia w odniesieniu

do pozostałych podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami, dokonuje corocznej

oceny realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w trybie określonym w art. 119.

4.

W podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą zatrudnia się pracowników posiadających

kwalifikacje odpowiednie do zajmowanego stanowiska.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje

wymagane od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach określonych

w ust. 1, kierując się bezpieczeństwem pacjentów oraz potrzebą zapewnienia efektywności

zatrudnienia.

Jeżeli podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, podejmuje działalność

gospodarczą, podlega obowiązkowi wpisu także do rejestru przedsiębiorców, z wyjątkiem

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w podmiocie leczniczym na podstawie

umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi gospodarkę finansową na zasadach

określonych w ustawie.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa z posiadanych środków i uzyskiwanych

przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania.

1.

Okręgowa izba lekarska jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania zawodu

przez lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

2.

Wizytacja jest przeprowadzana przez lekarzy upoważnionych przez okręgową radę lekarską.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,

które zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5.

Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami

etyki lekarskiej lub przepisami związanymi z wykonywaniem zawodu lekarza, okręgowa

rada lekarska powiadamia okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że lekarz wykonujący zawód w ramach

praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki wykonywania

działalności objętej wpisem, okręgowa rada lekarska wykreśla tę praktykę z rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

Podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest plan

finansowy ustalany przez kierownika.

1.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania

czynności pomocniczych (współpracy).

2.

Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską lub grupową specjalistyczną

praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio staż podyplomowy, szkolenie specjalizacyjne

lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub

udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę

w celu odbywania przez niego stażu podyplomowego, szkolenia specjalizacyjnego lub

szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonego świadczenia zdrowotnego.

3.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do poinformowania

organu prowadzącego rejestr o zatrudnieniu lekarza, lekarza dentysty.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej i indywidualnej

specjalistycznej praktyki lekarskiej wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania lub

wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego.

Przy rejestracji samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w dziale 1 wpisuje

się oznaczenie podmiotu tworzącego, w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

a w dziale 2 - nazwisko i imiona kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej i jego kwalifikacje oraz skład rady społecznej, jeżeli jest powołana.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej gospodaruje samodzielnie przekazanymi

w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego oraz majątkiem własnym (otrzymanym lub zakupionym).

2.

Zbycie aktywów trwałych samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, oddanie

go w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie może nastąpić wyłącznie na zasadach

określonych przez podmiot tworzący.

3.

Zasady, o których mowa w ust. 2, polegają w szczególności na ustanowieniu wymogu uzyskania

zgody podmiotu tworzącego na zbycie, wydzierżawienie, wynajęcie, oddanie w użytkowanie

oraz użyczenie aktywów trwałych.

4.

Wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub przysługującego

mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego przekazanie fundacji lub stowarzyszeniu,

które wykonują działalność leczniczą, jest zabronione. W przypadku spółek, fundacji

lub stowarzyszeń, wykonujących inną działalność, dokonanie tych czynności wymaga zgody

podmiotu tworzącego.

5.

Czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej może nastąpić po wyrażeniu zgody przez podmiot tworzący. Podmiot

tworzący wydaje zgodę albo odmawia jej wydania, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia

ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych oraz w oparciu o analizę sytuacji finansowej

i wynik finansowy samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej za rok poprzedni.

Zgodę wydaje się po zasięgnięciu opinii kierownika samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej.

6.

Czynność prawna dokonana z naruszeniem ust. 2 -5 jest nieważna.

7.

O stwierdzenie nieważności czynności prawnej dokonanej z naruszeniem ust. 2 - 5 może

wystąpić także podmiot tworzący.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia

rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji, samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz szczegółową treść wpisów w tym rejestrze,

kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystości rejestru.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe

1)

z odpłatnej działalności leczniczej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej;

2)

z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1, jeżeli statut

przewiduje wykonywanie takiej działalności;

3)

z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego;

4)

na cele i na zasadach określonych w przepisach art. 114-117;

5)

na realizację innych zadań określonych odrębnymi przepisami;

6)

na pokrycie ujemnego wyniku finansowego, o którym mowa w art. 59 ust. 2.

2.

Umowy dotyczące odpłatnych świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą

być również zawierane przez zakład ubezpieczeń działający na podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66, z późn. zm..

1.

Wartość majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej określają

1)

fundusz założycielski;

2)

fundusz zakładu.

2.

Fundusz założycielski zakładu stanowi wartość wydzielonej samodzielnemu publicznemu

zakładowi opieki zdrowotnej części mienia Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego,

lub mienia uczelni medycznej.

3.

Fundusz zakładu stanowi wartość majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

po odliczeniu funduszu założycielskiego.

1.

Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zwiększa się o

1)

zysk netto;

2)

kwoty zwiększenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem ustawowego przeszacowania

tych aktywów;

3)

kwoty środków pieniężnych przekazane na pokrycie ujemnego wyniku finansowego, o którym

mowa w art. 59 ust. 2.

2.

Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zmniejsza się

o

1)

stratę netto;

2)

kwoty zmniejszenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem ustawowego przeszacowania

tych aktywów.

1.

Związek zranień, kontuzji i innych obrażeń lub chorób z działaniami wojennymi lub

mającymi charakter wojennych albo ze służbą wojskową oraz związek śmierci żołnierza

z tymi działaniami lub tą służbą ustala wojskowa komisja lekarska. Wojskowa komisja

lekarska ustala również związek śmierci ze służbą wojskową żołnierza zwolnionego ze

służby, jeżeli śmierć nastąpiła w podmiocie leczniczym, którego podmiotem tworzącym

jest Minister Obrony Narodowej. Związek zranień i kontuzji z działaniami wymienionymi

w art. 8 ustala wojskowa komisja lekarska.

2.

Niezdolność do pracy, datę jej powstania, związek niezdolności do pracy z działaniami

wojennymi lub mającymi charakter wojennych albo ze służbą wojskową, związek śmierci

ze służbą wojskową żołnierza zwolnionego ze służby, który zmarł poza podmiotem, o

którym mowa w ust. 1, oraz związek śmierci inwalidy ze służbą wojskową ustala lekarz

orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, na podstawie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej decyduje o podziale zysku.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa we własnym zakresie ujemny

wynik finansowy.

2.

Podmiot tworzący samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może, w terminie 3

miesięcy od upływu terminu zatwierdzenia sprawozdania finansowego samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej, pokryć ujemny wynik finansowy za rok obrotowy tego zakładu,

jeżeli wynik ten, po dodaniu kosztów amortyzacji, ma wartość ujemną - do wysokości

tej wartości.

3.

Ujemny wynik finansowy i koszty amortyzacji, o których mowa w ust. 2, dotyczą roku

obrotowego objętego sprawozdaniem finansowym.

4.

W przypadku niepokrycia ujemnego wyniku finansowego w sposób określony w ust. 2 podmiot

tworzący w terminie 12 miesięcy od upływu terminu określonego w ust. 2 wydaje rozporządzenie,

zarządzenie albo podejmuje uchwałę o zmianie formy organizacyjno-prawnej albo o likwidacji

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

1.

Likwidacja samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej następuje w drodze

rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały właściwego organu podmiotu tworzącego.

2.

Rozporządzenie, zarządzenie albo uchwała o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej zawiera w szczególności

1)

określenie zakładu podlegającego likwidacji;

2)

oznaczenie dnia zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych, nie wcześniej niż 3

miesiące od dnia wydania rozporządzenia, zarządzenia albo podjęcia uchwały;

3)

oznaczenie dnia otwarcia likwidacji, nie później niż 30 dni od dnia, o którym mowa

w pkt 2;

4)

określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi;

5)

oznaczenie dnia zakończenia likwidacji.

3.

Rozporządzenie, zarządzenie albo uchwała o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej stanowi podstawę do jego wykreślenia z

1)

rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100, z

dniem zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych;

2)

Krajowego Rejestru Sądowego z dniem zakończenia likwidacji.

4.

Okres od dnia otwarcia likwidacji do dnia jej zakończenia nie może być dłuższy niż

12 miesięcy. W przypadku wydania rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały, o których

mowa w ust. 2, nie można przedłużać terminu zakończenia likwidacji.

Zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego

likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami Skarbu Państwa albo uczelni medycznej,

albo właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przepis zdania pierwszego stosuje

się odpowiednio do mienia.

Za długoletnią pracę pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

75% miesięcznego wynagrodzenia - po 20 latach pracy;

2)

100% miesięcznego wynagrodzenia - po 25 latach pracy;

3)

150% miesięcznego wynagrodzenia - po 30 latach pracy;

4)

200% miesięcznego wynagrodzenia - po 35 latach pracy;

5)

300% miesięcznego wynagrodzenia - po 40 latach pracy.

1.

Pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przechodzącemu na

emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa

w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony krócej niż 15 lat;

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia po 15 latach pracy;

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia po 20 latach pracy.

2.

Pracownik, który otrzymał odprawę, o której mowa w ust. 1, nie może ponownie nabyć

do niej prawa.

Ustalanie okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, o której mowa w art. 62,

oraz jednorazowej odprawy, o której mowa w art. 63, a także szczegółowe zasady ich

obliczania i wypłacania regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy.

1.

Pracownikowi samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej przysługuje dodatek

za wysługę lat w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia

20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Ustalanie okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat regulują przepisy o wynagrodzeniu

obowiązujące u danego pracodawcy.

1.

Połączenie się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej może być dokonane

przez

1)

przeniesienie całego mienia co najmniej jednego samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej (przejmowanego) na inny samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej

(przejmujący);

2)

utworzenie nowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego co

najmniej z dwóch łączących się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

2.

Podmioty tworzące samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej mogą dokonać połączenia

tych zakładów

1)

w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały-w przypadku zakładów mających ten

sam podmiot tworzący;

2)

w drodze porozumienia - w przypadku zakładów mających różne podmioty tworzące.

3.

Akt o połączeniu powinien zawierać w szczególności postanowienia o

1)

firmie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia,

w przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

przejęciu mienia podmiotu przejmowanego albo podmiotów łączących się;

3)

zasadach odpowiedzialności za zobowiązania podmiotów łączących się;

4)

terminie złożenia wniosku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 albo 2, nie wcześniejszym

niż trzy miesiące od dnia wydania lub przyjęcia aktu o połączeniu.

4.

W przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1

1)

pkt 1 - akt o połączeniu zawiera także firmę i siedzibę podmiotu przejmowanego;

2)

pkt 2 - akt o połączeniu zawiera także firmy i siedziby podmiotów łączących się.

5.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, wskazuje się także podmiot, który przejmuje

uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.

6.

Połączenie, o którym mowa w ust. 1, następuje bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego

podmiotu przejmowanego albo łączących się podmiotów.

7.

Do pracowników zakładu przejmowanego oraz do pracowników zakładów łączących się stosuje

się art. 23.

1.

W terminie określonym w akcie o połączeniu kierownik podmiotu przejmującego albo kierownik

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia

składa wniosek o

1)

wykreślenie zakładu przejmowanego z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą,

o którym mowa w art. 100, oraz z Krajowego Rejestru Sądowego - w przypadku połączenia,

o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1;

2)

dokonanie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego oraz w rejestrze podmiotów wykonujących

działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100 - w przypadku połączenia, o którym

mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2.

2.

W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, z dniem wpisania samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia do

1)

rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100,

2)

Krajowego Rejestru Sądowego

- następuje z urzędu wykreślenie łączących się podmiotów z tych rejestrów.

3.

W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2, z dniem wpisania samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia do Krajowego

Rejestru Sądowego zakład ten wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem

były łączące się zakłady, bez względu na charakter prawny tych stosunków. Z chwilą

wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej

powstały w wyniku połączenia uzyskuje osobowość prawną.

4.

Z dniem wykreślenia podmiotu przejmowanego z Krajowego Rejestru Sądowego podmiot przejmujący

wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem był podmiot przejmowany,

bez względu na charakter prawny tych stosunków.

1.

W przypadku jednostek samorządu terytorialnego, które faktycznie wykonywały uprawnienia

i obowiązki podmiotu tworzącego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, odpowiedzialność

za jego zobowiązania ponoszą te jednostki w częściach ułamkowych odpowiadających wysokości

zobowiązań powstałych w okresach, w których wykonywały one uprawnienia i obowiązki

podmiotu tworzącego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, należności i mienie samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej stają się należnościami i mieniem podmiotu, który przejął

uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.

3.

Jednostki samorządu terytorialnego, które faktycznie wykonywały uprawnienia i obowiązki

podmiotu tworzącego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, mogą w inny sposób,

niż wskazany w ust. 1 i 2, określić

1)

odpowiedzialność za zobowiązania,

2)

zasady przejęcia należności i mienia

- samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w stosunku do którego wykonywały

uprawnienia i obowiązki podmiotu tworzącego.

Przekształcenie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową

odbywa się na zasadach określonych w art. 70 - 82.

Przed sporządzeniem aktu przekształcenia podmiot tworzący, na podstawie sprawozdania

finansowego za ostatni rok obrotowy, ustala wskaźnik zadłużenia samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej.

Wskaźnik zadłużenia ustala się jako relację sumy zobowiązań długoterminowych i krótkoterminowych,

pomniejszonych o inwestycje krótkoterminowe samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej do sumy jego przychodów.

1.

Jeżeli wartość wskaźnika zadłużenia ustalona w sposób określony w art. 71 wynosi

1)

powyżej 0,5 - w dniu poprzedzającym dzień przekształcenia podmiot tworzący przejmuje

zobowiązania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej o takiej wartości,

aby wskaźnik zadłużenia ustalany na dzień przekształcenia dla spółki powstałej z przekształcenia

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej wyniósł nie więcej niż 0,5;

2)

0,5 lub mniej - w dniu poprzedzającym dzień przekształcenia podmiot tworzący może

przejąć zobowiązania samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

2.

Przejęciu w pierwszej kolejności podlegają zobowiązania wymagalne najdawniej obejmujące

kwotę główną wraz z odsetkami.

1.

Przekształcenie, o którym mowa w art. 69, może polegać na przekształceniu samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej w jedną spółkę, pod warunkiem że przekształcane

zakłady mają ten sam podmiot tworzący.

2.

Przekształcenie, o którym mowa w art. 69, może polegać na przekształceniu samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej mających różne podmioty tworzące będące jednostkami

samorządu terytorialnego w jedną spółkę.

1.

W przypadku określonym w art. 73 ust. 2 podmioty tworzące będące jednostkami samorządu

terytorialnego zawierają, na podstawie uchwał organów stanowiących tych jednostek,

porozumienie obejmujące

1)

firmy i adresy samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej mających podlegać

przekształceniu w spółkę kapitałową;

2)

określenie poszczególnych składników mienia wnoszonego do spółki tytułem aportu przez

poszczególne podmioty tworzące;

3)

określenie wartości i liczby udziałów albo akcji obejmowanych w zamian za aporty,

o których mowa w pkt 2;

4)

wskazanie podmiotu tworzącego, który będzie wykonywał zadania organu dokonującego

przekształcenia;

5)

zakres i wysokość kosztów przekształcenia ponoszonych przez poszczególne podmioty

tworzące;

6)

wskazanie członków organów spółki pierwszej kadencji.

2.

Do porozumienia dołącza się projekt umowy spółki (statutu) i projekt regulaminu organizacyjnego.

Organem dokonującym przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

w spółkę kapitałową, zwanym dalej „organem dokonującym przekształcenia”, jest

1)

minister właściwy do spraw Skarbu Państwa - w przypadku samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest minister, centralny

organ administracji rządowej albo wojewoda;

2)

organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego - w przypadku samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest jednostka samorządu

terytorialnego;

3)

rektor - w przypadku samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których

podmiotem tworzącym jest publiczna uczelnia medyczna albo publiczna uczelnia prowadząca

działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych;

4)

dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego - w przypadku samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest to centrum.

1.

Kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest obowiązany niezwłocznie

doręczyć organowi dokonującemu przekształcenia odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, zwanym dalej „kwestionariuszem”,

wraz z wymaganymi dokumentami, a także udzielać wyjaśnień niezbędnych do przeprowadzenia

przekształcenia.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwestionariusza oraz wykaz dokumentów

niezbędnych do przekształcenia, kierując się koniecznością ograniczenia obowiązków

informacyjnych kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej do danych

niezbędnych do przeprowadzenia przekształcenia.

Organ dokonujący przekształcenia sporządza akt przekształcenia samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej w spółkę, o której mowa w art. 69, zwany dalej „aktem przekształcenia”.

1.

Akt przekształcenia zawiera

1)

akt założycielski spółki;

2)

imiona i nazwiska członków organów spółki pierwszej kadencji;

3)

pierwszy regulamin organizacyjny.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy wzór aktu przekształcenia,

mając na celu zapewnienie sprawności procesu przekształcenia samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej w spółki, o których mowa w art. 69.

1.

Akt przekształcenia zastępuje czynności określone w przepisach ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm., poprzedzające złożenie wniosku o wpisanie spółki do rejestru przedsiębiorców.

2.

Niezwłocznie po sporządzeniu aktu przekształcenia zarząd spółki składa wniosek o wpisanie

spółki do rejestru przedsiębiorców, a następnie - do rejestru podmiotów wykonujących

działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.

1.

Dniem przekształcenia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę,

o której mowa w art. 69, jest dzień wpisania tej spółki do rejestru przedsiębiorców.

2.

Z dniem przekształcenia następuje wykreślenie z urzędu samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej z Krajowego Rejestru Sądowego.

3.

W przypadku prowadzenia na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych

zakładów opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 78, poz. 684, z późn. zm. postępowania w stosunku do przekształcanego samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej, zarząd spółki, o której mowa w art. 69, informuje niezwłocznie organ restrukturyzacyjny

prowadzący to postępowanie o wpisaniu tej spółki do rejestru przedsiębiorców.

4.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, spółka kapitałowa z dniem przekształcenia

wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki, których podmiotem był samodzielny publiczny

zakład opieki zdrowotnej.

1.

Z dniem przekształcenia pracownicy przekształcanego samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej stają się, z mocy prawa, pracownikami spółki, o której mowa w art.

69.

2.

Stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie powołania w przekształcanym samodzielnym

publicznym zakładzie opieki zdrowotnej wygasają z dniem przekształcenia.

1.

Podmiot tworzący dokonuje na dzień poprzedzający dzień przekształcenia jednorazowego

określenia wartości rynkowej nieruchomości znajdujących się w tym dniu w posiadaniu

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jeżeli nieruchomości te są przekazywane

na własność spółce, o której mowa w art. 69.

2.

Określenia wartości rynkowej nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, z późn. zm., dokonuje rzeczoznawca majątkowy na zasadach i w sposób określony w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm..

3.

Bilans zamknięcia samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej staje się bilansem

otwarcia spółki, o której mowa w art. 69, przy czym suma kapitałów własnych jest równa

sumie funduszu założycielskiego, funduszu zakładu, funduszu z aktualizacji wyceny

i niepodzielonego wyniku finansowego za okres działalności zakładu przed przekształceniem,

z uwzględnieniem korekty wartości wynikającej z przeszacowania do wartości rynkowej

nieruchomości, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz korekty nieumorzonej części wartości

nieruchomości, które nie podlegają przekazaniu do spółki, o której mowa w art. 69.

Tworzenie, przekształcenie i likwidacja podmiotu leczniczego w formie jednostki budżetowej

następuje w drodze

1)

zarządzenia

a)

ministra,

b)

centralnego organu administracji rządowej,

c)

wojewody;

2)

uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.

Zarządzenie albo uchwała o utworzeniu podmiotu, o którym mowa w art. 83, określa w

szczególności

1)

firmę podmiotu;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

formę organizacyjno-prawną;

4)

rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Przepisów art. 79, art. 80a, art. 82 i art. 83 ustawy nie stosuje się w odniesieniu

do kontroli działalności leczniczej dokonywanej przez organ prowadzący rejestr, ministra

właściwego do spraw zdrowia, wojewodę i pomiot tworzący w zakresie zadań określonych

w przepisach o działalności leczniczej.

Przekształcenie podmiotu, o którym mowa w art. 83, polega na zmianie rodzaju działalności

leczniczej lub istotnej zmianie zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 83, prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych.

2.

Podmiot leczniczy w formie jednostki budżetowej gospodaruje przekazaną w zarząd częścią

mienia Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego oraz przydzielonymi środkami

finansowymi, kierując się efektywnością ich wykorzystania, na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych.

1.

Zarządzenie albo uchwała o likwidacji podmiotu, o którym mowa w art. 83, powinny zawierać

w szczególności

1)

określenie podmiotu podlegającego likwidacji;

2)

oznaczenie dnia zaprzestania udzielania świadczeń zdrowotnych, nie wcześniej niż 3

miesiące od wydania rozporządzenia, zarządzenia albo podjęcia uchwały;

3)

oznaczenie dnia otwarcia likwidacji, nie później niż 30 dni od dnia, o którym mowa

w pkt 2;

4)

określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi;

5)

oznaczenie dnia zakończenia likwidacji.

2.

Przepis art. 60 ust. 4 stosuje się do zarządzeń i uchwał określonych w ust. 1.

3.

Zarządzenie albo uchwała

1)

o likwidacji podmiotu, o którym mowa w art. 83, stanowi podstawę wykreślenia z rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100, z dniem zaprzestania

udzielania świadczeń zdrowotnych;

2)

o przekształceniu podmiotu, o którym mowa w art. 83, stanowi podstawę dokonania zmian

w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100.

Status szpitali będących bazą dydaktyczną i naukowo-badawczą uczelni medycznych lub

innych uczelni prowadzących działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych

regulują przepisy o działalności leczniczej.

1.

Wynagrodzenie pracownika

1)

podmiotu, o którym mowa w art. 83,

2)

podmiotu leczniczego utworzonego przez ministra, centralny organ administracji rządowej,

wojewodę albo jednostkę samorządu terytorialnego, jako pracodawcę w celu udzielania

świadczeń zdrowotnych swoim pracownikom

- składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska

pracy oraz odpowiednio dodatku funkcyjnego, dodatku za stopień lub tytuł naukowy oraz

dodatku za wieloletnią pracę, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Dodatek za wieloletnią pracę, o którym mowa w ust. 1, wynosi po 5 latach pracy 5%

miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy

rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

3.

Pracownikom podmiotu leczniczego działającego w formie jednostki budżetowej, utworzonej

przez ministra właściwego do spraw zdrowia w celu udzielania świadczeń zdrowotnych

osobom, wobec których sąd orzekł zastosowanie środka zabezpieczającego lub środka

leczniczego, przysługuje oprócz składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1,

dodatek w wysokości od 10% do 50% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek

przysługuje pracownikom, którzy przy wykonywaniu swoich obowiązków mają bezpośredni

kontakt z osobami, wobec których sąd orzekł zastosowanie środka zabezpieczającego

lub środka leczniczego.

4.

Pracownikom wykonującym zawód medyczny oraz innym pracownikom, których praca pozostaje

w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, zatrudnionym w jednostce organizacyjnej

więziennictwa, z tytułu pracy z osobami pozbawionymi wolności, przysługuje dodatek

w wysokości od 10% do 50% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

5.

Miesięczna stawka wynagrodzenia zasadniczego przysługuje za pełny wymiar czasu pracy.

6.

Pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy wszystkie składniki wynagrodzenia

przysługują w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy określonego w umowie

o pracę.

7.

Przy ustalaniu stawki dodatku funkcyjnego pracodawca powinien kierować się w szczególności

specyfiką i charakterem wykonywanych zadań oraz wielkością komórki organizacyjnej,

w której pracownik wykonuje pracę.

8.

Przepisów ust. 1 -7 nie stosuje się, jeżeli przepisy odrębne stanowią inaczej.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy

określi, w drodze rozporządzenia, warunki wynagradzania za pracę pracowników, o których

mowa w ust. 1, w tym kwoty wynagrodzenia zasadniczego i tabele zaszeregowania pracowników,

oraz warunki ustalania i wypłacania innych składników wynagrodzenia, kierując się

kwalifikacjami zawodowymi tych pracowników oraz zakresem świadczeń zdrowotnych udzielanych

przez podmioty określone w ust. 1.

1.

Podmiot leczniczy utworzony lub prowadzony przez uczelnię medyczną wykonuje działalność

leczniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 i 2 pkt 2, oraz jest obowiązany do realizacji

zadań polegających na kształceniu przed- i podyplomowym w zawodach medycznych, w powiązaniu

z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia.

2.

Podmiot leczniczy, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do udostępnienia uczelni

medycznej jednostek organizacyjnych niezbędnych do prowadzenia kształcenia przed-

i podyplomowego w zawodach medycznych.

3.

Podmioty wykonujące działalność leczniczą inne niż określone w ust. 1 mogą udostępniać

jednostki organizacyjne niezbędne do prowadzenia działalności, o której mowa w ust.

1.

4.

Udostępnienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej

zawartej pomiędzy uczelnią medyczną a podmiotem wykonującym działalność leczniczą,

zwanym dalej „udostępniającym”.

5.

Umowa, o której mowa w ust. 4, określa co najmniej

1)

czas trwania umowy i warunki jej wcześniejszego rozwiązania;

2)

środki finansowe należne udostępniającemu z tytułu jej realizacji, sposób przekazywania

tych środków oraz zasady ich rozliczeń;

3)

wykaz ruchomości i nieruchomości udostępnianych w celu jej realizacji, sposób ich

udostępniania oraz zasady i warunki ich wykorzystywania;

4)

określenie liczby oraz kwalifikacji zawodowych nauczycieli akademickich mających wykonywać

w udostępnianej jednostce organizacyjnej zadania, o których mowa w ust. 1;

5)

okoliczności, w których może nastąpić zmiana warunków umowy;

6)

zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przez studentów, uczestników

studiów doktoranckich lub nauczycieli akademickich i zasady postępowania w przypadku

naruszenia przez nich porządku ustalonego przez udostępniającego;

7)

zasady prowadzenia kontroli przez uczelnię medyczną w zakresie wykonywania zadań badawczych

i dydaktycznych u udostępniającego;

8)

zasady rozpatrywania sporów wynikających z jej realizacji.

6.

Oznaczenia „klinika” albo „kliniczny” oraz „uniwersytecki” mogą używać wyłącznie udostępniający

oraz jednostki organizacyjne udostępnione w trybie ust. 2 i 3.

Uczelnia medyczna jest obowiązana do przekazywania udostępniającemu środków finansowych

na realizację zadań dydaktycznych i badawczych.

1.

Jednostką organizacyjną wykonującą działalność dydaktyczną i badawczą, będącą oddziałem,

kieruje ordynator albo inny lekarz kierujący.

2.

Osobą odpowiedzialną za działalność dydaktyczną i badawczą w jednostce, o której mowa

w ust. 1, jest kierownik kliniki.

3.

Funkcje, o których mowa w ust. 1 i 2, można pełnić jednocześnie.

4.

Kierownik bierze udział w postępowaniu mającym na celu powołanie kierownika kliniki.

Nauczyciele akademiccy uczelni medycznych oraz osoby odbywające studia doktoranckie

w uczelniach medycznych są zatrudnieni w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art.

89 ust. 1, albo w jednostce organizacyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 2 i 3

1)

w systemie zadaniowym czasu pracy na podstawie umowy o pracę określającej zadania

dydaktyczne, badawcze i udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym świadczeń wysokospecjalistycznych;

2)

na podstawie umowy cywilnoprawnej określającej w szczególności zadania dydaktyczne,

badawcze i udzielanie świadczeń zdrowotnych, w tym świadczeń wysokospecjalistycznych.

1.

Czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym, z zastrzeżeniem art.

94 ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7 godzin 35 minut

na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu

pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.

2.

Czas pracy pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych, w przyjętym okresie

rozliczeniowym, nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień

w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym.

3.

Czas pracy pracowników niewidomych zatrudnionych na stanowiskach wymagających kontaktu

z pacjentami, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 6 godzin na

dobę i przeciętnie 30 godzin na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy

w przyjętym okresie rozliczeniowym.

4.

Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1 -3, nie może przekraczać 3 miesięcy.

1.

Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, w stosunku do pracowników

mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, w których dopuszczalne jest przedłużenie

wymiaru czasu pracy do 12 godzin na dobę, z zastrzeżeniem art. 93 ust. 3 i 4. W rozkładach

czas pracy pracowników, o których mowa w art. 93 ust. 1, nie może przekraczać przeciętnie

37 godzin 55 minut na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, a w stosunku do

pracowników, o których mowa w art. 93 ust. 2 - przeciętnie 40 godzin na tydzień w

przyjętym okresie rozliczeniowym.

2.

Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż miesiąc. W szczególnie

uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej jednak

niż do 4 miesięcy.

3.

Rozkład czasu pracy powinien być stosowany na podstawie harmonogramów pracy ustalanych

dla przyjętego okresu rozliczeniowego, określających dla poszczególnych pracowników

dni i godziny pracy oraz dni wolne od pracy.

4.

W rozkładach czasu pracy, o którym mowa w ust. 1, wymiar czasu pracy

1)

pracownic w ciąży,

2)

pracowników opiekujących się dzieckiem do lat 4, bez ich zgody

- nie może przekraczać 8 godzin na dobę.

1.

Pracownicy wykonujący zawód medyczny i posiadający wyższe wykształcenie, zatrudnieni

w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne mogą być zobowiązani do pełnienia w przedsiębiorstwie tego podmiotu

dyżuru medycznego.

2.

Dyżurem medycznym jest wykonywanie poza normalnymi godzinami pracy czynności zawodowych

przez osoby, o których mowa w ust. 1, w podmiocie leczniczym wykonującym stacjonarne

i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3.

Czas pełnienia dyżuru medycznego wlicza się do czasu pracy.

4.

Praca w ramach pełnienia dyżuru medycznego może być planowana również w zakresie,

w jakim będzie przekraczać 37 godzin 55 minut na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.

Do pracy w ramach pełnienia dyżuru nie stosuje się przepisów art. 151 § 3, art. 151.

5.

Do wynagrodzenia za pracę w ramach pełnienia dyżuru medycznego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 151.

6.

Zasad wynagradzania, o których mowa w przepisach art. 151, nie stosuje się do lekarzy stażystów, których zasady wynagradzania określają odrębne

przepisy.

1.

Pracownicy, o których mowa w art. 95 ust. 1, mogą być, po wyrażeniu na to zgody na piśmie, zobowiązani do pracy

w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.

Przepisu art. 151 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy nie stosuje się.

2.

Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 4 miesiące.

3.

Pracodawca jest obowiązany prowadzić i przechowywać ewidencję czasu pracy pracowników,

o których mowa w ust. 1, oraz udostępniać ją organom właściwym do sprawowania nadzoru

i kontroli nad przestrzeganiem prawa pracy, które mogą, z powodów związanych z bezpieczeństwem

lub zdrowiem pracowników, a także w celu zapewnienia właściwego poziomu udzielania

świadczeń zdrowotnych, zakazać albo ograniczyć możliwość wydłużenia maksymalnego tygodniowego

wymiaru czasu pracy.

4.

Pracodawca nie może podejmować działań dyskryminujących wobec pracowników, którzy

nie wyrazili zgody, o której mowa w ust. 1.

5.

Pracodawca jest obowiązany dostarczać organom, o których mowa w ust. 3, na ich wniosek,

informacje o przypadkach, w których pracownicy wyrazili zgodę w celu wykonywania pracy

w wymiarze przekraczającym 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym,

o którym mowa w ust. 2.

6.

Pracownik może cofnąć zgodę na pracę w wymiarze przekraczającym 48 godzin na tydzień

w przyjętym okresie rozliczeniowym, informując o tym pracodawcę na piśmie, z zachowaniem

miesięcznego okresu wypowiedzenia.

7.

Do wynagrodzenia za pracę w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień

w przyjętym okresie rozliczeniowym stosuje się odpowiednio art. 151.

1.

Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku.

2.

Pracownikowi pełniącemu dyżur medyczny okres odpoczynku, o którym mowa w ust. 1, powinien

być udzielony bezpośrednio po zakończeniu pełnienia dyżuru medycznego.

3.

Pracownikowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego

odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego.

4.

W przypadku uzasadnionym organizacją pracy pracownikowi, o którym mowa w art. 95 ust.

1, przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku,

udzielanego w okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 14 dni.

1.

Pracownicy, o których mowa w art. 95 ust. 1, mogą zostać zobowiązani do pozostawania

w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych.

2.

Za każdą godzinę pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych przysługuje

wynagrodzenie w wysokości 50% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego.

3.

Godzinową stawkę wynagrodzenia zasadniczego oblicza się, dzieląc kwotę miesięcznego

wynagrodzenia zasadniczego wynikającą z osobistego zaszeregowania pracownika przez

liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania w danym miesiącu.

4.

W przypadku wezwania do podmiotu leczniczego zastosowanie mają przepisy dotyczące

dyżuru medycznego.

Pracownikom wykonującym zawód medyczny, zatrudnionym w systemie pracy zmianowej w

podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne przysługuje dodatek w wysokości

1)

co najmniej 65% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, obliczanej zgodnie z

art. 98 ust. 3, za każdą godzinę pracy wykonywanej w porze nocnej;

2)

co najmniej 45% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, obliczanej zgodnie z

art. 98 ust. 3, za każdą godzinę pracy wykonywanej w porze dziennej w niedziele i

święta oraz dni wolne od pracy wynikające z przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy.

1.

Podmiot, który zamierza wykonywać działalność leczniczą jako podmiot leczniczy, składa

organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do

rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, zwanego dalej „rejestrem”,

zawierający następujące dane

1)

imię i nazwisko albo firmę;

2)

adres siedziby albo miejsca zamieszkania;

3)

adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

4)

formę organizacyjno-prawną;

5)

rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;

6)

określenie przedsiębiorstwa oraz wykaz jego jednostek lub komórek organizacyjnych,

których działalność jest związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

7)

numer wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego albo ewidencji działalności gospodarczej;

8)

numer REGON;

9)

Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

10)

dane podmiotu tworzącego - w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą.

2.

Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści

„Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą

są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności leczniczej w zakresie objętym

składanym wnioskiem określone w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654).”.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, zawiera ponadto

1)

imię i nazwisko albo firmę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i

nazwiska oraz pełnionej funkcji.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie

warunków wykonywania działalności leczniczej, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 3.

5.

Dokumentem potwierdzającym spełnienie warunków, o których mowa w art. 22, jest, wydawana

w drodze decyzji administracyjnej, opinia właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

1.

Lekarz, który zamierza wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej, składa organowi

prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do rejestru

zawierający następujące dane

1)

imię i nazwisko lekarza;

2)

numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu lekarza;

3)

formę działalności leczniczej i zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych, w tym również

w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

4)

adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania

dokumentacji medycznej, w tym również w zakresie, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w przypadku wykonywania praktyki lekarskiej wyłącznie w miejscu wezwania;

5)

Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

6)

adres do korespondencji;

7)

posiadane specjalizacje;

8)

numer wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

2.

Lekarze zamierzający wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej jako grupową

praktykę lekarską w celu uzyskania wpisu do rejestru składają wniosek zawierający

1)

listę lekarzy wspólników albo partnerów spółki, ze wskazaniem imion i nazwisk, ich

miejsc zamieszkania oraz imienia i nazwiska osoby uprawnionej do reprezentowania tej

spółki;

2)

dane, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - 7;

3)

numer wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej;

4)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

3.

Przepisy art. 100 ust. 2 - 5 stosuje się.

1.

Pielęgniarka, która zamierza wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej, składa

organowi prowadzącemu rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1, wniosek o wpis do

rejestru zawierający następujące dane

1)

imię i nazwisko pielęgniarki;

2)

numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki;

3)

formę działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;

4)

adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania

dokumentacji medycznej, w przypadku wykonywania praktyki wyłącznie w miejscu wezwania;

5)

Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

6)

adres do korespondencji;

7)

posiadane specjalizacje;

8)

numer wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

2.

Pielęgniarki zamierzające wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej jako grupową

praktykę w celu uzyskania wpisu do rejestru składają wniosek zawierający następujące

dane

1)

listę pielęgniarek stron umowy spółki cywilnej, wspólników albo partnerów spółki,

ze wskazaniem imion i nazwisk, ich miejsc zamieszkania oraz imienia i nazwiska osoby

uprawnionej do reprezentowania tej spółki;

2)

dane, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - 7;

3)

numer wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej;

4)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania spółki, ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

3.

Przepisy art. 100 ust. 2 - 5 stosuje się.

Działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru, z zastrzeżeniem

art. 104.

1.

Organ prowadzący rejestr jest obowiązany dokonać wpisu do rejestru oraz wydać zaświadczenie

o tym wpisie w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku o wpis do rejestru wraz z oświadczeniem.

W przypadku podmiotu leczniczego zaświadczenie o wpisie obejmuje również nadane przez

organ prowadzący rejestr podmiotowi leczniczemu oraz jednostkom i komórkom organizacyjnym

jego przedsiębiorstwa resortowe kody identyfikacyjne zgodnie z zakresem udzielanych

świadczeń zdrowotnych.

2.

Jeżeli właściwy organ nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia

wpływu wniosku do tego organu upłynęło 40 dni, wnioskodawca może rozpocząć działalność

po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu, który nie dokonał wpisu. Nie dotyczy

to przypadku, gdy organ wezwał tego wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie

później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin,

o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis.

1.

Wpis do rejestru podlega opłacie wynoszącej

1)

2% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, obowiązującego w dniu złożenia wniosku o wpis do rejestru, zaokrąglonego

w górę do pełnego złotego - w przypadku praktyki zawodowej;

2)

10% wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 - w przypadku podmiotu leczniczego.

2.

Zmiana wpisu w rejestrze podlega opłacie stanowiącej 50% wysokości opłaty, o której

mowa w ust. 1.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią

1)

dochód budżetu państwa - w przypadku opłat pobieranych od podmiotów leczniczych;

2)

przychód właściwej okręgowej izby lekarskiej - w przypadku opłat pobieranych od praktyk

zawodowych lekarzy;

3)

przychód właściwej okręgowej izby pielęgniarek i położnych - w przypadku opłat pobieranych

od praktyk zawodowych pielęgniarek.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych objętych wpisem do rejestru

oraz szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisów, zmian w rejestrze

oraz wykreśleń z rejestru, uwzględniając potrzebę zapewnienia spójności i kompletności

danych zawartych w rejestrze, a także koszty związane z postępowaniem w sprawie wpisu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

system resortowych kodów identyfikacyjnych,

2)

szczegółowy sposób nadawania kodów, o których mowa w pkt 1

- uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej identyfikacji podmiotów wykonujących

działalność leczniczą w rejestrze.

1.

Organem prowadzącym rejestr jest

1)

wojewoda właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego - w

odniesieniu do podmiotów leczniczych,

2)

okręgowa rada lekarska właściwa dla miejsca wykonywania praktyki zawodowej lekarza

- w odniesieniu do tych praktyk,

3)

okręgowa rada pielęgniarek i położnych właściwa dla miejsca wykonywania praktyki zawodowej

przez pielęgniarkę - w odniesieniu do tych praktyk

- zwani dalej „organem prowadzącym rejestr”.

2.

Rejestr prowadzi się w systemie teleinformatycznym. Podmiotem odpowiedzialnym za funkcjonowanie

systemu teleinformatycznego rejestru jest jednostka podległa ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia. Sposób

prowadzenia rejestru i funkcjonowania systemu teleinformatycznego określają przepisy

o systemie informacji w ochronie zdrowia.

3.

W przypadku podmiotu leczniczego do rejestru wpisuje się numer księgi rejestrowej

oraz dane dotyczące

1)

oznaczenia podmiotu leczniczego

a)

firmę albo imię i nazwisko,

b)

adres podmiotu,

c)

numer wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej,

d)

numer REGON,

e)

Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP);

2)

dane podmiotu tworzącego - w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą;

3)

adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

4)

formę organizacyjno-prawną;

5)

rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;

6)

dane dotyczące struktury organizacyjnej przedsiębiorstwa, w tym wykaz jego jednostek

lub komórek organizacyjnych, których działalność jest związana z udzielaniem świadczeń

zdrowotnych;

7)

datę wpisu do rejestru;

8)

datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru oraz jego numer;

9)

datę zmiany wpisu do rejestru;

10)

datę i numer decyzji o wykreśleniu z rejestru;

11)

dane dotyczące akredytacji lub certyfikacji;

12)

daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 111;

13)

informacje, o których mowa w art. 25 ust. 3.

4.

W przypadku praktyki zawodowej do rejestru wpisuje się numer księgi rejestrowej oraz

dane dotyczące

1)

oznaczenia lekarza lub pielęgniarki

a)

imię i nazwisko,

b)

imiona i nazwiska wspólników spółki - w przypadku spółki cywilnej, spółki jawnej albo

spółki partnerskiej lekarzy albo pielęgniarek lub położnych,

c)

Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP),

d)

adres do korespondencji,

e)

posiadane specjalizacje,

f)

numer dokumentu poświadczającego posiadanie prawa wykonywania zawodu,

g)

numer wpisu do ewidencji działalności gospodarczej;

2)

oznaczenie rodzaju praktyki;

3)

adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych lub miejsca przyjmowania wezwań i przechowywania

dokumentacji medycznej;

4)

rodzaj działalności leczniczej oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;

5)

datę wpisu do rejestru;

6)

datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru oraz jego numer;

7)

datę zmiany wpisu do rejestru;

8)

datę i numer decyzji o wykreśleniu z rejestru;

9)

dane dotyczące akredytacji lub certyfikacji;

10)

daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 111;

11)

informacje, o których mowa w art. 25 ust. 3.

5.

Organ prowadzący rejestr udostępnia systemowi informacji w ochronie zdrowia, o którym

mowa w przepisach o systemie informacji w ochronie zdrowia, dane objęte wpisem do

rejestru.

1.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą, wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać

organowi prowadzącemu rejestr wszelkie zmiany danych objętych rejestrem w terminie

14 dni od dnia ich powstania.

2.

W przypadku niezgłoszenia zmiany danych objętych rejestrem w terminie, o którym mowa

w ust. 1, organ prowadzący rejestr może, w drodze decyzji administracyjnej, nałożyć

na podmiot wykonujący działalność leczniczą karę pieniężną w wysokości do dziesięciokrotnego

minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie przepisów o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej

podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.

4.

W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej

podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.

5.

Do uchwał, o których mowa w ust. 3 i 4, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

6.

Organem wyższego stopnia w sprawach nałożenia kary pieniężnej jest minister właściwy

w sprawach zdrowia.

7.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji administracyjnej.

8.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ prowadzący rejestr jest obowiązany

uwzględniać rodzaj i wagę stwierdzonych naruszeń.

9.

Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

10.

Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczące terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odsetek od tych zobowiązań.

11.

Na decyzję w sprawie kary pieniężnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

1.

Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej

wpisem;

2)

podmiot wykonujący działalność leczniczą wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2

pkt 1, 3 lub 4 w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;

3)

wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 17 ust. 1, art. 18 albo art.

19.

2.

Wpis do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku

1)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 100 ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego podmiotowi wykonującemu działalność leczniczą

wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru;

3)

rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;

4)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 112 ust. 7 pkt

2;

5)

złożenia wniosku o wykreślenie z rejestru;

6)

bezskutecznego upływu terminu podjęcia działalności wyznaczonego przez organ prowadzący

rejestr, nie dłuższego niż 3 miesiące, jeżeli podmiot wykonujący działalność leczniczą

w terminie 3 miesięcy od dnia wpisu do rejestru nie podjął działalności;

7)

skreślenia lekarza z listy członków okręgowej izby lekarskiej z przyczyn określonych

w art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. Nr 219, poz. 1708) albo skreślenia pielęgniarki z listy członków okręgowej izby pielęgniarek i położnych

z przyczyn określonych w art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz. U. Nr 41, poz. 178, z późn. zm. - w przypadku praktyk zawodowych.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 3 i 4, wykreślenie z rejestru następuje

po uprzednim wydaniu decyzji przez organ prowadzący rejestr o zakazie wykonywania

działalności objętej wpisem do rejestru. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

4.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą, który wykreślono z rejestru na podstawie

ust. 2 pkt 1, 3 lub 4, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż

po upływie 3 lat od dnia wykreślenia z rejestru.

1.

Organ prowadzący rejestr, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1, dokonuje zmiany wpisu

do rejestru polegającej na wykreśleniu przedsiębiorstwa w przypadkach, o których mowa

w art. 108 ust. 2 pkt 3 i 4, dotyczących wyłącznie tego przedsiębiorstwa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się wyłącznie w odniesieniu do podmiotu leczniczego prowadzącego

więcej niż jedno przedsiębiorstwo.

3.

Zmiana, o której mowa w ust. 1, następuje po uprzednim wydaniu decyzji przez organ

prowadzący rejestr. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Przepis art. 108 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Do decyzji w sprawie odmowy wpisu, odmowy jego zmiany i wykreślenia wpisu z rejestru

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

2.

W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawach, o których mowa w ust. 1,

podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.

3.

W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawach, o których mowa w ust.

1, podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.

4.

Organem wyższego stopnia w sprawach odmowy wpisu, odmowy jego zmiany i wykreślenia

wpisu z rejestru jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli podmiotów wykonujących działalność

leczniczą w zakresie zgodności wykonywanej działalności leczniczej z przepisami ustawy

i przepisami wydanymi na jej podstawie.

2.

Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ prowadzący rejestr

do wykonywania czynności kontrolnych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym lub statucie, w tym

dostępności i jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych;

3)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

4)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

5)

wglądu do dokumentacji medycznej;

6)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Czynności wymienione w ust. 3 pkt 2, 4 i 5 mogą być realizowane wyłącznie przez osobę

wykonującą zawód medyczny.

5.

Organ prowadzący rejestr może zlecić przeprowadzenie kontroli

1)

konsultantom wojewódzkim, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 419 i Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679);

2)

jednostkom organizacyjnym podległym lub nadzorowanym przez ten organ.

1.

Z przeprowadzanych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo firmę oraz adres siedziby;

2)

adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz

o przyczynie tej odmowy.

2.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik podmiotu wykonującego

działalność leczniczą.

3.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem kierownik podmiotu wykonującego

działalność leczniczą zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w

trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są

obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

4.

Zgłoszenie zastrzeżeń, o których mowa w ust. 3, nie stanowi przeszkody do podpisania

protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

5.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden egzemplarz

przekazuje się kierownikowi podmiotu wykonującego działalność leczniczą.

6.

Kierownik podmiotu wykonującego działalność leczniczą, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności

kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

7.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr

1)

wykreśla podmiot wykonujący działalność leczniczą - w przypadku stwierdzenia okoliczności,

o których mowa w art. 108 ust. 2 pkt 1, 3 lub 4;

2)

w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje zalecenia pokontrolne mające na

celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kontroli, o której mowa w art. 111, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą może otrzymać środki publiczne z przeznaczeniem

na

1)

realizację zadań w zakresie programów zdrowotnych i promocji zdrowia, w tym na zakup

aparatury i sprzętu medycznego oraz wykonanie innych inwestycji koniecznych do realizacji

tych zadań;

2)

remonty;

3)

inne niż określone w pkt 1 inwestycje, w tym zakup aparatury i sprzętu medycznego;

4)

realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii

Europejskiej lub niepodlegających zwrotowi środków z pomocy udzielanej przez państwa

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), lub innych niż wymienione

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi na zasadach

określonych w odrębnych przepisach;

5)

cele określone w odrębnych przepisach oraz umowach międzynarodowych;

6)

realizację programów wieloletnich;

7)

pokrycie kosztów kształcenia i podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących zawody medyczne.

2.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą może otrzymywać środki publiczne na zadania,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 -3, w zakresie, w jakim realizacja tych zadań służy

udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w rozumieniu

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

3.

Wysokość środków publicznych, o których mowa w ust. 2, nie może przekroczyć wysokości

kosztów koniecznych do realizacji całości zadania.

4.

Wysokość środków publicznych, o których mowa w ust. 2, jest ustalana według wzoru

\(

W = K \times P_0

\)

gdzie współczynnik

\(

P_0 = \left( {{{a_0 } \over {a_0 + b_0 }}} \right),

\)

a poszczególne symbole oznaczają

W

wysokość środków publicznych,

K

planowany koszt realizacji zadania określonego w ust. 1 pkt 1-3,

a0

przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu świadczeń opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych uzyskane w poprzednim roku obrotowym w rozumieniu

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych,

b0

przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu świadczeń opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków innych niż określone dla symbolu „a0” uzyskane w poprzednim roku obrotowym.

5.

Środki publiczne na zadania określone w ust. 1 pkt 7 są przyznawane na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

1.

Na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 i 4-7, podmioty wykonujące

działalność leczniczą mogą uzyskać środki finansowe na podstawie umowy zawartej

1)

ze Skarbem Państwa, reprezentowanym przez ministra, centralny organ administracji

rządowej, wojewodę, a także z jednostką samorządu terytorialnego lub z uczelnią medyczną;

2)

z innym podmiotem uprawnionym do finansowania tych zadań na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do decyzji, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 i Nr 157, poz. 1241).

3.

Na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 -6, podmioty wykonujące

działalność leczniczą mogą uzyskać od podmiotu, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem

uczelni medycznej, dotację w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Dotację, o której mowa w ust. 3, na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust.

1 pkt 2 i 3, może przyznać

1)

minister właściwy do spraw zdrowia

a)

spółce kapitałowej, w której reprezentowany przez niego Skarb Państwa posiada udziały

albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego,

b)

spółce kapitałowej wykonującej działalność leczniczą, w której uczelnia medyczna posiada

udziały albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego,

c)

samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, dla którego podmiotem tworzącym

jest minister właściwy do spraw zdrowia albo uczelnia medyczna;

2)

inny minister, centralny organ administracji rządowej oraz wojewoda

a)

spółce kapitałowej, w której reprezentowany przez niego Skarb Państwa posiada udziały

albo akcje reprezentujące co najmniej 51% kapitału zakładowego,

b)

samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, dla którego jest podmiotem

tworzącym.

5.

Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych na podstawie umowy, o której

mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych, chyba że

przepisy odrębne stanowią inaczej.

1.

Umowa, o której mowa w art. 115, zawiera co najmniej

1)

szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki środki zostały przyznane, i termin jego

wykonania;

2)

wysokość środków finansowych;

3)

sposób płatności środków finansowych;

4)

termin wykorzystania środków finansowych, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego

roku budżetowego;

5)

tryb kontroli wykonywania zadania;

6)

termin i sposób rozliczenia przyznanych środków finansowych;

7)

termin zwrotu niewykorzystanej części środków finansowych, nie dłuższy niż 15 dni

od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego

za granicą - 30 dni od tego dnia.

2.

Rozliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględnia dane, o których mowa w art.

114 ust. 4, w zakresie wysokości przychodów uzyskanych w roku obrotowym, w którym

podmiot wykonujący działalność leczniczą otrzymał środki publiczne.

3.

W przypadku gdy współczynnik Pn jest mniejszy niż współczynnik P0, podmiot wykonujący działalność leczniczą, który uzyskał środki publiczne na realizację

zadania, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1-3, jest obowiązany dokonać zwrotu części

tych środków w wysokości ustalonej według wzoru

\(

Z = W \times \left( {P_0 - P_n } \right)

\)

gdzie współczynnik

\(

P_n = \left( {{{a_n } \over {a_n + b_n }}} \right),

\)

a poszczególne symbole oznaczają

Z

-

wysokość środków podlegających zwrotowi,

P0

-

współczynnik określony w art. 114 ust. 4,

an

-

przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu świadczeń opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych uzyskane w okresie, o którym mowa w ust. 2,

bn

-

przychody podmiotu wykonującego działalność leczniczą z tytułu świadczeń opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków innych niż określone dla symbolu „an” uzyskane w okresie, o którym mowa w ust. 2.

4.

Do umów na realizację zadań, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 4, stosuje się przepisy

o finansach publicznych.

Zasady przekazywania i wykorzystania środków publicznych przez podmioty lecznicze

będące jednostkami budżetowymi na cele określone w art. 114 ust. 1 określają przepisy

o finansach publicznych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia ma prawo przeprowadzania kontroli podmiotów leczniczych

pod względem

1)

zgodności z prawem;

2)

medycznym.

2.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia

jest uprawniony w szczególności do

1)

wizytacji pomieszczeń;

2)

obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w sposób nienaruszający

praw pacjenta;

3)

oceny uzyskanej dokumentacji medycznej;

4)

oceny informacji i dokumentacji innej niż dokumentacja medyczna;

5)

oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym w zakresie dostępności

i jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych;

6)

oceny realizacji zadań określonych w regulaminie organizacyjnym w zakresie niewymienionym

w pkt 5;

7)

oceny gospodarowania mieniem oraz środkami publicznymi.

3.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, minister właściwy do spraw zdrowia

jest uprawniony do czynności wymienionych w ust. 2 pkt 1 -3 i 5.

4.

Czynności wymienione w ust. 2 pkt 2, 3 i 5 mogą być realizowane wyłącznie przez osobę

wykonującą zawód medyczny.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić przeprowadzenie kontroli, o której

mowa w art. 118

1)

wojewodom;

2)

konsultantom krajowym, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia;

3)

jednostkom organizacyjnym podległym lub nadzorowanym przez tego ministra.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zlecić, na podstawie umowy, odpłatne przeprowadzenie

jednorazowej kontroli, o której mowa w art. 122 ust. 2 pkt 2

1)

organom samorządów zawodów medycznych;

2)

medycznym towarzystwom naukowym;

3)

uczelniom medycznym;

4)

instytutom badawczym;

5)

specjalistom z poszczególnych dziedzin medycyny.

3.

Kontrola zlecana podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1-4, przeprowadzana

jest przez osoby wykonujące zawód medyczny. Do kontroli zlecanej wojewodzie stosuje

się art. 111 ust. 5.

4.

Osobie przeprowadzającej kontrolę na podstawie ust. 1 i 2 przysługują uprawnienia

określone w art. 118 ust. 2 pkt 1-3.

5.

Umowa, o której mowa w ust. 2, zawiera w szczególności określenie terminu przeprowadzenia

kontroli oraz wysokości wynagrodzenia za jej przeprowadzenie.

Minister właściwy do spraw zdrowia informuje podmiot tworzący o wynikach przeprowadzonej

kontroli, o której mowa w art. 118 i art. 119.

1.

Nadzór nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą sprawuje podmiot tworzący.

2.

Podmiot tworzący sprawuje nadzór nad zgodnością działań podmiotu leczniczego niebędącego

przedsiębiorcą z przepisami prawa, statutem i regulaminem organizacyjnym.

3.

W ramach nadzoru podmiot tworzący może żądać informacji, wyjaśnień oraz dokumentów

od organów podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą oraz dokonuje kontroli

i oceny działalności tego podmiotu.

4.

Kontrola i ocena, o których mowa w ust. 3, obejmują w szczególności

1)

realizację zadań określonych w regulaminie organizacyjnym i statucie, dostępność i

jakość udzielanych świadczeń zdrowotnych;

2)

prawidłowość gospodarowania mieniem oraz środkami publicznymi;

3)

gospodarkę finansową.

5.

Podmiot tworzący w razie stwierdzenia niezgodnych z prawem działań kierownika wstrzymuje

ich wykonanie oraz zobowiązuje kierownika do ich zmiany lub cofnięcia. W przypadku

niedokonania zmiany lub cofnięcia tych działań w wyznaczonym terminie podmiot tworzący

może rozwiązać z kierownikiem stosunek pracy albo umowę cywilnoprawną.

6.

Uczelnia medyczna jest obowiązana do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust.

3, co najmniej raz na 6 miesięcy.

7.

Wnioski z kontroli, o której mowa w ust. 6 i w art. 89 ust. 5 pkt 7, przekazuje się

niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

1.

Kontrolę, o której mowa w art. 118, art. 119 i art. 121 ust. 3, przeprowadza się na

podstawie upoważnienia, udzielonego odpowiednio przez ministra właściwego do spraw

zdrowia albo podmiot tworzący.

2.

W ramach udzielonego upoważnienia kontrolujący ma prawo do

1)

wstępu do pomieszczeń podmiotu leczniczego;

2)

wglądu do dokumentów i innych materiałów związanych z działalnością podmiotu leczniczego,

z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji ustawowo chronionych;

3)

przeprowadzania oględzin;

4)

sprawdzania przebiegu określonych czynności;

5)

żądania od kierownika i pracowników podmiotu leczniczego ustnych i pisemnych wyjaśnień;

6)

zabezpieczania dowodów.

3.

Kierownik podmiotu leczniczego jest obowiązany do

1)

niezwłocznego przedstawiania na żądanie kontrolującego wszelkich dokumentów i materiałów

niezbędnych do przeprowadzenia kontroli oraz zapewnienia terminowego udzielania wyjaśnień

przez pracowników;

2)

zapewnienia warunków i środków niezbędnych do sprawnego przeprowadzenia kontroli,

w szczególności udostępniania, w miarę możliwości, oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim

wyposażeniem;

3)

sporządzenia na żądanie kontrolującego niezbędnych do kontroli odpisów, kserokopii

lub wyciągów z dokumentów oraz zestawień i obliczeń opartych na dokumentach.

4.

Z przeprowadzonej kontroli, sporządza się wystąpienie pokontrolne.

5.

Na podstawie ustaleń kontroli podmiot tworzący albo minister właściwy do spraw zdrowia

mogą przedstawić kierownikowi w wystąpieniu pokontrolnym zalecenia pokontrolne nakazujące

usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 118, art. 119 i art. 121 ust.

3, w tym warunki i tryb przygotowania oraz prowadzenia czynności kontrolnych, dokumentowania

poszczególnych czynności kontrolnych, sporządzania wystąpień pokontrolnych, możliwości

składania zastrzeżeń do ustaleń kontroli i ich rozpatrzenia oraz wzory dokumentów

obowiązujących przy przeprowadzaniu czynności kontrolnych, mając na uwadze konieczność

sprawnego i bezstronnego przeprowadzania kontroli.

W ustawie z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 531 i Nr 210, poz. 2135, z 2009 r. Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Czynności określone w ust. 1 felczer wykonuje samodzielnie w podmiocie leczniczym

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej albo w utworzonym punkcie felczerskim.

”

;

2)

w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Starszy felczer czynności określone w art. 2 ust. 1 wykonuje samodzielnie w podmiocie

leczniczym.

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. w art. 829 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

produkty lecznicze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm. niezbędne do funkcjonowania podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej przez okres trzech miesięcy oraz niezbędne do jego funkcjonowania wyroby

medyczne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586)

”

.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w ust. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania podmiotów leczniczych w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej na potrzeby obronne państwa oraz właściwość organów

w tych sprawach;

”

;

2)

w art. 30

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmioty lecznicze udzielają zwolnienia od pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia,

lekarzom wchodzącym w skład powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz pracownikom

średniego personelu medycznego wyznaczonym do powiatowych komisji lekarskich w razie

konieczności ich udziału w pracach komisji w godzinach pracy zawodowej.

”

,

b)

ust. 4 i 4a otrzymują brzmienie

„

4.

Wojewodowie zlecają podmiotom leczniczym przeprowadzanie na potrzeby powiatowych i

wojewódzkich komisji lekarskich badań specjalistycznych, w tym psychologicznych, oraz

obserwacji szpitalnej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej.

4a.

W razie niemożności zlecenia przeprowadzania badań specjalistycznych lub badań psychologicznych

podmiotom leczniczym wojewodowie mogą zawierać umowy o przeprowadzanie takich badań

przez lekarzy prowadzących indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie lub grupowe

praktyki lekarskie oraz przez psychologów.

”

;

3)

w art. 56b w ust. 1 tiret otrzymuje brzmienie

„

-

w miejscu pełnienia służby, spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, będących jednostkami budżetowymi tworzonymi i nadzorowanymi

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, posiadających w strukturze organizacyjnej

ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

albo będących podmiotami leczniczymi utworzonymi przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

”

;

4)

w art. 69b w ust. 1 tiret otrzymuje brzmienie

„

-

w miejscu pełnienia służby, spośród świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, będących podmiotami leczniczymi utworzonymi przez Ministra

Obrony Narodowej.

”

;

5)

w art. 143 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Osoby, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 2, przeznacza do służby w obronie cywilnej

komendant formacji obrony cywilnej lub kierownik jednostki organizacyjnej, o której

mowa w art. 139 ust. 3, a na stanowisko komendanta formacji - pracodawca albo wójt

lub burmistrz (prezydent miasta), po zasięgnięciu, w uzasadnionych przypadkach, opinii

lekarza.

”

;

6)

art. 161 otrzymuje brzmienie

„

Art. 161.

1.

Osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej, które zachorowały lub doznały uszczerbku

na zdrowiu podczas lub w związku z odbywaniem tej służby albo w bezpośredniej drodze

do miejsca jej odbywania lub w drodze powrotnej, przysługuje prawo do bezpłatnego

korzystania ze świadczeń podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej.

2.

Ministrowie właściwy do spraw wewnętrznych oraz właściwy do spraw zdrowia określają,

w drodze rozporządzenia, warunki korzystania ze świadczeń przewidzianych w ust. 1

oraz zakres i tryb ich udzielania, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej

opieki zdrowotnej.

”

;

7)

w art. 170 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobom wykonującym obowiązek szkolenia ludności w zakresie powszechnej samoobrony,

które zachorowały lub doznały uszczerbku na zdrowiu podczas lub w związku z wykonywaniem

tego obowiązku albo w bezpośredniej drodze do miejsca jego wykonywania lub w drodze

powrotnej, przysługuje prawo do bezpłatnego korzystania ze świadczeń podmiotów leczniczych

niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów o działalności lecznicze.

”

;

8)

w art. 206 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobom wykonującym świadczenia osobiste, które zachorowały lub doznały uszczerbku

na zdrowiu podczas lub w związku z udzielaniem tych świadczeń albo w bezpośredniej

drodze do miejsca ich wykonywania lub w drodze powrotnej, przysługuje prawo do bezpłatnego

korzystania ze świadczeń podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu

przepisowo działalności leczniczej.

”

;

9)

w art. 206a w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

osoby zatrudnione na stanowiskach kierowników podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz na stanowiskach w opiece społecznej

i placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

”

.

W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 i Nr 113, poz. 745) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 uchyla się ust. 2;

2)

uchyla się art. 17;

3)

w art. 22 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Potrąceń na pokrycie kosztów utrzymania, o których mowa w ust. 1, można dokonywać

również w razie pobytu powyżej 1 roku w podmiotach leczniczych w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej w związku z udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

”

;

4)

art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

1.

Związek zranień, kontuzji i innych obrażeń lub chorób z działaniami wojennymi lub

mającymi charakter wojennych albo ze służbą wojskową oraz związek śmierci żołnierza

z tymi działaniami lub tą służbą ustala wojskowa komisja lekarska. Wojskowa komisja

lekarska ustala również związek śmierci ze służbą wojskową żołnierza zwolnionego ze

służby, jeżeli śmierć nastąpiła w podmiocie leczniczym, którego podmiotem tworzącym

jest Minister Obrony Narodowej. Związek zranień i kontuzji z działaniami wymienionymi

w art. 8 ustala wojskowa komisja lekarska.

2.

Niezdolność do pracy, datę jej powstania, związek niezdolności do pracy z działaniami

wojennymi lub mającymi charakter wojennych albo ze służbą wojskową, związek śmierci

ze służbą wojskową żołnierza zwolnionego ze służby, który zmarł poza podmiotem, o

którym mowa w ust. 1, oraz związek śmierci inwalidy ze służbą wojskową ustala lekarz

orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, na podstawie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej.

”

.

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. z 2011 r. Nr 79, poz. 430) w art. 5a ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 -3, przysługują niezależnie od świadczeń określonych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

i są finansowane z budżetu państwa, z części, którą dysponuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych, oraz udzielane przez podmioty lecznicze tworzone przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub Ministra Obrony Narodowej.

”

.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich

(Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 178) w art. 25 § 2, art. 25a § 2, art. 30 § 5, art. 32 § 3, art. 68, art. 70 § 2, art.

72, art. 73 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 § 1, art. 82 § 1 i art. 95a § 8

użyte w różnej liczbie i przypadku wyrazy „publiczny zakład opieki zdrowotnej” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15

kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654)”.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 21 i 22 otrzymują brzmienie

„

Art. 21.

1.

Leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu prowadzą podmioty lecznicze wykonujące

działalność leczniczą w rodzaju świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

2.

Poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne. Wyjątki od tej zasady określa ustawa.

3.

Od osób uzależnionych od alkoholu nie pobiera się opłat za świadczenia w zakresie

leczenia odwykowego udzielane przez podmioty określone w ust. 1.

Art. 22.

1.

Zarząd województwa organizuje na obszarze województwa podmioty lecznicze wykonujące

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w zakresie

leczenia odwykowego oraz wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia i Współuzależnienia.

2.

Starosta organizuje na obszarze powiatu inne niż wymienione w ust. 1 podmioty lecznicze

udzielające świadczenia w zakresie leczenia odwykowego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację,

kwalifikacje personelu, sposób funkcjonowania i rodzaje podmiotów leczniczych wykonujących

świadczenia stacjonarne i całodobowe oraz ambulatoryjne w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi

od alkoholu oraz sposób współdziałania w tym zakresie z instytucjami publicznymi i

organizacjami społecznymi, kierując się potrzebą zapewnienia osobom uzależnionym od

alkoholu leczenia odwykowego, a członkom ich rodzin, w tym dzieciom, świadczeń określonych

w art. 23 ust. 1 i 2.

”

;

2)

w art. 23 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Członkowie rodziny osoby uzależnionej od alkoholu, dotknięci następstwami nadużywania

alkoholu przez osobę uzależnioną, uzyskują w podmiotach określonych w art. 22 ust.

1 świadczenia zdrowotne w zakresie terapii i rehabilitacji Współuzależnienia oraz

profilaktyki. Za świadczenia te od wymienionych osób nie pobiera się opłat.

2.

Dzieci osób uzależnionych od alkoholu, dotknięte następstwami nadużywania alkoholu

przez rodziców, uzyskują bezpłatnie pomoc psychologiczną i socjoterapeutyczną w podmiotach

określonych w art. 22 ust. 1 i poradniach specjalistycznych oraz placówkach opiekuńczo-wychowawczych

i resocjalizacyjnych.

”

;

3)

art. 32

„

Art. 32

Podmioty lecznicze, o których mowa w art. 21 ust. 1, przyjmują na leczenie poza kolejnością

osoby zobowiązane do leczenia odwykowego na podstawie art. 26, do wykorzystania limitu

miejsc stanowiących 20% ogółu miejsc przeznaczonych do leczenia odwykowego w podmiocie

leczniczym.

”

;

4)

w art. 40

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu

publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich

życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone

do izby wytrzeźwień, podmiotu leczniczego lub innej właściwej placówki utworzonej

lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego albo do miejsca zamieszkania

lub pobytu.

”

,

b)

w ust. 3a zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Osobie doprowadzonej do izby wytrzeźwień, jednostki Policji, podmiotu leczniczego

lub innej właściwej placówki utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego

w warunkach, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do sądu.

”

.

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

opracowywanie programów i planów działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej,

przekazywanie ich do realizacji podmiotom leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej oraz kontrola realizacji tych programów i planów;

”

;

2)

w art. 6 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

ocenia działalność oświatowo-zdrowotną prowadzoną przez szkoły i inne placówki oświatowo-wychowawcze,

szkoły wyższe oraz środki masowego przekazywania, podmioty lecznicze oraz inne podmioty,

instytucje i organizacje, a także udziela im pomocy w prowadzeniu tej działalności.

”

;

3)

w art. 10 ust. 4-4b otrzymują brzmienie

„

4.

Państwowy wojewódzki, państwowy powiatowy i państwowy graniczny inspektor sanitarny

kierują działalnością odpowiednio wojewódzkiej, powiatowej i granicznej stacji sanitarno-epidemiologicznej.

4a.

Uprawnienia podmiotu tworzącego w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej w

stosunku do wojewódzkiej i powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej posiada wojewoda.

4b.

Uprawnienia podmiotu tworzącego w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej w

stosunku do granicznej stacji sanitarno-epidemiologicznej posiada Główny Inspektor

Sanitarny.

”

;

4)

w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do państwowych inspektorów sanitarnych stosuje się przepisy dotyczące pracowników

jednostek budżetowych będących podmiotami leczniczymi.

”

;

5)

w art. 15

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Państwowy inspektor sanitarny wykonuje zadania przy pomocy podległej mu stacji sanitarno-epidemiologicznej.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Stacja sanitarno-epidemiologiczna jest jednostką budżetową będącą podmiotem leczniczym

finansowanym z budżetu państwa.

”

;

6)

w art. 20

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, jednostkach

organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

podmiotach leczniczych tworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz w jednostkach

organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej wykonuje Państwowa

Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, finansowana z

budżetu państwa.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

na terenie podmiotów leczniczych tworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

”

;

7)

w art. 20a ust. 1 a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Organy Wojskowej Inspekcji Sanitarnej wykonują zadania przy pomocy podległych im wojskowych

ośrodków medycyny prewencyjnej, będących podmiotami leczniczymi.

”

.

W ustawie z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874, z 2004 r. Nr 102, poz. 1055 oraz z 2007 r. Nr 112, poz. 766) w art. 17 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Postępowanie w sprawach o wpis stowarzyszenia do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji

społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej do Krajowego Rejestru Sądowego jest wolne od opłat sądowych.

”

.

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. z 2005 r. Nr 231, poz. 1965, z 2009 r. Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 106, poz. 673) w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W celu realizacji działalności charytatywno-opiekuńczej kościoły i inne związki wyznaniowe

mają prawo zakładać i prowadzić, na zasadach określonych w ustawach, odpowiednie instytucje,

w tym zakłady dla osób potrzebujących opieki, szpitale i inne przedsiębiorstwa podmiotów

leczniczych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, żłobki i schroniska

dla dzieci.

”

.

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm. w art. 5 w ust. 1 w pkt 2 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł od 1 m

”

.

W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz. U. Nr 41, poz. 178, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

prowadzenie rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą w zakresie praktyk

zawodowych pielęgniarek i położnych na zasadach określonych w przepisach o działalności

leczniczej,

”

;

2)

w art. 31 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu

„

9a)

uchwala szczegółowy sposób przeprowadzania wizytacji, w tym sposób wyboru osób wykonujących

czynności wizytacyjne,

”

.

W ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w pkt 1a lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

szkołę lub oddział zorganizowane w podmiocie leczniczym, o którym mowa w przepisach

o działalności leczniczej, oraz w jednostce pomocy społecznej, w celu kształcenia

dzieci i młodzieży przebywających w tym podmiocie lub jednostce, w których stosuje

się odpowiednią organizację kształcenia oraz specjalne działania opiekuńczo-wychowawcze,

zorganizowane zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 71 c ust. 2;

”

;

2)

w art. 9f ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W zakresie uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,

korzystania ze świadczeń zdrowotnych i odbywania przeszkolenia wojskowego do słuchaczy

kolegiów pracowników służb społecznych stosuje się przepisy dotyczące studentów szkół

wyższych.

”

;

3)

w art. 62 w ust. 5c zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Przepis ust. 5b nie dotyczy szkół specjalnych, szkół integracyjnych, szkół dwujęzycznych,

szkół dla mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługujących się

językiem regionalnym, szkół sportowych, szkół mistrzostwa sportowego, szkół artystycznych,

szkół z oddziałami specjalnymi, szkół z oddziałami integracyjnymi, szkół z oddziałami

dwujęzycznymi, szkół z oddziałami dla mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności

posługujących się językiem regionalnym, szkół z oddziałami sportowymi oraz szkół w

podmiotach leczniczych, w domach pomocy społecznej, szkół dla dorosłych, a także szkół,

o których mowa w art. 5 ust. 3b i art. 35 ust. 2a.

”

;

4)

w art. 71 c ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiot leczniczy, a także jednostka pomocy społecznej, w których zorganizowana jest

szkoła specjalna, zapewniają korzystanie z pomieszczeń dla prowadzenia zajęć edukacyjnych

i wychowawczych. Warunki korzystania z pomieszczeń oraz ponoszenia kosztów ich utrzymania

określa umowa zawarta pomiędzy podmiotem, w którym zorganizowana jest szkoła, a organem

prowadzącym szkołę.

”

.

W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 i Nr 85, poz. 459) w art. 16b w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej udzielanych

wyłącznie na podstawie skierowania lekarza;

”

.

1.

Świadczeniodawca

1)

będący podmiotem wykonującym działalność leczniczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

2)

będący podmiotem, o którym mowa w art. 5 pkt 41 lit. b i d, podlega obowiązkowi ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej

wykonywanych na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawodów medycznych oraz Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia

oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres wykonywanych zadań.

W ustawie z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 73, poz. 323, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, opiekuńczo-wychowawcze, szkoły,

placówki oświatowo-wychowawcze, a także zakłady gospodarcze nieposiadające osobowości

prawnej działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały. W ramach

tych kościelnych osób prawnych wykonywana może być także działalność lecznicza w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej.

”

;

2)

w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uczącym się w szkołach prowadzonych przez kościelne osoby prawne przysługują świadczenia

zdrowotne i ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego

na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

3)

w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia

się osobom przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz zamkniętych

zakładach pomocy społecznej.

”

;

4)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

Kościół i jego osoby prawne prowadzą własną działalność charytatywno-opiekuńczą, w

szczególności mogą prowadzić wyznaniowe zakłady opiekuńczo-wychowawcze i charytatywno-opiekuńcze.

Kościół i jego osoby prawne mogą wykonywać działalność leczniczą w rozumieniu przepisowo

działalności leczniczej.

”

.

W ustawie z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 73, poz. 324, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Art. 10.

Kościół i jego osoby prawne mogą prowadzić działalność charytatywno-opiekuńczą, w

szczególności placówki opiekuńczo-wychowawcze, oraz wykonywać działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

”

;

2)

w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoby przebywające w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz w podmiotach leczniczych

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej mają prawo do praktyk religijnych

i opieki duszpasterskiej.

”

.

W ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w pkt 2 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

innego przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej, sprawującego całodobową opiekę psychiatryczną lub odwykową,

”

;

2)

w art. 4 w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

rozwijanie działalności zapobiegawczej w zakresie ochrony zdrowia psychicznego przez

podmioty lecznicze,

”

;

3)

w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Samorząd województwa zgodnie z potrzebami wynikającymi w szczególności z liczby i

struktury społecznej ludności województwa tworzy i prowadzi podmioty lecznicze udzielające

świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej.

”

;

4)

w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo bez względu na stopień upośledzenia

organizuje się naukę i zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze, w szczególności w przedszkolach,

szkołach, placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach rehabilitacyjno-wychowawczych,

w domach pomocy społecznej i podmiotach leczniczych, a także w domu rodzinnym.

”

;

5)

w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jednostki organizacyjne i inne podmioty działające na podstawie ustawy o pomocy społecznej, zwane dalej „organami do spraw pomocy społecznej”, w porozumieniu z podmiotami leczniczymi

udzielającymi świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej organizują

na obszarze swojego działania oparcie społeczne dla osób, które z powodu choroby psychicznej

lub upośledzenia umysłowego mają poważne trudności w życiu codziennym, zwłaszcza w

kształtowaniu swoich stosunków z otoczeniem, w zakresie edukacji, zatrudnienia oraz

w sprawach bytowych.

”

;

6)

w art. 10b

a)

w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

występowania z wnioskiem do personelu podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, w szczególności do lekarza prowadzącego, ordynatora oddziału

psychiatrycznego (lekarza kierującego oddziałem) lub kierownika podmiotu leczniczego,

oraz do podmiotu tworzącego w rozumieniu tej ustawy, o podjęcie działań zmierzających

do usunięcia przyczyny skargi lub zaistniałych naruszeń,

”

,

b)

w ust. 5 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Kierownik zapewnia Rzecznikowi Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego warunki do

wykonywania jego zadań, w szczególności

”

;

7)

w art. 10c w ust. 2

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

właścicielem podmiotu wykonującego działalność leczniczą będącym świadczeniodawcą,

o którym mowa w art. 5 pkt 41 lit. a ustawy o świadczeniach, jego pracownikiem lub

osobą współpracującą ze świadczeniodawcą,

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

właścicielem akcji albo udziałów w spółce prowadzącej aptekę lub hurtownię farmaceutyczną

albo wytwarzającej produkty lecznicze lub wyroby medyczne,

”

;

8)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Orzeczenie o stanie zdrowia osoby z zaburzeniami psychicznymi, opinię lub skierowanie

do innego lekarza lub psychologa albo podmiotu leczniczego lekarz może wydać wyłącznie

na podstawie uprzedniego osobistego zbadania tej osoby. Skierowanie do szpitala psychiatrycznego

wydawane jest w dniu badania, a jego ważność wygasa po upływie 14 dni.

2.

Wskazany w ust. 1 okres ważności skierowania ulega przedłużeniu o czas oczekiwania

na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego pod warunkiem wpisania na listę oczekujących

na udzielenie świadczenia, o której mowa w art. 20 ustawy o świadczeniach, w terminie

14 dni od dnia wystawienia skierowania.

”

;

9)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

W razie stwierdzenia, że dobro osoby chorej psychicznie lub upośledzonej umysłowo

wymaga jej ubezwłasnowolnienia, kierownik podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia

zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej zawiadamia o tym prokuratora.

”

;

10)

art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

W razie stwierdzenia, że przedstawiciel ustawowy osoby chorej psychicznie lub upośledzonej

umysłowo nie wykonuje należycie swoich obowiązków wobec tej osoby, kierownik podmiotu

leczniczego udzielającego świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki

zdrowotnej zawiadamia o tym sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby.

”

;

11)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Przymus bezpośredni wobec osób z zaburzeniami psychicznymi, przy wykonywaniu czynności

przewidzianych w niniejszej ustawie, można stosować tylko wtedy, gdy przepis niniejszej

ustawy do tego upoważnia albo osoby te

1)

dopuszczają się zamachu przeciwko

a)

życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby lub

b)

bezpieczeństwu powszechnemu, lub

2)

w sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu,

lub

3)

poważnie zakłócają lub uniemożliwiają funkcjonowanie podmiotu leczniczego udzielającego

świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub jednostki

organizacyjnej pomocy społecznej.

2.

O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowanego

środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie. W szpitalach psychiatrycznych,

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz w trakcie wykonywania czynności,

o których mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, jeżeli nie jest możliwe uzyskanie

natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i

nadzoruje osobiście jego wykonanie pielęgniarka, która jest obowiązana niezwłocznie

zawiadomić o tym lekarza. Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia

o możliwości jego zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

3.

W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, która nie zatrudnia lekarza, informację,

o której mowa w ust. 2, pielęgniarka przekazuje kierownikowi jednostki, który niezwłocznie

informuje o tym upoważnionego przez marszałka województwa lekarza specjalistę w dziedzinie

psychiatrii.

4.

W szpitalu psychiatrycznym lekarz, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zatwierdza

zastosowanie przymusu bezpośredniego zleconego przez pielęgniarkę lub nakazuje zaprzestanie

jego stosowania.

5.

Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji osoby, o której mowa w ust.

2, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego w trakcie wykonywania czynności, o których

mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, lub wobec osoby, o której mowa w ust.

1, której pomocy udziela zespół ratownictwa medycznego, decyduje i nadzoruje osobiście

kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych, który jest obowiązany

niezwłocznie zawiadomić o tym dyspozytora medycznego. Każdy przypadek zastosowania

przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o możliwości jego zastosowania odnotowuje się

w dokumentacji medycznej.

6.

Zastosowanie przymusu bezpośredniego wobec osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

polega na przytrzymaniu, przymusowym podaniu leków, unieruchomieniu lub izolacji,

a wobec osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3 - na przytrzymaniu lub przymusowym podaniu

leku.

7.

W sytuacji, o której mowa w ust. 5, zastosowanie przymusu bezpośredniego polega na

przytrzymaniu lub unieruchomieniu. Przymus bezpośredni stosuje się nie dłużej niż

przez czas niezbędny do uzyskania pomocy lekarskiej, a w przypadku gdy jej uzyskanie

jest utrudnione, na czas niezbędny do przewiezienia osoby do podmiotu leczniczego

udzielającego świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub

szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego. Przewiezienie osoby z zastosowaniem

przymusu bezpośredniego następuje w obecności zespołu ratownictwa medycznego.

8.

Przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę, wobec której

środek ten ma być podjęty. Przy wyborze środka przymusu należy wybierać środek możliwie

dla tej osoby najmniej uciążliwy, a przy stosowaniu przymusu należy zachować szczególną

ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.

9.

W przypadkach określonych w ust. 1 jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne,

Policja oraz Państwowa Straż Pożarna są obowiązane do udzielania lekarzowi, pielęgniarce

lub kierującemu akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych pomocy na ich żądanie.

10.

Zasadność zastosowania przymusu bezpośredniego

1)

przez lekarza podmiotu leczniczego, w tym lekarza, który zatwierdził stosowanie środka

przymusu bezpośredniego zleconego przez inną osobę - ocenia, w terminie 3 dni, kierownik

tego podmiotu, jeżeli jest lekarzem, lub lekarz przez niego upoważniony,

2)

przez innego lekarza, pielęgniarkę jednostki organizacyjnej pomocy społecznej lub

kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych - ocenia, w terminie

3 dni, upoważniony przez marszałka województwa lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób

1)

stosowania przymusu bezpośredniego,

2)

dokumentowania zastosowania przymusu bezpośredniego,

3)

dokonywania oceny zasadności zastosowania przymusu bezpośredniego

- uwzględniając potrzebę ochrony praw i godności osoby, wobec której jest stosowany

przymus bezpośredni.

”

;

12)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Art. 19.

Przewidziane w innych ustawach badanie stanu psychicznego osoby, przeprowadzane na

żądanie sądu, prokuratora lub innego uprawnionego organu, powinno się odbywać w podmiotach

leczniczych udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie psychiatrycznej opieki

zdrowotnej. W razie potrzeby badanie to może być przeprowadzone w rodzinnych ośrodkach

diagnostyczno-konsultacyjnych, a wyjątkowo także w miejscu zamieszkania osoby badanej.

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 97, poz. 479, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

2)

w art. 16

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 15 ust. 2, przysługują świadczenia

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy

środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami uczelni publicznych.

”

,

b)

w ust. 3

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

15 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami uczelni publicznych świadczenia

”

,

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych,

”

;

3)

w art. 20

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia

się też osobom przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej oraz domach pomocy społecznej, a także osobom tymczasowo aresztowanym,

skazanym oraz nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do wyznaczania kapelanów w podmiotach, domach i zakładach prowadzonych przez administrację

rządową lub samorządową, w celu zaspokajania potrzeb określonych w ust. 1, jest uprawniony

zwierzchnik Kościoła.

”

;

4)

w art. 22 w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

odpłatności za usługi świadczone przez kościelne zakłady charytatywno-opiekuńcze,

w tym z wykonywanej działalności leczniczej w rozumieniu przepisowo działalności leczniczej,

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 97, poz. 480, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

2)

w art. 15

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy

środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami uczelni publicznych.

”

,

b)

w ust. 3

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami uczelni publicznych świadczenia

”

,

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych,

”

;

3)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Art. 19.

1.

Osobom przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej oraz zamkniętych zakładach pomocy społecznej zapewnia się prawo wykonywania

praktyk religijnych i korzystania z posług religijnych.

2.

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, kierownicy właściwych podmiotów

i zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.

3.

W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych

posługach religijnych kierownicy właściwych podmiotów i zakładów, prowadzonych przez

administrację rządową lub samorządową, udostępniają odpowiednie pomieszczenia.

”

;

4)

w art. 23 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wykonywanie działalności leczniczej w rozumieniu przepisowo działalności leczniczej

oraz prowadzenie aptek,

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia

Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 97, poz. 481, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze,

a także zakłady gospodarcze nieposiadające osobowości prawnej, działają w ramach tych

kościelnych osób prawnych, które je powołały. W ramach tych kościelnych osób prawnych

wykonywana może być także działalność lecznicza w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

”

;

2)

w art. 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

3)

w art. 15

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy

środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami uczelni publicznych.

”

,

b)

w ust. 3

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami uczelni publicznych świadczenia

”

,

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych,

”

;

4)

w art. 21 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wykonywanie działalności leczniczej w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

prowadzenie aptek, ośrodków zdrowego życia, oświaty zdrowotnej i ekologicznej oraz

przeciwdziałania patologiom społecznym,

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 97, poz. 482, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

2)

w art. 13

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 12 ust. 2, przysługują świadczenia

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy

środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami uczelni publicznych.

”

,

b)

w ust. 3

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

12 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami uczelni publicznych świadczenia

”

,

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych,

”

;

3)

art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

1.

Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia

się też osobom przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisowo działalności

leczniczej oraz w domach pomocy społecznej, a także osobom tymczasowo aresztowanym,

skazanym oraz nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich.

2.

Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w kaplicach lub innych

pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez właściwych kierowników podmiotów i

zakładów prowadzonych przez państwo lub samorząd terytorialny.

3.

Do wyznaczania kapelanów w podmiotach i zakładach prowadzonych przez państwo lub samorząd

terytorialny, w celu zaspokajania potrzeb określonych w ust. 1, jest uprawniona Rada

Synodalna.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników

i płatników

(Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681, z późn. zm. w art. 12 ust. 3a otrzymuje brzmienie

„

3a.

Sądy rejestrowe są obowiązane, w terminie 14 dni od dnia wykreślenia podmiotu z rejestru

przedsiębiorców lub rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych,

fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, do przekazania

informacji o wykreśleniu naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu ze względu na ostatni

adres siedziby podmiotu.

”

.

W ustawie z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania

tytoniu i wyrobów tytoniowych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

na terenie przedsiębiorstw podmiotów leczniczych i w pomieszczeniach innych obiektów,

w których są udzielane świadczenia zdrowotne,

”

,

2)

w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zabrania się sprzedaży wyrobów tytoniowych na terenie podmiotów wykonujących działalność

leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, szkół i placówek oświatowo-wychowawczych

oraz obiektów sportowo-rekreacyjnych.

”

;

3)

w art. 8 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w telewizji, radiu, kinach, podmiotach leczniczych, szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych,

w prasie dziecięcej i młodzieżowej, na terenie obiektów sportowo-rekreacyjnych oraz

w innych miejscach publicznych,

”

;

4)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Leczenie uzależnienia od używania tytoniu jest finansowane na zasadach określonych

w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 30 maja 1996 r. o uposażeniu byłego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 75, poz. 356, z 1998 r. Nr 160, poz. 1065 oraz z 2011 r. Nr 76, poz. 407) art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

Byłemu Prezydentowi oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia zdrowotne na

zasadach określonych dla pracowników i członków ich rodzin oraz dożywotnio na warunkach

określonych dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe i członków ich rodzin.

”

.

W ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1217, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 24a-25b oraz 25d-27;

2)

w art. 27a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wykonywanie działalności leczniczej w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej

jako grupowej praktyki pielęgniarek, położnych nie może następować w podmiocie leczniczym

na podstawie umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

”

;

3)

uchyla się art. 27b-30a;

4)

po art. 30a dodaje się art. 30b w brzmieniu

„

Art. 30b.

1.

Okręgowa izba pielęgniarek i położnych jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania

zawodu przez pielęgniarkę lub położną w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisowo działalności

leczniczej.

2.

Wizytacja jest przeprowadzana przez pielęgniarki lub położne upoważnione przez okręgową

radę pielęgniarek i położnych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,

które zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5.

Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami

etyki zawodowej lub zawinione naruszenie przepisów dotyczących wykonywania zawodu

pielęgniarki i położnej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych powiadamia okręgowego

rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że pielęgniarka lub położna wykonująca

zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki

wykonywania działalności objętej wpisem, okręgowa rada pielęgniarek i położnych wykreśla

tę praktykę z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

”

.

W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w podmiocie leczniczym w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego

podmiotu i właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub

”

;

2)

w art. 15

a)

w ust. 5 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

wymagania oraz warunki, jakim powinny odpowiadać podmioty lecznicze oraz indywidualne

praktyki lekarskie i indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie, w których odbywane

są staże podyplomowe, oraz sposób dokonywania oceny realizacji programu stażu przez

te podmioty;

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Marszałek województwa w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską ustala listę

podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych.

”

,

c)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, ustala

listę podległych sobie podmiotów leczniczych uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych

lekarzy, lekarzy dentystów powołanych do zawodowej służby wojskowej oraz zapewnia

środki finansowe niezbędne do odbycia tych staży.

”

;

3)

w art. 16 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

tryb uzyskiwania tytułu specjalisty przez lekarza i lekarza dentystę będącego żołnierzem

w czynnej służbie wojskowej, lekarza i lekarza dentystę pełniącego służbę lub zatrudnionego

odpowiednio w podmiocie leczniczym, w stosunku do którego Minister Obrony Narodowej

albo minister właściwy do spraw wewnętrznych pełnią funkcję podmiotu tworzącego w

rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

”

;

4)

w art. 38 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić

o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego i wskazać

realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym.

”

;

5)

w art. 39 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego

sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości

uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym oraz uzasadnić

i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej.

”

;

6)

uchyla się art. 48a i 48b;

7)

uchyla się art. 49a i art. 50;

8)

art. 50a otrzymuje brzmienie

„

Art. 50a.

Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w podmiocie leczniczym na podstawie

umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

”

;

9)

uchyla się art. 50b;

10)

uchyla się art. 51 - 52a;

11)

po art. 52a dodaje się art. 52b w brzmieniu

„

Art. 52b.

1.

Okręgowa izba lekarska jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania zawodu

przez lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

2.

Wizytacja jest przeprowadzana przez lekarzy upoważnionych przez okręgową radę lekarską.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,

które zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5.

Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami

etyki lekarskiej lub przepisami związanymi z wykonywaniem zawodu lekarza, okręgowa

rada lekarska powiadamia okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że lekarz wykonujący zawód w ramach

praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki wykonywania

działalności objętej wpisem, okręgowa rada lekarska wykreśla tę praktykę z rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

”

;

12)

art. 53 otrzymuje brzmienie

„

Art. 53.

1.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania

czynności pomocniczych (współpracy).

2.

Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską lub grupową specjalistyczną

praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio staż podyplomowy, szkolenie specjalizacyjne

lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub

udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę

w celu odbywania przez niego stażu podyplomowego, szkolenia specjalizacyjnego lub

szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonego świadczenia zdrowotnego.

3.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do poinformowania

organu prowadzącego rejestr o zatrudnieniu lekarza, lekarza dentysty.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej i indywidualnej

specjalistycznej praktyki lekarskiej wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania lub

wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego.

”

;

13)

uchyla się art. 54-56.

W ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Mariawitów

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 41, poz. 252, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

2)

w art. 15

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wiernym przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, w zakładach wychowawczo-opiekuńczych, poprawczych i karnych

oraz osobom tymczasowo aresztowanym zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych

oraz korzystania z posług religijnych.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, kierownicy właściwych podmiotów

i zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.

”

.

W ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego

Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 41, poz. 253, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

2)

w art. 16

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wiernym przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, w zakładach wychowawczo-opiekuńczych, poprawczych i karnych

oraz osobom tymczasowo aresztowanym zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych

oraz korzystania z posług religijnych.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, kierownicy właściwych podmiotów

i zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.

”

.

W ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 41, poz. 254, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

”

;

2)

w art. 19

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wiernym przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, w zakładach wychowawczo-opiekuńczych, poprawczych i karnych

oraz osobom tymczasowo aresztowanym zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych

oraz korzystania z posług religijnych.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, minister właściwy do spraw zdrowia,

minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego i Minister Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Kościoła, określą, w drodze rozporządzenia,

sposób organizowania nauczania kościelnego, nabożeństw i wykonywania innych praktyk

religijnych właściwych dla wyznania zielonoświątkowego dzieciom i młodzieży przebywającym

w zakładach opiekuńczych i wychowawczych, w podmiotach leczniczych wykonujących działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne oraz korzystającym

ze zorganizowanego odpoczynku, uwzględniając zapewnienie dostępu wiernych do wykonywania

praktyk religijnych oraz korzystania z posług religijnych.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. w art. 618 w § 1 pkt 9a otrzymuje brzmienie

„

9a)

kosztów obserwacji psychiatrycznej oskarżonego, z wyłączeniem należności biegłych

psychiatrów,

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 56 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Praca, o której mowa w § 2, może być także wykonywana na rzecz instytucji lub organizacji

reprezentujących społeczność lokalną oraz w placówkach oświatowo-wychowawczych, młodzieżowych

ośrodkach wychowawczych, młodzieżowych ośrodkach socjoterapii, podmiotach leczniczych

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, jednostkach organizacyjnych pomocy

społecznej, fundacjach, stowarzyszeniach i innych instytucjach lub organizacjach użyteczności

publicznej, niosących pomoc charytatywną, za ich zgodą.

”

;

2)

w art. 113a § 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

Artykuły żywnościowe, uznane przez lekarza lub inną upoważnioną osobę wykonującą zawód

medyczny w podmiocie leczniczym dla osób pozbawionych wolności, za nienadające się

do spożycia, podlegają zniszczeniu w obecności skazanego.

”

;

3)

w art. 115

a)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Świadczenia zdrowotne udzielane są skazanemu przede wszystkim przez podmioty lecznicze

dla osób pozbawionych wolności.

”

,

b)

w § 5 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Podmioty lecznicze inne niż podmioty, o których mowa w § 4, współdziałają z tymi podmiotami,

w zapewnieniu skazanym świadczeń zdrowotnych, gdy konieczne jest w szczególności

”

,

c)

§ 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

§ 6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, dyrektor zakładu karnego, po zasięgnięciu

opinii lekarza zakładu karnego, może zezwolić skazanemu, na jego koszt, na leczenie

przez wybranego przez niego innego lekarza, podmiotu innego niż określony w § 4, oraz

na korzystanie z dodatkowych leków i innych wyrobów medycznych.

§ 7.

Skazanemu odbywającemu karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu zamkniętego

świadczenia zdrowotne są udzielane w obecności funkcjonariusza niewykonującego zawodu

medycznego; na wniosek funkcjonariusza lub pracownika podmiotu leczniczego dla osób

pozbawionych wolności, świadczenia zdrowotne mogą być udzielane skazanemu bez obecności

funkcjonariusza niewykonującego zawodu medycznego.

”

,

d)

§ 9 i 10 otrzymują brzmienie

„

§ 9.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, zakres i tryb udzielania świadczeń zdrowotnych

przez podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności, mając na uwadze konieczność

zapewnienia osobom pozbawionym wolności świadczeń opieki zdrowotnej także przez inne

podmioty wykonujące działalność leczniczą, jeżeli udzielenie takich świadczeń przez

podmioty lecznicze dla osób pozbawionych wolności nie jest możliwe, w szczególności

z powodu braku wyposażenia zakładów karnych i aresztów śledczych w specjalistyczny

sprzęt medyczny.

§ 10.

Minister Sprawiedliwości oraz minister właściwy do spraw zdrowia, określą, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki, zakres i tryb współdziałania podmiotów leczniczych

z podmiotami, o których mowa w § 4, w zapewnieniu świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym

wolności, gdy konieczne jest w szczególności natychmiastowe udzielenie świadczenia

zdrowotnego ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia osoby pozbawionej wolności,

przeprowadzenie specjalistycznego badania, leczenia lub rehabilitacji osoby pozbawionej

wolności, a także zapewnienie świadczenia zdrowotnego osobie pozbawionej wolności

korzystającej z przepustki lub czasowego zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego

lub aresztu śledczego.

”

;

4)

w art. 115a § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Osobie pozbawionej wolności, w razie choroby uniemożliwiającej stawiennictwo w postępowaniu

prowadzonym przez sąd lub organ prowadzący postępowanie karne, na podstawie Kodeksu postępowania karnego, w którym obecność osoby pozbawionej wolności była obowiązkowa lub gdy wnosiła ona

o dopuszczenie do czynności, będąc uprawnioną do wzięcia w niej udziału lub przez

sąd, na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego, zaświadczenie usprawiedliwiające niestawiennictwo wystawia lekarz podmiotu, o którym

mowa w art. 115 § 4.

”

;

5)

w art. 167a

a)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli osoba zwolniona z zakładu karnego wymaga leczenia szpitalnego, a jej stan zdrowia

nie pozwala na przeniesienie do szpitala, pozostaje ona na leczeniu w zakładzie karnym

do czasu, gdy jej stan zdrowia pozwoli na takie przeniesienie.

”

,

b)

w § 6 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

W wypadku, gdy działania administracji zakładu karnego okazały się bezskuteczne, administracja

zakładu karnego jest obowiązana udzielić zwolnionemu pomocy w udaniu się do miejsca

zameldowania lub miejsca przebywania bez zameldowania albo podmiotu leczniczego.

”

;

6)

w art. 200 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Środki zabezpieczające związane z umieszczeniem sprawcy w zakładzie zamkniętym, przewidziane

w Kodeksie karnym, wykonuje się w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie

opieki psychiatrycznej, zwanych dalej „zakładami psychiatrycznymi”, i w podmiotach

leczniczych udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia uzależnień, zwanych

dalej „zakładami leczenia odwykowego”.

”

;

7)

w art. 211 § 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Administracja aresztu śledczego jest obowiązana udzielić zwalnianemu pomocy w udaniu

się do miejsca zameldowania lub miejsca zamieszkania albo do podmiotu leczniczego.

”

.

W ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 85, poz. 539, z późn. zm. w art. 26 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W celu zapewnienia obsługi bibliotecznej specjalnych grup użytkowników prowadzone

są biblioteki w podmiotach leczniczych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

w domach pomocy społecznej, w zakładach karnych, poprawczych i schroniskach dla nieletnich,

a także w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi

Spraw Wewnętrznych i Administracji.

”

.

W ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

podmioty wykonujące działalność leczniczą w celu sprawowania profilaktycznej opieki

zdrowotnej nad pracującymi, z wyłączeniem pielęgniarek i położnych wykonujących zawód

w formach określonych odrębnymi przepisami, zwane dalej „podstawowymi jednostkami

służby medycyny pracy”;

”

;

2)

w art. 4 uchyla się pkt 5;

3)

w art. 10 w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

oznaczenie podmiotu tworzącego w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i

adres podmiotu leczniczego sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracującymi,

jeżeli zgłoszenia dokonuje podstawowa jednostka służby medycyny pracy niebędąca lekarzem

wykonującym zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną praktykę lekarską,

indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską;

”

;

4)

w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podstawowa jednostka służby medycyny pracy może zlecić, na podstawie umowy, wykonywanie

niektórych świadczeń, w szczególności badań diagnostycznych i specjalistycznych konsultacji

lekarskich, podmiotom wykonującym działalność leczniczą uprawnionym do wykonywania

tych świadczeń na podstawie odrębnych przepisów.

”

;

5)

w art. 17 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wykonywanie kontroli podstawowych jednostek służby medycyny pracy, w zakresie i w

sposób określony w ustawie;

”

;

6)

w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy ust. 1 oraz art. 18 i 19 nie naruszają przepisów o kontroli wykonywanej na

podstawie przepisów o działalności leczniczej oraz przepisów o wykonywaniu zawodu

lekarza lub przepisów o wykonywaniu zawodu pielęgniarki i położnej.

”

.

W ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym

(Dz. U. Nr 102, poz. 643, z późn. zm. w art. 11 w ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

W przypadku trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków ze względu na stan zdrowia,

Trybunał może zwrócić się do odpowiedniego podmiotu wykonującego działalność leczniczą

o wyrażenie opinii o stanie zdrowia sędziego Trybunału.

”

.

W ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej;

”

;

2)

w art. 4 ust. 4a otrzymuje brzmienie

„

4a.

Centralna Informacja bezpłatnie udostępnia, w ogólnodostępnych sieciach informatycznych,

podstawowe informacje o podmiotach wpisanych do rejestru przedsiębiorców i do rejestru

stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej, w tym również o organizacjach i podmiotach,

które uzyskały status organizacji pożytku publicznego.

”

;

3)

tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie

„

Rejestr stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej

”

;

4)

w art. 49 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Stowarzyszenia, inne organizacje społeczne i zawodowe, fundacje oraz samodzielne publiczne

zakłady opieki zdrowotnej podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych

organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów

opieki zdrowotnej, zgodnie z przepisami rozdziału 2, jeżeli przepisy poniższe nie

stanowią inaczej.

”

;

5)

art. 49a otrzymuje brzmienie

„

Art. 49a.

1.

Do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej wpisuje się także organizacje

pożytku publicznego, jeżeli nie mają, z innego tytułu, obowiązku dokonania wpisu do

Krajowego Rejestru Sądowego po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 20 lub art. 21 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie.

2.

Z wpisem, o którym mowa w ust. 1, nie wiąże się nabycie osobowości prawnej przez taką

organizację, a w dziale 1 rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i

zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej ujawnia

się informację, że organizacja pożytku publicznego nie posiada osobowości prawnej.

”

;

6)

art. 50 otrzymuje brzmienie

„

Art. 50.

Jeżeli podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, podejmuje działalność

gospodarczą, podlega obowiązkowi wpisu także do rejestru przedsiębiorców, z wyjątkiem

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

”

;

7)

w art. 52 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przy rejestracji stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji,

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w dziale 1 wpisuje się organ

sprawujący nadzór.

”

;

8)

art. 53 otrzymuje brzmienie

„

Art. 53.

Przy rejestracji samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w dziale 1 wpisuje

się oznaczenie podmiotu tworzącego, w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

a w dziale 2 - nazwisko i imiona kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej i jego kwalifikacje oraz skład rady społecznej, jeżeli jest powołana.

”

;

9)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia

rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji, samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz szczegółową treść wpisów w tym rejestrze,

kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystości rejestru.

”

.

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi

(Dz. U. Nr 106, poz. 681, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Organy państwowe i samorządowe, Polski Czerwony Krzyż, organizacje honorowych dawców

krwi, podmioty lecznicze w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, osoby wykonujące

zawody medyczne oraz środki masowego przekazu powinny popierać działania publicznej

służby krwi w zakresie propagowania, rozwijania dobrowolnego i bezpłatnego oddawania

krwi i stwarzania sprzyjających temu warunków.

”

;

2)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Podmiot leczniczy wykonujący stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne nie może

uzależnić zastosowania w leczeniu krwi od oddania krwi przez inną osobę.

”

;

3)

w art. 21

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przetoczenia krwi mogą dokonywać wyłącznie

1)

lekarz wykonujący zawód w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne,

2)

na zlecenie lekarza pielęgniarka lub położna wykonująca zawód w podmiocie leczniczym

wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne,

pod warunkiem że odbyła organizowane przez regionalne centrum, Wojskowe Centrum lub

Centrum MSWiA odpowiednie przeszkolenie praktyczne i teoretyczne potwierdzone zaświadczeniem.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i organizację

leczenia krwią w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w których przebywają pacjenci ze wskazaniami

do leczenia krwią i jej składnikami, uwzględniając zadania: kierownika tego podmiotu,

ordynatora oddziału, lekarzy i pielęgniarek, sposób powoływania banku krwi w tym podmiocie

oraz jego lokalizację i organizację pracy, a także sposób sprawowania nadzoru nad

działaniem banku krwi w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w którym przebywają pacjenci ze wskazaniami

do leczenia krwią i jej składnikami oraz stosowaniem leczenia krwią i jej składnikami

w tym podmiocie, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu leczenia

krwią i jej składnikami.

”

;

4)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

1.

Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne jest obowiązany natychmiast powiadomić jednostkę organizacyjną

publicznej służby krwi, która dostarczyła krew, o każdym przypadku wystąpienia zagrażającego

życiu bądź zdrowiu odczynu lub wstrząsu w trakcie przetaczania krwi lub po przetoczeniu

oraz o każdym przypadku podejrzenia lub stwierdzenia choroby, która może być spowodowana

przetoczeniem.

2.

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana

przeprowadzić, we współdziałaniu z podmiotem leczniczym wykonującym działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, odpowiednie postępowanie

wyjaśniające w celu ustalenia przyczyny wystąpienia przypadków, o których mowa w ust.

1, i podjąć stosowne działania zapobiegawcze.

”

;

5)

w art. 23 ust. 3 - 5 otrzymują brzmienie

„

3.

Regionalne centra są

1)

spółkami kapitałowymi, o których mowa w przepisach o działalności leczniczej,

2)

samodzielnymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej

- tworzonymi przez Skarb Państwa reprezentowany przez ministra właściwego do spraw

zdrowia, i są dofinansowywane w formie dotacji z budżetu państwa, z części będącej

w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, w zakresie zadań określonych w

art. 27 pkt 3-7.

4.

Wojskowe Centrum jest

1)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej tworzonym przez Ministra Obrony

Narodowej, i jest dofinansowywane z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji

Ministra Obrony Narodowej, w zakresie zadań określonych w art. 27 pkt 3 - 6, związanych

z obronnością państwa, w tym zadań mobilizacyjnych albo

2)

podmiotem leczniczym prowadzonym w formie jednostki budżetowej tworzonym przez Ministra

Obrony Narodowej.

5.

Centrum MSWiA jest

1)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, tworzonym przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych albo

2)

spółką kapitałową, o której mowa w przepisach o działalności leczniczej, tworzoną

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

- i jest dofinansowywane z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, w zakresie zadań określonych w art. 27 pkt 3 - 6.

”

;

6)

w art. 27 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

zaopatrywanie podmiotów leczniczych w krew i jej składniki oraz w produkty krwiopochodne,

”

;

7)

art. 28 otrzymuje brzmienie

„

Art. 28.

Przepisy art. 25 pkt 8 i 9 oraz art. 27 pkt 10 nie naruszają przepisów o nadzorze

nad podmiotami leczniczymi i kontroli tych podmiotów oraz przepisów o wykonywaniu

zawodu lekarza lub przepisów o wykonywaniu zawodów pielęgniarki i położnej.

”

;

8)

w art. 29 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, w celu wykonywania nadzoru specjalistycznego,

dokonują kontroli i oceny działalności podmiotu leczniczego oraz innego podmiotu prowadzącego

działalność w dziedzinie krwiolecznictwa na zasadach określonych w przepisach o działalności

leczniczej, w szczególności w zakresie

”

.

W ustawie z dnia 23 września 1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium

(Dz. U. Nr 93, poz. 1063, z późn. zm. w art. 18 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Żołnierze wojsk obcych i ich personel cywilny korzystają ze świadczeń zdrowotnych

udzielanych przez podmioty wykonujące działalność leczniczą za odpłatnością, na zasadach

określonych w odrębnych przepisach dla osób nieuprawnionych.

2.

Należności za świadczenia zdrowotne, o których mowa w ust. 1, pokrywa Minister Obrony

Narodowej, który występuje następnie do strony wysyłającej o zwrot poniesionych kosztów,

wskazując termin i sposób zapłaty należności.

”

.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. -Prawo atomowe

(Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 276, z późn. zm. w art. 3 pkt 7a otrzymuje brzmienie

„

7a)

jednostka ochrony zdrowia - podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej z wykorzystaniem promieniowania jonizującego;

”

.

1.

Osobom odbywającym służbę w obronie cywilnej, które zachorowały lub doznały uszczerbku

na zdrowiu podczas lub w związku z odbywaniem tej służby albo w bezpośredniej drodze

do miejsca jej odbywania lub w drodze powrotnej, przysługuje prawo do bezpłatnego

korzystania ze świadczeń podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej.

2.

Ministrowie właściwy do spraw wewnętrznych oraz właściwy do spraw zdrowia określają,

w drodze rozporządzenia, warunki korzystania ze świadczeń przewidzianych w ust. 1

oraz zakres i tryb ich udzielania, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej

opieki zdrowotnej.

W ustawie z dnia 30 marca 2001 r. o kosmetykach

(Dz. U. Nr 42, poz. 473, z późn. zm. w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Informacje dotyczące składu kosmetyków są udostępniane organom Państwowej Inspekcji

Sanitarnej, podmiotom wykonującym działalność leczniczą, w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, a w szczególności podmiotom leczniczym oraz lekarzom i lekarzom

dentystom prowadzącym indywidualną praktykę lekarską, wyłącznie w celu podjęcia natychmiastowego

i właściwego leczenia, jeżeli zachodzi podejrzenie, że stosowanie kosmetyku było przyczyną

zachorowania.

”

.

1.

Transport sanitarny wykonywany jest specjalistycznymi środkami transportu lądowego,

wodnego i lotniczego.

2.

Środki transportu sanitarnego, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać cechy techniczne

i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane.

1.

Fundusz oraz podmiot leczniczy, zawierają umowy o wykonywanie transportu sanitarnego

z podmiotami dysponującymi środkami transportu.

2.

Do umów, o których mowa w ust. 1, zawieranych przez Fundusz stosuje się odpowiednio

przepisy działu VI.

1.

Działalność w zakresie lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest finansowana

1)

z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia,

w zakresie, o którym mowa w ust. 4;

2)

przez podmiot leczniczy, na zlecenie którego dokonuje się transportu, w zakresie,

o którym mowa w ust. 5.

2.

Do zadań lotniczego zespołu transportu sanitarnego należy wykonywanie transportu sanitarnego,

w tym transportu, o którym mowa w art. 41 ust. 1.

3.

Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości

lotniczego zespołu transportu sanitarnego do wykonywania transportu, o którym mowa

w art. 41 ust. 1, w zakresie określonym w umowie, o której mowa w ust. 6.

4.

Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest dokonywana,

z zastrzeżeniem ust. 5, z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, w szczególności

1)

kosztów osobowych;

2)

kosztów eksploatacyjnych;

3)

kosztów administracyjno-gospodarczych;

4)

odpisu amortyzacyjnego, z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych,

na które podmiot otrzymał dotację.

5.

Kosztów bezpośredniego użycia lotniczego zespołu transportu sanitarnego związanych

z transportem sanitarnym nie wlicza się do kosztów działalności tego zespołu. Do kosztów

tych zalicza się

1)

koszt paliwa;

2)

koszt opłat trasowych i za lądowanie.

6.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej

między ministrem właściwym do spraw zdrowia a podmiotem posiadającym lotnicze zespoły

transportu sanitarnego.

7.

W celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 6, przeprowadza się rokowania.

8.

Rokowania przeprowadza komisja powoływana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

9.

Rokowania dotyczą warunków wykonywania i finansowania transportu sanitarnego.

1.

Ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w stosunku do wszystkich podmiotów wykonujących

transport sanitarny, oraz wojewodzie, w stosunku do podmiotów wykonujących transport

sanitarny, mających siedzibę na obszarze województwa, przysługuje prawo przeprowadzania

czynności kontrolnych polegających na stwierdzeniu spełnienia przez specjalistyczne

środki transportu sanitarnego wymagań, o których mowa w art. 161 b ust. 1 i 2.

2.

Do przeprowadzania czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy działu VI ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

W ustawie z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. Nr 97, poz. 1050, z późn. zm. w art. 3 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

lecznictwo zamknięte - podmioty lecznicze wykonujące działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisowo działalności

leczniczej;

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 144, poz. 1529, z 2005 r. Nr 119, poz. 1015, z 2006 r. Nr 117, poz. 790 oraz z 2009 r. Nr 76, poz. 641) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 17 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Laboratorium jest przedsiębiorstwem podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654).

2.

Laboratorium może być także jednostką organizacyjną przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego,

instytutu badawczego albo uczelni medycznej.

”

;

2)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Podmiot, który utworzył lub zlikwidował laboratorium w trybie przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w terminie 14 dni od daty odpowiedniego wpisu do rejestru, o którym mowa w tej ustawie,

składa wniosek o wpis lub wykreślenie z ewidencji.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 2a otrzymuje brzmienie

„

2a)

badaczem - jest lekarz albo lekarz dentysta, jeżeli badanie kliniczne dotyczy stomatologii,

albo lekarz weterynarii - w przypadku badania klinicznego weterynaryjnego, posiadający

prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpowiednio

wysokie kwalifikacje zawodowe, wiedzę naukową i doświadczenie w pracy z pacjentami,

niezbędne do prowadzonego badania klinicznego lub badania klinicznego weterynaryjnego,

odpowiedzialny za prowadzenie tych badań w danym ośrodku; jeżeli badanie kliniczne

lub badanie kliniczne weterynaryjne jest prowadzone przez zespół osób, badacz wyznaczony

przez sponsora, za zgodą kierownika podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, w którym prowadzone jest badanie kliniczne, jest kierownikiem

zespołu odpowiedzialnym za prowadzenie tego badania w danym ośrodku;

”

;

2)

w art. 3 w ust. 4 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

produkty radiofarmaceutyczne przygotowywane w momencie stosowania w upoważnionych

podmiotach leczniczych, z dopuszczonych do obrotu generatorów, zestawów, radionuklidów

i prekursorów, zgodnie z instrukcją wytwórcy, oraz radionuklidy w postaci zamkniętych

źródeł promieniowania;

”

;

3)

w art. 54 w ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Przepis ust. 3 stosuje się również do próbek dostarczanych do lekarza i zastosowanych

do leczenia pacjentów w podmiotach leczniczych wykonujących stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne.

”

;

4)

w art. 86 w ust. 3 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

sporządzanie produktów radiofarmaceutycznych na potrzeby udzielania świadczeń pacjentom

danego podmiotu leczniczego;

”

;

5)

w art. 87

a)

w ust. 1 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

szpitalne, zaopatrujące szpitale lub inne przedsiębiorstwa podmiotów leczniczych wykonujących

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

3)

zakładowe, zaopatrujące w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą,

utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej i Ministra Sprawiedliwości, gabinety,

pracownie, izby chorych i oddziały terapeutyczne, a także inne przedsiębiorstwa podmiotów

leczniczych wykonujących stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Apteki szpitalne tworzy się w szpitalach lub innych przedsiębiorstwach podmiotów leczniczych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2.

”

,

c)

uchyla się ust. 3,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W szpitalach i innych przedsiębiorstwach podmiotów leczniczych, w których nie utworzono

apteki szpitalnej, tworzy się dział farmacji szpitalnej, do którego należy wykonywanie

zadań określonych w art. 86 ust. 2 pkt 1 i 4, ust. 3 pkt 5, 7, 9 i 10 oraz ust. 4,

który pełni funkcję apteki szpitalnej.

”

;

6)

w art. 106 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na wniosek kierownika podmiotu leczniczego

wykonującego stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w którym ma zostać uruchomiona

apteka szpitalna.

3.

Apteka szpitalna może zaopatrywać w leki podmioty lecznicze wykonujące stacjonarne

i całodobowe świadczenia zdrowotne, na podstawie umowy, zawartej przez uprawnione

do tego podmioty, pod warunkiem że nie wpłynie to negatywnie na prowadzenie podstawowej

działalności apteki.

”

;

7)

w art. 107 w ust. 2 w pkt 2 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

oznaczenie podmiotu leczniczego wykonującego stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne,

”

;

8)

w art. 108 w ust. 4 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

wstrzymania lub wycofania z obrotu lub stosowania produktów leczniczych w przypadku

podejrzenia lub stwierdzenia, że dany produkt nie jest dopuszczony do obrotu w Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

wstrzymania lub wycofania z obrotu lub stosowania produktów leczniczych w przypadku

podejrzenia lub stwierdzenia, że dany produkt nie odpowiada ustalonym dla niego wymaganiom

jakościowym;

”

;

9)

w art. 109 w pkt 12 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 13 w brzmieniu

„

13)

kontrolowanie działów farmacji szpitalnej, o których mowa w art. 87 ust. 4, w zakresie

świadczenia usług farmaceutycznych.

”

;

10)

w art. 118

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nadzór nad wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi w podmiotach

leczniczych nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej sprawują wyznaczone przez

tego ministra podległe mu jednostki organizacyjne, uwzględniając zasady Dobrej Praktyki

Wytwarzania oraz Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej.

”

,

b)

ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

5.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

w drodze rozporządzenia, wyznacza organy wojskowe sprawujące nadzór nad wytwarzaniem

i obrotem produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi w podmiotach leczniczych nadzorowanych

przez Ministra Obrony Narodowej i jednostkach wojskowych, uwzględniając w szczególności

zadania, kompetencje i wymagania fachowe niezbędne do sprawowania nadzoru.

6.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, formy współpracy z Inspekcją Farmaceutyczną organów wojskowych

sprawujących nadzór nad wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi, z wyłączeniem

produktów leczniczych weterynaryjnych, i wyrobami medycznymi w podmiotach leczniczych

nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej i jednostkach wojskowych, uwzględniając

1)

sposób wzajemnego przekazywania informacji z zakresu, o którym mowa w ust. 1,

2)

zakres współpracy,

3)

warunki i sposób organizacji, uczestnictwa i prowadzenia wspólnych szkoleń

- kierując się potrzebą zapewnienia efektywności współpracy.

”

.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób

zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach

(Dz. U. Nr 199, poz. 1674, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

przy pracy wykonywanej w ramach terapii zajęciowej w jednostkach organizacyjnych pomocy

społecznej oraz podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, o których mowa

w przepisach o działalności leczniczej;

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536) w art. 42 w ust. 1 pkt 3 na końcu dodaje się przecinek i dodaje pkt 4 w brzmieniu

„

4)

podmiotów leczniczych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej w zakresie

wykonywanej przez nie działalności leczniczej

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66, z późn. zm. w art. 22

1)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakład ubezpieczeń może uzyskać odpłatnie od podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, które udzielały świadczeń zdrowotnych

ubezpieczonemu lub osobie, na rachunek której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia,

informacje o okolicznościach związanych z oceną ryzyka ubezpieczeniowego i weryfikacją

podanych przez tę osobę danych o jej stanie zdrowia, ustaleniem prawa tej osoby do

świadczenia z zawartej umowy ubezpieczenia i wysokością tego świadczenia, a także

informacje o przyczynie śmierci ubezpieczonego, z wyłączeniem wyników badań genetycznych.

”

;

2)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Podmioty wykonujące działalność leczniczą są obowiązane przekazać posiadane informacje,

o stanie zdrowia ubezpieczonego lub osoby, na rachunek której ma zostać zawarta umowa

ubezpieczenia, zakładowi ubezpieczeń, który o te informacje występuje, w terminie

nie dłuższym niż 14 dni od daty otrzymania wystąpienia zakładu ubezpieczeń o przekazanie

informacji.

”

;

3)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

instytucji finansowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i tryb

udzielania zakładom ubezpieczeń przez podmioty wykonujące działalność leczniczą, informacji

o stanie zdrowia ubezpieczonych lub osób na rzecz których ma zostać zawarta umowa

ubezpieczenia, a także sposób ustalania wysokości opłat za udzielenie tych informacji,

uwzględniając, niezbędny dla oceny ryzyka ubezpieczeniowego, zakres tych informacji

oraz zastosowanie odpowiedniej stawki składki dla określenia odpowiedzialności zakładu

ubezpieczeń.

”

.

W ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

Żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych

w spółkach kapitałowych wykonujących działalność leczniczą, utworzonych przez Ministra

Obrony Narodowej oraz w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, dla których

Minister Obrony Narodowej jest podmiotem tworzącym w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

”

;

2)

w art. 86 ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Dieta nie przysługuje za czas pobytu w stałym miejscu pełnienia służby, miejscu zamieszkania

lub na leczeniu w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, a także jeżeli na podstawie odrębnych

przepisów żołnierz z tytułu odbywania podróży służbowej otrzymał bezpłatne wyżywienie

lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

”

.

W ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej

(Dz. U. Nr 223, poz. 2217, z 2005 r. Nr 180, poz. 1496, z 2009 r. Nr 22, poz. 120 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Służbę zastępczą odbywa się w państwowych i samorządowych jednostkach organizacyjnych,

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, o których mowa w przepisach o

działalności leczniczej, oraz w organizacjach pożytku publicznego, zwanych dalej „podmiotami”.

”

;

2)

w art. 7 w ust. 6 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

zmienił formę organizacyjną na inną niż określona w art. 2 ust. 3.

”

.

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm. w art. 43 w ust. 1

1)

pkt 18 otrzymuje brzmienie

„

18)

usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu

i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami

związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze;

”

;

2)

pkt 18a otrzymuje brzmienie

„

18a)

usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu

i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami

związane, świadczone na rzecz podmiotów leczniczych na terenie ich przedsiębiorstw,

w których wykonywana jest działalność lecznicza;

”

;

3)

pkt 19 otrzymuje brzmienie

„

19)

usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu

i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów

a)

lekarza i lekarza dentysty,

b)

pielęgniarki i położnej,

c)

medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654),

d)

psychologa;

”

.

W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 i Nr 239, poz. 1593 oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 459 i Nr 106, poz. 622) po art. 84a dodaje się art. 84aa w brzmieniu

„

Art. 84aa.

Przepisów art. 79, art. 80a, art. 82 i art. 83 ustawy nie stosuje się w odniesieniu

do kontroli działalności leczniczej dokonywanej przez organ prowadzący rejestr, ministra

właściwego do spraw zdrowia, wojewodę i pomiot tworzący w zakresie zadań określonych

w przepisach o działalności leczniczej.

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

apteka - aptekę ogólnodostępną, aptekę zakładową prowadzoną w podmiocie leczniczym

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej, Ministra Sprawiedliwości albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych

lub punkt apteczny;

”

,

b)

po pkt 33 dodaje się pkt 33a w brzmieniu:„ 33a) transport sanitarny - przewóz osób

albo materiałów biologicznych i materiałów wykorzystywanych do udzielania świadczeń

zdrowotnych, wymagających specjalnych warunków transportu;”,

c)

w pkt 41

-

lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

podmiot wykonujący działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

”

,

-

uchyla się lit. c;

2)

w art. 12 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej udzielanych

bezpłatnie bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie

”

;

3)

w art. 21

a)

ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

W przypadku gdy zespół oceny przyjęć działa przy samodzielnym publicznym zakładzie

opieki zdrowotnej albo jednostce budżetowej rada społeczna, o której mowa w art. 48 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654), może wyznaczyć do zespołu oceny przyjęć swojego przedstawiciela wykonującego zawód

medyczny i niebędącego zatrudnionym u tego świadczeniodawcy.

”

,

b)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Jeżeli u świadczeniodawcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, działa zespół zarządzania

jakością, spełniający warunki określone w ust. 2, wykonuje on zadania, o których mowa

w ust. 4 i 5.

”

;

4)

po art. 33 dodaje się art. 33a w brzmieniu

„

Art. 33a.

1.

Świadczeniobiorcy przysługują świadczenia pielęgnacyjne lub opiekuńcze w ramach opieki

długoterminowej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb kierowania osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,

2)

dokumentację wymaganą przy kierowaniu osób do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych,

w tym wzory: wniosku o wydanie skierowania do zakładu, zaświadczenia lekarskiego oraz

wywiadu pielęgniarskiego,

3)

sposób ustalania odpłatności za pobyt w zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych

- uwzględniając konieczność ujednolicenia trybu kierowania do zakładów oraz możliwość

weryfikacji celowości skierowania do zakładów.

”

;

5)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Art. 35.

Świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego

wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia

zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz przy wykonywaniu zabiegów

leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych przez podmioty

uprawnione do udzielania świadczeń, a także przy udzielaniu przez te podmioty pomocy

w stanach nagłych, zapewnia się bezpłatnie leki i wyroby medyczne, jeżeli są one konieczne

do wykonania świadczenia.

”

;

6)

w art. 41 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Świadczeniobiorcy, na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego,

w tym lotniczego, do najbliższego podmiotu leczniczego, o którym mowa w przepisach

o działalności leczniczej, udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem,

w przypadkach

1)

konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w podmiocie leczniczym;

2)

wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

2.

Świadczeniobiorcy, na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego, przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego-w

przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu

publicznego, w celu odbycia leczenia - do najbliższego podmiotu leczniczego udzielającego

świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem.

”

;

7)

w art. 47a ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Świadczeniobiorca będący żywym dawcą narządu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek,

tkanek i narządów

(Dz. U. Nr 169, poz. 1411, z 2009 r. Nr 141, poz. 1149 oraz z 2010 r. Nr 182, poz. 1228) ma prawo do badań mających na celu monitorowanie jego stanu zdrowia przeprowadzanych

przez podmiot leczniczy, który dokonał pobrania narządu, co 12 miesięcy od dnia pobrania

narządu, nie dłużej jednak niż przez 10 lat.

2.

Podmiot leczniczy, który dokonał pobrania narządu, przekazuje niezwłocznie wyniki

badań, o których mowa w ust. 1, do rejestru żywych dawców prowadzonego na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w ust. 1.

”

;

8)

w art. 97 ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Fundusz nie może być właścicielem podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu

przepisowo działalności leczniczej.

7.

Zadania Funduszu określone w ust. 3 pkt 1, 2, 4 i 6 w odniesieniu do podmiotów leczniczych

nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości i ministra

właściwego do spraw wewnętrznych realizuje komórka organizacyjna oddziału wojewódzkiego

Funduszu, o której mowa w art. 96 ust. 4.

”

;

9)

w art. 112 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

członkami organów lub pracownikami podmiotów tworzących w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej;

”

;

10)

art. 136b otrzymuje brzmienie

„

Art. 136b.

1.

Świadczeniodawca

1)

będący podmiotem wykonującym działalność leczniczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

2)

będący podmiotem, o którym mowa w art. 5 pkt 41 lit. b i d, podlega obowiązkowi ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej

wykonywanych na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawodów medycznych oraz Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia

oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres wykonywanych zadań.

”

;

11)

po dziale VI dodaje się dział VIa w brzmieniu

„

Dział VIa

Transport sanitarny

Art. 161b.

1.

Transport sanitarny wykonywany jest specjalistycznymi środkami transportu lądowego,

wodnego i lotniczego.

2.

Środki transportu sanitarnego, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać cechy techniczne

i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane.

Art. 161c.

1.

Fundusz oraz podmiot leczniczy, zawierają umowy o wykonywanie transportu sanitarnego

z podmiotami dysponującymi środkami transportu.

2.

Do umów, o których mowa w ust. 1, zawieranych przez Fundusz stosuje się odpowiednio

przepisy działu VI.

Art. 161d.

1.

Działalność w zakresie lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest finansowana

1)

z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia,

w zakresie, o którym mowa w ust. 4;

2)

przez podmiot leczniczy, na zlecenie którego dokonuje się transportu, w zakresie,

o którym mowa w ust. 5.

2.

Do zadań lotniczego zespołu transportu sanitarnego należy wykonywanie transportu sanitarnego,

w tym transportu, o którym mowa w art. 41 ust. 1.

3.

Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości

lotniczego zespołu transportu sanitarnego do wykonywania transportu, o którym mowa

w art. 41 ust. 1, w zakresie określonym w umowie, o której mowa w ust. 6.

4.

Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest dokonywana,

z zastrzeżeniem ust. 5, z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, w szczególności

1)

kosztów osobowych;

2)

kosztów eksploatacyjnych;

3)

kosztów administracyjno-gospodarczych;

4)

odpisu amortyzacyjnego, z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych,

na które podmiot otrzymał dotację.

5.

Kosztów bezpośredniego użycia lotniczego zespołu transportu sanitarnego związanych

z transportem sanitarnym nie wlicza się do kosztów działalności tego zespołu. Do kosztów

tych zalicza się

1)

koszt paliwa;

2)

koszt opłat trasowych i za lądowanie.

6.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej

między ministrem właściwym do spraw zdrowia a podmiotem posiadającym lotnicze zespoły

transportu sanitarnego.

7.

W celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 6, przeprowadza się rokowania.

8.

Rokowania przeprowadza komisja powoływana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

9.

Rokowania dotyczą warunków wykonywania i finansowania transportu sanitarnego.

Art. 161e.

1.

Ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w stosunku do wszystkich podmiotów wykonujących

transport sanitarny, oraz wojewodzie, w stosunku do podmiotów wykonujących transport

sanitarny, mających siedzibę na obszarze województwa, przysługuje prawo przeprowadzania

czynności kontrolnych polegających na stwierdzeniu spełnienia przez specjalistyczne

środki transportu sanitarnego wymagań, o których mowa w art. 161 b ust. 1 i 2.

2.

Do przeprowadzania czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy działu VI ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

”

;

12)

w art. 173 w ust. 5

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

właścicielem świadczeniodawcy, o którym mowa w art. 5 pkt 41 lit. a, który zawarł

umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

”

,

b)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

członkiem organów lub pracownikiem podmiotu tworzącego w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej;

”

;

13)

art. 185 otrzymuje brzmienie

„

Art. 185.

Minister właściwy do spraw zdrowia powiadamia podmiot tworzący, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, o nieprawidłowościach stwierdzonych u świadczeniodawcy oraz wydanych decyzjach mających

na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie działalności podmiotu,

którego dotyczy decyzja, do przepisów prawa.

”

.

W ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz spółek wykonujących działalność

leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

”

.

W ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

(Dz. U. Nr 85, poz. 728 i Nr 157, poz. 1314 oraz z 2010 r. Nr 13, poz. 70 i Nr 152, poz. 1023) w art. 2 w ust. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu

oświaty, publiczne i niepubliczne uczelnie, a także domy pomocy społecznej - w tym

samym budynku, zespole budynków lub w samochodach będących w używaniu tych instytucji;

”

.

W ustawie z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek,

tkanek i narządów

(Dz. U. Nr 169, poz. 1411, z 2009 r. Nr 141, poz. 1149 oraz z 2010 r. Nr 182, poz. 1228) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1 pkt 8a otrzymuje brzmienie

„

8a)

koordynacja pobrania i przeszczepienia - uzgodnienia dotyczące czasu, miejsca, sposobu

pobrania, nadzoru nad przebiegiem tego procesu, sposobu przekazania i transportu oraz

przyjęcia komórek, tkanek lub narządu w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej lub banku tkanek i komórek oraz ich dostarczenia do biorcy,

przez uprawnionego pracownika;

”

;

2)

w art. 3

a)

w ust. 3 w pkt 11 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

zabiegu pobrania narządów z uwzględnieniem kosztów ponoszonych przez podmiot leczniczy,

w którym

”

,

b)

w ust. 4

-

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

transportu potencjalnego dawcy do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane pobranie

szpiku i komórek krwiotwórczych krwi obwodowej oraz potencjalnego dawcy albo dawcy

z tego podmiotu leczniczego;

2)

pobytu dawcy w podmiocie leczniczym związanego z pobraniem szpiku i komórek krwiotwórczych

krwi obwodowej;

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

transportu pobranego i przetworzonego szpiku, komórek krwiotwórczych krwi obwodowej

i krwi pępowinowej do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane przeszczepienie;

”

,

c)

w ust. 5 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

transportu komórek lub tkanek z podmiotu leczniczego, zakładu medycyny sądowej, zakładu

anatomii patologicznej uczelni medycznej i uniwersytetu z wydziałem medycznym, instytutu

badawczego, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. Nr 96, poz. 618), i zakładu pogrzebowego posiadającego salę sekcyjną do banku tkanek i komórek;

”

,

d)

w ust. 6

-

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

transportu potencjalnego dawcy do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane pobranie,

lub do podmiotu lecz niczego, w którym ma być dokonane przeszczepienie oraz potencjalnego

dawcy albo dawcy z tych podmiotów;

2)

pobytu potencjalnego dawcy w podmiocie leczniczym związane z pobraniem;

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

transportu z podmiotu leczniczego pobranych komórek lub tkanek do banku tkanek i komórek;

”

,

-

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

transportu pobranych komórek lub tkanek do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane

przeszczepienie;

”

,

e)

w ust. 7

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

transportu żywego potencjalnego dawcy do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane

pobranie lub do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane przeszczepienie oraz

żywego potencjalnego dawcy albo żywego dawcy z tych podmiotów;

”

,

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

transportu pobranego narządu do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane przeszczepienie;

”

,

f)

w ust. 8 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

transportu potencjalnego biorcy do podmiotu leczniczego, w którym ma być dokonane

przeszczepienie;

”

,

g)

ust. 9 i 10 otrzymują brzmienie

„

9.

Zwrotu kosztów określonych w ust. 3 pkt 6, 7 i 11 lit. a, dokonuje Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne

do Spraw Transplantacji „Poltransplant” albo Narodowy Fundusz Zdrowia na podstawie

przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Zwrotu kosztów dokonuje się na podstawie faktury wystawionej przez podmiot leczniczy,

który dokonał pobrania narządu.

10.

Zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 3 pkt 8 i 11 lit. b, dokonuje podmiot leczniczy,

któremu dostarczono w celu przeszczepienia narząd, na podstawie faktury wystawionej

przez podmiot leczniczy, który dokonał pobrania narządu.

”

,

h)

w ust. 12 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Zwrotu podmiotowi leczniczemu kosztów określonych w

”

;

3)

w art. 9 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Komisję, o której mowa w ust. 4, powołuje i wyznacza jej przewodniczącego kierownik

podmiotu leczniczego lub osoba przez niego upoważniona.

”

;

4)

w art. 15

a)

w ust. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

nazwę i adres podmiotu leczniczego, w którym dokonano pobrania;

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Dane, o których mowa w ust. 2, podmiot leczniczy, w którym dokonano pobrania, przekazuje

niezwłocznie do rejestru żywych dawców.

”

;

5)

w art. 16 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, podmioty lecznicze i fundacje, o których mowa w

art. 16a ust. 1, lub banki tkanek i komórek przekazują niezwłocznie do rejestru szpiku

i krwi pępowinowej.

”

;

6)

w art. 16a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Czynności polegające na pozyskiwaniu potencjalnych dawców allogenicznego szpiku i

komórek krwiotwórczych krwi obwodowej mogą wykonywać podmioty lecznicze albo fundacje,

zwane dalej „ośrodkami dawców szpiku”, po uzyskaniu pozwolenia ministra właściwego

do spraw zdrowia.

”

,

b)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Ośrodek dawców szpiku zawiera pisemną umowę na pobieranie od potencjalnych dawców

szpiku lub komórek krwiotwórczych krwi obwodowej z podmiotem leczniczym posiadającym

pozwolenie na wykonywanie tych czynności.

”

;

7)

w art. 16c

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W podmiotach leczniczych dokonujących przeszczepień narządów lub szpiku, komórek krwiotwórczych

krwi obwodowej i krwi pępowinowej mogą działać ośrodki kwalifikujące do przeszczepienia,

zwane dalej „ośrodkami kwalifikującymi”.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

rejestracja potencjalnych biorców zgłoszonych przez podmioty lecznicze inne niż podmioty

lecznicze, o których mowa w ust. 1, lub stacje dializ;

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W ośrodku kwalifikującym, kierownik podmiotu leczniczego, o którym mowa w ust. 1,

wyznacza zespół złożony z lekarzy odpowiedzialnych za kwalifikację potencjalnych biorców

do przeszczepienia, zwany dalej „zespołem”.

”

,

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Pracami zespołu kieruje wyznaczony przez kierownika podmiotu leczniczego, o którym

mowa w ust. 1, lekarz specjalista z dziedziny transplantologii klinicznej.

”

,

e)

w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

ocena potencjalnych biorców zakwalifikowanych wstępnie przez podmioty lecznicze inne

niż podmioty lecznicze, o których mowa w ust. 1, lub stacje dializ;

”

;

8)

w art. 18

a)

w ust. 2 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

firmę i adres podmiotu leczniczego, w którym dokonano przeszczepienia;

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Dane, o których mowa w ust. 2, przekazuje podmiot leczniczy, który sprawuje aktualnie

opiekę nad biorcą przeszczepu.

”

;

9)

w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dane osobowe dotyczące potencjalnego dawcy, dawcy, potencjalnego biorcy i biorcy są

objęte tajemnicą i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o tajemnicy zawodowej

i służbowej oraz w przepisach dotyczących dokumentacji medycznej prowadzonej przez

podmioty lecznicze.

”

;

10)

w art. 22 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Odznakę i legitymację potwierdzającą posiadanie tytułu Dawca Przeszczepu wydaje podmiot

leczniczy, który pobrał szpik lub inne regenerujące się komórki lub tkanki.

”

;

11)

w art. 36 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Postępowanie dotyczące komórek, tkanek i narządów polegające na

1)

pobieraniu komórek, tkanek i narządów od żywych dawców - może być prowadzone wyłącznie

w podmiotach leczniczych;

2)

pobieraniu narządów w celu przeszczepienia ze zwłok ludzkich - może być prowadzone

wyłącznie w podmiotach leczniczych;

3)

pobieraniu komórek i tkanek ze zwłok ludzkich - może być prowadzone w podmiotach leczniczych,

zakładach medycyny sądowej, zakładach anatomii patologicznej uczelni medycznych i

uniwersytetów z wydziałem medycznym, instytutach badawczych, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, i zakładach pogrzebowych posiadających salę sekcyjną;

4)

przechowywaniu narządów - może być prowadzone wyłącznie w podmiotach leczniczych wykonujących

przeszczepienia;

5)

przeszczepianiu - może być prowadzone wyłącznie w podmiotach leczniczych.

”

;

12)

w art. 37a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wywozu szpiku, komórek krwiotwórczych krwi obwodowej i krwi pępowinowej z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i ich przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje

podmiot leczniczy wykonujący pobranie lub przeszczepienie szpiku, komórek krwiotwórczych

krwi obwodowej i krwi pępowinowej za zgodą dyrektora Centrum Organizacyjno-Koordynacyjnego

do Spraw Transplantacji „Poltransplant”.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Wywozu narządów ze zwłok ludzkich z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przywozu

tych narządów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje podmiot leczniczy,

wykonujący pobranie lub przeszczepienie narządów ze zwłok ludzkich, za zgodą dyrektora

Centrum Organizacyjno-Koordynacyjnego do Spraw Transplantacji „Poltransplant”.

”

;

13)

art. 37b otrzymuje brzmienie

„

Art. 37b.

1.

Bank tkanek i komórek, podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2

i 5, oraz medyczne laboratorium diagnostyczne, o którym mowa w art. 37 ust. 1, oznaczają

komórki, tkanki lub narządy w sposób umożliwiający identyfikację ich dawcy za pomocą

niepowtarzalnego oznakowania.

2.

Identyfikacja, o której mowa w ust. 1, zapewnia możliwość określenia danych dotyczących

pobrania komórek, tkanek lub narządów, ich przyjęcia do banku tkanek i komórek, podmiotu

leczniczego, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, lub medycznego laboratorium

diagnostycznego, o którym mowa w art. 37 ust. 1, oraz ich testowania, przetwarzania,

sterylizacji, przechowywania i dystrybucji.

”

;

14)

w art. 37c

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Bank tkanek i komórek, podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2

i 5, oraz medyczne laboratorium diagnostyczne, o którym mowa w art. 37 ust. 1, są

obowiązane

”

,

b)

w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

3.

Bank tkanek i komórek, podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2

i 5, oraz medyczne laboratorium diagnostyczne, o którym mowa w art. 37 ust. 1, są

obowiązane ponadto do zapewnienia monitorowania

”

;

15)

w art. 37d wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Bank tkanek i komórek, podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2

i 5, oraz medyczne laboratorium diagnostyczne, o którym mowa w art. 37 ust. 1, są

obowiązane

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zadaniem uczelni medycznej lub podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni działającej

w dziedzinie nauk medycznych albo weterynaryjnych może być także uczestniczenie w

sprawowaniu opieki medycznej albo weterynaryjnej w zakresie i formach określonych

w przepisach o działalności leczniczej i przepisach o zakładach leczniczych dla zwierząt.

”

;

2)

w art. 62 w ust. 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

podejmowanie uchwał w sprawach określonych w przepisach o działalności leczniczej;

”

;

3)

art. 87 otrzymuje brzmienie

„

Art. 87.

Status szpitali będących bazą dydaktyczną i naukowo-badawczą uczelni medycznych lub

innych uczelni prowadzących działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych

regulują przepisy o działalności leczniczej.

”

;

4)

w art. 90 uchyla się ust. 7;

5)

w art. 94 w ust. 3 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

uczelni medycznej lub innej uczelni publicznej będącej podmiotem, który utworzył lub

prowadzi podmiot leczniczy prowadzący szpital, w części dotyczącej jednostek organizacyjnych

tej uczelni prowadzących działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych,

dotacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 7-11, są udzielane z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zdrowia.

”

;

6)

w art. 112 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Nauczyciele akademiccy zatrudnieni w uczelni medycznej lub innej uczelni prowadzącej

działalność w dziedzinie nauk medycznych uczestniczą w sprawowaniu opieki zdrowotnej

poprzez wykonywanie zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń

zdrowotnych w jednostkach organizacyjnych niezbędnych do prowadzenia działalności

dydaktycznej i badawczej udostępnionych tym uczelniom na zasadach określonych w przepisach

o działalności leczniczej.

2.

W udzielaniu świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1, nauczyciele akademiccy

uczestniczą na podstawie odrębnej umowy zawartej z podmiotem prowadzącym działalność

leczniczą udostępniającym jednostkę, o której mowa w ust. 1.

”

;

7)

w art. 130 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Czas pracy nauczyciela akademickiego jest określony zakresem jego obowiązków dydaktycznych,

naukowych i organizacyjnych.

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1399, z 2007 r. Nr 133, poz. 921, z 2009 r. Nr 62, poz. 504 oraz z 2011 r. Nr 73, poz. 390) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

zakład lecznictwa uzdrowiskowego - podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą

w rodzaju ambulatoryjne lub stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, działający na obszarze uzdrowiska, utworzony

w celu udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego, w ramach

kierunków leczniczych i przeciwwskazań ustalonych dla danego uzdrowiska, w szczególności

wykorzystujący warunki naturalne uzdrowiska przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

”

;

2)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego mają zastosowanie

przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654), ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 i Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 96, poz. 620), ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 418 i Nr 76, poz. 641) oraz ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 419 i Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679).

”

;

3)

w art. 26 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

współdziałanie z organami jednostek samorządu terytorialnego i podmiotami wykonującymi

działalność leczniczą, ze szczególnym uwzględnieniem spraw dotyczących pacjentów;

”

;

4)

w art. 27 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Kierownik zakładu lecznictwa uzdrowiskowego zgłasza zakład lub urządzenia lecznictwa

uzdrowiskowego do ewidencji, o której mowa w ust. 1, po uzyskaniu wpisu tego zakładu

do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

”

;

5)

w art. 29 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zakres współpracy pomiędzy naczelnymi lekarzami uzdrowiska i podmiotami tworzącymi

w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

”

.

W ustawie z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. Nr 158, poz. 1121, z późn. zm. w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w ust. 1, nie zachodzi w odniesieniu do

osób prawnych podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji

społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, z późn. zm., wpisanych do rejestru przedsiębiorców z tytułu wykonywania działalności gospodarczej,

jednostek zaliczanych, na podstawie odrębnych przepisów, do sektora finansów publicznych,

a także osób fizycznych prowadzących gospodarstwo domowe zatrudniających osoby wykonujące

pracę zarobkową w tym gospodarstwie.

”

.

W ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

dysponent jednostki - podmiot leczniczy w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

w którego skład wchodzi jednostka systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1;

”

,

b)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

szpitalny oddział ratunkowy - komórkę organizacyjną szpitala w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, stanowiącą jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust.

1 pkt 1, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, spełniającą wymagania określone w ustawie;

”

,

c)

pkt 11 otrzymuje brzmienie

„

11)

centrum urazowe - wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział ratunkowy, w której to

części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą organizacyjnie oraz zakresem

zadań, w sposób pozwalający na szybkie diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego,

spełniającą wymagania określone w ustawie;

”

;

2)

w art. 20 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

może przeprowadzać kontrolę dysponentów jednostek na zasadach określonych w przepisach

o działalności leczniczej.

”

;

3)

w art. 27 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Dysponent jednostki ma obowiązek prowadzić dokumentację medycznych czynności ratunkowych

zgodnie z przepisami o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

”

;

4)

w art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, stosuje się odpowiednio

przepisy o działalności leczniczej dotyczące nadzoru i kontroli.

”

.