Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe

Ustawa niniejsza reguluje właściwość prawa dla stosunków z zakresu prawa prywatnego

związanych z więcej niż jednym państwem.

1.

Jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego, obywatel polski podlega prawu

polskiemu, chociażby prawo innego państwa uznawało go za obywatela tego państwa.

2.

Cudzoziemiec mający obywatelstwo dwóch lub więcej państw podlega, jako prawu ojczystemu,

prawu tego z nich, z którym jest najściślej związany.

3.

Jeżeli ustawa uzależnia właściwość prawa od tego, czy określone osoby są obywatelami

tego samego państwa, do przyjęcia, iż wymaganie to jest spełnione, wystarczy, że prawo

tego państwa osoby te uznaje za swoich obywateli.

1.

Jeżeli ustawa przewiduje właściwość prawa ojczystego, a obywatelstwa danej osoby ustalić

nie można, osoba ta nie ma obywatelstwa żadnego państwa albo nie można ustalić treści

prawa ojczystego, stosuje się prawo państwa, w którym znajduje się jej miejsce zamieszkania;

w razie braku miejsca zamieszkania stosuje się prawo państwa, w którym znajduje się

miejsce jej zwykłego pobytu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która uzyskała ochronę w innym państwie

niż państwo ojczyste w związku z faktem, że jej więzy z państwem ojczystym uległy

trwałemu zerwaniu z powodu naruszania w tym państwie podstawowych praw człowieka.

1.

W przypadkach przewidzianych w ustawie można dokonać wyboru prawa właściwego.

2.

Wybór prawa powinien być wyraźny lub w sposób jednoznaczny wynikać z okoliczności

sprawy, chyba że przepis dopuszczający wybór prawa stanowi inaczej.

3.

Wybór prawa dokonany po powstaniu stosunku prawnego nie narusza praw osób trzecich.

4.

Jeżeli przy dokonaniu czynności prawnej, a przed wyborem prawa zostały dopełnione

wymagania w zakresie formy przewidziane przez prawo właściwe dla formy tej czynności,

jej ważność nie może być podważana na podstawie prawa, któremu ta czynność podlega

w wyniku wyboru prawa.

5.

Przy ustalaniu, czy dokonano wyboru prawa oraz do oceny ważności wyboru prawa stosuje

się przepisy art. 11, art. 17, art. 24 i art. 25.

6.

Przepisy ust. 2-5 stosuje się do zmiany i uchylenia wyboru prawa.

1.

Jeżeli prawo obce, wskazane jako właściwe przez ustawę niniejszą, każe stosować do

danego stosunku prawnego prawo polskie, stosuje się prawo polskie.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wskazanie prawa właściwego

1)

nastąpiło w drodze wyboru prawa;

2)

dotyczy formy czynności prawnej;

3)

dotyczy zobowiązań umownych, pozaumownych lub z jednostronnych czynności prawnych,

dla których prawo właściwe określa niniejsza ustawa.

1.

Prawo właściwe stosowane na podstawie przepisów ustawy niniejszej obejmuje także przepisy

prawa publicznego, które według tego prawa znajdują zastosowanie do danego stosunku

prawnego.

2.

Jeżeli prawo właściwe dla ocenianego stosunku prawnego zawiera przepisy przewidujące

domniemania prawne lub inne reguły określające ciężar dowodu, odnoszące się do tego

stosunku, stosuje się te przepisy.

Prawa obcego nie stosuje się, jeżeli jego stosowanie miałoby skutki sprzeczne z podstawowymi

zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wskazanie prawa obcego nie wyłącza zastosowania tych przepisów prawa polskiego, z

których treści lub celów w sposób niewątpliwy wynika, że regulują one podlegający

ocenie stosunek prawny bez względu na to, jakiemu prawu on podlega.

2.

Przy stosowaniu prawa właściwego można uwzględnić przepisy bezwzględnie wiążące innego

państwa, z którymi oceniany stosunek prawny jest ściśle związany, jeżeli przepisy

te, według prawa tego państwa, stosuje się bez względu na to, jakiemu prawu ten stosunek

podlega. Podczas rozstrzygania o uwzględnieniu tych przepisów należy mieć na uwadze

ich naturę i cel oraz skutki, które wynikną z ich uwzględnienia oraz te, które wyniknęłyby

w razie ich pominięcia.

Jeżeli w państwie, którego prawo jest właściwe, obowiązują różne systemy prawne, prawo

tego państwa wskazuje, który z tych systemów należy stosować. W razie braku takiego

wskazania, stosuje się ten z tych systemów, który związany jest najściślej z danym

stosunkiem prawnym.

1.

Jeżeli nie można ustalić okoliczności, od których zależy właściwość prawa, stosuje

się prawo najściślej związane z danym stosunkiem prawnym.

2.

Jeżeli nie można stwierdzić w rozsądnym terminie treści właściwego prawa obcego, stosuje

się prawo polskie.

1.

Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych osoby fizycznej podlegają jej prawu

ojczystemu.

2.

Jeżeli osoba fizyczna dokonuje czynności prawnej w zakresie prowadzonego przez siebie

przedsiębiorstwa, wystarczy, że ma ona zdolność do dokonania tej czynności według

prawa państwa, w którym przedsiębiorstwo jest prowadzone.

3.

Przepis ust. 1 nie wyłącza zastosowania prawa, któremu czynność prawna podlega, jeżeli

z tego prawa wynikają szczególne wymagania w zakresie zdolności w odniesieniu do tej

czynności prawnej.

Uprawnień unormowanych w niniejszej ustawie nie można wyłączyć ani ograniczyć w drodze

umowy zawartej przed zawiadomieniem sprzedawcy o niezgodności towaru konsumpcyjnego

z umową. W szczególności nie można tego dokonać przez oświadczenie kupującego, że

wie o wszelkich niezgodnościach towaru z umową.

1.

Jeżeli umowę zawarły osoby znajdujące się w tym samym państwie, osoba fizyczna, która

ma zdolność do jej zawarcia według prawa tego państwa, może się powołać na swoją niezdolność

wynikającą z prawa wskazanego w przepisie art. 11 ust. 1 tylko wtedy, gdy w chwili

zawarcia umowy druga strona o niezdolności wiedziała lub nie wiedziała z powodu niedbalstwa.

2.

Osoba fizyczna dokonująca jednostronnej czynności prawnej, mająca zdolność do jej

dokonania według prawa miejsca dokonania czynności, może powołać się na niezdolność

wynikającą z prawa wskazanego w przepisie art. 11 ust. 1 tylko wtedy, gdy nie przyniesie

to uszczerbku osobom, które postępując z należytą starannością działały w przeświadczeniu,

że osoba dokonująca czynności prawnej zdolność taką miała.

3.

Jeżeli osoba fizyczna działa za pośrednictwem przedstawiciela, przy ustalaniu przesłanek

stosowania przepisów ust. 1 i 2 rozstrzygają okoliczności występujące po stronie przedstawiciela.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do czynności prawnych z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa spadkowego ani do rozporządzeń dotyczących nieruchomości położonych w innym państwie niż państwo,

w którym czynność prawna została dokonana.

1.

Ubezwłasnowolnienie podlega prawu ojczystemu osoby fizycznej, której ono dotyczy.

2.

Jeżeli o ubezwłasnowolnieniu cudzoziemca orzeka sąd polski, stosuje się prawo polskie.

1.

Do uznania za zmarłą albo stwierdzenia zgonu osoby fizycznej stosuje się jej prawo

ojczyste.

2.

Jeżeli o uznaniu za zmarłego albo o stwierdzeniu zgonu cudzoziemca orzeka sąd polski,

stosuje się prawo polskie.

1.

Imię i nazwisko osoby fizycznej podlegają jej prawu ojczystemu.

2.

Do nabycia albo zmiany imienia lub nazwiska stosuje się prawo właściwe do oceny skutków

zdarzenia, które prowadzi do nabycia albo zmiany imienia lub nazwiska. Jednakże wybór

nazwiska przy zawarciu lub rozwiązaniu małżeństwa podlega prawu ojczystemu każdego

z małżonków.

1.

Dobra osobiste osoby fizycznej podlegają jej prawu ojczystemu.

2.

Osoba fizyczna, której dobro osobiste jest zagrożone naruszeniem lub zostało naruszone

może żądać ochrony na podstawie prawa państwa, na którego terytorium nastąpiło zdarzenie

powodujące to zagrożenie naruszenia lub naruszenie, albo prawa państwa, na którego

terytorium wystąpiły skutki tego naruszenia.

3.

Jeżeli do naruszenia dobra osobistego osoby fizycznej doszło w środkach społecznego

przekazu, o prawie do odpowiedzi, sprostowania lub innego podobnego środka ochronnego

rozstrzyga prawo państwa, w którym ma siedzibę albo miejsce zwykłego pobytu nadawca

lub wydawca.

1.

Osoba prawna podlega prawu państwa, w którym ma siedzibę.

2.

Jeżeli jednak prawo wskazane w przepisie ust. 1 przewiduje właściwość prawa państwa,

na podstawie którego osoba prawna została utworzona, stosuje się prawo tego państwa.

3.

Prawu wskazanemu w przepisach ust. 1 i 2 podlegają w szczególności

1)

powstanie, łączenie, podział, przekształcenie lub ustanie osoby prawnej;

2)

charakter prawny osoby prawnej;

3)

nazwa oraz firma osoby prawnej;

4)

zdolność osoby prawnej;

5)

kompetencje i zasady działania oraz powoływanie i odwoływanie członków organów;

6)

reprezentacja;

7)

nabycie i utrata statusu wspólnika lub członkostwa oraz prawa i obowiązki z nimi związane;

8)

odpowiedzialność wspólników lub członków za zobowiązania osoby prawnej;

9)

skutki naruszenia przez osobę reprezentującą osobę prawną ustawy, aktu założycielskiego

lub statutu.

Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć praw konsumenta określonych w art.

1-16e.

Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać uprawnień konsumenta przewidzianych

w ustawie. W takich przypadkach stosuje się przepisy ustawy.

1.

Jeżeli osoba prawna dokonuje czynności prawnej w zakresie prowadzonego przez siebie

przedsiębiorstwa, wystarczy, że ma zdolność do dokonania tej czynności według prawa

państwa, w którym przedsiębiorstwo jest prowadzone.

2.

Osoba prawna może się powołać wobec drugiej strony na ograniczenia dotyczące jej zdolności

lub reprezentacji wynikające z prawa wskazanego w przepisach art. 17 ust. 1 i 2, jeżeli

ograniczeń takich nie przewiduje prawo państwa, w którym czynność prawna została dokonana

tylko wtedy, gdy druga strona o nich wiedziała lub nie wiedziała z powodu niedbalstwa.

Przepisu tego nie stosuje się do rozporządzeń dotyczących nieruchomości położonych

w innym państwie niż państwo, w którym czynność prawna została dokonana.

1.

Z chwilą przeniesienia siedziby do innego państwa, osoba prawna podlega prawu tego

państwa. Osobowość prawna uzyskana w państwie dotychczasowej siedziby jest zachowana,

jeżeli przewiduje to prawo każdego z zainteresowanych państw. Przeniesienie siedziby

w obrębie Europejskiego Obszaru Gospodarczego nie prowadzi do utraty osobowości prawnej.

2.

Połączenie osób prawnych mających siedziby w różnych państwach wymaga dopełnienia

wymagań określonych w prawie tych państw.

Do ochrony dóbr osobistych osób prawnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 16.

Przepisy art. 17-20 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych niemających

osobowości prawnej.

Przedstawicielstwo ustawowe podlega prawu właściwemu dla stosunku prawnego, z którego

wynika umocowanie do reprezentowania.

1.

Pełnomocnictwo podlega prawu wybranemu przez mocodawcę. Jednakże wobec osoby trzeciej,

z którą pełnomocnik dokonał czynności prawnej, można się powołać na prawo wybrane

tylko wtedy, gdy osoba ta o wyborze wiedziała albo mogła się z łatwością o nim dowiedzieć.

Mocodawca może się powołać wobec pełnomocnika na prawo wybrane tylko wtedy, gdy ten

o wyborze prawa wiedział lub mógł się z łatwością o nim dowiedzieć.

2.

W razie braku wyboru prawa pełnomocnictwo podlega kolejno

1)

prawu państwa siedziby pełnomocnika, w której on stale działa, albo

2)

prawu państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo należące do mocodawcy, jeżeli

tu stale działa pełnomocnik, albo

3)

prawu państwa, w którym pełnomocnik rzeczywiście działał, reprezentując mocodawcę,

lub w którym wedle woli mocodawcy powinien działać.

1.

Przy ustalaniu, czy dokonano czynności prawnej, stosuje się prawo dla niej właściwe.

2.

Strona, która twierdzi, że nie złożyła oświadczenia woli, może się powołać na prawo

państwa, w którym ma miejsce zwykłego pobytu, jeżeli z okoliczności wynika, że ocena

skutków jej zachowania według prawa wskazanego w przepisie ust. 1 nie byłaby zasadna.

1.

Forma czynności prawnej podlega prawu właściwemu dla tej czynności. Wystarczy jednak

zachowanie formy przewidzianej przez prawo państwa, w którym czynność zostaje dokonana.

Jeżeli umowę zawierają osoby znajdujące się w chwili złożenia oświadczeń woli w różnych

państwach, wystarczy wówczas zachowanie formy przewidzianej dla tej czynności przez

prawo jednego z tych państw.

2.

Przepisu ust. 1 zdanie drugie i trzecie nie stosuje się do rozporządzeń dotyczących

nieruchomości oraz do czynności prawnych, których przedmiotem jest powstanie, łączenie,

podział, przekształcenie lub ustanie osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej.

3.

Jeżeli czynności prawnej dokonał przedstawiciel, w razie stosowania przepisu ust.

1 zdanie drugie i trzecie, bierze się pod uwagę okoliczności dotyczące przedstawiciela.

Przedawnienie roszczenia podlega prawu właściwemu dla tego roszczenia.

Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio do innych instytucji związanych z upływem

czasu.

1.

Prawo właściwe dla zobowiązania umownego określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca

2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)

(Dz. Urz. UE L 177 z 04.07.2008 r., str. 6).

2.

Do zobowiązań umownych, które na podstawie przepisu art. 1 ust. 2 lit. j rozporządzenia,

o którym mowa w ust. 1, zostały wyłączone z zakresu jego zastosowania, stosuje się

przepisy tego rozporządzenia odpowiednie dla danego zobowiązania.

1.

Jeżeli prawo polskie przewiduje obowiązek ubezpieczenia, umowa takiego ubezpieczenia

podlega prawu polskiemu.

2.

Jeżeli prawo państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które przewiduje

obowiązek ubezpieczenia, każe dla umowy takiego ubezpieczenia stosować jako właściwe

własne prawo, stosuje się to prawo.

1.

Poza przypadkami uregulowanymi w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 28, wybór prawa

państwa, niebędącego państwem członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego, dla

umowy, która wykazuje ścisły związek z obszarem co najmniej jednego państwa członkowskiego,

nie może prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony przyznanej mu przepisami prawa

polskiego wdrażającymi następujące dyrektywy

1)

dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków

w umowach konsumenckich

(Dz. Urz. WE L 95 z 21.04.1993, str. 29; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 288);

2)

dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie

ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość

(Dz. Urz. WE L 144 z 04.06.1997, str. 19; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 3, str. 319);

3)

dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie

niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji

(Dz. Urz. WE L 171 z 07.07.1999, str. 12; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 4, str. 223);

4)

dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą

sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą dyrektywę Rady

90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE

(Dz. Urz. UE L 271 z 09.10.2002, str. 16; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 321);

5)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w

sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG

(Dz. Urz. UE L 133 z 22.05.2008, str. 66, z późn. zm.).

2.

Jeżeli prawem właściwym dla umowy, objętej zakresem zastosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w

sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów

o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany

(Dz. Urz. UE L 33 z 03.02.2009, str. 10), jest prawo państwa niebędącego państwem członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego,

to konsument nie może być pozbawiony ochrony przyznanej mu przez przepisy prawa polskiego

wdrażające tę dyrektywę

1)

jeżeli którakolwiek z nieruchomości jest położona na terytorium jednego z państw członkowskich,

lub

2)

w przypadku umowy niezwiązanej bezpośrednio z nieruchomością, jeśli przedsiębiorca

wykonuje swoją działalność gospodarczą lub zawodową w jednym z państw członkowskich

lub w jakikolwiek sposób kieruje taką działalność do jednego z państw członkowskich,

a umowa wchodzi w zakres tej działalności.

Zobowiązanie wynikające z papieru wartościowego innego niż weksel i czek podlega prawu

państwa, w którym papier wartościowy został wystawiony lub wyemitowany.

1.

Zobowiązanie z jednostronnej czynności prawnej podlega prawu wybranemu przez osobę

dokonującą tej czynności. Od chwili gdy obie strony takiego zobowiązania są zindywidualizowane,

wybór prawa, jego zmiana lub uchylenie wymagają porozumienia obu stron tego stosunku.

2.

W razie braku wyboru prawa zobowiązanie z jednostronnej czynności prawnej podlega

prawu państwa, w którym osoba dokonująca czynności prawnej ma miejsce zwykłego pobytu

albo siedzibę. Jeżeli z okoliczności wynika, że zobowiązanie pozostaje w ściślejszym

związku z prawem innego państwa, stosuje się prawo tego państwa.

Prawo właściwe dla zobowiązania ze zdarzenia niebędącego czynnością prawną określa

rozporządzenie (WE) nr 864/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca

2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”)

(Dz. Urz. UE L 199 z 31.07.2007, str. 40).

Prawo właściwe dla pozaumownej odpowiedzialności cywilnej wynikającej z wypadków drogowych

określa Konwencja o prawie właściwym dla wypadków drogowych, sporządzona w Hadze dnia 4 maja

1971 r.

(Dz. U. z 2003 r. Nr 63, poz. 585).

Odpowiedzialność cywilna za działania i zaniechania organów wykonujących w danym państwie

władzę publiczną podlega prawu tego państwa.

Prawo państwa, któremu podlega przelewana wierzytelność rozstrzyga o skutkach przelewu

wobec osób trzecich.

Do przejęcia długu stosuje się prawo państwa, któremu podlega przejmowany dług.

Wpływ zmiany wartości waluty na wysokość zobowiązania ocenia się według prawa właściwego

dla tego zobowiązania.

1.

Umowa o arbitraż podlega prawu wybranemu dla niej przez strony.

2.

W razie braku wyboru prawa, umowa o arbitraż podlega prawu państwa, w którym znajduje

się uzgodnione przez strony miejsce arbitrażu. Jeżeli nie dokonano takiego uzgodnienia

umowa o arbitraż podlega prawu właściwemu dla stosunku prawnego, którego spór dotyczy;

wystarczy jednak, że umowa jest skuteczna według prawa państwa, w którym postępowanie

się toczy lub sąd arbitrażowy wydał orzeczenie.

Forma umowy o arbitraż podlega prawu państwa miejsca arbitrażu. Wystarczy jednak zachowanie

formy przewidzianej przez prawo państwa, któremu umowa o arbitraż podlega.

1.

Własność i inne prawa rzeczowe podlegają prawu państwa, w którym znajduje się ich

przedmiot.

2.

Nabycie i utrata własności, jak również nabycie i utrata oraz zmiana treści lub pierwszeństwa

innych praw rzeczowych, podlegają prawu państwa, w którym przedmiot tych praw znajdował się w chwili, gdy

nastąpiło zdarzenie pociągające za sobą wymienione skutki prawne.

Prawa rzeczowe na statku powietrznym i wodnym oraz na pojeździe szynowym podlegają prawu państwa,

w którym statek lub pojazd jest wpisany do rejestru, a w razie braku rejestru lub

wpisu do rejestru - prawu państwa macierzystego portu, stacji lub innego podobnego

miejsca.

Prawa rzeczowe na rzeczy w transporcie podlegają prawu państwa, z którego rzecz wysłano. Jeżeli

z okoliczności wynika, iż prawa te są związane ściślej z prawem innego państwa, stosuje

się prawo tego państwa.

Prawo wynikające z zapisu papieru wartościowego na rachunku prowadzonym w systemie

rozrachunku papierów wartościowych, podlega prawu państwa, w którym prowadzony jest

ten rachunek.

Przepisy art. 41-44 stosuje się odpowiednio do posiadania.

1.

Powstanie, treść i ustanie prawa własności intelektualnej podlegają prawu państwa,

w którym ma miejsce korzystanie z tego prawa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do rozporządzeń prawem własności intelektualnej oraz

do ustalenia pierwszeństwa tych praw.

3.

Do ochrony praw własności intelektualnej stosuje się prawo państwa, na podstawie którego

dochodzi się ochrony.

Uprawnienia pracownika wobec pracodawcy z tytułu praw własności intelektualnej związanych

z jego działalnością w ramach stosunku pracy podlegają prawu właściwemu dla tego stosunku.

O możności zawarcia małżeństwa rozstrzyga w stosunku do każdej ze stron jej prawo

ojczyste z chwili zawarcia małżeństwa.

1.

Forma zawarcia małżeństwa podlega prawu państwa, w którym jest ono zawierane.

2.

Jeżeli małżeństwo zawierane jest poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wystarczy

zachowanie formy wymaganej przez prawo ojczyste obojga małżonków albo przez wspólne

prawo miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu małżonków z chwili zawarcia małżeństwa.

O skutkach braku możności oraz niezachowania formy zawarcia małżeństwa rozstrzyga

odpowiednio prawo, o którym mowa w przepisach art. 48 i art. 49.

1.

Stosunki osobiste i majątkowe między małżonkami podlegają każdoczesnemu wspólnemu

prawu ojczystemu.

2.

W razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa, w którym oboje

małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym

samym państwie - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu.

Jeżeli małżonkowie nie mają miejsca zwykłego pobytu w tym samym państwie, stosuje

się prawo państwa, z którym małżonkowie w inny sposób są wspólnie najściślej związani.

1.

Małżonkowie mogą poddać swe stosunki majątkowe prawu ojczystemu jednego z nich albo

prawu państwa, w którym jedno z nich ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu. Wyboru prawa można dokonać także przed zawarciem małżeństwa.

2.

Majątkowa umowa małżeńska podlega prawu wybranemu przez strony zgodnie z przepisem

ust. 1. W razie braku wyboru prawa, do majątkowej umowy małżeńskiej stosuje się prawo

właściwe dla stosunków osobistych i majątkowych między małżonkami z chwili zawarcia

umowy.

3.

Dokonując wyboru prawa dla stosunków majątkowych małżeńskich lub majątkowej umowy

małżeńskiej wystarczy zachować formę przewidzianą dla majątkowych umów małżeńskich

przez prawo wybrane lub prawo państwa, w którym do wyboru prawa doszło.

1.

Jeżeli małżonek i osoba trzecia będąca wierzycielem mają w chwili powstania zobowiązania

miejsce zwykłego pobytu w tym samym państwie, prawo tego państwa stosuje się do oceny

skuteczności małżeńskiego ustroju majątkowego wobec osób trzecich, chyba że osoba

trzecia w chwili powstania zobowiązania znała charakter i treść tego ustroju lub przy

dołożeniu należytej staranności mogła je poznać albo zostały dopełnione wymagania

dotyczące jawności i wpisów przewidziane w prawie właściwym dla małżeńskiego ustroju

majątkowego lub - w odniesieniu do praw rzeczowych na nieruchomościach - w prawie państwa, na którego terytorium nieruchomość się znajduje.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności małżonka za zobowiązania

zaciągnięte przez drugiego małżonka w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych

potrzeb rodziny.

1.

Rozwiązanie małżeństwa podlega wspólnemu prawu ojczystemu małżonków z chwili żądania

rozwiązania małżeństwa.

2.

W razie braku wspólnego prawa ojczystego małżonków właściwe jest prawo państwa, w

którym oboje małżonkowie mają w chwili żądania rozwiązania małżeństwa miejsce zamieszkania,

a jeżeli małżonkowie nie mają w chwili żądania rozwiązania małżeństwa wspólnego miejsca

zamieszkania - prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mieli ostatnio miejsce wspólnego

zwykłego pobytu, jeżeli jedno z nich ma w nim nadal miejsce zwykłego pobytu.

3.

W razie braku okoliczności rozstrzygających o właściwości prawa na podstawie przepisów

ust. 1 i 2, do rozwiązania małżeństwa stosuje się prawo polskie.

4.

Postanowienia ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do separacji.

1.

Ustalenie i zaprzeczenie pochodzenia dziecka podlegają prawu ojczystemu dziecka z

chwili jego urodzenia.

2.

Jeżeli prawo ojczyste dziecka z chwili jego urodzenia nie przewiduje sądowego ustalenia

ojcostwa, do sądowego ustalenia ojcostwa stosuje się prawo ojczyste dziecka z chwili

ustalenia pochodzenia dziecka.

3.

Uznanie dziecka podlega prawu ojczystemu dziecka z chwili jego uznania. W razie gdy

prawo to nie przewiduje uznania dziecka, stosuje się prawo ojczyste dziecka z chwili

jego urodzenia, jeżeli to prawo uznanie przewiduje.

4.

Uznanie dziecka poczętego lecz nienarodzonego podlega prawu ojczystemu matki z chwili

uznania.

1.

Prawo właściwe dla spraw z zakresu władzy rodzicielskiej i kontaktów z dzieckiem określa

Konwencja o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie

odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci, sporządzona w Hadze

w dniu 19 października 1996 r.

(Dz. Urz. UE L 151 z 11.06.2008, str. 39; Dz. U. z 2010 r. Nr 172, poz. 1158).

2.

W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka na pobyt w państwie niebędącym stroną konwencji,

o której mowa w ust. 1, prawo tego państwa określa od chwili tej zmiany warunki stosowania

środków podjętych w państwie dawnego zwykłego pobytu dziecka.

1.

Przysposobienie podlega prawu ojczystemu przysposabiającego.

2.

Przysposobienie wspólne przez małżonków podlega ich wspólnemu prawu ojczystemu. W

razie braku wspólnego prawa ojczystego stosuje się prawo państwa, w którym oboje małżonkowie

mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie

- prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu. Jeżeli małżonkowie

nie mają miejsca zwykłego pobytu w tym samym państwie, stosuje się prawo państwa,

z którym małżonkowie w inny sposób są wspólnie najściślej związani.

Przysposobienie nie może nastąpić bez zachowania przepisów prawa ojczystego osoby,

która ma być przysposobiona, dotyczących zgody tej osoby, zgody jej przedstawiciela

ustawowego oraz zezwolenia właściwego organu państwowego, a także ograniczeń przysposobienia

z powodu zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania na miejsce zamieszkania w innym

państwie.

1.

Prawo właściwe dla opieki i kurateli nad dzieckiem określa Konwencja o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie

odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci, sporządzona w Hadze

w dniu 19 października 1996 r.

2.

W razie zmiany zwykłego pobytu dziecka na pobyt w państwie niebędącym stroną konwencji,

o której mowa w ust. 1, prawo tego państwa określa od chwili tej zmiany warunki stosowania

środków podjętych w państwie dawnego zwykłego pobytu dziecka.

1.

Ustanowienie opieki albo kurateli lub innych środków ochronnych dla osoby pełnoletniej

podlega prawu ojczystemu tej osoby.

2.

Jeżeli sąd polski orzeka o środkach, o których mowa w ust. 1, w stosunku do cudzoziemca

mającego miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej,

stosuje się prawo polskie.

3.

Wykonywanie środków, o których mowa w ust. 1, podlega prawu państwa, na którego terytorium

ma miejsce zwykłego pobytu osoba, której te środki dotyczą.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 1107 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm., stosuje się prawo polskie. To samo dotyczy wykonywania orzeczonych środków.

Do kurateli dla osoby prawnej stosuje się prawo państwa, któremu osoba ta podlega.

Dla kurateli do załatwienia poszczególnej sprawy stosuje się prawo państwa, któremu

sprawa ta podlega.

Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji,

prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań

alimentacyjnych

(Dz. Urz. UE L 7 z 10.01.2009, str. 1).

1.

Spadkodawca w testamencie lub w innym rozrządzeniu na wypadek śmierci może poddać

sprawę spadkową swojemu prawu ojczystemu, prawu miejsca swojego zamieszkania albo

prawu miejsca swojego zwykłego pobytu z chwili dokonania tej czynności lub z chwili

swojej śmierci.

2.

W razie braku wyboru prawa w sprawie spadkowej właściwe jest prawo ojczyste spadkodawcy

z chwili jego śmierci.

Z zastrzeżeniem art. 66 o ważności testamentu i innych rozrządzeń na wypadek śmierci

rozstrzyga prawo ojczyste spadkodawcy z chwili dokonania tych czynności.

1.

Prawo właściwe dla formy testamentu i jego odwołania określa Konwencja dotycząca kolizji praw w przedmiocie formy rozporządzeń testamentowych,

sporządzona w Hadze dnia 5 października 1961 r.

(Dz. U. z 1969 r. Nr 34, poz. 284).

2.

Prawo wskazane na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio do formy innych rozrządzeń

na wypadek śmierci.

W razie braku wskazania prawa właściwego w niniejszej ustawie, przepisach szczególnych,

obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikowanych umowach międzynarodowych

i prawie Unii Europejskiej, do stosunku objętego zakresem niniejszej ustawy należy

stosować prawo państwa, z którym stosunek ten jest najściślej związany.

Do stosunków prawnych objętych niniejszą ustawą nie stosuje się art. 3 ust. 1, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm..

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm. uchyla się art. 449

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. uchyla się art. 6.

W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych

(Dz. U. Nr 61, poz. 258, z późn. zm. uchyla się art. 2.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268, z późn. zm. w art. 11b ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialności określonej w art.

11a, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

”

.

W ustawie z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności

za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny

(Dz. U. Nr 22, poz. 271, z późn. zm. art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć praw konsumenta określonych w art.

1-16e.

”

.

W ustawie z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. Nr 100, poz. 1081, z późn. zm. art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać uprawnień konsumenta przewidzianych

w ustawie. W takich przypadkach stosuje się przepisy ustawy.

”

.

W ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2009 r. Nr 217, poz. 1689 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 355

a)

uchyla się § 1 i § 3;

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Do przywilejów na statku i na ładunku stosuje się prawo państwa, w którym dochodzone

jest przed sądem roszczenie o zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonej przywilejem.

”

;

2)

art. 356 otrzymuje brzmienie

„

Art. 356.

Jeżeli właściwość prawa zależy od miejsca zdarzenia, to za miejsce zdarzenia, które

nastąpiło na statku morskim znajdującym się poza terytorium państwa nadbrzeżnego,

uważa się państwo jego bandery.

”

;

3)

uchyla się art. 358 i art. 359.

W ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepisów prawa lotniczego nie stosuje się do lotnictwa państwowego, z wyjątkiem przepisów art. 1 ust. 6, art.

2, art. 3-9, art. 14, art. 33, art. 35 ust. 2, art. 43, art. 44, art. 60, art. 74,

art. 75, art. 76 ust. 2, art. 89, art. 92, art. 119-125, art. 128, art. 130, art.

133, art. 140, art. 149 i art. 150 ustawy, oraz z zastrzeżeniem ust. 5.

”

;

2)

uchyla się art. 10;

3)

w art. 11 uchyla się ust. 1;

4)

uchyla się art. 12 i art. 13;

5)

w art. 15 uchyla się ust. 2.

W ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz

o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. Nr 141, poz. 1176, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, z 2009 r. Nr 115, poz. 960 oraz z 2011 r. Nr 34, poz. 169) art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Uprawnień unormowanych w niniejszej ustawie nie można wyłączyć ani ograniczyć w drodze

umowy zawartej przed zawiadomieniem sprzedawcy o niezgodności towaru konsumpcyjnego

z umową. W szczególności nie można tego dokonać przez oświadczenie kupującego, że

wie o wszelkich niezgodnościach towaru z umową.

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 129 uchyla się ust. 3-5;

2)

uchyla się art. 130.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

(Dz. U. Nr 124, poz. 1152, z późn. zm. w art. 3 uchyla się ust. 2.

Traci moc ustawa z dnia 12 listopada 1965 r. - Prawo prywatne międzynarodowe

(Dz. U. Nr 46, poz. 290, z 1995 r. Nr 83, poz. 417 oraz z 1999 r. Nr 52, poz. 532), z wyjątkiem przepisów odnoszących się do zobowiązań alimentacyjnych, które w tym

zakresie pozostają w mocy do dnia 17 czerwca 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 63,

który wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2011 r.

Jeżeli właściwość prawa zależy od miejsca zdarzenia, to za miejsce zdarzenia, które

nastąpiło na statku morskim znajdującym się poza terytorium państwa nadbrzeżnego,

uważa się państwo jego bandery.