Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie ramowego programu kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców

§ 1. Ustala się ramowy program kursów nauki

języka polskiego dla cudzoziemców, stanowiący załącznik do rozporządzenia.

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.3)

Minister Edukacji Narodowej: K. Hall

1) Minister Edukacji Narodowej kieruje działem administracji rządowej — oświata i wychowanie, na podstawie § 1 ust. 2

rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra

Edukacji Narodowej (Dz. U. Nr 216, poz. 1591).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 202, poz. 1551, Nr 219, poz. 1706

i Nr 221, poz. 1738 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146, Nr 40, poz. 229, Nr 81, poz. 527, Nr 125, poz. 842 i Nr 217, poz. 1427.

3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie ramowego programu kursów nauki języka polskiego dla uchodźców (Dz. U. Nr 35, poz. 221), które utraciło moc z dniem

29 maja 2008 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 70, poz. 416).

Elektronicznie

podpisany przez

Jaroslaw Deminet

Data: 2011.03.22

16:03:54 +01'00'

— 3900 —

Poz. 306

306

w.

rcl

.go

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ1)

z dnia 18 lutego 2011 r.

w sprawie ramowego programu kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców

Na podstawie art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca

2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175,

poz. 1362, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje

Załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji

Narodowej z dnia 18 lutego 2011 r. (poz. 306)

RAMOWY PROGRAM KURSÓW NAUKI JĘZYKA POLSKIEGO DLA CUDZOZIEMCÓW

1. Inf or m a c je wstęp n e

Ramowy program kursów nauki języka polskiego

dla cudzoziemców jest podstawą opracowania programów kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców, dostosowanych do wieku, pochodzenia, potrzeb i możliwości uczestników kursów.

ww

Przy konstruowaniu programów kursów nauki

języka polskiego dla cudzoziemców należy uwzględniać różnice kulturowe między różnymi grupami cudzoziemców. Pozwoli to na nauczenie cudzoziemca

skutecznego komunikowania się z rodzimymi użytkownikami języka. Głównym założeniem ramowego

programu kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców jest kształcenie kompetencji językowych oraz

rozwijanie kompetencji komunikacyjnych, rozumianych jako zdolność do posługiwania się językiem

w sposób skuteczny i dostosowany do sytuacji społecznej, w jakiej proces komunikacji przebiega, pod

względem oczekiwań mówcy wobec innych partnerów rozmowy, celów, jakie stawia sobie mówca, oraz

społecznych i konwencjonalnych reguł użycia języka.

Kursy nauki języka polskiego dla cudzoziemców

powinny uwzględniać opanowanie odpowiedniego

poziomu wiedzy kulturowej i słownictwa, stanowiącej

element kompetencji komunikacyjnej cudzoziemca,

które odnoszą się do realiów kręgu cywilizacyjnego,

w którym używa się języka polskiego. Należy dążyć,

aby uczestnik kursu osiągnął znajomość reguł porozu-

miewania się oraz bogaty repertuar form porozumiewania się właściwych dla języka polskiego. W trakcie

kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców

uczestnik powinien zapoznać się ze specyfiką i warunkami życia w Polsce, strukturą społeczną, kulturą i panującymi zwyczajami. Istotne jest również, aby wyposażyć uczestnika kursu w niezbędną wiedzę kulturową

i słownictwo, pozwalające na zaaklimatyzowanie się

cudzoziemca w nowym otoczeniu, zintegrowanie ze

społecznością lokalną, podjęcie pracy lub kontynuowanie nauki.

Zaproponowany podział kursów nauki języka polskiego dla cudzoziemców na cztery części, odpowiadające poszczególnym poziomom biegłości językowej

(A1, A2, B1 lub B2), umożliwia dostosowanie układu

kursu do potrzeb osób uczących się — np. ich wieku,

poziomu posiadanej wiedzy i umiejętności, możliwości

poznawczych czy długości pobytu w Polsce.

2. Ce le k szt a łce nia

Za podstawowe cele kształcenia należy uznać

1) komunikowanie się w języku polskim w podstawowych sytuacjach codziennych związanych z organizacją życia w Polsce, podróżowaniem, załatwianiem spraw urzędowych;

2) pisanie krótkich tekstów oficjalnych i nieoficjalnych;

wszystkim od specyfiki grupy, predyspozycji i potrzeb

uczestników kursów, preferencji i doświadczeń lektora. Wybierając sposoby osiągania celów, lektor powinien uwzględnić przede wszystkim możliwości i zainteresowania grupy, nie zapominając o zasadzie stopniowania trudności. Omawiając treści programowe,

należy jak najczęściej posługiwać się przykładami z życia codziennego. Dobieranie interesujących przykładów rozbudza naturalną ciekawość uczestników kursów i rozwija ich zainteresowania. Dobór metod nauczania związany jest także z aktualnie rozwijanymi

umiejętnościami i sprawnościami językowymi uczestnika kursu. W kształceniu umiejętności przewidzianych w ramowym programie należy wykorzystywać

zróżnicowane metody pracy oraz techniki nauczania,

takie jak indywidualna i zbiorowa praca z tekstem,

ćwiczenia komunikacyjne, przekaz intersemiotyczny,

demonstracje, dramę, gry dydaktyczne.

w.

rcl

.go

v.p

l

3) rozumienie najważniejszych treści i intencji zawartych w prostych tekstach pisanych i mówionych;

Poz. 306

4) opanowanie podstawowego zasobu słownictwa,

reguł gramatycznych, ortograficznych i interpunkcyjnych oraz wymowy i intonacji umożliwiających

komunikowanie się z rodzimymi i nierodzimymi

użytkownikami języka polskiego w oficjalnej i nieoficjalnej odmianie języka;

5) osiągnięcie przewidzianego na danym etapie

kształcenia poziomu kompetencji komunikacyjnej

oraz wiedzy o kulturze polskiej (zgodnie z ust. 5).

3. S pos oby os ią g an i a cel ó w

Ze względu na swój ramowy charakter, zróżnicowanie uczestników oraz typu prowadzonych zajęć, ramowy program kursów nauki języka polskiego dla

cudzoziemców zakłada swobodę w projektowaniu

procesu kształcenia. Zaproponowany zakres i układ

treści może być modyfikowany w zależności od sytuacji i potrzeb, a także używanych przez lektora podręczników i innych pomocy dydaktycznych. Językowe

i kulturowe treści ramowego programu zostały ujęte

w układzie tabelarycznym, co wprowadza określony

porządek ich realizacji. Dopuszczalna jest modyfikacja

porządku realizacji treści ramowego programu,

zwłaszcza w zakresie wiedzy kulturowej i słownictwa

(o którym mowa w ust. 7), tj. lektor może proponować

własne rozwiązania i realizować założone cele na podstawie materiału dobranego do potrzeb konkretnej

grupy uczestników kursu. Spiralny układ treści daje

możliwość powracania do najważniejszych, ze względu na założone cele kształcenia, zagadnień oraz rozszerzanie ich zakresu. Sprawdzenie, czy uczestnicy

kursu osiągnęli poziom wiedzy i umiejętności, przewidziany dla danego poziomu biegłości językowej, jest

możliwe poprzez odniesienie do zamieszczonych w ramowym programie przewidywanych osiągnięć (o których mowa w ust. 4).

Nabywanie przez uczestników kursów nauki języka

polskiego dla cudzoziemców określonych umiejętności

zależy w dużym stopniu od przyjętych strategii nauczania. Ramowy program przewiduje możliwość wyboru sposobów osiągania celów, w zależności przede

Należy pamiętać, że poszczególne treści najczęściej są realizowane równolegle i w integracji z treściami innych działów, o których mowa w ust. 5. Dlatego

za najskuteczniejsze można uznać metody aktywizujące uczestników kursów i pobudzające ich do myślenia

problemowego, a także te, które pozwalają zastosować zdobytą wiedzę w praktyce.

Istotnym założeniem ramowego programu kursów

nauki języka polskiego dla cudzoziemców jest funkcjonalne ujęcie zagadnień językowych i gramatycznych,

które prowadzi do rozpatrywania języka nie z perspektywy teoretycznej, ale „w użyciu” — w konkretnym

akcie komunikacyjnym wraz z jego elementami składowymi: nadawcą, odbiorcą, celem interakcji językowej, typem kanału komunikacyjnego oraz specyfiką

kontekstu pozajęzykowego. Takie podejście, zwłaszcza na pierwszych dwóch poziomach biegłości językowych A1 i A2, wzmacnia motywację uczestników kursów i kieruje ich uwagę na sukcesy związane ze skutecznym porozumiewaniem się w nowym otoczeniu.

Poniższy wykaz sposobów osiągania celów może

zostać uzupełniony przez lektorów przygotowujących

konkretne programy kursów nauki języka polskiego

dla cudzoziemców.

1. Rozumienie — słuchanie

ww

1) wyodrębnianie określonych głosek z tekstu mówionego i czytanego;

2) ukierunkowane słuchanie tekstów czytanych przez lektora;

3) słuchanie nagrań — teksty poetyckie, słuchowiska, piosenki, programy telewizyjne (np. wiadomości, programy typu talk-show, zawierające swobodne wypowiedzi uczestników), dialogi filmowe, nagrania;

4) odgrywanie prostych scenek;

5) uczestniczenie w małych formach teatralnych i ćwiczeniach dramowych

2. Rozumienie — czytanie

1) analiza i synteza wzrokowo-słuchowa wyrazów;

2) ćwiczenia w cichym i głośnym czytaniu;

3) prezentacja przeczytanych artykułów prasowych, ulubionych książek, wierszy itd.;

4) praca z tekstami pochodzącymi z różnych źródeł (prasa, literatura piękna, korespondencja prywatna i urzędowa, formularze, notatki, schematy, wykresy itp.);

5) odczytywanie tekstów przygotowanych przez rodzimych użytkowników języka oraz innych uczestników

kursu

3. Pisanie

w.

rcl

.go

v.p

l

1) ćwiczenia w kreśleniu znaków literopodobnych i liter polskiego alfabetu;

2) ćwiczenia w pisaniu z pamięci i ze słuchu (dyktanda);

3) rozsypanki literowe, sylabowe, wyrazowe i zdaniowe;

4) tworzenie słowniczka ortograficznego;

5) zbiorowe i samodzielne redagowanie prostych form użytkowych skierowane do różnych adresatów;

6) wierszyki, konkursy, zagadki ortograficzne

4. Mówienie — interakcja

1) ćwiczenia wyzwalające aktywność uczących się w posługiwaniu się materiałem językowym;

2) dialogi i dyskusje;

3) scenki komunikacyjne i dramowe;

4) ćwiczenia słownikowo-frazeologiczne (zwracanie uwagi na łączliwość wyrazów);

5) gromadzenie określonego słownictwa;

6) analiza aktów komunikacyjnych (np. nagrane fragmenty filmów lub zarejestrowane kamerą lub dyktafonem scenki rzeczywiste) pod względem intencji, reakcji i emocji rozmówców

5. Mówienie — produkcja

1) ćwiczenia wymowy polskich głosek;

2) swobodne wypowiedzi w oparciu o własne doświadczenia i przeżycia oraz przeczytane teksty;

3) przedstawianie wydarzeń za pomocą różnorodnych środków ekspresji, drama;

4) tworzenie małych form scenicznych;

5) analiza i interpretacja różnorodnych tekstów kultury, takich jak: przedstawienia teatralne, filmy fabularne,

utwory muzyczne i piosenki, słuchowiska i audycje radiowe, plakaty i reklamy (prasowe, radiowe i telewizyjne), dzieła sztuki dawnej i współczesnej;

6) próby tworzenia własnych tekstów literackich

4. Os ią gnię c ia

ww

Osiągnięcia na każdym poziomie biegłości językowej (A1, A2, B1, B2) dotyczą podstawowego poziomu

wiedzy i umiejętności w zakresie trzech podstawowych sprawności językowych, jakimi są rozumienie,

mówienie i pisanie. Zagadnienia gramatyczno-leksykalne obejmują treści, których opanowanie niezbędne

jest do porozumiewania się w języku polskim na poziomie podstawowym (A1, A2) oraz na poziomie samodzielności (B1, B2) i które stanowić mogą punkt

wyjścia w ewentualnej dalszej edukacji językowej

cudzoziemca. Kluczowym założeniem na początkowych

poziomach nauczania (A) jest funkcjonalność, czyli rezygnacja z teorii — szczegółowej wiedzy o języku — na

rzecz sprawności językowej w podstawowych sytuacjach komunikacyjnych. Kursy na poziomie samodzielności (B) mogą zakończyć się podejściem do egzaminu certyfikacyjnego z języka polskiego jako obcego na poziomie B1 (poziom podstawowy) lub B2 (poziom średni ogólny).

Oceny biegłości językowej może dokonać sam

cudzoziemiec na podstawie kryteriów odnoszących

się do osiągnięć przedstawionych w ust. 5. Informacje

na temat wymaganego na danym etapie poziomu

osiągnięć i wiedzy mogą być przydatne także dla pracodawców, szkół i placówek oświatowych oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

ww

ROZUMIENIE

Poziom samodzielności

Uczestnik kursu

— rozumie dłuższe wypowiedzi

i wykłady oraz nadąża za skomplikowanymi wywodami pod

warunkiem, że temat jest mu

w miarę znany;

— rozumie większość wiadomości

telewizyjnych,

programów

o sprawach bieżących oraz filmów w standardowej odmianie

języka;

— jest w stanie zrozumieć intencje

mówiącego w zależności od intonacji, tempa, kontekstu i treści

wypowiedzi.

Uczestnik kursu

— jest w stanie zrozumieć główne

myśli zawarte w jasnej, sformułowanej w standardowej odmianie języka wypowiedzi na znane

mu tematy, typowe dla domu,

szkoły, czasu wolnego itd.;

— rozumie główne wątki wielu

programów radiowych i telewizyjnych, traktujących o sprawach interesujących go prywatnie lub zawodowo — wtedy,

kiedy te informacje są podawane stosunkowo wolno i wyraźnie;

— rozumie prezentacje, ogłoszenia

i instrukcje w przewidzianym

zakresie tematycznym oraz wypowiedzi wyrażające obietnice,

zapewnienia, komplementy, sugestie, argumentacje, opinie

i porównania.

Uczestnik kursu

— rozumie wyrażenia i najczęściej

używane

słowa,

związane

z istotnymi sprawami, takimi jak

podstawowe informacje dotyczące własnej osoby i rodziny,

zakupów, miejsca i regionu zamieszkania, zatrudnienia;

— potrafi zrozumieć główny sens

zawarty w krótkich, prostych komunikatach i ogłoszeniach;

— rozumie proste dialogi i rozmowy z udziałem kilku osób oraz

typowe wypowiedzi wyrażające

propozycje, przeprosiny, obietnice.

Uczestnik kursu

— potrafi zrozumieć znane słowa

i bardzo podstawowe wyrażenia

dotyczące własnej osoby, rodziny oraz bezpośredniego otoczenia, gdy tempo wypowiedzi jest

wolne a wymowa wyraźna;

— rozumie proste instrukcje dotyczące podstawowych spraw, życzenia, gratulacje, powitania,

pożegnania,

podziękowania,

prośby i polecenia.

rowego oraz tych, których alfabet języka ojczystego nie jest oparty na alfabecie łacińskim.

spoza europejskiego kręgu kultu-

B2

(łącznie 5/10 godzin)

B1

(łącznie 5/10 godzin)

A2

(łącznie 5/10 godzin)

A1

(łącznie 10/101) godzin)

w.

rcl

.go

v.p

l

Poziom podstawowy

1) Minimalna liczba godzin przeznaczona na realizację danego działu. Liczba po ukośniku odnosi się do kursów adresowanych do cudzoziemców

Słuchanie

5. P o z i om y bi e g ło ś c i ję zyk o wej

A2

(łącznie 10/10 godzin)

B1

(łącznie 10/10 godzin)

B2

(łącznie 10/10 godzin)

Uczestnik kursu

— potrafi brać udział w rozmowie

pod warunkiem, że rozmówca

jest gotów powtarzać lub inaczej formułować swoje myśli

oraz mówić wolniej, jeżeli zachodzi taka potrzeba;

— formułuje proste pytania dotyczące najlepiej znanych tematów lub najpotrzebniejszych

spraw, potrafi odpowiadać na

tego typu pytania;

— umie poprosić o powtórzenie

komunikatu,

przeliterowanie

wyrazu, wyjaśnienie niezrozumianej kwestii.

A1

(łącznie 10/10 godzin)

B1

(łącznie 10/10 godzin)

Uczestnik kursu

— potrafi porozumiewać się na tyle płynnie i spontanicznie, aby

prowadzić swobodne rozmowy

z rodzimymi użytkownikami języka;

— bierze czynny udział w dyskusjach na znane mu tematy,

przedstawiając swoje zdanie

i broniąc swoich poglądów;

— potrafi wygłosić krótkie przemówienie, referat, podziękowanie

lub życzenia, posługując się oficjalną i nieoficjalną odmianą języka;

— stosuje odpowiednio do sytuacji właściwy styl wypowiedzi

i konwencje socjokulturowe,

zna popularne wyrażenia idiomatyczne.

B2

(łącznie 5/10 godzin)

Uczestnik kursu

Uczestnik kursu

— rozumie teksty składające się — czyta ze zrozumieniem artykuły

i reportaże dotyczące probległównie ze słów najczęściej wymów współczesnego świata,

stępujących, dotyczących życia

w których piszący prezentują

codziennego lub zawodowego;

określone stanowiska i poglą— rozumie opisy wydarzeń, uczuć

dy;

i pragnień zawarte w prywatnej

— rozumie współczesną prozę litekorespondencji;

racką.

— czyta teksty prasowe, turystyczne, informacyjne w przewidzianym zakresie tematycznym.

Uczestnik kursu

Uczestnik kursu

— bierze udział w zwykłej, typowej — radzi sobie w większości sytuacji, w których można się znaleźć

rozmowie wymagającej prostej

w czasie podróży po Polsce;

i bezpośredniej wymiany infor— potrafi bez uprzedniego przygomacji na znane tematy;

towania zadawać pytania, roz— potrafi radzić sobie w bardzo

poczynać i kończyć rozmowę

krótkich rozmowach towarzyoraz włączać się do rozmów na

skich, nawet jeśli nie jest w staznane mu tematy prywatne lub

nie sam podtrzymać rozmowy;

dotyczące życia codziennego

— bierze udział w prostej rozmo(np. rodziny, zainteresowań,

wie telefonicznej.

pracy, podróżowania, wydarzeń

bieżących).

A2

(łącznie 10/10 godzin)

Uczestnik kursu

Uczestnik kursu

— rozumie znane nazwy, słowa — czyta bardzo krótkie, proste

teksty;

i bardzo proste zdania, np. na

tablicach informacyjnych i pla- — potrafi znaleźć konkretne, przewidywalne informacje w prokatach lub w katalogach.

stych tekstach dotyczących życia codziennego, takich jak

ogłoszenia, reklamy, prospekty,

karty dań, rozkłady jazdy, instrukcje obsługi;

— rozumie krótkie, proste listy prywatne pisane ręcznie i drukowane;

— czyta ze zrozumieniem listy oficjalne i pisma urzędowe.

w.

rcl

.go

v.p

l

A1

(łącznie 5/10 godzin)

ww

MÓWIENIE

Czytanie

Interakcja

ww

Produkcja

A2

(łącznie 5/10 godzin)

B2

(łącznie 5/10 godzin)

Uczestnik kursu

— formułuje przejrzyste, rozbudowane wypowiedzi z właściwą

intonacją na różne tematy związane z dziedzinami, które go interesują;

— potrafi wyjaśnić swój punkt widzenia w danej kwestii oraz podać argumenty za i przeciw

względem możliwych rozwiązań;

— wypowiedzi cechuje średnio

szybkie tempo i właściwa intonacja oraz wymowa, a także stosowanie uproszczonych grup

spółgłoskowych w obrębie pojedynczych słów oraz na granicy

słów.

B1

(łącznie 5/10 godzin)

Uczestnik kursu

Uczestnik kursu

— potrafi używać prostych wyra- — posługuje się ciągiem wyrażeń

i zdań, aby w prosty sposób opiżeń i zdań, aby opisać miejsce,

sać swoją rodzinę, innych ludzi,

w którym mieszka, oraz znanych

warunki życia, wykształcenie,

mu ludzi;

obecną i poprzednią pracę;

— prawidłowo wymawia podstawowe głoski języka polskiego, — prawidłowo wymawia zestroje

akcentowe, łączy słowa jednoakcentuje wyrazy, stosuje odposylabowe w grupy (np. nie

wiednią intonację (oznajmującą,

wiem, nie mam, ze mną, od nas,

pytającą i rozkazującą) w wypojadę na wieś, wychodzę za mąż)

wiedziach.

albo przyłącza słowa jednosylabowe do słów akcentowanych

(np. kocham ją, widzę go);

— właściwie akcentuje wyrazy rodzime i obce typu gramatyka

oraz formy czasu przeszłego

i trybu przypuszczającego;

— właściwie wymawia głoskę y

w opozycji do i oraz e, samogłoski nosowe, głoski: sz, ż, rz,

cz, dż w opozycji do: ś, ź, ć, dź,

ń, głoskę r w opozycji do l oraz ł

w opozycji do l, a także grupy

spółgłoskowe.

Uczestnik kursu

— potrafi łączyć wyrażenia w prosty sposób, aby opisywać przeżycia i zdarzenia, a także marzenia, nadzieje i ambicje;

— potrafi krótko uzasadniać i objaśniać własne poglądy i plany;

— relacjonuje wydarzenia i opowiada przebieg akcji książek czy

filmów, opisując własne reakcje

i wrażenia;

— prawidłowo wymawia wszystkie głoski polskie oraz ich warianty w zależności od kontekstu;

— różnicuje wymowę potoczną,

mniej staranną od oficjalnej,

starannej, w wolnym tempie.

w.

rcl

.go

v.p

l

A1

(łącznie 10/10 godzin)

ww

Pisanie

PISANIE

A2

(łącznie 5/10 godzin)

B2

(łącznie 10/10 godzin)

Uczestnik kursu

— jest w stanie pisać zrozumiałe,

poprawne pod względem składniowym, ortograficznym i interpunkcyjnym

szczegółowe

teksty na dowolne tematy związane ze swoimi zainteresowaniami;

— zna zasady kompozycji tekstu;

— potrafi napisać rozprawkę lub

opracowanie, przekazując informacje lub rozważając argumenty za i przeciw;

— pisze listy, podkreślając znaczenie, jakie mają dla niego dane

wydarzenia i przeżycia;

— potrafi napisać ogłoszenie, skargę, reklamację, protest, odwołanie od decyzji.

B1

(łącznie 10/10 godzin)

Uczestnik kursu

Uczestnik kursu

— potrafi napisać krótki, prosty — pisze krótkie i proste notatki lub

wiadomości wynikające z dotekst na widokówce, np. z poraźnych potrzeb;

zdrowieniami z wakacji;

— potrafi wypełnić formularze — potrafi napisać życzenia, pozdrowienia, bardzo prosty list

z danymi osobowymi, takimi jak

prywatny, na przykład dziękując

nazwisko, adres, obywatelstwo

komuś za coś;

(np. w hotelu).

— pisze proste pisma oficjalne

i urzędowe, podanie, życiorys;

— stosuje podstawowe zasady ortografii i interpunkcji.

Uczestnik kursu

— potrafi pisać proste teksty na

znane mu tematy;

— posługuje się zwrotami językowymi typowymi dla oficjalnej

i nieoficjalnej odmiany języka

polskiego;

— pisze prywatne listy, opisując

swoje przeżycia i wrażenia;

— potrafi napisać proste opowiadanie, sprawozdanie, streszczenie (150—200 słów), zaproszenie, zawiadomienie i list motywacyjny;

— stosuje zasady ortografii i interpunkcji.

w.

rcl

.go

v.p

l

A1

(łącznie 5/10 godzin)

ww

A2

B1

Poziom samodzielności

B2

w.

rcl

.go

v.p

l

Poziom podstawowy

1) fleksja imienna

1) fleksja imienna

a) odmiana rzeczowników, przymiotników, zaimków

a) odmiana rzeczowników przez przypadki w liczbie pojedynczej i mnogiej,

i liczebników przez przypadki w liczbie pojedynb) mechanizm odmiany rzeczowników, alternacje samogłoskowe i spółgłoskowe zachodzące w teczej i mnogiej według wzorów deklinacji męskiej,

macie (np. pies, psa, dzień, dnia, chłopiec, chłopca, Bóg, do Boga, wybór, wyboru, wzór, wzoru,

żeńskiej, nijakiej i mieszanej,

miasto, w mieście, Kraków, w Krakowie, obiad, po obiedzie, mąż, męża, Tadeusz, Tadeusza, pieb) znajomość funkcji syntaktycznych przypadków

niądze, pieniędzy),

centralnych (mianownika, dopełniacza, biernika

c) odmiana zaimków przez przypadki w liczbie pojedynczej i mnogiej

i miejscownika) oraz peryferycznych (narzędnika,

— odmiana zaimków osobowych: ja, ty, on, ona, ono; my, wy, oni, one,

celownika, wołacza),

— odmiana zaimków wskazujących, w tym: ten, ta, to, ci, te,

c) odmiana rzeczowników o rozszerzanym temacie

— odmiana zaimków dzierżawczych: mój, moja, moje, twój, twoja, twoje, nasz, nasza, nasze,

typu imię (imi-eni-a, imi-on-a), kamień (kamiewasz, wasza, wasze, pana, pani, państwa,

ni-e) i zwierzę (zwierz-ęci-a, zwierz-ęt-a),

— odmiana zaimków pytających, w tym: kto, co; jaki, jaka, jakie; który, która, które; czyj, czyja,

d) odmiana polskich nazw własnych typu Kościuszczyje,

ko, Zimny, Nowakowa, Nowakówna (nazwiska)

— odmiana zaimków nieokreślonych: ktoś, coś, jakiś, któryś, czyjś; każdy,

i Białystok, Chyżne, Zakopane (nazwy miejsco— odmiana zaimków przeczących: nikt, nic, żaden,

wości),

d) odmiana przymiotników przez przypadki w liczbie pojedynczej i mnogiej

e) odmiana rzeczowników nieregularnych typu

— odmiana przymiotników zakończonych w rodzaju męskim na -y, w tym: dobry, mały, ciasny,

ksiądz, książę, chrzest; także tych, których formy

duży lub -i, w tym: tani, polski, lekki, długi,

zależą od znaczenia, w tym: ucho — uszy jako

— odmiana przymiotników zakończonych w rodzaju żeńskim na -a, w tym: dobra, mała, ciasna,

część ciała, ale ucha jako części naczyń i toreb,

duża, tania, polska, lekka, długa,

f) umiejętność stosowania niektórych form deklina— odmiana przymiotników zakończonych w rodzaju nijakim na -e, w tym: dobre, małe, ciasne,

cyjnych w zależności od typu tekstu i stylu wypoduże, tanie, polskie, lekkie, długie,

wiedzi, w tym form mianownika używanych za— formy mianownika liczby mnogiej rodzaju męskoosobowego, w tym: dobrzy, mali, duzi, polmiast wołacza w języku mówionym: Ania! Łuscy, inni,

kasz! Mama! i form wołacza używanych obowiąze) odmiana liczebników przez przypadki

kowo w języku pisanym i w kontaktach oficjal— odmiana liczebników głównych, w tym: jeden, jedna, jedno, dwa, dwaj, dwóch, dwie, trzy,

nych: Droga Aniu! Kochana Mamo! Panie profedziesięć, dwadzieścia pięć, sto, tysiąc,

sorze! Szanowny Panie Profesorze!;

— odmiana przymiotnikowa liczebników porządkowych, w tym: pierwszy, pierwsza, pierwsze,

pierwsi, drugi, druga, drugie, drudzy, dziesiąty, dziesiąta, dziesiąte,

f) przypadki

— mianownik liczby pojedynczej i mnogiej

— mianownik w funkcji podmiotu w zdaniach typu: Student czyta książkę.,

— mianownik jako forma orzecznika w orzeczeniu imiennym w zdaniach typu: Ta dziewczyna

jest ładna. Mój brat to lekarz.,

— dopełniacz liczby pojedynczej i mnogiej

— dopełniacz jako forma dopełnienia bliższego po czasownikach zaprzeczonych w zdaniach

typu: Nie znam tej studentki.,

— dopełniacz wyrażający przynależność w zdaniach typu: To jest książka Danieli.,

A1

6. S tr u ktu ry g ra m aty czn e n i ezb ę d n e w k o m u n i k ac ji n a poziomie podst a w ow y m (A 1 , A 2) i poz iomie s am o d z i el n o ś c i ( B 1, B 2)

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

— dopełniacz po określeniu miary i ilości w zdaniach typu: Proszę kupić butelkę piwa, litr

mleka.,

— dopełniacz po liczebnikach głównych (od 5 wzwyż i nieokreślonych) w zdaniach typu: Ona

ma dużo pieniędzy. Mam tu pięć książek.,

— dopełniacz w wyrażeniach przyimkowych po przyimkach: u, z, ze, dla, do, od, ode, obok, bez

w zdaniach typu: Jadę z Krakowa do Warszawy. Łukasz mieszka u mnie. To jest prezent dla

Ani.,

— dopełniacz w datach określających dzień, miesiąc i rok w zdaniach typu: Daniela urodziła się

9 (dziewiątego) czerwca 1981 (tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego pierwszego) roku.,

— dopełniacz w zdaniach bezosobowych po formach: nie ma, nie było, nie będzie, brak w zdaniach typu: Nie ma Ani. Jutro nie będzie zajęć. Brak cukru.,

— biernik liczby pojedynczej i mnogiej

— biernik jako dopełnienie bliższe po czasownikach przechodnich w zdaniach typu: Piszę list.,

— biernik w wyrażeniach przyimkowych po przyimkach: na, o, po, przez, przeze, w, we, za

w zdaniach typu: Idę na uniwersytet. Proszę przejść przez rynek. Spotkanie jest we wtorek.

Spotkamy się za godzinę.,

— miejscownik liczby pojedynczej i mnogiej

— miejscownik w wyrażeniach przyimkowych określających miejsce i czas czynności po przyimkach: na, o, po, przy, w, we w zdaniach typu: Będę w Polsce w przyszłym roku. Spotkamy

się w biurze o godzinie piątej.,

— miejscownik w wyrażeniach przyimkowych określających przedmiot, o którym się mówi,

myśli, w zdaniach typu: Rozmawiamy o Krakowie. Myślę o Marysi.,

— miejscownik w wyrażeniach przyimkowych precyzujących rok lub miesiąc w zdaniach typu

Przyjadę w maju. Przyjechałem na studia w zeszłym roku.,

— narzędnik liczby pojedynczej i mnogiej

— narzędnik jako forma orzecznika wyrażonego rzeczownikiem po czasownikach: być, zostać

w zdaniach typu: Ania jest studentką. Ania jest dobrą studentką.,

— narzędnik wyrażający narzędzie czynności w zdaniach typu: Jadę autobusem, a on jedzie pociągiem. Proszę pisać ołówkiem!,

— narzędnik w wyrażeniach przyimkowych po przyimkach: z, ze, za, nad, pod, przed, między

w zdaniach typu: Jadę do Polski z mamą. Samochód stoi przed domem.,

— celownik liczby pojedynczej i mnogiej

— celownik zaimków osobowych w zdaniach typu: Ten film bardzo mi się podoba. Jest ci zimno?,

— celownik rzeczowników żywotnych jako dopełnienie dalsze w zdaniach typu: Dałem Małgosi

kwiaty.;

2) odmiana czasowników

2) odmiana czasowników

a) koniugacja czasowników regularnych i nieregua) czasowniki niedokonane i dokonane,

larnych, także tych, których odmiana zależy od

b) strona czynna i zwrotna (formy osobowe)

znaczenia, typu: wieźć (ja wiozę, ty wieziesz, wio— tryb oznajmujący

złem); wieść (ja wiodę, ty wiedziesz, wiodłem),

— czas teraźniejszy czasowników niedokonanych,

b) odmiana czasowników w trybie oznajmującym

— czas przeszły czasowników dokonanych i niedokonanych,

(czasy: teraźniejszy, przeszły i przyszły czasowni— czas przyszły czasowników dokonanych i niedokonanych,

ków dokonanych i niedokonanych), przypuszcza— tryb przypuszczający,

jącym i rozkazującym,

— tryb rozkazujący,

ww

c) odmiana czasowników w stronie czynnej, zwrotnej i biernej (tworzenie form strony biernej, ich

nacechowanie stylistyczne i zakres użycia w zdaniach typu: Kazimierz Wielki założył Akademię

Krakowską w roku 1364. Akademia Krakowska została założona przez Kazimierza Wielkiego w 1364

roku.),

d) tworzenie i użycie nieosobowych form czasownika: imiesłowów przymiotnikowych (czynnych na

-ący i biernych na -ony, -ny, -ty) oraz imiesłowów

przysłówkowych (współczesnych na -ąc i uprzednich na -wszy, -łszy),

e) użycie form imiesłowowych w ramach synonimii

syntaktycznej typu: Ten student, zdający dziś egzamin ustny, właśnie wyszedł. Ten student, który

zdawał dziś egzamin ustny, właśnie wyszedł.

Wróciwszy do domu, zabrała się szybko do odrabiania lekcji. Po powrocie do domu zabrała się

szybko do odrabiania lekcji. Kiedy wróciła do domu, zabrała się szybko do odrabiania lekcji.,

f) wzory składniowe czasowników polskich, także

wtedy, gdy wzór zależy od znaczenia czasownika,

typu

wydać — 1. „zapłacić”: kto wydaje co na co, na

kogo, np. Adam wydaje dużo pieniędzy na życie.;

wydać — 2. „zwrócić, przydzielić”: kto wydaje co

komu, np. Kelnerka wydała mi 25 złotych reszty.;

wydać — 3. „zdradzić, ujawnić”: kto wydaje kogo, co przed kim, np. W czasie rozprawy złodziej

wydał swoich wspólników.;

wydać — 4. „oddać za żonę”: kto wydaje kogo za

mąż za kogo, np. Mama jest bardzo zadowolona,

bo wydaje swoją najmłodszą córkę za cudzoziemca.;

wydać — 5. „narazić na coś”: kto wydaje kogo,

co na co, np. Wszyscy opuścili go i wydali na

pewną zgubę.,

g) umiejętność budowania zdań złożonych ze zdaniami podrzędnymi rozpoczynanymi zaimkami

względnymi typu który i spójnikami, jak w przykładzie: Chłopak, na którego czekałaś przez tyle

lat, nigdy już nie wróci. Postanowił nie wracać,

gdyż/ponieważ/dlatego że/bo czuł się przez ciebie

zdominowany;

w.

rcl

.go

v.p

l

c) nieosobowe formy czasownikowe

— formy typu: można, trzeba, wolno, warto, należy, powinno się,

— formy typu: mówi się,

— formy typu: nie ma, nie było, nie będzie,

d) połączenie czasowników modalnych, w tym: chcę, mogę, muszę z bezokolicznikiem,

e) czasowniki ruchu (system oparty na opozycji znaczeniowej iść, jechać),

f) konstrukcja: mieć + bezokolicznik;

3) derywacja

a) tworzenie i funkcje syntaktyczne przysłówków odprzymiotnikowych,

b) stopniowanie przymiotników i użycie syntaktyczne stopni

— stopień równy i wyższy w zdaniach typu: Ona jest tak ładna jak Małgosia. Ania jest ładniejsza

od Maryli. Ania jest ładniejsza niż Maryla. Ten temat jest bardziej interesujący od tamtego.

Ten temat jest bardziej interesujący niż tamten.,

— stopień najwyższy w zdaniach typu: Daniela jest najładniejsza ze wszystkich dziewcząt.,

c) stopniowanie przysłówków i użycie syntaktyczne stopni

— stopień równy i wyższy w zdaniach typu: Tadeusz pisze tak ładnie jak Łukasz. Łukasz pisze ładniej od Roberta. Łukasz pisze ładniej niż Robert. Marysia pisze bardziej interesująco od Janka.

Marysia pisze bardziej interesująco niż Maciek.,

— stopień najwyższy w zdaniach typu: Tadeusz pisze najładniej ze wszystkich uczniów.,

d) nazwy mieszkańców krajów oraz przymiotniki tworzone od nazw krajów;

4) leksykologia

a) podział wyrazów na części mowy,

b) zróżnicowanie formalne przymiotników i przysłówków,

c) system zaimków dzierżawczych: mój, twój, jego, jej, nasz, wasz, ich; swój; pana, pani, państwa;

5) składnia

a) zdania pojedyncze rozwinięte

— zdania oznajmujące typu: Maciek jest Polakiem. Marysia ma słownik.,

b) zdania pytające

— pytania o rozstrzygnięcie rozpoczynane partykułą czy w zdaniach typu: Czy on jest Francuzem?,

— możliwość opuszczania partykuły czy w zdaniach typu: Masz bilety do kina?,

— pytania o informację typu: Skąd on jest? Gdzie mieszkasz?,

— pytania niezależne i zależne typu: Czy to ma sens? Jak myślisz, czy to ma sens? Nie wiem, czy

to ma sens.,

c) wyrażanie części zdania pojedynczego

— podmiot wyrażony mianownikiem,

— podmiot wyrażony rzeczownikiem w połączeniu z liczebnikiem typu dwa i typu pięć,

— zdania bezpodmiotowe typu: Mówi się, że...

d) wyrażanie orzeczenia

— orzeczenie proste w zdaniach typu: Łukasz studiuje informatykę. i złożone w zdaniach typu

Maciek jest ambitnym studentem.,

— orzeczenie imienne z orzecznikiem

— w mianowniku (w zdaniach typu: Daniela jest miła.),

— w narzędniku (w zdaniach typu: Ania jest dobrą studentką.),

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

3) składnia

e) wyrażanie dopełnienia

a) umiejętność przekształcania zdań pojedynczych

— dopełnienie bliższe wyrażane biernikiem w zdaniach typu: Znam Anię.,

w jedno zdanie złożone typu: Michel przyjechał

— dopełnienie bliższe wyrażane dopełniaczem po czasownikach zaprzeczonych w zdaniach typu

rok temu do Polski. Chciał tu studiować slawistyNie znam Renaty.,

kę. Michel przyjechał rok temu do Polski, dlatego

— dopełnienie dalsze w zdaniach typu: Maciek daje kwiaty Małgosi.,

że chciał tu studiować slawistykę.,

— związek rządu — forma rzeczownika (przypadek) postulowana przez czasownik w zdaniach

b) umiejętność przekształcania zdań złożonych

typu: Tadeusz kupił gazetę.,

w zdania pojedyncze typu: Kolega namawiał nas,

f) przydawka jako określenie rzeczownika

żebyśmy wyjechali wcześnie. Kolega namawiał

— związek zgody — przydawka wyrażona przymiotnikiem powtarzającym kategorie gramatyczne

nas na wczesny wyjazd.,

rzeczownika, w zdaniach typu: Maciek ma miłą żonę.,

c) umiejętność używania imiesłowów przysłówko— związek rządu — przydawka wyrażona rzeczownikiem w dopełniaczu, w zdaniach typu: Łukasz

wych w zdaniach,

zna żonę Tadeusza.,

d) umiejętność budowania okresów warunkowych

— szyk przydawki przymiotnej,

— rzeczywistych (jak w zdaniach typu: Jeżeli tak

g) okolicznik jako określenie czasownika

bardzo chcesz, pójdziemy w sobotę na koncert

— okolicznik wyrażony przysłówkiem (związek przynależności) w zdaniach typu: Łukasz mówi

Maryli Rodowicz.), możliwych (typu: Jeśli zdam/

dobrze po angielsku.,

Jeślibym zdał wszystkie egzaminy w czerwcu,

— okolicznik wyrażony wyrażeniem przyimkowym, w zdaniach typu: Tadeusz będzie w Polsce

pojadę na wakacje do Włoch.) i nierzeczywistych

w sierpniu.,

(typu: Gdybym wiosną więcej pracował, skoń— okolicznik wyrażony związkiem znaczeniowym, zwanym związkiem przynależności, jako połączyłbym już pracę magisterską, ale ponieważ tak

czenie czasownika z okolicznikiem, w zdaniach typu: Maciek będzie u mnie na imieninach.,

się nie stało, wciąż muszę nad nią pracować.),

h) podwójna i potrójna negacja w zdaniu pojedynczym w zdaniach typu: Nic nie wiem! Nic nie poe) umiejętność budowania zdań wielokrotnie złożowiem. On nigdy niczego nie rozumie!

nych,

— szyk negacji i negacji podwójnej w zdaniach typu: Ja się nie denerwuję! Ja się nigdy nie denerf) umiejętność używania mowy niezależnej (jej wywuję!,

kładników formalnych),

i) zdania bezpodmiotowe typu: Mówi się. Mówi się, że jutro nie będzie wody.

g) umiejętność używania mowy zależnej (jej wy— różne funkcje zaimka się,

kładników formalnych),

j) zdania złożone współrzędnie ze spójnikami: i, a, ale, albo, lub, lecz, więc, jednak,

h) umiejętność przekształcania mowy niezależnej

k) zdania złożone podrzędnie

w zależną,

— połączone zaimkiem

i) umiejętność używania w tekstach odpowiednich

— forma zaimka który używanego w roli wskaźnika zespolenia,

konstrukcji poznanych w ramach synonimii syn— połączone spójnikiem: jak, aby, ponieważ, bo, chociaż, choć, dlatego że, kiedy, gdy, gdyby, to,

taktycznej.

jeśli, jeżeli, to, że, żeby

— zdania typu: Łukasz chce, żebym, żebyś, żeby, żebyśmy, żebyście, żeby,

— typy okresów warunkowych w języku polskim;

6) brak „następstwa i zgody czasów” w języku polskim

— interpunkcja zdania złożonego: używanie przecinka przed zaimkami względnymi i spójnikami występującymi w roli wskaźników zespolenia.

ww

A2

B1

Poziom samodzielności

B2

w.

rcl

.go

v.p

l

Poziom podstawowy

życie codzienne

1) czynności codzienne;

2) przedmioty codziennego użytku;

3) miary, ilości, pieniądze;

4) środki komunikacji;

5) policja;

6) poczta;

życie codzienne

1) czynności codzienne;

2) sklepy, usługi, warsztaty;

3) przedmioty codziennego użytku;

4) miary, ilości, pieniądze;

5) banki;

6) relacje czasowe;

7) środki komunikacji;

8) prawa i obowiązki;

czas wolny, sport, życie codzienne

czas wolny, sport, życie codzienne

1) sposoby spędzania wolnego cza1) zainteresowania, hobby;

su (łowienie ryb, uprawianie

2) dyscypliny sportowe;

ogrodu, majsterkowanie);

3) podróże i wycieczki;

2) zawody sportowe;

4) komunikacja miejska, krajowa

3) podróże i wycieczki;

i międzynarodowa;

usługi

usługi

miejsca

miejsca

1) pralnia, krawiec, szewc, fryzjer,

1) remont, sprzątanie, naprawy;

1) położenie i wielkość miejscowoś1) nazwa i rodzaj, położenie miejskosmetyczka;

2) warsztat samochodowy, stacja

ci;

cowości;

2) fotograf, wypożyczalnia filmów,

benzynowa;

2) instytucje użyteczności publiczbiblioteka;

3) bank, poczta;

nej, zabytki, atrakcje turystyczne;

mieszkanie

mieszkanie

mieszkanie

mieszkanie

1) rynek mieszkaniowy w Polsce;

1) opis mieszkania/domu;

1) rodzaj, położenie i wielkość

1) mieszkanie w hotelu, domu wcza2) wynajmowanie lokalu;

2) wyposażenie, urządzanie domu;

mieszkania lub domu;

sowym, pensjonacie;

3) rodzaje własności lokalowej;

3) lokalizacja, rachunki, koszty, awa2) rodzaje pomieszczeń;

2) koszty związane z mieszkaniem,

rie, drobne naprawy;

3) urządzenie i wyposażenie mieszczynsz, opłaty;

kania;

człowiek

człowiek

człowiek

człowiek

1) konflikty, problemy rodzinne;

1) wygląd, cechy charakteru;

1) wygląd, części ciała;

1) imię i nazwisko, adres, stan ro2) cudzoziemiec wśród Polaków —

2) historia rodziny, pochodzenie;

2) rodzina, relacje rodzinne, zawodzinny, płeć, wiek, data i miejsce

stereotypy;

3) sposób spędzania wolnego czasu

dowe i przyjacielskie;

urodzenia;

3) emocje i uczucia;

— rozrywki, hobby, sport;

3) sposób spędzania wolnego czasu

2) przynależność narodowa lub pań4) wierzenia i przesądy;

4) emocje i uczucia;

— rozrywki, hobby, sport;

stwowa, język;

4) emocje i uczucia;

3) szkoła, wykształcenie;

4) zawód, zajęcie;

5) rodzina;

6) kontakty oficjalne i nieoficjalne;

A1

7. W i ed za ku l tu ro wa i sł o wn i c two n i ez b ęd n e w k o m unik a cji na poziomie podst a w ow y m ( A1, A2) i p o z i o m i e s am o d z i el n o ś c i ( B 1, B 2)

jedzenie, picie, zakupy

1) dieta, sposób odżywania się;

2) produkty — skład i właściwości;

3) zakupy przez Internet;

4) reklamacje;

środowisko naturalne i wiedza o Pol- środowisko naturalne i wiedza o Polsce

sce

1) problemy ekologiczne;

1) świat roślin i zwierząt;

2) Parki Narodowe w Polsce;

2) klimat, pory roku, pogoda;

3) podział administracyjny kraju,

3) regiony geograficzne Polski;

ważniejsze miasta w Polsce;

4) podział administracyjny kraju,

ważniejsze miasta w Polsce;

zdrowie

zdrowie

1) uzależnienia;

1) części ciała;

2) diagnostyka, analizy;

2) opis stanu zdrowia i samopoczu3) profilaktyka;

cia;

3) wizyta u lekarza;

4) nagłe wypadki;

5) apteka;

jedzenie, picie, zakupy

1) posiłki i napoje;

2) lokale gastronomiczne;

3) przepisy kulinarne;

4) rodzaje sklepów;

zwyczaje i tradycje

zwyczaje i tradycje

zwyczaje i tradycje

zwyczaje i tradycje

1) tradycje i zwyczaje ludowe;

1) święta polskie;

1) najważniejsze święta;

1) zasady grzecznościowe: powita2) rocznice i święta państwowe;

2) tradycje i zwyczaje bożonarodze2) zasady grzecznościowe: powitanie, pożegnanie

3) uroczystości kościelne;

niowe i wielkanocne;

nie, pożegnanie, okazywanie

4) humor słowny i sytuacyjny;

3) uroczystości rodzinne;

wdzięczności, żalu, radości;

5) wyrażenia idiomatyczne;

4) komplementy;

6) frazeologizmy i przysłowia;

5) humor;

7) różnice kulturowe w Europie i na

6) frazeologizmy i przysłowia;

świecie;

7) różnice kulturowe w Europie i na

świecie;

środowisko naturalne

1) rośliny i zwierzęta;

2) krajobraz;

3) pogoda, klimat;

zdrowie

zdrowie

1) higiena osobista;

1) podstawowe części ciała;

2) samopoczucie;

2) choroba, wypadek;

3) choroba, wypadek;

3) ubezpieczenia;

4) podstawowe środki czystości i leki;

środowisko naturalne

1) pogoda, klimat;

edukacja i praca

edukacja i praca

1) stopnie naukowe i administracyj1) system edukacji, rodzaje szkół,

ne;

kierunki studiów;

2) poszukiwanie pracy, poszukiwa2) system szkolnictwa w Polsce,

nie pracowników;

egzaminy, testy;

3) prawo pracy, urlop, renty, eme3) rynek pracy, zawody, stanowiska;

rytury, bezrobocie, zasiłki;

4) kwalifikacje, wymagania;

w.

rcl

.go

v.p

l

jedzenie, picie, palenie

1) lokale gastronomiczne;

2) żywność, dania, potrawy;

3) napoje;

4) palenie;

jedzenie, picie, palenie

1) żywność, dania;

2) napoje;

3) palenie;

ww

praca

1) warunki pracy, czas pracy, urlop;

2) związki zawodowe;

3) dokumenty i zaświadczenia;

4) wynagrodzenia i podatki;

praca

1) warunki pracy, czas pracy, urlop;

2) płace;

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

nauka, kultura i styl życia

nauka, kultura i styl życia

kultura i styl życia

1) środki masowego przekazu, ak1) rodzaje rozrywki: kino, teatr, mu1) warunki życia, poziom życia;

tualne informacje;

zeum, koncert;

2) środki masowego przekazu, aktu2) literatura i teksty poetyckie, pio2) telewizja, reklama;

alne informacje;

senki;

3) komputer, Internet;

3) literatura i teksty poetyckie, pio3) polska kinematografia;

4) prasa;

senki (proste teksty);

4) prasa, radio, telewizja;

5) literatura i teksty poetyckie, pio4) ustrój państwa polskiego;

5) środki masowego przekazu, aksenki;

5) urzędy administracji publicznej

tualne informacje;

6) środki masowego przekazu, aktu6) wymiar sprawiedliwości;

alne informacje;

7) badania naukowe;

7) urzędy administracji publicznej,

8) problemy ekonomiczne i spopomoc społeczna;

łeczne;

8) odkrycia i wynalazki

9) problemy etyczne;

10) emigracja i powrót do kraju;

11) polityka, wojny i konflikty zbrojne;

12) rodzina języków słowiańskich —

historia języka polskiego w zarysie

8. R oz k ła d godzi n

kompetencji językowej i komunikacyjnej określonego

w ust. 5 wskazane jest poświęcenie omawianym zagadnieniom liczby godzin nie mniejszej niż zaproponowana w nawiasie umieszczonym obok każdego

z działów, o których mowa w ust. 5. Rozkład godzin

przeznaczonych na doskonalenie poszczególnych

umiejętności wynika z założenia, że na pierwszym etapie kształcenia istotne jest przede wszystkim rozwijanie komunikacji ustnej umożliwiającej cudzoziemcowi

funkcjonowanie w otaczającej go rzeczywistości językowej — bezpośrednie kontakty z rodzimymi i nierodzimymi użytkownikami języka. W miarę czynionych

postępów, coraz większy nacisk kładzie się na doskonalenie umiejętności posługiwania się językiem pisanym zarówno w aspekcie produkcji (pisanie), jak i recepcji (czytanie), tak aby po ukończeniu kursów na

poziomie B1 i B2 cudzoziemiec był w stanie przystąpić

do egzaminu certyfikacyjnego z języka polskiego jako

obcego. Wyjątek od tej zasady stanowią kursy przeznaczone dla cudzoziemców, w przypadku których

alfabet języka ojczystego nie jest oparty na alfabecie

łacińskim. W tej sytuacji dodatkowa liczba godzin

w działach „pisanie” i „czytanie” jest uzasadniona.

w.

rcl

.go

v.p

l

Ramowy program kursów nauki języka polskiego

dla cudzoziemców uwzględnia różnice kulturowe pomiędzy różnymi grupami cudzoziemców, a także stopień podobieństwa systemów języka ojczystego

uczestnika kursu oraz języka polskiego. Łączna liczba

godzin przewidzianych na realizację kursów nauki języka polskiego na poszczególnych poziomach ujęta

jest w poniższej tabeli.

Poz. 306

Liczba godzin dla grup

cudzoziemców spoza europejskiego

kręgu kulturowego i tych,

których alfabet języka ojczystego

nie jest oparty na alfabecie łacińskim

75

(A1 — 40, A2 — 35)

100

(A1 — 50, A2 — 50)

75

(B1 — 40, B2 — 35)

100

(B1 — 50, B2 — 50)

Łączenie

150

ww

Liczba godzin dla grup

cudzoziemców z europejskiego

kręgu kulturowego i tych,

których alfabet języka ojczystego

oparty jest na alfabecie łacińskim

Poziom

podstawowy A

Decyzję w sprawie rozkładu godzin pomiędzy

omawiane treści podejmuje lektor prowadzący kurs

nauki języka polskiego dla cudzoziemców.

Poziom

samodzielności B

Ze względu na różnorodne potrzeby i zainteresowania, wiek, wykształcenie, pochodzenie oraz sytuację życiowo-zawodową uczestników kursów, trudno

jednoznacznie określić liczbę godzin kursów, w jakiej

powinna zamknąć się realizacja każdego z działów

opisanych w ust. 7. Istotne jest, aby większość wskazanych w ramowym programie kursów nauki języka

polskiego dla cudzoziemców zagadnień została

uwzględniona w konkretnych programach kursów.

Dodatkową trudność w jednoznacznym określeniu

liczby godzin kursów stanowi funkcjonalne podejście

do kształcenia językowego, w którym poszczególne

konstrukcje gramatyczne są wprowadzane przez lektora przy okazji kolejnych zagadnień komunikacyjnych

i tematów związanych z kształceniem kulturowym.

W celu osiągnięcia przez uczestnika kursu poziomu