Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego wobec nieletnich umieszczonych w zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich, młodzieżowych ośrodkach wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii

§ 1. Rozporządzenie określa

1) szczegółowe warunki i sposób użycia środków

przymusu bezpośredniego wobec nieletnich

umieszczonych w zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich, młodzieżowych ośrodkach

wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii;

2) szczegółowy sposób sprawowania opieki nad stanem zdrowia fizycznego i psychicznego nieletniego, wobec którego zastosowano środek przymusu

bezpośredniego;

3) sposób prowadzenia dokumentacji związanej z zastosowaniem środków przymusu bezpośredniego;

4) sposób kontroli nad decyzjami o zastosowaniu

środków przymusu bezpośredniego.

§ 2. Przez użyte w rozporządzeniu określenia należy rozumieć

1) zakład — zakład poprawczy oraz schronisko dla

nieletnich;

2) ośrodek — młodzieżowy ośrodek wychowawczy

oraz młodzieżowy ośrodek socjoterapii;

3) dyrektor — dyrektora zakładu lub ośrodka.

§ 3. 1. Stosowanie środków przymusu bezpośredniego nie może zmierzać do poniżenia lub upokorzenia nieletniego.

ww

2. Nieletniego, wobec którego zastosowano środki

przymusu bezpośredniego, należy objąć wzmożonym

oddziaływaniem psychologiczno-pedagogicznym. Powinno ono zmierzać w szczególności do rozładowania

napięcia emocjonalnego i wyeliminowania agresji.

Zakres i wyniki oddziaływania psychologiczno-pedagogicznego odnotowuje się w dokumentacji nieletniego prowadzonej przez zakład lub ośrodek.

§ 4. 1. Użycie siły fizycznej polega na doraźnym,

krótkotrwałym ręcznym obezwładnieniu nieletniego.

Zadawanie uderzeń w ramach siły fizycznej dopuszczalne jest wyłącznie w celu odparcia bezpośredniego

zamachu na życie lub zdrowie własne lub innych

osób.

2. Siłę fizyczną stosuje się w granicach niezbędnych do pokonania oporu nieletniego.

3. Siłę fizyczną może stosować, w razie konieczności, jednocześnie więcej niż jeden pracownik zakładu

lub ośrodka.

§ 5. 1. Umieszczenie w izbie izolacyjnej polega na

odosobnieniu nieletniego w pomieszczeniu dźwiękochłonnym, ogrzanym, oświetlonym i monitorowanym, którego wyposażenie stanowią przymocowane

do podłogi: stół, krzesło i łóżko.

2. Pomieszczenie izby izolacyjnej powinno być

urządzone w sposób uniemożliwiający dokonanie

przez nieletniego samouszkodzenia.

§ 6. 1. Przed umieszczeniem w izbie izolacyjnej należy nieletniemu odebrać przedmioty, które mogą być

niebezpieczne dla życia lub zdrowia nieletniego lub innych osób, w szczególności przedmioty o ostrych krawędziach, okulary, pas, szelki, sznurowadła i zapałki.

2. Przedmioty osobistego użytku dostarcza się nieletniemu w ilości i na czas niezbędny do utrzymania

higieny osobistej oraz spożycia posiłku.

§ 7. 1. W izbie izolacyjnej umieszcza się nieletnich

pojedynczo.

2. Stan fizyczny i zachowanie nieletniego umieszczonego w izbie izolacyjnej podlega systematycznemu sprawdzaniu. Sprawdzenia tego dokonuje odpowiednio przeszkolony pracownik, wyznaczony przez

dyrektora, nie rzadziej niż co 15 minut.

3. W razie wystąpienia zagrożenia dla życia lub

zdrowia nieletniego pracownik, o którym mowa

w ust. 2, niezwłocznie powiadamia o tym lekarza albo

pielęgniarkę oraz dyrektora, jak również podejmuje

inne niezbędne działania mające na celu zabezpieczenie życia i zdrowia wychowanka.

§ 8. 1. Założenie pasa obezwładniającego lub kaftana bezpieczeństwa polega na ograniczeniu swobody ruchów przez częściowe unieruchomienie nieletniego.

2. Założenie pasa obezwładniającego stosuje się

w celu unieruchomienia rąk, w sposób niepowodujący nadmiernego ucisku na jamę brzuszną i ręce oraz

nietamujący obiegu krwi. Pierścienie, w których

umieszcza się nadgarstki obu rąk, powinny znajdować

się na wysokości bioder, z przodu tułowia.

3. Założenie kaftana bezpieczeństwa stosuje się

w celu unieruchomienia rąk, w sposób niepowodujący nadmiernego ucisku na jamę brzuszną, klatkę piersiową i kończyny oraz nietamujący obiegu krwi i nieutrudniający oddychania.

3. Protokół potwierdzają podpisami zatrudnieni

w zakładzie lub w ośrodku pracownicy biorący udział

oraz obecni przy stosowaniu środka przymusu bezpośredniego.

w.

rcl

.go

v.p

l

§ 9. Założenie nieletniemu pasa obezwładniającego lub kaftana bezpieczeństwa może nastąpić na okres

do 2 godzin. O możliwości dalszego stosowania tych

środków, na następne okresy 2-godzinne, decyduje

dyrektor po zasięgnięciu opinii lekarza, poprzedzonej

badaniem lekarskim, oraz uprzedzeniu nieletniego

o możliwości przedłużenia stosowania środka. Maksymalny okres stosowania tych środków nie może przekroczyć łącznie 8 godzin.

Poz. 248

§ 10. 1. Nieletni, któremu założono pas obezwładniający lub kaftan bezpieczeństwa, pozostaje pod

opieką pracownika wyznaczonego przez dyrektora.

Stan zdrowia nieletniego jest sprawdzany przez lekarza lub pielęgniarkę, w obecności pracownika, nie rzadziej niż co 15 minut.

2. Dyrektor lub pracownik przez niego wyznaczony, o którym mowa w ust. 1, decyduje o krótkotrwałym uwolnieniu nieletniego przez pracowników zakładu z pasa obezwładniającego lub kaftana bezpieczeństwa, w celu zmiany jego pozycji lub zaspokojenia

potrzeb fizjologicznych i higienicznych, nie rzadziej niż

co godzinę.

3. W razie wystąpienia zagrożenia dla życia lub

zdrowia nieletniego pielęgniarka, po udzieleniu niezbędnej pomocy, niezwłocznie zawiadamia o tym lekarza i dyrektora; jeżeli pomocy udziela lekarz, wówczas on zawiadamia dyrektora.

§ 11. W razie zastosowania środka przymusu bezpośredniego, w postaci założenia pasa obezwładniającego lub kaftana bezpieczeństwa, wskazane jest

umieszczenie nieletniego, wobec którego ten środek

zastosowano, w osobnym pomieszczeniu.

§ 12. 1. Protokół zastosowania środka przymusu

bezpośredniego sporządza niezwłocznie pracownik,

który podjął decyzję o zastosowaniu środka przymusu.

2. W protokole zamieszcza się w szczególności

1) informacje o przyczynach zastosowania środka

przymusu bezpośredniego, ze wskazaniem sytuacji, o której mowa w art. 95a § 1 ustawy z dnia

26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich — w związku z którą środek zastosowano;

2) opis zachowania nieletniego w trakcie stosowania

środka przymusu bezpośredniego i po zastosowaniu tego środka;

ww

3) wyniki badania lekarskiego;

4) dokładną godzinę oraz miejsce zastosowania środka oraz godzinę zakończenia stosowania środka;

5) imię i nazwisko oraz datę urodzenia nieletniego,

wobec którego zastosowano środek przymusu

bezpośredniego.

§ 13. Dyrektor prowadzi rejestr zastosowanych

środków przymusu bezpośredniego wobec nieletniego, obejmujący dane osobowe tego nieletniego, datę,

rodzaj, przyczynę oraz godzinę zastosowania i czas

stosowania środka przymusu bezpośredniego.

§ 14. O zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego dyrektor powiadamia niezwłocznie — nie później niż w ciągu 24 godzin od jego zastosowania — sędziego rodzinnego sprawującego nadzór nad zakładem lub ośrodkiem, sąd rodzinny wykonujący środek

poprawczy lub wychowawczy albo organ, do którego

dyspozycji pozostaje nieletni przebywający w schronisku.

§ 15. 1. Nieletniemu przysługuje prawo złożenia

skargi na zastosowanie wobec niego środka przymusu bezpośredniego w terminie 30 dni od chwili zakończenia jego stosowania. O prawie tym nieletniego poucza się bezpośrednio po zakończeniu stosowania

środka przymusu bezpośredniego.

2. W razie złożenia przez nieletniego skargi na zastosowanie środka przymusu bezpośredniego dyrektor przedstawia ją niezwłocznie, wraz z protokołem

zastosowania środka przymusu bezpośredniego, sędziemu sprawującemu nadzór nad zakładem lub

ośrodkiem.

§ 16. W przypadku zastosowania środka przymusu

bezpośredniego sędzia rodzinny, sprawujący nadzór

nad zakładem lub ośrodkiem, podejmuje czynności

wynikające z nadzoru nad sposobem wykonywania

orzeczeń.

§ 17. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem

ogłoszenia.1)

Prezes Rady Ministrów: D. Tusk

1) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze-

niem Rady Ministrów z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie

szczegółowych warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego wobec nieletnich umieszczonych

w zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich,

młodzieżowych ośrodkach wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii (Dz. U. Nr 25, poz. 203), które utraciło moc w dniu 23 sierpnia 2009 r. na podstawie

art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy

o systemie oświaty, ustawy — Karta Nauczyciela oraz ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. Nr 145,

poz. 917 oraz z 2009 r. Nr 56, poz. 458).

Elektronicznie

podpisany przez

Jarosław Deminet; RCL

Data: 2011.03.07

Poz. 248

16:13:50 +01'00'

248

w.

rcl

.go

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 22 lutego 2011 r.

w sprawie szczegółowych warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego wobec nieletnich

umieszczonych w zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich, młodzieżowych ośrodkach

wychowawczych i młodzieżowych ośrodkach socjoterapii

Na podstawie art. 95c § 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 178) zarządza się, co

następuje