Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 88c dodaje się art. 88d w brzmieniu

„

Art. 88d.

§ 1.

Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym skazany

uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego, świadka lub

pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia

poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor zakładu karnego obejmuje

takiego skazanego szczególną ochroną w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia,

polegającą w szczególności na

1)

kontroli stanu jego zdrowia,

2)

udzielaniu pomocy psychologicznej,

3)

stosowaniu warunków odbywania kary określonych w art. 90 pkt 7-9.

§ 2.

Szczególna ochrona może polegać również na stosowaniu wobec skazanego, o którym mowa

w § 1

1)

warunków odbywania kary określonych w art. 88b lub 88c,

2)

ochrony osobistej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232, z 2009 r. Nr 178, poz. 1375 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857 i Nr 182, poz. 1228)

- za zgodą skazanego.

§ 3.

Dyrektor zakładu karnego obejmuje skazanego szczególną ochroną na wniosek sądu, przed

którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego lub nadzorującego

postępowanie przygotowawcze. We wniosku należy podać przyczyny objęcia skazanego szczególną

ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 6 miesięcy.

§ 4.

Dyrektor zakładu karnego może objąć skazanego szczególną ochroną na jego uzasadniony

wniosek; we wniosku należy podać przyczyny objęcia skazanego szczególną ochroną oraz

wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przed podjęciem decyzji dyrektor

zakładu karnego zasięga opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa w

§ 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego; do czasu

otrzymania opinii dyrektor może tymczasowo stosować wobec skazanego środki, o których

mowa w § 1.

§ 5.

W decyzji o objęciu skazanego szczególną ochroną należy określić termin, do którego

ochrona ma trwać, a także wskazać sposób realizacji tej ochrony.

§ 6.

Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w § 5, w dalszym ciągu występuje poważne

zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla życia

lub zdrowia skazanego, szczególną ochronę przedłuża się na kolejny okres; przepisy

§ 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Decyzja o przedłużeniu szczególnej ochrony winna

być wydana w sposób zabezpieczający ciągłość stosowania tej ochrony.

§ 7.

W wypadku ustania przyczyny objęcia skazanego szczególną ochroną, dyrektor zakładu

karnego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora

prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, cofa szczególną ochronę.

W wypadku objęcia szczególną ochroną skazanego na jego wniosek, cofnięcie szczególnej

ochrony może nastąpić na wniosek skazanego lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego

opinii sędziego penitencjarnego.

§ 8.

Decyzję o objęciu szczególną ochroną, a także decyzję o przedłużeniu lub o cofnięciu

jej stosowania doręcza się skazanemu.

§ 9.

Dyrektor zakładu karnego zawiadamia sędziego penitencjarnego o objęciu skazanego szczególną

ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.

§ 10.

Szczególna ochrona jest stosowana także w razie przeniesienia skazanego do innego

zakładu karnego. Dyrektor zakładu karnego, w którym skazany przebywa, informuje dyrektora

zakładu karnego, do którego skazany ma być przeniesiony, o objęciu go szczególną ochroną

oraz o dotychczasowym sposobie ochrony i przyczynach jej zastosowania. Dyrektor zakładu

karnego, do którego skazany został przeniesiony, niezwłocznie zawiadamia sędziego

penitencjarnego o stosowaniu wobec skazanego szczególnej ochrony.

§ 11.

Po zakończeniu postępowania karnego organem właściwym w zakresie składania wniosków

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3 i 7, jest sędzia penitencjarny.

”

;

2)

po art. 212b dodaje się art. 212ba w brzmieniu

„

Art. 212ba.

§ 1.

Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym tymczasowo

aresztowany uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego,

świadka lub pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia

obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor aresztu

śledczego obejmuje takiego tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną w warunkach

zwiększonej izolacji i zabezpieczenia, polegającą w szczególności na

1)

kontroli stanu jego zdrowia,

2)

udzielaniu pomocy psychologicznej,

3)

stałym nadzorze i cenzurze korespondencji,

4)

kontroli rozmów w trakcie widzeń.

§ 2.

Szczególna ochrona może polegać również na stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego,

o którym mowa w § 1

1)

warunków odbywania kary określonych w art. 212b,

2)

ochrony osobistej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

- za zgodą tymczasowo aresztowanego.

§ 3.

Dyrektor aresztu śledczego obejmuje tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną na

wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego

lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze. We wniosku należy podać przyczyny objęcia

tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy

niż 3 miesiące.

§ 4.

Dyrektor aresztu śledczego może objąć tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną

na jego uzasadniony wniosek; we wniosku należy podać przyczyny objęcia tymczasowo

aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 3

miesiące. Przed podjęciem decyzji dyrektor aresztu śledczego zasięga opinii odpowiednio

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego

opinii sędziego penitencjarnego; do czasu otrzymania opinii dyrektor może tymczasowo

stosować wobec tymczasowo aresztowanego środki, o których mowa w § 1.

§ 5.

W decyzji o objęciu tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną należy określić termin,

do którego ochrona ma trwać, a także wskazać sposób realizacji tej ochrony.

§ 6.

Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w § 5, w dalszym ciągu występuje poważne

zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla życia

lub zdrowia tymczasowo aresztowanego, szczególną ochronę przedłuża się na kolejny

okres; przepisy § 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Decyzja o przedłużeniu szczególnej

ochrony winna być wydana w sposób zabezpieczający ciągłość stosowania tej ochrony.

§ 7.

W wypadku ustania przyczyny objęcia tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną, dyrektor

aresztu śledczego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo

prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, cofa szczególną

ochronę. W wypadku objęcia szczególną ochroną tymczasowo aresztowanego na jego wniosek,

cofnięcie szczególnej ochrony może nastąpić na wniosek tymczasowo aresztowanego lub

z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa

w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego.

§ 8.

Decyzję o objęciu szczególną ochroną, a także decyzję o przedłużeniu lub o cofnięciu

jej stosowania doręcza się tymczasowo aresztowanemu.

§ 9.

Dyrektor aresztu śledczego zawiadamia sędziego penitencjarnego o objęciu tymczasowo

aresztowanego szczególną ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.

§ 10.

Szczególna ochrona jest stosowana także w razie przeniesienia tymczasowo aresztowanego

do innego aresztu śledczego. Dyrektor aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany

przebywa, informuje dyrektora aresztu śledczego, do którego tymczasowo aresztowany

ma być przeniesiony, o objęciu go szczególną ochroną oraz o dotychczasowym sposobie

ochrony i przyczynach jej zastosowania. Dyrektor aresztu śledczego, do którego tymczasowo

aresztowany został przeniesiony, niezwłocznie zawiadamia sędziego penitencjarnego

o stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego szczególnej ochrony.

§ 11.

Po zakończeniu postępowania karnego organem właściwym w zakresie składania wniosków

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3 i 7, jest sędzia penitencjarny.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym skazany

uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego, świadka lub

pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia

poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor zakładu karnego obejmuje

takiego skazanego szczególną ochroną w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia,

polegającą w szczególności na

1)

kontroli stanu jego zdrowia,

2)

udzielaniu pomocy psychologicznej,

3)

stosowaniu warunków odbywania kary określonych w art. 90 pkt 7-9.

§ 2.

Szczególna ochrona może polegać również na stosowaniu wobec skazanego, o którym mowa

w § 1

1)

warunków odbywania kary określonych w art. 88b lub 88c,

2)

ochrony osobistej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232, z 2009 r. Nr 178, poz. 1375 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857 i Nr 182, poz. 1228)

- za zgodą skazanego.

§ 3.

Dyrektor zakładu karnego obejmuje skazanego szczególną ochroną na wniosek sądu, przed

którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego lub nadzorującego

postępowanie przygotowawcze. We wniosku należy podać przyczyny objęcia skazanego szczególną

ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 6 miesięcy.

§ 4.

Dyrektor zakładu karnego może objąć skazanego szczególną ochroną na jego uzasadniony

wniosek; we wniosku należy podać przyczyny objęcia skazanego szczególną ochroną oraz

wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 6 miesięcy. Przed podjęciem decyzji dyrektor

zakładu karnego zasięga opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa w

§ 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego; do czasu

otrzymania opinii dyrektor może tymczasowo stosować wobec skazanego środki, o których

mowa w § 1.

§ 5.

W decyzji o objęciu skazanego szczególną ochroną należy określić termin, do którego

ochrona ma trwać, a także wskazać sposób realizacji tej ochrony.

§ 6.

Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w § 5, w dalszym ciągu występuje poważne

zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla życia

lub zdrowia skazanego, szczególną ochronę przedłuża się na kolejny okres; przepisy

§ 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Decyzja o przedłużeniu szczególnej ochrony winna

być wydana w sposób zabezpieczający ciągłość stosowania tej ochrony.

§ 7.

W wypadku ustania przyczyny objęcia skazanego szczególną ochroną, dyrektor zakładu

karnego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora

prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, cofa szczególną ochronę.

W wypadku objęcia szczególną ochroną skazanego na jego wniosek, cofnięcie szczególnej

ochrony może nastąpić na wniosek skazanego lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego

opinii sędziego penitencjarnego.

§ 8.

Decyzję o objęciu szczególną ochroną, a także decyzję o przedłużeniu lub o cofnięciu

jej stosowania doręcza się skazanemu.

§ 9.

Dyrektor zakładu karnego zawiadamia sędziego penitencjarnego o objęciu skazanego szczególną

ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.

§ 10.

Szczególna ochrona jest stosowana także w razie przeniesienia skazanego do innego

zakładu karnego. Dyrektor zakładu karnego, w którym skazany przebywa, informuje dyrektora

zakładu karnego, do którego skazany ma być przeniesiony, o objęciu go szczególną ochroną

oraz o dotychczasowym sposobie ochrony i przyczynach jej zastosowania. Dyrektor zakładu

karnego, do którego skazany został przeniesiony, niezwłocznie zawiadamia sędziego

penitencjarnego o stosowaniu wobec skazanego szczególnej ochrony.

§ 11.

Po zakończeniu postępowania karnego organem właściwym w zakresie składania wniosków

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3 i 7, jest sędzia penitencjarny.

§ 1.

Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym tymczasowo

aresztowany uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego,

świadka lub pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia

obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor aresztu

śledczego obejmuje takiego tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną w warunkach

zwiększonej izolacji i zabezpieczenia, polegającą w szczególności na

1)

kontroli stanu jego zdrowia,

2)

udzielaniu pomocy psychologicznej,

3)

stałym nadzorze i cenzurze korespondencji,

4)

kontroli rozmów w trakcie widzeń.

§ 2.

Szczególna ochrona może polegać również na stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego,

o którym mowa w § 1

1)

warunków odbywania kary określonych w art. 212b,

2)

ochrony osobistej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

- za zgodą tymczasowo aresztowanego.

§ 3.

Dyrektor aresztu śledczego obejmuje tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną na

wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego

lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze. We wniosku należy podać przyczyny objęcia

tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy

niż 3 miesiące.

§ 4.

Dyrektor aresztu śledczego może objąć tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną

na jego uzasadniony wniosek; we wniosku należy podać przyczyny objęcia tymczasowo

aresztowanego szczególną ochroną oraz wskazać czas jej trwania, nie dłuższy niż 3

miesiące. Przed podjęciem decyzji dyrektor aresztu śledczego zasięga opinii odpowiednio

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego

opinii sędziego penitencjarnego; do czasu otrzymania opinii dyrektor może tymczasowo

stosować wobec tymczasowo aresztowanego środki, o których mowa w § 1.

§ 5.

W decyzji o objęciu tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną należy określić termin,

do którego ochrona ma trwać, a także wskazać sposób realizacji tej ochrony.

§ 6.

Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w § 5, w dalszym ciągu występuje poważne

zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla życia

lub zdrowia tymczasowo aresztowanego, szczególną ochronę przedłuża się na kolejny

okres; przepisy § 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Decyzja o przedłużeniu szczególnej

ochrony winna być wydana w sposób zabezpieczający ciągłość stosowania tej ochrony.

§ 7.

W wypadku ustania przyczyny objęcia tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną, dyrektor

aresztu śledczego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo

prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, cofa szczególną

ochronę. W wypadku objęcia szczególną ochroną tymczasowo aresztowanego na jego wniosek,

cofnięcie szczególnej ochrony może nastąpić na wniosek tymczasowo aresztowanego lub

z urzędu, po zasięgnięciu opinii odpowiednio sądu lub prokuratora, o których mowa

w § 3, a po zakończeniu postępowania karnego opinii sędziego penitencjarnego.

§ 8.

Decyzję o objęciu szczególną ochroną, a także decyzję o przedłużeniu lub o cofnięciu

jej stosowania doręcza się tymczasowo aresztowanemu.

§ 9.

Dyrektor aresztu śledczego zawiadamia sędziego penitencjarnego o objęciu tymczasowo

aresztowanego szczególną ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.

§ 10.

Szczególna ochrona jest stosowana także w razie przeniesienia tymczasowo aresztowanego

do innego aresztu śledczego. Dyrektor aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany

przebywa, informuje dyrektora aresztu śledczego, do którego tymczasowo aresztowany

ma być przeniesiony, o objęciu go szczególną ochroną oraz o dotychczasowym sposobie

ochrony i przyczynach jej zastosowania. Dyrektor aresztu śledczego, do którego tymczasowo

aresztowany został przeniesiony, niezwłocznie zawiadamia sędziego penitencjarnego

o stosowaniu wobec tymczasowo aresztowanego szczególnej ochrony.

§ 11.

Po zakończeniu postępowania karnego organem właściwym w zakresie składania wniosków

sądu lub prokuratora, o których mowa w § 3 i 7, jest sędzia penitencjarny.