Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (DU_2011_19) | PL

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 1 Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

W ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 5 i 6 w brzmieniu

„

5)

dyspozytorze medycznym, kierującym akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych,

zespole ratownictwa medycznego, należy przez to rozumieć odpowiednio: dyspozytora

medycznego, kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych, zespół

ratownictwa medycznego w rozumieniu ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm.,

6)

przymusie bezpośrednim, bez wskazania środka przymusu bezpośredniego, należy przez

to rozumieć

a)

przytrzymanie - doraźne, krótkotrwałe unieruchomienie osoby z użyciem siły fizycznej,

b)

przymusowe zastosowanie leków - doraźne lub przewidziane w planie postępowania leczniczego

wprowadzenie leków do organizmu osoby - bez jej zgody,

c)

unieruchomienie - obezwładnienie osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł, kaftana

bezpieczeństwa lub innych urządzeń technicznych,

d)

izolację - umieszczenie osoby, pojedynczo, w zamkniętym i odpowiednio przystosowanym

pomieszczeniu.

”

;

2)

w art. 4

a)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

1)

stosowanie zasad ochrony zdrowia psychicznego w pracy szkół, placówek systemu oświaty,

placówek opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych oraz w jednostkach wojskowych,”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizowania i prowadzenia

działalności w dziedzinie promocji zdrowia psychicznego i zapobiegania zaburzeniom

psychicznym, uwzględniając potrzebę zapewnienia właściwej koordynacji podejmowanych

działań i udziału w nich podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 2.

”

;

3)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

1.

Tworzy się Radę do spraw Zdrowia Psychicznego, zwaną dalej „Radą”, jako działający

przy ministrze właściwym do spraw zdrowia organ koordynacyjno-doradczy w sprawach

z zakresu ochrony zdrowia psychicznego.

2.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

monitorowanie realizacji zadań określonych w Narodowym Programie Ochrony Zdrowia Psychicznego,

2)

opiniowanie projektów informacji o realizacji zadań wynikających z Narodowego Programu

Ochrony Zdrowia Psychicznego,

3)

występowanie do ministrów właściwych do spraw: kultury fizycznej, nauki, oświaty i

wychowania, pracy, spraw wewnętrznych, szkolnictwa wyższego, zabezpieczenia społecznego

oraz Ministra Sprawiedliwości i Ministra Obrony Narodowej, w sprawach założeń i projektów

programów działań z zakresu ochrony zdrowia psychicznego,

4)

inicjowanie działalności badawczo-wdrożeniowej w sprawach, o których mowa w art. 2

ust. 1,

5)

opiniowanie projektów przepisów prawnych dotyczących ochrony zdrowia psychicznego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje i odwołuje, z własnej inicjatywy lub na

wniosek ministrów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego,

sekretarza i członków Rady - spośród specjalistów z zakresu medycyny, pedagogiki,

psychologii, socjologii, a także innych dziedzin nauki i praktyki, mających zastosowanie

w ochronie zdrowia psychicznego.

4.

Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie. Członkom Rady

przysługuje zwrot kosztów podróży w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

5.

Wydatki związane z działalnością Rady są finansowane z budżetu państwa, z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

6.

Szczegółowe warunki i tryb działania Rady określa statut nadany, w drodze zarządzenia,

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

”

;

4)

w art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zadania, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 40 ust. 1 i art. 46 ust. 2b,

są zadaniami z zakresu administracji rządowej.

”

;

5)

art. 6a otrzymuje brzmienie

„

Art. 6a.

Powiat organizuje i zapewnia usługi w odpowiednim standardzie w domach pomocy społecznej

dostosowanych do szczególnych potrzeb osób z zaburzeniami psychicznymi. Domy te są

tworzone na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm..

”

;

6)

w art. 7 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, warunki i sposób organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych

dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, uwzględniając

potrzebę zapewnienia jakości i dostępności tych zajęć.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, cele, rodzaje, zakres programowy,

wymiar czasu, sposób prowadzenia i dokumentowania zajęć rehabilitacji społecznej organizowanych

w domach pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz sposób nagradzania

uczestników tych zajęć, uwzględniając charakter potrzeb osób przebywających w tych

jednostkach oraz konieczność promocji zdrowia psychicznego i zapobiegania zaburzeniom

psychicznym.

”

;

7)

w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Jednostka organizacyjna pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi udziela

osobie w niej przebywającej, adekwatnie do potrzeb i stanu zdrowia tej osoby, pomocy

w korzystaniu przez nią ze świadczeń zdrowotnych przysługujących na podstawie przepisów

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

”

;

8)

w art. 10b ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Rzecznik Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego w celu realizacji zadań, o których

mowa w ust. 1 i 2, ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń szpitala psychiatrycznego związanych z udzielaniem świadczeń

zdrowotnych,

2)

występowania z wnioskiem do personelu zakładu opieki zdrowotnej, w szczególności do

lekarza prowadzącego, ordynatora oddziału psychiatrycznego (lekarza kierującego oddziałem)

lub kierownika zakładu opieki zdrowotnej, oraz do podmiotu, który utworzył ten zakład,

o podjęcie działań zmierzających do usunięcia przyczyny skargi lub zaistniałych naruszeń,

3)

wglądu w dokumentację medyczną za zgodą osoby, o której mowa w art. 10a ust. 1, jej

przedstawiciela ustawowego, opiekuna prawnego lub faktycznego,

4)

porozumiewania się z osobami, o których mowa w art. 10a ust. 1 i 2, bez udziału innych

osób.

”

;

9)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Orzeczenie o stanie zdrowia osoby z zaburzeniami psychicznymi, opinię lub skierowanie

do innego lekarza lub psychologa albo zakładu opieki zdrowotnej lekarz może wydać

wyłącznie na podstawie uprzedniego osobistego zbadania tej osoby. Skierowanie do szpitala

psychiatrycznego jest wydawane w dniu badania, a jego ważność wygasa po upływie 14

dni.

2.

Wskazany w ust. 1 okres ważności skierowania ulega przedłużeniu o czas oczekiwania

na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego pod warunkiem wpisania na listę oczekujących

na udzielenie świadczenia, o której mowa w art. 20 ustawy o świadczeniach, w terminie

14 dni od dnia wystawienia skierowania.

”

;

10)

art. 14 otrzymuje brzmienie

„

Art. 14.

Osoba z zaburzeniami psychicznymi leczona w szpitalu psychiatrycznym może uzyskać

zgodę ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) na okresowe przebywanie poza szpitalem

bez wypisywania jej z zakładu, jeżeli nie zagraża to jej życiu albo życiu lub zdrowiu

innych osób.

”

;

11)

w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, cele, rodzaje,

zakres programowy, wymiar czasu, sposób prowadzenia i dokumentowania zajęć rehabilitacyjnych

organizowanych w szpitalach psychiatrycznych oraz sposób nagradzania uczestników tych

zajęć, uwzględniając charakter potrzeb osób przebywających w szpitalach psychiatrycznych,

w tym potrzebę podnoszenia poziomu ich samodzielności.

”

;

12)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Przymus bezpośredni wobec osób z zaburzeniami psychicznymi, przy wykonywaniu czynności

przewidzianych w niniejszej ustawie, można stosować tylko wtedy, gdy przepis niniejszej

ustawy do tego upoważnia albo osoby te

1)

dopuszczają się zamachu przeciwko

a)

życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby lub

b)

bezpieczeństwu powszechnemu, lub

2)

w sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu,

lub

3)

poważnie zakłócają lub uniemożliwiają funkcjonowanie zakładu psychiatrycznej opieki

zdrowotnej lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej.

2.

O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowanego

środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie. W szpitalach psychiatrycznych,

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz w trakcie wykonywania czynności,

o których mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, jeżeli nie jest możliwe uzyskanie

natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i

nadzoruje osobiście jego wykonanie pielęgniarka, która jest obowiązana niezwłocznie

zawiadomić o tym lekarza. Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia

o możliwości jego zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

3.

W jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, która nie zatrudnia lekarza, informację,

o której mowa w ust. 2, pielęgniarka przekazuje kierownikowi jednostki, który niezwłocznie

informuje o tym upoważnionego przez marszałka województwa lekarza specjalistę w dziedzinie

psychiatrii.

4.

W szpitalu psychiatrycznym lekarz, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zatwierdza

zastosowanie przymusu bezpośredniego zleconego przez pielęgniarkę lub nakazuje zaprzestanie

jego stosowania.

5.

Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji osoby, o której mowa w ust.

2, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego w trakcie wykonywania czynności, o których

mowa w art. 21 ust. 3 oraz art. 46a ust. 3, lub wobec osoby, o której mowa w ust.

1, której pomocy udziela zespół ratownictwa medycznego, decyduje i nadzoruje osobiście

kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych, który jest obowiązany

niezwłocznie zawiadomić o tym dyspozytora medycznego. Każdy przypadek zastosowania

przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o możliwości jego zastosowania odnotowuje się

w dokumentacji medycznej.

6.

Zastosowanie przymusu bezpośredniego wobec osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

polega na przytrzymaniu, przymusowym podaniu leków, unieruchomieniu lub izolacji,

a wobec osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3 - na przytrzymaniu lub przymusowym podaniu

leku.

7.

W sytuacji, o której mowa w ust. 5, zastosowanie przymusu bezpośredniego polega na

przytrzymaniu lub unieruchomieniu. Przymus bezpośredni stosuje się nie dłużej niż

przez czas niezbędny do uzyskania pomocy lekarskiej, a w przypadku gdy jej uzyskanie

jest utrudnione, na czas niezbędny do przewiezienia osoby do zakładu psychiatrycznej

opieki zdrowotnej lub szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego. Przewiezienie

osoby z zastosowaniem przymusu bezpośredniego następuje w obecności zespołu ratownictwa

medycznego.

8.

Przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę, wobec której

środek ten ma być podjęty. Przy wyborze środka przymusu należy wybierać środek możliwie

dla tej osoby najmniej uciążliwy, a przy stosowaniu przymusu należy zachować szczególną

ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.

9.

W przypadkach określonych w ust. 1 jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne,

Policja oraz Państwowa Straż Pożarna są obowiązane do udzielania lekarzowi, pielęgniarce

lub kierującemu akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych pomocy na ich żądanie.

10.

Zasadność zastosowania przymusu bezpośredniego

1)

przez lekarza zakładu opieki zdrowotnej, w tym lekarza, który zatwierdził stosowanie

środka przymusu bezpośredniego zleconego przez inną osobę - ocenia, w terminie 3 dni,

kierownik tego zakładu, jeżeli jest lekarzem lub lekarz przez niego upoważniony,

2)

przez innego lekarza, pielęgniarkę jednostki organizacyjnej pomocy społecznej lub

kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych - ocenia, w terminie

3 dni, upoważniony przez marszałka województwa lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób

1)

stosowania przymusu bezpośredniego,

2)

dokumentowania zastosowania przymusu bezpośredniego,

3)

dokonywania oceny zasadności zastosowania przymusu bezpośredniego

- uwzględniając potrzebę ochrony praw i godności osoby, wobec której jest stosowany

przymus bezpośredni.

”

;

13)

w art. 21

a)

w ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Przewiezienie takiej osoby z zastosowaniem przymusu bezpośredniego następuje w obecności

lekarza, pielęgniarki lub zespołu ratownictwa medycznego.

”

,

b)

w ust. 4 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Przy ocenie zasadności poddania osoby badaniu bez jej zgody stosuje się odpowiednio

art. 18 ust. 10.

”

;

14)

art. 30 otrzymuje brzmienie

„

Art. 30.

1.

Do wniosku, o którym mowa w art. 29 ust. 2 i 3, dołącza się orzeczenie lekarza psychiatry

szczegółowo uzasadniające potrzebę leczenia w szpitalu psychiatrycznym. Orzeczenie

lekarz psychiatra wydaje na uzasadnione żądanie osoby lub organu uprawnionego do zgłoszenia

wniosku o wszczęcie postępowania.

2.

W przypadku niezałączenia do wniosku orzeczenia lekarskiego lub gdy zostało ono wydane

w okresie dłuższym niż 14 dni przed dniem złożenia wniosku, sąd zwraca wniosek. Przepisy

art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego nie mają w tym przypadku zastosowania.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, jeżeli treść wniosku lub załączone do wniosku

dokumenty uprawdopodabniają zasadność przyjęcia do szpitala psychiatrycznego, a złożenie

orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe, sąd zarządza poddanie osoby,

której dotyczy wniosek, odpowiedniemu badaniu.

4.

Jeżeli osoba, o której mowa w art. 29 ust. 1, odmawia poddania się badaniu, może być

ono przeprowadzone bez jej zgody. Przepis art. 21 stosuje się odpowiednio.

”

;

15)

uchyla się art. 30a;

16)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 23, 24 i 28, oraz postanowień i

zarządzeń sądu opiekuńczego przewidzianych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio

przepis art. 18 ust. 9.

”

;

17)

w art. 33 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń zdrowotnych stwarzających podwyższone

ryzyko dla pacjenta, których udzielenie wymaga zgody osoby określonej w ust. 1 lub

jej przedstawiciela ustawowego, uwzględniając konieczność ochrony praw i godności

osoby, której świadczenia te są udzielane, oraz potrzebę zapewnienia sprawnego przebiegu

postępowania leczniczego.

”

;

18)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

1.

Zapewnienie realizacji postanowienia sądowego o przyjęciu do domu pomocy społecznej

osoby, o której mowa w art. 38, należy do starosty powiatu właściwego ze względu na

miejsce zamieszkania tej osoby.

2.

Jeżeli osoba, wobec której wydano postanowienie o przyjęciu do domu pomocy społecznej,

odmawia stawienia się w domu pomocy społecznej lub w inny sposób utrudnia wykonanie

tego postanowienia, sąd z urzędu lub na wniosek organu do spraw pomocy społecznej

może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie tej osoby do domu pomocy społecznej

przez Policję.

3.

W przypadku wystąpienia u osoby, o której mowa w art. 38, przebywającej w domu pomocy

społecznej, zachowań zagrażających jej życiu lub zdrowiu, lub życiu lub zdrowiu innych

osób, można wobec niej stosować przymus bezpośredni również w celu zapobieżenia opuszczeniu

domu pomocy społecznej.

”

;

19)

w art. 43 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia i ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób i tryb sprawowania kontroli, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej dokumentowania,

uwzględniając potrzebę ochrony praw i godności osób przebywających w szpitalach psychiatrycznych

i domach pomocy społecznej, a także biorąc pod uwagę różne rodzaje i typy tych placówek.

”

;

20)

w art. 46

a)

ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Jeżeli osoba psychicznie chora, która ma być poddana badaniu przez biegłego, odmawia

stawienia się we wskazanym miejscu lub w inny sposób uchyla się od tego badania, sąd

może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie tej osoby przez Policję do wskazanego

miejsca.

”

,

b)

po ust. 2b dodaje się ust. 2c w brzmieniu

„

2c.

Jeżeli osoba psychicznie chora, wobec której wydano postanowienie o przyjęciu do szpitala

psychiatrycznego, odmawia stawienia się w szpitalu psychiatrycznym lub w inny sposób

utrudnia wykonanie tego postanowienia, sąd z urzędu lub na wniosek upoważnionego przez

marszałka województwa lekarza psychiatry może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie

tej osoby do szpitala psychiatrycznego przez Policję.

”

;

21)

art. 46a otrzymuje brzmienie

„

Art. 46a.

1.

Przy wykonywaniu postanowień sądowych o przyjęciu do domu pomocy społecznej lub szpitala

psychiatrycznego stosuje się art. 18.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przewidziane w innych przepisach środki przymusu

bezpośredniego mogą być stosowane jedynie po uprzednim bezskutecznym zastosowaniu

przymusu bezpośredniego przewidzianego w niniejszej ustawie albo gdy jego zastosowanie

byłoby niecelowe.

3.

Zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie przez Policję, o którym mowa w art. 40 i 46,

następuje w obecności lekarza, pielęgniarki lub zespołu ratownictwa medycznego.

”

;

22)

art. 49 otrzymuje brzmienie

„

Art. 49.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób postępowania w sprawach przyjęcia oraz wypisania ze szpitala psychiatrycznego,

2)

wzory

a)

skierowania do szpitala psychiatrycznego,

b)

zawiadomień kierownika szpitala psychiatrycznego oraz sądu opiekuńczego o przyjęciu

do tego szpitala osoby chorej psychicznie bez jej pisemnej zgody na podstawie art.

23 ust. 1 lub osoby z zaburzeniami psychicznymi na podstawie art. 24 ust. 1,

c)

rejestru osób przyjętych do szpitala psychiatrycznego,

d)

zawiadomień sądu opiekuńczego o wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego oraz o pozostaniu

w szpitalu psychiatrycznym za zgodą osoby przyjętej do tego szpitala

- uwzględniając ochronę praw i godności osób przyjmowanych i wypisywanych ze szpitali

psychiatrycznych oraz potrzebę zapewnienia sprawnego przebiegu procesu leczniczego.

”

;

23)

w art. 50 w ust. 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 5 w brzmieniu

„

5)

policjanta, upoważnionego pisemnie przez kierownika jednostki organizacyjnej Policji,

prowadzącego czynności operacyjno-rozpoznawcze w zakresie poszukiwań i identyfikacji

osób.

”

;

24)

w art. 55 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia opracuje docelową sieć domów pomocy społecznej dla osób

psychicznie chorych oraz środowiskowych domów samopomocy.

3.

Realizacja sieci, o której mowa w ust. 2, nastąpi w terminie do dnia 31 grudnia 2025 r.

”

.

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 2 Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

Rada do Spraw Promocji Zdrowia Psychicznego powołana zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, wykonuje zadania Rady do

spraw Zdrowia Psychicznego, o której mowa w art. 4a ust. 1 ustawy, o której mowa w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do czasu jej powołania.

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 3 Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 3 i 4, art. 15 ust. 2, art. 33 ust. 3, art. 43 ust. 2 i

art. 49 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 3 i 4, art. 15 ust.

2, art. 33 ust. 3, art. 43 ust. 2 i art. 49 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia

w życie ustawy;

2)

art. 18 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 11 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 4 Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 4a Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

1.

Tworzy się Radę do spraw Zdrowia Psychicznego, zwaną dalej „Radą”, jako działający

przy ministrze właściwym do spraw zdrowia organ koordynacyjno-doradczy w sprawach

z zakresu ochrony zdrowia psychicznego.

2.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

monitorowanie realizacji zadań określonych w Narodowym Programie Ochrony Zdrowia Psychicznego,

2)

opiniowanie projektów informacji o realizacji zadań wynikających z Narodowego Programu

Ochrony Zdrowia Psychicznego,

3)

występowanie do ministrów właściwych do spraw: kultury fizycznej, nauki, oświaty i

wychowania, pracy, spraw wewnętrznych, szkolnictwa wyższego, zabezpieczenia społecznego

oraz Ministra Sprawiedliwości i Ministra Obrony Narodowej, w sprawach założeń i projektów

programów działań z zakresu ochrony zdrowia psychicznego,

4)

inicjowanie działalności badawczo-wdrożeniowej w sprawach, o których mowa w art. 2

ust. 1,

5)

opiniowanie projektów przepisów prawnych dotyczących ochrony zdrowia psychicznego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje i odwołuje, z własnej inicjatywy lub na

wniosek ministrów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego,

sekretarza i członków Rady - spośród specjalistów z zakresu medycyny, pedagogiki,

psychologii, socjologii, a także innych dziedzin nauki i praktyki, mających zastosowanie

w ochronie zdrowia psychicznego.

4.

Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie. Członkom Rady

przysługuje zwrot kosztów podróży w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

5.

Wydatki związane z działalnością Rady są finansowane z budżetu państwa, z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

6.

Szczegółowe warunki i tryb działania Rady określa statut nadany, w drodze zarządzenia,

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 6a Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

Powiat organizuje i zapewnia usługi w odpowiednim standardzie w domach pomocy społecznej

dostosowanych do szczególnych potrzeb osób z zaburzeniami psychicznymi. Domy te są

tworzone na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm..

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 11 Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

1.

Orzeczenie o stanie zdrowia osoby z zaburzeniami psychicznymi, opinię lub skierowanie

do innego lekarza lub psychologa albo zakładu opieki zdrowotnej lekarz może wydać

wyłącznie na podstawie uprzedniego osobistego zbadania tej osoby. Skierowanie do szpitala

psychiatrycznego jest wydawane w dniu badania, a jego ważność wygasa po upływie 14

dni.

2.

Wskazany w ust. 1 okres ważności skierowania ulega przedłużeniu o czas oczekiwania

na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego pod warunkiem wpisania na listę oczekujących

na udzielenie świadczenia, o której mowa w art. 20 ustawy o świadczeniach, w terminie

14 dni od dnia wystawienia skierowania.

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 14 Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source

Osoba z zaburzeniami psychicznymi leczona w szpitalu psychiatrycznym może uzyskać

zgodę ordynatora (lekarza kierującego oddziałem) na okresowe przebywanie poza szpitalem

bez wypisywania jej z zakładu, jeżeli nie zagraża to jej życiu albo życiu lub zdrowiu

innych osób.

Dz.U. 2011 nr 6 poz. 19 inForce

Art. 18 Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego Open official source