Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 września 2011 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty.

1.

Lekarze zakwalifikowani do odbywania szkolenia specjalizacyjnego przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy odbywają szkolenie specjalizacyjne na podstawie dotychczasowych

przepisów.

2.

Przepisy dotyczące Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą stosuje się do lekarzy, którzy zostali zakwalifikowani do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego po dniu 28 kwietnia 1999 r.

3.

Do dnia wejścia w życie programów specjalizacji określonych na podstawie art. 16f

ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, szkolenia specjalizacyjne

odbywają się na podstawie programów dotychczasowych.

4.

Wnioski o przystąpienie do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego złożone przed dniem

wejścia w życie ustawy uznaje się za złożone zgodnie z przepisami ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje,

potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu

stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych,

udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.

2.

Wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane

kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych w ust.

1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.

2a.

(uchylony).

3

Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także prowadzenie przez lekarza prac badawczych

w dziedzinie nauk medycznych lub promocji zdrowia, nauczanie zawodu lekarza, kierowanie

podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. Nr 112, poz. 654, Nr 149, poz. 887, Nr 174, poz. 1039 i Nr 185, poz. 1092) lub zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej.

Osoby powołane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do zespołu ekspertów

do wydania opinii w sprawie spełniania wymogów akredytacyjnych przez jednostki prowadzące

szkolenie specjalizacyjne albo ubiegające się o jego prowadzenie, zespołu ekspertów

do opracowania i aktualizacji programów specjalizacji, komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej

Lekarski Egzamin Państwowy albo Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Państwowy oraz Państwowej

Komisji Egzaminacyjnej przeprowadzającej Państwowy Egzamin Specjalizacyjny, stają

się odpowiednio, z zachowaniem pełnionych funkcji, członkami

1)

zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 19f ust. 4,

2)

zespołu ekspertów, o którym mowa w 16f ust. 4,

3)

Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b,

4)

Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 16u ust. 1

- ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego określenia, rozumie

się przez to również lekarza dentystę.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej, należy przez

to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej,

rozumie się przez to także członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm. oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

WE w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573).

1.

Marszałek województwa po raz ostatni organizuje, finansuje oraz zapewnia warunki odbywania

stażu podyplomowego, o którym mowa w art. 15 ustawy, o której mowa w art. 1, rozpoczynającego

się

1)

dla lekarza z dniem 1 października 2017 r.;

2)

dla lekarza dentysty z dniem 1 października 2016 r.

2.

Osoby zobowiązane do odbycia stażu podyplomowego, o którym mowa w art. 15 ustawy,

o której mowa w art. 1, które nie rozpoczęły stażu podyplomowego najpóźniej

1)

z dniem 1 października 2017 r. w przypadku lekarza albo

2)

z dniem 1 października 2016 r. w przypadku lekarza dentysty

- są zwolnione z obowiązku odbycia tego stażu. Do osób tych nie stosuje się art. 5

ust. 8 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej,

dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie

z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

1.

Pierwszy Lekarski Egzamin Końcowy oraz Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy przeprowadza

się w 2013 r.

2.

Lekarski Egzamin Państwowy oraz Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Państwowy przeprowadza

się na dotychczasowych zasadach w latach 2011 i 2012.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i 8 oraz art. 5a-5c, prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,

która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

2)

posiada

a)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej

sześcioletnich studiów na kierunku lekarskim, obejmujących co najmniej 5500 godzin

dydaktycznych zajęć teoretycznych i praktycznych, w tym dwusemestralne praktyczne

nauczanie w dziedzinach klinicznych na 6. roku studiów, lub dyplom lekarza dentysty

wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich

studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, obejmujących co najmniej dwusemestralne

praktyczne nauczanie na 5. roku studiów, lub

b)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów

na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r. lub dyplom lekarza

dentysty wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów na kierunku

lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., lub

c)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany

przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu odpowiednie świadectwo wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

d)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a

pkt 1. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim.

3.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. b albo d, a także

w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza

albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż podyplomowy lub

uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d, a

także w pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli przedstawi świadectwo

złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Końcowego w języku polskim lub w języku, w jakim są prowadzone w polskich

uczelniach medycznych studia na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, jeżeli

odbywa albo ukończyła studia w tym języku.

5.

Za równoważne z przedstawieniem świadectwa, o którym mowa w ust. 4, uznaje się przedstawienie

świadectwa złożenia z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego.

6.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada

towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

7.

W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje ograniczone prawo

wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty,

na okres nie dłuższy niż 5 lat, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 6.

8.

Osoba ubiegająca się o prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty, o której mowa w ust. 3 i 6, przedstawia okręgowej radzie lekarskiej

zaświadczenie o odbyciu stażu podyplomowego albo decyzję wydaną na podstawie art.

15 ust. 8 albo 9.

9.

Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w podmiotach

leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami medycznymi.

10.

Podmioty, o których mowa w ust. 9

1)

udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego programu zajęć

praktycznych;

2)

zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające

rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych w ramowym programie zajęć

praktycznych;

3)

posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego programu

zajęć praktycznych.

11.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.

12.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające z ramowego programu

zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

13.

Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem akademickim albo

inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż zawodowy albo

specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla danej części programu

zajęć praktycznych.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania i zaliczania, w tym zakres

danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk, uwzględniając konieczność zapewnienia

wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez co

najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez

co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument

potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia

spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym

państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym

w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów,

Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice

Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki

Federalnej Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju

kwalifikacje przyznany przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii, Republice Islandii lub

Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice

Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty

przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej lub Republiki Słowenii potwierdzające,

że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc jak dokumenty wymienione

w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że faktycznie

i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia medycznego przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,

b)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii,

c)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii,

d)

1 października 2003 r. w Rumunii,

e)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej lub byłej Czechosłowacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Włoskiej,

Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza

dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz że jest uprawniona do

wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów

wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo

4)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Republice Włoskiej,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a

dniem 31 grudnia 1984 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy Republiki

Włoskiej potwierdzające, że

a)

zdała test umiejętności przed odpowiednimi włoskimi władzami, w celu ustalenia, że

posiadana przez nią wiedza i umiejętności odpowiadają kwalifikacjom potwierdzonym

w dokumentach wymienionych w odniesieniu do Republiki Włoskiej w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, z wyłączeniem osób, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdziły, że są one równoważne

z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,

b)

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Republiki

Włoskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia,

c)

jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach

jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Włoch w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, albo

5)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty wydany przez

inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty

wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez

nią dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia

kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej

i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje

wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej potwierdziły,

że są one równoważne z kształceniem określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej

są zwolnione z obowiązku przedstawienia zaświadczenia wydanego przez właściwe organy

odpowiednio: Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie

z prawem wykonywały zawód lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej

trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

3.

Wymogi określone w ust. 1 pkt 4 lit. a-c dotyczą również osób, które rozpoczęły studia

po dniu 31 grudnia 1984 r., o ile trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem

31 grudnia 1994 r.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty,

o którym mowa w art. 5a pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1-4, lecz nie może przedstawić

zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty na terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty

wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i może przedstawić

zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe w zawodzie lekarza lub

lekarza dentysty, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami

tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe

- okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty, jeżeli minister właściwy do spraw zdrowia uznał kwalifikacje

tej osoby do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w wyniku postępowania

określonego w odrębnych przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

(uchylony).

(uchylony).

Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo testu umiejętności,

o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada przyznaje ograniczone prawo wykonywania

zawodu na czas niezbędny do odbycia tego stażu albo odbycia testu umiejętności.

Kierownicy specjalizacji oraz lekarze specjaliści kierujący stażem kierunkowym wyznaczeni

na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują swoje funkcje.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia

okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza wykonywać zawód, odpowiednie

dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań

1

określonych w art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 i 4;

2)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5a pkt 1 albo pkt

2 albo pkt 3, albo

3)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5b ust. 1 pkt 1

albo pkt 2 albo pkt 3 albo pkt 4 albo pkt 5, albo

4)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5c ust. 1.

2.

Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania

1)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że posiadam pełną zdolność do czynności prawnych”. Oświadczenie powinno również zawierać

nazwisko i imię lekarza lub lekarza dentysty, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia

oraz podpis lekarza lub lekarza dentysty;

2)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz

że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie

z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego

w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię

lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza;

3)

o którym mowa w art. 5 ust. 2 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej treści

„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza, oznaczenie miejsca

i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.

3.

W przypadku lekarza lub lekarza dentysty obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

okręgowa rada lekarska, w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 5 ust.

1 pkt 5, uznaje za wystarczające przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska,

potwierdzających, że są spełnione wymogi dotyczące postawy etycznej lekarza oraz że

nie jest karany, oraz nie zawieszono mu bądź nie pozbawiono go prawa wykonywania zawodu

z powodu poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa. Jeżeli właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska nie wydają

takich dokumentów, stosuje się przepis ust. 2 pkt 2.

4.

Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4

jest orzeczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty w zakresie określonym w art. 2, wydane przez lekarza upoważnionego na podstawie

przepisów o przeprowadzaniu badań lekarskich pracowników w zakresie profilaktycznej

opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń wydawanych dla celów przewidzianych

w Kodeksie pracy.

5.

W przypadku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, za wystarczające w

zakresie spełnienia wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4 uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego wymagane do wykonywania

zawodu lekarza lub lekarza dentysty w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wydawane przez to państwo, z którego

lekarz lub lekarz dentysta przybywa, za wystarczające uznaje się odpowiednie świadectwo

wydane przez organy właściwe tego państwa.

6

W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust.

7, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze

której zamierza odbyć staż podyplomowy, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań,

o których mowa w

1)

art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b albo d oraz pkt 3-5 i ust. 2, albo

2)

art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.

7.

W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu do odbycia stażu adaptacyjnego

lub złożenia testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej - lekarz, lekarz dentysta

przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć staż adaptacyjny

lub złożyć test umiejętności, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5, ust. 2 oraz w art. 5c ust. 1 pkt 1 lub 2, oraz decyzję

właściwego organu w sprawie odbycia stażu adaptacyjnego lub testu umiejętności.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa wykonywania zawodu, o których

mowa w ust. 10, uwzględniając w szczególności niezbędne dane osobowe lekarza, numer

prawa wykonywania zawodu, adnotacje o wpisie do okręgowego rejestru lekarzy oraz dane

dotyczące kwalifikacji lekarza.

9.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy od

daty ich wydania.

10.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-7, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu

lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” albo „Ograniczone prawo

wykonywania zawodu lekarza” albo „Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

11.

Okręgowa rada lekarska, na wniosek lekarza lub lekarza dentysty, wydaje

1)

zaświadczenie stwierdzające, że lekarz lub lekarz dentysta posiada kwalifikacje zgodne

z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada

dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty wynikające

z przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez lekarza, lekarza dentystę specjalizacji

równorzędnej ze specjalizacją wymienioną w przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej

w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zaświadczenie potwierdzające, że lekarz, lekarz dentysta posiada prawo wykonywania

zawodu, którego nie został pozbawiony ani które nie zostało zawieszone, oraz że nie

został ukarany przez sąd lekarski, nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej albo wszczęte przez okręgową radę lekarską mogące skutkować

zawieszeniem prawa wykonywania zawodu ani ograniczeniem w wykonywaniu określonych

czynności medycznych;

4)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

5)

inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy innych niż Rzeczpospolita Polska

państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.

12.

Naczelna Rada Lekarska wydaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 11, jeżeli nie

jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej rady lekarskiej.

1

Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza albo odmawia przyznania tego prawa niezwłocznie po

złożeniu wszystkich dokumentów określonych ustawą, nie później jednak niż w terminie

miesiąca od dnia ich złożenia.

1a

W przypadku stwierdzenia w dokumentach braków formalnych okręgowa rada lekarska, w

terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, wzywa do ich uzupełnienia.

2.

Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które

wystąpiło przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez obywatela

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i które może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu lekarza, informuje o tym

zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego obywatelstwo cudzoziemiec

posiada lub z którego przybywa, i występuje z wnioskiem o weryfikację tych informacji

oraz o zawiadomienie o działaniach, które zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.

2a.

Okręgowa rada lekarska współpracuje z właściwymi organami państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz przekazuje właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej

informacje o toczących się i prawomocnie zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych

lub karnych oraz innych poważnych okolicznościach, które mogą mieć wpływ na wykonywanie

zawodu lekarza lub lekarza dentysty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony

danych osobowych oraz w przypadku wniosku tych organów dotyczącego przekazania tych

informacji sprawdza okoliczności faktyczne oraz zawiadamia te organy o poczynionych

ustaleniach.

3.

(uchylony).

4.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów lub dokumentów

wydanych przez właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada

lekarska zwraca się do odpowiednich właściwych organów tego państwa o potwierdzenie

autentyczności dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje, w tym dotyczące

specjalizacji, wydanych w tym państwie, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający

wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie

zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

5.

Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez okres trzech miesięcy

od dnia ich wydania.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów

poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty

przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.

Jednostki uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego na podstawie dotychczasowych

przepisów stają się jednostkami uprawnionymi do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego

na podstawie art. 19f ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej okręgowa

rada lekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu przyznaje

prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na

stałe albo na czas określony, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

posiada dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany

a)

przez polską szkołę wyższą lub

b)

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub

c)

w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom

został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny zgodnie z odrębnymi przepisami

oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

4)

wykazuje nienaganną postawę etyczną;

5)

wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3;

6)

odbył staż podyplomowy;

7

złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin

Końcowy; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

8)

uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z odrębnymi

przepisami.

1a.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, zamierzającemu wykonywać zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego w określonej

formie lub odbycia studiów w celu uzyskania stopnia naukowego albo uczestniczenia

w badaniach naukowych i pracach rozwojowych, przyznaje się prawo wykonywania zawodu

na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 oraz uzyska na podstawie

odrębnych przepisów zgodę ministra właściwego do spraw zdrowia na odbycie określonej

formy kształcenia lub studiów.

1b.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1a, przyznaje się wyłącznie na okres

szkolenia zawodowego lub trwania studiów, lub prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych

we wskazanym miejscu szkolenia, studiów lub prowadzenia badań.

2

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, można w celu odbycia stażu podyplomowego przyznać

ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-4, 7 i 8.

3.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 1, 1a i 2, jeżeli ukończył studia medyczne w języku polskim albo jeżeli

wykazał znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.

3a.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

Przepisy art. 6 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

6.

Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.

6a.

W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 3, Naczelna Rada Lekarska powołuje

sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą lekarze o odpowiednio

wysokich kwalifikacjach, w tym co najmniej dwóch legitymujących się tytułem specjalisty

z wybranej dziedziny medycznej, oraz co najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie

wyższe na kierunku filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich

członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu

egzaminu, a podpisują go członkowie i przewodniczący.

7.

Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.

8.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu

lekarza, lekarza dentysty, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych

określonych w art. 2;

2)

sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 3, wysokość opłaty

za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu,

mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji

egzaminu.

1.

W 2011 r. środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w art. 15 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, przekazuje marszałkowi województwa

minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

2.

W 2011 r. środki przeznaczone na

1)

sfinansowanie rezydentur, o których mowa w art. 16j ust. 1 ustawy, o której mowa w

art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

2)

dofinansowanie szkoleń specjalizacyjnych, o którym mowa w art. 16k ust. 1 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje ze środków Funduszu Pracy.

1.

Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania

zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania

prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy.

Rejestr lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację prowadzony przed dniem

wejścia w życie ustawy przez Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego staje się

rejestrem prowadzonym na podstawie niniejszej ustawy przez Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego.

1.

Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa wykonywania zawodu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym państwie,

może prowadzić teoretyczne i praktyczne nauczanie zawodu lekarza lub brać udział w

konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba wynika z tego konsylium

lub programu nauczania, jeżeli

1)

został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady

lekarskiej, lub

2

został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w podmiocie leczniczym w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego

podmiotu i właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub

3)

został zaproszony przez szpital kliniczny lub medyczną jednostkę naukową, która informuje

o tym właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

który posiada prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, może czasowo i okazjonalnie

wykonywać zawód lekarza, lekarza dentysty bez konieczności uzyskania prawa wykonywania

zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty albo bez konieczności

uzyskania wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich lub rejestru indywidualnych

specjalistycznych praktyk lekarskich, jeżeli złoży w okręgowej izbie lekarskiej właściwej

ze względu na miejsce zamierzonego wykonywania zawodu

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu lekarza,

lekarza dentysty, z podaniem miejsca i, o ile to możliwe, czasu jego wykonywania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo, oraz

3)

zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

stwierdzające, że posiada w tym państwie prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty, które w czasie składania oświadczenia nie jest zawieszone lub ograniczone,

i że wykonuje zawód lekarza, oraz

4)

dokument potwierdzający kwalifikacje formalne lekarza lub lekarza dentysty.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem po raz pierwszy

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ponawia w każdym roku,

w którym lekarz lub lekarz dentysta zamierza wykonywać w sposób tymczasowy i okazjonalny

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, dokumenty określone w ust. 2 pkt

2-4 przedstawia właściwej okręgowej radzie lekarskiej przed rozpoczęciem po raz pierwszy

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdorazowo w przypadku

istotnej zmiany zawartych w nim informacji.

5.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, z chwilą złożenia oświadczenia oraz

dokumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje wpisany do rejestru lekarzy tymczasowo

i okazjonalnie wykonujących zawód prowadzonym przez właściwą okręgową radę lekarską.

6.

Rejestr, o którym mowa w ust. 5, jest prowadzony w formie ewidencyjno-informatycznej

i zawiera następujące dane

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

tytuł zawodowy;

3)

imiona i nazwisko;

4)

płeć;

5)

datę urodzenia;

6)

miejsce urodzenia;

7)

obywatelstwo;

8)

numer dokumentu tożsamości;

9)

nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania zawodu lekarza

w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska;

10)

posiadane specjalizacje;

11)

miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach tymczasowego

i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

ich określenie jest możliwe;

12)

datę wystawienia zaświadczenia przez okręgową radę lekarską o spełnieniu przez niego

obowiązku złożenia oświadczenia;

13)

adres do korespondencji.

7.

Okręgowa rada lekarska dokonuje wpisu lekarza, lekarza dentysty do rejestru, o którym

mowa w ust. 6, oraz wydaje lekarzowi, lekarzowi dentyście zaświadczenie o spełnieniu

przez niego obowiązku złożenia zaświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust.

2. Wpis do rejestru oraz wydanie zaświadczenia nie może powodować opóźnień lub utrudnień

w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.

8.

Okręgowa rada lekarska, każdorazowo, w okresie, kiedy lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo

i okazjonalnie wykonuje zawód na terenie jej działania, może zwracać się do właściwych

organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym lekarz ten posiada prawo

do wykonywania zawodu, o przekazanie informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód

w tym państwie zgodnie z prawem i że nie był karany w związku z wykonywaniem zawodu.

9.

Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.

10.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że pomieszczenia,

urządzenia i sprzęt medyczny, jeżeli je posiada, spełniają wymagania określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 50b ust. 3.

11.

Do lekarza, lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 54 56

12.

Okręgowa rada lekarska każdorazowo może ocenić tymczasowy i okazjonalny charakter

wykonywania zawodu, uwzględniając jego okres, częstotliwość, regularność i ciągłość.

13.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Zakładzie

Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniem zawodu lekarza. W takim przypadku lekarz informuje o tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniu zawodu na piśmie właściwy ze względu na miejsce wykonywania zawodu oddział

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo, przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych

albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.

14

Do lekarza, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 31 i 45 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. Nr 219, poz. 1708 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 113, poz. 657).

W przypadkach, w których lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo i okazjonalnie wykonuje

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach, o których mowa w art. 9

ust. 2-12, okręgowa rada lekarska lub Naczelna Rada Lekarska mogą wymagać od lekarza

lub lekarza dentysty przekazania pacjentom wszystkich lub niektórych spośród następujących

informacji

1)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta jest wpisany do rejestru przedsiębiorców lub

podobnego rejestru publicznego - wskazania tego rejestru, numeru, pod jakim występuje

w rejestrze, lub innych zawartych w tym rejestrze danych pozwalających na identyfikację

lekarza, lekarza dentysty;

2)

nazwy i adresu właściwego organu udzielającego zezwolenia na wykonywanie zawodu w

państwie członkowskim siedziby;

3)

wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której lekarz, lekarz

dentysta jest zarejestrowany;

4)

tytułu zawodowego;

5)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu

podatkiem VAT - numeru identyfikacji podatkowej VAT;

6)

szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub

zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.

1.

Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry narodowej biorącym udział

w igrzyskach olimpijskich, paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata

lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, może w czasie trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza

bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie

Lekarskiej w Warszawie

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze czasowego wykonywania zawodu lekarza na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)

zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje zawód lekarza,

że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza, które w czasie składania

oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz

3)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza.

2.

Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za pośrednictwem

organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed dniem rozpoczęcia

tego wydarzenia.

3.

Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz dokumentów, o których

mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia

oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4.

Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie w wysokości nie wyższej

niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku.

5.

Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.

6.

Przepisy ust. 1-5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej

świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12 ust. 6, art. 15 ust.

5, art. 16 ust. 1hb, art. 16 ust. 2a, art. 16 ust. 3 i art. 16 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 12 ust. 6, art. 15 ust. 5, art. 16g ust. 3 i 4, art. 16j ust. 5

i art. 16x ust. 2 i 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy, o której

mowa w art. 1, utrzymane w mocy na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie

ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. Nr 58, poz. 351, z 2009 r. Nr 40, poz. 323 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 359) zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 16x ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Zachowane w mocy przepisy wykonawcze, o których mowa w ust. 2, mogą być zmienione

przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, w granicach określonych

w art. 16x ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1.

1.

Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu

lekarza, lekarza dentysty przed przyznaniem ograniczonego prawa wykonywania zawodu

lekarza, lekarza dentysty, obowiązany jest do odbycia przeszkolenia.

2.

Lekarz posiadający ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty,

który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od ukończenia stażu podyplomowego,

ma obowiązek odbycia przeszkolenia.

3.

Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez okres dłuższy

niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym właściwej

okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne

kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał

prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego

przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich

kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.

2.

Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać

lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony

do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego

sprawy.

3.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.

4.

W razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją, o której mowa

w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w uzupełniającym przeszkoleniu, o którym

mowa w ust. 2 i w art. 10 ust. 2 i 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności

medycznych do czasu zakończenia przeszkolenia.

5.

Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia, o którym mowa

w ust. 2 oraz w art. 10. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności

lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności

medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza,

powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.

Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu

albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

2.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania

się niezbędnym badaniom.

3.

Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu

prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania

określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz

jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania

jego sprawy.

4.

Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada lekarska

na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu

lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza grozi niebezpieczeństwem

dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych

czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.

5.

Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej

rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia,

nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady

lekarskiej.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i sposób działania komisji, o której

mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo

o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, mając na uwadze

konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez lekarza.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.

Prawo wykonywania zawodu, ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy

prawa w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;

3)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

1.

Lekarski Egzamin Końcowy (LEK) i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy (LDEK) organizuje

i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową

jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie w tych samych terminach, zgodnie

z regulaminem przeprowadzania LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14e ust. 2, w miejscach

i terminach ustalonych przez dyrektora CEM.

3.

Do LEK może przystąpić

1)

student 6. roku studiów na kierunku lekarskim, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt

2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu potwierdzającego

tożsamość, albo

2)

lekarz - po przedstawieniu dyplomu lekarza albo zaświadczenia potwierdzającego ukończenie

studiów na kierunku lekarskim oraz dokumentu potwierdzającego tożsamość.

4.

Do LDEK może przystąpić

1)

student 5. roku studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, o których mowa w art.

5 ust. 1 pkt 2 lit. a - po przedstawieniu zaświadczenia o stanie studiów i dokumentu

potwierdzającego tożsamość, albo

2)

lekarz dentysta - po przedstawieniu dyplomu lekarza dentysty albo zaświadczenia potwierdzającego

ukończenie studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym oraz dokumentu potwierdzającego

tożsamość.

5.

Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa wniosek w tej sprawie do dyrektora

CEM.

6.

LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu

lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie

zagadnień objętych LEK i LDEK.

7.

LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu, składającego się z 200 pytań

zawierających pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową

odpowiedź uzyskuje się 1 punkt.

8.

Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu dziedzin medycyny, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 14e, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych

i leczniczych.

9.

Podczas zdawania LEK i LDEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych

i dydaktycznych, a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania

i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby

zdającej egzamin, co jest równoważne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

10.

Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich

opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające LEK

i LDEK lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

11.

Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm..

1.

LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji

Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na

kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.

3.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

4.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5.

W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM

wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne.

6.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

oso bą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

7.

Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

8.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK składają dyrektorowi

CEM pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym z kandydatów do złożenia LEK albo

LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali

skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

9.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.

1.

Osoba zdająca LEK albo LDEK w danym terminie, może wnieść w ciągu 3 dni od dnia przystąpienia

do LEK albo LDEK merytoryczne zastrzeżenia do zadania testowego wykorzystanego podczas

tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenia składa się do dyrektora CEM na formularzu, którego

wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż 3 dni

od ostatecznego dnia do ich wniesienia, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród

osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia

wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia zadanie

objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do

uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Rozstrzygnięcia komisji, o której mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa są nieważne.

4.

Pozytywny wynik z LEK albo LDEK otrzymuje osoba zdająca, która uzyskała co najmniej

56% maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu

Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła LEK albo LDEK

z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym

terminie.

6.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 14a ust. 5, do LEK albo LDEK po

raz czwarty i kolejny oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym, o którym mowa

w art. 5 ust. 4, osoba zdająca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej

niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający wniesienie opłaty egzaminacyjnej

dołącza się do wniosku.

7.

Opłata, o której mowa w ust. 6, stanowi dochód budżetu państwa.

8.

W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu LEK albo LDEK dyrektor

CEM, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może wydać zarządzenie

o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

9.

Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia LEK albo

świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu.

10.

Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM przekazuje organom, o których mowa w art. 16c ust.

8.

11.

Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK oraz kopie świadectw złożenia LEK i LDEK są przechowywane

przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016).

1.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art. 14b ust. 5, oraz komisji,

o której mowa w art. 14c ust. 2, przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego i 130 zł dla członków Zespołu

Egzaminacyjnego albo komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2, za udział w pracach

tego zespołu albo tej komisji;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego albo komisji,

o której mowa w art. 14c ust. 2, bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

2.

Kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz podstawowych dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu

pytań testowych LEK i LDEK, mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które przystępujący

do egzaminu powinien posiadać,

2)

wzory zaświadczeń, o których mowa w art. 14a ust. 3 i 4,

3)

zakres danych zamieszczonych we wniosku o przystąpienie do LEK albo LDEK,

4)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b ust. 1,

i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2,

5)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,

6)

sposób i szczegółowy tryb zgłaszania do LEK i LDEK oraz przeprowadzania LEK i LDEK,

w tym okres, w którym powinny być wyznaczone ich terminy,

7)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 14c ust. 6, oraz sposób jej uiszczania,

8)

szczegółowy tryb unieważniania LEK albo LDEK,

9)

szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,

10)

wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,

11)

sposób przekazywania przez CEM wyników LEK i LDEK uprawnionym podmiotom

- uwzględniając prawidłowy przebieg LEK i LDEK oraz zachowanie bezstronności pracy

Zespołów Egzaminacyjnych i komisji, o której mowa w art. 14c ust. 2.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

1.

Okres stażu podyplomowego lekarza nie może być krótszy niż 12 miesięcy.

2.

Okres stażu podyplomowego lekarza dentysty wynosi 12 miesięcy.

3.

(uchylony).

3a.

Lekarz odbywający staż podyplomowy wykonuje zawód na podstawie ograniczonego prawa

wykonywania zawodu lekarza albo ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty

pod nadzorem lekarza posiadającego specjalizację, o której mowa w art. 64 ust. 1,

tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny albo lekarza dentysty wykonującego

zawód przez okres co najmniej 5 lat, zwanego dalej „opiekunem”.

3b.

Lekarz, o którym mowa w ust. 3a, jest uprawniony do wykonywania zawodu wyłącznie w

miejscu odbywania stażu, z zastrzeżeniem art. 30, oraz w sytuacji gdy prowadzi prace

badawcze w dziedzinie nauk medycznych pod kierunkiem lekarza posiadającego prawo wykonywania

zawodu. Stażysta jest uprawniony w szczególności do

1)

przedmiotowego i podmiotowego badania pacjenta oraz udzielania porad lekarskich po

konsultacji z opiekunem;

2)

wydawania, po konsultacji z opiekunem, zleceń lekarskich;

3)

wydawania, po konsultacji z opiekunem, skierowań na badania laboratoryjne oraz inne

badania diagnostyczne, z wyjątkiem badań wymagających metod diagnostycznych i leczniczych

stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta;

4)

samodzielnego stosowania, na zlecenie opiekuna, metod diagnostycznych i leczniczych,

których praktyczna umiejętność została potwierdzona przez opiekuna;

5)

wykonywania wspólnie z opiekunem zabiegów operacyjnych oraz wspólnie stosowania metod

leczniczych i diagnostycznych objętych programem stażu;

6)

prowadzenia, pod nadzorem opiekuna, historii choroby i innej dokumentacji medycznej;

7)

udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta, po skonsultowaniu z opiekunem treści

tych informacji;

8)

zlecania czynności pielęgnacyjnych;

9)

w stanach nagłych do doraźnego podania lub zlecenia podania pacjentowi leków, a jeżeli

są to leki silnie lub bardzo silnie działające - po zasięgnięciu, w miarę możliwości,

opinii jednego lekarza.

3c.

Lekarz odbywający staż nie jest uprawniony do wystawiania recept oraz wydania opinii

i orzeczeń lekarskich.

3d.

Lekarz, lekarz dentysta odbywa staż podyplomowy na podstawie umowy o pracę, zawartej

na czas określony, w celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu

stażu podyplomowego, z zastrzeżeniem ust. 7a.

3e.

Cudzoziemiec, niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, któremu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na osiedlenie się lub

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich albo któremu

w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy, odbywa staż podyplomowy na zasadach

obowiązujących obywateli polskich.

3f.

Cudzoziemiec, niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który

nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 3e, może odbyć staż podyplomowy za zgodą

ministra właściwego do spraw zdrowia na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu

studiów i uczestniczeniu w badaniach naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące

obywatelami polskimi.

4.

Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego

przez absolwentów studiów lekarskich i lekarsko-dentystycznych będących obywatelami

polskimi, zamierzających wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

mających stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa, a w przypadku osób będących

obywatelami innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

zamierzających odbywać staż na obszarze tego województwa, jest zadaniem marszałka

województwa z zakresu administracji rządowej.

4a

W roku 2009 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4b

W roku 2010 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4c

W roku 2011 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określa, w drodze rozporządzenia

1)

ramowe programy i czas trwania stażu podyplomowego lekarza;

2)

sposób odbywania i dokumentowania stażu podyplomowego;

3)

tryb uznawania równoważności stażu podyplomowego odbytego za granicą w całości lub

w części;

4)

(uchylony);

5)

(uchylony);

6

wymagania oraz warunki, jakim powinny odpowiadać podmioty lecznicze oraz indywidualne

praktyki lekarskie i indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie, w których odbywane

są staże podyplomowe, oraz sposób dokonywania oceny realizacji programu stażu przez

te podmioty;

7)

wysokość wynagrodzenia lekarza stażysty i lekarza dentysty stażysty oraz zasady finansowania

i organizacji stażu podyplomowego.

6

Marszałek województwa w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską ustala listę

podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych.

6a.

Okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem województwa,

kieruje do odbycia stażu na obszarze swojego działania lekarzy, lekarzy dentystów,

którym przyznała ograniczone prawo wykonywania zawodu i których wpisała na listę członków

izby.

6b.

Wojewoda sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu podyplomowego lekarzy, lekarzy dentystów

oraz w zakresie spełniania przez podmioty prowadzące staż wymagań i warunków, o których

mowa w ust. 5 pkt 6.

6c.

Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 6b, jest uprawniony do

1)

wizytacji podmiotu wpisanego na listę, o której mowa w ust. 6;

2)

żądania dokumentacji dotyczącej realizacji programu stażu oraz finansowania;

3)

żądania wyjaśnień dotyczących realizacji programu stażu przez lekarza;

4)

wydawania zaleceń pokontrolnych;

5)

przekazywania informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli marszałkowi województwa

oraz okręgowej izbie lekarskiej;

6)

wnioskowania do marszałka województwa o skreślenie podmiotu wpisanego na listę, o

której mowa w ust. 6.

6d.

Przepisy ust. 1-3d oraz 4-6c stosuje się odpowiednio do osób będących obywatelami

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

7

Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, ustala

listę podległych sobie podmiotów leczniczych uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych

lekarzy, lekarzy dentystów powołanych do zawodowej służby wojskowej oraz zapewnia

środki finansowe niezbędne do odbycia tych staży.

7a.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 7, odbywa staż podyplomowy na stanowisku

lekarza stażysty lub lekarza dentysty stażysty, na które zostaje wyznaczony przez

właściwy organ wojskowy w porozumieniu z Wojskową Radą Lekarską.

8.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać staż podyplomowy

odbyty za granicą za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w kraju, z zastrzeżeniem

ust. 9.

9.

Staż podyplomowy odbyty w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez lekarza będącego

obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

minister właściwy do spraw zdrowia uznaje za równoważny w całości lub w części ze

stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.

10.

(uchylony).

1.

Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny

1)

po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz

2)

po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”, albo

3)

po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2.

Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem modułowym

i składa się z

1)

modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i

umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub wspólnego dla pokrewnych

dziedzin medycyny, oraz

2)

modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym lekarz

może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego,

albo

3)

modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji.

3.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po zaliczeniu modułu podstawowego, może

zmienić dziedzinę medycyny, w której chce kontynuować szkolenie specjalizacyjne, pod

warunkiem zakwalifikowania się do jej odbywania w ramach postępowania kwalifikacyjnego,

o którym mowa w art. 16c ust. 7.

4.

Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający odpowiedni dorobek

zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt

2, i posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej

modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może ubiegać się o skierowanie

go do odbywania tego modułu specjalistycznego bez postępowania kwalifikacyjnego, na

wniosek właściwego konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny.

5.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie specjalizacyjne,

kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i

zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

modułu specjalistycznego.

6.

W przypadku lekarza posiadającego stopień naukowy doktora habilitowanego i mającego

odpowiedni dorobek zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym

mowa w ust. 2 pkt 2, i posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia

w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zakwalifikowanego

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego, kierownik

specjalizacji w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym w danej dziedzinie

medycyny może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego

i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

programu modułu specjalistycznego.

7.

Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może uznać, w drodze

decyzji, dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6,

za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości szczegółowego

programu modułu specjalistycznego, a w przypadku uznania za równoważny w całości -

podjąć decyzję o dopuszczeniu tego lekarza do PES.

8.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać dotychczasowy

dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny z realizacją programu specjalizacji

w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego,

i podjąć decyzję o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji,

o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz sposób i tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego

lekarza, kierując się równoważnością dorobku zawodowego i naukowego lekarza z danym

programem specjalizacji.

1.

Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez właściwe władze innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spełniający minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach Unii Europejskiej, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust.

3, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.

2.

Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje

potwierdzone

1)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do

wykonywania zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec

na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe

organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista

w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w ust. 3, oraz że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista

w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii,

Republice Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

28 stycznia 1980 r. w Republice Francuskiej w dziedzinie ortodoncji,

c)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej w dziedzinie ortodoncji,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia

do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany

przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym

mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej w dziedzinie ortodoncji,

g)

1 stycznia 2003 r. w Republice Greckiej w dziedzinie chirurgii stomatologicznej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej,

Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 maja 2004 r. w Republice Estońskiej lub Republice Łotewskiej w dziedzinie ortodoncji,

j)

27 stycznia 2005 r. w Królestwie Belgii w dziedzinie ortodoncji,

k)

21 maja 2005 r. w Republice Włoskiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

4)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w ust. 3, oraz że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

5)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia przed dniem 1 stycznia 1995 r.

w Królestwie Hiszpanii, oraz zaświadczeniem, wydanym przez właściwe władze hiszpańskie,

o zdaniu egzaminu specjalizacyjnego, przeprowadzonego w celu potwierdzenia, że kwalifikacje

lekarza odpowiadają kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których mowa w

ust. 3;

6)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej wydanym przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie

Unii Europejskiej innym niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

lub w zakresie specjalizacji innej niż wymieniona w wykazie, o którym mowa w art.

20a ust. 2, oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument potwierdzający

formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej

został wydany po odbyciu odpowiedniego kształcenia spełniającego minimalne wymogi

określone w przepisach Unii Europejskiej, a kwalifikacje te są uważane za równoważne

z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie, o którym mowa

w ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

1.

W przypadku

1)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny niż wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji,

albo

2)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wymieniony w wykazie,

o którym mowa w art. 16a ust. 3, który nie może przedstawić zaświadczenia wydanego

przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne

i zgodne z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na terytorium

tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat

bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wydany przez inne państwo

niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który może przedstawić zaświadczenie,

że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie,

uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie

kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło

uzyskane doświadczenie zawodowe

- minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w odrębnych

przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

1.

Lekarz składa wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie

medycyny odpowiednio do

1)

wojewody właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza

odbywać szkolenie specjalizacyjne;

2)

Ministra Obrony Narodowej lub wyznaczonej przez niego jednostki organizacyjnej - w

przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących

służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony

Narodowej;

3)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lekarzy pełniących służbę

lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2)

nazwisko rodowe;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

płeć;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

obywatelstwo (obywatelstwa);

7)

adres miejsca zamieszkania;

8)

dokument, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej

przebywa w Polsce;

9)

numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;

10)

numer seryjny, datę i miejsce wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza”

lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;

11)

posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego;

12)

dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem tytułu specjalisty

i tryb ich odbywania;

13)

wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

14)

posiadany stopień naukowy;

15)

liczbę publikacji i ich wykaz;

16)

okres zatrudnienia w jednostce, w której ma się odbywać szkolenie specjalizacyjne;

17)

wnioskowany tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

3.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w formie wniosku elektronicznego,

generowanego i pobieranego na stronie internetowej wojewody. Wojewoda potwierdza elektronicznie

zapisanie zgłoszonych na wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku

składa go do wojewody.

4.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje w formie wniosku elektronicznego

generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej Ministra Obrony Narodowej.

Lekarz po wypełnieniu i podpisaniu wniosku składa go do szefa jednostki organizacyjnej

realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony

Narodowej.

5.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, następuje w formie wniosku elektronicznego

generowanego i pobieranego na stronie internetowej jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych, obsługującej ministra właściwego do

spraw wewnętrznych. Lekarz po wypełnieniu wniosku składa go do ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

6.

Lekarz może złożyć wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli nie toczy

się w jego sprawie postępowanie, o którym mowa w ust. 13 lub 14.

7.

W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza

się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie

szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.

8.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzają, dwa razy w roku, odpowiednio wojewoda,

Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwani dalej

„organami prowadzącymi postępowanie kwalifikacyjne”.

9.

Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego spełniających warunki określone w ust. 6 jest większa niż liczba

miejsc szkoleniowych.

10.

W postępowaniu konkursowym uwzględnia się

1)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydentury

wynik LEK, albo, w przypadku lekarza dentysty - LDEK;

2)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty wynik

egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES, albo wynik

LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych,

odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji,

publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism sporządzonym

przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej jednostek

naukowych;

3)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty

wynik LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk

medycznych, odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem

specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism

sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej

jednostek naukowych.

11.

Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych

za LEK/LDEK, o których mowa w ust. 10 pkt 1 albo procent maksymalnej liczby punktów

uzyskanych z LEK/LDEK lub egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II

stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 2 albo procent

maksymalnej liczby punktów uzyskanych z LEK/LDEK oraz punktów dodatkowych, o których

mowa w ust. 10 pkt 3.

12.

W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za

równoważny z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.

13.

Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się lekarzy, w liczbie odpowiadającej

liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie

medycyny w danym województwie albo posiadanych przez dany podmiot, w kolejności od

najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym.

14.

Lekarz może zwrócić się do organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne o weryfikację

postępowania kwalifikacyjnego, w terminie 20 dni od dnia ogłoszenia na stronie internetowej

tego organu listy lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do rozpoczęcia

danego szkolenia specjalizacyjnego.

15.

Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust.

14.

16.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin

postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16g

ust. 1 pkt 4.

17.

Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik przeprowadzonego

postępowania kwalifikacyjnego, kieruje lekarza do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne miejsca szkoleniowe.

18.

Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny po dostarczeniu dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo

„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie specjalizacyjne.

1.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw zdrowia określa i ogłasza

na swojej stronie internetowej liczbę miejsc szkoleniowych dla lekarzy, którzy będą

odbywać szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji,

zwanej dalej „rezydenturą”, w poszczególnych dziedzinach medycyny, z podziałem na

województwa, na podstawie zapotrzebowania zgłoszonego przez wojewodów uwzględniającego

wolne miejsca szkoleniowe, potrzeby zdrowotne obywateli oraz dostępność świadczeń

zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny na obszarze danego województwa.

2.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym wojewoda ogłasza liczbę miejsc szkoleniowych nieobjętych

rezydenturą dla lekarzy w poszczególnych dziedzinach medycyny, z uwzględnieniem miejsc

szkoleniowych dla lekarzy bez specjalizacji oraz lekarzy posiadających odpowiednią

specjalizację.

3.

Niewykorzystane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą, przyznane na dane postępowanie

kwalifikacyjne dla danego województwa w danej dziedzinie medycyny, wojewoda może dodatkowo

przyznać lekarzom, którzy brali udział w postępowaniu kwalifikacyjnym na te miejsca

szkoleniowe i zajęli kolejne najwyższe miejsca na liście rankingowej, uwzględniając

wszystkie dziedziny, w których były przyznane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą.

4.

Wojewoda może dodatkowo przyznawać miejsca szkoleniowe, w tym objęte rezydenturą,

nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia danego postępowania kwalifikacyjnego.

5.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym Minister Obrony Narodowej określa i ogłasza liczbę

wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej

oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych przez

Ministra Obrony Narodowej, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza

liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez tego ministra

lub pełniących służbę albo zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie programu specjalizacji ustalonego

dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym, który utworzył Minister Obrony Narodowej, w ramach odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego jest obowiązany odbyć i zaliczyć szkolenie uzupełniające,

odpowiednie dla danej dziedziny medycyny, w zakresie wynikającym ze specyfiki służby

wojskowej i potrzeb obronności kraju, na podstawie programu uzupełniającego określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 2.

3.

Program specjalizacji zawiera

1)

zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które

lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem

elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów

farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, medycyny

ratunkowej, promocji zdrowia i zdrowia publicznego, orzecznictwa lekarskiego i prawa

medycznego;

2)

formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania i doskonalenia

umiejętności praktycznych, w szczególności

a)

kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

obejmujący wprowadzenie w problematykę, cele i obszar działania danej specjalności

oraz zadania, kompetencje i oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,

b)

niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach pokrewnych,

c)

kurs w zakresie ratownictwa medycznego,

d)

kurs w zakresie zdrowia publicznego,

e)

kurs w zakresie prawa medycznego,

f)

szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych

zabiegów lub procedur medycznych,

g)

staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych,

h)

pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej specjalizacji lub pracę

w systemie zmianowym lub równoważnym czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym

w przepisach o działalności leczniczej,

i)

samokształcenie kierowane;

3)

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

4)

formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności

praktycznych;

5)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji;

6)

zakres merytoryczny PES;

7)

standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom, jakie muszą

spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu specjalizacji.

4.

Program specjalizacji opracowuje i aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy medycznej,

zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP. Program specjalizacji redaguje CMKP

i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

5.

Członków zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, powołuje i odwołuje dyrektor CMKP.

Członkowie zespołu ekspertów są powoływani spośród lekarzy posiadających tytuł specjalisty

lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program

specjalizacji, lub w dziedzinach pokrewnych, spośród osób zgłoszonych przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych,

towarzystwa naukowe właściwe dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku w dziedzinie

pokrewnej, Naczelną Radę Lekarską oraz CMKP.

6.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub przedstawiciele

lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich przedstawiciele;

2)

konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych z realizacją

zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub

ich przedstawiciele - w dziedzinach, do których ma to zastosowanie;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny, a w przypadku braku - w dziedzinie pokrewnej;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

5)

przedstawiciel CMKP.

7.

Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje konsultanta krajowego

w danej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji, a

jeżeli nie został powołany - w dziedzinie pokrewnej.

8.

CMKP podaje do wiadomości zatwierdzone przez ministra zdrowia programy specjalizacji,

w formie informacji i publikacji na stronie internetowej CMKP.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego i wykaz

specjalizacji posiadających wspólny moduł podstawowy,

2)

wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego

- uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach specjalizacji,

dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu do tych dziedzin,

określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan wiedzy medycznej;

3)

wzory wniosków o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego dla obywateli polskich i

cudzoziemców,

4)

regulamin postępowania kwalifikacyjnego

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania

kwalifikacyjnego.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, programy

uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

i wymaganych umiejętności praktycznych, formy i metody ich nabywania, okres trwania

i sposób odbywania szkolenia uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez

lekarza wiedzy i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego,

mając na uwadze konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania

świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach wynikających

ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji uprawniających

lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,

uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy i umiejętności określonych w programie specjalizacji

niezbędnych do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe

dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji

w ramach rezydentury.

2.

Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne, w ramach

wolnych miejsc szkoleniowych, w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne

1)

na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne

w danej dziedzinie medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego

i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia

specjalizacyjnego na podstawie odrębnych przepisów;

3)

na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie

specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu specjalizacji w zakresie

samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej

liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,

które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie

pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych urlopów

szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej

części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio

w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;

4)

na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania

szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania;

5)

w ramach poszerzenia zajęć programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program

specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce, w dziedzinie zgodnej z kierunkiem tych

studiów, i w ramach udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, a po

ukończeniu tych studiów - w trybie określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1-4.

3.

Lekarz cudzoziemiec, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 1a, może odbywać szkolenie specjalizacyjne

na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach

naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami polskimi.

4.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.

5.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 3.

6.

Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.

7.

Szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający

I lub II stopnia specjalizacji lub tytułu specjalisty.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały okres jego trwania w wymiarze czasu

równemu czasowi pracy lekarza zatrudnionego w podmiocie leczniczym, o którym mowa

w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury lub pracuje w systemie zmianowym lub równoważnym w maksymalnym

czasie pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej.

2.

Lekarz

1)

będący żołnierzem oraz pełniący służbę lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Obrony Narodowej,

2)

będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

3)

będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej

- może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony w ust.

1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane zapewnić, aby

łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie były niższe niż w przypadku odbywania odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego

w wymiarze czasu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu specjalizacji przysługuje

wynagrodzenie na podstawie umowy o pełnienie dyżurów, zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy.

1.

Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem.

2.

Środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury przez lekarzy,

którzy zostali zakwalifikowani do jej odbywania lub odbywają ją w tym trybie, minister

właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie umowy zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne zatrudniającym tych lekarzy. Umowa ta określa wysokość środków

i ich przeznaczenie.

3.

Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze

wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia na podstawie

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia.

4.

Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega

zróżnicowaniu ze względu na

1)

dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe;

2)

rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego

wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach

medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla

pacjentów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których

jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.

2.

Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym

są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia

a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.

3.

W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie

z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

1.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza

w pracy

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 512 i Nr 225, poz. 1463 oraz z 2011 r. Nr 113, poz. 657 i Nr 149, poz. 887);

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3

miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, 176-179, 182;

4)

z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez pracodawcę

w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji;

5)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie

trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

6)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji

odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5.

2.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego może być dodatkowo przedłużony o okres udzielonego

lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w odrębnych

przepisach.

3.

W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia

specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację

w ramach rezydentury - minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej oraz pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach

leczniczych utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej może być przedłużony dodatkowo

przez Ministra Obrony Narodowej o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo oddelegowania do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej.

5.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących funkcjonariuszami

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być przedłużony dodatkowo przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1 i 2, ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej

przez niego nieobecności w pracy z powodów, o których mowa w ust. 1 lub 2, trwającej

dłużej niż 3 miesiące.

7.

Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, może skierować

na okres tej nieobecności innego lekarza zakwalifikowanego do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego do odbywania tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne,

biorąc pod uwagę możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji

oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza zatrudnionego na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo wykonującego zawód na podstawie stosunku

służby w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika

tego podmiotu w porozumieniu z właściwym konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie

medycyny, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego dalej „kierownikiem

specjalizacji”.

2.

Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub

tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego,

a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie medycyny.

3.

Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji

lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika jednostki

realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego

dalej „kierownikiem stażu”.

4.

Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie szkolenie

specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami kadrowymi

przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny - czterech

lekarzy.

5.

Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem kierunkowym nie

więcej niż dwóch lekarzy.

6.

Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie rocznych szczegółowych planów

szkolenia specjalizacyjnego, w tym za ustalenie miejsc odbywania staży kierunkowych

w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji, w okresie nie krótszym niż

miesiąc od rozpoczęcia kolejnego roku odbywanego szkolenia specjalizacyjnego w uzgodnieniu

z kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

7.

Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji przez

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego nadzoru kierownik

specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2-4 lekarz kierujący stażem kierunkowym

1)

ustala szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;

2)

konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania diagnostyczne i

ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia, rokowania i zalecenia dla

pacjenta;

3)

prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych

i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu nabycia przez lekarza

umiejętności samodzielnego ich wykonywania;

4)

uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie

leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia

przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania;

5)

wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji zawodowych, umiejętności

manualnych, stosunku do pacjentów i współpracowników, zdolności organizacyjnych i

umiejętności pracy w zespole;

6)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza, który

nie realizuje programu specjalizacji;

7)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego;

8)

potwierdza odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.

8.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w pierwszym roku trwania tego szkolenia,

po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika specjalizacji, może wystąpić do dyrektora

CMKP z wnioskiem o uznanie za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w

programie specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju, w podmiotach prowadzących

szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia rozpoczęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie jest dłuższy niż 5 lat.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może wyrazić zgodę

na wystąpienie przez lekarza z wnioskiem, o którym mowa w ust. 8, w terminie późniejszym.

10.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie do okresu odbywania

szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego.

11.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej, odbywający specjalizację,

po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji oraz konsultanta w danej dziedzinie medycyny

lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie

z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem

o uznanie części okresu odbywania specjalizacji w zakresie odpowiedniego modułu, w

przypadku gdy pełnił służbę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem

że charakter tej służby, w tym uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów

i procedur medycznych, odpowiadał właściwemu programowi specjalizacji.

12.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze zrealizowaniem części

programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania tego szkolenia, jednak

nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego lub modułów, o których

mowa w art. 16 ust. 2.

13.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne ze zrealizowaniem

części programu specjalizacji.

14.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

1.

Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie przepisów, o których mowa

w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty za równoważny

z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie

następujące warunki

1)

lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada czasowi trwania

szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie specjalizacji w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych,

sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach

określonemu programowi specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności

odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu specjalisty

do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora CMKP.

3.

Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem

1)

prawa wykonywania zawodu;

2)

dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza w kraju, w którym

lekarz uzyskał tytuł specjalisty;

3)

dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;

4)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

czasie jego trwania i programie specjalizacji;

5)

dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej

formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych

wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

4.

Wniosek podlega ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów powołany przez

dyrektora CMKP.

5.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty

w danej dziedzinie medycyny

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawiciel;

2)

dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego;

3)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

4)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny.

6.

Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, chyba

że nie został złożony żaden wniosek.

7.

Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół stwierdzi, że

czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności praktycznych nie

odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności w

Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana przez zespół jest negatywna

albo zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania

i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty.

8.

Na podstawie oceny merytorycznej, o której mowa w ust. 7, dyrektor CMKP w terminie

30 dni wydaje opinię, która wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana do ministra

właściwego do spraw zdrowia.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania

tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej.

10.

W przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 8, zawiera wskazanie do odbycia stażu

uzupełniającego, minister właściwy do spraw zdrowia kieruje lekarza do odbycia tego

stażu, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem

podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien

być odbyty.

11.

Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.

12.

Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy o pracę

na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy cywilnoprawnej o

odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.

13.

Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika

właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

14.

Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję, w

której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej, albo odmawia uznania tego tytułu.

1.

Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku

1)

zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania zawodu lekarza;

2)

ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych, objętych programem

specjalizacji;

3)

niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia

wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu wystawionym przez

organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących po stronie lekarza;

4)

zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

5)

przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika specjalizacji

po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny

lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych

z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny

i pokoju oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej;

6)

upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne.

2.

Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia odpowiednio wojewody, Ministra Obrony

Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zaistnieniu okoliczności,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.

3.

Lekarz zostaje skreślony z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne,

zwanego dalej „rejestrem”, odpowiednio na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych w przypadku określonym w ust. 1.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 3, odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej

albo minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje decyzję na podstawie

1)

powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w

ust. 1 pkt 1-4 i 6;

2)

wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po uzyskaniu

opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz właściwej

okręgowej izby lekarskiej.

1.

Rejestr prowadzi CMKP na podstawie danych przekazywanych przez wojewodów, Ministra

Obrony Narodowej i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według niżej określonego

układu danych

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

dwucyfrowego symbolu województwa, będącego pierwszym członem identyfikatora jednostek

podziału terytorialnego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.,

b)

czternastoznakowego kodu specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,

c)

siedmiocyfrowego numeru prawa wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

2)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

3)

miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie lekarskiej;

7)

numer seryjny i data wystawienia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub

„Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”;

8)

posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;

9)

numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia zgody

na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;

10)

tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego przez

lekarza cudzoziemca;

11)

data i numer skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu

kierującego;

12)

numer karty szkolenia specjalizacyjnego oraz indeksu zabiegów i procedur medycznych;

13)

nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej, w której

jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;

14)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja i zajmowane stanowisko

oraz dane, o których mowa w pkt 4;

15)

data rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

16)

data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie

to zostało przedłużone albo skrócone;

17)

data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;

18)

adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej,

w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, nazwisko i imię dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

19)

adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.

3.

Użytkownikami rejestru są

1)

wojewodowie;

2)

minister właściwy do spraw zdrowia;

3)

Minister Obrony Narodowej;

4)

minister właściwy do spraw wewnętrznych;

5)

Minister Sprawiedliwości.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą interes prawny.

5.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm..

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,

2)

szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych wpisanych

do rejestru

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności prowadzonego

rejestru.

1.

Lekarz może składać dokumenty do PES do właściwego wojewody po uzyskaniu potwierdzenia

realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej oraz pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej składa dokumenty

do PES do szefa jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów

leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej, po uzyskaniu potwierdzenia realizacji

programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

3.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

albo zatrudniony w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, składa dokumenty do PES do ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

po uzyskaniu potwierdzenia realizacji programu specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

4.

Zgłoszenie do PES jest składane w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego

na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych na

wniosku danych. Lekarz, o którym mowa w ust. 1-3, po wypełnieniu i podpisaniu wniosku

składa go odpowiednio do właściwego wojewody, szefa jednostki organizacyjnej realizującej

zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5.

Wniosek o przystąpienie do PES zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo;

6)

adres zamieszkania;

7)

adres do korespondencji;

8)

wskazanie jednostki, w której lekarz odbywał szkolenie i jej adresu;

9)

posiadane specjalizacje;

10)

ukończona uczelnia, data wystawienia i numer uzyskanego dyplomu lekarza;

11)

informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu lekarza: jego numer, data wydania

i organ wydający;

12)

tryb szkolenia;

13)

liczba dotychczasowych zgłoszeń do PES;

14)

informacje o ewentualnym skróceniu stażu specjalizacyjnego;

15)

stopień lub tytuł naukowy oraz imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

16)

adres do korespondencji kierownika specjalizacji i numer telefonu kontaktowego;

17)

wskazanie wojewody prowadzącego postępowanie specjalizacyjne.

6.

Właściwy wojewoda, szef jednostki organizacyjnej realizującej zadania z zakresu spraw

podmiotów leczniczych obsługującej Ministra Obrony Narodowej albo minister właściwy

do spraw wewnętrznych stwierdza, czy dokumenty, o których mowa w ust. 1-3, spełniają

warunki formalne i przekazuje je do CEM.

7.

CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych przez dyrektora CEM.

8.

PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego,

w kolejności ustalonej przez dyrektora CEM, obejmujących zakres odbytego szkolenia

specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych i leczniczych,

z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.

9.

Lekarz nie jest obowiązany do zaliczenia PES w całości albo w części, jeżeli złożył

z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwa naukowe,

który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem

z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części, i przedstawi dyrektorowi CEM odpowiedni

dokument potwierdzający złożenie takiego egzaminu.

10.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora

CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich

lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,

z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w

roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

11.

Test oraz pytania lub zadania egzaminu ustnego opracowuje i ustala CEM w porozumieniu

z konsultantem krajowym właściwym dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawicielem

odrębnie dla każdej dziedziny medycyny oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

12.

Testy, pytania i zadania egzaminacyjne są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące

w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające

PES lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem. Zadania testowe nie podlegają udostępnianiu

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz egzaminów

organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których złożenie z wynikiem

pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo

w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, mając

na względzie zakres tematyczny tych egzaminów.

1.

CEM powiadamia lekarza o miejscach i terminach PES nie później niż na 14 dni przed

dniem jego rozpoczęcia.

2.

Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na przygotowanie się i przystąpienie

do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3.

Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających

pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Lekarz może wybrać

tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz uzyskuje 1 punkt. W przypadku

braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

4.

Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez

lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów.

5.

Podczas zdawania PES lekarz nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych,

a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru

informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby zdającej

egzamin, co jest równoznaczne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego. CEM zawiadamia

o takim fakcie właściwego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

7.

Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik specjalizacji

jako obserwator.

8.

Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji, o której

mowa w art. 16u ust. 1.

9.

PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM

i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

10.

W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub nieprzewidzianych sytuacji

mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM może unieważnić PES w całości albo

w części, w danym terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich

zdających.

11.

Unieważnienie PES albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PES albo

jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna. W przypadku

unieważnienia całości PES wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna.

12.

Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia

informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PES albo jego części.

13.

Decyzja o unieważnieniu PES albo jego części jest ogłaszana na stronie internetowej

CEM oraz przesyłana zainteresowanym lekarzom listem poleconym.

14.

Od decyzji o unieważnieniu PES albo jego części przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, składane za

pośrednictwem dyrektora CEM.

1.

W przypadku zgłoszenia do PES po raz czwarty i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości

nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w

drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku. Dokument potwierdzający dokonanie

opłaty lekarz dołącza do zgłoszenia, o którym mowa w art. 16w ust. 3.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób

uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne koszty związane

z organizacją i przeprowadzaniem PES.

1.

PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

2.

Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM spośród osób zaproponowanych

przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe

właściwe dla danej dziedziny medycyny oraz Naczelną Radę Lekarską.

3.

W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES lub, w uzasadnionych

przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny

1)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny;

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.

4.

Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6-9.

5.

Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza

spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół egzaminacyjny składa się co najmniej

z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.

6.

Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu egzaminacyjnego należy

1)

ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do PES w danej sesji egzaminacyjnej, z zastrzeżeniem

art. 16w ust. 4;

2)

przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem

tajności procedury;

3)

dokonywanie oceny egzaminu ustnego;

4)

przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym PES,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PES.

7.

Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł dla przewodniczącego oraz 130 zł dla członka PKE

za udział w posiedzeniu PKE albo zespołu egzaminacyjnego;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez zachowania

prawa do wynagrodzenia.

8.

Kwoty, o których mowa w ust. 7 pkt 1, podlegają waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

1.

CEM ustala i ogłasza wyniki PES. Wynik PES nie stanowi decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Lekarz uzyskuje wynik negatywny PES, jeżeli uzyska taki wynik chociażby z jednej części

PES. W takim przypadku lekarz może złożyć do dyrektora CEM zgłoszenie do kolejnego

PES. Uzyskany wynik pozytywny z części PES jest uznawany w kolejnych 6 sesjach egzaminacyjnych.

3.

Zgłoszenie następuje w formie wniosku elektronicznego, generowanego i pobieranego

na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we

wniosku danych. Lekarz po wypełnieniu formularza składa podpisany wniosek do CEM,

które zawiadamia o tym fakcie właściwego wojewodę.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, lekarz zostaje wpisany na listę lekarzy dopuszczonych

do PES w danej sesji egzaminacyjnej przez dyrektora CEM.

5.

Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM wydaje dyplom w terminie

30 dni od dnia otrzymania dokumentacji egzaminacyjnej od PKE. Kopię dyplomu CEM przekazuje

do właściwej dla lekarza okręgowej izby lekarskiej.

6.

Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza oraz kopia dyplomu PES

są przechowywane przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla lekarzy oraz punktowe

kryteria kwalifikacji tych lekarzy do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, mając

na celu konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,

2)

szczegółowy sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego, w tym przez lekarzy posiadających

I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

3)

formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby ich prowadzenia,

4)

szczegółowy sposób zgłaszania się i tryb dopuszczania do PES,

5)

szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,

6)

tryb powoływania PKE,

7)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE,

8)

tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych

za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w danym

programie specjalizacji i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,

9)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji

- uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych

do wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny, zgodnie z wymogami

współczesnej wiedzy medycznej;

10)

wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego ukończenia,

uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu programu specjalizacji;

11)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie medycyny nieobjętej

systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,

w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,

12)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających stopień naukowy

doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym

kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego

- uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego żołnierzem w

czynnej służbie wojskowej oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej oraz wzory dokumentów, o których mowa w

ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej

oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra

Obrony Narodowej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o

pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, oraz wzory dokumentów, o których

mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu

i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej,

albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra

Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej, oraz wzory dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej lub

zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub

organy Służby Więziennej.

1.

Lekarz może uzyskać świadectwo potwierdzające posiadanie umiejętności z zakresu węższych

dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych, zwane dalej „świadectwem”.

2.

Lekarz uzyskuje świadectwo po odbyciu szkolenia i zdaniu egzaminu państwowego po jego

zakończeniu.

3.

Warunki prowadzenia szkolenia, w tym wysokość opłat za szkolenie, określa umowa zawarta

pomiędzy podmiotem prowadzącym szkolenie a lekarzem.

4.

Szkolenie może prowadzić podmiot wpisany na listę podmiotów uprawnionych do szkolenia

w zakresie uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonych świadczeń zdrowotnych, zwaną dalej „listą”, prowadzoną przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, który spełnia następujące warunki

1)

zobowiąże się do przeprowadzenia szkolenia zgodnie z programem zatwierdzonym przez

ministra właściwego do spraw zdrowia;

2)

zapewnia prowadzenie szkolenia przez co najmniej trzech lekarzy posiadających świadectwo

umiejętności lub tytuł specjalisty albo specjalizację drugiego stopnia w odpowiedniej

lub pokrewnej dziedzinie medycyny;

3)

udziela świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,

umożliwiających zrealizowanie programu umiejętności określonej liczbie lekarzy, lub

zawarł w tym zakresie umowę z podmiotem, który udziela takich świadczeń;

4)

dysponuje odpowiednim sprzętem i aparaturą medyczną niezbędną do realizacji zadań

dydaktycznych określonych programem umiejętności.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu

na listę, jeżeli podmiot nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 4.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony do kontroli podmiotów wpisanych

na listę w zakresie spełniania wymogów, o których mowa w ust. 4. Do przeprowadzenia

kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 19e ust. 2-10.

7.

Na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie kontroli minister właściwy do spraw zdrowia

wydaje podmiotowi wpisanemu na listę zalecenia pokontrolne, mające na celu usunięcie

stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin ich wykonania.

8.

W przypadku niewykonania zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie minister właściwy

do spraw zdrowia skreśla, w drodze decyzji administracyjnej, podmiot z listy.

9.

Przeprowadzenie egzaminu państwowego i wydawanie świadectwa należy do zadań Centrum

Egzaminów Medycznych.

10.

Koszty przeprowadzenia egzaminu państwowego i wydania świadectwa ponosi lekarz.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia może uznać program szkolenia odbytego w kraju albo

za granicą za równoważny z programem, o którym mowa w ust. 4 pkt 1.

12.

Lekarz, który uzyskał świadectwo, informuje o tym właściwą okręgową radę lekarską,

która wpisuje informacje o tym fakcie do okręgowego rejestru lekarzy.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określa, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych

świadczeń zdrowotnych, w których można uzyskać świadectwo,

2)

kwalifikacje, jakie powinien posiadać lekarz zamierzający odbyć szkolenie,

3)

tryb przygotowywania i zatwierdzania programów szkoleń,

4)

tryb wpisywania na listę i sposób jej prowadzenia,

5)

tryb przeprowadzenia egzaminu oraz wysokość opłaty za jego przeprowadzenie,

6)

wysokość opłaty za wydanie świadectwa,

7)

szczegółowe warunki i tryb uznawania szkoleń odbytych w kraju lub za granicą,

8)

sposób ewidencjonowania wydanych świadectw

- uwzględniając aktualny stan wiedzy medycznej i konieczność zapewnienia prawidłowego

przebiegu szkolenia i egzaminów w tym zakresie.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia,

wykaz umiejętności uprawniających do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki

laboratoryjnej w laboratorium uwzględniając odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności

w zakresie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

Jeżeli w przepisach odrębnych jest mowa o ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, w zakresie dotyczącym

1)

praw pacjenta oraz obowiązków z tymi prawami związanych, a także zasad udostępniania

dokumentacji medycznej - rozumie się przez to ustawę z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

2)

akredytowania zakładów opieki zdrowotnej - rozumie się przez to ustawę z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia;

3)

wojewódzkich lub krajowych konsultantów - rozumie się przez to ustawę z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia.

1.

Lekarz ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego, w szczególności w różnych formach

kształcenia podyplomowego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 ust.

1 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów mogą prowadzić

1

podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia w zakresie

uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych

świadczeń zdrowotnych;

2)

inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia podyplomowego na podstawie

odrębnych przepisów, w szczególności: medyczne szkoły wyższe, szkoły prowadzące działalność

dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, medyczne jednostki badawczo-rozwojowe;

3)

inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze podmiotów

prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów, zwane dalej „organizatorami

kształcenia”.

2.

Warunkami prowadzenia kształcenia podyplomowego są

1)

posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego w szczególności

a)

cel (cele) kształcenia,

b)

przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną,

c)

formę (formy) kształcenia,

d)

wymagane kwalifikacje uczestników,

e)

sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia,

f)

sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia;

2)

zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia;

3)

zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym

dla szkolenia praktycznego;

4)

posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia

oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny;

5)

zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres kształcenia przez

uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz właściwe kwalifikacje do

ich wykonywania.

3.

Spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez podmioty, o

których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska właściwa ze względu

na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska w odniesieniu do okręgowej

izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz organizatora kształcenia zamierzającego

prowadzić kształcenie na terenie całego kraju.

Kształcenie podyplomowe wykonywane przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm..

1.

Organizator kształcenia zamierzający wykonywać działalność w zakresie kształcenia

podyplomowego przedstawia dane potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa

w art. 19 ust. 2, oraz składa do właściwej rady lekarskiej wniosek o wpis do rejestru

podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów, zwanego

dalej „rejestrem”, zawierający dane, o których mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1-6.

2.

Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe

lekarzy i lekarzy dentystów są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie kształcenia podyplomowego

lekarzy i lekarzy dentystów - określone w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

”

.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

nazwę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i

nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3a.

(uchylony).

3b.

(uchylony).

4.

Wpis do rejestru, z wyjątkiem rejestru prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską,

podlega opłacie.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby lekarskiej, która

dokonała wpisu do rejestru.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisu do rejestru, wzory dokumentów

wniosku o wpis do rejestru, informacji o formie kształcenia, zaświadczenia o wpisie

do rejestru oraz sposób prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność ujednolicenia

dokumentacji dotyczącej prowadzenia kształcenia podyplomowego;

2)

wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, z uwzględnieniem kosztów związanych z postępowaniem

w sprawie wpisu i zmian wpisu oraz związanych z prowadzeniem przez organ prowadzący

rejestr kontroli prowadzenia kształcenia przez organizatora kształcenia.

1.

Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa dla siedziby organizatora

prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem

kształcenia Naczelna Rada Lekarska.

1a.

Organizator kształcenia obowiązany jest przekazać informację, o której mowa w ust.

5, również okręgowej radzie lekarskiej właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia,

jeśli zamierza prowadzić kształcenie na terenie nieobjętym działaniem organu prowadzącego

rejestr.

2.

Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

3.

Do rejestru wpisuje się następujące dane

1)

numer wpisu organizatora kształcenia do rejestru;

2)

nazwę organizatora kształcenia;

3)

miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres organizatora kształcenia;

4)

formę organizacyjno-prawną organizatora kształcenia;

5)

określenie przedmiotu, zakresu i form kształcenia podyplomowego;

6)

początek i koniec okresu planowanego prowadzenia kształcenia podyplomowego;

7)

numer wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej -

w przypadku przedsiębiorcy;

8)

numer i datę uchwały o wpisie do rejestru;

9)

numer i datę uchwały o zmianie wpisu do rejestru;

10)

numer i datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru;

11)

daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 19e;

12)

dane, o których mowa w art. 19c ust. 5 pkt 1-6;

13)

datę i numer uchwały o wykreśleniu z rejestru.

4.

Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać organowi prowadzącemu

rejestr wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-7 oraz w ust. 5 pkt

1-6, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

5.

Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany do przekazania organowi

prowadzącemu rejestr, nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem szkolenia, następujących

informacji dotyczących określonej formy szkolenia

1)

przedmiotu i szczegółowego programu kształcenia podyplomowego;

2)

terminu rozpoczęcia i zakończenia kształcenia podyplomowego;

3)

miejsca i adresu kształcenia podyplomowego;

4)

regulaminu kształcenia podyplomowego zawierającego w szczególności

a)

sposób i tryb kształcenia,

b)

zasady i tryb naboru uczestników,

c)

uprawnienia i obowiązki osób uczestniczących w kształceniu,

d)

szczegółowy sposób weryfikacji wyników kształcenia,

e)

wysokość opłaty za udział w kształceniu;

5)

szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji wykładowców i innych osób prowadzących

nauczanie teoretyczne i zajęcia praktyczne;

6)

szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji kierownika naukowego kształcenia;

7)

wzoru dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia.

1.

Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej

wpisem;

2)

organizatora kształcenia wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2 pkt 1, 4 lub 5

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;

3)

wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.

2.

Wpis organizatora kształcenia do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku

1)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 19b ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia wykonywania

działalności objętej wpisem do rejestru;

3)

likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizatora kształcenia;

4)

rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;

5)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 19e ust. 11 pkt

2;

6)

złożenia przez tego organizatora kształcenia wniosku o wykreślenie z rejestru.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 4 i 5, wykreślenie z rejestru następuje

po uprzednim podjęciu uchwały o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do

rejestru przez organ prowadzący rejestr.

4.

Organizator kształcenia, którego wykreślono z rejestru, na podstawie ust. 2 pkt 1,

4 lub 5, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3

lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu z rejestru.

5.

Do uchwał okręgowej rady lekarskiej lub Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawie wpisu,

odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

1.

Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli organizatorów kształcenia w zakresie

1)

zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 19c ust. 5;

2)

spełniania warunków określonych w art. 19 ust. 2;

3)

prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

zapewnienia odpowiedniej jakości kształcenia.

2.

Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ prowadzący rejestr

do wykonywania czynności kontrolnych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.

4.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który powinien zawierać

1)

nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;

2)

miejsce odbywania kształcenia;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.

5.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia.

6.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia

zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych

w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te

fakty i uzupełnić protokół.

7.

Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

8.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.

9.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

10.

Organizator kształcenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do

wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń

zawartych w protokole.

11.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr

1)

wykreśla organizatora kształcenia z rejestru - w przypadku stwierdzenia okoliczności,

o których mowa w art. 19d ust. 2 pkt 1, 4 lub 5;

2)

w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje organizatorowi kształcenia zalecenia

pokontrolne, mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin

ich wykonania.

1.

Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację

do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek

akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie.

2.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące warunki

1)

prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego

albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały szpitalne lub inne komórki

organizacyjne o profilu odpowiadającym temu szkoleniu;

2)

zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację programu specjalizacji

określonej liczbie lekarzy;

3)

zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej

a)

w przypadku szpitali - nad jakością działalności dydaktycznej oraz leczniczej w zakresie

kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów,

b)

w przypadku innych jednostek organizacyjnych - nad jakością działalności dydaktycznej

w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów;

4)

zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego lekarza;

5)

zatrudnić na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej albo posiadać

zatrudnionych na stanowisku służbowym w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych,

o których mowa w pkt 1

a)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem specjalizacji

w odpowiedniej dziedzinie medycyny,

b)

co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w dziedzinie

pokrewnej, w przypadku specjalności, dla których przepisy obowiązujące przed dniem

wejścia w życie ustawy nie przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu

specjalisty,

c)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w

odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku jednostek organizacyjnych lub komórek

organizacyjnych realizujących szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii;

6)

posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań określonych

programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi, o których mowa w art.

16f ust. 3 pkt 7;

7)

udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,

umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;

8)

udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub niewymagającym

hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz w innych przypadkach niecierpiących

zwłoki, jeżeli wynika to z programu specjalizacji;

9)

zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów medycznych

w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym

czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;

10)

zawierać porozumienie z podmiotami, w celu umożliwienia zrealizowania przez lekarzy

programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których mowa w ust. 3, których

realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej;

11)

uzyskać opinię właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny o

spełnieniu warunków, o których mowa w pkt 1-10, a w przypadku jego braku - konsultanta

krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny lub właściwego konsultanta wojewódzkiego

w dziedzinie pokrewnej lub konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach medycyny

związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie

wojny i pokoju lub jego przedstawiciela.

3.

Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez

1)

jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub

2)

inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po uzyskaniu

przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.

4.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, w celu

uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu przez

jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane i opinię

określone w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3.

5.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP powołuje pięciu lekarzy

specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej

1)

przewodniczącego zespołu - lekarza zaproponowanego przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie medycyny;

2)

czterech członków zespołu

a)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie

medycyny,

b)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla dziedziny medycyny,

c)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,

d)

przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta lub konsultantów

krajowych w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych

wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju.

6.

Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał, celem

wydania opinii o spełnieniu przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2.

7.

Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje wpisu

jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie listę

jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w zakresie

danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne lub staż

kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład.

8.

Aktualne listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, CMKP publikuje

na swojej stronie internetowej.

9.

W przypadku zmiany formy prawnej jednostki akredytowanej, o której mowa w ust. 1 i

3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne lub

staż kierunkowy, jeżeli złoży do wojewody oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych

w ust. 2.

10.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie po zmianie formy prawnej występuje

do CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.

11.

W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w

ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy

jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3.

12.

W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki

niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia

stażu kierunkowego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.

13.

Maksymalna liczba miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 7, ulega zmniejszeniu

w zakresie danej specjalizacji w przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe

w danej specjalizacji, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób.

1.

Kursy szkoleniowe objęte programem danej specjalizacji mogą być prowadzone przez jednostki

organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, po uzyskaniu pozytywnej opinii konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku - właściwego konsultanta

wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz po wpisaniu na listę prowadzoną przez

CMKP, o której mowa w ust. 5.

2.

Podmiot zamierzający prowadzić kurs szkoleniowy objęty programem danej specjalizacji

przedstawia CMKP, w terminie do dnia 15 listopada każdego roku, informacje zawierające

dane obejmujące

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej

zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;

2)

imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;

3)

zakres i sposób organizacji kursu szkoleniowego;

4)

tryb kursu szkoleniowego;

5)

program kursu szkoleniowego określający

a)

cel kursu szkoleniowego,

b)

wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,

c)

okres i sposób realizacji programu kursu szkoleniowego,

d)

zakres tematyczny oraz treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;

6)

regulamin kursu szkoleniowego określający

a)

sposób organizacji kursu szkoleniowego,

b)

zasady i sposób naboru uczestników kursu szkoleniowego,

c)

wzór karty przebiegu kursu szkoleniowego,

d)

prawa i obowiązki uczestników kursu szkoleniowego,

e)

zakres obowiązków wykładowców i innych prowadzących zajęcia teoretyczne i zajęcia

praktyczne,

f)

sposób sprawdzania nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych,

g)

sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez uczestników;

7)

charakterystykę bazy dydaktycznej i zajęć praktycznych;

8)

kwalifikacje kadry dydaktycznej;

9)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w kursie szkoleniowym.

3.

W przypadku kursów szkoleniowych, o których mowa w ust. 2, trwających nie dłużej niż

5 dni, podmiot zamierzający prowadzić ten kurs zgłasza corocznie CMKP, w terminie

do dnia 15 listopada roku poprzedzającego rozpoczęcie kursu, następujące informacje

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej

zamierzającej prowadzić kurs szkoleniowy;

2)

imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe osoby mającej być kierownikiem kursu szkoleniowego;

3)

program kursu szkoleniowego określający

a)

cel kursu szkoleniowego,

b)

wymagane kwalifikacje uczestników kursu szkoleniowego,

c)

zakres tematyczny i treść zajęć teoretycznych i zajęć praktycznych;

4)

sposób sprawdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

5)

sposób oceny organizacji i przebiegu kursu szkoleniowego przez jego uczestników;

6)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w tym kursie.

4.

CMKP koordynuje organizację kursów szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji

zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym

lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w poszczególnych dziedzinach medycyny.

5.

CMKP publikuje, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na stronie internetowej

CMKP, listę kursów szkoleniowych objętych programami specjalizacji.

6.

Podmiot, który zrealizował kurs szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do

CMKP listę lekarzy, którzy ukończyli kurs szkoleniowy, zawierającą imię i nazwisko

oraz numer PESEL lekarza, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania.

1.

Nadzór nad realizacją szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

2.

Nadzorowi podlega w szczególności

1)

zgodność realizacji zajęć z programem specjalizacji;

2)

prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;

3)

zapewnienie odpowiedniej jakości szkolenia specjalizacyjnego.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się kontrolę i monitoruje realizację

szkolenia specjalizacyjnego.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 3, wykonuje dyrektor CMKP.

5.

Dyrektor CMKP na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych

form monitoringu systemu specjalizacji opracowuje raport o stanie realizacji kształcenia

specjalizacyjnego w danym roku i przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

6.

CMKP prowadzi cykliczne szkolenia w zakresie wiedzy na temat systemu specjalizacji,

przeznaczone dla kierowników specjalizacji, kadry kierowniczej jednostek prowadzących

szkolenia specjalizacyjne oraz przedstawicieli wojewody finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny

powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu mogą wchodzić, poza pracownikami

CMKP

1)

krajowy albo wojewódzki konsultant w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel

lub

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta lub konsultantów krajowych w dziedzinach

medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością

kraju w czasie wojny i pokoju;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny oraz

4)

przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody.

2.

Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,

za okazaniem upoważnienia, ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia prowadzonej przez jednostkę prowadzącą

szkolenie specjalizacyjne;

4)

żądania od kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne ustnych i pisemnych

wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników szkolenia specjalizacyjnego i kadry dydaktycznej.

3.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne;

2)

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

4.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne.

5.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych

w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są

obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

6.

Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne

nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

7.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie

specjalizacyjne.

8.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

9.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne, w terminie 7 dni od dnia

otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzania

czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

10.

Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące

stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych

nieprawidłowości w wyznaczonym terminie; kopie pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje

do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny medycyny i właściwemu

konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie medycyny.

11.

W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor

CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy zawierającej wykaz jednostek

uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego.

12.

Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 300 zł za wykonanie czynności kontrolnych;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77;

3)

zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa

do wynagrodzenia.

13.

Kwota, o której mowa w ust. 12 pkt 1, podlega waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na rejestrowaniu

danych określonych w art. 16p ust. 2 oraz informacji o liczbie jednostek uprawnionych

do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i liczby miejsc szkoleniowych, a także

badaniu poprawności funkcjonowania poszczególnych procedur specjalizacyjnych na podstawie

zgromadzonych tą drogą informacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Lekarzowi przysługuje prawo używania tytułu i stopnia naukowego oraz tytułu specjalisty

w brzmieniu określonym przez odrębne przepisy.

1.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiadający dokumenty,

o których mowa w art. 16a, ma prawo do używania określonych tytułów specjalisty w

danej dziedzinie medycyny, uzyskiwanych w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz specjalności lekarskich uzyskiwanych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, które odpowiadają specjalnościom uzyskiwanym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej

ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem.

2.

Okręgowa rada lekarska może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie lekarza,

lekarza dentysty, był używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby instytucji, która

ten tytuł przyznała.

3.

Jeżeli tytuł określający wykształcenie lekarza, lekarza dentysty będącego obywatelem

państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest tożsamy z tytułem, do którego używania

jest wymagane w Rzeczypospolitej Polskiej odbycie dodatkowego szkolenia, którego lekarz

ten nie posiada, okręgowa rada lekarska może określić brzmienie tego tytułu, którym

lekarz może się posługiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem leczniczym

lub badawczym.

2.

Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie przez lekarza nowych lub tylko częściowo

wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia

bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby leczonej. Może on być przeprowadzony, jeżeli

dotychczas stosowane metody medyczne nie są skuteczne lub jeżeli ich skuteczność nie

jest wystarczająca.

3.

Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy medycznej. Może

być on przeprowadzany zarówno na osobach chorych, jak i zdrowych. Przeprowadzenie

eksperymentu badawczego jest dopuszczalne wówczas, gdy uczestnictwo w nim nie jest

związane z ryzykiem albo też ryzyko jest niewielkie i nie pozostaje w dysproporcji

do możliwych pozytywnych rezultatów takiego eksperymentu.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzany, jeżeli spodziewana korzyść lecznicza

lub poznawcza ma istotne znaczenie, a przewidywane osiągnięcie tej korzyści oraz celowość

i sposób przeprowadzania eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy

i zgodne z zasadami etyki lekarskiej.

1.

Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym

do spraw zdrowia przekazuje w 2010 r., na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zdrowia, środki Funduszu Pracy z przeznaczeniem w 2010 r.

na staże podyplomowe oraz

1)

szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w przepisach

o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach o zawodach pielęgniarki

i położnej.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania

środków oraz ich rozliczenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie zawartych umów środki,

o których mowa w ust. 1, na cele określone w ust. 1

1)

marszałkom województw;

2)

wojewodom;

3)

jednostkom organizacyjnym prowadzącym specjalizacje, o których mowa w art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, oraz podmiotom uprawnionym do szkolenia specjalizacyjnego, o których mowa w art.

16 ust. 4a tej ustawy;

4)

organizatorom kształcenia, o których mowa w art. 10w ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej.

Eksperymentem medycznym kieruje lekarz posiadający odpowiednio wysokie kwalifikacje.

1.

Osoba, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, jest uprzednio informowana

o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia eksperymentu, spodziewanych korzyściach

leczniczych lub poznawczych, ryzyku oraz o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie

w każdym jego stadium.

2.

W przypadku gdyby natychmiastowe przerwanie eksperymentu mogło spowodować niebezpieczeństwo

dla życia lub zdrowia jego uczestnika, lekarz obowiązany jest go o tym poinformować.

1.

Przeprowadzenie eksperymentu medycznego wymaga pisemnej zgody osoby badanej mającej

w nim uczestniczyć. W przypadku niemożności wyrażenia pisemnej zgody, za równoważne

uważa się wyrażenie zgody ustnie złożone w obecności dwóch świadków. Zgoda tak złożona

powinna być odnotowana w dokumentacji lekarskiej.

2.

Udział małoletniego w eksperymencie medycznym jest dopuszczalny tylko za pisemną zgodą

jego przedstawiciela ustawowego. Jeżeli małoletni ukończył 16 lat lub nie ukończył

16 lat i jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swego uczestnictwa

w eksperymencie, konieczna jest także jego pisemna zgoda.

3.

Udział małoletniego w eksperymencie badawczym jest dopuszczalny, jeżeli spodziewane

korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego, a ryzyko jest niewielkie

i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych rezultatów. Eksperyment badawczy

z udziałem małoletniego nie jest dopuszczalny, gdy istnieje możliwość przeprowadzenia

takiego eksperymentu o porównywalnej efektywności z udziałem osoby posiadającej pełną

zdolność do czynności prawnych.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę na udział tej osoby w eksperymencie

leczniczym wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie

z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swojego uczestnictwa w eksperymencie leczniczym,

konieczne jest ponadto uzyskanie pisemnej zgody tej osoby.

5.

W przypadku osoby, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, lecz nie jest w

stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinii w sprawie swego uczestnictwa w eksperymencie,

zgodę na udział tej osoby w eksperymencie leczniczym wyraża sąd opiekuńczy właściwy

ze względu na siedzibę podmiotu przeprowadzającego eksperyment.

6.

W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy odmawia zgody na udział chorego w eksperymencie

leczniczym, można zwrócić się do sądu opiekuńczego, właściwego ze względu na siedzibę

podmiotu przeprowadzającego eksperyment, o wyrażenie zgody.

7.

Z wnioskiem o udzielenie zgody na uczestnictwo w eksperymencie medycznym osoby, o

której mowa w ust. 2-5, może wystąpić podmiot przeprowadzający eksperyment do sądu

opiekuńczego właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu.

8.

W przypadkach niecierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia,

uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1-6, nie jest konieczne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 19, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Udział w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga szczególnie wnikliwej oceny

związanego z tym ryzyka dla matki i dziecka poczętego.

2.

Kobiety ciężarne i karmiące mogą uczestniczyć wyłącznie w eksperymentach badawczych

pozbawionych ryzyka lub związanych z niewielkim ryzykiem.

3.

Dzieci poczęte, osoby ubezwłasnowolnione, żołnierze służby zasadniczej oraz osoby

pozbawione wolności nie mogą uczestniczyć w eksperymentach badawczych.

1.

Osoba lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na eksperyment medyczny może

ją cofnąć w każdym stadium eksperymentu. Lekarz powinien wówczas eksperyment przerwać.

2.

Lekarz prowadzący eksperyment leczniczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie

jego trwania wystąpi zagrożenie zdrowia chorego przewyższające spodziewane korzyści

dla chorego.

3.

Lekarz prowadzący eksperyment badawczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie jego

trwania nastąpi nieprzewidziane zagrożenie zdrowia lub życia osoby w nim uczestniczącej.

Informacja uzyskana w związku z eksperymentem medycznym może być wykorzystana do celów

naukowych, bez zgody osoby poddanej temu eksperymentowi, w sposób uniemożliwiający

identyfikację tej osoby.

1.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzony wyłącznie po wyrażeniu pozytywnej opinii

o projekcie przez niezależną komisję bioetyczną. Do składu komisji powołuje się osoby

posiadające wysoki autorytet moralny i wysokie kwalifikacje specjalistyczne.

2.

Komisja bioetyczna wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego, w drodze uchwały,

przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz celowości i wykonalności projektu.

2a.

Komisje bioetyczne i Odwoławcza Komisja Bioetyczna wydają także opinie dotyczące badań

klinicznych, jeżeli inne ustawy tak stanowią, w zakresie określonym w tych ustawach.

3.

Komisje bioetyczne powołują

1)

okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem podmiotów, o których

mowa w pkt 2 i 3;

2)

rektor wyższej uczelni medycznej lub wyższej uczelni z wydziałem medycznym;

3)

dyrektor medycznej jednostki badawczo-rozwojowej.

4.

W skład komisji bioetycznych, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, wchodzi również przedstawiciel

właściwej okręgowej rady lekarskiej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

powołuje Odwoławczą Komisję Bioetyczną, rozpatrującą odwołania od uchwał komisji bioetycznych,

o których mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady powoływania i finansowania oraz

tryb działania komisji bioetycznych.

Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej

udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia

ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki.

1.

Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej

informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach

diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania

albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

2

Lekarz może udzielić informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom za zgodą pacjenta

lub jego przedstawiciela ustawowego.

3.

Na żądanie pacjenta lekarz nie ma obowiązku udzielać pacjentowi informacji, o której

mowa w ust. 1.

4.

W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może

ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeżeli według oceny lekarza

przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz informuje przedstawiciela

ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez pacjenta. Na żądanie pacjenta lekarz

ma jednak obowiązek udzielić mu żądanej informacji.

5.

Obowiązek lekarza, określony w ust. 1, dotyczy także pacjentów, którzy ukończyli 16

lat.

6

Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia

znaczenia informacji, lekarz udziela informacji osobie bliskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417, z późn. zm..

7.

Pacjentowi, który nie ukończył 16 lat, lekarz udziela informacji w zakresie i formie

potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego i

wysłuchuje jego zdania.

8

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez to rozumieć

opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta.

1.

Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta.

2

Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana

jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego

lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zezwolenie sądu opiekuńczego.

3.

Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa w ust. 2, zgodę

na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy

tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie

badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.

5.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.

6

Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent

chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem,

sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub

opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagane jest

zezwolenie sądu opiekuńczego.

7.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zgoda osób wymienionych w ust. 1, 2 i 4 może być

wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący

wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.

8.

Jeżeli pacjent, o którym mowa w ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna

faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe, lekarz po przeprowadzeniu

badania może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń zdrowotnych dopiero po uzyskaniu

zgody sądu opiekuńczego, chyba że co innego wynika z przepisów ustawy.

9.

Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 34 ust.

7.

10.

Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na wykonywanie czynności

medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają być wykonane.

1.

Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest

dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan

zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2.

Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 1,

lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji medycznej

pacjenta.

1.

Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki

stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody.

2.

Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta w sytuacji, o której mowa w ust. 1, lekarz ma

obowiązek udzielenia mu informacji zgodnie z art. 31.

3

Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę, o której mowa w ust. 1, wobec pacjenta

małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej

zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela

lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego.

4.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.

5.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 32 ust. 6.

6.

Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego

do świadomego wyrażenia zgody nie zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności

wymienionych w ust. 1, a niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez

pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz

może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

7.

Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody przedstawiciela

ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana

postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty

życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku

lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę

możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie

zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

8

O okolicznościach, o których mowa w ust. 3-7, lekarz informuje pacjenta oraz jego

przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo sąd opiekuńczy, a także dokonuje

odpowiedniej adnotacji wraz z uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.

1.

Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej

lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi

niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem

zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela

ustawowego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź

metody leczenia lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności.

W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego

lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.

2.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji

w dokumentacji medycznej oraz informuje pacjenta, przedstawiciela ustawowego lub opiekuna

faktycznego albo sąd opiekuńczy.

1.

Lekarz podczas udzielania świadczeń zdrowotnych ma obowiązek poszanowania intymności

i godności osobistej pacjenta.

2.

(uchylony).

3.

Lekarz ma obowiązek dbać, aby inny personel medyczny przestrzegał w postępowaniu z

pacjentem zasady określonej w ust. 1.

4

Do klinik i szpitali akademii medycznych, medycznych jednostek badawczo-rozwojowych

i innych jednostek uprawnionych do kształcenia studentów nauk medycznych, lekarzy

oraz innego personelu medycznego w zakresie niezbędnym do celów dydaktycznych nie

stosuje się art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta.

W razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych lekarz z własnej inicjatywy

bądź na wniosek pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, jeżeli uzna to za uzasadnione

w świetle wymagań wiedzy medycznej, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty

lub zorganizować konsylium lekarskie.

1.

Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym

do spraw zdrowia przekazuje w 2009 r., na wyodrębniony rachunek bankowy Ministerstwa

Zdrowia, środki Funduszu Pracy w kwocie 567 583 tys. zł z przeznaczeniem w 2009 r.

na

1)

staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których

mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach

o zawodach pielęgniarki i położnej.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania

otrzymanych środków oraz ich rozliczenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie umów zawartych z

1)

marszałkami województw,

2)

wojewodami,

3)

jednostkami organizacyjnymi prowadzącymi specjalizacje, o których mowa w art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, oraz podmiotami uprawnionymi do szkolenia specjalizacyjnego, o których mowa w art. 16 ust. 4a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty,

4)

organizatorami kształcenia, o których mowa w art. 10w ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

- środki, o których mowa w ust. 1, na cele określone w ust. 1.

1.

Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie zachodzi przypadek,

o którym mowa w art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3.

2

W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić

o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego i wskazać

realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym.

3.

Jeżeli lekarz wykonuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby,

może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu powody,

po uzyskaniu zgody swojego przełożonego.

4.

W przypadku odstąpienia od leczenia lekarz ma obowiązek uzasadnić i odnotować ten

fakt w dokumentacji medycznej.

Wydatki faktycznie poniesione w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia wejścia

w życie ustawy przeznaczone odpowiednio z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest

1)

minister właściwy do spraw zdrowia oraz wojewoda - na staże podyplomowe oraz szkolenia

specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w przepisach o zawodach

lekarza i lekarza dentysty, a także staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek

i położnych, o których mowa w przepisach o zawodach pielęgniarki i położnej,

2)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych - na zasiłki i świadczenia przedemerytalne oraz zasiłki

pogrzebowe wraz z kosztami obsługi ich wypłat przez ZUS, o których mowa w przepisach

o świadczeniach przedemerytalnych,

3)

wojewoda - na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, o których

mowa w art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

- są refundowane przez ministra właściwego do spraw pracy ze środków Funduszu Pracy

w ramach wydatków ujętych w planie finansowym Funduszu.

Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego

sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości

uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym oraz uzasadnić

i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 39, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy, z mocą od dnia 1 stycznia

2009 r.;

2)

art. 1 pkt 75 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2009 r.;

3)

art. 1 pkt 49, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1.

Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych

w związku z wykonywaniem zawodu.

2

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy

1)

tak stanowią ustawy;

2)

badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych

ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie

zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje;

3)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób;

4)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po

uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia;

5)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie lekarzowi sądowemu;

6)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawionym osobom uczestniczącym w udzielaniu

tych świadczeń.

2a

W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie

w niezbędnym zakresie.

3

Lekarz, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, jest związany tajemnicą

również po śmierci pacjenta.

4.

Lekarz nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację

pacjenta bez jego zgody.

1.

Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.

2

Sposób prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej przez lekarza określają

przepisy ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9.

(uchylony).

Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu,

z zastrzeżeniem sytuacji określonych w odrębnych przepisach.

1.

Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń, z zastrzeżeniem

sytuacji określonych w odrębnych przepisach.

2.

W uzasadnionych przypadkach lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może uzależnić

wystawienie karty zgonu od przeprowadzenia sekcji zwłok.

3.

Lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może wystawić kartę zgonu na podstawie dokumentacji

badania pośmiertnego, przeprowadzonego przez innego lekarza lub inną uprawnioną osobę.

Lekarzowi, który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przypadku,

o którym mowa w art. 30, przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.

1

Lekarz może ordynować produkty lecznicze, które są dopuszczone do obrotu w Rzeczypospolitej

Polskiej na zasadach określonych w odrębnych przepisach, oraz wyroby medyczne, wyposażenie

wyrobów medycznych, wyroby medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych

do diagnostyki in vitro oraz aktywne wyroby medyczne do implantacji, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 113, poz. 657).

1a.

Lekarz może również wystawiać recepty na leki osobom, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, na zasadach określonych w tej ustawie.

2

W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować produkty lecznicze dopuszczone do

obrotu w innych krajach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem w dokumentacji

medycznej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia oraz Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej określi, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób i tryb wystawiania recept lekarskich,

2)

wzory recept uprawniających do nabycia leku lub wyrobu medycznego, w tym wzór recepty

wystawianej dla osób, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, oraz na leki lub wyroby medyczne wydawane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za

częściową odpłatnością,

3)

sposób zaopatrywania w druki recept i sposób ich przechowywania,

4)

sposób realizacji recept oraz kontroli ich wystawiania i realizacji

- uwzględniając konieczność prawidłowej realizacji zadań kontrolnych oraz przepisy

ustawy, o której mowa w ust. 1a.

1.

Lekarz może ordynować leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

które są dopuszczone do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych

w odrębnych przepisach, oraz wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, wyroby

medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in

vitro oraz aktywne wyroby medyczne do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 113, poz. 657).

2.

Lekarz może również wystawiać recepty na leki osobom, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. Nr 122, poz. 696).

3.

W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować leki dopuszczone do obrotu w innych

państwach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.

4.

Lekarz jest obowiązany do szczegółowego uzasadnienia w dokumentacji medycznej przyczyn

dokonania adnotacji, o której mowa w art. 44 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu

Zdrowia oraz Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej określi, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób i tryb wystawiania recept lekarskich,

2)

wzór recepty uprawniającej do nabycia leku, środka spożywczego specjalnego przeznaczenia

żywieniowego lub wyrobu medycznego, wyposażenia wyrobu medycznego, wyrobu medycznego

do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro, uwzględniając

uprawnienia osób, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, oraz odpłatności, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych,

3)

sposób zaopatrywania w druki recept i sposób ich przechowywania,

4)

sposób realizacji recept oraz kontroli ich wystawiania i realizacji

- uwzględniając konieczność prawidłowej realizacji zadań kontrolnych.

1

Lekarz zobowiązany jest zgłosić podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu

leczniczego na rynek, a w przypadku trudności z ustaleniem podmiotu odpowiedzialnego

- Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych, niepożądane działanie produktu leczniczego.

1

Lekarz jest obowiązany zgłosić podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu

leczniczego na rynek i Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów

Medycznych i Produktów Biobójczych, działanie niepożądane produktu leczniczego.

2

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, lekarz dokonuje pisemnie na formularzu zgłoszenia

działania niepożądanego produktu leczniczego.

2

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, lekarz dokonuje na formularzu zgłoszenia działania

niepożądanego produktu leczniczego składanym pisemnie w postaci papierowej lub elektronicznej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, sposób zgłaszania

niepożądanego działania produktu leczniczego oraz wzór formularza, o którym mowa w

ust. 2, uwzględniając w szczególności termin i tryb dokonania zgłoszenia, a także

zakres danych podlegających zgłoszeniu, dotyczących identyfikacji pacjenta i produktu

leczniczego, a także opisu niepożądanego działania produktu leczniczego.

(uchylony).

1.

Lekarz nie może sprzedawać produktów leczniczych, wyrobów medycznych, wyposażenia

wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów

medycznych do diagnostyki in vitro, aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, oraz środków pomocniczych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli lekarz doraźnie dostarczy pacjentowi produkt

leczniczy, wyrób medyczny, wyposażenie wyrobu medycznego, wyrób medyczny do diagnostyki

in vitro, wyposażenie wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro lub aktywny wyrób

medyczny do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wyrobów wykonanych na zamówienie, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 42 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 16, art. 21, art. 29, art. 41 i art. 42, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 2, art. 3, art. 4, art. 12, art. 15, art. 17, art. 18, art. 24, art. 25, art.

33 i art. 46, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2011 r.;

3)

art. 28, art. 36 i art. 37, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2011 r.;

4)

art. 5 pkt 1 lit. b i art. 26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

może określić, w drodze rozporządzenia, zasady postępowania lekarzy w sytuacjach związanych

ze szczególnym zagrożeniem zdrowia publicznego, uwzględniając w szczególności rodzaj

i zakres zagrożenia.

1.

Lekarz wykonujący zawód może być powołany przez uprawniony organ do udzielania pomocy

lekarskiej w celu zwalczania skutków katastrof, epidemii i klęsk żywiołowych na czas

ich trwania.

2.

Zasady i tryb powołania lekarza w sytuacji, o której mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

1.

Lekarz wykonujący zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

w zakładzie opieki zdrowotnej,

2)

w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki

lekarskiej lub grupowej praktyki lekarskiej

- podlega obowiązkowi ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone

przy wykonywaniu czynności zawodowych.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów art. 120 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

3.

Spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie polisy lub innego

dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy tego ubezpieczenia, wystawionego

przez zakład ubezpieczeń.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy czynności zawodowych, których obowiązek

ubezpieczenia wynika z przepisów o zakładach opieki zdrowotnej oraz przepisów o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art.

48a, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc

pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres wykonywanych czynności.

(uchylony).

1

Lekarz wykonujący zawód ma obowiązek uczestniczenia w pracach komisji lekarskich,

określających zdolność osób podlegających kwalifikacji wojskowej do czynnej służby

wojskowej, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w podmiocie leczniczym na podstawie

umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Okręgowa izba lekarska jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania zawodu

przez lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

2.

Wizytacja jest przeprowadzana przez lekarzy upoważnionych przez okręgową radę lekarską.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,

które zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5.

Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami

etyki lekarskiej lub przepisami związanymi z wykonywaniem zawodu lekarza, okręgowa

rada lekarska powiadamia okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że lekarz wykonujący zawód w ramach

praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki wykonywania

działalności objętej wpisem, okręgowa rada lekarska wykreśla tę praktykę z rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

1.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania

czynności pomocniczych (współpracy).

2.

Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską lub grupową specjalistyczną

praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio staż podyplomowy, szkolenie specjalizacyjne

lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub

udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę

w celu odbywania przez niego stażu podyplomowego, szkolenia specjalizacyjnego lub

szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonego świadczenia zdrowotnego.

3.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do poinformowania

organu prowadzącego rejestr o zatrudnieniu lekarza, lekarza dentysty.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej i indywidualnej

specjalistycznej praktyki lekarskiej wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania lub

wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1

Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których

mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust.

1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej

Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej

rady lekarskiej.

1a

Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w ust. 1, podpisują prezes lub wiceprezes

i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.

2.

Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

3.

Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu

skarga do sądu administracyjnego.

1.

Lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej zamierzającemu

wykonywać zawód lekarza lub wykonującemu zawód lekarza na stałe lub czasowo na terenie

Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędnych informacji w zakresie ogólnych zasad wykonywania

zawodu lekarza, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony zdrowia udziela podmiot

upoważniony przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy dla spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczegółowy zakres informacji niezbędnych do

wykonywania zawodu lekarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 7 ust. 1 pkt 3

i 4, art. 11 oraz art. 50 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2014 r.

1.

Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób

oraz ich leczeniu,

podlega karze grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięte).

1.

Zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza i zaświadczenia o prawie wykonywania

zawodu lekarza dentysty, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność

z dniem 31 grudnia 2002 r.

2.

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał prawo wykonywania zawodu

lekarza lub prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, zachowuje to prawo, z tym że

do dnia 31 grudnia 2002 r. powinien uzyskać w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej

ze względu na miejsce wykonywania zawodu, dokument, o którym mowa w art. 6 ust. 7.

1.

Warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, nie stosuje się do osób kończących staż

podyplomowy przed dniem 1 października 2004 r.

2.

Egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 15 ust. 3, nie przeprowadza się do dnia

30 września 2004 r.

1.

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego

lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych,

zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.

2.

Lekarz, który rozpoczął specjalizację na podstawie przepisów dotychczasowych, odbywa

ją zgodnie z tymi przepisami.

(pominięty).

Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawienia, zawieszenia prawa wykonywania zawodu

lekarza, lekarza stomatologa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

(pominięty).

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 czerwca 1927 r. o wykonywaniu

praktyki dentystycznej

(Dz. U. z 1934 r. Nr 4, poz. 32 i Nr 110, poz. 976, z 1938 r. Nr 91, poz. 628, z 1947 r. Nr 27, poz. 104 oraz z 1989 r. Nr 30, poz. 158);

2)

ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza

(Dz. U. Nr 50, poz. 458 i Nr 53, poz. 489, z 1956 r. Nr 12, poz. 61, z 1989 r. Nr 30, poz. 158 oraz z 1993 r. Nr 17, poz. 78).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

1)

ust. 3 wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.;

2)

ust. 4 wchodzi w życie z dniem 1 października 1997 r.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie

1)

art. 45 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 58,

2)

art. 31d ustawy, o której mowa w art. 63 utrzymane w mocy na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. Nr 165, poz. 1116),

3)

art. 31j, art. 31s ust. 13, art. 36 ust. 5 pkt 4 i 5, art. 39 ust. 9, art. 39c, art.

159 ust. 5 i art. 190 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 63

- zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 45 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 58, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

art. 31d, 31j, 31s ust. 25 i art. 159 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 63, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 6 ust. 10, art. 24 ust. 7, art. 35 ust. 10 i art.

38 ust. 4, jednak nie dłużej niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Zachowane w mocy akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, wydane na podstawie art.

31d ustawy, o której mowa w art. 63, mogą być zmienione przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, w granicach określonych w art. 31d ustawy,

o której mowa w art. 63, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 11, art. 17-23, art. 41 ust. 1-5 i 8, art. 48 ust. 1-6, art. 63 pkt 26, art.

67, art. 68 ust. 2 i 3, art. 71, art. 74, art. 79 i art. 80, które wchodzą w życie

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 63 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2012 r.

Do postępowań w sprawach

1)

o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na hodowli

zwierząt laboratoryjnych lub dostarczaniu zwierząt doświadczalnych, o której mowa

w art. 13 ustawy wymienionej w art. 68,

2)

o uznanie związków hodowców lub innych podmiotów, o których mowa w art. 17 i 21 ustawy

wymienionej w art. 84,

3)

o wydanie zgody na prowadzenie księgi, o której mowa w art. 18 ust. 1, oraz rejestru,

o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 84,

4)

o uzyskanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego

uprawę roślin, o którym mowa w art. 4 ustawy wymienionej w art. 85,

5)

o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony

osób i mienia, o których mowa w art. 15 ustawy wymienionej w art. 21,

6)

o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu

wojskowym lub policyjnym, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy wymienionej w art.

36,

7)

o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 19b i 50a ustawy wymienionej w art. 17,

8)

wniosków o wydanie zaświadczenia, o których mowa w art. 33 ust. 6 ustawy wymienionej

w art. 37

- wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się

przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;

3)

art. 20 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 90 ust. 3-5, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

2)

art. 48 ust. 2, art. 64 ust. 2 i art. 83 ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem

1 maja 2011 r.

„1. Akty wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 25d i art. 26 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 147,

2)

art. 50b ust. 3 i 7 ustawy, o której mowa w art. 148,

3)

art. 9 ust. 2 i 3, art. 10 ust. 4, art. 13 ust. 5, art. 17, art. 21a ust. 2, art.

25a ust. 2, art. 44a ust. 8, art. 66 ust. 4 i art. 69 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 220 pkt 1

- zachowują moc do dnia wejścia w życie odpowiednich aktów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 22 ust. 3-5, art. 25 ust. 5, art. 28 ust. 7, art. 36 ust. 6, art. 39,

art. 49 ust. 8, art. 50 ust. 2 i 5, art. 88 ust. 9, art. 105 ust. 4 i 5 oraz art.

122 ust. 6 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy;

4)

art. 6 ust. 2 i art. 161 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 125,

5)

art. 22 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 129,

6)

art. 18 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 139,

7)

art. 16 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 148,

8)

art. 19 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 151,

9)

art. 115 § 9 i 10 ustawy, o której mowa w art. 153,

10)

art. 54 ustawy, o której mowa w art. 157,

11)

art. 21 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 158,

12)

art. 118 ust. 5 i 6 ustawy, o której mowa w art. 164,

13)

art. 22 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 167,

14)

art. 34a ust. 3 ustawy, której mowa w art. 220 pkt 1

- zachowują moc do dnia wejścia w życie odpowiednich aktów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 6 ust. 2 i art. 161 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 125, art. 22

ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 129, art. 18 ust. 11 ustawy, o której mowa w art.

139, art. 16 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 148, art. 19 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 151, art. 115 § 9 i 10 ustawy, o której mowa w art. 153, art. 54 ustawy,

o której mowa w art. 157, art. 21 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 158, art. 118

ust. 5 i 6 ustawy, o której mowa w art. 164, art. 22 ust. 6 ustawy, o której mowa

w art. 167, art. 33a ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 172, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.

25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i

ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.