Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 września 2011 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cudzoziemcach

Ustawa określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu

przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, tryb postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach.

Cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego.

Ustawy nie stosuje się do

1

szefów i członków personelu misji dyplomatycznych, kierowników urzędów konsularnych

i członków personelu konsularnego państw obcych oraz innych osób zrównanych z nimi

na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, pod

warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających pełnienie

przez nie funkcji, uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, z wyjątkiem art. 13 ust. 1, art. 21a, art. 25, art. 26, art. 28, art. 29,

art. 33, art. 34, art. 35 ust. 3 i 4, art. 38 ust. 1, art. 40, art. 46-48, art. 48a,

art. 48b ust. 1 pkt 4 i art. 48c-48h;

2

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej, oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają

lub z nimi przebywają, z wyjątkiem

a)

art. 12a, art. 16-20, art. 93, art. 94, art. 96-96c, art. 100, rozdziałów 9 i 10,

art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz pkt 2 i 4, art. 125 ust. 1 pkt 2 w zakresie dotyczącym

art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 126 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz ust. 2, art. 127, art.

128 ust. 2 i art. 131-134, które mają zastosowanie do obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,

oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają,

b)

art. 4 pkt 5-5d, art. 16-20, art. 25, art. 26 ust. 1 pkt 18, art. 31, art. 32 ust.

1 i ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 lit. a i d oraz ust. 7, art. 33, art. 34, art. 38-40,

art. 46-48, art. 48d, art. 48e, art. 48g, art. 48h, art. 84a, rozdziału 8a, art. 124

ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 125 ust. 1 pkt 1, art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 134a,

które mają zastosowanie do członków rodzin obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, którzy do nich

dołączają lub z nimi przebywają, niebędących obywatelami tych państw;

3)

cudzoziemców ubiegających się o ochronę oraz objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472, z późn. zm., w zakresie w niej uregulowanym;

4)

cudzoziemców polskiego pochodzenia i członków najbliższej rodziny repatrianta, w zakresie

uregulowanym w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, z późn. zm..

Dokumenty podróży przewidziane w Konwencji Genewskiej wydane na podstawie dotychczasowych

przepisów zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dokument podróży - dokument uznany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej,

uprawniający do przekroczenia granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego,

organ polski lub organizację międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa

obcego lub obcą władzę o charakterze państwowym;

2)

granica - granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 67, z 2010 r. Nr 164, poz. 1108 oraz z 2011 r. Nr 50, poz. 255 i Nr 217, poz. 1280);

3)

przewoźnik - osobę fizyczną lub prawną zajmującą się zarobkowo przewozem osób drogą

powietrzną, morską lub lądową;

4)

strefa tranzytowa lotniska międzynarodowego - teren lotniska międzynarodowego położonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, rozciągający się między pokładem statku powietrznego

a stanowiskiem kontroli granicznej, który obejmuje płytę oraz pomieszczenia lotniska;

5

wiza - zezwolenie wydane cudzoziemcowi przez organ polski lub organ, którego właściwość

w tej sprawie wynika z postanowień umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą

Polską lub organ państwa obszaru Schengen, uprawniające go do wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen, przejazdu przez to terytorium

i pobytu na nim w czasie, w celu i na warunkach w nim określonych oraz na warunkach

określonych w Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca

1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec

oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach

(Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.), zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;

5a

wiza Schengen - wiza, o której mowa w art. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia

13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)

(Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1), zwanego dalej „Wspólnotowym Kodeksem Wizowym”;

5b

wiza krajowa - wiza, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej Schengen, wydana

przez organ polski;

5c

centralny organ wizowy - organ odpowiedzialny za opiniowanie wniosków o wydanie wizy

Schengen, o którym mowa w art. 22 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, oraz właściwy do

otrzymywania informacji, o których mowa w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego;

5d

państwa obszaru Schengen - państwa, które w pełni stosują dorobek Schengen;

6)

zezwolenie na pracę - zezwolenie na pracę wydawane na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.;

7)

zgoda na pobyt tolerowany - zgodę na pobyt tolerowany w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

8

badania naukowe - badania naukowe i prace rozwojowe w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki

(Dz. U. Nr 96, poz. 615 oraz z 2011 r. Nr 84, poz. 455 i Nr 185, poz. 1092);

9

naukowiec - cudzoziemca posiadającego co najmniej tytuł zawodowy odpowiadający w Rzeczypospolitej

Polskiej tytułowi zawodowemu magistra lub równorzędnemu, umożliwiający co najmniej

dostęp do studiów doktoranckich;

10

placówka naukowa

a

uczelnię lub jednostkę naukową, o której mowa w art. 2 pkt 9 lit. b-e ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki,

b)

jednostkę organizacyjną, prowadzącą w sposób ciągły badania naukowe, posiadającą siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków,

w tym centrum badawczo-rozwojowe, o którym mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej

(Dz. U. Nr 179, poz. 1484 oraz z 2006 r. Nr 107, poz. 723);

11

mały ruch graniczny - wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia

2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych

granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen

(Dz. Urz. UE L 29 z 03.02.2007, str. 3), zwane dalej „rozporządzeniem nr 1931/2006”;

12

ochrona czasowa - ochronę czasową w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

13

ochrona uzupełniająca - ochronę uzupełniającą w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2009 r.

Cudzoziemca będącego obywatelem dwóch lub więcej państw traktuje się jako obywatela

tego państwa, którego dokument podróży stanowił podstawę wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

W sprawach należących do właściwości wojewody, w których wojewoda jest organem właściwym

do rozpatrzenia odwołania w sprawach uregulowanych w ustawie lub organem wyższego

stopnia jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie stosuje się art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w

województwie

(Dz. U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm..

1.

Wizy wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują ważność przez okres,

na jaki zostały wydane.

2.

Cudzoziemiec, któremu wydano wizę na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3

ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, zachowuje uprawnienia, o których

mowa w art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b lub ust. 2 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 3 w

brzmieniu dotychczasowym oraz w art. 13 ust. 2 pkt 1 lit. i ustawy zmienianej w art.

4 w brzmieniu dotychczasowym, przez okres ważności tej wizy.

1.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, a należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z późn. zm., o ile ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 48f, art. 48g ust. 1 i

4, art. 63 ust. 1 i art. 71d ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia

w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 48f, art. 48g ust.

1, art. 63 ust. 1 i art. 71d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 5 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów

ustawy może odstąpić od uzasadnienia, w całości lub w części, jeżeli wymagają tego

względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Nie można odstąpić od uzasadnienia w części dotyczącej stwierdzania przesłanki polskiego

pochodzenia cudzoziemca.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli terytorialny zasięg działania oddziałów Straży Granicznej nie obejmuje części

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zadania określone w art. 8, 62 ust. 5 i 7 i

art. 71b ust. 4 i 6 wykonuje na tej części terytorium Komendant Główny Straży Granicznej.

Zaproszenia wpisane do ewidencji zaproszeń przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują

ważność przez okres roku od chwili wpisania do ewidencji.

1.

Organy prowadzące postępowania w sprawach o wydanie lub przedłużenie wizy, udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, zwanego dalej „zezwoleniem

na pobyt rezydenta długoterminowego WE”, oraz o wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pouczają cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie

postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.

2.

W przypadku gdy postępowanie w sprawie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wszczyna się na wniosek organu, który zatrzymał cudzoziemca, pouczenia dokonuje organ,

który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu.

1.

Wizy wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują ważność przez okres,

na jaki zostały wydane.

2.

Do wiz jednolitych wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art.

1, stosuje się przepisy o wizach Schengen.

3.

Do wiz wydanych w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy zmienianej w art.

1, stosuje się przepisy dotyczące wiz wydanych w celu, o którym mowa w art. 26 ust.

1 pkt 5-7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

4.

Do wiz wydanych w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11 ustawy zmienianej w

art. 1, stosuje się przepisy dotyczące wiz wydanych w celu, o którym mowa w art. 26

ust. 1 pkt 26 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5.

Do wiz wydanych na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się

przepisy dotyczące wiz wydanych w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim.

2.

Wniosek o wydanie wizy przez konsula może być sporządzony w języku obcym, wskazanym

przez konsula.

3.

Dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym

na podstawie ustawy, powinny być składane wraz z ich tłumaczeniem na język polski,

dokonanym przez tłumacza przysięgłego.

4.

W protokołach przesłuchania cudzoziemców składających wnioski w sprawach uregulowanych

w ustawie podaje się imię i nazwisko tłumacza.

1.

W sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym

przez nie adresem lub w każdym miejscu, gdzie zastanie się adresata.

2.

Pisma mogą również być doręczane w miejscu pracy adresata osobie upoważnionej przez

pracodawcę do odbioru korespondencji.

3.

Cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem administracji

zakładu, w którym przebywają.

4.

W razie wyjazdu za granicę strona jest obowiązana do ustanowienia pełnomocnika do

spraw doręczeń w kraju i powiadomienia o tym organu prowadzącego postępowanie w sprawie.

5.

W razie niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 4, pismo uważa się za doręczone

pod dotychczasowym adresem.

Strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do spraw

doręczeń i powiadamia o tym organ prowadzący postępowanie w sprawie.

1.

W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy funkcjonariusze Straży

Granicznej mogą wykonywać czynności polegające na

1)

przeprowadzaniu wywiadu środowiskowego;

2)

ustalaniu miejsca pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziemca, a także

osoby, z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzinnym.

2.

Jeżeli w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzono informacji podanych

przez cudzoziemca lub zgromadzone informacje okazały się sprzeczne albo nasuwają wątpliwości

odnośnie ich prawdziwości funkcjonariusze Straży Granicznej mogą dokonać sprawdzenia

lokalu we wskazanym przez cudzoziemca miejscu jego pobytu.

3.

Funkcjonariusze Straży Granicznej dokonujący sprawdzenia lokalu, o którym mowa w ust.

2, mają prawo

1)

wejścia do lokalu,

2)

żądania okazania rzeczy i przedmiotów należących do cudzoziemca,

3)

żądania udzielenia wyjaśnień

- w celu potwierdzenia pobytu cudzoziemca w sprawdzanym lokalu.

4.

Podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 3, powinien być obecny cudzoziemiec

lub osoba trzecia, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu, albo inny dorosły domownik.

Czynności te nie mogą być podejmowane i przeprowadzane w porze nocnej.

5.

Czynności, o których mowa w ust. 3, funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzają

za zgodą cudzoziemca.

6.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyrazi zgody na dokonanie sprawdzenia lokalu albo

utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 3, uznaje

się, że informacje o faktycznym miejscu pobytu cudzoziemca nie zostały potwierdzone.

7.

Jeżeli dokonanie sprawdzenia lokalu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od cudzoziemca,

funkcjonariusze Straży Granicznej informują o tym fakcie organ prowadzący postępowanie

oraz przekazują mu informacje zgromadzone w toku czynności, o których mowa w ust.

1.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przeprowadzania wywiadu środowiskowego, zakres wywiadu oraz miejsce

i czas jego przeprowadzania, a także formę sprawozdania z przeprowadzonego wywiadu,

uwzględniając konieczność zebrania informacji niezbędnych do postępowań prowadzonych

na podstawie ustawy;

2)

tryb sprawdzania lokalu, o którym mowa w ust. 2, dokumenty upoważniające do przeprowadzenia

sprawdzenia, a także sposób dokumentowania tych czynności, uwzględniając konieczność

właściwej organizacji przeprowadzania sprawdzenia lokalu, w tym zawiadomienia cudzoziemca,

oraz uzyskania przez Straż Graniczą informacji o faktycznym miejscu i okolicznościach

pobytu cudzoziemca.

Do dnia 4 kwietnia 2011 r. konsul jest obowiązany uzasadniać ustnie odmowę wydania

wizy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 18 ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, może jednak odstąpić od uzasadnienia w całości lub w części,

jeżeli wymagają tego względy bezpieczeństwa państwa.

1.

W postępowaniach oraz rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane

następujące dane cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko poprzednie;

3)

nazwisko rodowe;

4)

płeć;

5)

imię ojca;

6)

imię i nazwisko rodowe matki;

7)

data urodzenia lub wiek;

8)

miejsce i kraj urodzenia;

9)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

10)

odciski linii papilarnych;

11)

obywatelstwo;

12)

narodowość;

13)

stan cywilny;

14)

wykształcenie;

15)

zawód wykonywany;

16)

miejsce pracy;

17)

miejsce zamieszkania lub pobytu;

18)

informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach karnych i postępowaniach

w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w stosunku do niego orzeczeniach w postępowaniu

sądowym lub administracyjnym;

19)

stosunek do służby wojskowej;

20)

informacje o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat;

21

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);

22

wizerunek twarzy.

2.

W postępowaniu w sprawie o wydanie lub przedłużenie wizy, o odmowę wjazdu oraz w postępowaniu

o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oprócz danych, o których

mowa w ust. 1, mogą być również przetwarzane dane dotyczące stanu zdrowia cudzoziemca.

Odciski linii papilarnych pobiera się w przypadkach, o których mowa w ustawie, od

cudzoziemca, który ukończył 14 lat.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1

Cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli posiada

1)

ważny dokument podróży;

2)

ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium,

jeżeli są wymagane;

3)

zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli

zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

1a.

Warunki przekroczenia granicy przez cudzoziemców uczniów szkół pochodzących z państw

trzecich uczestniczących w wycieczkach szkolnych z innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej oraz warunki pobytu tych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej określają przepisy Unii Europejskiej.

2.

Przekroczenie granicy przez cudzoziemca może być uzależnione od uiszczenia przez niego

opłaty związanej z wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wymaga

tego zachowanie zasady wzajemności w stosunkach z innymi państwami.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 2, stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, listę państw, których obywatele

są obowiązani uiścić opłatę, o której mowa w ust. 2, wysokość tej opłaty oraz organy

właściwe do jej pobrania lub kontroli jej uiszczenia.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić wysokość opłat za przekroczenie

granicy państwowej, stosowanych wobec obywateli polskich w państwach, których obywatele

będą obowiązani do uiszczenia opłaty. Przy wyznaczaniu właściwych organów bierze się

pod uwagę względy organizacyjno-porządkowe na granicy oraz to, czy wobec obywateli

państw objętych rozporządzeniem istnieje obowiązek wizowy lub czy mają oni możliwość

uiszczenia opłaty przed przekroczeniem granicy.

1.

Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów

morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta

portowego, posiadający ważny dokument podróży oraz przepustkę wydaną przez komendanta

placówki Straży Granicznej, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz.

2.

Przepustkę wydaje, odmawia jej wydania lub unieważnia komendant placówki Straży Granicznej.

3.

Przepustkę wydaje się cudzoziemcowi na wniosek złożony przez armatora lub kapitana

statku morskiego albo upoważnionego agenta występującego w jego imieniu.

4.

Do wniosku o wydanie przepustki dołącza się listę członków załogi statku morskiego

zawierającą informacje określone w załączniku do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego, sporządzonej

w Londynie dnia 9 kwietnia 1965 r.

(Dz. U. z 1969 r. Nr 30, poz. 236, z 1972 r. Nr 27, poz. 199 oraz z 2003 r. Nr 131, poz. 1200).

5.

W przepustce zamieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko członka załogi statku morskiego;

2)

nazwę i numer dokumentu podróży, którym legitymuje się członek załogi statku morskiego;

3)

nazwę statku morskiego;

4)

nazwę portu (stoczni, przystani);

5)

datę wystawienia przepustki oraz okres jej ważności;

6)

odcisk stempla kontrolerskiego i podpis wystawiającego przepustkę;

7)

informację, że przepustka jest ważna tylko z dokumentem podróży i upoważnia jej posiadacza

do przebywania w obrębie miasta portowego.

6.

Przepustkę wydaje się na okres postoju statku morskiego w porcie wskazanym we wniosku

o wydanie przepustki. Przepustka jest wydawana na okres nie dłuższy niż 15 dni.

7.

W przypadku nieprzewidzianego przedłużenia się okresu postoju statku morskiego komendant

placówki Straży Granicznej może, na wniosek armatora lub kapitana statku morskiego

albo upoważnionego agenta występującego w jego imieniu, przedłużyć ważność przepustki

na okres wskazany we wniosku o przedłużenie przepustki, nie dłuższy niż 15 dni.

8.

Odmawia się wydania przepustki, jeżeli zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności,

o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 7-11.

9.

Przepustkę unieważnia się

1)

w przypadku zatrzymania cudzoziemca poza granicami miasta portowego lub po upływie

okresu, na który przepustka została wydana, lub

2)

gdy zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt

7-11.

10.

Do odmowy wydania przepustki i jej unieważnienia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 23.

11.

Wydanie, przedłużenie oraz unieważnienie przepustki rejestruje się w ewidencji prowadzonej

przez komendanta placówki Straży Granicznej.

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o wydanie lub przedłużenie przepustki oraz wzór przepustki, uwzględniając

dane, o których mowa w ust. 5.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 1, art. 46 i art.

47 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 20 ust. 1, art. 48f i art. 48g ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Cudzoziemiec może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany

w strefie nadgranicznej bezpośrednio po przekroczeniu granicy nieumyślnie i niezgodnie

z przepisami.

2.

Organ, który zatrzymał cudzoziemca w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom

prawa, pobiera od niego odciski linii papilarnych, chyba że cudzoziemiec został niezwłocznie

doprowadzony do granicy.

3.

Odciski linii papilarnych od cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2, pobiera się za pomocą

kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przepisy art. 37 ust. 2 i ust. 4 pkt 1, art. 48a ust. 5 i art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy,

o której mowa w art. 1, oraz art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 2,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia 5 kwietnia 2011 r.

2.

Przepis art. 86a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się od dnia określonego w decyzji Komisji Europejskiej - zgodnie z art. 48 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 lipca

2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy

państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS)

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 60-81) - określającej datę rozpoczęcia funkcjonowania Systemu Informacji Wizowej w Rzeczypospolitej

Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 7 lit. a tiret czwarte, art. 1 pkt 7 lit. b i lit. e, art. 1 pkt 8 oraz

art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.;

2)

art. 6, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien

1)

uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

2)

posiadać oraz okazać na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej

a

dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub posiadanie

podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości

30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym

terytorium w związku z koniecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej

pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel

zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych

bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego

przez ten podmiot rachunku - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,

b

wystarczające środki utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót

do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, które

udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania takich

środków zgodnie z prawem,

c)

zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli

zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

2.

Obowiązek okazania środków utrzymania lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę

1)

na podstawie

a)

umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania

tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe

lub instytucje publiczne,

b)

wizy w celu repatriacji,

c

wizy Schengen lub wizy krajowej, w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26

ust. 1 pkt 5-7,

d)

wizy w celu korzystania z ochrony czasowej,

e)

wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

f)

karty pobytu,

g)

wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

2)

w związku z niesieniem pomocy charytatywnej;

3)

w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

2a

Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

lit. a, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada odpowiednie

ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.

3.

Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków utrzymania

lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje funkcjonariusz Straży Granicznej

podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość środków utrzymania, które

powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na czas trwania planowanego pobytu na tym terytorium oraz na powrót do państwa pochodzenia

lub na tranzyt, dokumenty, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania takich środków

zgodnie z prawem oraz cel i czas trwania planowanego pobytu, jeżeli ze względu na

cel lub czas trwania planowanego pobytu następuje zróżnicowanie wysokości środków.

5.

Określona w rozporządzeniu wysokość środków utrzymania może być zróżnicowana w zależności

od celu lub czasu trwania planowanego pobytu i powinna zapewniać możliwość pokrycia

przez cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia, tranzytu i powrotu do państwa

pochodzenia. Rodzaj dokumentów określonych w rozporządzeniu powinien zapewniać możliwość

potwierdzenia posiadania przez cudzoziemca środków utrzymania w wymaganej wysokości.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Do postępowań wszczętych na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 14 i 15 i

niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 8.

1.

Cudzoziemiec może przedstawić jako dokument potwierdzający posiadanie wystarczających

środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót do państwa pochodzenia

lub zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na

wjazd, zaproszenie, które mogą wystawić

1

obywatel polski zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także obywatel

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, oraz członek jego rodziny, zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium,

2

cudzoziemiec przebywający bezpośrednio przed wystawieniem zaproszenia legalnie i nieprzerwanie

przez okres co najmniej 5 lat na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadający

zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE,

3)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, mająca

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- zwani dalej „zapraszającymi”.

1a

Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się przepis art. 64 ust. 4.

2.

W zaproszeniu zamieszcza się

1

dane zapraszającego

a)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, adres zamieszkania,

numer telefonu, rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości lub

b)

firmę albo nazwę, numer REGON, adres siedziby i numer telefonu osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej;

2)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, płeć, obywatelstwo, adres zamieszkania,

serię i numer dokumentu podróży zapraszanego cudzoziemca oraz stopień pokrewieństwa

z zapraszającym;

3)

imię (imiona), nazwisko, datę urodzenia i płeć małżonka oraz dzieci zapraszanego cudzoziemca,

o ile są zapraszani;

4

zobowiązanie się zapraszającego do pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,

w tym kosztu zakwaterowania i ewentualnego leczenia, kosztu powrotu do państwa pochodzenia

lub zamieszkania lub kosztu tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia

na wjazd, oraz kosztów wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4a

adres miejsca zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca;

5)

określenie czasu, na który zapraszający zaprasza cudzoziemca;

5a

określenie celu pobytu zapraszanego cudzoziemca;

6)

nazwę organu, który dokonał wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

7)

datę i numer wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

8)

podpis zapraszającego.

1.

Zaproszenie uzyskuje ważność z chwilą wpisania go, na wniosek zapraszającego, do ewidencji

zaproszeń i jest ważne przez okres roku.

2

Zapraszający ubiegający się o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń składa

1)

wypełniony formularz wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

2)

dokument potwierdzający możliwość pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,

w tym kosztu zakwaterowania i ewentualnego leczenia, pokrycia kosztu powrotu do państwa

pochodzenia lub zamieszkania lub kosztu tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli

pozwolenia na wjazd, oraz kosztów wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, jeżeli jako miejsce zakwaterowania

zapraszanego cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego lub dokument

potwierdzający możliwość zapewnienia cudzoziemcowi zakwaterowania w innym miejscu.

3.

Decyzję o odmowie wpisania lub o unieważnieniu wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń

wydaje się, jeżeli

1

dane zapraszanego cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, a także gdy wjazd lub pobyt

tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może spowodować zagrożenie

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego

albo naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

sytuacja finansowa zapraszającego, a w przypadku osoby fizycznej także warunki mieszkaniowe,

wskazują, że nie będzie on w stanie zadośćuczynić obowiązkom przyjętym na siebie w

zaproszeniu;

3)

zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z uprzednio wystawionego zaproszenia;

4

zapraszający nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 16 ust. 1;

5

w postępowaniu o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń zapraszający

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używał.

3a

Decyzję o unieważnieniu wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń można wydać także

na wniosek zapraszającego złożony co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem okresu, na

który cudzoziemiec został zaproszony.

4.

Unieważnienie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń powoduje utratę jego ważności.

1.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie

co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia

w życie ustawy jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca

udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje

to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku

publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki

1)

złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy;

2)

wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do

jego zajmowania;

3)

posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu

wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych

prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane,

lub posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie

i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w tym kosztów leczenia, bez potrzeby

korzystania ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku;

4)

nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie

art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1.

2.

Do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany,

stosuje się art. 64 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1.

3.

W postępowaniu w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie stosuje

się art. 53-57 ustawy, o której mowa w art. 1.

4.

Cudzoziemcowi, który złożył wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz osobom objętym

wnioskiem, wojewoda wydaje wizy pobytowe na okres pobytu do czasu wydania decyzji

ostatecznej w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

5.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi,

którego dane znajdują się w wykazie, wojewoda jest obowiązany zwrócić się o przekazanie

informacji w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo bezpieczeństwa i porządku publicznego także do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

6.

W decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określa

się termin, w którym cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej. Do decyzji tej stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu w sprawie

zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

7.

W przypadku gdy cudzoziemiec opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

określonym w decyzji, o której mowa w ust. 6, jego danych nie umieszcza się w wykazie,

chyba że wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

8.

W przypadku gdy cudzoziemiec, który otrzymał na podstawie przepisu ust. 4 wizę pobytową

na okres pobytu do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

na podstawie art. 53 lub 53a ustawy, o której mowa w art. 1, zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, wniosek

taki pozostawia się bez rozpoznania.

Wizy wydane na podstawie art. 33, art. 34 ust. 1, art. 44 ust. 3, art. 61 ust. 3 i

art. 71a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują ważność przez okres, na

jaki zostały wydane.

Wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego wpisuje

zaproszenie do ewidencji zaproszeń lub wydaje decyzję o odmowie wpisania albo o unieważnieniu

zaproszenia.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców

stają się pracownikami odpowiednio Urzędu do Spraw Cudzoziemców lub pracownikami urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w zależności od zadań, które

wykonywali.

Do cudzoziemców, którym wydano wizy na podstawie art. 33 ustawy, o której mowa w art.

1, stosuje się przepisy dotyczące cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony wydane na podstawie art. 53a ust. 2 tej ustawy.

W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawionego zaproszenia,

Skarb Państwa lub inne podmioty mogą dochodzić od zapraszającego, w postępowaniu przed

sądem, zwrotu kosztów poniesionych w związku z pobytem cudzoziemca i opuszczeniem

przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z wykonywania przez

te podmioty obowiązków określonych ustawami, do pokrycia których zobowiązany był zapraszający.

1.

W toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych w zakresie zadań podlegających

przekazaniu na podstawie przepisów ustawy, w których organem właściwym do załatwienia

sprawy albo stroną jest Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, organem

właściwym lub stroną staje się Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców lub minister właściwy

do spraw wewnętrznych - odpowiednio do przedmiotu sprawy.

2.

Niezakończone postępowania administracyjne w zakresie spraw podlegających przekazaniu

na podstawie przepisów ustawy toczą się nadal przed organami, które przejęły zadania

i kompetencje. Organy te obowiązane są poinformować strony o zmianie organu właściwego

w sprawie.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzje o

1)

cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się, w których orzeczono nakaz opuszczenia przez

cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stają się z mocy prawa decyzjami

o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się i wydaleniu;

2)

cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, w których orzeczono nakaz

opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stają się z mocy

prawa decyzjami o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE i wydaleniu.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

zaproszenia,

2)

formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń

- uwzględniając dane, o których mowa w art. 16 ust. 2.

2

Wzór formularza wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinien uwzględniać także

nazwiska poprzednie zapraszanego cudzoziemca, dane dotyczące sytuacji finansowej zapraszającego

i warunków zakwaterowania cudzoziemca.

3.

W przypadku zmiany wzoru zaproszenia w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, można

określić termin ważności zaproszeń wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz

termin, do którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

Do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

„2. Przepis wykonawczy wydany na podstawie art. 95 ust. 2 ustawy zmienianej w art.

9 zachowuje moc do czasu wydania nowego przepisu wykonawczego na podstawie art. 95

ust. 5 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie

dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Dane cudzoziemca, któremu została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy,

zawierająca nakaz opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przechowuje się

w wykazie, o którym mowa w art. 124 pkt 4 ustawy, o której mowa w art. 1, przez okres,

na jaki zostały w nim umieszczone.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

1)

nie posiada ważnych dokumentów lub wizy, o których mowa w art. 13 ust. 1;

2)

nie uiścił opłaty, do której uiszczenia był obowiązany na podstawie art. 13 ust. 2;

3

nie posiada dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu

przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub

posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w

wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas

pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą

pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel

zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych

bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego

przez ten podmiot rachunku;

4)

wykorzystał dopuszczalny czas pobytu na terytorium państw obszaru Schengen przez 3

miesiące w okresie 6 miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu, chyba że umowy

międzynarodowe stanowią inaczej;

5)

nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego

pobytu;

6)

nie posiada wystarczających środków utrzymania w odniesieniu do długości i celu planowanego

pobytu lub środków na powrót do państwa pochodzenia lub tranzyt albo dokumentu potwierdzającego

możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem;

7)

posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny dokument uprawniający

do wjazdu i pobytu;

8)

dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;

9

dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen, o którym mowa w art.

92 Konwencji Wykonawczej Schengen, do celów odmowy wjazdu;

10)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla zdrowia publicznego;

11)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego lub stosunków międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który

1)

posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone na podstawie art.

53a ust. 2;

2

posiada wizę Schengen upoważniającą tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1-7 i pkt 9-11 nie stosuje się do cudzoziemca przejeżdżającego

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadkach, o których mowa

w art. 5 ust. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ

osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)

(Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006, str. 1), zwany dalej „kodeksem granicznym Schengen”.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się do cudzoziemca wjeżdżającego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 3 miesięcy.

5

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lub 9, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy

odmowy wjazdu cudzoziemcowi, który posiada wizę krajową lub wizę Schengen upoważniającą

tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy

odmowy wjazdu cudzoziemcowi podróżującemu do innego państwa obszaru Schengen, które

wydało mu wizę krajową.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, których rozpoznanie

lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę odmowy wjazdu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

kryteria pozwalające rozpoznać lub podejrzewać wystąpienie chorób mogących stanowić

zagrożenie dla zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1

- uwzględniając tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organizację Zdrowia

oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu

u obywateli polskich na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm.), oraz mając na celu zapewnienie humanitarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenie

zagrożeniu dla zdrowia publicznego w obszarze przejścia granicznego.

1.

Cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków dotyczących wjazdu określonych w ustawie

lub w art. 5 kodeksu granicznego Schengen, komendant placówki Straży Granicznej, po

uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej, może zezwolić na wjazd na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres pobytu nie dłuższy niż 15 dni, jeżeli wymagają

tego względy humanitarne, interes Rzeczypospolitej Polskiej lub zobowiązania międzynarodowe.

Do wydania zezwolenia i samego zezwolenia nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2.

O wydaniu zezwolenia Komendant Główny Straży Granicznej informuje Szefa Urzędu do

Spraw Cudzoziemców, a jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym

Schengen do celów odmowy wjazdu, również właściwy organ innego państwa obszaru Schengen,

które dokonało wpisu.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15 ust. 5, art. 23 ust.

5 i art. 52 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania

nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 15 ust. 5, art. 23 ust. 5 i art. 52

ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez

okres 12 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Cudzoziemcom przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody

na pobyt tolerowany zalicza się do okresu nieprzerwanego pobytu wymaganego do uzyskania

zezwolenia na osiedlenie się także okresy pobytu na podstawie zezwolenia udzielonego

na podstawie art. 97 pkt 1 lub pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 9, w brzmieniu obowiązującym

do dnia 1 października 2005 r.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1

Decyzje o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje komendant

placówki Straży Granicznej.

2.

Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej przysługuje odwołanie do Komendanta

Głównego Straży Granicznej.

3.

Decyzjom, o których mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji, o których mowa w

ust. 1, w dokumencie podróży cudzoziemca.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób odnotowywania

w dokumencie podróży cudzoziemca wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej. Sposób odnotowywania powinien zapewniać możliwość ustalenia podczas kontroli

dokumentu podróży cudzoziemca, czy i w jakim dniu decyzja taka została wydana.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 15 ust. 5, art. 15a ust. 12, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 53b ust. 6

ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie art. 13a ust. 12, art. 15 ust. 4, art. 46, art. 47 ust. 1 i art. 53b

ust. 6 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres

12 miesięcy;

2)

art. 109 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 109 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą;

1.

Postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem decyzji, o których

mowa w art. 23 ust. 1, ogranicza się do

1)

przesłuchania cudzoziemca;

2)

kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca;

3)

przesłuchania osób wskazanych przez cudzoziemca, towarzyszących mu w podróży;

4)

podjęcia innych czynności kontrolnych przewidzianych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675, z późn. zm..

2.

Czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone

jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli jest to uzasadnione

warunkami organizacyjnymi i technicznymi wykonywania tych czynności.

1

Komendant placówki Straży Granicznej jest organem właściwym do podejmowania decyzji

w sprawie odmowy wjazdu zgodnie z art. 13 ust. 2 kodeksu granicznego Schengen.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami kodeksu

granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 13, art. 14, art. 15 ust. 1-3,

6 i 7 i art. 23-24.

Przepisów rozdziału, z wyjątkiem art. 21 ust. 7, nie stosuje się do przekraczania

granicy przez cudzoziemców w ramach małego ruchu granicznego.

Cudzoziemcy zamieszkujący w strefie przygranicznej państwa sąsiadującego z Rzecząpospolitą

Polską, przekraczający granicę w celu pobytu w polskiej strefie przygranicznej na

podstawie ważnego zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

na zasadach określonych w umowie o małym ruchu granicznym zawartej przez Rzeczpospolitą

Polską z tym państwem, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego może być wydane

cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.

2.

Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu nr 1931/2006,

odmawia się mu wydania zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

1.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego składa na formularzu wniosek i przedstawia w nim powody częstego

przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz dołącza

1)

fotografie wnioskodawcy;

2)

dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej;

3)

dokumenty potwierdzające powody częstego przekraczania granicy.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego jest obowiązany przedstawić właściwemu organowi ważny dokument

podróży.

3.

W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego zamieszcza

się: fotografię, informację o płci posiadacza, dane oraz pouczenie, o których mowa

w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006, serię i numer zezwolenia, nazwę organu

wydającego, a także w razie potrzeby informacje, o których mowa w art. 15 ust. 4 lit.

a rozporządzenia nr 1931/2006.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego cofa się, jeżeli

1)

zostało wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

po wydaniu zezwolenia cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego wydania.

2.

W przypadku wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego cudzoziemiec zwraca zezwolenie konsulowi, który je wydał.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydaje, odmawia

jego wydania lub cofa konsul właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca.

2.

Decyzja konsula w sprawie wydania lub cofnięcia zezwolenia na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego jest ostateczna.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się,

w drodze decyzji, jeżeli cudzoziemiec, który wjechał na jego podstawie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

1)

przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na

podstawie zezwolenia, lub

2)

przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać

- jeżeli zachodzą przeszkody prawne do wydania w tych okolicznościach decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub decyzji o wydaleniu.

2.

Decyzję o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji,

komendant placówki Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej, który

w wyniku kontroli legalności pobytu cudzoziemca stwierdził okoliczności uzasadniające

unieważnienie tego zezwolenia.

3.

Od decyzji o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze względu na siedzibę organu,

który wydał decyzję.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli granicznej stwierdzi, że

zezwolenie to zostało cofnięte lub unieważnione.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania po zatrzymaniu podczas

kontroli granicznej zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego

oraz wzór zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia, uwzględniając konieczność uniemożliwienia

korzystania z tego zezwolenia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego, uwzględniając w szczególności dane, o których mowa w art. 12, w

zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia oraz liczbę i wymogi dotyczące dołączanych

do wniosku fotografii;

2)

wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, uwzględniając

wymogi określone w art. 24f ust. 3 i w przepisach art. 7 ust. 3 i art. 15 ust. 4 rozporządzenia

nr 1931/2006.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Wizę wydaje się jako wizę Schengen lub wizę krajową.

1.

Wiza Schengen lub wiza krajowa, z wyłączeniem tranzytowej wizy lotniskowej, o której

mowa w art. 2 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, mogą być wydane w celu

1)

turystycznym;

2)

odwiedzin;

3)

udziału w imprezach sportowych;

4)

prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

wykonywania pracy w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy,

na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego

w powiatowym urzędzie pracy;

6)

wykonywania pracy kierowcy wykonującego międzynarodowy transport drogowy;

7)

wykonywania pracy na podstawie dokumentów innych niż określone w pkt 5 lub pracy innej

niż określona w pkt 6;

8)

prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach;

9)

wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego lub organizacji

międzynarodowej;

10)

odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów

magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;

11)

szkolenia zawodowego;

12)

kształcenia się lub szkolenia w innej formie niż określona w pkt 10 i 11;

13)

dydaktycznym;

14)

prowadzenia badań naukowych;

15)

tranzytu;

16)

leczenia;

17)

realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

18)

dołączenia do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

19)

udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programie pomocy humanitarnej

lub programie pracy wakacyjnej;

20)

udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu;

21)

(uchylony);

22)

przesiedlenia się jako członek najbliższej rodziny repatrianta;

23)

korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

24)

repatriacji;

25)

korzystania z ochrony czasowej;

26)

przyjazdu ze względów humanitarnych, ze względu na interes państwa lub zobowiązania

międzynarodowe;

27)

innym niż określony w pkt 1-26.

2.

Wiza w celu tranzytu może być wydana tylko jako wiza Schengen.

3.

Wiza w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 20-25, może być wydana tylko jako wiza krajowa.

4.

Wiza Schengen lub wiza krajowa, w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, mogą być wydane

w szczególności jako wiza dyplomatyczna lub służbowa.

1.

Wiza Schengen lub wiza krajowa, w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26

ust. 1 pkt 5-7, mogą być wydane cudzoziemcowi, który przedstawi zezwolenie na pracę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze

powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.

2.

Wizę Schengen lub wizę krajową, o których mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu,

który odpowiada okresowi wskazanemu w zezwoleniu lub oświadczeniu, nie dłuższy niż

przewidziany dla danego typu wizy, a w przypadku wizy w celu wykonywania pracy, o

której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5, okres pobytu, na który wydaje się wizę, nie może

być dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonym od dnia pierwszego wjazdu

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się jako wizę dyplomatyczną szefowi i członkowi

personelu misji dyplomatycznej, kierownikowi urzędu konsularnego i członkowi personelu

konsularnego państwa obcego oraz innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów

i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,

a także członkom ich rodzin.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się jako wizę służbową członkowi personelu administracyjnego

i technicznego, członkowi personelu służby misji dyplomatycznej, pracownikowi konsularnemu,

członkowi personelu służby urzędu konsularnego, innej osobie skierowanej do pracy

w Rzeczypospolitej Polskiej oraz przyjeżdżającej służbowo zrównanej z nimi na podstawie

ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także członkom

ich rodzin.

1

Cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy krajowej, jeżeli

1)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

1a

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu;

2)

nie posiada wystarczających środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na powrót do państwa pochodzenia lub

zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd,

lub możliwości uzyskania takich środków zgodnie z prawem;

3)

nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub podróżnego ubezpieczenia medycznego

o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego

pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie

wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością

powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym

lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych

ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego

takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku;

4)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może spowodować

zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i

porządku publicznego albo naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

dokument podróży cudzoziemca nie spełnia kryteriów określonych w art. 32 ust. 5, z

wyłączeniem przypadku, gdy kryterium, o którym mowa w art. 32 ust. 5 pkt 1, zostało

pominięte ze względu na słuszny interes cudzoziemca;

6)

w postępowaniu o wydanie wizy krajowej

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używał;

7)

nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu.

2

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, wizę krajową można wydać tylko w razie istnienia poważnych przyczyn, zwłaszcza

ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem

interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.

1

Wiza krajowa uprawnia do wjazdu i ciągłego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub kilku pobytów następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 3 miesiące.

2.

Okres pobytu na podstawie wizy krajowej ustala się w granicach określonych w ust.

1 odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca.

3

Okres ważności wizy krajowej nie może przekroczyć 1 roku.

1.

Wizę krajową wydaje się na wniosek cudzoziemca.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej składa

1)

wypełniony formularz wniosku, zawierający

a)

jego dane osobowe w zakresie niezbędnym do wydania wizy krajowej,

b)

cechy posiadanego przez niego dokumentu podróży,

c)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat,

d)

wskazanie i uzasadnienie celu pobytu;

2)

aktualną fotografię;

3)

dokumenty potwierdzające

a)

cel i warunki planowanego pobytu,

b)

posiadanie wystarczających środków na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres

planowanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na powrót do państwa

pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia

na wjazd, albo możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem,

c)

posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub podróżnego ubezpieczenia medycznego

o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego

pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie

wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością

powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym

lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych

ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego

takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku,

d)

inne okoliczności podane we wniosku.

3.

Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3

lit. c, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada odpowiednie

ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.

4.

Dokonując oceny, czy wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym

mowa w ust. 2 pkt 3 lit. c, jest spełniony, konsul ustala, czy zapewnia ono podmiotom

udzielającym świadczenia zdrowotne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczywistą

możliwość zaspokajania roszczeń wobec ubezpieczyciela.

5.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej przedstawia do wglądu dokument

podróży, który spełnia następujące kryteria

1)

okres ważności dokumentu podróży upływa nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem

okresu ważności wnioskowanej wizy;

2)

zawiera przynajmniej dwie wolne strony;

3)

został wydany w ciągu ostatnich 10 lat.

6.

W pilnych przypadkach uzasadnionych słusznym interesem cudzoziemca kryterium, o którym

mowa w ust. 5 pkt 1, może być pominięte.

7.

Przyjęcie wniosku o wydanie wizy krajowej odnotowuje się w dokumencie podróży cudzoziemca.

1

Konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen lub wizy krajowej może zwrócić

się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o przekazanie informacji, czy wobec cudzoziemca

zachodzą okoliczności odmowy wydania wizy Schengen, o których mowa w art. 32 ust.

1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, albo wizy krajowej, o których

mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4 lub 7.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1,

w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku konsula w tej sprawie, po konsultacji

z

1)

Komendantem Głównym Straży Granicznej;

2)

Komendantem Głównym Policji;

3)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefem Agencji Wywiadu;

5)

ministrem właściwym do spraw zagranicznych.

3.

Organy, o których mowa w ust. 2, są obowiązane przekazać informacje, czy zachodzą

okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy Schengen lub wizy krajowej, Szefowi

Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w terminie 5 dni od dnia otrzymania od niego wniosku

w tej sprawie. Nieprzekazanie informacji w tym terminie traktuje się jako brak zastrzeżeń

do wydania wizy Schengen lub wizy krajowej.

4.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 2 lub

3, do 30 dni, jeżeli udzielenie informacji wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania

wyjaśniającego w zakresie okoliczności odmowy wydania wizy Schengen lub wizy krajowej.

5.

O przedłużeniu terminu do udzielenia informacji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców

powiadamia konsula.

1.

Jeżeli wydanie wizy Schengen wymaga zgody centralnego organu innego państwa obszaru

Schengen, konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen występuje o wyrażenie

zgody do właściwego organu tego państwa, za pośrednictwem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców

działającego jako centralny organ wizowy.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców informuje organ rozpatrujący wniosek o wydanie wizy

Schengen, czy centralny organ innego państwa obszaru Schengen wyraził zgodę na jej

wydanie, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku w tej sprawie.

3.

Nieudzielenie informacji, o której mowa w ust. 2, w terminie 10 dni traktuje się jako

wyrażenie zgody na wydanie wizy Schengen przez centralny organ innego państwa obszaru

Schengen.

1.

Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o wydanie wizy krajowej znajdują się w Systemie

Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, a zachodzą poważne przyczyny wydania

tej wizy, o których mowa w art. 30 ust. 2, konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy

krajowej, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, zasięga na podstawie art.

25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen opinii państwa obszaru Schengen, które dokonało

wpisu.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, konsul

informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ państwa obszaru

Schengen o wydaniu wizy krajowej.

1.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje lub odmawia jej wydania konsul.

2.

Wizę Schengen na granicy wydaje lub odmawia jej wydania komendant placówki Straży

Granicznej.

3.

Wizę Schengen lub wizę krajową, jako wizę dyplomatyczną lub służbową wydają lub odmawiają

jej wydania

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych lub

2)

konsul.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje wizę Schengen lub wizę krajową, jako

wizę dyplomatyczną lub służbową, na podstawie noty ministerstwa spraw zagranicznych

państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej, a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku

o wydanie wizy.

1.

Wizę krajową w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5-7, wydaje

lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania

cudzoziemca.

2.

Cudzoziemcowi przebywającemu legalnie na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, wizę krajową

w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5-7, może wydać konsul,

którego siedziba znajduje się w tym państwie.

1.

Wydanie lub odmowa wydania wizy Schengen lub wizy krajowej następuje w drodze decyzji.

2.

Decyzję o odmowie wydania wizy krajowej wydaje się na formularzu.

3.

Decyzja o wydaniu wizy Schengen lub wizy krajowej jest ostateczna.

4.

Od decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez

1)

konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;

2)

komendanta placówki Straży Granicznej - przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego

Straży Granicznej.

5.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 7 dni od

dnia doręczenia decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej.

1.

Wizę krajową zamieszcza się w formie naklejki wizowej w dokumencie podróży lub w polskim

dokumencie tożsamości cudzoziemca, a w przypadku szczególnym, uzasadnionym interesem

cudzoziemca, na osobnym blankiecie wizowym.

2.

Jeżeli dokument podróży albo polski dokument tożsamości cudzoziemca należący do cudzoziemca

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej

został wymieniony, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, na

jego wniosek, zamieszcza w dokumencie wymienionym nową naklejkę wizową wizy krajowej.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 39, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy, z mocą od dnia 1 stycznia

2009 r.;

2)

art. 1 pkt 75 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2009 r.;

3)

art. 1 pkt 49, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1.

Jeżeli w naklejce wizowej wizy krajowej został wykryty błąd przed jej zamieszczeniem

w dokumencie podróży, w polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca lub na blankiecie

wizowym, naklejkę wizową wizy krajowej unieważnia się.

2.

Jeżeli błąd został wykryty po zamieszczeniu naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie

podróży, w polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca lub na blankiecie wizowym, organ,

który wydał wizę krajową, unieważnia naklejkę wizową wizy krajowej, a w dokumencie

podróży, w polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca lub na blankiecie wizowym zamieszcza

nową naklejkę wizową wizy krajowej.

1.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można przedłużyć

okres ważności wydanej wizy krajowej lub okres pobytu objęty tą wizą, jeżeli są spełnione

łącznie następujące warunki

1)

przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo względy humanitarne,

uniemożliwiające mu opuszczenie tego terytorium przed upływem terminu ważności wizy

krajowej lub przed końcem objętego tą wizą dozwolonego okresu pobytu;

2)

zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy krajowej, wystąpiły

niezależnie od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w dniu składania

wniosku o wydanie wizy krajowej;

3)

okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej będzie inny niż deklarowany;

4)

nie zachodzą okoliczności, z powodu których odmawia się wydania wizy krajowej.

2.

Wizę krajową można przedłużyć jednokrotnie, przy czym okres pobytu na podstawie przedłużonej

wizy krajowej nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla wizy krajowej,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Cudzoziemcowi przebywającemu w szpitalu, którego stan zdrowia wyklucza możliwość opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedłuża się okres ważności wydanej wizy krajowej

lub okres pobytu objęty tą wizą do dnia, w którym stan jego zdrowia pozwoli na opuszczenie

tego terytorium.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, organ właściwy do przedłużenia wizy krajowej

może powołać biegłego lekarza w celu wydania opinii, czy stan zdrowia cudzoziemca

wyklucza możliwość opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Cudzoziemiec, który zamierza przedłużyć pobyt na podstawie wizy Schengen lub wizy

krajowej, jest obowiązany złożyć wniosek o przedłużenie wizy co najmniej 3 dni przed

upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 33 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, lub

gdy cudzoziemiec przebywa w szpitalu, wniosek może być złożony w ostatnim dniu okresu

pobytu oznaczonego w posiadanej wizie Schengen lub wizie krajowej.

3.

Cudzoziemiec ubiegający się o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej składa

1)

wypełniony formularz wniosku, który zawiera

a)

dane osobowe cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do przedłużenia wizy Schengen lub

wizy krajowej,

b)

cechy dokumentu podróży cudzoziemca,

c)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat,

d)

wskazanie celu pobytu i uzasadnienie konieczności przedłużenia wizy Schengen lub wizy

krajowej;

2)

aktualną fotografię;

3)

dokumenty potwierdzające

a)

cel pobytu i konieczność przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej,

b)

posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub podróżnego ubezpieczenia medycznego

o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego

pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie

wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością

powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym

lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych

ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego

takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku - w przypadku

przedłużenia wizy krajowej,

c)

podróżne ubezpieczenie medyczne, o którym mowa w art. 15 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego

- w przypadku przedłużenia wizy Schengen,

d)

inne okoliczności podane we wniosku.

4.

Do oceny wymogów dotyczących posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w

ust. 3 pkt 3 lit. b, stosuje się odpowiednio art. 32 ust. 3 i 4.

5.

Cudzoziemiec ubiegający się o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej przedstawia

do wglądu dokument podróży spełniający kryteria, o których mowa w art. 32 ust. 5.

(uchylony).

1

Wniosek o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej złożony po terminie pozostawia

się bez rozpoznania.

2.

Jeżeli termin do złożenia wniosku został zachowany, właściwy organ zamieszcza w dokumencie

podróży cudzoziemca odcisk stempla, który potwierdza złożenie wniosku o przedłużenie

wizy Schengen lub wizy krajowej.

3.

Jeżeli termin do złożenia wniosku został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych

lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do czasu wydania

decyzji ostatecznej w sprawie przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w razie zawieszenia, na wniosek strony, postępowania

w sprawie przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej.

1.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, a zachodzą poważne przyczyny wydania wizy krajowej, o których mowa w art.

30 ust. 2, organ rozpatrujący wniosek o przedłużenie wizy krajowej zasięga opinii,

o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, organ

rozpatrujący wniosek o przedłużenie wizy krajowej informuje, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji, właściwy organ państwa obszaru Schengen o przedłużeniu wizy krajowej.

1.

Organem właściwym do przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej jest wojewoda właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

2.

Rozstrzygnięcie w sprawie przedłużenia wizy Schengen lub wizy krajowej następuje w

drodze decyzji.

3.

Przedłużoną wizę Schengen lub wizę krajową zamieszcza się w dokumencie podróży w formie

naklejki wizowej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy,

o której mowa w art. 41, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 41, jednakże nie dłużej

niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu objętego wizą Schengen lub wizą krajową oraz przed upływem okresu ważności

tej wizy, chyba że posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

2.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub jednostronnego zniesienia obowiązku

wizowego, lub wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku

wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa

trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,

oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu

(Dz. Urz. WE L 81 z 21.03.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 65, z późn. zm.), jest obowiązany opuścić to terytorium przed upływem terminu przewidzianego w umowie

międzynarodowej, w jednostronnym zniesieniu obowiązku wizowego lub w rozporządzeniu,

chyba że posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

3.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ruchu bezwizowym

na podstawie umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub w związku z

jednostronnym zniesieniem przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku wizowego jest obowiązany

opuścić to terytorium po upływie okresu pobytu, na który wjechał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie wypowiedzenia

umowy lub przywrócenia obowiązku wizowego.

4.

Jeżeli wejście w życie wypowiedzenia umowy o całkowitym lub częściowym zniesieniu

obowiązku wizowego lub przywrócenie obowiązku wizowego nastąpiło przed ogłoszeniem

o tym, w formie prawem przewidzianej, termin, o którym mowa w ust. 3, liczy się od

dnia tego ogłoszenia.

(uchylony).

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że

1)

art. 5-7, art. 13 oraz art. 27 ust. 1 pkt 5-7 stosuje się zgodnie z określoną przez

Komisję Europejską datą rozpoczęcia funkcjonowania Systemu Informacji Wizowej w Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

(uchylony);

3)

art. 41 wchodzi w życie z dniem określonym w decyzji Rady, zgodnie z art. 3 ust. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki

Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki

Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki

Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej z

dnia 16 kwietnia 2003 r.

(Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864).

1.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działający jako centralny organ wizowy, jest organem

właściwym do wyrażania zgody na wydanie wizy Schengen przez organ innego państwa obszaru

Schengen.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców konsultuje możliwość wyrażenia zgody na wydanie

wizy Schengen przez organ innego państwa obszaru Schengen z organami, o których mowa

w art. 33 ust. 2.

3.

Organy, o których mowa w art. 33 ust. 2, są obowiązane przekazać informację, czy zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret v lub vi Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego, Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w terminie 5 dni kalendarzowych

od dnia otrzymania od niego wniosku w tej sprawie. Nieprzekazanie informacji w tym

terminie traktuje się jako brak zastrzeżeń do wydania wizy Schengen.

1.

Organem właściwym do informowania organów innych państw obszaru Schengen o wydaniu

wizy Schengen jest

1)

konsul - w przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego, w odniesieniu do wiz Schengen wydawanych przez konsula;

2)

Komendant Główny Straży Granicznej - w przypadkach, o których mowa w art. 25 ust.

4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, w odniesieniu do wiz Schengen wydawanych

na granicy;

3)

minister właściwy do spraw zagranicznych - w przypadkach, o których mowa w art. 31

ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, w odniesieniu do wiz Schengen wydawanych przez

ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują informacje o wydaniu wizy Schengen za

pośrednictwem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu

Wizowego, organem właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez

właściwe organy innych państw obszaru Schengen jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1

1)

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej;

2)

Komendantowi Głównemu Policji;

3)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefowi Agencji Wywiadu;

5)

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

1.

Wizę krajową unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydawania zachodziły okoliczności

uzasadniające odmowę jej wydania.

2

Jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej, z wyjątkiem okoliczności,

o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1a, powstały po jej wydaniu, wizę krajową cofa

się.

3.

Wizę krajową można cofnąć na wniosek posiadacza tej wizy.

4.

Unieważnienie lub cofnięcie wizy krajowej następuje w drodze decyzji.

5.

Decyzję o unieważnieniu lub cofnięciu wizy krajowej wydaje się na formularzu.

Jeżeli państwo obszaru Schengen zasięga opinii na podstawie art. 25 ust. 2 Konwencji

Wykonawczej Schengen, organ właściwy do unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej

ustala, czy zachodzą przesłanki do unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej, a w

razie gdy ich brak, informuje o tym właściwy organ tego państwa, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji.

1.

Decyzję o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej wydaje

1)

konsul;

2)

komendant placówki Straży Granicznej;

3)

komendant oddziału Straży Granicznej;

4)

minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie wiz dyplomatycznych i służbowych.

2.

Od decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez

1)

konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;

2)

komendanta placówki Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży Granicznej -

przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

3.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 7 dni od

dnia doręczenia decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej.

4.

Decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej nadaje się rygor

natychmiastowej wykonalności.

5.

Wydanie decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej odnotowuje

się w dokumencie podróży, polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca lub na osobnym

blankiecie wizowym.

Do unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej stosuje się odpowiednio przepis art.

34 ust. 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego.

Organ, który unieważnił lub cofnął wizę Schengen wydaną przez inne państwo obszaru

Schengen, informuje o tym właściwy organ państwa, które wydało wizę.

W przypadkach, o których mowa w art. 34 ust. 1-3 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, organem

właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez polskie organy,

unieważnionych lub cofniętych przez organy innych państw obszaru Schengen, są

1)

Komendant Główny Straży Granicznej;

2)

Komendant Główny Policji;

3)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szef Agencji Wywiadu;

5)

minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie wiz dyplomatycznych i służbowych.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1

dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji szefów i członków personelu misji dyplomatycznych,

kierowników urzędów konsularnych i członków personelu konsularnego państw obcych oraz

innych osób zrównanych z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na podstawie

ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także status

członków ich rodzin, uprawniające do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,

3)

oznaczenie wiz Schengen lub wiz krajowych wydawanych osobom, o których mowa w pkt

1

- uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje

międzynarodowe.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

oznaczenie wiz Schengen lub wiz krajowych, z wyłączeniem tranzytowej wizy lotniskowej,

o której mowa w art. 2 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, wizy Schengen wydawanej

w celu tranzytu oraz wiz wydawanych szefom i członkom personelu misji dyplomatycznych,

kierownikom urzędów konsularnych i członkom personelu konsularnego państw obcych oraz

innym osobom zrównanym z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na podstawie

ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych oraz członkom ich

rodzin, uwzględniając typy wiz, o których mowa w art. 25, i cele wydania wizy określone

w art. 26,

2)

wzór blankietu wizowego, o którym mowa w art. 38 ust. 1,

3)

wzory formularzy wniosków o wydanie wizy krajowej lub przedłużenie wizy Schengen lub

wizy krajowej, uwzględniając w szczególności dane, o których mowa w art. 12, art.

32 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 3 pkt 1, i wymogi dotyczące fotografii dołączanej do

wniosku o wydanie wizy krajowej lub wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy

krajowej,

4)

sposób odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej,

5)

(uchylony),

6)

sposób przekazywania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców

a)

danych z wniosku o wydanie wizy w przypadkach, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art.

34 ust. 1, przez konsula,

b)

informacji o wydaniu wizy Schengen przez konsula, Komendanta Głównego Straży Granicznej

i ministra właściwego do spraw zagranicznych,

7)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy

krajowej,

8)

sposób unieważniania naklejki wizowej wizy krajowej w przypadku, o którym mowa w art.

40 ust. 2,

9)

sposób odnotowywania przez konsula, ministra właściwego do spraw zagranicznych, komendanta

placówki Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży Granicznej wydania decyzji

o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej w dokumencie podróży,

polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca lub na osobnym blankiecie wizowym,

10)

wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o odmowie wydania wizy krajowej, unieważnieniu

lub cofnięciu wizy krajowej,

11)

sposób zamieszczania naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie podróży, polskim

dokumencie tożsamości cudzoziemca lub na osobnym blankiecie wizowym,

12)

(uchylony)

- mając na uwadze prawidłową realizację polityki wizowej i zwalczanie nielegalnej

imigracji.

2

Sposób odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej, zamieszczania wizy

krajowej w dokumencie podróży, polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca lub na osobnym

blankiecie wizowym, odnotowywania wydania decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu wizy

krajowej powinien zapewniać możliwość kontroli wykonania tych czynności.

3.

Sposób przekazywania przez konsula Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców danych z wniosku

o wydanie wizy w przypadkach, o których mowa w art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 i art.

47 ust. 2, powinien zapewniać sprawną realizację konsultacji, przekazywania informacji

oraz bezpieczne przekazywanie danych.

4.

(uchylony).

W zakresie nieuregulowanym przepisami niniejszego rozdziału stosuje się przepisy Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który

1

posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia

cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane,

2)

prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie

w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności

przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych

innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy,

3)

zamierza jako osoba o uznanym dorobku artystycznym kontynuować twórczość na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

bierze udział w szkoleniach i stażach zawodowych realizowanych w ramach programów

Unii Europejskiej,

5)

zamierza jako członek rodziny zamieszkiwać wspólnie z pracownikiem migrującym, o którym

mowa w Europejskiej Karcie Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67 oraz z 2010 r. Nr 76, poz. 491),

6)

jest małżonkiem obywatela polskiego,

7)

jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną,

8)

jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

przebywającym na tym terytorium bez opieki,

9)

jest małżonkiem lub pełnoletnim dzieckiem cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, i

przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez okres 5 lat na

podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych w związku z okolicznościami,

o których mowa w pkt 7,

10)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w pkt 7,

w przypadku owdowienia, rozwodu, separacji lub śmierci wstępnego lub zstępnego pierwszego

stopnia, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes cudzoziemca,

11)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w pkt 6,

w przypadku owdowienia lub rozwodu, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes

cudzoziemca,

12)

jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na

czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

13)

posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, udzielone przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej, oraz zamierza wykonywać pracę lub prowadzić działalność

gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej

Polskiej, podjąć lub kontynuować studia lub szkolenie zawodowe lub wykaże, że zachodzą

inne okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

14)

jest członkiem rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 13, z którym przebywał na

terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, towarzyszącym mu lub chcącym

się z nim połączyć,

15)

jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi i spełnia łącznie następujące warunki

a)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

podjął współpracę z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania

handlu ludźmi,

c)

zerwał kontakty z osobami podejrzanymi o popełnienie czynów zabronionych związanych

z handlem ludźmi,

16)

przybywa lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu podjęcia lub

kontynuacji stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich

na tym terytorium, zwanych dalej „studiami”, także w przypadku gdy podjął studia na

terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które zamierza kontynuować

lub uzupełnić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

17)

jest naukowcem, który przybywa lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w celu prowadzenia badań naukowych na podstawie umowy o przyjęciu w celu realizacji

projektu badawczego, zawartej z placówką naukową zatwierdzoną przez ministra właściwego

do spraw nauki,

18)

posiada dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r.

ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1-7) z adnotacją „naukowiec”, wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

jeżeli umowa o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego, zawarta z właściwą

placówką naukową tego państwa, przewiduje przeprowadzenie badań naukowych także na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

19

posiada uprawnienie do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

zasadach określonych w aktach prawnych wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r.

(Dz. Urz. WE L 217 z 29.12.1964, str. 3687)

- jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia

jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż

3 miesiące.

2.

Za członka rodziny cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 13 i art. 54, uważa się

1)

osobę pozostającą z nim w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

małoletnie dziecko tego cudzoziemca i osoby pozostającej z nim w związku małżeńskim

uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej, w tym także dziecko przysposobione;

3)

małoletnie dziecko tego cudzoziemca, w tym także przysposobione, pozostające na jego

utrzymaniu, nad którym cudzoziemiec sprawuje faktycznie władzę rodzicielską;

4)

małoletnie dziecko osoby, o której mowa w pkt 1, w tym także przysposobione, pozostające

na jej utrzymaniu, nad którym sprawuje ona faktycznie władzę rodzicielską.

3.

Za członka rodziny małoletniego cudzoziemca posiadającego status uchodźcy, przebywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez opieki, uważa się także wstępnego w linii

prostej.

4.

Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać

pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej,

spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce,

do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać,

że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2.

5.

Cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 16, jest obowiązany potwierdzić zamiar podjęcia

lub kontynuowania studiów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedkładając zaświadczenie

jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia oraz przedstawić dowód uiszczenia

opłat, jeżeli są one wymagane przez tę jednostkę w celu podjęcia lub kontynuowania

studiów.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca

1

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na

zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53a ust. 2, lub na podstawie

wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, chyba że cudzoziemiec ubiega

się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie ust. 1

pkt 15;

2)

o którym mowa w art. 110;

3)

posiadającego zgodę na pobyt tolerowany.

7.

Przepisu ust. 1 pkt 16-18 nie stosuje się do cudzoziemca

1)

korzystającego z ochrony uzupełniającej lub z ochrony czasowej;

2)

ubiegającego się o nadanie statusu uchodźcy lub udzielenie azylu.

8.

Przepisu ust. 1 pkt 16 nie stosuje się do cudzoziemca

1)

o którym mowa w ust. 1 pkt 13;

2

wykonującego pracę lub działalność gospodarczą we własnym imieniu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, chyba że cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnego zezwolenia na podstawie

ust. 1 pkt 16.

9.

Przepisu ust. 1 pkt 17 i 18 nie stosuje się do cudzoziemca

1)

zamierzającego prowadzić badania naukowe w ramach studiów doktoranckich;

2)

oddelegowanego przez placówkę naukową z siedzibą na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej do placówki naukowej z siedzibą na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który

1)

zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować

a)

naukę lub

b)

szkolenie zawodowe,

2)

ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego

lub obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej, zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub z nim przebywać,

3)

jest duchownym, członkiem zakonu lub osobą pełniącą funkcję religijną w kościołach

i związkach wyznaniowych, których status jest uregulowany umową międzynarodową, przepisami

ustaw o stosunku państwa do kościoła lub innego związku wyznaniowego lub które działają

na podstawie wpisu do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych i jego pobyt

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związany z pełnioną funkcją lub przygotowaniem

do jej pełnienia,

4)

wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1

- jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego

zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

2

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli

1)

przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim

organem władzy publicznej;

2)

wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza,

że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi

(Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

1

Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w

art. 53a ust. 1, jest obowiązany posiadać

1)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)

stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b

oraz pkt 2 i 4;

3)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przypadkach,

o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a.

2.

Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest spełniony także wtedy, gdy koszty utrzymania

cudzoziemca pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16, jest obowiązany ponadto wykazać,

że ma zapewnione wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów studiów.

4

Przepisu ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7

1)

członka rodziny cudzoziemca posiadającego status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą,

gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony

przed upływem 6 miesięcy od dnia uzyskania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

2)

małoletniego dziecka cudzoziemca, który pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem

polskim i posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone na podstawie

art. 53 ust. 1 pkt 6 lub zezwolenie na osiedlenie się udzielone w związku z pozostawaniem

w związku małżeńskim z obywatelem polskim.

4a

Przepisu ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1, oddelegowanego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu świadczenia usług - pracownika przedsiębiorcy

z Konfederacji Szwajcarskiej, który świadczy usługi, działającego na podstawie prawa

Konfederacji Szwajcarskiej, posiadającego na tym terytorium siedzibę, siedzibę zarządu

głównego lub główne miejsce wykonywania usług pod warunkiem, że cudzoziemiec ten był

zatrudniony na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej.

5.

Dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający

na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca,

gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje

się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm..

5a

Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 5, obejmują co najmniej wysokość

stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę

osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii,

gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

6

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem

właściwym do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, minimalne kwoty, jakie

powinni posiadać cudzoziemcy, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18, na pokrycie

kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i powrotu oraz dokumenty,

które mogą potwierdzić możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem. Wysokości

kwot określone w rozporządzeniu powinny umożliwiać pokrycie kosztów utrzymania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca i członków rodziny pozostających

na jego utrzymaniu, bez konieczności korzystania z pomocy społecznej na podstawie

ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

W postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony obywatelowi

Republiki Tureckiej, w związku z prowadzeniem lub zamiarem prowadzenia działalności

gospodarczej na własny rachunek na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie

w Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględnia się przepis art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego

do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a

Turcją

(Dz. Urz. WE L 293 z 29.12.1972, str. 4; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 11, t. 11, str. 43).

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7,

udziela się członkowi rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

na podstawie zezwolenia na osiedlenie się;

2)

na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

3)

posiadającego status uchodźcy;

3a

w związku z udzieleniem ochrony uzupełniającej;

4)

co najmniej 2 lata na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym

bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony dla członka rodziny - na podstawie zezwolenia wydanego na okres pobytu nie

krótszy niż rok;

5

na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53

ust. 1 pkt 17 i 18.

1.

Organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, ustala, czy związek

małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że

1)

jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie

małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie

społecznej;

2)

małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;

3)

małżonkowie nie zamieszkują wspólnie;

4)

małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa;

5)

małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;

6)

małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych

okoliczności, które ich dotyczą;

7)

jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla

pozoru.

2.

Przy wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w

ust. 1, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się każdorazowo na okres niezbędny

do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie

dłuższy jednak niż 2 lata.

2.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się

1)

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, na okres do dnia, do którego

udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, do którego zamierza

przybyć lub przybył w celu połączenia z rodziną, a jeżeli cudzoziemiec ten posiada

zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub

status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej - na okres 2 lat;

2)

małoletniemu, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 12, na okres do dnia, do którego

udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jego przedstawicielowi ustawowemu;

3)

członkowi rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13, na okres do

dnia, do którego udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony temu cudzoziemcowi;

4)

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 15, na okres 6 miesięcy;

5

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18, na okres roku;

6

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53a ust. 1 pkt 1, na okres trwania nauki lub szkolenia

zawodowego, nie dłużej jednak niż na okres roku;

7

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53a ust. 2, na okres niezbędny do realizacji celu,

w którym zostało wydane, lub do podjęcia decyzji o współpracy z organem właściwym

do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi, nie dłuższy niż 3

miesiące.

3

Jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie

na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 16-18, uzasadnia zamieszkiwanie

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż rok, zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się w przypadku, o którym mowa w art. 53

ust. 1

1)

w pkt 16, na okres trwania studiów;

2)

w pkt 17, na okres realizacji projektu badawczego;

3)

w pkt 18, na okres prowadzenia badań naukowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

jeżeli

1

nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b;

2)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

2a

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu;

3)

okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany;

4)

podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem

polskim lub cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o

którym mowa w art. 54, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów

o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

5)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał;

7

stwierdzono u niego chorobę lub zakażenie, podlegające obowiązkowemu leczeniu na podstawie

ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. Nr 234, poz. 1570, z 2009 r. Nr 76, poz. 641 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 257, poz. 1723), lub istnieje podejrzenie takiej choroby lub zakażenia, a cudzoziemiec nie wyraża

zgody na to leczenie;

8)

nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;

8a

nie zwrócił kosztów wydalenia, które zostały sfinansowane z budżetu państwa;

9)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.

1a

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 16 także w przypadku, gdy nie zaliczył roku

studiów i nie uzyskał warunkowego wpisu na następny rok lub semestr studiów.

2.

(uchylony).

3

Nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi

1)

małżonkowi obywatela polskiego lub osoby posiadającej zezwolenie na osiedlenie się

lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby którakolwiek z przyczyn, o których

mowa w ust. 1 pkt 3 i 7-9;

2)

o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 i 13, oraz członkowi rodziny cudzoziemca, o którym

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o

której mowa w ust. 1 pkt 7, gdy cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnego zezwolenia;

3)

o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 8 i 12, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby

przyczyna, o której mowa w ust. 1 pkt 9;

4)

o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 15, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna,

o której mowa w ust. 1 pkt 7 lub 9;

5)

ubiegającemu się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu

na okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, czasowo oddelegowanemu w celu

świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę, mającego

siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionemu do przebywania i zatrudnienia

na terytorium tego państwa, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o której

mowa w ust. 1 pkt 9;

6)

który osiągnął pełnoletność w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ciągu

roku od dnia osiągnięcia pełnoletności, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes

cudzoziemca, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o której mowa w ust.

1 pkt 9.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

5a

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2a, można udzielić zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony tylko w razie istnienia poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów

humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu

państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.

6.

Cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt

jest niepożądany, można w decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

zobowiązać do opuszczenia tego terytorium w terminie określonym w decyzji.

7.

Do decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w której zobowiązuje

się cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się odpowiednio

przepisy o postępowaniu w sprawie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

8

Przepisów ust. 1 pkt 1-4 i 8-9 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 19.

9

Przepisów ust. 1 pkt 1, 2 i 3-9 oraz ust. 2-7 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego

się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a

ust. 2.

1.

Cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli

1)

ustała przyczyna, dla której zostało udzielone;

2

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2

lub 3-9;

3)

(uchylony);

4)

opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Do cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stosuje się odpowiednio

art. 57 ust. 3, 8 i 9.

3.

(uchylony).

4.

Cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt

jest niepożądany, można w decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

zobowiązać do opuszczenia tego terytorium w terminie określonym w decyzji.

5.

Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w której zobowiązuje

się cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się odpowiednio

przepisy o postępowaniu w sprawie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

terminu ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba że uzyskał kolejne

zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie

na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na wniosek cudzoziemca.

2

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7,

udziela się na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, o którym mowa w art. 54, z tym że do udzielenia zezwolenia małoletniemu

dziecku, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 3 i 4, jest wymagana zgoda osób, które

sprawują nad nim władzę rodzicielską.

3.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w

ust. 1, może obejmować dzieci cudzoziemca lub inne osoby pozostające pod jego opieką.

4.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera

1)

dane cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu

podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia;

2)

miejsce zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

imię, nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo i miejsce zamieszkania członków

rodziny cudzoziemca zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia

pokrewieństwa;

4)

informacje o

a)

podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat,

b)

poprzednich pobytach w Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

wskazanie środków utrzymania.

4a.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony składa się na formularzu.

5.

Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży

oraz dołączyć do wniosku

1)

fotografie osób objętych wnioskiem;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

5a

Do wniosku należy dołączyć także

1

tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym cudzoziemiec przebywa lub

zamierza przebywać, w przypadku cudzoziemca, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1,

2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

2)

umowę o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego zawartą z placówką naukową

mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz pisemne zobowiązanie

się tej placówki naukowej do poniesienia kosztów pobytu i wydalenia cudzoziemca, pokrytych

ze środków publicznych przed upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy, jeżeli

podstawą jego wydalenia są okoliczności określone w art. 88 ust. 1 pkt 1, w przypadku

cudzoziemca, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 17;

3)

umowę o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego zawartą z placówką naukową

mającą siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej oraz pisemne zobowiązanie się tej placówki naukowej do poniesienia

kosztów pobytu i wydalenia cudzoziemca, pokrytych ze środków publicznych przed upływem

6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy, jeżeli podstawą jego wydalenia są okoliczności

określone w art. 88 ust. 1 pkt 1, w przypadku cudzoziemca, o którym mowa w art. 53

ust. 1 pkt 18;

4

zgodę osób, które sprawują władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem ubiegającym

się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

5b.

Za tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym cudzoziemiec przebywa

lub zamierza przebywać, nie uznaje się umowy użyczenia lokalu, chyba że użyczającym

jest jego zstępny, wstępny lub małżonek, rodzice małżonka, lub rodzeństwo cudzoziemca.

5c

Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53b ust. 4a, dołącza do wniosku dokumenty potwierdzające

spełnianie warunków wymienionych w tym przepisie oraz okoliczności uzasadniające ubieganie

się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

5d

Do cudzoziemca, o którym mowa w art. 53b ust. 4a, nie stosuje się przepisów ust. 5

pkt 2, ust. 5a pkt 1 i ust. 5b.

6.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

jego tożsamość.

1.

Placówka naukowa mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może zawrzeć

z naukowcem umowę o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego, jeżeli placówka

naukowa została zatwierdzona w tym celu przez ministra właściwego do spraw nauki na

podstawie decyzji wydanej na okres 5 lat. W szczególnie uzasadnionych przypadkach

decyzja o zatwierdzeniu placówki naukowej może być wydana na okres krótszy niż 5 lat.

2.

Decyzję w sprawie zatwierdzenia wydaje się na wniosek placówki naukowej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

nazwę placówki naukowej oraz jej adres;

2)

pisemne zobowiązanie się placówki naukowej do poniesienia kosztów pobytu i wydalenia

naukowca, pokrytych ze środków publicznych przed upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia

umowy, jeżeli podstawą wydalenia naukowca są okoliczności określone w art. 88 ust.

1 pkt 1.

4.

Placówka naukowa dołącza do wniosku dowód prowadzenia badań naukowych, którym w szczególności

może być sprawozdanie z działalności za poprzedni rok obrotowy, zawierające informacje

o prowadzeniu badań naukowych przez tę placówkę.

5

Uczelnie, jednostki naukowe wymienione w art. 2 pkt 9 lit. b-e ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki oraz centra badawczo-rozwojowe, o których mowa w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, są zwolnione z obowiązku, o którym mowa w ust. 4.

6.

Do przedłużenia zatwierdzenia placówki naukowej stosuje się przepisy ust. 1-5.

7.

Aktualna lista zatwierdzonych placówek naukowych publikowana jest w dzienniku urzędowym

ministra właściwego do spraw nauki.

1.

Minister właściwy do spraw nauki może wydać decyzję o odmowie przedłużenia albo o

cofnięciu zatwierdzenia placówki naukowej, w przypadku gdy

1)

zaprzestała działalności polegającej na prowadzeniu badań naukowych;

2)

nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 60d;

3)

zatwierdzenie uzyskano wskutek poświadczenia nieprawdy;

4)

umowa o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego została zawarta wskutek poświadczenia

nieprawdy.

2.

Prawomocne decyzje o odmowie przedłużenia lub o cofnięciu zatwierdzenia placówki naukowej

są publikowane w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw nauki.

3.

Placówka naukowa, której odmówiono przedłużenia zatwierdzenia lub je cofnięto ze względu

na okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie może ponownie ubiegać się

o zatwierdzenie przed upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się decyzji o cofnięciu

zatwierdzenia lub odmowie jego przedłużenia.

1.

Umowa o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego zawarta między placówką naukową

a naukowcem, jako umowa o pracę, umowa o dzieło lub umowa zlecenia, w której naukowiec

zobowiązuje się do uczestniczenia w realizacji projektu badawczego, a placówka naukowa

do stworzenia mu warunków do realizacji jego zobowiązania, określa w szczególności

wynagrodzenie naukowca oraz warunki jego pracy.

2.

Placówka naukowa może zawrzeć umowę o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego,

gdy spełnione są łącznie następujące warunki

1)

projekt badawczy został zaakceptowany przez właściwe organy placówki naukowej po sprawdzeniu

a)

celu i czasu trwania badań naukowych oraz dysponowania odpowiednimi środkami finansowymi

na ich przeprowadzenie,

b)

dokumentów potwierdzających kwalifikacje naukowca istotne dla celów badań naukowych;

2)

naukowiec będzie posiadał podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów pobytu i powrotu,

b)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Umowa o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego wygasa z dniem, w którym decyzja,

o której mowa w art. 60b ust. 1, stała się ostateczna oraz w przypadku odmowy wjazdu

lub odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Placówka naukowa jest obowiązana

1)

wydać naukowcowi pisemne zobowiązanie się do poniesienia kosztów pobytu i wydalenia

naukowca, pokrytych przed upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy o przyjęciu

w celu realizacji projektu badawczego ze środków publicznych, jeżeli podstawą jego

wydalenia są okoliczności określone w art. 88 ust. 1 pkt 1;

2)

poinformować niezwłocznie wojewodę, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony lub przed którym toczy się postępowanie o udzielenie takiego zezwolenia,

o wszystkich zdarzeniach, mogących stanowić przeszkodę w wykonaniu umowy o przyjęciu

w celu realizacji projektu badawczego;

3)

przekazać ministrowi właściwemu do spraw nauki pisemne potwierdzenie wykonania wszystkich

badań naukowych w ramach projektu badawczego, którego dotyczyła umowa o przyjęciu

w celu realizacji projektu badawczego, w terminie 2 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy.

1

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemca

przebywającego na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt

26, lub cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2, jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu

pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

1a

Wniosek złożony przez cudzoziemca

1

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen

upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, o którym mowa w art. 53a ust. 2, z wyłączeniem przypadku ubiegania się

o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust.

1 pkt 15,

2)

o którym mowa w art. 110,

3)

posiadającego zgodę na pobyt tolerowany

- pozostawia się bez rozpoznania.

2.

(uchylony).

2a

Jeżeli termin do złożenia wniosku został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych

lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, wojewoda zamieszcza w dokumencie

podróży cudzoziemca odcisk stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

3

Jeżeli termin do złożenia wniosku został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych

lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do czasu wydania decyzji ostatecznej

w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

3a

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na wniosek strony.

4.

Jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie zachowany,

cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, w przypadku gdy postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu.

1

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaje wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a w przypadku cudzoziemca przebywającego

za granicą - wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca.

2.

Cudzoziemiec przebywający za granicą składa wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony za pośrednictwem konsula. Konsul dołącza do wniosku informację,

czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

3

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony właściwy

wojewoda jest obowiązany zwrócić się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta

wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby

także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca

za granicą lub do innych organów, z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd

i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4

W przypadku innym niż wydanie decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, wojewoda informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o złożeniu

przez cudzoziemca wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

i sposobie załatwienia sprawy.

5

Organy, o których mowa w ust. 3, są obowiązane, w terminie 30 dni, a w przypadku,

o którym mowa w art. 53a ust. 2, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, przekazać

informacje, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

6

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 3, nie przekażą informacji w terminach, o których

mowa w ust. 5, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.

7

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy, o którym mowa w ust. 5,

może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji

zawiadamia wojewodę.

7a

W sprawie dotyczącej cudzoziemca, który na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamierza

kontynuować lub uzupełnić studia podjęte na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, wojewoda może zwrócić się do właściwego organu tego państwa o udzielenie

informacji o pobycie cudzoziemca na tym terytorium.

7b

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, a zachodzą poważne przyczyny do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony określone w art. 57 ust. 5a, wojewoda zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji.

8.

Decyzję o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaje wojewoda właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a jeżeli cudzoziemiec opuścił na stałe terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda, który to zezwolenie wydał.

8a

Wojewoda jest obowiązany ustalić, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku gdy państwo obszaru Schengen zasięga

opinii na podstawie art. 25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen.

8b

W postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, przy wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których

mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

9.

Wojewoda informuje

1

Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o

a)

udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, o którym mowa

w art. 53 ust. 1 pkt 13,

b)

odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi,

o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13, lub członkowi jego rodziny,

c)

cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, o którym mowa

w art. 53 ust. 1 pkt 13, lub członkowi jego rodziny;

2

komendanta oddziału Straży Granicznej i komendanta wojewódzkiego Policji o cofnięciu

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

3

właściwy organ państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji,

o

a)

udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku, o którym mowa

w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen,

b)

braku przesłanek do cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku,

o którym mowa w art. 25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen.

Przy załatwianiu sprawy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na

podstawie art. 53 ust. 1 pkt 16, należy uwzględnić termin rozpoczęcia nauki, przewidziany

programem studiów.

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

z uwzględnieniem danych dotyczących cudzoziemca, o których mowa w art. 12, w zakresie

niezbędnym do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, oraz danych,

o których mowa w art. 60 ust. 4,

2)

liczbę fotografii i wymogi dotyczące fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

3)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności postępowania o udzielenie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia jednostki

prowadzącej studia o przyjęciu cudzoziemca na studia, zawierającego w szczególności

imię i nazwisko cudzoziemca, datę i miejsce jego urodzenia, obywatelstwo, nazwę i

adres jednostki prowadzącej studia, termin rozpoczęcia nauki oraz okres nauki, na

jaki cudzoziemiec został zakwalifikowany.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, powinno uwzględniać rodzaje i kierunki studiów

lub specjalności zawodowe.

1.

Zezwolenia na osiedlenie się udziela się cudzoziemcowi, który

1)

jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na osiedlenie się,

urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed

złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony;

3

bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres nie krótszy niż 10 lat na podstawie zgody na pobyt tolerowany

udzielonej na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a lub ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu

cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przez okres 5 lat w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

4)

jest dzieckiem obywatela polskiego i pozostaje pod jego władzą rodzicielską.

2

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z uzyskaniem

statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany udzielonej

w związku z rozpatrzeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy zalicza się do okresu

nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, także okres pobytu w czasie postępowania

w sprawie nadania statusu uchodźcy, choćby cudzoziemiec był w tym okresie umieszczony

w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia.

3.

Do postępowania o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemcowi małżonkowi

obywatela polskiego stosuje się art. 55.

4.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna

z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy

w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana

1)

wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w

warunkach, o których mowa w pkt 1;

3)

(uchylony);

4)

leczeniem cudzoziemca.

5.

Zezwolenia na osiedlenie się udziela się na czas nieoznaczony.

6.

Zezwolenie na osiedlenie się wygasa z mocy prawa z dniem uzyskania przez cudzoziemca

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

1.

Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie

i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada

1)

stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca

1

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu odbywania studiów lub

szkolenia zawodowego;

2

posiadającego zgodę na pobyt tolerowany, azyl, status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej

Polskiej lub korzystającego z ochrony uzupełniającej lub ochrony czasowej;

3)

ubiegającego się o nadanie statusu uchodźcy lub o udzielenie azylu;

4)

pracownika „au pair”, sezonowego, delegowanego przez usługodawcę w celu transgranicznego

świadczenia usług lub usługodawcy świadczącego usługi transgraniczne;

5

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen

upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub art. 53a ust. 1

pkt 1 lit. a lub ust. 2;

6)

o którym mowa w art. 110.

3.

Dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający

na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca,

gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje

się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

3a

Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 3, obejmują co najmniej wysokość

stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę

osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii,

gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

4.

Do okresu pobytu, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza się pobytu cudzoziemca

1)

zatrzymanego, umieszczonego w strzeżonym ośrodku, w areszcie w celu wydalenia, w stosunku

do którego został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju

lub pozbawionego wolności na podstawie orzeczeń wydanych na podstawie ustaw;

2)

jako pracownika „au pair”, sezonowego, delegowanego przez usługodawcę w celu transgranicznego

świadczenia usług lub usługodawcy świadczącego usługi transgraniczne;

3

na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, wizy wydanej w celu podjęcia

lub kontynuowania nauki lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego

na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a lub ust.

2;

4)

jako szefa, członka personelu misji dyplomatycznej, kierownika urzędu konsularnego

i członka personelu konsularnego państwa obcego oraz innej osoby zrównanej z nimi

na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych.

5

Do okresu pobytu, o którym mowa w ust. 1, zalicza się połowę okresu pobytu cudzoziemca

na podstawie wizy udzielonej w związku z odbywaniem studiów lub szkolenia zawodowego

lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku

z okolicznościami, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16 lub w art. 53a ust. 1 pkt

1 lit. b.

6.

Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany,

stosuje się art. 64 ust. 4.

7.

Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się na czas nieoznaczony.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli

1)

nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 64 ust. 1;

2)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

3)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu;

4)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem

polskim, a związek małżeński został zawarty wyłącznie w celu obejścia przepisów o

udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie

się;

6)

w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał;

7)

nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;

8

nie zwrócił kosztów wydalenia, które zostały sfinansowane z budżetu państwa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, można udzielić zezwolenia na osiedlenie

się tylko w razie istnienia poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów humanitarnych

lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które

dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE, jeżeli

1)

nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 65 ust. 1;

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

1.

Cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na osiedlenie się, jeżeli

1)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego bądź interes Rzeczypospolitej Polskiej;

1a

wniosek o udzielenie tego zezwolenia lub dołączone do niego dokumenty zawierały nieprawdziwe

dane osobowe lub fałszywe informacje;

2)

w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę lub zataił

prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego

dokumentu jako autentycznego używał;

3)

został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne

na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności;

4)

opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2

W decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się w przypadkach, o których mowa w

ust. 1 pkt 1-3, orzeka się o wydaleniu cudzoziemca.

3

Do postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się, w części dotyczącej

orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca, stosuje się przepisy o postępowaniu w sprawie

wydalenia.

1.

Cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jeżeli

1)

nabycie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE nastąpiło w sposób niezgodny

z prawem;

2)

stanowi on rzeczywiste i poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo dla bezpieczeństwa i porządku publicznego;

3)

opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 6 lat;

4)

opuścił terytorium Unii Europejskiej na okres następujących kolejno po sobie 12 miesięcy;

5)

uzyskał na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zezwolenie na

pobyt rezydenta długoterminowego WE.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE, w przypadku gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany

uwzględnić

1)

okres pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

jego wiek;

3)

istnienie związków z Rzecząpospolitą Polską lub brak związków z krajem pochodzenia;

4)

skutki dla cudzoziemca i członków jego rodziny, które powstaną w przypadku cofnięcia

zezwolenia.

3

W decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, orzeka się o wydaleniu cudzoziemca.

4

Do postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE, w części dotyczącej orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca, stosuje się przepisy o

postępowaniu w sprawie wydalenia z wyłączeniem art. 90 ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., z wyjątkiem art. 9, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

W przypadku gdy zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE zostało cofnięte

z przyczyn, o których mowa w art. 69 ust. 1 pkt 3-5, kolejnego zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego WE udziela się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki określone

w art. 65, z tym że bezpośrednio przed złożeniem wniosku o wydanie kolejnego zezwolenia

powinien przebywać legalnie i nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

co najmniej przez 3 lata.

1.

Zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE

udziela się na wniosek cudzoziemca.

2.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się może obejmować dzieci cudzoziemca

lub inne osoby pozostające pod jego opieką.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

dane cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do udzielenia zezwolenia;

2)

dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu podróży cudzoziemca,

w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia, w przypadku wniosku o udzielenie zezwolenia

na osiedlenie się;

3)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych odbytych w okresie ostatnich 5 lat.

4.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE składa się na formularzu.

5.

Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży

oraz dołączyć do wniosku

1)

fotografie osób objętych wnioskiem;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE;

3

tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać,

w przypadku ubiegania się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na podstawie art.

64 ust. 1 pkt 3 lub o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

6.

Za tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym cudzoziemiec przebywa

lub zamierza przebywać, nie uznaje się umowy użyczenia lokalu, chyba że użyczającym

jest jego zstępny, wstępny lub małżonek, rodzice małżonka, lub rodzeństwo cudzoziemca.

7.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

jego tożsamość.

1.

Cudzoziemiec może złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE w czasie zgodnego z prawem pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE złożony przez cudzoziemca

1)

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

nielegalnie,

b

na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26,

c)

na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego na podstawie

art. 53a ust. 2,

d)

o którym mowa w art. 110,

2)

przebywającego za granicą

- pozostawia się bez rozpoznania.

2a

Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE złożony przez

cudzoziemca, o którym mowa w art. 65 ust. 2 pkt 1-4, lub cudzoziemca przebywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub na podstawie

art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a, pozostawia się bez rozpoznania.

2b

Jeżeli cudzoziemiec złożył wniosek w czasie zgodnego z prawem pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne

zostały uzupełnione w terminie, wojewoda zamieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca

odcisk stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

3

Jeżeli cudzoziemiec złożył wniosek w czasie zgodnego z prawem pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne

zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

uważa się za legalny do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie zezwolenia na

osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

4

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia

zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE

na wniosek strony.

1

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego WE wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu

cudzoziemca.

2.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na

pobyt rezydenta długoterminowego WE wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamierzonego

pobytu cudzoziemca jest obowiązany zwrócić się do komendanta oddziału Straży Granicznej,

komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w

razie potrzeby także do innych organów, z wnioskiem o przekazanie informacji, czy

wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

3.

W przypadku innym niż wydanie decyzji o udzieleniu zezwolenia na osiedlenie się lub

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, wojewoda właściwy ze względu na

miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

o złożeniu przez cudzoziemca wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE i sposobie załatwienia sprawy.

4.

Organy, o których mowa w ust. 2, są obowiązane, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wniosku, przekazać informacje, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

5.

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 2, nie przekażą informacji w terminie 30 dni

od dnia otrzymania wniosku, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 4, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę.

6a

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, a zachodzą poważne przyczyny do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się określone

w art. 66 ust. 2, oraz przed wydaniem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE wojewoda zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen,

za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji.

7.

Decyzję o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca,

z urzędu lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału

Straży Granicznej lub komendanta wojewódzkiego Policji.

7a

W postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się, przy

wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 6 lub w art. 68 ust. 1 pkt 2, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania

administracyjnego.

8

Wojewoda informuje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE, gdy cudzoziemiec posiada takie zezwolenie

udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej.

9

W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda

informuje właściwy organ państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego

Policji, o wydaniu zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE.

10

W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda

informuje właściwy organ państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego

Policji, o braku przesłanek do cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

1

Załatwienie sprawy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego WE powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 3 miesięcy

od dnia wszczęcia postępowania, a w postępowaniu odwoławczym - w ciągu 2 miesięcy

od dnia otrzymania odwołania.

2

W razie niezałatwienia sprawy w terminach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

art. 36-38 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory formularzy wniosków o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się i zezwolenia na

pobyt rezydenta długoterminowego WE, z uwzględnieniem danych dotyczących cudzoziemca,

o których mowa w art. 12, w zakresie niezbędnym do udzielenia zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, oraz danych, o których

mowa w art. 71 ust. 3,

2)

liczbę fotografii i wymogi dotyczące fotografii dołączanych do wniosków o udzielenie

zezwolenia na osiedlenie się i zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE,

3)

wzory stempli potwierdzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie

się lub wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności postępowania o udzielenie zezwolenia

na osiedlenie się i zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

1.

Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, który uzyskał

1)

zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony;

2)

zezwolenie na osiedlenie się;

3)

zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

4)

status uchodźcy;

5)

zgodę na pobyt tolerowany;

6

ochronę uzupełniającą.

2.

Karta pobytu, w okresie jej ważności, potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego

pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia, wraz z dokumentem podróży,

do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy.

3.

Karta pobytu wydana cudzoziemcowi, który uzyskał

1)

zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jest ważna przez okres tego zezwolenia;

2)

zezwolenie na osiedlenie się, jest ważna 10 lat;

3)

zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jest ważna 5 lat.

1

Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się na wniosek cudzoziemca, który posiada

zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub

korzysta z ochrony uzupełniającej, jeżeli utracił on dokument podróży albo gdy jego

dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a uzyskanie przez cudzoziemca

nowego dokumentu podróży nie jest możliwe.

2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca uprawnia, w okresie jego ważności, do wielokrotnego

przekraczania granicy.

3.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres do 1 roku.

4.

Posiadanie polskiego dokumentu podróży nie zwalnia cudzoziemca od obowiązku podjęcia

działań w celu uzyskania dokumentu podróży.

1.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca może być wydany małoletniemu cudzoziemcowi

urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywającemu na tym terytorium

bez opieki rodziców, który nie posiada dokumentu podróży, jeżeli nie sprzeciwia się

temu interes Rzeczypospolitej Polskiej oraz przemawia za tym dobro dziecka, a uzyskanie

przez niego dokumentu podróży napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach polski dokument tożsamości cudzoziemca może

być wydany cudzoziemcowi, który nie posiada żadnego obywatelstwa i przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej bez dokumentu podróży, jeżeli przemawia za tym interes Rzeczypospolitej

Polskiej oraz gdy uzyskanie przez cudzoziemca innego dokumentu potwierdzającego tożsamość

nie jest możliwe.

3.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca jest ważny rok. Po upływie terminu ważności

może być wydany kolejny dokument tożsamości na okres nie dłuższy niż 2 lata.

4.

Wydanie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca następuje w przypadku, o którym

mowa

1)

w ust. 1 - na wniosek przedstawiciela ustawowego małoletniego lub z urzędu;

2)

w ust. 2 - na wniosek cudzoziemca.

5.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie potwierdza jego obywatelstwa. Dokument

ten nie uprawnia do przekroczenia granicy.

6.

Posiadanie przez cudzoziemca polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca nie zwalnia

od obowiązku uzyskania wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia

na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

1

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się cudzoziemcowi posiadającemu

zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub

zgodę na pobyt tolerowany, posiadającemu status uchodźcy lub korzystającemu z ochrony

uzupełniającej, który podczas pobytu za granicą utracił swój dokument podróży albo

którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, zamierzającemu powrócić

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy uzyskanie przez niego innego dokumentu

podróży nie jest możliwe.

1a

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca można wydać cudzoziemcowi podlegającemu

przesiedleniu lub relokacji, o których mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, który nie posiada ważnego dokumentu podróży.

2.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca może być wydany cudzoziemcowi przebywającemu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który nie posiada dokumentu podróży kraju

pochodzenia albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność,

zamierzającemu opuścić to terytorium, gdy uzyskanie przez niego innego dokumentu podróży

nie jest możliwe.

3

Wydanie tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje na wniosek

cudzoziemca, z tym że wydanie tego dokumentu cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 2,

może nastąpić także z urzędu.

3

Wydanie tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje na wniosek

cudzoziemca, z tym że wydanie tego dokumentu cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 2,

może nastąpić także z urzędu. W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, z wnioskiem występuje

Szef Urzędu.

4.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca uprawnia cudzoziemca, o którym

mowa

1

w ust. 1 - do jednokrotnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

1

w ust. 1 i 1a - do jednokrotnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w ust. 2 - do wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres w nim oznaczony,

nie dłuższy jednak niż 7 dni.

1.

W karcie pobytu zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy; w przypadku braku zameldowania na pobyt

czasowy trwający ponad 2 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się;

4)

obywatelstwo;

5)

płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu;

6)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

7)

informację o rodzaju wydanego zezwolenia;

8

adnotację „naukowiec” w przypadku zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego

na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 17 lub 18.

2.

W polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

płeć;

5)

imiona i nazwiska, datę, miejsce i kraj urodzenia oraz płeć towarzyszących cudzoziemcowi

jego dzieci lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką.

3.

W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy; w przypadku braku zameldowania na pobyt

czasowy trwający ponad 2 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się;

4)

płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu.

4.

W tymczasowym polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca zamieszcza się następujące

dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu;

5)

imiona i nazwiska, datę, miejsce i kraj urodzenia oraz płeć towarzyszących cudzoziemcowi

jego dzieci lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką.

5.

Karta pobytu oraz dokumenty, o których mowa w ust. 2-4, zawierają także nazwę organu

wydającego, datę wydania i datę upływu ważności karty pobytu lub dokumentów oraz mogą

zawierać fotografię i podpis posiadacza, a także zakodowany zapis danych, o których

mowa w ust. 1-4.

6.

Dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 4, mogą zawierać również fotografie towarzyszących

cudzoziemcowi jego dzieci lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką.

7.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca może zawierać również imię i nazwisko,

stanowisko służbowe oraz podpis osoby wydającej dokument.

Cudzoziemiec jest obowiązany wymienić posiadaną kartę pobytu, polski dokument podróży

dla cudzoziemca lub polski dokument tożsamości cudzoziemca w przypadku

1)

zmiany danych w nich zamieszczonych;

2)

zmiany wyglądu utrudniającej ustalenie jego tożsamości;

3)

uszkodzenia ich w stopniu utrudniającym posługiwanie się nimi;

4)

upływu terminu ważności karty pobytu wydanej w związku z uzyskaniem zezwolenia na

osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

5)

ich utraty lub zniszczenia.

1.

Wniosek o wydanie lub wymianę polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego

dokumentu tożsamości cudzoziemca, wniosek o wydanie tymczasowego polskiego dokumentu

podróży dla cudzoziemca, wniosek o wymianę karty pobytu zawiera

1)

dane cudzoziemca oraz objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu

podróży, w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany karty pobytu lub dokumentu;

2)

adres zameldowania na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące.

2.

Cudzoziemiec jest obowiązany przedstawić dokument potwierdzający jego tożsamość, a

cudzoziemiec ubiegający się o wymianę karty pobytu ważny dokument podróży, i dołączyć

do wniosku

1)

fotografie osób objętych wnioskiem;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych i okoliczności podanych we wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, jeżeli cudzoziemiec ubiegający się o wymianę

karty pobytu nie posiada i nie ma możliwości uzyskania ważnego dokumentu podróży,

może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość.

1.

Cudzoziemiec, który utracił kartę pobytu, jest obowiązany zawiadomić o tym wojewodę,

który ją wydał, w terminie 3 dni od dnia jej utraty.

2.

W przypadku znalezienia utraconej karty pobytu cudzoziemiec jest obowiązany, w terminie

3 dni od dnia jej znalezienia, zawiadomić o tym wojewodę i zwrócić niezwłocznie znalezioną

kartę pobytu, jeżeli w miejsce utraconej karty pobytu wydano już nową.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku utraty polskiego dokumentu tożsamości

cudzoziemca lub polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany zwrócić niezwłocznie

1)

kartę pobytu - po doręczeniu dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego,

decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

2)

polski dokument podróży dla cudzoziemca - po doręczeniu dokumentu podróży lub decyzji

o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE;

3)

polski dokument tożsamości cudzoziemca - po doręczeniu dokumentu potwierdzającego

nabycie obywatelstwa polskiego lub obywatelstwa innego państwa.

2.

Karta pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca i polski dokument tożsamości

cudzoziemca podlegają zwrotowi także w razie zgonu cudzoziemca. Obowiązek zwrotu ciąży

na osobach obowiązanych do zgłoszenia zgonu zgodnie z przepisami o aktach stanu cywilnego.

3.

Cudzoziemcowi, który opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskutek cofnięcia

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE, wydaje się zaświadczenie o zwrocie karty pobytu,

polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca lub polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca,

ważne do czasu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Kartę pobytu i inne dokumenty, o których mowa w ust. 1, zwraca się organowi, który

je wydał.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 5 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

2)

art. 10 pkt 1 lit. b oraz art. 12 pkt 1 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2011 r.

1.

Kartę pobytu wydaje wojewoda, który wydał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony,

zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca i polski dokument tożsamości cudzoziemca wydaje

wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

3

Polski dokument tożsamości cudzoziemca wydaje się po uzyskaniu zgody Szefa Urzędu

do Spraw Cudzoziemców.

4.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje

1)

za granicą - konsul;

2)

w kraju - wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a w szczególnie

uzasadnionych przypadkach - komendant placówki Straży Granicznej.

5.

Wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca lub polskiego dokumentu

tożsamości cudzoziemca dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

6.

Cudzoziemiec jest obowiązany odebrać osobiście kartę pobytu i inne dokumenty, o których

mowa w ust. 2-5, a w przypadku małoletniego poniżej 13. roku życia - odbioru dokonuje

jego przedstawiciel ustawowy lub kurator.

Odmowa wydania karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego

dokumentu tożsamości cudzoziemca oraz tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla

cudzoziemca następuje w drodze decyzji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r.

1.

Kartę pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca, polski dokument tożsamości

cudzoziemca oraz tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się i wymienia

po uiszczeniu należnej opłaty.

2.

Opłaty nie ponosi się za wydanie

1)

karty pobytu i innych dokumentów, o których mowa w ust. 1, jeżeli poprzednio wydane

zawierały wady techniczne;

2

tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, jeżeli jest wydawany cudzoziemcowi

podlegającemu wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2

tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, jeżeli jest wydawany cudzoziemcowi

podlegającemu

a)

wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

przesiedleniu lub relokacji i nieposiadającemu ważnego dokumentu podróży ;

3)

pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej

a)

status uchodźcy,

b)

zezwolenie na osiedlenie się jako członek najbliższej rodziny repatrianta,

c)

zgodę na pobyt tolerowany,

d

ochronę uzupełniającą;

4)

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, jeżeli jest wydawany z urzędu.

3.

Dochody z opłat za wydanie i wymianę karty pobytu i innych dokumentów, o których mowa

w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat pobieranych

w Rzeczypospolitej Polskiej za wydanie i wymianę karty pobytu, polskiego dokumentu

podróży dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca oraz za wydanie

tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, oraz tryb ich uiszczania.

5.

W rozporządzeniu należy uwzględnić

1)

jednostkowe koszty wytworzenia i wydania lub wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu

podróży dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca oraz wydania

tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca;

2)

możliwość podwyższenia opłat za wymianę karty pobytu, polskiego dokumentu podróży

dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca w przypadku zawinionej

ich utraty albo zniszczenia, w zależności od ilości zdarzeń powodujących konieczność

wydania nowej karty pobytu lub dokumentu;

3)

przypadki, w których będzie pobierana opłata ulgowa za wymianę karty pobytu, polskiego

dokumentu podróży dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, ze

wskazaniem dokumentów wymaganych do uzyskania ulg.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu

tożsamości cudzoziemca, tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,

uwzględniając dane, o których mowa w art. 76;

2)

wzory formularzy wniosków o wydanie lub wymianę polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, wniosku o wydanie tymczasowego polskiego

dokumentu podróży dla cudzoziemca, wniosku o wymianę karty pobytu oraz liczbę fotografii

i wymogi dotyczące fotografii dołączanych do wniosku.

2.

We wzorach formularzy wniosków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględnia się dane

dotyczące cudzoziemca, o których mowa w art. 12 ust. 1, w zakresie niezbędnym do wydania

i wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu

tożsamości cudzoziemca i tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

oraz dane, o których mowa w art. 76 i 78 ust. 1.

3.

W przypadku zmiany wzorów karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub tymczasowego polskiego dokumentu podróży

dla cudzoziemca, w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, można określić termin ważności

tych kart pobytu lub dokumentów wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz

termin, do którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

1.

Cudzoziemcy uczniowie szkoły pochodzący z państw trzecich, uczestniczący w wycieczce

szkolnej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na zasadach określonych

przez przepisy Unii Europejskiej

2.

Dane dotyczące cudzoziemców objętych listą podróżujących dla wycieczek w Unii Europejskiej

oraz ich prawo do ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej potwierdza,

na wniosek dyrektora szkoły, wojewoda właściwy dla siedziby szkoły.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych oraz ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze

rozporządzenia, wzór formularza listy podróżujących dla wycieczek Unii Europejskiej,

uwzględniając postanowienia załącznika do decyzji Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych działań

przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej

w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających

w Państwach Członkowskich

(Dz. Urz. WE L 327 z 19.12.1994).

1.

Organy Straży Granicznej i Policji sprawują kontrolę legalności pobytu cudzoziemców

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1a

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców i wojewoda mogą sprawować kontrolę legalności pobytu

cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie niezbędnym do prowadzenia

przez te organy postępowań w sprawach cudzoziemców.

1b

Organy Służby Celnej mogą sprawować kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Funkcjonariusz Służby Celnej, Straży Granicznej i Policji lub upoważniony przez Szefa

Urzędu do Spraw Cudzoziemców

1)

dokumentów i zezwoleń uprawniających cudzoziemca do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2

środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót do państwa pochodzenia

lub na tranzyt albo dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania takich środków

zgodnie z prawem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b, od cudzoziemca przebywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, wizy lub umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub

jednostronnego zniesienia obowiązku wizowego, lub wobec którego stosuje się częściowe

lub całkowite zniesienie obowiązku wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa

trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,

oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu;

3

dokumentów uprawniających cudzoziemca do wykonywania pracy, prowadzenia działalności

gospodarczej oraz powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi.

1.

Cudzoziemiec poddany kontroli legalności pobytu jest obowiązany okazać dokumenty lub

środki utrzymania, o których mowa w art. 85 ust. 2, jeżeli są wymagane.

2.

Obowiązek okazania środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót

do państwa pochodzenia lub na tranzyt albo dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemca, który przybył na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną do osoby, która posiada status

uchodźcy.

1.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, Policji lub funkcjonariusz celny oraz pracownik

Urzędu do Spraw Cudzoziemców lub urzędu wojewódzkiego pobiera od cudzoziemca odciski

linii papilarnych w celu ustalenia tożsamości, jeżeli w toku kontroli legalności pobytu

cudzoziemiec nie okaże dokumentu, na podstawie którego można ustalić jego tożsamość,

lub w przypadku gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie co do autentyczności dokumentu

okazanego przez cudzoziemca.

2.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, Policji lub funkcjonariusz celny oraz pracownik

Urzędu do Spraw Cudzoziemców lub urzędu wojewódzkiego w toku kontroli legalności pobytu

może pobrać od cudzoziemca odciski linii papilarnych w celu weryfikacji tożsamości

posiadacza wizy Schengen lub w celu stwierdzenia jej autentyczności, w razie wątpliwości

co do tożsamości cudzoziemca lub autentyczności wizy Schengen.

3.

Ustalenie tożsamości cudzoziemca, weryfikacja tożsamości posiadacza wizy Schengen

lub stwierdzenie autentyczności tej wizy odbywa się przez sprawdzenie odcisków linii

papilarnych pobranych od cudzoziemca w Wizowym Systemie Informacyjnym.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania

kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględniając

okoliczności jej przeprowadzania, rodzaje kontrolowanych dokumentów oraz sposób i

zakres dokumentowania czynności związanych z przeprowadzaną kontrolą.

1.

Cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli

1

przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego

dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium;

1a

nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego czasu

pobytu na terytorium państw obszaru Schengen przez 3 miesiące w okresie 6 miesięcy

liczonych od dnia pierwszego wjazdu;

2)

wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym

zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania;

4)

jego dane są wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany, jeżeli wjazd cudzoziemca na to terytorium nastąpi w okresie

obowiązywania wpisu;

4a

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, jeżeli

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ruchu bezwizowym lub

na podstawie wizy Schengen, z wyłączeniem wizy upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej

Polskiej;

6)

niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę;

7)

dobrowolnie nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym

w decyzji

a)

o zobowiązaniu do opuszczenia tego terytorium,

b)

o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

c)

o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

8)

nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;

9)

zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej

za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

10)

został skazany w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym orzeczeniem na karę pozbawienia

wolności podlegającą wykonaniu i istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania

o przekazanie go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary;

11

przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego może przebywać;

12

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu, do którego

był uprawniony na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego.

2.

Cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt

rezydenta długoterminowego WE, nie wydaje się decyzji o wydaleniu.

1.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy

pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa

i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia

wydalenia;

3

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen

upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2.

2.

Decyzji o wydaleniu ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt

1 lub 6, nie wydaje się cudzoziemcowi czasowo oddelegowanemu w celu świadczenia usług

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, uprawnionemu do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa.

3.

Do postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje

się odpowiednio art. 55.

1.

W decyzji o wydaleniu

1

określa się termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nie dłuższy niż 14 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu

wykonaniu na podstawie art. 95;

2)

można określić trasę przejazdu do granicy i miejsce przekroczenia granicy;

3)

można wyznaczyć cudzoziemcowi miejsce zamieszkania do czasu wykonania decyzji i zobowiązać

go do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w decyzji.

2.

Decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymagają

tego względy, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5.

3

Decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy krajowej, cofnięcie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

4

Decyzja o wydaleniu wydana na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 11 lub 12 powoduje z mocy

prawa unieważnienie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

Decyzje o wydaleniu mogą być przekazywane za pośrednictwem urządzeń umożliwiających

odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym oraz za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych

i doręczane cudzoziemcowi w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu.

Cudzoziemcowi nie wolno opuścić miejsca zamieszkania wyznaczonego w decyzji o wydaleniu

bez zgody organu, który wydał decyzję.

1.

Decyzję o wydaleniu cudzoziemca wydaje, z urzędu lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej,

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Komendanta Głównego

Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału Straży Granicznej,

komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta placówki Straży Granicznej lub organu

Służby Celnej, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca lub miejsce

ujawnienia faktu albo zdarzenia będącego podstawą wystąpienia z wnioskiem o wydalenie

cudzoziemca.

2

Wojewoda odnotowuje wydanie decyzji o wydaleniu w dokumencie podróży cudzoziemca oraz

niezwłocznie informuje o jej wydaniu organ, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji

o wydaleniu.

3

W przypadku przekazania decyzji o wydaleniu za pośrednictwem urządzeń umożliwiających

odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych

i doręczenia cudzoziemcowi decyzji w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu wydanie

decyzji o wydaleniu odnotowuje w dokumencie podróży cudzoziemca organ obowiązany do

wykonania decyzji.

1

Organ występujący z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca lub komendant

wojewódzki Policji właściwy ze względu na siedzibę wojewody, który wydał decyzję na

wniosek Ministra Obrony Narodowej, organu Służby Celnej lub z urzędu, pobiera od cudzoziemca,

któremu wydano decyzję o wydaleniu, odciski linii papilarnych, jeżeli nie zostały

one pobrane na podstawie art. 14 ust. 2, art. 98 ust. 4 lub art. 101 ust. 3, oraz sporządza jego fotografię,

chyba że fotografia została sporządzona wcześniej w postępowaniu karnym na podstawie

art. 74 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego lub w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przepis art. 14 ust. 3 stosuje się do pobierania odcisków linii papilarnych od cudzoziemca,

któremu wydano decyzję o wydaleniu.

1.

Decyzja o wydaleniu cudzoziemca małoletniego do kraju jego pochodzenia lub do innego

państwa jest wykonywana tylko wtedy, gdy małoletni będzie miał tam zapewnioną opiekę

rodziców, innych osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze standardami

określonymi przez Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych

dnia 20 listopada 1989 r.

(Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11).

2.

Cudzoziemca małoletniego można wydalić tylko pod opieką przedstawiciela ustawowego,

chyba że decyzja o wydaleniu jest wykonywana w taki sposób, że małoletniego przekazuje się

przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa, do którego następuje wydalenie.

1.

Decyzja o wydaleniu podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca

do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego

albo morskiego tego państwa, jeżeli

1)

cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia;

2)

cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym

w decyzji o wydaleniu lub w decyzji zawierającej orzeczenie o wydaleniu;

3)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego albo interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

została wydana w związku z okolicznością, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 7.

2.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca do granicy wykonuje komendant oddziału Straży

Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca od granicy do portu lotniczego albo morskiego

państwa, do którego następuje wydalenie, wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej

lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym

cudzoziemiec przekracza granicę.

4.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje w rejestrze spraw dotyczących wydalenia

z Rzeczypospolitej Polskiej datę opuszczenia przez cudzoziemca tego terytorium lub

informuje o tym niezwłocznie wojewodę, który wydał decyzję o wydaleniu.

1.

Koszty wydalenia cudzoziemca z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 2-3,

ponosi cudzoziemiec.

2.

Zapraszający ponosi koszty wydalenia, w przypadku gdy cudzoziemiec, którego zaprosił,

wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie, na który został zaproszony,

i okoliczności uzasadniające jego wydalenie wystąpiły

1)

podczas pobytu na tym terytorium w okresie objętym zaproszeniem lub

2)

po upływie okresu objętego zaproszeniem, gdy cudzoziemiec nie uzyskał przedłużenia

wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się,

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub nie korzysta z ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, i pozostał na tym terytorium.

3.

Pracodawca lub osoba, która powierzyła cudzoziemcowi wykonywanie innej pracy zarobkowej

lub pełnienie funkcji, ponosi koszty wydalenia cudzoziemca, w przypadku gdy wydalenie

następuje w związku z wykonywaniem przez cudzoziemca pracy niezgodnie z przepisami

ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

4.

Jeżeli cudzoziemiec, który został zaproszony, podlega wydaleniu w związku z wykonywaniem

pracy niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, koszty wydalenia ponosi pracodawca lub osoba, która powierzyła cudzoziemcowi wykonywanie

innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji.

5.

W przypadku gdy cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w celu prowadzenia badań naukowych nie uiści należności z tytułu kosztów wydalenia,

koszty te ponosi placówka naukowa, która przyjęła cudzoziemca w celu realizacji projektu

badawczego, jeżeli koszty wydalenia zostały pokryte ze środków publicznych przed upływem

6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy o przyjęciu w celu realizacji projektu badawczego,

a podstawą wydalenia cudzoziemca są okoliczności określone w art. 88 ust. 1 pkt 1

i decyzja o wydaleniu została wydana przed upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia

umowy o przyjęciu, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 17 lub 18.

6.

Do kosztów wydalenia cudzoziemca zalicza się w szczególności koszty

1)

postępowania;

2)

pobrania odcisków linii papilarnych oraz koszty wykonania fotografii;

3)

pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia;

4)

badań lekarskich;

5)

pomocy udzielonej przez państwo członkowskie Unii Europejskiej w związku z zastosowaniem

tranzytu drogą powietrzną przez jego terytorium;

6)

jego przejazdu do granicy albo do granicy państwa, do którego się udaje lub zostaje

doprowadzony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa;

7)

doprowadzenia do granicy.

1.

Wysokość kosztów wydalenia cudzoziemca, podmioty zobowiązane do uiszczenia należności

z tytułu ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia ustala, w drodze decyzji,

wojewoda właściwy do wydania decyzji o wydaleniu.

2.

Wojewoda, który wydał decyzję dotyczącą kosztów wydalenia, może ją zmienić, w przypadku

gdy po jej wydaniu, koszty wydalenia uległy zmianie.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Należności z tytułu kosztów wydalenia cudzoziemca nieuiszczone w terminie podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm., z tym że w stosunku do środków pieniężnych cudzoziemca znajdujących się w depozycie

jednostki organizacyjnej Straży Granicznej lub Policji organem egzekucyjnym jest ta

jednostka organizacyjna Straży Granicznej lub Policji.

2.

Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia.

1.

Do czasu uiszczenia należności z tytułu kosztów wydalenia cudzoziemca przez podmiot

do tego obowiązany, koszty te pokrywa Skarb Państwa.

2.

Jeżeli należności z tytułu kosztów wydalenia nie mogą być wyegzekwowane, pokrywa je

Skarb Państwa.

3.

Wpływy z uiszczonych należności z tytułu kosztów wydalenia cudzoziemca stanowią dochód

budżetu państwa.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 6, 11 i 12, cudzoziemiec może

być zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do

7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek.

2.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nie wydaje się cudzoziemcowi

1)

małżonkowi obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie

się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

2

przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen

upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2;

3)

czasowo oddelegowanemu w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionemu

do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa - ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 lub 6.

3.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy krajowej, cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

5

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydana na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 11 lub 12 powoduje z mocy prawa unieważnienie

zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

1.

Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, komendant

oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze

względu na siedzibę organu, który wydał decyzję.

3

Organ, o którym mowa w ust. 1, odnotowuje wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dokumencie podróży cudzoziemca

oraz niezwłocznie informuje o jej wydaniu właściwego miejscowo wojewodę, a w przypadku,

o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 11 lub 12, informuje ponadto ministra właściwego

do spraw zagranicznych.

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, pobiera od cudzoziemca, któremu wydano decyzję o zobowiązaniu

do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, odciski linii papilarnych, jeżeli

nie zostały one pobrane na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1 lub art. 101 ust.

3.

5.

Do pobierania odcisków linii papilarnych od cudzoziemca, któremu wydano decyzję o

zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepis

art. 14 ust. 3.

6

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje w rejestrze spraw dotyczących zobowiązania

do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej datę opuszczenia przez cudzoziemca

tego terytorium lub informuje o tym niezwłocznie organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu

cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przypadku gdy w stosunku do cudzoziemca zobowiązanego w drodze decyzji do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostanie wydana decyzja o wydaleniu

1)

organ, który wydał decyzję o wydaleniu, stwierdza wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dniem wydania decyzji

o wydaleniu;

2)

postępowanie odwoławcze od decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej podlega umorzeniu.

Do cudzoziemców oraz członków ich rodzin posiadających uprawnienie do wykonywania

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w aktach prawnych

wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., nie stosuje się przepisów art. 88, 90, 91, 95 i art. 97-99. W zakresie uregulowanym

w tych przepisach stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm..

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania organów w postępowaniu w sprawie wydalenia cudzoziemca, a w szczególności

wymogi, jakim powinien odpowiadać wniosek o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca

oraz czynności, które powinny być podjęte w przypadku, gdy cudzoziemiec podlegający

wydaleniu nie posiada dokumentu podróży, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności

i prawidłowości postępowania;

2)

sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub decyzji o wydaleniu, zapewniający możliwość

ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży cudzoziemca, że takie decyzje zostały

wydane.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób obliczania

kosztów

1)

przejazdu cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa, do którego cudzoziemiec

się udaje lub zostaje doprowadzony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa;

2)

związanych z doprowadzeniem cudzoziemca;

3)

pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia;

4)

pobrania odcisków linii papilarnych oraz wykonania fotografii zaliczanych do kosztów

wydalenia.

3

Określając szczegółowy sposób obliczania kosztów, o którym mowa w ust. 2, należy uwzględnić

rodzaj użytego do wydalenia cudzoziemca środka transportu, liczbę doprowadzających

do granicy, długość trasy przejazdu, koszty wyżywienia i zakwaterowania, wartość użytych

materiałów do pobrania odcisków linii papilarnych oraz koszty wykonania fotografii.

1.

Jeżeli doprowadzenie cudzoziemca do portu lotniczego państwa, do którego ma być wydalony,

nie jest możliwe z uzasadnionych praktycznych powodów przy wykorzystaniu lotu bezpośredniego

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komendant Główny Straży Granicznej występuje

z wnioskiem do centralnego organu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

o zezwolenie na przejazd cudzoziemca przez obszar portu lotniczego tego państwa, zwany

dalej „tranzytem drogą powietrzną”.

2.

W przypadku gdy jest to niezbędne, wniosek o zezwolenie na tranzyt drogą powietrzną

dotyczy także wszystkich osób, które są odpowiedzialne za cudzoziemca podczas tranzytu,

w tym osób sprawujących nad nim opiekę medyczną i tłumaczy, zwanych dalej „eskortą”.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej doręcza wniosek o zezwolenie na tranzyt drogą powietrzną

centralnemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej co najmniej 48 godzin

przed rozpoczęciem tranzytu.

4.

W szczególnie pilnych przypadkach terminu, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się.

5.

Do tranzytu drogą powietrzną można przystąpić po uzyskaniu zezwolenia centralnego

organu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, chyba że co innego wynika

z dwustronnych lub wielostronnych porozumień lub umów.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o zezwolenie na tranzyt drogą powietrzną, uwzględniając postanowienia dyrektywy Rady 2003/110/UE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach

tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną

(Dz. Urz. UE L 321 z 06.12.2003).

1.

Komendant Główny Straży Granicznej uzgadnia z centralnym organem innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej zakres pomocy w tranzycie drogą powietrzną i sposób jego przeprowadzenia

zapewniający zakończenie tranzytu w czasie nie dłuższym niż 24 godziny.

2.

W przypadku gdy tranzyt drogą powietrzną nie może być zakończony w ciągu 24 godzin,

Komendant Główny Straży Granicznej może uzgodnić z organem centralnym innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej jego przedłużenie, nie więcej jednak niż o 48 godzin.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 100a ust. 1, zezwala się niezwłocznie na ponowny

wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku gdy

1)

centralny organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej cofnął zezwolenie na tranzyt

drogą powietrzną;

2)

podczas tranzytu drogą powietrzną wjechał bez zezwolenia na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, na którego obszarze znajduje się port lotniczy, przez który jest

wykonywany tranzyt;

3)

jego wydalenie do kraju przeznaczenia lub innego państwa tranzytu lub jego wejście

na pokład statku powietrznego okazało się bezskuteczne;

4)

wykonanie tranzytu jest niemożliwe z innego powodu.

1.

Koszty związane z ponownym wjazdem cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

ponosi Skarb Państwa.

2.

Skarb Państwa zwraca koszty pomocy w tranzycie drogą powietrzną udzielonej przez inne

państwo członkowskie Unii Europejskiej.

3.

Koszty, o których mowa w ust. 1 i 2, są pokrywane z budżetu państwa z części, której

dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji

Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Jeżeli doprowadzenie cudzoziemca do portu lotniczego państwa, do którego ma być wydalony

z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, nie jest możliwe przy

wykorzystaniu lotu bezpośredniego z terytorium tego państwa, Komendant Główny Straży

Granicznej, na wniosek centralnego organu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

udziela zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej zawiadamia o udzieleniu lub odmowie udzielenia

zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną centralny organ innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej w terminie 48 godzin od otrzymania wniosku.

2.

W uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony o

kolejne 48 godzin.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej może odmówić udzielenia zezwolenia na tranzyt drogą

powietrzną, w przypadku gdy

1)

cudzoziemiec jest oskarżony w Rzeczypospolitej Polskiej o popełnienie przestępstwa

lub jest poszukiwany w celu wykonania wyroku;

2)

tranzyt przez terytorium innych państw lub przyjęcie cudzoziemca przez państwo, do

którego jest wydalany, nie są wykonalne;

3)

wykonanie decyzji o wydaleniu wymaga zmiany lotniska na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, zdrowia

publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

udzielenie pomocy w wykonaniu tranzytu jest niemożliwe.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej może cofnąć zezwolenie na tranzyt drogą powietrzną,

jeżeli okoliczności, o których mowa w ust. 1, wyjdą na jaw po jego udzieleniu.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej niezwłocznie zawiadamia centralny organ innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej

1)

o odmowie udzielenia lub cofnięciu zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną;

2)

o najbliższym terminie, w którym wykonanie tranzytu drogą powietrzną będzie możliwe

- w przypadku odmowy udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na tranzyt drogą powietrzną

na podstawie ust. 1 pkt 5.

1.

Komendant Główny Straży Granicznej, na wniosek centralnego organu innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, może udzielić pomocy w tranzycie drogą powietrzną przez obszar

polskiego lotniska, polegającej w szczególności na

1)

przejęciu cudzoziemca na pokładzie statku powietrznego i konwojowaniu go w obszarze

lotniska;

2)

zapewnieniu cudzoziemcowi oraz jego eskorcie

a)

niezbędnej opieki medycznej,

b)

wyżywienia;

3)

odbiorze, przechowywaniu i przekazywaniu dokumentów podróży cudzoziemca;

4)

powiadamianiu centralnego organu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o

miejscu i czasie odlotu cudzoziemca, jeżeli tranzyt odbywa się bez eskorty;

5)

przekazywaniu centralnemu organowi innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

istotnych informacji dotyczących wykonania tranzytu;

6)

zapewnieniu cudzoziemcowi zakwaterowania w czasie wykonywania tranzytu;

7)

przeciwdziałaniu próbom uniemożliwienia wykonania tranzytu podejmowanym przez cudzoziemca.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej po zakończeniu tranzytu drogą powietrzną przez

obszar polskiego lotniska, występuje do centralnego organu innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej o pokrycie kosztów udzielonej pomocy.

1.

Funkcjonariusze innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, należący do eskorty,

podczas wykonywania tranzytu drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska

1)

są uprawnieni do stosowania wobec cudzoziemca środków przymusu bezpośredniego przez

użycie siły fizycznej w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obrony

lub ataku w celu odparcia czynnej napaści lub kajdanek w celu zapobiegnięcia czynnej

napaści;

2)

mogą współdziałać z funkcjonariuszami Straży Granicznej, stosując środki przymusu

bezpośredniego odpowiadające potrzebie wynikającej z istniejącej sytuacji i niezbędne

do osiągnięcia podporządkowania się wydanym poleceniom, zgodnie z warunkami użycia

środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, określonymi

w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, gdy wystąpi bezpośrednie i poważne zagrożenie podjęcia przez cudzoziemca ucieczki,

okaleczenia siebie lub osób trzecich lub zniszczenia mienia.

2.

Funkcjonariusze innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, należący do eskorty,

podczas wykonywania tranzytu drogą powietrzną przez obszar polskiego lotniska posiadają

upoważnienie do wykonywania tranzytu drogą powietrzną, noszą ubranie cywilne i nie

mogą być uzbrojeni.

Do spraw uregulowanych w niniejszym rozdziale nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ostateczna decyzja organu innego państwa członkowskiego, zwanego dalej „wydającym

państwem członkowskim”, o wydaleniu cudzoziemca w związku z

1)

poważnym i aktualnym zagrożeniem dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego

w przypadkach

a)

skazania cudzoziemca przez to państwo za przestępstwo zagrożone karą co najmniej 1

roku pozbawienia wolności lub

b)

uzasadnionego podejrzenia popełnienia lub zamiaru popełnienia przez cudzoziemca poważnego

przestępstwa karnego na terytorium państwa członkowskiego,

2)

naruszeniem przepisów tego państwa dotyczących wjazdu lub pobytu cudzoziemców

- może być wykonana przez organy obowiązane do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu

cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jeżeli decyzja o wydaleniu cudzoziemca wydana przez organ wydającego państwa członkowskiego

dotyczy cudzoziemca posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, Komendant

Główny Straży Granicznej występuje do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu

cudzoziemca z wnioskiem o ustalenie, czy zachodzą przesłanki do ich cofnięcia.

2.

Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na

osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, wydanych w związku

z rozpatrzeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 58

ust. 4, art. 68 ust. 2 i art. 69 ust. 3.

Komendant Główny Straży Granicznej przeprowadza konsultacje z właściwym organem

1)

wydającego państwa członkowskiego w celu potwierdzenia, że decyzja o wydaleniu jest

w dalszym ciągu wykonalna,

2)

państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie pobytowe cudzoziemcowi podlegającemu

wydaleniu, w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia tego zezwolenia

- za pomocą wszelkich dostępnych środków współpracy i wymiany informacji, w tym za

pośrednictwem Biura SIRENE, o którym mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie

Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. Nr 165, poz. 1170, z późn. zm..

1.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

nie wykonuje się, gdy

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

3)

wobec cudzoziemca toczy się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy;

4

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen

upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 15 lub art. 53a ust. 2;

5)

cudzoziemiec posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie

się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, status uchodźcy, ochronę

uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany;

6)

cudzoziemiec jest pozbawiony wolności na skutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie

ustaw lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania

kraju;

7)

właściwy organ wydającego państwa członkowskiego

a)

nie przekazał dokumentów niezbędnych do potwierdzenia, że decyzja o wydaleniu jest

w dalszym ciągu wykonalna,

b)

nie potwierdził gotowości zwrotu kosztów wykonania tej decyzji.

2.

Decyzja o wydaleniu cudzoziemca lub członków jego rodziny, posiadających dostęp do

rynku pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w aktach

prawnych wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., wydana przez organ innego państwa członkowskiego, może być wykonana tylko wtedy,

gdy jednocześnie zachodzą przesłanki do wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, określone w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

3.

Wykonanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy lub zezwolenia na przekraczanie granicy w

ramach małego ruchu granicznego oraz cofnięcie zezwolenia na pracę.

1.

Cudzoziemca, którego dotyczy decyzja organu wydającego państwa członkowskiego podlegająca

wykonaniu przez polskie organy, doprowadza się do granicy albo granicy państwa, do

którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

2.

Jeżeli właściwy organ innego państwa członkowskiego nie cofnął zezwolenia pobytowego

wydanego cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec może być doprowadzony

do granicy tego państwa lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

3.

O opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, Komendant Główny Straży Granicznej informuje właściwy organ wydającego

państwa członkowskiego.

1.

Koszty wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa

członkowskiego ponosi cudzoziemiec.

2.

Jeżeli cudzoziemiec nie uiścił należności z tytułu kosztów wykonania decyzji o wydaleniu

cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego, Komendant Główny

Straży Granicznej występuje z pisemnym wnioskiem o zwrot tych kosztów do właściwego

organu wydającego państwa członkowskiego.

3.

Do czasu uiszczenia przez cudzoziemca należności z tytułu kosztów wykonania decyzji

organu wydającego państwa członkowskiego o wydaleniu lub ich zwrotu przez wydające

państwo członkowskie koszty te są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta

Głównego Straży Granicznej.

Koszty wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez właściwe organy polskie,

poniesione przez organy innego państwa członkowskiego, są finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Do wniosku o zwrot kosztów wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ wydającego

państwa członkowskiego oraz do zwrotu kosztów wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca

wydanej przez właściwe organy polskie, poniesionych przez organy innego państwa członkowskiego,

stosuje się decyzję Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającą kryteria oraz uzgodnienia praktyczne

dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania dyrektywy

Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu

obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. WE L 60 z 27.02.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 1, t. 5, str. 25).

Do wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 94 i art. 95, oraz rozdziałów 8a-10.

Komendant Główny Straży Granicznej pełni funkcję krajowego punktu kontaktowego państwa

członkowskiego w rozumieniu art. 3 ust. 4 decyzji Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającej kryteria oraz uzgodnienia

praktyczne dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania

dyrektywy Rady 2001/40/WE w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli

państw trzecich, a w szczególności uzgadnia wysokość i sposób zwrotu kosztów wykonania decyzji o

wydaleniu cudzoziemca wydanej przez właściwe organy polskie, poniesionych przez organy

innego państwa członkowskiego, a ponadto

1)

przekazuje dokumenty właściwym organom państwa członkowskiego, które wykonują decyzję

o wydaleniu cudzoziemca wydaną przez właściwe organy polskie, w celu potwierdzenia,

że decyzja o wydaleniu jest w dalszym ciągu wykonalna;

2)

przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego, które wykonują decyzję o wydaleniu

wydaną przez inne państwo członkowskie, informacje, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia

cudzoziemcowi, którego decyzja dotyczy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, zezwolenia

na pobyt lub zezwolenia na pobyt czasowy.

Zawarte w art. 100k-100u określenie „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie stosujące

dyrektywę Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji

o wydalaniu obywateli państw trzecich.

1.

Cudzoziemiec, wobec którego zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o

wydaleniu albo który uchyla się od wykonania obowiązków określonych w decyzji o wydaleniu,

może być zatrzymany na okres nie dłuższy niż 48 godzin.

2.

Zatrzymania cudzoziemca dokonuje Straż Graniczna lub Policja.

3.

Organ, który zatrzymał cudzoziemca, powinien niezwłocznie pobrać odciski jego linii

papilarnych oraz, w zależności od okoliczności

1)

wystąpić do sądu z wnioskiem o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub zastosowanie

wobec niego aresztu w celu wydalenia;

2)

wystąpić do wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

3)

wystąpić do wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca;

4)

wykonać decyzję o wydaleniu, w szczególności przez doprowadzenie cudzoziemca do granicy

albo do granicy państwa, do którego cudzoziemiec zostaje wydalony, lub do portu lotniczego

albo morskiego tego państwa.

3a.

Zatrzymanego cudzoziemca zwalnia się

1)

jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania nie został przekazany do dyspozycji

sądu wraz z wnioskiem o umieszczenie w strzeżonym ośrodku albo o zastosowanie aresztu

w celu wydalenia;

2)

jeżeli w ciągu 24 godzin od chwili przekazania do dyspozycji sądu nie doręczono mu

postanowienia o umieszczeniu w strzeżonym ośrodku albo o zastosowaniu aresztu w celu

wydalenia;

3)

na polecenie sądu;

4)

jeżeli ustanie przyczyna zatrzymania.

3b.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do zatrzymania cudzoziemca stosuje się Kodeks postępowania karnego.

4.

W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej doprowadzenie cudzoziemca do

strzeżonego ośrodka albo aresztu w celu wydalenia lub przyjęcie go tam, cudzoziemiec

może być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu Straży Granicznej lub Policji przeznaczonym

dla osób zatrzymanych, do czasu usunięcia tej przeszkody.

5.

Wobec cudzoziemca umieszczonego w pomieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, stosuje się

odpowiednio przepisy o pobycie w strzeżonym ośrodku albo areszcie w celu wydalenia.

6.

Przepis art. 14 ust. 3 stosuje się do pobierania odcisków linii papilarnych cudzoziemca

zatrzymanego na podstawie ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty

daktyloskopijnej, na której pobiera się odciski linii papilarnych od cudzoziemca na

podstawie ust. 3, art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1 lub art. 98 ust. 4, uwzględniając

przyczynę pobrania odcisków linii papilarnych.

1.

Organ, który zatrzymał małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej bez opieki, może wystąpić do sądu właściwego ze względu na miejsce zatrzymania

małoletniego z wnioskiem o umieszczenie go w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

2.

Koszty związane z umieszczeniem i pobytem małoletniego cudzoziemca w placówce opiekuńczo-wychowawczej

są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży

Granicznej lub Komendanta Głównego Policji.

1.

Cudzoziemca umieszcza się w strzeżonym ośrodku, jeżeli

1)

jest to niezbędne do sprawnego przeprowadzenia postępowania w sprawie o wydalenie

lub o cofnięcie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE;

2)

zachodzi uzasadniona obawa, że będzie się uchylał od wykonania decyzji o wydaleniu

lub decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE;

3)

przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę niezgodnie z przepisami, jeżeli nie został

niezwłocznie doprowadzony do granicy.

2.

Areszt w celu wydalenia stosuje się wobec cudzoziemca, jeżeli zachodzi którakolwiek

z okoliczności, o których mowa w ust. 1, oraz istnieje obawa, że cudzoziemiec nie

podporządkuje się zasadom pobytu obowiązującym w strzeżonym ośrodku.

Postanowienia o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec

niego aresztu w celu wydalenia nie wydaje się, jeżeli mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo

dla jego życia lub zdrowia.

1.

Umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub zastosowanie wobec niego aresztu

w celu wydalenia następuje na mocy postanowienia sądu.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, na wniosek wojewody, organu Straży

Granicznej lub Policji, sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę organu składającego

wniosek.

3.

Wniosek o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo o zastosowanie wobec

niego aresztu w celu wydalenia powinien zawierać

1)

imię (imiona), nazwisko, płeć oraz imiona rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

dotychczasowe miejsce zamieszkania;

5)

podstawę prawną wniosku;

6)

wskazanie strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia, w którym cudzoziemiec

powinien być umieszczony;

7)

wskazanie okresu, na jaki umieszcza się cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub stosuje

areszt w celu wydalenia;

8)

uzasadnienie.

4.

Postępowanie w sprawie umieszczenia cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo zastosowania

wobec niego aresztu w celu wydalenia prowadzi się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, z tym że funkcje oskarżyciela publicznego może pełnić przedstawiciel wojewody, funkcjonariusz

Straży Granicznej albo Policji.

5.

Sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce położenia strzeżonego ośrodka lub aresztu

w celu wydalenia, w którym umieszczono cudzoziemca, sprawuje nadzór nad wykonaniem

postanowienia o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub postanowienia o

zastosowaniu wobec niego aresztu w celu wydalenia.

1.

Sąd, wydając postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub zastosowaniu

wobec niego aresztu w celu wydalenia, podejmuje niezbędne czynności w celu ochrony

mienia cudzoziemca oraz zawiadamia o wydanym postanowieniu

1)

właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny - za zgodą cudzoziemca,

którego postanowienie dotyczy;

2)

sąd opiekuńczy, jeżeli zachodzi potrzeba ustanowienia opieki nad małoletnimi pozostającymi

pod jego opieką;

3)

organ opieki społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba otoczenia opieką osoby niedołężnej

lub chorej, którą cudzoziemiec się opiekował;

4)

osobę wskazaną przez cudzoziemca.

2.

O podjętych czynnościach i wydanych zarządzeniach oraz o przysługujących cudzoziemcowi

prawach w postępowaniu przed sądem sąd powiadamia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym.

1.

Sąd, wydając postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu

wobec niego aresztu w celu wydalenia, oznacza okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub

w areszcie w celu wydalenia, nie dłuższy jednak niż 90 dni.

2.

Okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia może być przedłużony

na czas określony, niezbędny do wykonania decyzji o wydaleniu, która nie została wykonana

z winy cudzoziemca. Okres pobytu w strzeżonym ośrodku oraz w areszcie w celu wydalenia

nie może przekroczyć roku.

3.

Sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce położenia strzeżonego ośrodka lub aresztu

w celu wydalenia, w którym umieszczono cudzoziemca, wydaje postanowienie o przedłużeniu

okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia na wniosek

organu zobowiązanego do doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa,

do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

4.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie do właściwego sądu

okręgowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie

niezwłocznie.

1.

Postanowienie o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia

wydaje się w przypadku

1)

ustania przyczyn uzasadniających stosowanie tych środków;

2)

stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 103;

3)

stwierdzenia innych okoliczności niż określone w art. 103, uniemożliwiających stosowanie

tych środków;

4)

uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

5

nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub udzielenia

azylu;

6)

udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany;

7)

zastosowania wobec cudzoziemca tymczasowego aresztowania albo innego środka prawnego

skutkującego pozbawieniem wolności.

2.

Postanowienie o zwolnieniu w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 7, wydaje,

na wniosek cudzoziemca lub organu, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt w

celu wydalenia, sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę tego organu.

3.

Postanowienie o zwolnieniu w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4-6, wydaje organ,

który wydał decyzję ostateczną.

4.

Cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku albo w areszcie w celu wydalenia zwalnia

się w przypadku

1)

upływu okresu pobytu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 106 ust. 1

i 2;

2)

wydania postanowienia o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka albo z aresztu

w celu wydalenia;

3)

wykonania decyzji o wydaleniu.

5.

O zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu w celu wydalenia organ,

któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt w celu wydalenia, niezwłocznie informuje

sąd, który wydał postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo

o zastosowaniu wobec niego aresztu w celu wydalenia.

1.

Cudzoziemcowi przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz

zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w przypadku niewątpliwie niesłusznego: umieszczenia

w strzeżonym ośrodku lub zastosowania wobec niego aresztu w celu wydalenia.

2.

Sprawy, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, dotyczących odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie.

1.

Strzeżone ośrodki są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i likwiduje

strzeżone ośrodki, określa organ Straży Granicznej, któremu ośrodek ma podlegać, oraz

może wskazać okres niezbędny na zorganizowanie jego funkcjonowania, mając na względzie

istniejące potrzeby w tym zakresie.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych wyznacza, w drodze zarządzenia, pomieszczenia,

w których jest wykonywany areszt w celu wydalenia, uwzględniając w szczególności potrzebę

racjonalnego wykorzystania tych pomieszczeń.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca zatrzymanego, umieszczonego

w strzeżonym ośrodku, w areszcie w celu wydalenia, w stosunku do którego został zastosowany

środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju lub pozbawionego wolności

wskutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie ustaw, uznaje się za legalny.

1.

Przyjęcie cudzoziemca do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia następuje

na podstawie postanowienia sądu o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub

o zastosowaniu wobec cudzoziemca aresztu w celu wydalenia.

2.

Cudzoziemiec jest obowiązany przy przyjęciu do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu

wydalenia podać dane osobowe oraz informacje o miejscu zameldowania lub przebywania

w kraju pochodzenia, a także o stanie zdrowia.

3.

Cudzoziemiec jest obowiązany przekazać do depozytu strzeżonego ośrodka lub aresztu

w celu wydalenia

1)

dokumenty tożsamości, pieniądze i przedmioty wartościowe;

2)

urządzenia techniczne służące do rejestrowania i odtwarzania informacji;

3)

sprzęt audiowizualny, komputerowy oraz inne przedmioty, jeżeli kierownik ośrodka albo

organ Straży Granicznej lub Policji, któremu ośrodek lub areszt podlega, nie zezwoli

na ich posiadanie w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;

4)

przedmioty, które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa w ośrodku

lub areszcie.

4.

Cudzoziemiec przy przyjęciu do aresztu w celu wydalenia jest obowiązany przekazać

do depozytu także przedmioty, których wymiary lub ilość naruszają porządek pobytu

w areszcie.

Cudzoziemca przyjmowanego do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia należy

pouczyć, w zrozumiałym dla niego języku, o przysługujących mu prawach i obowiązkach

oraz zapoznać go z przepisami regulującymi pobyt w strzeżonym ośrodku lub areszcie

w celu wydalenia.

1.

Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia poddaje

się niezwłocznie badaniu lekarskiemu oraz w miarę potrzeby zabiegom sanitarnym.

2.

Lekarz przeprowadzający badanie, o którym mowa w ust. 1, oraz sprawujący opiekę medyczną

nad cudzoziemcami w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia jest obowiązany

do prowadzenia dokumentacji medycznej według odrębnych przepisów.

3.

Koszty badań, o których mowa w ust. 1, są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka umieszcza się w pokoju dla cudzoziemców,

a cudzoziemca przyjętego do aresztu - w celi mieszkalnej.

2.

Powierzchnia pokoju dla cudzoziemców lub celi mieszkalnej nie może być mniejsza niż

1)

3 m

2)

4 m

3.

Pokój dla cudzoziemców i celę mieszkalną wyposaża się w sprzęt zapewniający cudzoziemcowi

osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza

i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych,

a także oświetlenie odpowiednie do czytania.

1.

Cudzoziemców odmiennej płci umieszcza się oddzielnie.

2.

Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku wraz z małoletnim pozostającym pod

jego opieką zapewnia się, w miarę możliwości, wspólny pokój dla cudzoziemców.

3.

Małoletniego przebywającego w strzeżonym ośrodku bez opiekuna umieszcza się w wyodrębnionej

części ośrodka w sposób uniemożliwiający kontakt z osobami dorosłymi umieszczonymi

w ośrodku.

4.

Cudzoziemców, którzy zadeklarują, że są osobami sobie najbliższymi, umieszcza się,

na ich pisemny wniosek, w miarę możliwości, w jednym pokoju dla cudzoziemców.

1.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

korzysta z własnej odzieży, bielizny i obuwia.

2.

Jeżeli przedmioty, o których mowa w ust. 1, nie nadają się do użytku lub jeżeli ich

używanie jest niedopuszczalne ze względów higienicznych, cudzoziemiec może otrzymać

odpłatnie odzież, bieliznę i obuwie - dostosowane do pory roku. W przypadku gdy cudzoziemiec

nie może dokonać ich zakupu - dostarczenie tych przedmiotów powinno nastąpić nieodpłatnie.

3.

Cudzoziemiec otrzymuje nieodpłatnie środki czystości niezbędne do utrzymania higieny

osobistej.

1.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

ma prawo do

1)

kontaktowania się z polskimi organami państwowymi, a także z przedstawicielstwem dyplomatycznym

lub urzędem konsularnym państwa obcego, w sprawach osobistych i urzędowych;

2)

kontaktowania się z organizacjami pozarządowymi lub międzynarodowymi zajmującymi się

udzielaniem pomocy, zwłaszcza prawnej, cudzoziemcom;

3)

rozporządzania przekazanymi do depozytu przedmiotami, o których mowa w art. 111 ust.

3 pkt 2 i 3 oraz ust. 4, jeżeli przedmioty te nie zostały zabezpieczone w trybie przepisów

o egzekucji administracyjnej;

4)

korzystania z opieki lekarskiej i umieszczenia w zakładzie opieki zdrowotnej, jeżeli

stan jego zdrowia tego wymaga;

5)

niezakłóconego snu w godzinach 22

6)

korzystania z urządzeń sanitarnych i środków czystości niezbędnych do utrzymania higieny

osobistej;

7)

posiadania przedmiotów kultu religijnego, wykonywania praktyk religijnych i korzystania

z posług religijnych oraz słuchania lub oglądania w pomieszczeniach mieszkalnych lub

w miejscu przebywania nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu, w

sposób niezakłócający ustalonego porządku pobytu w ośrodku lub w areszcie;

8)

korzystania z prasy, zakupu prasy z własnych środków finansowych i posiadania jej

w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;

9)

zakupu z własnych środków finansowych artykułów żywnościowych i przedmiotów osobistego

użytku, służących do utrzymania higieny osobistej, oraz posiadania ich w pokoju dla

cudzoziemców lub w celi mieszkalnej; posiadanie tych przedmiotów w celi mieszkalnej

jest możliwe, jeżeli one same lub ich opakowania nie stanowią zagrożenia dla porządku

lub bezpieczeństwa w areszcie;

10)

zakupu z własnych środków finansowych materiałów piśmiennych, książek, gier świetlicowych

i posiadania ich w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;

11)

otrzymywania paczek z odzieżą, obuwiem i innymi przedmiotami osobistego użytku oraz

ze środkami opatrunkowymi i higienicznymi, a także z lekami, które mogą być przekazane

za zgodą lekarza, po sprawdzeniu ich zawartości w obecności cudzoziemca;

12)

prowadzenia korespondencji oraz korzystania ze środków łączności na własny koszt;

w sytuacjach losowych cudzoziemcowi można zezwolić na korzystanie ze środków łączności

lub wysyłanie korespondencji na koszt ośrodka lub aresztu;

13)

składania próśb, skarg i wniosków do

a)

kierownika ośrodka albo organu Straży Granicznej lub organu Policji, któremu ośrodek

podlega,

b)

funkcjonariusza odpowiadającego za funkcjonowanie aresztu albo organu Straży Granicznej

lub organu Policji, któremu areszt podlega;

14)

widzeń z osobami bliskimi w specjalnie do tego przeznaczonych pomieszczeniach, za

zgodą organu Straży Granicznej lub organu Policji, któremu ośrodek lub areszt podlega,

lub osoby przez ten organ upoważnionej.

2.

Cudzoziemiec może korzystać z innych uprawnień niż określone w ust. 1, za zezwoleniem

organu Straży Granicznej lub organu Policji, któremu strzeżony ośrodek lub areszt

w celu wydalenia podlega, lub osoby przez ten organ upoważnionej.

3.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku, poza uprawnieniami, o których mowa

w ust. 1, ma ponadto prawo do

1)

zakupu z własnych środków finansowych wyrobów tytoniowych i posiadania ich w pokoju

dla cudzoziemców;

2)

poruszania się po terenie ośrodka w czasie i miejscu wyznaczonych przez kierownika

ośrodka;

3)

korzystania z biblioteki;

4)

użytkowania sprzętu rekreacyjno-sportowego w czasie i miejscu określonych przez kierownika

ośrodka.

4.

Cudzoziemiec przebywający w areszcie w celu wydalenia poza uprawnieniami, o których

mowa w ust. 1, ma ponadto prawo do

1)

odbywania codziennie jednogodzinnego spaceru na wolnym powietrzu, chyba że co innego

wynika z zaleceń lekarza;

2)

kontaktowania się z innymi cudzoziemcami przebywającymi w areszcie, za zezwoleniem

funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie, w określonych miejscu i czasie;

3)

użytkowania gier świetlicowych, bez uprawiania gier hazardowych, w czasie i miejscu

określonych przez funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie;

4)

zakupu z własnych środków finansowych wyrobów tytoniowych i palenia tytoniu, za zezwoleniem

funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie, w miejscu do tego wyznaczonym.

5.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

w celu wydalenia albo organ Straży Granicznej lub organ Policji, któremu ośrodek lub

areszt podlega, może zezwolić cudzoziemcowi na posiadanie w pokoju dla cudzoziemców

lub celi mieszkalnej sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów,

w tym podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań

cudzoziemca.

1.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

otrzymuje świadczenia zdrowotne, leki, artykuły sanitarne oraz posiłki i napoje. Świadczenia

zdrowotne, leki i artykuły sanitarne cudzoziemiec otrzymuje na zasadach określonych

w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm., stosowanych wobec osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

otrzymywania posiłków i napojów przez cudzoziemców umieszczonych w strzeżonym ośrodku

lub przebywających w areszcie w celu wydalenia oraz wartość dziennej normy wyżywienia,

uwzględniając w szczególności wiek, stan zdrowia oraz wymogi religijne i kulturowe

żywienia cudzoziemców.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

jest obowiązany

1)

przestrzegać regulaminu pobytu w ośrodku lub areszcie;

2)

wykonywać polecenia administracji ośrodka lub funkcjonariusza pełniącego służbę w

areszcie;

3)

przestrzegać ciszy nocnej w godzinach 22

4)

przestrzegać zasad współżycia społecznego;

5)

dbać o higienę osobistą i czystość pomieszczeń;

6)

korzystać z wyposażenia ośrodka lub aresztu w należyty sposób;

7)

w przypadku wystąpienia objawów choroby niezwłocznie powiadomić o tym administrację

ośrodka lub funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie; funkcjonariusza pełniącego

służbę w areszcie należy niezwłocznie powiadomić także o samookaleczeniu lub innym

groźnym w skutkach zdarzeniu.

Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku zabrania się

1)

samowolnego oddalania się poza teren ośrodka lub przebywania w miejscach, do których

administracja ośrodka wydała zakaz wstępu;

2)

zakłócania spokoju i porządku pobytu w ośrodku;

3)

posiadania, poza depozytem, urządzeń technicznych służących do rejestrowania i odtwarzania

informacji, a także przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa

w ośrodku;

4)

posiadania w pokojach dla cudzoziemców przedmiotów, których wymiary lub ilość naruszają

porządek pobytu w ośrodku;

5)

spożywania alkoholu oraz przyjmowania środków odurzających lub substancji psychotropowych;

6)

palenia wyrobów tytoniowych poza miejscami do tego wyznaczonymi;

7)

odmawiania przyjmowania posiłków dostarczanych przez administrację ośrodka, powodowania

u siebie uszkodzeń ciała lub rozstroju zdrowia, jak również nakłaniania lub pomagania

w dokonywaniu takich czynów - w celu wymuszenia określonej decyzji lub postępowania;

8)

porozumiewania się z osobami postronnymi oraz cudzoziemcami umieszczonymi w innych

pokojach dla cudzoziemców, jeżeli naruszałoby to porządek w ośrodku;

9)

dokonywania samowolnej zmiany pokoju dla cudzoziemców i miejsca wyznaczonego do spania;

10)

urządzania gier hazardowych i uczestniczenia w nich.

1.

W areszcie w celu wydalenia może przebywać kobieta do siódmego miesiąca ciąży.

2.

Organ Straży Granicznej lub organ Policji, któremu podlega areszt w celu wydalenia,

jest obowiązany odpowiednio wcześnie, przed upływem szóstego miesiąca ciąży kobiety

przebywającej w areszcie, wystąpić do sądu z wnioskiem o umieszczenie jej w strzeżonym

ośrodku.

1.

Cudzoziemcowi zwalnianemu ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia wydaje

się przekazane przez niego do depozytu pieniądze i przedmioty.

2.

Jeżeli przystępuje się do wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca umieszczonego

w strzeżonym ośrodku lub przebywającego w areszcie w celu wydalenia, dokumenty tożsamości

i przedmioty, o których mowa w art. 111 ust. 3 pkt 2 i 4, pobiera z depozytu dowódca

konwoju i zwraca je cudzoziemcowi w placówce Straży Granicznej, w której następuje

wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo na granicy państwa lub w porcie

lotniczym albo morskim państwa, do którego następuje wydalenie.

3.

Na wniosek cudzoziemca zwalnianego ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia,

przedmioty przekazane przez niego do depozytu mogą być wydane osobie upoważnionej

przez niego na piśmie lub określonej przez niego instytucji, lub organizacji. Koszty

wydania przedmiotów z depozytu ponosi cudzoziemiec.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakim powinny odpowiadać strzeżone ośrodki i areszty w celu wydalenia oraz regulamin

organizacyjno-porządkowy pobytu cudzoziemców w strzeżonym ośrodku i areszcie w celu

wydalenia, uwzględniając w szczególności warunki rozmieszczania w pokojach dla cudzoziemców

i celach mieszkalnych, a także porządek wewnętrzny ośrodka i aresztu.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby

ochrony strzeżonych ośrodków i aresztów w celu wydalenia, mając na względzie strukturę

organizacyjną Straży Granicznej i Policji, obowiązki funkcjonariuszy Straży Granicznej

i Policji zatrudnionych w strzeżonych ośrodkach lub aresztach w celu wydalenia, a

także warunki wstępu na teren ośrodków i aresztów osób niebędących funkcjonariuszami

Straży Granicznej lub Policji albo ich pracownikami.

1

W sprawach z zakresu wjazdu, pobytu i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej prowadzi się w systemie informatycznym

1)

rejestry spraw dotyczących

a)

wiz,

b)

zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony,

c)

zezwoleń na osiedlenie się,

d)

wydania polskich dokumentów tożsamości cudzoziemca,

e)

wydania tymczasowych polskich dokumentów podróży dla cudzoziemca,

f)

zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

g)

wydalenia z Rzeczypospolitej Polskiej,

h

osób, którym udzielono zezwolenia na wjazd na podstawie art. 21a ust. 1,

i)

osób zatrzymanych w strefie nadgranicznej i doprowadzonych do granicy,

j)

zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego WE,

k)

cudzoziemców, od których pobiera się odciski linii papilarnych na podstawie art. 14

ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3,

l)

wydania polskich dokumentów podróży dla cudzoziemca,

m

odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

n

wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ innego państwa członkowskiego stosującego

dyrektywę Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania

decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich;

2)

rejestr odcisków linii papilarnych, pobranych od cudzoziemców na podstawie art. 14

ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3;

3)

ewidencję zaproszeń;

4)

wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

zwany dalej „wykazem”.

2

Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. n, może być prowadzony w systemie kartotecznym.

1.

W sprawach z zakresu małego ruchu granicznego prowadzi się w systemie informatycznym

1)

rejestr wniosków o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego oraz wydanych, unieważnionych lub cofniętych zezwoleń, o którym mowa w

art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

rejestr przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1

1)

w pkt 1, prowadzi konsul, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji, komendant placówki Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej,

każdy w zakresie swojej właściwości;

2)

w pkt 2, prowadzi komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji,

komendant placówki Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej i wojewoda,

każdy w zakresie swojej właściwości.

3.

W rejestrze wniosków o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego oraz o wydanych, unieważnionych lub cofniętych zezwoleniach, gromadzi

się informacje o

1)

wnioskach i wydanych decyzjach administracyjnych w sprawach wydania lub cofnięcia

zezwolenia;

2)

dacie wydania, numerze, serii oraz terminie upływu ważności zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

imieniu (imionach), nazwisku (nazwiskach), dacie urodzenia, obywatelstwie i miejscu

zamieszkania cudzoziemca;

4)

utraconych, uszkodzonych lub zniszczonych zezwoleniach na przekraczanie granicy w

ramach małego ruchu granicznego.

4.

W rejestrze przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad gromadzi się informacje o

1)

imieniu (imionach), nazwisku (nazwiskach), dacie urodzenia, obywatelstwie i miejscu

zamieszkania cudzoziemca, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać, lub po upływie

okresu pobytu, do którego był uprawniony na podstawie zezwolenia;

2)

grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie

a)

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub

b)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

decyzjach o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub o

wydaleniu, wydanych w związku z naruszeniem przez cudzoziemca zasad małego ruchu granicznego;

4)

decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego.

1.

Rejestry, o których mowa w art. 124

1

w pkt 1 w lit. a, prowadzą komendant placówki Straży Granicznej, komendant oddziału

Straży Granicznej, Komendant Główny Straży Granicznej, wojewoda, konsul, minister

właściwy do spraw zagranicznych i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, każdy w zakresie

swojej właściwości;

2)

w pkt 1 w lit. b-d, g, j, l, prowadzi wojewoda;

3

w pkt 1 w lit. e, prowadzą wojewoda, konsul i komendant placówki Straży Granicznej,

każdy w zakresie swojej właściwości;

4

w pkt 1 w lit. f i k, prowadzą komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji, komendant oddziału Straży Granicznej i komendant placówki Straży Granicznej,

każdy w zakresie swojej właściwości;

5

w pkt 1 w lit. h, prowadzi Komendant Główny Straży Granicznej;

6)

w pkt 1 w lit. i, prowadzi komendant oddziału Straży Granicznej;

6a

w pkt 1 w lit. m, prowadzi komendant placówki Straży Granicznej i Komendant Główny

Straży Granicznej, każdy w zakresie swojej właściwości;

6b

w pkt 1 w lit. n, prowadzi Komendant Główny Straży Granicznej;

7)

w pkt 2, prowadzi Komendant Główny Policji.

2.

Ewidencję, o której mowa w art. 124 pkt 3, prowadzi wojewoda.

3

Wykaz prowadzi Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

1.

W rejestrach, o których mowa w art. 124 pkt 1

1

w lit. a-c, j, m, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych postanowieniach,

decyzjach administracyjnych i wyrokach sądu, a ponadto dane, o których mowa w art.

12

a

w lit. a, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami w sprawie wydania i przedłużenia

wizy Schengen lub wizy krajowej oraz unieważnienia lub cofnięcia wizy Schengen lub

wizy krajowej,

b)

w lit. b, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami o wydanie i cofnięcie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony oraz datę wydania, numer, serię oraz termin upływu

ważności karty pobytu,

c)

w lit. c, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami o wydanie i cofnięcie zezwolenia

na osiedlenie się oraz datę wydania, numer, serię oraz termin upływu ważności karty

pobytu,

d)

w lit. j, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami o wydanie i cofnięcie zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE oraz datę wydania, numer, serię oraz termin

upływu ważności karty pobytu,

e)

w lit. m, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami w sprawie wydania decyzji

o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w lit. d, e, l, przechowuje się imię (imiona) i nazwisko, datę i miejsce urodzenia

oraz obywatelstwo cudzoziemca, datę wydania, numer, serię oraz termin upływu ważności

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, tymczasowego polskiego dokumentu podróży

dla cudzoziemca lub polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, a także informacje

o wnioskach o wydanie i wymianę oraz decyzjach o odmowie wydania tych dokumentów;

3

w lit. f, przechowuje się dane cudzoziemców zobowiązanych do opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, informacje o decyzjach w sprawie zobowiązania do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o dacie opuszczenia przez cudzoziemca terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

w lit. g, przechowuje się dane cudzoziemców wydalonych z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz informacje o decyzjach w sprawie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o dacie opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5

w lit. h, przechowuje się dane osób, którym udzielono zezwolenia na wjazd na podstawie

art. 21a ust. 1;

6)

w lit. i, przechowuje się dane osób zatrzymanych w strefie nadgranicznej i doprowadzonych

do granicy;

7)

w lit. k, przechowuje się imię (imiona) i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz

obywatelstwo cudzoziemca, od którego pobrano odciski linii papilarnych, podstawę prawną

pobrania odcisków linii papilarnych, stopień oraz imię i nazwisko osoby pobierającej

odciski linii papilarnych;

8

w lit. n, przechowuje się dane cudzoziemców, w stosunku do których wykonano decyzję

o wydaleniu wydaną przez organ wydającego państwa członkowskiego, oraz informacje

o dacie opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W rejestrze odcisków linii papilarnych, pobranych od cudzoziemca na podstawie art.

14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3, umieszcza się podstawę

prawną pobrania odcisków linii papilarnych, datę pobrania odcisków i informacje o

kartach daktyloskopijnych lub o pobraniu odcisków za pomocą urządzenia do elektronicznego

pobierania odcisków oraz następujące dane cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

obywatelstwo.

3.

W ewidencji zaproszeń przechowuje się dane zapraszającego i cudzoziemca, o których

mowa w art. 16 ust. 2.

Organy, które pobierają odciski linii papilarnych cudzoziemca, są obowiązane do przekazywania

Komendantowi Głównemu Policji danych, o których mowa w art. 126 ust. 2, oraz odcisków

linii papilarnych pobranych za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego

pobierania odcisków.

1.

W wykazie przechowuje się dane cudzoziemca, wobec którego zachodzi którakolwiek z

następujących okoliczności

1

została wydana ostateczna decyzja o wydaleniu, decyzja o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie

się z przyczyny, o której mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1-3, decyzja o cofnięciu zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE z przyczyny, o której mowa w art. 69 ust. 1

pkt 2, lub decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu,

o której mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

została wydana ostateczna decyzja o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub zawierająca termin opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej decyzja

o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub o odmowie wydania zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony;

3

cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem

a

w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę

grzywny lub karę pozbawienia wolności do jednego roku,

b)

w innym państwie niż państwo obszaru Schengen za przestępstwo stanowiące zbrodnię

pospolitą również w rozumieniu prawa polskiego,

c)

w państwie obszaru Schengen za przestępstwo na karę pozbawienia wolności powyżej jednego

roku;

4)

cudzoziemiec nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;

5)

wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zobowiązania wynikające z

postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską;

6)

wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby

naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej.

1a.

W wykazie nie zamieszcza się danych cudzoziemca

1)

małżonka obywatela polskiego oraz przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

małżonka cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na

pobyt rezydenta długoterminowego WE, chyba że jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa

i porządku publicznego;

2)

posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

WE.

1b

Jeżeli decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nadano rygor natychmiastowej wykonalności,

dane cudzoziemca można umieścić w wykazie na jej podstawie, nawet jeśli decyzja nie

jest ostateczna.

2.

W wykazie umieszcza się podstawę prawną i faktyczną wpisu oraz następujące dane cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko (także inne nazwiska w przypadku używania);

2)

nazwisko rodowe;

3)

imiona rodziców;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

płeć;

6)

obywatelstwo;

7)

miejsce zamieszkania.

3.

Dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres

1)

roku od dnia dobrowolnego wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

określonym w decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zawierającej nakaz wyjazdu w określonym terminie, decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony lub decyzji o cofnięciu tego zezwolenia;

2)

3 lat od dnia dobrowolnego wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

określonym w decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

lub decyzji o cofnięciu tego zezwolenia, zawierających nakaz wyjazdu w określonym

terminie, jeżeli przyczyną wydania nakazu wyjazdu było zagrożenie dla obronności lub

bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego;

3)

3 lat od dnia wykonania decyzji o wydaleniu, decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie

się, decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub decyzji

o odmowie nadania statusu uchodźcy;

4)

5 lat od dnia wykonania decyzji o wydaleniu, decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie

się, decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub decyzji

o odmowie nadania statusu uchodźcy, w przypadku pokrycia kosztów wydalenia w całości

lub części przez Skarb Państwa;

5

5 lat od dnia zakończenia wykonania kary pozbawienia wolności odbywanej na podstawie

wyroków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli cudzoziemiec został skazany na karę

co najmniej 3 lat pozbawienia wolności;

5a

3 lat od dnia zakończenia wykonania kary pozbawienia wolności odbywanej na podstawie

wyroków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli cudzoziemiec został skazany na karę

pozbawienia wolności poniżej 3 lat;

5b

3 lat od dnia uprawomocnienia się wyroku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli orzeczono

wobec cudzoziemca karę grzywny; jeżeli kara grzywny jest jedyną karą, jaką orzeczono

wobec cudzoziemca i zostanie zapłacona, dane cudzoziemca wykreśla się z wykazu;

5c

warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności od dnia uprawomocnienia się wyroku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli wobec cudzoziemca orzeczono karę pozbawienia

wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

6)

roku od dnia uregulowania zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa lub od daty,

w której zobowiązania te uległy przedawnieniu;

7)

wynikający z umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską, o których

mowa w ust. 1 pkt 5;

8)

do 3 lat w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, z możliwością przedłużenia na

kolejne okresy nieprzekraczające 3 lat.

3a

W przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1-4,

początkiem okresu, na który zamieszcza się w wykazie dane cudzoziemca, jest ostatni

dzień terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jeżeli w decyzji

nie określono tego terminu - data wydania decyzji.

4.

Dane cudzoziemca wykreśla się z wykazu po upływie okresów, o których mowa w ust. 3.

1

Wpisu do wykazu, przedłużenia obowiązywania wpisu oraz wykreślenia tego wpisu dokonuje

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z urzędu lub na wniosek

1)

Ministra Obrony Narodowej;

2)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2a)

ministra właściwego do spraw zagranicznych;

3)

Komendanta Głównego Policji;

4)

Komendanta Głównego Straży Granicznej;

5)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

6)

Szefa Agencji Wywiadu;

7)

Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi

Polskiemu;

8)

wojewody;

9)

konsula.

2

Jeżeli Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie uwzględni wniosku organu, o którym mowa

w ust. 1, organ ten może zwrócić się z wnioskiem o rozstrzygnięcie sprawy do ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

3

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych może

uwzględnić wniosek organu i nakazać Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców dokonanie

wpisu do wykazu, przedłużenie go lub wykreślenie.

1

Organy administracji rządowej, które posiadają informacje o okolicznościach uzasadniających

wpisanie danych cudzoziemca, o których mowa w art. 128 ust. 1, do wykazu, są obowiązane

do przekazania ich Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

2

Organ, który wydał decyzję o wydaleniu, o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także inną decyzję, w której określił termin

opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany

do przekazania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców odpisu tej decyzji, gdy stanie

się ostateczna.

3

Sąd, który skazał cudzoziemca za przestępstwo, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt

3 lit. a lub c, jest obowiązany do przekazania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców

odpisu prawomocnego wyroku.

4

Sąd, który skazał cudzoziemca za przestępstwo, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt

3 lit. a lub c, z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary, jest obowiązany

do przekazania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców odpisu orzeczenia, na mocy którego

zarządzono wykonanie kary, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone.

1

Cudzoziemiec może złożyć wniosek o

1)

udzielenie informacji o wpisaniu jego danych osobowych do wykazu lub do Systemu Informacyjnego

Schengen;

2)

sprostowanie jego danych osobowych zawartych w wykazie lub w Systemie Informacyjnym

Schengen, jeżeli stwierdzi, że nie są prawdziwe;

3)

wykreślenie jego danych osobowych zawartych w wykazie lub w Systemie Informacyjnym

Schengen, jeżeli zostały tam umieszczone w wyniku błędu.

1a

Wniosek w sprawie danych zawartych w Systemie Informacyjnym Schengen może dotyczyć

tylko danych wpisanych przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do celów odmowy wjazdu.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest obowiązany do rozpatrzenia wniosku, o którym

mowa w ust. 1, i udzielenia odpowiedzi w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania.

3

W postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu do Spraw

Cudzoziemców udziela cudzoziemcowi tylko informacji o wpisaniu jego danych osobowych

do wykazu lub Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, terminie obowiązywania

wpisu, podstawie prawnej wpisu, a w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1

pkt 1 i 2, także o podstawie faktycznej wpisu.

4.

Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaświadczeniach.

1

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umożliwia cudzoziemcowi, którego dane zostały umieszczone

w wykazie, na jego wniosek, przeglądanie dokumentów dotyczących wpisu do wykazu w

zakresie: jego danych osobowych, terminu obowiązywania wpisu, podstawy prawnej wpisu,

a w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 i 2, dotyczących także podstawy faktycznej wpisu. Przepisu art.

73 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2

Przepis ust. 1 stosuje się także do przeglądania dokumentów dotyczących wpisu danych

cudzoziemca do Systemu Informacyjnego Schengen dokonanego przez Szefa Urzędu do Spraw

Cudzoziemców do celów odmowy wjazdu.

1

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców tworzy oraz prowadzi w systemie teleinformatycznym

krajowy zbiór rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców o nazwie „System

Pobyt”.

2.

System Pobyt składa się z

1

rejestrów, o których mowa w art. 124 pkt 1 lit. a-h, j, l, m, z wyjątkiem rejestrów

prowadzonych przez konsula i ministra właściwego do spraw zagranicznych;

2)

ewidencji, o której mowa w art. 124 pkt 3;

3)

wykazu, o którym mowa w art. 124 pkt 4;

3a

rejestrów, o których mowa w art. 124a;

4

rejestru spraw o nadanie statusu uchodźcy i udzielenie ochrony uzupełniającej oraz

o udzielenie pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy;

5)

rejestru spraw o wydalenie osób posiadających status uchodźcy;

6)

rejestru spraw o udzielenie azylu;

7)

rejestru spraw o udzielenie zgody na pobyt tolerowany;

8)

rejestru spraw o udzielenie ochrony czasowej;

8a

rejestru spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria

i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie

wniosku o azyl złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela kraju trzeciego

(Dz. Urz. UE L 050 z 25.02.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 109);

9)

rejestru pobytu obywatela Unii Europejskiej;

10)

rejestru kart pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

11)

rejestru dokumentów potwierdzających prawo stałego pobytu;

12)

rejestru kart stałego pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

13)

rejestrów wniosków, wydanych postanowień i decyzji w sprawach

a

o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji,

b)

o udzielenie pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa,

c)

o uznanie za repatrianta;

14)

ewidencji osób ubiegających się o wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji i członków

ich rodzin, nieposiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zapewnionego lokalu mieszkalnego

lub źródła utrzymania;

15)

centralnego rejestru danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego.

1.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt

1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych, pobranych od cudzoziemca

na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3, udostępnia

się

1

organom Policji,

2

organom Straży Granicznej,

3)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

4)

Szefowi Agencji Wywiadu,

4a)

Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

5)

Ministrowi Obrony Narodowej,

6)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych,

7)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

7a

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych;

8)

Radzie do Spraw Uchodźców,

9)

sądowi,

10)

sądowi administracyjnemu,

11)

prokuratorowi,

12)

wojewodzie,

13)

konsulowi,

14)

Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego,

15)

Komendantowi Głównemu Żandarmerii Wojskowej

- w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.

1a

Dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa w art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. a-e oraz

j, prowadzonych w Systemie Pobyt udostępnia się ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

w zakresie niezbędnym do prowadzenia Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej.

2

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt

1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca

na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3, są

udostępniane na pisemny wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 1, z tym że wniosek

o udostępnienie danych przetwarzanych w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych

od cudzoziemca, któremu wydano decyzję o wydaleniu, może złożyć także Szef Urzędu

do Spraw Cudzoziemców.

3.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt

1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca

na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3, można

udostępniać, bez konieczności składania pisemnego wniosku, o którym mowa w ust. 2,

za pomocą urządzeń do teletransmisji danych, podmiotom, o których mowa w ust. 1, które

spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w Systemie Pobyt kto, kiedy, w jakim

celu oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań.

4

Organ obowiązany do prowadzenia rejestrów i ewidencji, o których mowa w art. 124 ust.

1 pkt 1 lit. a-h, j-l, n i pkt 2 i 3, art. 124a oraz w art. 132 ust. 2 pkt 4-15, posiada

dostęp do danych przetwarzanych w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art.

124 ust. 1 pkt 1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych

od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art.

101 ust. 3, w zakresie danych gromadzonych w rejestrach i ewidencji, które ten organ

prowadzi.

5.

Organowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 12 i 13, nie udostępnia się danych o podstawie

prawnej i faktycznej wpisu do wykazu.

6

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt udostępnia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, dane

przetwarzane w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. k - komendant

wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, komendant oddziału Straży

Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, każdy w zakresie swojej właściwości,

dane przetwarzane w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. n - Komendant

Główny Straży Granicznej, a dane przetwarzane w rejestrze odcisków linii papilarnych

pobranych od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust.

4 i art. 101 ust. 3 - Komendant Główny Policji.

Przepisu art. 133 nie stosuje się do przetwarzania odcisków linii papilarnych pobranych

od cudzoziemca w celu ich zamieszczenia w dokumencie podróży przewidzianym w Konwencji

Genewskiej, przetwarzanych w rejestrze spraw o nadanie statusu uchodźcy i udzielenie

ochrony uzupełniającej oraz o udzielenie pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie

statusu uchodźcy.

Informacje zawarte w Systemie Pobyt mogą być przekazywane za granicę, gdy zezwalają

na to umowy międzynarodowe, którymi jest związana Rzeczpospolita Polska.

Dane cudzoziemca, z wyłączeniem danych obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, przechowywane

w wykazie na podstawie

1)

art. 128 ust. 1 pkt 1 lub 2 z wyłączeniem danych cudzoziemca, który otrzymał decyzję

o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

art. 128 ust. 1 pkt 3 lub 6,

3)

art. 77 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

- są przekazywane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na okres

przechowywania ich w wykazie.

1

Przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest

obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający

wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający

do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu

i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na

pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne

przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.

1.

Przewoźnik, który drogą powietrzną, morską lub lądową przywiózł cudzoziemca do granicy,

jest obowiązany niezwłocznie odwieźć go do kraju, z którego go przywiózł do granicy,

a gdy jest to niemożliwe - do kraju, w którym cudzoziemcowi wystawiono dokument podróży,

na podstawie którego podróżował, lub do każdego innego kraju, który zapewnia, że go

przyjmie, w przypadku gdy

1)

cudzoziemcowi odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

cudzoziemcowi podróżującemu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem władze

państwa docelowego lub graniczącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odmówiły

wjazdu lub przewoźnik, który miał go przewieźć do tego państwa, odmówił wykonania

przewozu.

2.

Jeżeli okoliczności uniemożliwiają wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik

jest obowiązany na swój koszt zapewnić inny środek transportu w celu niezwłocznego

opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 136 ust. 1, można, w drodze decyzji

1)

nakazać przebywanie w określonym miejscu do czasu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

zakazać opuszczania statku powietrznego lub morskiego;

3)

nakazać opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokładzie innego statku

powietrznego lub morskiego niż ten, na którym przybył.

Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 136 ust. 1, koszty pobytu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu opuszczenia tego terytorium ponosi

przewoźnik.

1

Na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca

nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy,

wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na

pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną

w wysokości stanowiącej równowartość od 3000 do 5000 euro za każdą przywiezioną osobę,

z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości

500 000 euro.

2.

Przepis ust. 1 dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym

transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.

3.

Przeliczenia równowartości euro, o której mowa w ust. 1, na złote dokonuje się według

średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski dla tej waluty w dniu wydania

decyzji o nałożeniu kary administracyjnej.

1.

Decyzje w sprawach, o których mowa w art. 137 ust. 1, wydaje właściwy komendant placówki

Straży Granicznej i nadaje im rygor natychmiastowej wykonalności.

2.

Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej przysługuje odwołanie do Komendanta

Głównego Straży Granicznej.

3.

Karę administracyjną, o której mowa w art. 138, na wniosek komendanta placówki Straży

Granicznej, w której odmówiono cudzoziemcowi wjazdu, nakłada na przewoźnika, w drodze

decyzji, wojewoda właściwy ze względu na siedzibę organu występującego z wnioskiem.

1.

W przypadku gdy zachowanie cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, uzasadnia przypuszczenie, że może on spowodować zagrożenie bezpieczeństwa

w międzynarodowej komunikacji lądowej, lotniczej lub morskiej, komendant właściwej

placówki Straży Granicznej, na wniosek upoważnionego przedstawiciela przewoźnika i

na koszt przewoźnika, zapewnia konwój takiego cudzoziemca.

2.

Koszty konwoju obejmują koszty bezpośrednio związane z przewozem, a także koszty świadczeń

przysługujących konwojentom z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju.

1.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, jest centralnym organem

administracji rządowej właściwym w sprawach wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania

statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom azylu, wyrażania zgody na pobyt tolerowany

oraz udzielania ochrony czasowej, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad Szefem Urzędu.

1

Szef Urzędu jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych. Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Urzędu.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Szefa Urzędu, powołuje zastępców

Szefa Urzędu, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych odwołuje, na wniosek Szefa Urzędu, jego zastępców.

2a

Stanowisko Szefa Urzędu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Szefa Urzędu.

2b

Informację o naborze na stanowisko Szefa Urzędu ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej

Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie

powinno zawierać

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

2c

Termin, o którym mowa w ust. 2b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

2d

Nabór na stanowisko Szefa Urzędu przeprowadza zespół, powołany przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

2e

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 2d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

2f

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 2e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

2g

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2h

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

2i

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

2j

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

2k

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 2, powołuje Szef

Urzędu.

2l

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 2, stosuje

się odpowiednio ust. 2a-2j.

3.

Szef Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwanego

dalej „Urzędem”, będącego urzędem administracji rządowej.

4.

Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w drodze

zarządzenia, nadaje Urzędowi statut określający jego organizację, kierując się zakresem

zadań Szefa Urzędu oraz potrzebą zapewnienia sprawnego funkcjonowania Urzędu.

5.

Szef Urzędu może wykonywać swoje zadania przy pomocy delegatur Urzędu.

6

W Urzędzie mogą być zatrudniani funkcjonariusze Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej, Policji, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji

Wywiadu, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Do zadań Szefa Urzędu należy

1)

wydawanie decyzji i postanowień w I instancji oraz rozpatrywanie odwołań od decyzji

i zażaleń na postanowienia wydane w I instancji przez inne organy w sprawach uregulowanych

a)

w niniejszej ustawie,

b)

w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

w ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin;

2)

wydawanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, o którym mowa

w art. 15 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji;

3)

zapewnienie pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy, w zakresie

i na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

organizowanie i prowadzenie szkoleń w zakresie spraw należących do kompetencji Szefa

Urzędu;

4a

przekazywanie właściwym organom innych państw obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji, informacji dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu do celów

określonych w art. 25 Konwencji Wykonawczej Schengen;

5)

kontrola wykonywania przez wojewodów zadań określonych w ustawach wymienionych w pkt

1;

5a

wykonywanie funkcji polskiego centralnego organu wizowego;

6)

przekazywanie organom państw członkowskich Unii Europejskiej informacji, o których

mowa w art. 62 ust. 9 pkt 1 i art. 71b ust. 8;

7)

przekazywanie właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej, na ich wniosek,

informacji o pobycie cudzoziemca, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16, jeżeli zamierza

on na terytorium tych państw kontynuować lub uzupełnić studia, podjęte na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

7a

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia

nr 1931/2006, oraz przekazywanie właściwym organom państw stosujących to rozporządzenie

oraz Komisji Europejskiej informacji przechowywanych w rejestrze przypadków nadużycia

zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie tych zasad, o którym mowa

w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;

8)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2.

Szef Urzędu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach uregulowanych w ustawach wymienionych w ust. 1

pkt 1.

(uchylony).

Szef Urzędu używa pieczęci okrągłej z wizerunkiem orła ustalonym według wzoru godła

państwowego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej może, w drodze rozporządzenia, tworzyć i znosić delegatury

Urzędu, określając ich właściwość terytorialną oraz zakres działania, w tym uprawnienia

kierownika delegatury do wydawania, z upoważnienia Szefa Urzędu, decyzji administracyjnych,

w przypadku uzasadnionym istotnym wzrostem liczby wniosków o nadanie statusu uchodźcy,

o którym mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Kto zabiera w celu przywłaszczenia lub przywłaszcza sobie dokument podróży, kartę

pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca, tymczasowy polski dokument podróży

dla cudzoziemca, polski dokument tożsamości cudzoziemca lub takiego dokumentu używa,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto

1)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiadając do tego tytułu prawnego,

2)

na żądanie uprawnionych organów nie okazuje dokumentów i zezwoleń uprawniających go

do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub środków finansowych niezbędnych

do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium,

3)

uchyla się od obowiązku wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

lub polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca,

4)

nie wykonuje obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określonego

w decyzji o wydaleniu wydanej na podstawie art. 88 ust. 1,

5)

nie wykonuje obowiązku zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego

w decyzji o wydaleniu,

6)

opuszcza miejsce zamieszkania wyznaczone mu w decyzji o wydaleniu,

7)

nie opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji

a)

o odmowie udzielenia lub cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

b)

o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się,

c)

o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE,

d)

o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

8)

nie zawiadamia o utracie karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

lub polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, w terminie, o którym mowa w art. 79

ust. 1,

9)

nie zwraca znalezionej karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca lub

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca w przypadku, gdy wydano mu nową kartę pobytu

lub nowy dokument, w terminie, o którym mowa w art. 79 ust. 2,

10

wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego i

a)

przebywa poza strefą przygraniczną, w ramach której posiadacz zezwolenia jest uprawniony

do przemieszczania się, albo

b)

nie opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego

w tym zezwoleniu

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

3.

Wyrok nakazowy wydany w postępowaniu nakazowym jest natychmiast wykonalny.

(pominięty).

(pominięty).

(pominięty).

(pominięty).

(pominięty).

1.

Cudzoziemcowi, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia

w życie ustawy jest nielegalny i przebywającemu na tym terytorium nieprzerwanie co

najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., który złoży w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r.

wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wojewoda właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli mu tego zezwolenia, na okres 1 roku,

jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo

bezpieczeństwa i porządku publicznego albo obciążenia dla budżetu państwa oraz nie

naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że cudzoziemiec

1)

wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do

jego zajmowania oraz

2)

posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu

wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych

prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane,

lub

3)

posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania i leczenia

swojego i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, bez potrzeby korzystania

ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku.

2.

Do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany,

stosuje się art. 64 ust. 6.

3.

Cudzoziemcowi, który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, oraz osobom objętym wnioskiem, wojewoda wydaje wizę pobytową na okres do

zakończenia postępowania w pierwszej instancji w sprawie udzielenia zezwolenia na

zamieszkanie na czas oznaczony.

4.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi,

którego dane znajdują się w wykazie, wojewoda jest obowiązany zwrócić się o przekazanie

informacji w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego także do Prezesa Urzędu.

5.

W decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określa

się termin, w którym cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej. Do decyzji tej stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu w sprawie

zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

W przypadku gdy cudzoziemiec opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

określonym w decyzji, o której mowa w ust. 5, jego danych nie umieszcza się w wykazie,

chyba że wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

1.

Jeżeli cudzoziemiec, przebywający nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zgłosi ten fakt organowi Straży

Granicznej lub Policji i opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym

w decyzji, na podstawie której zostanie zobowiązany do opuszczenia tego terytorium,

jego danych nie umieszcza się w wykazie.

2.

Do wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 97 i 98.

1.

Karty pobytu, dokumenty, zezwolenia i wizy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kart pobytu i dokumentów wydanych cudzoziemcowi,

do którego stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Blankiety zaproszenia, w których czas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

osoby zapraszanej jest określony liczbą dni, mogą być stosowane do dnia 30 października

2003 r.

4.

Zaproszenia wystawione na blankietach, o których mowa w ust. 3, zachowują ważność

do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, nie

dłużej jednak niż do końca okresu ich ważności.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o osobach posiadających kartę czasowego

pobytu lub kartę stałego pobytu, należy przez to rozumieć osoby, którym udzielono

odpowiednio zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie

się.

1.

Do postępowań administracyjnych wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, które

nie zostały zakończone do tego dnia decyzją ostateczną, stosuje się

1)

w sprawach wiz, do zakończenia postępowania w drugiej instancji - przepisy dotychczasowe;

2)

w sprawach zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwoleń na osiedlenie się

- przepisy niniejszej ustawy;

3)

w sprawach o zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

o wydalenie i w sprawach kar dla przewoźników - przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem

art. 138 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

w pozostałych postępowaniach - przepisy niniejszej ustawy.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony

wydanych cudzoziemcom, w stosunku do których zachodziły okoliczności, o których mowa

w art. 17 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400, z późn. zm..

Dane cudzoziemców, zgromadzone w wykazie na podstawie dotychczasowych przepisów, przechowuje

się przez okres, na jaki zostały w nim zamieszczone.

1.

Rejestry utworzone na podstawie ustawy, przez 3 lata od dnia wejścia w życie ustawy

mogą być prowadzone w innej formie niż system teleinformatyczny.

2.

Organy prowadzące rejestry, o których mowa w art. 124 pkt 1, są obowiązane do wzajemnego

przekazywania danych przetwarzanych w prowadzonych przez siebie rejestrach.

3.

Prezes Urzędu zapewnia prawidłowe udostępnianie danych przetwarzanych w rejestrach,

o których mowa w art. 124 pkt 1.

Wpisy do rejestrów prowadzonych na podstawie dotychczasowych przepisów z dniem wejścia

w życie ustawy stają się wpisami do rejestrów prowadzonych na podstawie niniejszej

ustawy.

(uchylony).

(pominięty).

(pominięty).

1.

Przepisy art. 3 pkt 2, art. 32 ust. 3, art. 57 ust. 4 oraz art. 135-140 w zakresie

dotyczącym przewoźników lądowych stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

2.

Przepisy art. 27 ust. 3 i art. 51 ust. 3 i 4 tracą moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731, Nr 89, poz. 804, Nr 141, poz. 1180 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2003 r. Nr 97, poz. 894 i Nr 101, poz. 942);

2)

ustawa z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz o zmianie

niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 42, poz. 475 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 81, poz. 731).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem art. 50 ust. 3 i 4,

art. 51 ust. 3 i art. 162, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia

W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych

na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135-139,

141-143, 145-147, 149-156, 158, 159, 161-185 oraz 187-189, uważa się za spełniony

przez osoby, które

1)

uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym,

wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;

2)

w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających

się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na

podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy przeprowadzaniu naboru na wyższe

stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o których mowa w art. 202, nie stosuje się

warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.