Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

1.

Ustawa określa

1)

osoby uprawnione do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na drogach położonych

w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu;

2)

wymagania w stosunku do osób, o których mowa w pkt 1;

3)

zasady uzyskiwania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami oraz zatrzymywania

dokumentów stwierdzających posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami;

4)

zasady prowadzenia działalności w zakresie uzyskiwania uprawnień i badań psychologicznych,

związanych z kierowaniem pojazdami;

5)

zasady wykonywania badań lekarskich i psychologicznych kierowców, instruktorów i egzaminatorów

oraz kandydatów na kierowców, instruktorów i egzaminatorów;

6)

zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia

techniki jazdy.

2.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 10 ust. 3, art. 18 ust. 3, art.

58 ust. 2, art. 67 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 70 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2, art.

72 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1-5, art. 85 ust. 3 i 8, art. 86 ust.

4, 5 i 7, art. 87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9, art. 96 ust. 3, art. 97 ust.

2, art. 99 ust. 5 i art. 103 ust. 6, stanowią zadania z zakresu administracji rządowej.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

kierowcy, kierującym lub o pojeździe określonego rodzaju - należy przez to rozumieć

odpowiednio kierowcę, kierującego lub pojazd w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.;

2)

opłacie ewidencyjnej - należy przez to rozumieć opłatę stanowiącą przychód Funduszu

- Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w art. 80d ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Kierującym pojazdem może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod

względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z następujących warunków

1)

posiada umiejętność kierowania pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu, nieutrudniający

ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę oraz odpowiedni dokument stwierdzający

posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem;

2)

odbywa w ramach szkolenia naukę jazdy;

3)

zdaje egzamin państwowy.

2.

Kierującym pojazdem może być również osoba, która odbywa szkolenie w ramach kwalifikacji

wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej

lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, o których mowa w przepisach

rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm., i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym.

3.

Osoba niepełnosprawna pod względem fizycznym może być kierującym, jeżeli uzyskała

orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

4.

Osoba, która ukończyła 18 lat, nie jest obowiązana do posiadania dokumentu stwierdzającego

posiadanie uprawnienia do kierowania rowerem lub pojazdem zaprzęgowym.

1.

Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem

silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy

lub naczepy jest

1)

wydane w kraju

a)

prawo jazdy,

b)

pozwolenie wojskowe,

c)

międzynarodowe prawo jazdy;

2)

wydane za granicą

a)

międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r.

(Dz. U. z 1959 r. Nr 54, poz. 321 i 322),

b)

krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r.

(Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44),

c)

krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

3)

zagraniczny dokument wojskowy, określony w umowach międzynarodowych, których stroną

jest Rzeczpospolita Polska.

2.

Kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy międzynarodowego

prawa jazdy oraz krajowego prawa jazdy osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3.

3.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo

jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie

do kierowania pojazdem.

1.

Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, stwierdza posiadanie uprawnienia

do kierowania odpowiednio motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów

1)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w ruchu międzynarodowym na terytorium

a)

państw-stron Konwencji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b - z wyjątkiem kierowania

motorowerem lub ciągnikiem rolniczym,

b)

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym - z wyjątkiem kierowania ciągnikiem rolniczym.

2.

Pozwolenie wojskowe, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, stwierdza posiadanie

przez żołnierza zasadniczej służby wojskowej i żołnierza służby kandydackiej uprawnienia

do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym, zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej lub pojazdem pobranym w ramach świadczeń na rzecz obrony.

3.

Międzynarodowe prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, stwierdza

posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym lub zespołem

pojazdów w ruchu międzynarodowym na terytorium państw-stron Konwencji, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, z wyjątkiem kierowania ciągnikiem rolniczym. Międzynarodowe

prawo jazdy jest ważne łącznie z krajowym prawem jazdy.

4.

Prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, stwierdza posiadanie

uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w okresie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu.

5.

Zagraniczny dokument wojskowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, stwierdza posiadanie

uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

określonym w umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

6.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednio motorowerem lub pojazdem silnikowym

może kierować osoba posiadająca ważne zagraniczne prawo jazdy wydane przez państwo

członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym - w okresie ważności prawa jazdy.

1.

Prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania

1)

kategorii AM

a)

motorowerem,

b)

czterokołowcem lekkim;

2)

kategorii A1

a)

motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm

b)

motocyklem trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

3)

kategorii A2

a)

motocyklem o mocy nieprzekraczającej 35 kW i stosunku mocy do masy własnej nieprzekraczającym

0,2 kW/kg, przy czym nie może on powstać w wyniku wprowadzenia zmian w pojeździe o

mocy przekraczającej dwukrotność mocy tego motocykla,

b)

motocyklem trójkołowym o mocy nieprzekraczającej 15 kW,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

4)

kategorii A

a)

motocyklem,

b)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

5)

kategorii B1

a)

czterokołowcem,

b)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

6)

kategorii B

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z

wyjątkiem autobusu i motocykla,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy innej

niż lekka, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza

4250 kg, z zastrzeżeniem ust. 2,

d)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

7)

kategorii C1

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i nieprzekraczającej

7,5 t, z wyjątkiem autobusu,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

8)

kategorii C

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem

autobusu,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

9)

kategorii D1

a)

autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 17 osób łącznie

z kierowcą, o długości nieprzekraczającej 8 m,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

10)

kategorii D

a)

autobusem,

b)

zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy lekkiej,

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

11)

kategorii T

a)

ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

b)

zespołem pojazdów złożonym z ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem

wolnobieżnym z przyczepą (przyczepami),

c)

pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM;

12)

kategorii B+E, C+E lub D+E - pojazdem określonym odpowiednio w prawie jazdy kategorii

B, C lub D, łącznie z przyczepą (przyczepami), przy czym w zakresie kategorii B+E

dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy nie może przekraczać 3,5 t;

13)

kategorii C1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w prawie jazdy kategorii C1

i przyczepy;

14)

kategorii D1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w prawie jazdy kategorii D1

i przyczepy;

15)

kategorii B i C1+E, B i D1+E, B i C+E lub B i D+E -zespołem pojazdów określonym w

prawie jazdy kategorii B+E;

16)

kategorii C+E i D - zespołem pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii D+E.

2.

Zespołem pojazdów, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 lit. c, którego dopuszczalna masa

całkowita przekracza 3,5 t, może kierować osoba, która zdała część praktyczną egzaminu

państwowego, potwierdzoną wpisem do prawa jazdy.

3.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawo jazdy

1)

kategorii B, C1, C, D1 i D uprawnia do kierowania ciągnikiem rolniczym, pojazdem wolnobieżnym

oraz zespołem złożonym z tego pojazdu i przyczepy lekkiej;

2)

kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E i D+E uprawnia do kierowania zespołem pojazdów złożonym

z ciągnika rolniczego z przyczepą (przyczepami) lub pojazdu wolnobieżnego z przyczepą

(przyczepami);

3)

kategorii AM, A1, A2 i A uprawnia do kierowania zespołem pojazdów złożonym z pojazdu

określonego dla tej kategorii wraz z przyczepą.

4.

Kolejką turystyczną może kierować osoba, która posiada prawo jazdy odpowiedniej kategorii

co najmniej od 2 lat.

5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

może określić, w drodze rozporządzenia, w sposób odmienny od przepisów ust. 1, uprawnienia

osób kierujących pojazdami specjalnymi i pojazdami przeznaczonymi do celów specjalnych

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub pobranymi w ramach świadczeń na rzecz

obrony, a także dodatkowe wymagania w stosunku do tych osób.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę posiadania szczególnych kwalifikacji przez osoby wykonujące zadania związane

z obronnością państwa;

2)

wymagania w stosunku do uprawnień żołnierzy pełniących służbę poza granicami kraju;

3)

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

1.

Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania

1)

tramwajem - jest pozwolenie na kierowanie tramwajem;

2)

rowerem - jest karta rowerowa lub prawo jazdy kategorii AM, A1, B1 lub T - w przypadku

osób, które nie ukończyły 18 lat;

3)

pojazdem zaprzęgowym - jest karta rowerowa lub prawo jazdy kategorii AM, A1, B1 lub

T - w przypadku osób, które nie ukończyły 18 lat.

2.

Kierujący tramwajem może posiadać tylko jedno ważne pozwolenie na kierowanie tramwajem.

1.

Wymagany minimalny wiek do kierowania wynosi

1)

14 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii AM;

2)

16 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A1, B1 i T;

3)

18 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A2, B, B+E, C1 i C1+E;

4)

20 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A, jeżeli osoba co najmniej

od 2 lat posiada prawo jazdy kategorii A2;

5)

21 lat - dla motocykli trójkołowych o mocy przekraczającej 15 kW, jeżeli osoba posiada

prawo jazdy kategorii A;

6)

21 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii C, C+E, D1 i D1+E, z zastrzeżeniem

ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 2 oraz art. 9;

7)

24 lata - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii

a)

A - jeżeli osoba nie posiadała co najmniej przez 2 lata prawa jazdy kategorii A2,

b)

D i D+E, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 9;

8)

21 lat - dla tramwaju;

9)

15 lat - dla pojazdu zaprzęgowego;

10)

10 lat - dla roweru;

11)

17 lat - dla roweru wieloosobowego lub przewożącego inną osobę;

12)

13 lat - dla jadącego po jezdni wózka inwalidzkiego;

13)

21 lat - dla kolejki turystycznej.

2.

Wymagany minimalny wiek do kierowania dla żołnierzy kierujących pojazdami Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej wynosi

1)

18 lat - dla pojazdów określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii A, C i C+E;

2)

19 lat - dla pojazdów określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii D.

3.

Dla funkcjonariuszy kierujących pojazdami Państwowej Straży Pożarnej, Policji oraz

Straży Granicznej minimalny wiek do kierowania wynosi

1)

18 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A;

2)

19 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii C;

3)

21 lat - dla pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii D.

1.

Dla osób, które uzyskały kwalifikację wstępną określoną w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, minimalny wiek do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii

1)

C i C+E wynosi 18 lat;

2)

D i D+E wynosi 21 lat.

2.

Dla osób, które uzyskały kwalifikację wstępną przyspieszoną, określoną w przepisach

rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, minimalny wiek do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii D i

D+E wynosi

1)

23 lata lub

2)

21 lat, z tym że taka osoba może kierować wyłącznie pojazdami wykonującymi regularne

przewozy osób na liniach komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na trasie nieprzekraczającej 50 km.

1.

Prawo jazdy jest wydawane przez starostę, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą

oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

2.

Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane przez każdego starostę, na wniosek osoby

zainteresowanej, za opłatą na podstawie krajowego prawa jazdy. Międzynarodowe prawo

jazdy jest wydawane na okres 3 lat, nie dłużej jednak niż na okres ważności krajowego

prawa jazdy.

3.

Szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających

z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych

bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności,

oraz innym osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów uprawnienie do kierowania

pojazdem wydaje nieodpłatnie - nie zatrzymując prawa jazdy wydanego w państwie wysyłającym

- marszałek województwa mazowieckiego, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych.

4.

Pozwolenie wojskowe jest wydawane żołnierzom zasadniczej służby wojskowej i żołnierzom

służby kandydackiej na czas pełnienia tej służby przez dowódcę jednostki wojskowej

prowadzącej szkolenie kierowców.

5.

Pozwolenie wojskowe jest wymieniane przez starostę na prawo jazdy tej samej kategorii.

Osoba niespełniająca wymagań w zakresie wieku, o których mowa odpowiednio w art. 8

ust. 1 pkt 6 i 7, może otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem do kierowania określonymi

pojazdami.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 1 i 2, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

powiatu.

1.

Prawo jazdy jest wydawane osobie, która

1)

osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii;

2)

uzyskała orzeczenie

a)

lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie

dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T;

3)

odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii;

4)

zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii;

5)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym

roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi

zaświadczenie, że studiuje co najmniej od 6 miesięcy.

2.

Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii AM, A1, B1 lub

T za pisemną zgodą rodzica lub opiekuna.

3.

Osoby, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, do czasu osiągnięcia wymaganego minimalnego

wieku do kierowania pojazdami określonych kategorii, o którym mowa w art. 8 ust. 1,

mogą otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem wynikającym z możliwości prowadzenia określonego

pojazdu.

4.

Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy

1)

kategorii C1, C, D1 lub D - jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3

i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B;

2)

kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - jest spełnienie wymagań, o których mowa w

ust. 1 pkt 3 i 4, określonych odpowiednio dla prawa jazdy kategorii B, C1, C, D1 lub

D.

5.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 2, w okresie między 21. a 23. rokiem życia

otrzymują prawo jazdy kategorii D i D+E z ograniczeniem do wykonywania regularnych

przewozów osób na liniach komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym na trasie nieprzekraczającej 50 km.

6.

Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja

o cofnięciu prawa jazdy w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest uzyskanie orzeczenia

psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

7.

Przepisy ust. 1 pkt 1-4 oraz ust. 4 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

1.

Prawo jazdy nie może być wydane osobie

1)

u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2)

w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3)

w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami

lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4)

posiadającej inny dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym;

5)

która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie

do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa

jazdy lub cofnięcia uprawnienia;

6)

której prawo jazdy zostało wymienione w trybie art. 97 ust. 1 i 2.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa

jazdy kategorii

1)

B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego

uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;

2)

AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio

kategorii C1, C, D1 lub D.

3.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa

jazdy kategorii

1)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa

jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

2)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu

prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio

kategorii C1, C, D1 lub D.

4.

Przepis ust. 1 pkt 4 nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy oraz prawa jazdy posiadanego

przez osoby, o których mowa w art. 10 ust. 3.

5.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

1.

Prawo jazdy kategorii

1)

AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T wydaje się na okres 15 lat, z tym że

a)

okres ten może być krótszy, o ile wynika to z orzeczenia lekarskiego, o którym mowa

w art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a,

b)

prawo jazdy kategorii B uzyskane po raz pierwszy wydaje się na okres, o którym mowa

w art. 91 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 92 ust. 1;

2)

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E wydaje się na okres 5 lat, nie dłużej jednak

niż na okres wynikający z orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, o

których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem art. 15.

2.

Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w uzasadnionych przypadkach dotyczących

stanu zdrowia, może być wydawane na okres krótszy niż 5 lat.

3.

Okres ważności prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D oraz D+E jest przedłużany

przez starostę po przedłożeniu

1)

orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i

orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem wydanych na podstawie badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz art.

82 ust. 1 pkt 2, albo

2)

orzeczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na

stanowisku kierowcy i orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań

psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, o których mowa w rozdziale 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

4.

Prawo jazdy może zawierać wymagania lub ograniczenia wynikające

1)

ze stanu zdrowia kierowcy;

2)

z możliwości prowadzenia określonego pojazdu.

5.

Wymagania lub ograniczenia mogą dotyczyć

1)

stosowania

a)

korekty lub ochrony wzroku,

b)

korekty słuchu,

c)

protezy lub szyny ortopedycznej;

2)

możliwości ograniczonego korzystania z pojazdu;

3)

konieczności modyfikacji lub dostosowania pojazdu;

4)

ograniczenia uprawnienia do kierowania wskazanymi pojazdami;

5)

dodatkowego oznakowania pojazdu;

6)

terminu ważności prawa jazdy.

6.

Okres ważności prawa jazdy określonej kategorii jest przedłużany, na wniosek osoby

zainteresowanej, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, w formie wymiany prawa jazdy. Do wymiany prawa jazdy stosuje się przepisy

ust. 1, 4 i 5 oraz art. 12 ust. 1-3.

7.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się do pozwolenia wojskowego.

1.

Osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek,

otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust.

1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi

wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w

konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym

warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części

teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego

dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie, o którym mowa w art. 13

ust. 5, ograniczenie to uwzględnia się w wydawanym prawie jazdy.

3.

W stosunku do obywateli niektórych państw można określić, na zasadach wzajemności,

warunki i tryb wydawania praw jazdy, odmienne niż te, o których mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb wydawania praw jazdy, o których mowa w ust. 3.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się odpowiednio

1)

warunki wymiany polskich krajowych praw jazdy na krajowe prawa jazdy danego państwa;

2)

wymagania, od których spełnienia jest uzależniona wymiana polskich krajowych praw

jazdy na krajowe prawa jazdy danego państwa;

3)

obciążenia finansowe nakładane na obywatela polskiego wymieniającego polskie krajowe

prawo jazdy na krajowe prawo jazdy danego państwa.

1.

Starosta dokonuje w prawie jazdy wpisu potwierdzającego odbycie kwalifikacji wstępnej,

kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej przyspieszonej albo szkolenia okresowego, o których mowa w

rozdziale 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

2.

Wpis jest dokonywany na pisemny wniosek kierowcy, na podstawie przedłożonych kopii

1)

świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej,

kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, szkolenia okresowego albo karty kwalifikacji

kierowcy wydanej w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie z dyrektywą nr 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w

sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów

drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającą rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającą dyrektywę Rady 76/914/EWG,

2)

orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy,

3)

orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania pracy na stanowisku kierowcy

- określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust. 1.

3.

Świadectwo kwalifikacji zawodowej, potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego

w zakresie jednego z bloków programowych, wydane osobie, o której mowa w art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, stanowi podstawę do uzyskania wpisu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie posiadanych

kategorii prawa jazdy spośród kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

4.

Wpis jest dokonywany, w formie wymiany prawa jazdy, na okres 5 lat, liczony od dnia

wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż okres ważności orzeczenia lekarskiego

i orzeczenia psychologicznego, o których mowa w przepisach rozdziału 7a tej ustawy.

5.

Za dokonanie wpisu, o którym mowa w ust. 1, pobiera się opłatę, o której mowa w art.

10 ust. 1, oraz opłatę ewidencyjną.

1.

Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane, na wniosek osoby zainteresowanej,

za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przez starostę. Do wydawania pozwolenia

na kierowanie tramwajem stosuje się przepisy art. 12 ust. 1 i odpowiednio art. 13

ust. 4 i 5.

2.

Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane osobie, która

1)

osiągnęła wiek wymagany do kierowania tramwajem;

2)

uzyskała orzeczenie

a)

lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

3)

odbyła wymagane szkolenie;

4)

zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania pozwolenia.

3.

Pozwolenie na kierowanie tramwajem jest wydawane na okres 5 lat, nie dłużej jednak

niż na okres wynikający z terminu ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego,

o których mowa w ust. 2 pkt 2.

4.

Okres ważności pozwolenia na kierowanie tramwajem jest przedłużany przez starostę

po przedłożeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem wydanych na podstawie badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt

2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 2.

5.

Okres ważności pozwolenia na kierowanie tramwajem jest przedłużany, za opłatą, o której

mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, w formie wymiany tego dokumentu.

Do wymiany pozwolenia na kierowanie tramwajem stosuje się przepisy ust. 1-3.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

1.

Kartę rowerową wydaje nieodpłatnie, za pisemną zgodą rodzica lub opiekuna

1)

dyrektor szkoły - uczniowi szkoły podstawowej;

2)

dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub przedsiębiorca prowadzący ośrodek

szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań - osobie niewymienionej w pkt 1.

2.

Kartę rowerową może uzyskać osoba, która

1)

osiągnęła wymagany minimalny wiek;

2)

wykazała się niezbędnymi umiejętnościami odpowiednio podczas zajęć szkolnych, zajęć

prowadzonych przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego lub zajęć prowadzonych przez

ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań.

1.

Osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana

zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym

nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim

zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia.

2.

Na wniosek osoby uprawnionej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, starosta wydaje,

za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1 lub w art. 16 ust. 1, oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej

1)

wtórnik dokumentu pod warunkiem

a)

złożenia oświadczenia o utracie dokumentu, pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej

z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem karnym”, albo

b)

zwrotu zniszczonego dokumentu;

2)

nowy dokument pod warunkiem zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych.

3.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, organem właściwym w sprawach

określonych w ust. 1, 2 i 6 jest marszałek województwa mazowieckiego.

4.

W przypadku utraty lub zniszczenia pozwolenia wojskowego wtórnik tego dokumentu wydaje

nieodpłatnie dowódca jednostki wojskowej, który wydał pozwolenie wojskowe.

5.

W przypadku utraty lub zniszczenia karty rowerowej wtórnik tego dokumentu wydaje nieodpłatnie

podmiot, który wydał kartę rowerową.

6.

Osoba, która po uzyskaniu wtórnika odzyskała utracony dokument, o którym mowa w ust.

1, jest obowiązana zwrócić ten dokument staroście.

Minister właściwy do spraw transportu dokonuje, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm., wyboru

1)

producenta blankietów praw jazdy;

2)

podmiotu dokonującego personalizacji blankietów praw jazdy i dystrybucji praw jazdy;

3)

producenta blankietów międzynarodowych praw jazdy;

4)

producenta pozwoleń na kierowanie tramwajem.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ich opis;

2)

szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia

do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami,

a także szczegółowe czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory

dokumentów stosowanych w tych sprawach;

3)

opłatę za wydanie

a)

prawa jazdy - przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł,

b)

międzynarodowego prawa jazdy - przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł,

c)

pozwolenia na kierowanie tramwajem - przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 30

zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2)

konieczność prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem;

3)

konieczność zapewnienia sprawności procedur administracyjnych, w tym prowadzenia spraw

w formie elektronicznej;

4)

koszty produkcji i dystrybucji dokumentów oraz koszty rzeczowe i osobowe związane

z ich wydaniem.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór i opis pozwolenia

wojskowego, a także tryb jego wydawania.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się odpowiednio konieczność

1)

zapewnienia zgodności pozwolenia wojskowego z obowiązującym podziałem kategorii prawa

jazdy;

2)

prawidłowego zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem;

3)

zapewnienia sprawności procedur administracyjnych w zakresie regulowanym w rozporządzeniu.

1.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym

lub uprawnienia do kierowania tramwajem może rozpocząć szkolenie nie wcześniej niż

3 miesiące przed osiągnięciem minimalnego wieku, o którym mowa odpowiednio w art.

8 lub 9, wymaganego od kierującego pojazdem objętego tym uprawnieniem, a jeżeli osobą

tą jest uczeń uczestniczący w zajęciach szkolnych w szkole, w której podstawa programowa

kształcenia w zawodzie przewiduje uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem silnikowym,

okres ten wynosi 12 miesięcy.

2.

Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może rozpocząć szkolenie za pisemną zgodą rodzica

lub opiekuna.

1.

Nie może być szkolona osoba

1)

niespełniająca wymagań, o których mowa w art. 21;

2)

w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3)

w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami

lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4)

nieposiadająca

a)

orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem - nie dotyczy uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1,

B, B+E lub T.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień

w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego

uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;

2)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych

obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio

kategorii C1, C, D1 lub D.

3.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień

w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienia w zakresie prawa jazdy

kategorii B;

2)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienia w zakresie

prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

1.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem,

pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem odbywa się w formie

1)

kursu;

2)

zajęć szkolnych - w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, z wyłączeniem

uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii A1, A2 i A.

2.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem

lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje

1)

część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie

a)

podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym,

b)

obowiązków i praw kierującego pojazdem;

2)

część praktyczną w zakresie kierowania pojazdem, zwaną dalej „nauką jazdy”, przeprowadzaną

a)

na placu manewrowym,

b)

w ruchu miejskim oraz

c)

w ruchu poza obszarem zabudowanym;

3)

naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych;

4)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności, zwane dalej „egzaminem

wewnętrznym”.

3.

Wykłady, o których mowa w ust. 2 pkt 1, mogą być przeprowadzone w formie nauczania

na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu pod nadzorem ośrodka

szkolenia kierowców.

4.

Egzamin wewnętrzny jest przeprowadzany odpowiednio po ukończeniu zajęć, o których

mowa w ust. 2 pkt 1-3 lub ust. 3, przez instruktora lub wykładowcę wyznaczonych przez

kierownika podmiotu prowadzącego szkolenie. Wykładowca przeprowadza wyłącznie część

teoretyczną egzaminu wewnętrznego.

5.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem obejmuje

1)

część teoretyczną w zakresie podstaw kierowania tramwajem, uczestnictwa w ruchu drogowym

i obsługi technicznej tramwaju, przeprowadzaną w formie wykładów;

2)

część praktyczną w zakresie obsługi technicznej i kierowania tramwajem;

3)

ćwiczenia sprawdzające wiedzę i umiejętności z zakresu, o którym mowa w pkt 1 i 2;

4)

naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych.

6.

Czas poświęcony na przeprowadzenie zajęć, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 oraz ust.

3 i 5, powinien być dostosowany do umiejętności i predyspozycji osoby szkolonej, nie

krótszy jednak od minimalnych wymagań określonych dla uprawnień danej kategorii prawa

jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem.

7.

Przepisy ust. 1-4 i 6 stosuje się odpowiednio do szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz funkcjonariuszy służb podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Nauka jazdy jest prowadzona

1)

pojazdem

a)

odpowiadającym wymaganiom określonym dla danej kategorii prawa jazdy lub dla pozwolenia

na kierowanie tramwajem,

b)

oznakowanym kwadratową tablicą barwy niebieskiej z białą literą „L”,

c)

przystosowanym do nauki jazdy, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych

na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

d)

posiadającym adnotację w dowodzie rejestracyjnym o spełnieniu wymagań, o których mowa

w lit. a-c, dokonywaną przez odpowiedni organ, na podstawie pozytywnego wyniku badania

technicznego przeprowadzonego przez stację kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - nie dotyczy tramwaju;

2)

pojazdem odpowiednio przystosowanym do rodzaju niepełnosprawności spełniającym warunki,

o których mowa w pkt 1 lit. a i b - w przypadku szkolenia osoby niepełnosprawnej.

1.

Podczas jazdy osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem,

pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem, wobec instruktora stosuje

się przepisy dotyczące kierującego pojazdem, w szczególności w zakresie

1)

dokumentów wymaganych do kierowania pojazdem i używania pojazdu;

2)

zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

2.

Instruktor, niezależnie od dokumentów wymaganych od kierującego pojazdem, jest obowiązany

posiadać i okazywać na żądanie uprawnionego podmiotu legitymację instruktora.

3.

Nie można prowadzić zajęć z osobą ubiegającą się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem, która znajduje

się w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie

do alkoholu.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej oraz funkcjonariuszy służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

1.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem

lub pojazdem silnikowym w formie kursu, z zastrzeżeniem ust. 3, jest prowadzone przez

1)

ośrodek szkolenia kierowców - jednostkę organizacyjną przedsiębiorcy wpisanego do

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców;

2)

jednostkę wojskową - w zakresie szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - w zakresie szkolenia osób na potrzeby tych służb.

2.

Szkolenie osób w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych

i Internetu, o którym mowa w art. 23 ust. 3, jest prowadzone wyłącznie przez ośrodek

szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań.

3.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi

w formie zajęć szkolnych jest prowadzone dla uczniów (słuchaczy) przez szkołę, jeżeli

w podstawie programowej kształcenia w danym zawodzie jest przewidziane uzyskanie umiejętności

kierowania pojazdami silnikowymi.

4.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem jest

prowadzone przez podmiot wykonujący przewozy tramwajem.

5.

Zajęcia podczas szkolenia prowadzą

1)

zatrudniony w ośrodku szkolenia instruktor lub będący instruktorem przedsiębiorca

prowadzący ośrodek szkolenia kierowców - w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust.

2 pkt 1 i 2;

2)

nauczyciel posiadający uprawnienia instruktora - w zakresie, o którym mowa w art.

23 ust. 2 pkt 1 i 2;

3)

osoba, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm. - w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 4;

4)

instruktor nauki jazdy - w przypadku szkolenia prowadzonego przez jednostkę wojskową,

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych lub podmiot wykonujący przewozy tramwajem - w zakresie, o którym

mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 lub odpowiednio w art. 23 ust. 5 pkt 1 i 2.

6.

Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i art. 23 ust. 5 pkt 1, mogą być prowadzone

przez wykładowcę.

7.

Zajęcia, o których mowa w art. 23 ust. 3, są prowadzone pod nadzorem zatrudnionego

w ośrodku szkolenia kierowców instruktora lub wykładowcy.

8.

Instruktor lub wykładowca prowadzi zajęcia wyłącznie w zakresie uzyskiwania uprawnień

odpowiedniej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, odpowiednio

do posiadanych uprawnień.

9.

Ośrodek szkolenia kierowców prowadzi szkolenie wyłącznie na terenie powiatu, w którym

został zgłoszony do rejestru przedsiębiorców, o którym mowa w art. 28 ust. 1, oraz

na terenie powiatu sąsiedniego.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się do

1)

nauki jazdy przeprowadzanej w ruchu miejskim oraz w ruchu poza obszarem zabudowanym

- dla szkolenia w zakresie uzyskiwania uprawnień do prowadzenia motoroweru lub pojazdu

silnikowego dowolnej kategorii prawa jazdy;

2)

nauki jazdy przeprowadzanej na placu manewrowym - dla szkolenia w zakresie uprawnień

prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E.

1.

Kierownik ośrodka szkolenia kierowców jest obowiązany

1)

przedstawić staroście właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia

kierowców, najpóźniej w następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu, informację

o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników

kursu;

2)

prowadzić dokumentację kursu;

3)

przedstawić staroście właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia

kierowców, najpóźniej 3 dni przed planowanym przeprowadzeniem egzaminu wewnętrznego,

informację o terminie i miejscu jego przeprowadzenia;

4)

przekazywać staroście, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia

kursu i wydania zaświadczenia o jego ukończeniu, następujące dane osób, które ukończyły

kurs

a)

imię i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

zwany dalej „numerem PESEL”, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię,

numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało

ten dokument,

d)

adres zamieszkania,

e)

zakres ukończonego kursu,

f)

imię i nazwisko odpowiednio instruktora lub wykładowcy, który prowadził zajęcia, jego

numer ewidencyjny oraz numer ewidencyjny jednostki szkolącej;

5)

umożliwić osobie upoważnionej przez starostę przeprowadzenie kontroli wymaganej dokumentacji,

kontroli prowadzonych zajęć oraz uczestnictwo w tych zajęciach;

6)

składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informację o przeprowadzonych

kursach

a)

do dnia 31 stycznia każdego roku - w zakresie dotyczącym poprzedniego roku,

b)

w terminie 14 dni od dnia, w którym przedsiębiorca zrezygnował z prowadzenia ośrodka

szkolenia kierowców lub w którym wydano decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę

ośrodka szkolenia kierowców - w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia bieżącego

roku do tego dnia.

2.

Kierownik podmiotu innego niż wymieniony w ust. 1, prowadzącego szkolenie w formie

kursu, jest obowiązany

1)

przedstawić staroście właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu najpóźniej w

następnym dniu roboczym od dnia rozpoczęcia kursu informację o terminie, czasie i

miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu;

2)

prowadzić dokumentację kursu;

3)

przekazywać staroście, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia

kursu i wydania zaświadczenia o jego ukończeniu, następujące dane osób, które ukończyły

kurs

a)

imię i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

d)

adres zamieszkania,

e)

zakres ukończonego kursu,

f)

imię i nazwisko odpowiednio instruktora lub wykładowcy, który prowadził zajęcia, jego

numer ewidencyjny oraz numer ewidencyjny jednostki szkolącej;

4)

umożliwić osobie upoważnionej przez starostę przeprowadzenie kontroli wymaganej dokumentacji,

kontroli prowadzonych zajęć oraz uczestnictwo w tych zajęciach;

5)

składać staroście, o którym mowa w pkt 1, dokumenty zawierające informację o przeprowadzonych

kursach

a)

do dnia 31 stycznia każdego roku - w zakresie dotyczącym poprzedniego roku,

b)

w terminie 14 dni od dnia, w którym podmiot zrezygnował z prowadzenia szkolenia kierowców

lub w którym wydano decyzję o zakazie prowadzenia przez podmiot szkolenia kierowców

- w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia bieżącego roku do tego dnia.

3.

Przepis ust. 2 pkt 1, 4 i 5 nie dotyczy jednostek, o których mowa w art. 26 ust. 1

pkt 2 i 3.

4.

Ośrodek szkolenia kierowców lub inny podmiot prowadzący szkolenie wydaje osobie ubiegającej

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia

do kierowania tramwajem zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, jeżeli osoba ta

1)

uczestniczyła

a)

w minimum 80% przewidzianych w programie zajęć, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt

1 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 1,

b)

we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach, o których mowa w art. 23 ust.

2 pkt 2 i 3 oraz w art. 23 ust. 5 pkt 2-4;

2)

uzyskała pozytywny wynik egzaminu wewnętrznego.

5.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, podpisuje odpowiednio kierownik ośrodka szkolenia

kierowców albo kierownik innego podmiotu prowadzącego szkolenie.

6.

Starosta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może umożliwić przekazywanie informacji oraz

danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 1 i 3 w formie elektronicznej

z wykorzystaniem bezpiecznego podpisu elektronicznego.

7.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 pkt 2, z wyłączeniem wydawania

zaświadczeń o ukończeniu kursu, może być prowadzona w formie elektronicznej.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest działalnością

regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 i Nr 239, poz. 1593) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców.

2.

Ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który

1)

posiada infrastrukturę odpowiednią do zakresu prowadzonego szkolenia

a)

salę wykładową,

b)

pomieszczenie biurowe,

c)

plac manewrowy oraz

d)

pojazd przeznaczony do nauki jazdy;

2)

zatrudnia w ośrodku szkolenia kierowców co najmniej jednego instruktora posiadającego

uprawnienia oraz udokumentowaną 3-letnią praktykę w szkoleniu kandydatów na kierowców

pozwalającą na prowadzenie szkolenia w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania

pojazdami silnikowymi kategorii prawa jazdy określonej we wniosku, o którym mowa w

ust. 4, lub sam jest instruktorem spełniającym te wymagania;

3)

posiada w ośrodku szkolenia kierowców zbiory przepisów ruchu drogowego oraz pomoce

dydaktyczne właściwe ze względu na rodzaj prowadzonego szkolenia;

4)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - dotyczy to osoby

fizycznej lub członków organów osoby prawnej.

3.

Organem prowadzącym rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest starosta właściwy ze względu

na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

4.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców jest dokonywany

na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w ewidencji działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym

Rejestrze Sądowym - o ile są wymagane;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

5)

oznaczenie i adres ośrodka szkolenia kierowców;

6)

adresy należących do ośrodka szkolenia kierowców pomieszczeń biurowych, sal wykładowych

i placów manewrowych, wraz z określeniem tytułu prawnego oraz dat określających okres,

na jaki przedsiębiorca posiada tytuł prawny do tych obiektów;

7)

zakres prowadzonego szkolenia;

8)

imiona i nazwiska instruktorów i wykładowców wraz z ich numerami ewidencyjnymi;

9)

numer rejestracyjny każdego pojazdu, którym prowadzona jest nauka jazdy.

5.

Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców

przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie o następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

.

6.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

7.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców umieszcza się

dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli

jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze i numer ewidencyjny

ośrodka szkolenia kierowców.

8.

Starosta dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, i wydaje zaświadczenie

o dokonaniu wpisu.

9.

Przedsiębiorca może złożyć wniosek o rozszerzenie zakresu szkolenia prowadzonego przez

ośrodek szkolenia kierowców. Przepisy ust. 2-8 stosuje się odpowiednio.

10.

W przypadku gdy część infrastruktury ośrodka szkolenia kierowców, o której mowa w

ust. 2 pkt 1, znajduje się na terenie innego powiatu, starosta, dokonując wpisu do

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, informuje starostów,

na których obszarze działania znajduje się infrastruktura ośrodka, o fakcie dokonania

wpisu, przesyłając informację na temat tej infrastruktury i jej lokalizacji.

11.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć staroście, o którym mowa w ust. 3, informację

o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 4, w terminie 14 dni

od dnia ich wystąpienia.

12.

Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

1.

Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą prowadzić szkolenie w zakresie określonym

odpowiednio w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 po spełnieniu wymagań, o których mowa w art.

28 ust. 2 pkt 1-3.

2.

Szkoła może prowadzić szkolenie w zakresie określonym w art. 26 ust. 3 po spełnieniu

wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1-3.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane przekazywać staroście właściwemu

ze względu na siedzibę jednostki lub szkoły informacje w formie pisemnej

1)

o podjęciu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień

do kierowania pojazdami silnikowymi oraz dane, o których mowa w art. 30 ust. 2 - najpóźniej

do dnia rozpoczęcia prowadzenia zajęć;

2)

o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 - w terminie 14 dni od dnia ich

zmiany;

3)

o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie

uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi - w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

4.

Podmiot wykonujący przewozy tramwajem może prowadzić szkolenie osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem

1)

po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1-3;

2)

po złożeniu wniosku o wpis i uzyskaniu wpisu do ewidencji podmiotów prowadzących szkolenie,

o której mowa w art. 30 ust. 1; wniosek powinien zawierać dane, o których mowa w art.

30 ust. 2.

5.

Podmiot wykonujący przewozy tramwajem, prowadzący szkolenie osób ubiegających się

o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem, jest obowiązany przekazywać staroście

właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu informację w formie pisemnej

1)

o zmianie danych, o których mowa w art. 30 ust. 2 - w terminie 14 dni od dnia ich

zmiany;

2)

o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie

uprawnienia do kierowania tramwajem - w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 3 i 5, prowadzi ewidencję podmiotów prowadzących

szkolenie, o których mowa w art. 29.

2.

W ewidencji umieszcza się następujące dane

1)

nazwę podmiotu oraz oznaczenie jego adresu i siedziby;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) - o ile podmiot taki numer posiada;

3)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile podmiot taki numer posiada;

4)

numer ewidencyjny podmiotu prowadzącego szkolenie;

5)

poszczególne rodzaje uprawnień, w zakresie których ośrodek może prowadzić szkolenie,

oraz daty ich uzyskania;

6)

adresy pomieszczeń biurowych, sal wykładowych i placów manewrowych wraz z datami określającymi

okres, na jaki podmiot posiada tytuł prawny do tych obiektów;

7)

imiona, nazwiska i numery ewidencyjne instruktorów i wykładowców prowadzących szkolenie

na rzecz podmiotu.

3.

Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 3 i 5, wpisuje do ewidencji

1)

jednostkę wojskową, jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz szkołę po otrzymaniu informacji, o

której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1,

2)

podmiot wykonujący przewozy tramwajem po otrzymaniu wniosku o wpis do ewidencji, o

którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 2, i po sprawdzeniu danych w nim zawartych

- nadając im numery ewidencyjne oraz zawiadamiając je o nadanym numerze.

4.

Starosta odmawia wpisu podmiotu wykonującego przewozy tramwajem do ewidencji, jeżeli

dane zawarte we wniosku nie odpowiadają stanowi faktycznemu.

5.

Starosta skreśla podmiot z ewidencji

1)

z urzędu

a)

po otrzymaniu od tego podmiotu informacji o zakończeniu działalności w zakresie szkolenia

albo

b)

po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 6 - w przypadku podmiotu wykonującego

przewozy tramwajem;

2)

na wniosek jednostki organizacyjnej albo organu sprawującego nadzór nad tym podmiotem.

1.

Przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców może wystąpić do starosty, o

którym mowa w art. 28 ust. 3, z wnioskiem o wydanie poświadczenia potwierdzającego

spełnianie dodatkowych wymagań jeżeli

1)

prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców

co najmniej od 5 lat;

2)

prowadzi ośrodek szkolenia kierowców co najmniej w zakresie kategorii A, B, C i D

prawa jazdy;

3)

posiada

a)

odpowiednie warunki lokalowe, w tym co najmniej

-

lokal biurowy, który umożliwia przyjmowanie interesantów, przechowywanie dokumentacji

związanej ze szkoleniem oraz jest wyposażony w sprzęt i urządzenia biurowe,

-

salę wykładową, która jest wyposażona w sprzęt i urządzenia umożliwiające prowadzenie

zajęć,

-

plac manewrowy, który powinien być zabezpieczony przed dostępem osób postronnych,

w szczególności ogrodzony oraz umożliwiać wykonanie wszystkich zadań wynikających

z programu szkolenia,

b)

pojazdy szkoleniowe w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i D, przy czym

-

co najmniej jeden pojazd w zakresie danej kategorii prawa jazdy jest własnością tego

przedsiębiorcy lub przedmiotem umowy leasingu,

-

pojazd w zakresie prawa jazdy kategorii A i B jest nie starszy niż 5 lat, w zakresie

prawa jazdy kategorii C jest nie starszy niż 7 lat, a w zakresie prawa jazdy kategorii

D jest nie starszy niż 12 lat,

c)

pomoce i środki dydaktyczne zapewniające prowadzenie szkolenia zgodnie z obowiązującym

programem szkolenia w zakresie

-

uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A,

B, C i D,

-

uzyskiwania uprawnień instruktorów nauki jazdy,

-

szkolenia osób ubiegających się o kartę rowerową;

4)

zatrudnia wykwalifikowaną kadrę dydaktyczną, w tym

a)

dwóch instruktorów posiadających uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie prawa

jazdy kategorii B lub C od co najmniej 5 lat,

b)

jednego instruktora posiadającego uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie

prawa jazdy kategorii A, B, C lub B, C, D oraz

c)

osobę posiadającą przygotowanie pedagogiczne zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, z późn. zm. oraz

5)

posiada akredytację kuratora oświaty, o której mowa w art. 68b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm..

2.

Do wniosku przedsiębiorca załącza kopie dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań,

o których mowa w ust. 1.

3.

Poświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, w drodze decyzji administracyjnej, starosta, o którym mowa w art. 28

ust. 3, po sprawdzeniu spełniania dodatkowych wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców.

4.

Starosta umieszcza informację o wydaniu poświadczenia potwierdzającego spełnianie

dodatkowych wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców w rejestrze przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

5.

Starosta wydaje decyzję o cofnięciu poświadczenia potwierdzającego spełnianie dodatkowych

wymagań przez ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli ośrodek szkolenia kierowców przestał

spełniać wymagania, o których mowa w ust. 1.

6.

Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego stanowiącego podstawę

wydania poświadczenia.

7.

Przedsiębiorca jest obowiązany w terminie 14 dni zawiadomić starostę, który wydał

poświadczenie, o zmianie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania poświadczenia.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 3, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób tworzenia i nadawania numeru ewidencyjnego ośrodka szkolenia kierowców i innego

podmiotu prowadzącego szkolenie;

2)

wzór

a)

wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców,

b)

zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek szkolenia kierowców,

c)

poświadczenia potwierdzającego spełnianie przez ośrodek szkolenia kierowców dodatkowych

wymagań, o których mowa w art. 31 ust. 1,

d)

pieczęci ośrodka szkolenia kierowców;

3)

wysokość opłaty

a)

za wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 600 zł,

b)

za wydanie poświadczenia potwierdzającego spełnianie dodatkowych wymagań przez ośrodek

szkolenia kierowców, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 600 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur oznaczania ośrodków szkolenia kierowców

i innych podmiotów prowadzących szkolenie;

2)

potrzebę ujednolicenia dokumentów;

3)

koszty rzeczowe i osobowe związane z

a)

prowadzeniem rejestru przedsiębiorców,

b)

wykonywaniem nadzoru nad ośrodkami szkolenia kierowców,

c)

postępowaniem sprawdzającym spełnianie dodatkowych wymagań oraz z wydaniem poświadczenia.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w zakresie wyposażenia dydaktycznego, warunków lokalowych i

placu manewrowego

a)

ośrodków szkolenia kierowców i innych podmiotów prowadzących szkolenie osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

b)

ośrodków szkolenia kierowców i innych podmiotów prowadzących szkolenie osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

spełniających dodatkowe wymagania w zakresie, o którym mowa w art. 31 ust. 1;

2)

szczegółowy program

a)

szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem,

pojazdami silnikowymi lub tramwajem,

b)

szkolenia

-

kandydatów na instruktorów i instruktorów,

-

kandydatów na wykładowców i wykładowców,

c)

3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla instruktorów i wykładowców;

3)

szczegółowe warunki i tryb

a)

postępowania z dokumentami dotyczącymi osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem i kandydatów na instruktorów

oraz wzory stosowanych dokumentów,

b)

prowadzenia dokumentacji przez ośrodki szkolenia kierowców;

4)

wzory dokumentów związanych z prowadzeniem szkolenia.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się odpowiednio

1)

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2)

potrzebę zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych do przeprowadzania

kursów i zajęć w zależności od rodzaju i zakresu szkolenia;

3)

zakres wiedzy i umiejętności niezbędny do bezpiecznego i sprawnego uczestnictwa w

ruchu drogowym osoby posiadającej prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem;

4)

potrzebę zapewnienia sprawności procedur administracyjnych i należytej ochrony dokumentacji

związanej z prowadzeniem szkolenia;

5)

konieczność ujednolicenia stosowanych dokumentów.

1.

Instruktorem jest osoba, która

1)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

2)

posiada prawo jazdy

a)

kategorii A co najmniej przez okres 3 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, którzy uzyskują uprawnienia instruktora

wyłącznie w zakresie prawa jazdy kategorii A,

b)

kategorii B co najmniej przez okres 3 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami ubiegających się o uprawnienia

do prowadzenia szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii B,

c)

kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E odpowiednio do zakresu prowadzonych

zajęć co najmniej przez okres roku oraz co najmniej 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu

szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa

jazdy kategorii B - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania pojazdami rozszerzających uprawnienia do prowadzenia szkolenia o jedną

z wymienionych kategorii;

3)

posiada prawo jazdy kategorii B co najmniej przez okres 3 lat oraz pozwolenie na kierowanie

tramwajem - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do

kierowania tramwajem;

4)

posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności instruktora;

5)

posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności instruktora;

6)

ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs dla kandydatów na instruktorów i posiada zaświadczenie

o jego ukończeniu - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia

do kierowania pojazdami silnikowymi;

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający kwalifikacje przed komisją powołaną

przez wojewodę;

8)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za

a)

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b)

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

c)

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d)

prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie

działającego środka,

e)

przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu,

f)

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

9)

jest wpisana do ewidencji instruktorów.

2.

Ewidencję instruktorów prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce ich zamieszkania,

który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-8;

2)

nadaje instruktorowi numer ewidencyjny;

3)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-8, lub

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie szkolenia - w okresie, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

3.

W ewidencji instruktorów umieszcza się następujące dane instruktora

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

wynikające z ukończonego kursu i zakresu złożonego egzaminu, poszczególne rodzaje

uprawnień, w zakresie których może prowadzić szkolenie, oraz daty ich uzyskania;

6)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia kierowców lub numer ewidencyjny innego podmiotu,

w którym prowadzi szkolenie;

7)

datę ważności legitymacji.

4.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera się opłatę przeznaczoną

na organizację tego egzaminu i wynagrodzenia członków komisji.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

powiatu.

1.

Orzeczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności instruktora wydaje, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, uprawniony lekarz

posiadający prawo do wykonywania badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem pracy”, oraz posiadający uprawnienia do przeprowadzania badań

lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdami.

2.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane w zakresie i na zasadach

określonych w Kodeksie pracy, z zastrzeżeniem ust. 5.

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

4.

Orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności instruktora wydaje uprawniony psycholog, o którym mowa w art.

84 ust. 1, po przeprowadzeniu badania psychologicznego.

5.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, i badanie psychologiczne, o którym mowa

w ust. 4, przeprowadza się przed przystąpieniem do kursu, o którym mowa w art. 33

ust. 1 pkt 6, a następnie okresowo dla osób w wieku

1)

do 60 lat - co 5 lat;

2)

powyżej 60 lat - co 30 miesięcy.

6.

Terminy badań, o których mowa w ust. 5, mogą ulec skróceniu, jeżeli lekarz lub psycholog

w wyniku badań, o których mowa w ust. 1 lub 4, stwierdzi u osoby badanej stan zdrowia

wskazujący na możliwość wystąpienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami

przed upływem terminów, o których mowa w ust. 5.

7.

Skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne dla instruktorów wydaje

odpowiedni podmiot prowadzący szkolenie.

1.

Kurs dla kandydatów na instruktorów może prowadzić

1)

ośrodek szkolenia kierowców posiadający poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań;

2)

jednostka wojskowa - w zakresie szkolenia instruktorów na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

jednostka organizacyjna służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

- w zakresie szkolenia osób na potrzeby tych służb;

4)

podmiot wykonujący przewozy tramwajem - w zakresie szkolenia instruktorów osób ubiegających

się o uprawnienie do kierowania tramwajem.

2.

Kurs dla kandydatów na instruktorów jest prowadzony w zakresie uprawnień poszczególnych

kategorii prawa jazdy, przy czym w przypadku rozszerzania posiadanych uprawnień instruktora

osoba ta uczestniczy jedynie w kursie uzupełniającym.

3.

Kurs dla kandydatów na instruktorów obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne w zakresie

a)

nauki podstaw techniki jazdy,

b)

przepisów ruchu drogowego,

c)

zasad prowadzenia zajęć dydaktycznych,

d)

problematyki

-

wypadków drogowych,

-

psychologii transportu,

-

etyki zawodu instruktora,

e)

wiedzy na temat problemów i szkód związanych z nadużywaniem alkoholu oraz środków

działających podobnie do alkoholu

- prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę

w tym zakresie;

2)

zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia nauki jazdy pojazdem odpowiednim

do rodzaju szkolenia - prowadzone przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę i

umiejętności w tym zakresie;

3)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności - przeprowadzane w

formie egzaminu.

4.

Kurs uzupełniający dla instruktorów obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności, o których mowa

w ust. 3 pkt 1 i 2, w zakresie właściwym dla uprawnień instruktora w danej kategorii

prawa jazdy;

2)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności przeprowadzane w formie

egzaminu.

5.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wydaje kandydatowi na instruktora lub instruktorowi

zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego kursu, jeżeli osoba ta

1)

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach;

2)

uzyskała pozytywny wynik egzaminu, o którym mowa odpowiednio w ust. 3 pkt 3 lub ust.

4 pkt 2.

6.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, organizuje 3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego

według programu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt

2 lit. c, zapewnia udział w warsztatach wszystkim zainteresowanym instruktorom i wykładowcom

oraz wydaje zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do kandydatów na wykładowców i wykładowców,

z wyjątkiem przepisów odnoszących się do obowiązku ukończenia szkolenia praktycznego.

1.

Starosta wydaje instruktorowi legitymację instruktora, określając jej ważność na okres

wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 34.

2.

Starosta przedłuża okres ważności legitymacji na okres wynikający z terminów badań

lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 34, po przedstawieniu przez instruktora

ważnych orzeczeń.

1.

Instruktor jest obowiązany

1)

przekazywać staroście

a)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego podmiotu, w którym

prowadzi szkolenie - najpóźniej do dnia rozpoczęcia prowadzenia zajęć,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2-5 - w terminie

14 dni od dnia ich zmiany;

2)

corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa w art.

35 ust. 6;

3)

do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające

uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6;

4)

rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6)

posiadać w czasie prowadzenia zajęć praktycznych legitymację instruktora oraz okazywać

ją na żądanie uprawnionego podmiotu.

2.

Koszty okresowych badań lekarskich i psychologicznych oraz koszt uczestnictwa w warsztatach

ponosi

1)

podmiot prowadzący szkolenie osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania

odpowiednio motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem - w przypadku gdy instruktor

jest przez niego zatrudniony;

2)

jednostka wojskowa lub jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku gdy instruktor pełni

w niej służbę lub jest w niej zatrudniony;

3)

zainteresowana osoba - w pozostałych przypadkach.

1.

Wykładowcą jest osoba, która

1)

spełnia wymagania, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6-8;

2)

jest wpisana do ewidencji wykładowców.

2.

Ewidencję wykładowców prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce ich zamieszkania,

który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w art. 33 ust. 1

pkt 1 i 6-8;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3)

nadaje wykładowcy numer ewidencyjny;

4)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 6-8, lub

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie szkolenia - w okresie, o którym mowa w art. 46 ust. 5.

3.

W ewidencji wykładowców umieszcza się następujące dane wykładowcy

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień, w zakresie

których może prowadzić szkolenie, oraz daty ich uzyskania;

6)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia kierowców lub numer ewidencyjny innego podmiotu,

w którym prowadzi szkolenie;

7)

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

powiatu.

5.

Wykładowca jest obowiązany

1)

przekazywać staroście

a)

numer ewidencyjny ośrodka szkolenia lub numer ewidencyjny innego podmiotu, w którym

prowadzi szkolenie - najpóźniej do dnia rozpoczęcia prowadzenia zajęć,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-5 - w terminie 14 dni od

dnia ich zmiany;

2)

corocznie uczestniczyć w 3-dniowych warsztatach doskonalenia zawodowego, o których

mowa w art. 35 ust. 6;

3)

do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające

uczestnictwo w warsztatach;

4)

rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6)

posiadać w czasie prowadzenia nauki teoretycznej zaświadczenie o wpisie do ewidencji

wykładowców oraz okazywać je na żądanie uprawnionego podmiotu.

1.

Egzamin dla kandydatów na instruktorów i instruktorów nauki jazdy, o którym mowa w

art. 33 ust. 1 pkt 7, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez wojewodę.

2.

Komisja, o której mowa w ust. 1, działa w składzie

1)

przewodniczący komisji - przedstawiciel wojewody;

2)

3 członków komisji posiadających

a)

uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B i C lub instruktora

nauki jazdy w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C i C+E, wyższe wykształcenie,

prawo jazdy kategorii A, B, C i C+E oraz co najmniej 5-letnią praktykę w szkoleniu

lub egzaminowaniu kandydatów na kierowców - jedna osoba,

b)

uprawnienia instruktora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, B+E, C+E, D+E

i T - druga osoba,

c)

wyższe wykształcenie pedagogiczne - trzecia osoba;

3)

sekretarz komisji.

3.

Członkowie komisji egzaminacyjnej przeprowadzający egzamin w zakresie pozwolenia na

kierowanie tramwajem posiadają co najmniej

1)

uprawnienia egzaminatora lub instruktora nauki jazdy w zakresie pozwolenia na kierowanie

tramwajem, wyższe wykształcenie oraz co najmniej 5-letnią praktykę w szkoleniu lub

egzaminowaniu kandydatów na motorniczych - jedna osoba;

2)

uprawnienia instruktora w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem - druga osoba;

3)

wyższe wykształcenie pedagogiczne - trzecia osoba.

4.

Okres posiadania uprawnień egzaminatora lub instruktora w zakresie jednej z określonych

w ust. 2 i 3 kategorii prawa jazdy lub pozwolenia nie może być krótszy niż 5 lat.

5.

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regulamin zatwierdzony

przez wojewodę.

6.

Wojewoda zapewnia środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i zakres egzaminu dla kandydatów na instruktorów i instruktorów

oraz kandydatów na wykładowców i wykładowców;

2)

sposób tworzenia i nadawania numeru ewidencyjnego instruktora i wykładowcy;

3)

wzór

a)

wniosku

-

o wpis do ewidencji instruktorów,

-

o wpis do ewidencji wykładowców,

b)

legitymacji instruktora,

c)

zaświadczenia o wpisie do ewidencji wykładowców,

d)

pieczęci instruktora i wykładowcy,

e)

zaświadczeń, o których mowa w art. 35 ust. 5 i 6;

4)

wysokość

a)

stawek wynagrodzenia członków komisji powoływanej przez wojewodę,

b)

opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 4, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć

400 zł za egzamin przeprowadzany dla jednej kategorii prawa jazdy,

c)

opłaty, o której mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i art. 38 ust. 2 pkt 1, przy czym jej

wysokość nie może przekroczyć 50 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno-technicznych do przeprowadzania

egzaminów dla kandydatów na instruktorów i kandydatów na wykładowców;

2)

potrzebę zapewnienia wysokich kwalifikacji członków komisji egzaminacyjnej, instruktorów

i wykładowców;

3)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur nadawania numerów ewidencyjnych instruktorom

i wykładowcom;

4)

potrzebę ujednolicenia dokumentów i ich prawidłowego zabezpieczenia przed podrobieniem

lub przerobieniem;

5)

nakład pracy członków komisji egzaminacyjnej;

6)

koszty rzeczowe i osobowe związane z organizacją i przeprowadzaniem egzaminów oraz

z prowadzeniem ewidencji instruktorów i ewidencji wykładowców.

1.

Kierujący motocyklem, czterokołowcem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi

pojazdami są obowiązani używać w czasie jazdy kasków ochronnych odpowiadających właściwym

warunkom technicznym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motocykli fabrycznie wyposażonych w pasy bezpieczeństwa.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czterokołowców fabrycznie wyposażonych w nadwozie

zamknięte i pasy bezpieczeństwa.

1.

W podstawie programowej kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół, o której

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, zawiera się treści umożliwiające przygotowanie ucznia szkoły podstawowej do ubiegania

się o wydanie karty rowerowej.

2.

Zajęcia dla uczniów przygotowujących się do ubiegania o wydanie karty rowerowej prowadzą

nauczyciele posiadający kwalifikacje określone w art. 9 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.

3.

Dyrektor szkoły może zawrzeć porozumienie z wojewódzkim ośrodkiem ruchu drogowego

lub ośrodkiem szkolenia kierowców posiadającym poświadczenie potwierdzające spełnianie

dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 31, o nieodpłatnym uczestnictwie uczniów

w zajęciach organizowanych przez ten ośrodek dla osób ubiegających się o wydanie karty

rowerowej.

4.

Zajęcia dla osób ubiegających się o wydanie karty rowerowej, a niebędących uczniami

szkoły podstawowej, są prowadzone w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego lub w ośrodku

szkolenia kierowców posiadającym poświadczenie potwierdzające spełnianie dodatkowych

wymagań, o których mowa w art. 31 ust. 1.

5.

Koszty uczestnictwa uczniów w zajęciach, o których mowa w ust. 3, są pokrywane ze

środków własnych wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego lub ośrodka szkolenia kierowców.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania oraz sposób organizacji zajęć dla osób niebędących uczniami szkoły podstawowej,

ubiegających się o wydanie karty rowerowej;

2)

tryb i warunki przeprowadzania egzaminu w zakresie karty rowerowej;

3)

kwalifikacje osób prowadzących zajęcia dla osób niebędących uczniami szkoły podstawowej;

4)

wzór karty rowerowej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

konieczność przygotowania osób uzyskujących kartę rowerową do bezpiecznego uczestnictwa

w ruchu drogowym;

2)

potrzebę ujednolicenia wzorów dokumentów;

3)

specyfikę ruchu pojazdów jednośladowych, w tym istniejące zagrożenia ze strony innych

uczestników ruchu;

4)

konieczność zapewnienia odpowiednich kwalifikacji osób prowadzących zajęcia.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, sprawuje nadzór w zakresie zgodności prowadzenia

szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem lub

pojazdami silnikowymi, kursu dla kandydatów na instruktorów i kandydatów na wykładowców

oraz dla instruktorów i wykładowców, z wymaganiami określonymi w przepisach ustawy,

w ramach którego

1)

rozpatruje skargi dotyczące działalności ośrodka szkolenia kierowców;

2)

prowadzi kontrolę działalności ośrodka szkolenia kierowców;

3)

wydaje zalecenia pokontrolne;

4)

wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców;

5)

skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji;

6)

sporządza analizę, przetwarza oraz podaje do publicznej wiadomości wyniki analizy

statystycznej, w zakresie

a)

średniej zdawalności osób szkolonych w danym ośrodku,

b)

liczby uwzględnionych skarg złożonych na dany ośrodek.

2.

Przy sprawowaniu nadzoru ze starostą współpracują

1)

starostowie, na których obszarze działania znajduje się infrastruktura ośrodka;

2)

Policja - w zakresie kontroli wykonywania praktycznej nauki jazdy prowadzonej poza

ośrodkiem szkolenia kierowców;

3)

wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego - w zakresie pomocy merytorycznej oraz przekazywania

informacji o wynikach egzaminu państwowego uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły

szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców;

4)

administrator centralnej ewidencji kierowców - w zakresie przekazywania informacji

o naruszeniach przepisów ruchu drogowego popełnionych przez kierowców, którzy ukończyli

szkolenie w danym ośrodku szkolenia kierowców.

3.

W przypadku podjęcia współpracy w zakresie pomocy merytorycznej, o której mowa w ust.

2 pkt 3, starosta zawiera porozumienie z dyrektorem wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

określające warunki udziału przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

w kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oraz zasady finansowania tej współpracy.

4.

Przedstawiciel wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego nie może uczestniczyć w kontroli

działalności ośrodka szkolenia kierowców jeżeli pozostaje w stosunkach prawnych, o

których mowa w art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., odpowiednio z właścicielem lub z osobą zarządzającą tym ośrodkiem.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, kontroluje ośrodek szkolenia kierowców

1)

co najmniej raz w roku lub

2)

jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują

a)

analiza statystyczna zdawalności osób szkolonych w tym ośrodku lub

b)

analiza statystyczna naruszeń przepisów ruchu drogowego popełnionych przez osoby przeszkolone

w tym ośrodku, w okresie 2 lat od dnia uzyskania przez te osoby prawa jazdy określonej

kategorii, lub

c)

złożone na ośrodek skargi.

2.

Starosta kontroluje ośrodek szkolenia kierowców wpisany do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców w innym powiecie, którego infrastruktura

jest zlokalizowana na obszarze działania tego starosty

1)

co najmniej raz w roku lub

2)

jeżeli na nieprawidłowy przebieg szkolenia wskazują złożone na ośrodek skargi, lub

3)

na wniosek starosty, który wpisał ośrodek szkolenia kierowców do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

3.

Analizę statystyczną, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a i b, sporządza starosta

na podstawie danych uzyskanych

1)

z wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie informacji o wynikach egzaminu

państwowego uzyskiwanych przez osoby, które ukończyły szkolenie w danym ośrodku szkolenia

kierowców;

2)

od administratora centralnej ewidencji kierowców - w zakresie informacji o naruszeniach

przepisów ruchu drogowego popełnionych przez kierowców, którzy ukończyli szkolenie

w danym ośrodku szkolenia kierowców.

4.

Starosta, w ramach kontroli działalności ośrodka szkolenia kierowców, sprawdza

1)

spełnianie przez przedsiębiorcę prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców wymagań,

o których mowa w art. 28 ust. 2 oraz odpowiednio w art. 31 ust. 1;

2)

zgodność prowadzonego kursu lub zajęć z

a)

przepisami określającymi zasady i warunki prowadzenia szkolenia,

b)

informacją lub danymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 i 3,

c)

dokumentami, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 6;

3)

kwalifikacje osób prowadzących szkolenie.

5.

Kontrolę ośrodka szkolenia kierowców przeprowadza upoważniona przez starostę osoba,

która ma prawo

1)

żądania od kierownika ośrodka szkolenia kierowców i jego pracowników pisemnych lub

ustnych wyjaśnień, udostępniania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępniania

wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren ośrodka szkolenia kierowców i do pomieszczeń, gdzie są prowadzone

zajęcia, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana przez ośrodek

działalność, oraz do pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy;

3)

uczestnictwa w przeprowadzanych zajęciach.

6.

Po przeprowadzeniu kontroli osoba ją przeprowadzająca sporządza pisemny protokół z

dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego. Protokół podpisuje

osoba reprezentująca przedsiębiorcę, która może wnieść do protokołu ewentualne zastrzeżenia

lub odmówić jego podpisania. W przypadku odmowy podpisania protokołu sporządza się

stosowną adnotację w protokole.

7.

W przypadku gdy protokół, o którym mowa w ust. 6, dotyczy infrastruktury ośrodka szkolenia

kierowców prowadzonego przez przedsiębiorcę wpisanego na terenie innego powiatu do

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, starosta dokonujący

kontroli przesyła ten protokół, w terminie 7 dni od jej zakończenia, organowi prowadzącemu

rejestr, w którym ten przedsiębiorca jest wpisany.

1.

Starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, wydaje decyzję administracyjną o zakazie

wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli przedsiębiorca

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez starostę terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców.

2.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia kierowców jest

1)

wielokrotne prowadzenie szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b)

w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2,

c)

pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24;

2)

nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1;

3)

wielokrotne wystawienie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu

szkolenia;

4)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, starosta wydaje również na wniosek starosty, który

podczas kontroli infrastruktury ośrodka szkolenia kierowców znajdującej się na obszarze

jego działania stwierdził nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1.

1.

Starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku

1)

śmierci instruktora;

2)

niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust.

1 pkt 1-8;

3)

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo

w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego;

4)

dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez

a)

wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia,

b)

wielokrotne przeprowadzenie szkolenia praktycznego jednocześnie dla więcej niż jednej

osoby szkolonej,

c)

potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

2.

Starosta skreśla wykładowcę z ewidencji wykładowców w przypadku

1)

śmierci wykładowcy;

2)

niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust.

1 pkt 1 i 6-8;

3)

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo

w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego;

4)

dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez

a)

wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia,

b)

potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

3.

Starosta skreśla instruktora lub wykładowcę z odpowiedniej ewidencji

1)

z urzędu;

2)

na wniosek

a)

jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej właściwej w sprawach

transportu i ruchu wojsk - w przypadku prowadzenia szkolenia przez jednostkę wojskową,

b)

odpowiedniego organu podległego ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w przypadku

szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami prowadzonego

przez jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych,

c)

organu właściwego do wykonywania nadzoru pedagogicznego - w przypadku szkolenia w

szkole, dla której podstawa programowa kształcenia w zawodzie przewiduje uzyskanie

umiejętności kierowania pojazdem silnikowym lub podstawa programowa kształcenia ogólnego

przewiduje uzyskanie karty rowerowej.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 2 pkt 2-4 starosta wydaje

decyzję administracyjną.

5.

W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora lub wykładowcy, który dopuścił się

rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do ewidencji nie

może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu

stała się ostateczna.

1.

Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami,

prowadzonym przez jednostkę wojskową, sprawuje jednostka organizacyjna podległa Ministrowi

Obrony Narodowej właściwa w sprawach transportu i ruchu wojsk.

2.

Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami,

prowadzonym przez jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, sprawuje odpowiedni dla tej jednostki organ

jemu podległy lub przez niego nadzorowany.

3.

Nadzór nad szkołą, dla której podstawa programowa kształcenia w zawodzie przewiduje

uzyskanie umiejętności kierowania pojazdem silnikowym lub podstawa programowa kształcenia

ogólnego przewiduje uzyskanie karty rowerowej, sprawuje organ właściwy do wykonywania

nadzoru pedagogicznego.

4.

Jednostka organizacyjna albo organ, o których mowa w ust. 1-3, w ramach nadzoru

1)

rozpatruje skargi dotyczące szkolenia;

2)

przeprowadza kontrolę szkolenia;

3)

występuje do starosty z wnioskiem o

a)

wydanie decyzji o skreśleniu instruktora albo wykładowcy z ewidencji w przypadkach,

o których mowa w art. 46 ust. 1 i 2,

b)

skreślenie podmiotu z ewidencji podmiotów prowadzących szkolenie.

5.

Nadzór nad szkoleniem osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

tramwajem sprawuje starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, który w ramach nadzoru

1)

rozpatruje skargi dotyczące szkolenia;

2)

prowadzi kontrolę szkolenia na zasadach określonych w art. 44;

3)

wydaje zalecenia pokontrolne;

4)

wydaje decyzję o zakazie prowadzenia szkolenia;

5)

skreśla instruktora lub wykładowcę z ewidencji.

6.

Starosta, o którym mowa w art. 29 ust. 5, wydaje decyzję o zakazie prowadzenia szkolenia

osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na kierowanie tramwajem, jeżeli podmiot

1)

nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1-3;

2)

nie wykonał zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie;

3)

rażąco naruszył warunki prowadzenia szkolenia, o których mowa w art. 45 ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres, warunki i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art.

44, oraz wzory stosowanych przy tym dokumentów;

2)

warunki i tryb przekazywania staroście przez administratora centralnej ewidencji kierowców

informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego przez osoby szkolone w ośrodku

szkolenia kierowców w okresie 2 lat od dnia uzyskania przez nie prawa jazdy określonej

kategorii.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę ujednolicenia w skali kraju zakresu, warunków i trybu przeprowadzanej kontroli

oraz zapewnienia jej efektywności;

2)

potrzebę ujednolicenia w skali kraju systemu przekazywania informacji.

1.

Sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega

1)

osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi

lub tramwajem;

2)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych

zastrzeżeń co do jej kwalifikacji;

3)

osoba ubiegająca się o

a)

przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem

cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji,

b)

zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była

pozbawiona na okres przekraczający rok.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie

tramwajem wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju

uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 3 lit. b nie stosuje się do osób, wobec których zapadł wyrok

uniewinniający albo postępowanie zostało bezwarunkowo umorzone.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób ubiegających się o wydanie albo

przywrócenie pozwolenia wojskowego lub posiadających pozwolenie wojskowe.

5.

Sprawdzenie niezbędnych umiejętności osoby ubiegającej się o wydanie karty rowerowej

odbywa się w ramach zajęć, o których mowa w art. 41.

1.

Osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami

silnikowymi lub tramwajem może przystąpić do egzaminu państwowego nie wcześniej niż

miesiąc przed osiągnięciem minimalnego wieku, o którym mowa w art. 8 i 9, wymaganego

od kierującego pojazdem objętym tym uprawnieniem.

2.

Nie może być egzaminowana osoba

1)

niespełniająca wymagań, o których mowa w ust. 1;

2)

w stosunku do której został orzeczony, prawomocnym wyrokiem sądu, zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3)

w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami

lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4)

nieposiadająca

a)

orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b)

orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem - nie dotyczy uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1,

B, B+E i T;

5)

nieposiadająca zaświadczenia o ukończeniu wymaganego szkolenia;

6)

nieposiadająca dokumentu tożsamości;

7)

której stan lub zachowanie uzasadnia podejrzenie, że

a)

znajduje się ona w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu,

b)

nie posiada ona odpowiedniej sprawności fizycznej lub psychicznej;

8)

która nie ukończyła 18 lat i nie posiada zgody, o której mowa w art. 11 ust. 2.

3.

Przepis ust. 2 pkt 2 stosuje się także wobec osoby przystępującej do egzaminu państwowego

w zakresie uprawnień kategorii

1)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych

obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B;

2)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów

mechanicznych obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio

kategorii C1, C, D1 lub D.

1.

Egzamin państwowy jest przeprowadzany w celu sprawdzenia kwalifikacji osoby egzaminowanej,

w tym

1)

sprawdzenia wiedzy w zakresie

a)

zasad i przepisów służących bezpiecznemu poruszaniu się pojazdem po drodze publicznej,

b)

zagrożeń związanych z ruchem drogowym,

c)

obowiązków kierowcy, osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem i posiadacza

pojazdu,

d)

postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych;

2)

sprawdzenia umiejętności w zakresie zgodnego z przepisami, bezpiecznego, sprawnego

i nieutrudniającego innym uczestnikom ruchu poruszania się, odpowiednio do uprawnienia,

o które ubiega się osoba zdająca egzamin, w ruchu drogowym motorowerem, pojazdem silnikowym

lub zespołem pojazdów składającym się z takiego pojazdu i przyczepy oraz tramwajem.

2.

Egzamin państwowy składa się z

1)

części teoretycznej przeprowadzanej w formie testów jednokrotnego wyboru z pytaniami

generowanymi w czasie rzeczywistym za pomocą techniki informatycznej - dotyczy sprawdzenia

wiedzy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM,

A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D i T oraz uprawnienia do kierowania tramwajem;

2)

części praktycznej przeprowadzanej przy użyciu odpowiedniego do uprawnienia pojazdu

- dotyczy sprawdzenia umiejętności, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy jest przeprowadzana

1)

na placu manewrowym wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie obejmującym

a)

sprawdzenie podstawowych umiejętności w zakresie panowania nad pojazdem odpowiednim

dla uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1 i B,

b)

sprawdzenie umiejętności manewrowania pojazdem lub zespołem pojazdów odpowiednim dla

uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E i T;

2)

w ruchu drogowym na drogach publicznych - w zakresie obejmującym sprawdzenie pozostałych

umiejętności wymaganych podczas części praktycznej egzaminu dla uprawnień dowolnej

kategorii prawa jazdy.

4.

Egzamin państwowy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest przeprowadzany

w mieście wojewódzkim lub w zależności od potrzeb w mieście na prawach powiatu albo

w mieście, w którym do dnia 31 grudnia 1998 r. funkcjonował wojewódzki ośrodek ruchu

drogowego.

5.

Część praktyczna egzaminu państwowego w zakresie uzyskania uprawnienia do kierowania

tramwajem jest przeprowadzana

1)

na placu manewrowym podmiotu wykonującego przewozy tramwajem, który zawarł umowę o

współpracy z wojewódzkim ośrodkiem ruchu drogowego - w zakresie obejmującym sprawdzenie

umiejętności manewrowania tramwajem;

2)

w ruchu drogowym na torowiskach umieszczonych na drogach publicznych - w zakresie

obejmującym sprawdzenie pozostałych umiejętności wymaganych podczas części praktycznej

egzaminu.

1.

Warunkiem przystąpienia do praktycznej części egzaminu państwowego jest uzyskanie

pozytywnego wyniku z części teoretycznej. Pozytywny wynik z części teoretycznej jest

ważny przez okres 6 miesięcy od dnia jego uzyskania.

2.

Część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych

zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża

bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego.

3.

Jeżeli wyniki lub przebieg egzaminu osoby posiadającej prawo jazdy wskazują na uzasadnione

zastrzeżenia co do kwalifikacji osoby egzaminowanej, dyrektor wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego występuje do starosty z wnioskiem o skierowanie tej osoby na egzamin

sprawdzający kwalifikacje w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień.

1.

Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania

motorowerem lub pojazdami silnikowymi jest prowadzona pojazdem pozostającym w dyspozycji

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

2.

Praktyczna część egzaminu państwowego w zakresie uzyskiwania uprawnienia do kierowania

tramwajem jest prowadzona pojazdem szynowym podmiotu, o którym mowa w art. 51 ust.

5 pkt 1.

3.

Pojazdy wykorzystywane do prowadzenia części praktycznej egzaminu państwowego w zakresie

uzyskiwania uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdami silnikowymi powinny

spełniać wymagania, o których mowa w art. 24.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów

1)

o których mowa w art. 54 ust. 5;

2)

którymi prowadzi się egzamin w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B1, C1, C1+E,

C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E.

5.

Wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, przeprowadzając postępowanie o udzielenie zamówienia

publicznego, którego przedmiotem są pojazdy do przeprowadzania praktycznej części

egzaminu na prawo jazdy, powołują do komisji przetargowej, na ich wniosek, przedstawicieli

regionalnych organizacji zrzeszających ośrodki szkolenia kierowców, a w razie braku

takich organizacji - przedstawicieli ogólnopolskich organizacji zrzeszających ośrodki

szkolenia kierowców, wyrażających wolę wzięcia udziału w postępowaniu. Umowa w sprawie

zamówienia publicznego na pojazdy jest zawierana przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego

na okres nie krótszy niż 4 lata.

1.

Przebieg praktycznej części egzaminu państwowego w zakresie uprawnień prawa jazdy

kategorii B jest rejestrowany za pomocą urządzenia technicznego służącego do zapisu

obrazu i dźwięku.

2.

Zapis z praktycznej części egzaminu przechowuje się przez okres 21 dni od dnia przeprowadzenia

egzaminu.

3.

Dopuszcza się rejestrowanie przebiegu praktycznej części egzaminu państwowego w zakresie

innych uprawnień prawa jazdy niż kategorii B przy zastosowaniu urządzenia, o którym

mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy osoba składająca egzamin złożyła skargę na jego przebieg lub warunki,

w jakich był przeprowadzany, zapis jest przechowywany do czasu zakończenia postępowania

wyjaśniającego.

5.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się jeżeli egzamin jest przeprowadzany pojazdem

1)

osoby niepełnosprawnej wymagającej przystosowania pojazdu do rodzaju schorzenia;

2)

bez pedału sprzęgła, jeżeli nie jest to pojazd będący w dyspozycji wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego.

6.

Na pisemny wniosek osoby, o której mowa w ust. 5 pkt 1, w egzaminie uczestniczy dodatkowo

egzaminator, który nadzoruje ten egzamin, wyznaczony przez dyrektora wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego.

1.

Podczas przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego, na wniosek osoby

składającej egzamin, może być obecny jako obserwator instruktor, który szkolił tę

osobę.

2.

Po zakończeniu części praktycznej egzaminu, egzaminator szczegółowo omawia jego wyniki

z osobą, która składała egzamin oraz z instruktorem, o którym mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli egzamin państwowy jest przeprowadzany przez kandydata na egzaminatora, w ramach

zajęć praktycznych, o których mowa w art. 61 ust. 3 pkt 2, to wynik egzaminu podany

przez egzaminującego uznaje się za wiążący po zatwierdzeniu go przez egzaminatora

nadzorującego ten egzamin.

1.

Egzamin państwowy jest organizowany przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2.

Egzamin państwowy przeprowadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 3 i art. 61 ust. 3 pkt 3.

3.

Egzamin państwowy jest przeprowadzany za opłatą, która stanowi dochód wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego.

Egzaminator nie przeprowadza egzaminu państwowego dla osoby

1)

z którą pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego;

2)

która była szkolona przez instruktora lub wykładowcę, z którymi egzaminator pozostaje

w stosunkach prawnych, o których mowa w pkt 1;

3)

która była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców, szkole, jednostce wojskowej lub

jednostce organizacyjnej służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych prowadzącej szkolenie kandydatów na kierowców - w przypadku

gdy egzaminator pozostaje w stosunkach prawnych, o których mowa w pkt 1, odpowiednio

z właścicielami lub osobami zarządzającymi tymi podmiotami;

4)

która była szkolona w ośrodku szkolenia kierowców - w przypadku gdy egzaminator uczestniczył

w kontroli działalności tego ośrodka, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

1.

Egzaminatorem jest osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe;

2)

posiada przez okres co najmniej 6 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez okres co

najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egzaminu

a)

prawo jazdy właściwej kategorii lub

b)

pozwolenie na kierowanie tramwajem;

3)

posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co najmniej

3 lat, w przypadku osoby ubiegającej się o uprawnienia do egzaminowania na pozostałe

kategorie prawa jazdy;

4)

posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności egzaminatora;

5)

posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności egzaminatora;

6)

ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony zaświadczeniem o

jego ukończeniu;

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra

właściwego do spraw transportu;

8)

daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;

9)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za

a)

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b)

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

c)

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d)

prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie

działającego środka,

e)

przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub

f)

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

10)

jest wpisana do ewidencji egzaminatorów.

2.

Ewidencję egzaminatorów prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce

zamieszkania, który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9;

2)

nadaje egzaminatorowi numer ewidencyjny;

3)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-9,

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie egzaminowania - w okresie, o którym mowa w art. 71 ust. 4,

c)

nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 71 ust. 5.

3.

W ewidencji egzaminatorów umieszcza się następujące dane egzaminatora

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu tożsamości oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

poszczególne rodzaje uprawnień wynikające z ukończonego kursu kwalifikacyjnego, złożonego

z wynikiem pozytywnym egzaminu oraz posiadanego prawa jazdy, w zakresie których może

przeprowadzać egzamin, a także daty ich uzyskania;

6)

nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest on zatrudniony;

7)

datę ważności legitymacji.

4.

Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do egzaminatora przeprowadzającego

egzamin w zakresie uzyskania uprawnienia do kierowania tramwajem.

5.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, pobiera się opłatę, która

stanowi dochód budżetu państwa.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

samorządu województwa.

Egzaminator posiadający uprawnienie do egzaminowania w zakresie prawa jazdy kategorii

1)

B, C lub D oraz posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania pojazdami odpowiednio

w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C+E, D+E - jest uprawniony do egzaminowania

w zakresie prawa jazdy kategorii T oraz odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E;

2)

C lub D oraz posiadający dodatkowo uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy

C1+E lub D1+E - jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jazdy

kategorii C1+E lub D1+E;

3)

B, C lub D - jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

B1, C1 lub D1;

4)

A - jest uprawniony do egzaminowania odpowiednio w zakresie prawa jazdy kategorii

AM, A1 lub A2.

Do badań lekarskich i badań psychologicznych kandydatów na egzaminatorów i egzaminatorów

stosuje się odpowiednio przepisy art. 34.

1.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego prowadzi kurs kwalifikacyjny, o którym mowa w art.

58 ust. 1 pkt 6, w zakresie poszczególnych kategorii prawa jazdy.

2.

W kursie kwalifikacyjnym prowadzonym dla kandydatów na egzaminatorów uczestniczyć

mogą wyłącznie osoby spełniające wymagania, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-5,

8 i 9.

3.

Kurs kwalifikacyjny obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne w zakresie

a)

nauki podstaw techniki jazdy,

b)

przepisów ruchu drogowego,

c)

zasad przeprowadzania egzaminu państwowego,

d)

problematyki

-

wypadków drogowych,

-

psychologii transportu,

-

etyki zawodu egzaminatora,

e)

wiedzy na temat problemów i szkód związanych z nadużywaniem alkoholu oraz środków

działających podobnie do alkoholu

- prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę

w tym zakresie;

2)

zajęcia praktyczne z techniki jazdy i prowadzenia egzaminu - prowadzone przez osoby

posiadające specjalistyczną wiedzę i umiejętności w tym zakresie;

3)

uczestnictwo w co najmniej 20 egzaminach państwowych w charakterze obserwatora oraz

przeprowadzenie co najmniej 10 takich egzaminów pod kierunkiem egzaminatora wyznaczonego

przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - odpowiednio w zakresie każdej

kategorii prawa jazdy objętej kursem kwalifikacyjnym.

4.

Egzaminator rozszerzający posiadane uprawnienia do egzaminowania kandydatów na kierowców

jest obowiązany do ukończenia kursu kwalifikacyjnego w zakresie odpowiedniej kategorii

prawa jazdy.

5.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje kandydatowi na egzaminatora

lub egzaminatorowi zaświadczenie o ukończeniu kursu kwalifikacyjnego, jeżeli uczestniczył

we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

1.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje legitymację egzaminatora osobie

zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego spełniającej wymagania, o których

mowa w art. 58, określając ważność tej legitymacji na okres wynikający z terminów

badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 60.

2.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego przedłuża ważność legitymacji egzaminatora

na okres wynikający z terminów badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa

w art. 60, po przedstawieniu przez egzaminatora ważnych orzeczeń.

3.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego corocznie organizuje 3-dniowe warsztaty

doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów, według programu zatwierdzonego przez marszałka

województwa.

4.

Udział w warsztatach doskonalenia zawodowego jest

1)

nieodpłatny - dla egzaminatorów zatrudnionych w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego;

2)

odpłatny - dla egzaminatorów niezatrudnionych w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

5.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje egzaminatorowi zaświadczenie

potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

1.

Egzaminator jest obowiązany

1)

przekazywać marszałkowi województwa

a)

nazwę i adres wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym jest zatrudniony - najpóźniej

do dnia rozpoczęcia wykonywania swoich obowiązków,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 9 oraz ust. 3 pkt

2-5 - w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2)

corocznie uczestniczyć w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3;

3)

do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać marszałkowi województwa zaświadczenie

potwierdzające uczestnictwo, w roku ubiegłym, w warsztatach, o których mowa w art.

62 ust. 3;

4)

rzetelnie i bezstronnie wykonywać swoje obowiązki;

5)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

6)

posiadać w czasie przeprowadzania egzaminów legitymację egzaminatora oraz okazywać

ją na żądanie uprawnionego podmiotu.

2.

Egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej

funkcjonariuszowi publicznemu.

3.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może podejmować

zajęć zarobkowych bez zgody dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

4.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może jednocześnie

prowadzić szkoleń dla osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania

pojazdami.

5.

Do egzaminatora zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego stosuje się przepisy

art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 14 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez

osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584, z 2008 r. Nr 223, poz. 1458, z 2009 r. Nr 178, poz. 1375 oraz z 2010 r. Nr 182, poz. 1228).

6.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego jest obowiązany informować

na bieżąco dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, w którym wykonuje czynności

egzaminatora, o

1)

osobach, o których mowa w art. 57 pkt 1;

2)

instruktorach lub wykładowcach, o których mowa w art. 57 pkt 2;

3)

właścicielach lub osobach zarządzających podmiotami, o których mowa w art. 57 pkt

3.

7.

Informację, o której mowa w ust. 6, składa się pisemnie w formie oświadczenia pod

rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego.

1.

Egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, jest przeprowadzany przez komisję weryfikacyjną

powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu.

2.

Do komisji, o której mowa w ust. 1, są powoływani

1)

przewodniczący komisji - przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

2)

członkowie komisji - osoby posiadające uprawnienia egzaminatora w zakresie wszystkich

kategorii prawa jazdy do przeprowadzenia egzaminu w zakresie kategorii A, B, C, D

i T prawa jazdy lub uprawnienia egzaminatora w zakresie pozwolenia na kierowanie tramwajem

do przeprowadzenia egzaminu w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem;

3)

sekretarz komisji.

3.

Komisja przeprowadza egzamin w składzie

1)

przewodniczący komisji;

2)

4 członków komisji;

3)

sekretarz komisji.

4.

W przypadku przeprowadzania wyłącznie części teoretycznej egzaminu weryfikacyjnego

skład komisji może zostać ograniczony do przewodniczącego komisji, 2 członków komisji

i sekretarza komisji.

5.

Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji.

6.

Osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 2, muszą posiadać co najmniej 10-letnią praktykę

w przeprowadzaniu egzaminów na prawo jazdy lub odpowiednio pozwolenie na kierowanie

tramwajem.

7.

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regulamin zatwierdzony

przez ministra właściwego do spraw transportu.

8.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

1.

Sprawdzenia niezbędnych umiejętności osoby ubiegającej się o kartę rowerową dokonuje

1)

nauczyciel posiadający specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego organizowane

nieodpłatnie w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego;

2)

policjant lub policjant w stanie spoczynku, posiadający specjalistyczne przeszkolenie

z zakresu ruchu drogowego;

3)

egzaminator;

4)

instruktor.

2.

Sprawdzenie umiejętności odbywa się w jednostce prowadzącej zajęcia w obecności nauczyciela,

rodzica lub opiekuna.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w stosunku do jednostek przeprowadzających egzaminy państwowe

dotyczące wyposażenia, warunków lokalowych oraz placu manewrowego z uwzględnieniem

odpowiednio wymagań określonych w art. 28 ust. 2 pkt 1;

2)

szczegółowy program kursu kwalifikacyjnego;

3)

ramowy program 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów;

4)

warunki i tryb

a)

przeprowadzania egzaminu państwowego oraz wzory stosowanych dokumentów,

b)

przeprowadzania kursu kwalifikacyjnego oraz wzory stosowanych dokumentów,

c)

postępowania z dokumentami dotyczącymi osób przystępujących do egzaminu państwowego,

d)

prowadzenia dokumentacji przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego;

5)

szczegółowe warunki i zakres egzaminu, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7;

6)

wysokość

a)

opłaty za przeprowadzenie egzaminu państwowego, przy czym wysokość opłaty za przeprowadzenie

części teoretycznej egzaminu w zakresie uprawnień każdej kategorii prawa jazdy nie

może przekroczyć 50 zł, a za przeprowadzenie części praktycznej

-

200 zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, D1 lub

T albo uprawnienia do kierowania tramwajem,

-

250 zł w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii B+E, C1+E, C, C+E, D, D+E lub D1+E,

b)

opłaty za egzamin, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, przy czym jej wysokość nie

może przekroczyć 400 zł za egzamin przeprowadzany w zakresie uprawnień poszczególnych

kategorii prawa jazdy lub uprawnienia do kierowania tramwajem,

c)

opłaty za wpis do ewidencji egzaminatorów, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć

50 zł,

d)

stawek wynagrodzenia członków komisji weryfikacyjnej powoływanej przez ministra właściwego

do spraw transportu;

7)

wzór i sposób nadawania numeru ewidencyjnego egzaminatora;

8)

wzór legitymacji i pieczęci imiennej egzaminatora.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

obowiązujące w tym zakresie przepisy Unii Europejskiej;

2)

konieczność zapewnienia właściwych i bezpiecznych warunków przeprowadzania egzaminu

państwowego gwarantujących obiektywne i pełne sprawdzenie wiedzy i umiejętności osób

przystępujących do tego egzaminu;

3)

konieczność zapewnienia właściwych kwalifikacji członków komisji powoływanej przez

dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego gwarantujących obiektywne i pełne

sprawdzenie wiedzy i umiejętności osób niepełnosprawnych przystępujących do egzaminu

państwowego;

4)

konieczność zapewnienia wysokich kwalifikacji egzaminatorów oraz członków komisji

weryfikacyjnej powoływanej przez ministra właściwego do spraw transportu;

5)

konieczność zabezpieczenia obiegu dokumentów związanych z egzaminem przed dostępem

i możliwością ingerencji osób nieupoważnionych;

6)

koszty rzeczowe i osobowe związane z prowadzeniem ewidencji egzaminatorów oraz z przeprowadzaniem

egzaminów państwowych;

7)

nakład pracy członków komisji weryfikacyjnej;

8)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur nadawania egzaminatorom numerów ewidencyjnych;

9)

potrzebę ujednolicenia dokumentów i ich prawidłowego zabezpieczenia przed podrobieniem

lub przerobieniem.

1.

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych,

o których mowa w art. 51, w ramach którego

1)

rozpatruje skargi dotyczące egzaminu;

2)

kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania

egzaminów;

3)

wydaje zalecenia pokontrolne;

4)

unieważnia egzamin;

5)

zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów;

6)

skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów;

7)

występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska;

8)

prowadzi analizę

a)

kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych w danym ośrodku,

b)

bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek;

9)

przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami;

10)

kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów.

2.

Przy sprawowaniu nadzoru z marszałkiem województwa współpracują

1)

Policja - w zakresie kontroli przeprowadzania praktycznej części egzaminu;

2)

administrator centralnej ewidencji kierowców - w zakresie przekazywania informacji

o naruszeniach przepisów ruchu drogowego popełnionych przez kierowców, którzy zdali

egzamin w danym wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

1.

Skargę dotyczącą egzaminu państwowego wraz z jej uzasadnieniem składa się w terminie

14 dni od dnia, w którym był przeprowadzany egzamin, do marszałka województwa, za

pośrednictwem dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

2.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego przesyła skargę wraz z wyjaśnieniami

i niezbędną dokumentacją, w tym odpowiednio z zapisem przebiegu praktycznej części

egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 54 ust. 1 albo art. 54 ust. 3, lub wraz

z pisemną informacją egzaminatora nadzorującego, o którym mowa w art. 54 ust. 6, w

terminie 14 dni od dnia jej złożenia.

3.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego prowadzi rejestr skarg.

1.

Marszałek województwa kontroluje wojewódzki ośrodek ruchu drogowego

1)

co najmniej raz na pół roku;

2)

jeżeli analizy, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8, wskazują na nieprawidłowe działanie

ośrodka.

2.

Analizę, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 8 lit. a, sporządza marszałek województwa

na podstawie danych uzyskanych z wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3.

Marszałek województwa w ramach kontroli działalności wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

w zakresie przeprowadzania egzaminów państwowych sprawdza w szczególności

1)

spełnianie przez ośrodek wymagań dotyczących wyposażenia, warunków lokalowych oraz

placu manewrowego;

2)

zgodność egzaminu z wymaganiami określonymi w ustawie i przepisach wydanych na podstawie

art. 66;

3)

kwalifikacje osób przeprowadzających egzamin.

4.

Kontrolę przeprowadza upoważniona przez marszałka województwa osoba, która ma prawo

1)

żądania od egzaminatorów i pracowników wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego pisemnych

lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji, w szczególności

zapisów, o których mowa w art. 54, oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek

z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren i do pomieszczeń wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego oraz do pojazdów

wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminów;

3)

wstępu na teren podmiotu wykonującego przewozy tramwajem, o którym mowa w art. 51

ust. 5;

4)

uczestnictwa w przeprowadzanym egzaminie państwowym.

5.

Po przeprowadzeniu kontroli osoba ją przeprowadzająca sporządza pisemny protokół z

dokonanych czynności i stwierdzonego w ich wyniku stanu faktycznego. Protokół podpisuje

osoba reprezentująca, odpowiednio do miejsca prowadzenia kontroli, wojewódzki ośrodek

ruchu drogowego lub podmiot wykonujący przewozy tramwajem, która może wnieść do protokołu

ewentualne zastrzeżenia lub odmówić jego podpisania. W przypadku odmowy podpisania

protokołu sporządza się stosowną adnotację w protokole.

1.

Marszałek województwa zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego

egzaminów państwowych, jeżeli

1)

ośrodek nie spełnia wymagań dotyczących wyposażenia, warunków lokalowych oraz placu

manewrowego;

2)

w wyniku kontroli stwierdzono rażące uchybienia w zakresie, o którym mowa w art. 69

ust. 3 pkt 2 i 3.

2.

Przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów państwowych w zakresie

uzyskiwania uprawnień określonej kategorii prawa jazdy jest zawieszane przez marszałka

województwa do czasu usunięcia uchybień.

1.

Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku

1)

śmierci egzaminatora;

2)

niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58

ust. 1 pkt 1-9;

3)

nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo,

w roku ubiegłym, w warsztatach, o których mowa w art. 62 ust. 3;

4)

dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez

a)

wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy,

b)

przeprowadzenie egzaminu na prawo jazdy w przypadkach określonych w art. 57,

c)

potwierdzenie nieprawdy w dokumentach dotyczących egzaminu.

2.

Marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji

1)

z urzędu;

2)

na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4 marszałek województwa wydaje decyzję

administracyjną.

4.

W przypadku skreślenia z ewidencji egzaminatora, który dopuścił się rażącego naruszenia

przepisów z zakresu egzaminowania, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany

wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu

stała się ostateczna.

5.

Marszałek województwa kieruje egzaminatora, o którym mowa w ust. 4, na egzamin, o

którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 7, w przypadku jeżeli osoba ta wystąpiła o ponowny

wpis do ewidencji egzaminatorów. Skierowanie można wydać po upływie co najmniej 2

lat od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów

stała się ostateczna.

1.

Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy,

jeżeli

1)

egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2;

2)

był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości

miały wpływ na jego wynik.

2.

Marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy

1)

z urzędu;

2)

na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

3.

Unieważniony egzamin przeprowadza się ponownie na koszt wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego.

1.

Nadzór nad sprawdzaniem umiejętności osoby ubiegającej się o kartę rowerową sprawuje

właściwy organ nadzoru odpowiednio do miejsca, w którym jest ono wykonywane.

2.

Przedstawiciel organu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, w ramach prowadzonego nadzoru

jest obowiązany

1)

rozpatrywać skargi;

2)

prowadzić kontrole w zakresie warunków, przebiegu i sposobu sprawdzenia umiejętności;

3)

podejmować działania w celu niezwłocznego wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres, warunki i tryb przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art.

69, oraz wzory stosowanych przy tym dokumentów;

2)

warunki i tryb przekazywania marszałkowi województwa przez administratora centralnej

ewidencji kierowców informacji o naruszeniach przepisów ruchu drogowego przez kierowców,

którzy zdali egzamin w danym wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę ujednolicenia w skali kraju zakresu, warunków i trybu przeprowadzanej kontroli

oraz zapewnienia jej efektywności;

2)

potrzebę ujednolicenia w skali kraju systemu przekazywania informacji.

1.

Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej „badaniem lekarskim”, podlega,

z zastrzeżeniem ust. 4

1)

osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi

lub uprawnienia do kierowania tramwajem;

2)

osoba przedłużająca ważność prawa jazdy określonej kategorii lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem;

3)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego

ze względu na stan zdrowia;

4)

kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem

w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie

do alkoholu;

5)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją

uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia;

6)

osoba występująca o zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym

wartości pieniężne albo o przedłużenie ważności tego dokumentu.

2.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się

1)

na wniosek osoby w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 6;

2)

na podstawie skierowania w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5.

3.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełniony - w zakresie odpowiednich

kategorii prawa jazdy - w przypadku osoby, która posiada ważne orzeczenie lekarskie,

wydane na podstawie art. 34 ust. 1 lub art. 60 lub na podstawie art. 39j ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym.

4.

Osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem podlega okresowym badaniom lekarskim

w terminach określonych w art. 34 ust. 5.

1.

Badanie lekarskie jest wykonywane w zakresie

1)

uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T;

2)

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

3)

uprawnienia do kierowania tramwajem;

4)

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne,

określonym w prawie jazdy kategorii

a)

A1, A2 i A,

b)

B1, B i B+E,

c)

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

2.

Badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o

których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania odpowiednim

pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

oraz osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest finansowane z części budżetu państwa,

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

4.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym jednostki organizacyjnej służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych jest finansowane z części budżetu państwa,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

5.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem

uprzywilejowanym ochotniczej straży pożarnej jest finansowane z budżetu gminy.

1.

Lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich, zwanym dalej „uprawnionym

lekarzem”, jest osoba łącznie spełniająca następujące wymagania

1)

posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza;

2)

posiadająca co najmniej 5-letni staż w zawodzie lekarza;

3)

posiadająca

a)

specjalizację w zakresie medycyny transportu lub medycyny pracy albo

b)

inną specjalizację i dodatkowe szkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 81 ust. 1;

4)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

5)

wpisana do ewidencji uprawnionych lekarzy.

2.

Ewidencję uprawnionych lekarzy prowadzi marszałek województwa, który

1)

wpisuje do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki określone w ust. 1 pkt 1-4;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3)

nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu lekarzowi;

4)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4,

b)

została skreślona z ewidencji w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawidłowości

w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań lekarskich - w okresie, o którym mowa w art.

80 ust. 6.

3.

W ewidencji uprawnionych lekarzy umieszcza się następujące dane lekarza

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

numer prawa wykonywania zawodu;

6)

adres jednostki organizacyjnej, w której przeprowadza badania.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 2 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

samorządu województwa.

Osoba podlegająca badaniu lekarskiemu jest obowiązana wypełnić oświadczenie, w formie

ankiety, dotyczące stanu zdrowia, pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej

z art. 233 Kodeksu karnego. Ankietę składa się uprawnionemu lekarzowi.

1.

W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz może skierować osobę badaną na konsultację

do lekarza specjalisty lub psychologa albo zlecić przeprowadzenie pomocniczych badań

diagnostycznych.

2.

Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie

lekarskie.

3.

Orzeczenie lekarskie może zawierać wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia w zakresie

1)

terminu ważności uprawnienia do kierowania pojazdami;

2)

pojazdów, którymi może kierować osoba badana, ich wyposażenia, oznakowania lub przystosowania;

3)

specjalnych wymagań wobec osoby kierującej pojazdem.

4.

Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia

lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego

w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem

badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

5.

Jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym

powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która

przeprowadziła badanie pierwotne.

6.

Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie

14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który

je wydał.

7.

Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest

ostateczne.

8.

W przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne

do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa

w ust. 3, uprawniony lekarz przesyła jego kopię

1)

jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie

ponownego badania lekarskiego;

2)

staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie

14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła

wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane

po przeprowadzeniu ponownego badania.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, do kopii orzeczenia lekarskiego uprawniony

lekarz załącza kopię dokumentacji związanej z przeprowadzonym badaniem.

10.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku określonym w ust.

8 pkt 2, kopię orzeczenia lekarskiego uprawniony lekarz przesyła marszałkowi województwa

mazowieckiego.

1.

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem

orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem.

2.

Marszałek województwa w ramach nadzoru

1)

prowadzi kontrolę

a)

wykonywania badań lekarskich,

b)

dokumentacji prowadzonej w związku z tymi badaniami,

c)

wydawanych orzeczeń;

2)

skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 1, przeprowadza upoważniony przez marszałka województwa

uprawniony lekarz.

4.

Marszałek województwa skreśla uprawnionego lekarza z ewidencji uprawnionych lekarzy,

w przypadku

1)

śmierci lekarza;

2)

gdy lekarz przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań określonych w art. 77 ust.

1 pkt 1-4;

3)

stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu lub dokumentowaniu badań lekarskich.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, marszałek województwa wydaje decyzję

administracyjną.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 3, ponowne nabycie uprawnień, o których mowa

w art. 77, może nastąpić po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu z

ewidencji uprawnionych lekarzy stała się ostateczna.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego;

2)

zakres

a)

badań lekarskich,

b)

konsultacji u lekarzy specjalistów,

c)

pomocniczych badań diagnostycznych;

3)

jednostki uprawnione do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt

3-5 oraz w art. 79 ust. 4 i 5;

4)

wzory stosowanych dokumentów oraz wzór pieczątki uprawnionego lekarza;

5)

dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. b;

6)

podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń lekarzy w zakresie badań kierowców

oraz ramowy program ich szkolenia;

7)

wysokość opłaty

a)

za badanie lekarskie, przy czym maksymalna jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł,

b)

za wpis do ewidencji, o którym mowa w art. 77 ust. 2 pkt 1, przy czym nie może ona

przekroczyć 50 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

zróżnicowane wymagania zdrowotne, kryteria oceny stanu zdrowia osoby poddanej badaniu

oraz przyczyny przeprowadzania badania lekarskiego;

2)

przepisy Unii Europejskiej odnoszące się do badań, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

3)

konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego jednostek uprawnionych

do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego i podmiotów uprawnionych do przeprowadzania

szkolenia lekarzy;

4)

potrzebę ujednolicenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 4;

5)

konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu kwalifikacji uprawnionego lekarza i

posiadania przez niego dodatkowej wiedzy;

6)

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzeniem badania lekarskiego.

1.

Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej „badaniem psychologicznym w

zakresie psychologii transportu”, podlega

1)

osoba ubiegająca się o

a)

uzyskanie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E,

D i D+E lub uprawnienia do kierowania tramwajem,

b)

przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E

i T, wobec której wydana została decyzja o cofnięciu uprawnienia w trybie art. 103

ust. 1 pkt 2 lub 3,

c)

przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem, cofniętego ze względu na istnienie

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami;

2)

osoba przedłużająca ważność uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E,

C, C+E, D1, D1+E, D i D+E lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

3)

kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli uczestniczył w wypadku

drogowym, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o

których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

4)

kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli

a)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu,

b)

przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

c)

w okresie próbnym popełnił co najmniej dwa wykroczenia w ruchu drogowym przeciwko

bezpieczeństwu w komunikacji;

5)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli w wyniku

badania lekarskiego tej osoby została stwierdzona możliwość istnienia poważnych przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem;

6)

osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym

lub przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie terminu ważności tego dokumentu;

7)

osoba kierująca motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem skierowana przez starostę

na wniosek organu kontroli ruchu drogowego jeżeli kierujący uczestniczył w wypadku

drogowym, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć albo doznała obrażeń, o

których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego.

2.

Badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu podlegają również

1)

kandydat na instruktora i instruktor - w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

do wykonywania czynności instruktora;

2)

kandydat na egzaminatora i egzaminator - w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań

do wykonywania czynności egzaminatora.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, przeprowadza się w zakresie

1)

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

2)

uprawnienia do kierowania tramwajem.

4.

Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz pkt 3-5, przeprowadza się w

zakresie

1)

uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T;

2)

uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E;

3)

uprawnienia do kierowania tramwajem.

5.

Badanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, przeprowadza się w zakresie zezwolenia na kierowanie

pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne, określonym w prawie

jazdy kategorii

1)

A1, A2 i A;

2)

B1, B i B+E;

3)

C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

6.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się za spełnione - w zakresie odpowiednich

kategorii prawa jazdy - w przypadku osoby, która posiada ważne orzeczenie psychologiczne,

wydane na podstawie art. 34 ust. 4 lub art. 60 lub na podstawie art. 39k ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym.

1.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest przeprowadzane przez

uprawnionego do wykonywania tych badań psychologa, zwanego dalej „uprawnionym psychologiem”,

w pracowni psychologicznej prowadzonej przez

1)

przedsiębiorcę wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną;

2)

jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony Narodowej - w zakresie badań osób

na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych;

4)

jednostkę sektora finansów publicznych.

2.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest przeprowadzane na koszt

osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby ubiegającej się o uzyskanie

uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia

na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest

finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

4.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby ubiegającej się o wydanie

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym przeprowadzone przez jednostkę

organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych jest finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

5.

Badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu osoby ubiegającej się o wydanie

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym ochotniczej straży pożarnej jest

finansowane z budżetu gminy.

1.

Uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii

transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich

czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2, zwane dalej „orzeczeniem psychologicznym”.

2.

Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, którzy nie zgadzają się z treścią orzeczenia

psychologicznego, mogą wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego

do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

osoby badanej. Ponowne badanie przeprowadza się na koszt osoby badanej, z wyjątkiem

badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy.

3.

Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego w zakresie psychologii

transportu składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia psychologicznego,

za pośrednictwem uprawnionego psychologa, który je wydał.

4.

Orzeczenie psychologiczne wydane po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego

jest ostateczne.

5.

W przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania, o których mowa

w ust. 1, kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła

1)

jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła lub podmiot złożył wniosek

o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego;

2)

staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie

14 dni od daty badania, jeżeli osoba badana nie złożyła wniosku o przeprowadzenie

ponownego badania albo orzeczenie psychologiczne zostało wydane w wyniku ponownego

badania.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do kopii orzeczenia psychologicznego uprawniony

psycholog załącza kopię dokumentacji związanej z przeprowadzonym badaniem.

7.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 10 ust. 3, w przypadku określonym w ust.

5 pkt 2, kopię orzeczenia psychologicznego przesyła się marszałkowi województwa mazowieckiego.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej wykonującej

badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną.

2.

Pracownię psychologiczną może prowadzić przedsiębiorca, który

1)

posiada zestaw metod badawczych i urządzeń, określonych metodyką, oraz warunki lokalowe,

gwarantujące wykonywanie badań psychologicznych, zgodnie ze standardami określonymi

w metodyce;

2)

zatrudnia co najmniej jednego uprawnionego psychologa lub sam jest takim psychologiem;

3)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - dotyczy osoby fizycznej

lub członków organów osoby prawnej.

3.

Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną

jest marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności.

4.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną jest dokonywany

na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w ewidencji działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym

Rejestrze Sądowym - o ile są wymagane;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy - o ile taki posiada;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

5)

oznaczenie i adres pracowni psychologicznej;

6)

imię i nazwisko uprawnionego psychologa prowadzącego w pracowni psychologicznej badania

psychologiczne wraz z jego numerem ewidencyjnym.

5.

Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną

przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię

psychologiczną są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznych, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

.

6.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

7.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną umieszcza się dane,

o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż

adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze i numer ewidencyjny pracowni psychologicznej.

8.

Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię

psychologiczną, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, i wydaje zaświadczenie

o dokonaniu wpisu.

9.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć marszałkowi województwa, który wpisał go do

rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną, pisemną informację

o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 4, w terminie 14 dni

od dnia ich wystąpienia.

10.

Opłata, o której mowa w ust. 8, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód samorządu

województwa.

1.

Jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej, jednostka organizacyjna

służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

lub zakład opieki zdrowotnej nadzorowany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

oraz jednostka sektora finansów publicznych mogą prowadzić pracownię psychologiczną

w zakresie określonym odpowiednio w art. 83 ust. 1 po spełnieniu wymagań, o których

mowa w art. 85 ust. 2 pkt 1 i 2.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają marszałka województwa o rozpoczęciu

działalności pracowni psychologicznych najpóźniej na 14 dni przed dniem jej rozpoczęcia.

3.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się

1)

nazwę jednostki oraz oznaczenie jej adresu i siedziby;

2)

oznaczenie i adres pracowni psychologicznej;

3)

imiona i nazwiska uprawnionych psychologów wykonujących badania psychologiczne wraz

z ich numerami ewidencyjnymi.

4.

Marszałek województwa prowadzi ewidencję jednostek, o których mowa w ust. 1. W ewidencji

umieszcza się dane, o których mowa w ust. 3, numer jednostki w tej ewidencji oraz

numer ewidencyjny pracowni psychologicznej.

5.

Marszałek województwa wpisuje do ewidencji jednostki, o których mowa w ust. 1, po

otrzymaniu zawiadomienia.

6.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przekazywać marszałkowi województwa

informacje w formie pisemnej

1)

o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 - w terminie 14 dni od dnia ich zmiany;

2)

o zakończeniu działalności w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej - w terminie

14 dni od dnia jej zakończenia.

7.

Marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, skreśla jednostki, o których

mowa w ust. 1, z ewidencji, o której mowa w ust. 4

1)

z urzędu;

2)

na wniosek Ministra Obrony Narodowej.

1.

Badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu są wykonywane przez uprawnionego

psychologa.

2.

Uprawnionym psychologiem jest osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra uzyskany na kierunku psychologia;

2)

ukończyła z wynikiem pozytywnym podyplomowe studia w zakresie psychologii transportu

prowadzone przez uczelnię prowadzącą studia wyższe na kierunku psychologia;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

4)

została wpisana do ewidencji uprawnionych psychologów.

3.

Ewidencję uprawnionych psychologów prowadzi marszałek województwa właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania, który

1)

wpisuje, w drodze decyzji administracyjnej, do ewidencji, za opłatą oraz po uiszczeniu

opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji;

3)

nadaje numer ewidencyjny uprawnionemu psychologowi;

4)

odmawia wpisu do ewidencji, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku osoby

a)

niespełniającej wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3,

b)

skreślonej z ewidencji w związku ze stwierdzeniem rażących nieprawidłowości w wykonywaniu

lub dokumentowaniu badań psychologicznych - w okresie, o którym mowa w art. 88 ust.

8,

c)

wobec której orzeczono, prawomocnym wyrokiem sądu środek karny w postaci zakazu wykonywania

zawodu psychologa - w okresie obowiązywania tego zakazu,

d)

którą pozbawiono prawa wykonywania zawodu psychologa prawomocnym orzeczeniem komisji

dyscyplinarnej, o której mowa w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów

(Dz. U. Nr 73, poz. 763 i Nr 154, poz. 1798 oraz z 2009 r. Nr 22, poz. 120 i Nr 92, poz. 753).

4.

W ewidencji umieszcza się następujące dane uprawnionego psychologa

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

oznaczenie pracowni psychologicznej, w której wykonuje on badania;

6)

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

samorządu województwa.

6.

Uprawniony psycholog jest obowiązany

1)

przekazać marszałkowi województwa

a)

oznaczenie pracowni psychologicznej, w której wykonuje badania - najpóźniej do dnia

rozpoczęcia badań,

b)

informację o zmianie danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-5 - w terminie 14 dni od

dnia ich zmiany;

2)

poszerzać wiedzę zawodową i podnosić kwalifikacje;

3)

posiadać podczas wykonywania badań zaświadczenie o wpisie do ewidencji oraz okazywać

je na żądanie uprawnionego podmiotu.

1.

Marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem badań psychologicznych

w zakresie psychologii transportu, z zastrzeżeniem art. 89 ust. 1.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru marszałek województwa

1)

rozpatruje skargi;

2)

przeprowadza kontrolę w zakresie

a)

trybu, zakresu i sposobu przeprowadzania badań psychologicznych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 1,

b)

prowadzonej dokumentacji,

c)

wydawanych orzeczeń,

d)

warunków lokalowych,

e)

spełniania przez uprawnionego psychologa warunków, o których mowa w art. 87 ust. 2

i ust. 3 pkt 4 lit. c i d;

3)

w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin

ich usunięcia;

4)

wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia pracowni psychologicznej w zakresie

psychologii transportu;

5)

wydaje decyzję administracyjną o skreśleniu psychologa z ewidencji uprawnionych psychologów.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, przeprowadza z upoważnienia marszałka województwa

uprawniony psycholog.

4.

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę

pracowni psychologicznej w zakresie psychologii transportu, skreślając przedsiębiorcę

z rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną, jeżeli przedsiębiorca

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 85 ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznej w wyznaczonym przez marszałka województwa terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznej.

5.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

pracowni psychologicznej jest

1)

przeprowadzanie badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu niezgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 90;

2)

wydawanie orzeczeń psychologicznych niezgodnych ze stanem faktycznym;

3)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

6.

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o skreśleniu psychologa z ewidencji,

w przypadku

1)

śmierci psychologa;

2)

niespełnienia przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 87 ust.

2 pkt 1-3;

3)

stwierdzenia

a)

wielokrotnego przeprowadzenia badań psychologicznych niezgodnie z obowiązującymi przepisami,

b)

potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej badań psychologicznych;

4)

orzeczenia wobec niego prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego w postaci zakazu wykonywania

zawodu psychologa - w okresie obowiązywania tego zakazu;

5)

pozbawienia go prawa wykonywania zawodu psychologa prawomocnym orzeczeniem komisji

dyscyplinarnej, o której mowa w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów.

7.

Marszałek województwa skreśla psychologa z ewidencji

1)

z urzędu;

2)

na uzasadniony wniosek Ministra Obrony Narodowej.

8.

W przypadku skreślenia psychologa z ewidencji, z przyczyn określonych w ust. 6 pkt

3, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat

od dnia, w którym decyzja administracyjna o skreśleniu stała się ostateczna.

9.

Nadzór nad jednostkami, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 i 4, sprawuje marszałek

województwa.

1.

Nadzór nad jednostką, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2, sprawuje Minister Obrony

Narodowej.

2.

Minister Obrony Narodowej w ramach nadzoru

1)

rozpatruje skargi dotyczące pracowni psychologicznych;

2)

przeprowadza kontrolę pracowni psychologicznych;

3)

występuje do marszałka województwa z wnioskiem o

a)

skreślenie jednostki z ewidencji jednostek prowadzących pracownię psychologiczną,

b)

wydanie decyzji o skreśleniu psychologa, z przyczyn określonych w art. 88 ust. 6 pkt

3, z ewidencji uprawnionych psychologów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych

w zakresie psychologii transportu i wydawania orzeczeń psychologicznych;

2)

metodykę przeprowadzania badań psychologicznych, o której mowa w art. 85 ust. 2 pkt

1;

3)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi w zakresie

psychologii transportu oraz wzory stosowanych dokumentów;

4)

wzór zaświadczenia o wpisie do ewidencji uprawnionych psychologów;

5)

wzór zaświadczenia o wpisie do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną;

6)

szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;

7)

wysokości opłat

a)

za badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, przy czym wysokość opłaty

nie może przekroczyć 200 zł,

b)

za wpis do rejestru przedsiębiorców, przy czym wysokość opłaty nie może przekroczyć

600 zł,

c)

za wpis do ewidencji uprawnionych psychologów, przy czym wysokość opłaty nie może

przekroczyć 50 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności

1)

konieczność zapewnienia odpowiednich warunków do wykonywania niezbędnego zakresu badań

psychologicznych w zakresie psychologii transportu;

2)

konieczność zapewnienia wysokiego standardu badań;

3)

konieczność zapewnienia prawidłowego obiegu dokumentów;

4)

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzaniem badań psychologicznych

w zakresie psychologii transportu oraz prowadzeniem rejestru i ewidencji.

1.

Okres próbny dla osoby, która po raz pierwszy uzyskała prawo jazdy kategorii B, trwa

2 lata, począwszy od dnia, w którym został jej wydany ten dokument.

2.

W okresie próbnym kierowca jest obowiązany

1)

odbyć między 4 a 8 miesiącem, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy

a)

kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

b)

praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2)

przedstawić staroście zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i kursu, o których mowa

w pkt 1, przed upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy;

3)

kierować wyłącznie pojazdem samochodowym oznakowanym z tyłu i z przodu okrągłą nalepką

barwy białej z zielonym symbolem liścia klonowego - przez pierwsze 8 miesięcy tego

okresu.

3.

W okresie próbnym, przed upływem 8 miesiąca, licząc od dnia otrzymania prawa jazdy,

kierującemu pojazdem zabrania się

1)

przekraczania prędkości 50 km/h na obszarze zabudowanym, 80 km/h poza obszarem zabudowanym

oraz 100 km/h na autostradzie i drodze ekspresowej dwujezdniowej;

2)

kierowania pojazdem nieoznakowanym w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 3;

3)

podejmowania pracy zarobkowej w charakterze kierowcy pojazdu określonego w prawie

jazdy kategorii B;

4)

osobistego wykonywania działalności gospodarczej polegającej na kierowaniu pojazdem

określonym dla prawa jazdy kategorii B.

4.

Przepis ust. 3 pkt 3 i 4 nie dotyczy osób, które uzyskały kwalifikację wstępną lub

kwalifikację wstępną przyśpieszoną, określonych w przepisach rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

5.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób, które uzyskały prawo jazdy kategorii

B

1)

po uprzednim jego cofnięciu w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3;

2)

w trybie określonym w art. 14, w przypadku gdy

a)

wydanie polskiego prawa jazdy nastąpiło w okresie krótszym niż 2 lata od dnia wydania

zagranicznego prawa jazdy, począwszy od tego dnia,

b)

ustalenie dnia wydania zagranicznego prawa jazdy nie jest możliwe, począwszy od dnia

wydania polskiego prawa jazdy.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu próbnego

1)

o kolejne 2 lata, jeżeli w trakcie jego trwania kierowca popełnił dwa wykroczenia

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzone w tym okresie mandatami karnymi

lub prawomocnymi wyrokami sądów;

2)

o czas zatrzymania prawa jazdy w przypadku, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3.

2.

Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje niezwłocznie staroście informację

o popełnieniu przez kierowcę dwóch wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

stwierdzonych w tym okresie mandatami karnymi lub prawomocnymi wyrokami sądów, będących

podstawą przedłużenia okresu próbnego.

3.

Starosta przesyła niezwłocznie informację o popełnieniu przez kierowcę dwóch wykroczeń

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stwierdzonych w tym okresie mandatami karnymi

lub prawomocnymi wyrokami sądów, podając datę oraz termin przedłużenia okresu próbnego

1)

kierowcy;

2)

administratorowi centralnej ewidencji kierowców.

1.

Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art.

91 ust. 2 pkt 1 lit. a, prowadzi wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2.

Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest prowadzony w formie

zajęć o charakterze teoretycznym, trwających 2 godziny, i obejmuje w szczególności

przedstawienie

1)

czynników mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

2)

problematyki wypadków drogowych;

3)

psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym.

3.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie o ukończeniu kursu kierowcy,

który uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

4.

Kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest prowadzony za opłatą.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

1.

Praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym, o którym mowa w art. 91

ust. 2 pkt 1 lit. b, prowadzi odpłatnie ośrodek doskonalenia techniki jazdy.

2.

Praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym jest przeprowadzane w formie

ćwiczeń praktycznych, trwających 1 godzinę, i ma na celu

1)

uświadomienie niebezpieczeństw wynikających z nadmiernej i niedostosowanej do warunków

ruchu prędkości;

2)

kształtowanie postawy defensywnej u osoby szkolonej.

3.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu szkolenia kierowcy,

który uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe programy

a)

kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

b)

praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2)

wzory dokumentów związanych z przeprowadzaniem szkolenia i kursu, o których mowa w

pkt 1, a w szczególności wzory zaświadczeń o ich ukończeniu;

3)

wysokość opłaty za kurs dokształcający w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 100 zł;

4)

wysokość opłaty za praktyczne szkolenie w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym, przy

czym jej wysokość nie może przekroczyć 200 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, należy uwzględnić

1)

okoliczności, przyczyny wypadków drogowych i ich konsekwencje oraz konieczność przeciwdziałania

wypadkom drogowym;

2)

potrzebę ujednolicenia dokumentów stosowanych w związku z przeprowadzaniem szkolenia

i kursu;

3)

koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć.

1.

Kierowca i osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem podlegają nadzorowi

w zakresie

1)

przestrzegania przepisów ruchu drogowego;

2)

spełniania wymagań określonych dla uzyskania i posiadania dokumentu stwierdzającego

posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem lub tramwajem.

2.

Nadzór sprawują

1)

organy kontroli ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

starosta - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w stosunku do osoby, o której mowa w art. 10

ust. 3, sprawuje marszałek województwa mazowieckiego.

1.

Starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby posiadającej prawo jazdy

wydane przez państwo członkowskie Unii Europejskiej wymieni z urzędu to prawo jazdy

na polskie krajowe prawo jazdy w przypadku

1)

wydania wyroku sądu, który orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, postanowienia sądu lub

postanowienia prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy;

2)

otrzymania od organu kontroli ruchu drogowego wniosku o skierowanie osoby na badanie

lekarskie lub na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu;

3)

zaistnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1.

2.

Osobie, o której mowa w art. 10 ust. 3, wymiany prawa jazdy dokonuje marszałek województwa

mazowieckiego.

3.

Do wymiany, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 i 14.

4.

Wymienianego prawa jazdy nie wydaje się do czasu ustania przyczyny, która spowodowała

wymianę dokumentu.

1.

Kierowca lub osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem, która kierując

pojazdem popełniła naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone mandatem karnym

lub prawomocnym wyrokiem sądu, otrzymuje punkty odpowiadające temu naruszeniu z dniem

uprawomocnienia się rozstrzygnięcia.

2.

Naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, odpowiada określona liczba punktów w skali od

0 do 10 w zależności od stopnia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i wagi naruszenia.

3.

W przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w

ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom

przekracza 10, osoba ta otrzymuje 10 punktów.

4.

Informacje o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, oraz odpowiadającej mu liczbie punktów

są przekazywane do centralnej ewidencji kierowców.

5.

Informacje o otrzymanej liczbie punktów zgromadzone w centralnej ewidencji kierowców

usuwa się

1)

z upływem roku od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia;

2)

po uzyskaniu informacji o ukończeniu przez kierowcę kursu reedukacyjnego w zakresie

bezpieczeństwa ruchu drogowego;

3)

po uzyskaniu informacji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem w trybie, o którym

mowa w art. 103 ust. 1 pkt 2.

6.

Informacje o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1, zgromadzone w centralnej ewidencji

kierowców usuwa się w przypadkach określonych w ust. 5, a w przypadku naruszenia popełnionego

w okresie próbnym, z upływem tego okresu, jednak nie wcześniej niż po upływie terminu,

o którym mowa w ust. 5 pkt 1.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej

pozwolenie na kierowanie tramwajem na

1)

kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją

uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji;

2)

badanie lekarskie, jeżeli

a)

kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka

działającego podobnie do alkoholu,

b)

istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia;

3)

badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli

a)

kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka

działającego podobnie do alkoholu,

b)

przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

c)

w okresie próbnym popełniła dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

d)

kierowała pojazdem, który uczestniczył w wypadku drogowym, w następstwie którego inna

osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego;

4)

kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z zastrzeżeniem ust.

3, jeżeli

a)

przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

b)

w okresie próbnym popełniła co najmniej dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w

komunikacji;

5)

kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii,

jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub

środka działającego podobnie do alkoholu.

2.

Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1

1)

z urzędu

a)

na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania

zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b,

b)

na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców

- w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5,

c)

na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub

niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b;

2)

na wniosek organu kontroli ruchu drogowego i dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d.

3.

Starosta przekazuje administratorowi centralnej ewidencji kierowców informację o

1)

wydaniu skierowania na odpowiedni kurs reedukacyjny i jego ukończeniu, o którym mowa

w ust. 1 pkt 4 i 5;

2)

wydaniu skierowania na badania i przeprowadzeniu badań, o których mowa w ust. 1 pkt

2 i 3.

4.

Nie stosuje się przepisu ust. 1 pkt 1 w przypadku, o którym mowa w art. 97 ust. 1

pkt 2 i 3.

5.

W przypadku osoby, o której mowa w art. 10 ust. 3, decyzję, o której mowa w ust. 1,

wydaje marszałek województwa mazowieckiego.

1.

Kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzi, za opłatą,

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego.

2.

Kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest prowadzony w formie

wykładów oraz zajęć warsztatowych i obejmuje w szczególności przedstawienie

1)

skutków wypadków drogowych;

2)

czynników mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

3)

psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym.

3.

Kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii

jest prowadzony w formie wykładów i obejmuje w szczególności przedstawienie

1)

skutków wypadków drogowych;

2)

wpływu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu na funkcje percepcyjne

kierującego oraz na podejmowane przez niego decyzje w ruchu drogowym;

3)

psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym.

4.

Kursy reedukacyjne, o których mowa w ust. 2 i 3, prowadzone są przez osoby posiadające

odpowiednią specjalistyczną wiedzę w tym zakresie.

5.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego wydaje zaświadczenie o ukończeniu kursu reedukacyjnego

kierowcy, który uczestniczył we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

1.

W ewidencji gromadzi się następujące dane o osobach, o których mowa w art. 100a ust.

2 i ust. 3 pkt 1

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

rodzaj oraz zakres uzyskanego uprawnienia;

6)

datę uzyskania pierwszego uprawnienia, a w przypadku jego cofnięcia - także datę ponownego

uzyskania uprawnienia;

7)

datę ważności uprawnienia;

8)

numer dokumentu stwierdzającego uprawnienie;

9)

ograniczenia dotyczące uprawnienia;

10)

nazwę organu, który wydał dokument stwierdzający uprawnienie;

11)

dotyczące

a)

zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego zwrócenia - serię i numer

dokumentu, datę zatrzymania i datę zwrócenia,

b)

cofnięcia uprawnienia oraz jego przywrócenia - serię i numer dokumentu, datę cofnięcia

i datę przywrócenia,

c)

utraty dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego odnalezienia - serię i numer

dokumentu, datę utraty i datę odnalezienia,

d)

zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów - datę rozpoczęcia

zakazu i datę zakończenia zakazu,

e)

informacji o wykroczeniu lub przestępstwie stanowiących naruszenia przepisów ruchu

drogowego - data uprawomocnienia się rozstrzygnięcia, liczba punktów otrzymanych przez

kierowcę, nazwa naruszenia, data, godzina i miejsce jego popełnienia, dane pojazdu

(rodzaj, marka i numer rejestracyjny), którym popełniono naruszenie,

f)

okresu próbnego i jego przedłużenia - datę rozpoczęcia i datę przedłużenia tego okresu,

g)

skierowania na kurs reedukacyjny - datę skierowania na kurs i datę jego zakończenia,

h)

dokumentu z państwa Unii Europejskiej wymienionego na polskie krajowe prawo jazdy

- w tym państwa wydania i numeru dokumentu,

i)

kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka

działającego podobnie do alkoholu - datę popełnienia przestępstwa lub wykroczenia;

12)

zakres, numer oraz okres, na jaki zostało wydane zaświadczenie ADR, o którym mowa

w art. 10 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych;

13)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego uzyskanie

kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, o której mowa

w art. 39c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

14)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie

szkolenia okresowego, o którym mowa w art. 39e ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

15)

numer ewidencyjny instruktora, który prowadził szkolenie;

16)

numer ewidencyjny wykładowcy, który prowadził szkolenie;

17)

numer ewidencyjny jednostki, która prowadziła szkolenie;

18)

numer ewidencyjny egzaminatora, który prowadził egzamin państwowy;

19)

numer ewidencyjny instruktora techniki jazdy, który prowadził szkolenie;

20)

numer ewidencyjny uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie o braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdem;

21)

zakres, numer i datę wydania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych

do kierowania pojazdem;

22)

numer ewidencyjny uprawnionego psychologa, który wydał orzeczenie psychologiczne o

braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

23)

zakres, numer i datę wydania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem;

24)

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego, w którym przeprowadzono egzamin państwowy;

25)

zakres i numer zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym;

26)

informacje o wydanych wtórnikach dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania

pojazdami - serię, numer oraz datę i przyczynę wydania wtórnika.

2.

W ewidencji gromadzi się dane o osobach, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt 2,

3, 5, 7 i 9

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę kraju, który wydał ten dokument;

4)

numer ewidencyjny odpowiednio instruktora, wykładowcy, egzaminatora, lekarza, psychologa

lub instruktora techniki jazdy;

5)

zakres posiadanych uprawnień;

6)

datę ważności dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich uprawnień;

7)

datę i przyczynę skreślenia z ewidencji;

8)

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji lub rejestru.

3.

W ewidencji gromadzi się dane o jednostkach, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt

4, 6, 8 i 10

1)

nazwę;

2)

oznaczenie adresu siedziby;

3)

numer ewidencyjny;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON);

5)

wskazanie odpowiedniego zakresu prowadzonej działalności;

6)

datę skreślenia z rejestru lub ewidencji;

7)

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji lub rejestru.

4.

Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje do ewidencji

1)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania

pojazdami, niezwłocznie po wydaniu tych dokumentów, w zakresie, o którym mowa w ust.

1 pkt 1-10 oraz pkt 11 lit. f i h;

2)

odpowiednio do swoich kompetencji: właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji

Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej, organ właściwy w sprawach wydawania

dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdami, prokurator lub sąd,

niezwłocznie po dokonaniu czynności - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit.

a;

3)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania

pojazdami, niezwłocznie po wydaniu decyzji - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt

11 lit. b i g;

4)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania

pojazdami, niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń - w zakresie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. c;

5)

sąd, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia - w zakresie, o którym mowa w

ust. 1 pkt 11 lit. d i i;

6)

odpowiednio do swoich kompetencji: organy kontroli ruchu drogowego, prokurator lub

sąd - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. e;

7)

podmiot prowadzący kursy dokształcające dla kierowców przewożących towary niebezpieczne,

o których mowa w przepisach o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych - w zakresie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 12;

8)

wojewoda lub dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej - w zakresie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 13;

9)

kierownik ośrodka szkolenia kierowców, o którym mowa w art. 39e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 14;

10)

starosta - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 15-18 i 20-26;

11)

wojewoda - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19.

5.

Dane, o których mowa w ust. 2, przekazują do ewidencji, w drodze teletransmisji

1)

starosta - w odniesieniu do osób wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 2;

2)

wojewoda - w odniesieniu do osób wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 9;

3)

marszałek województwa - w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt

3, 5 i 7.

6.

Dane, o których mowa w ust. 3, przekazuje do ewidencji, w drodze teletransmisji

1)

starosta - w odniesieniu do jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 4;

2)

wojewoda - w odniesieniu do jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 8;

3)

marszałek województwa - w zakresie jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 6

i 10.

7.

Dane, o których mowa w

1)

ust. 1 pkt 11 lit. d, podlegają usunięciu z ewidencji, jeżeli skazanie, na podstawie

którego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, uległo zatarciu.

Informację o zatarciu przekazuje do ewidencji Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru

Karnego;

2)

ust. 1 pkt 11 lit. e oraz lit. i, usuwa się na zasadach określonych w art. 98 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

3)

ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7, podlegają usunięciu odpowiednio z ewidencji lub rejestru

po upływie określonych w nich dat.

8.

Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony

z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy, o której mowa w art.

80b ust. 4.

1.

Osoba skierowana na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5,

jest obowiązana do

1)

odbycia kursu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji administracyjnej o skierowaniu;

2)

przedstawienia staroście zaświadczenia o ukończeniu kursu w terminie 6 tygodni od

dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

3)

uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście zaświadczenia,

o którym mowa w pkt 2.

2.

Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana

do

1)

poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

2)

przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego

w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

3)

uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego

orzeczenia, o którym mowa w pkt 2.

3.

Osoba, o której mowa w art. 10 ust. 3, przedstawia odpowiedni dokument, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2 lub w ust. 2 pkt 2, marszałkowi województwa mazowieckiego.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na

kierowanie tramwajem, w przypadku gdy

1)

upłynął termin ważności prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

2)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła

w wymaganym terminie zaświadczenia o ukończeniu

a)

kursu dokształcającego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w

art. 91 ust. 2 pkt 1 lit. a,

b)

praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym, o którym mowa w art.

91 ust. 2 pkt 1 lit. b,

c)

kursów reedukacyjnych, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lub 5;

3)

osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła

w wymaganym terminie orzeczenia

a)

o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym

mowa w art. 79 ust. 2,

b)

o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym

mowa w art. 84 ust. 1.

2.

Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po

ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia

zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął co najmniej

rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie

pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

1.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami

w przypadku

1)

stwierdzenia

a)

na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem,

b)

na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem,

c)

utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie

art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3;

2)

ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu

drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym

mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a;

3)

popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji;

4)

orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

2.

Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście informacje w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, będące podstawą decyzji administracyjnej o cofnięciu

uprawnień do kierowania pojazdami.

3.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami

po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

5.

Uprawnienia do kierowania pojazdami wynikające z pozwolenia wojskowego cofa lub przywraca

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę.

6.

Decyzję administracyjną o cofnięciu lub przywróceniu prawa jazdy osobom, o których

mowa w art. 10 ust. 3, wydaje marszałek województwa mazowieckiego.

Osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami, odpowiednio w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, może uzyskać uprawnienie

do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobom

po raz pierwszy ubiegającym się o uprawnienie do kierowania pojazdem.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego,

o których mowa w art. 98;

2)

warunki i tryb przekazywania staroście informacji, o których mowa w art. 92 ust. 2,

art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz w art. 103 ust. 2.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności konieczność

dyscyplinowania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy, zapobiegania

wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego oraz zapobiegania uczestnictwu

w ruchu drogowym sprawców wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4;

2)

wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4, przy czym jej wysokość

nie może przekroczyć 500 zł;

3)

wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się w szczególności konieczność

skutecznego zapobiegania naruszeniom przepisów ruchu drogowego przez zmianę postaw

kierujących pojazdami oraz koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy program kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5;

2)

wysokość opłaty za kurs, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5, przy czym jej wysokość

nie może przekroczyć 500 zł;

3)

wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii;

4)

szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie lub badania psychologiczne

w zakresie psychologii transportu oraz wzory dokumentów z tym związane.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, uwzględnia się w szczególności

1)

znaczenie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii dla zmiany

postaw kierujących pojazdami;

2)

koszty rzeczowe i osobowe związane z przeprowadzaniem zajęć;

3)

potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych i ujednolicenia dokumentów

związanych z kierowaniem na badania lekarskie lub badania psychologiczne w zakresie

psychologii transportu;

4)

potrzebę ujednolicenia dokumentów związanych z ukończeniem kursów reedukacyjnych.

1.

Kierować pojazdem uprzywilejowanym może osoba, która

1)

ukończyła 21 lat;

2)

posiada prawo jazdy odpowiedniej do rodzaju pojazdu kategorii;

3)

uzyskała orzeczenie

a)

lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym,

b)

psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym;

4)

ukończyła kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi;

5)

posiada zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym w zakresie określonej kategorii

prawa jazdy.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, o których mowa w art. 8

ust. 3.

1.

Kursy dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi prowadzi ośrodek doskonalenia techniki

jazdy, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 2 lit. c.

2.

Kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi jest prowadzony w zakresie kierowania

pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii

1)

A1, A2 i A;

2)

B1, B i B+E;

3)

C1, C1+E, C, C+E;

4)

D1, D1+E, D i D+E.

3.

W przypadku rozszerzania zakresu posiadanego zezwolenia zainteresowana osoba uczestniczy

jedynie w odpowiednim kursie uzupełniającym.

4.

Kurs dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne w zakresie

a)

nauki podstaw techniki jazdy i taktyki jazdy w warunkach specjalnych,

b)

przepisów ruchu drogowego,

c)

problematyki

-

wypadków drogowych,

-

psychologii transportu

-

prowadzone w formie wykładów i ćwiczeń przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę

w tym zakresie;

2)

zajęcia praktyczne z techniki i taktyki jazdy w warunkach specjalnych;

3)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie egzaminu.

5.

Kurs uzupełniający dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi obejmuje

1)

zajęcia teoretyczne i praktyczne uzupełniające wiedzę i umiejętności, o których mowa

w ust. 4 pkt 1 i 2, w zakresie właściwym dla danej kategorii prawa jazdy;

2)

kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności w formie egzaminu.

6.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy wydaje zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego

kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi osobie, która

1)

uczestniczyła we wszystkich przewidzianych w programie zajęciach;

2)

złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin, o którym mowa w ust. 4 pkt 3 lub ust. 5 pkt

2.

7.

Koszty kursów dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi ochotniczych straży pożarnych

są finansowane z budżetu gminy.

1.

Zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym uprawnia do kierowania pojazdem

uprzywilejowanym określonym w prawie jazdy kategorii

1)

A1, A2 i A;

2)

B1, B i B+E;

3)

C1, C1+E, C, C+E;

4)

D1, D1+E, D i D+E.

2.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany posiadać zezwolenie na kierowanie

pojazdem uprzywilejowanym i okazywać je na żądanie uprawnionego podmiotu.

1.

Starosta wydaje zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, w drodze decyzji

administracyjnej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobie, która

spełnia wymagania określone w art. 106 ust. 1 pkt 1-4, potwierdzone przedstawionym

1)

orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym;

2)

orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem uprzywilejowanym;

3)

zaświadczeniem o ukończeniu kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi.

2.

Starosta wydaje zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, określając

1)

zakres zezwolenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1, odpowiadający rodzajowi ukończonego

kursu oraz zakresowi badań lekarskich i psychologicznych;

2)

ważność zezwolenia na okres 5 lat, nie dłużej jednak niż na okres wynikający z terminu

ważności orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 1

i 2.

3.

Starosta przedłuża ważność zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, w drodze

decyzji administracyjnej, za opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty

ewidencyjnej, na okres, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, po przedstawieniu orzeczenia

lekarskiego i orzeczenia psychologicznego wydanych na podstawie badań, o których mowa

w art. 75 ust. 1 pkt 6 oraz art. 82 ust. 1 pkt 6.

4.

Starosta rozszerza zakres zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym, w drodze

decyzji, za opłatą, o której mowa w ust. 1, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej,

odpowiednio do przedstawionego zaświadczenia o ukończeniu kursu uzupełniającego dla

kierujących pojazdami uprzywilejowanymi.

5.

Żołnierzom Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, funkcjonariuszom oraz pracownikom

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej, Służby Celnej i organów kontroli skarbowej, a także pracownikom wojska zezwolenie

na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym wydaje nieodpłatnie odpowiedni organ jednostki,

w której osoby te pełnią służbę lub są zatrudnione. Przepisy ust. 1-4 stosuje się

odpowiednio.

6.

Koszty zezwoleń na kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi ochotniczych straży pożarnych

są finansowane z budżetu gminy.

7.

Opłata, o której mowa w ust. 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód powiatu.

Kierować pojazdem przewożącym wartości pieniężne albo inne przedmioty wartościowe

lub niebezpieczne, o których mowa w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm., może osoba posiadająca odpowiedni stan zdrowia, kwalifikacje i umiejętności oraz

zezwolenie na kierowanie pojazdem przewożącym wartości pieniężne. Przepisy art. 106-109

stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe programy kursów dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych i pojazdów przewożących

wartości pieniężne;

2)

szczegółowy tryb postępowania w sprawie wydania i przedłużenia zezwolenia dla kierowców

pojazdów uprzywilejowanych lub pojazdów przewożących wartości pieniężne;

3)

wzór zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym i pojazdem przewożącym wartości

pieniężne oraz wzory innych dokumentów stosowanych w sprawach, o których mowa w pkt

2;

4)

wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub

pojazdem przewożącym wartości pieniężne, przy czym wysokość tej opłaty nie może przekraczać

100 zł.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się

1)

konieczność właściwego przygotowania kierowców do warunków i zagrożeń związanych z

kierowaniem pojazdami uprzywilejowanymi i pojazdami przewożącymi wartości pieniężne;

2)

potrzebę ujednolicenia i usprawnienia procedur administracyjnych związanych z wydawaniem

i przedłużaniem zezwolenia dla kierowców pojazdów uprzywilejowanych lub pojazdów przewożących

wartości pieniężne;

3)

konieczność zabezpieczenia zezwolenia przed podrobieniem lub przerobieniem;

4)

koszty rzeczowe i osobowe związane z wydaniem zezwolenia.

1.

Szkolenie praktyczne osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym

jest prowadzone w

1)

ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia podstawowego - w zakresie

a)

doskonalenia techniki jazdy kierowców posiadających prawo jazdy kategorii, A1, A2,

A, B1, B lub B+E,

b)

prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym;

2)

ośrodku doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego - w zakresie

a)

określonym w pkt 1,

b)

doskonalenia techniki jazdy kierowców posiadających prawo jazdy kategorii C1, C1+E,

C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E,

c)

prowadzenia kursu dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi, o którym mowa w art.

106 ust. 1 pkt 4,

d)

prowadzenia kursu dla osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki jazdy.

2.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego może prowadzić zajęcia z jazdy

w warunkach specjalnych dla osób odbywających kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną

przyśpieszoną, kwalifikację wstępną uzupełniającą lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną

uzupełniającą, pod warunkiem zawarcia umowy, o której mowa w art. 39g ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

3.

Zajęcia, o których mowa w ust. 2, mogą być prowadzone z osobami nieposiadającymi uprawnień

do kierowania pojazdem, o ile osoba prowadząca zajęcia posiada uprawnienia instruktora

nauki jazdy lub jest instruktorem techniki jazdy od co najmniej 3 lat.

4.

Zajęcia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz w ust. 2, są prowadzone

pojazdami wymaganymi dla tego rodzaju zajęć.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy jest prowadzony przez

1)

przedsiębiorcę;

2)

jednostkę wojskową - w zakresie szkolenia kierowców na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - w zakresie szkolenia kierowców na potrzeby tych służb.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy

stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy.

2.

Ośrodek doskonalenia techniki jazdy może prowadzić przedsiębiorca, który

1)

posiada

a)

infrastrukturę techniczną,

b)

pojazdy do prowadzenia praktycznego szkolenia w zakresie zagrożeń w ruchu drogowym,

c)

pojazdy do prowadzenia kursów dla kierujących pojazdami uprzywilejowanymi - w przypadku

ośrodka doskonalenia techniki jazdy stopnia wyższego,

d)

warunki lokalowe i wyposażenie dydaktyczne

- pozwalające na bezpieczne i zgodne z wymaganymi warunkami przeprowadzanie zajęć;

2)

zapewnia prowadzenie zajęć przez instruktorów techniki jazdy;

3)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - dotyczy osoby fizycznej

lub członków organów osoby prawnej.

1.

Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej

wpisem.

2.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy

jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w ewidencji działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym

Rejestrze Sądowym - o ile taki posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy - o ile taki posiada;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON) - o ile taki numer przedsiębiorca posiada;

5)

adres ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

6)

zakres prowadzonego szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lub 2;

7)

imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami ewidencyjnymi.

3.

Do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać również

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem jej imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

5.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki jazdy umieszcza

się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem adresu zamieszkania,

jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz numer przedsiębiorcy w tym rejestrze.

6.

Wojewoda dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, oraz wydaje zaświadczenie

o dokonaniu wpisu.

7.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wojewodzie, o którym mowa w ust. 1, informację

o wszelkich zmianach danych w zakresie, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni

od dnia ich wystąpienia.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 6, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód budżetu

państwa.

1.

Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą prowadzić ośrodek doskonalenia techniki

jazdy, w zakresie określonym odpowiednio w art. 112, po spełnieniu wymagań, o których

mowa w art. 114 ust. 2 pkt 1 i 2.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają wojewodę o rozpoczęciu działalności

ośrodka doskonalenia techniki jazdy najpóźniej na 14 dni przed dniem jej rozpoczęcia.

3.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się

1)

nazwę i adres jednostki prowadzącej ośrodek doskonalenia techniki jazdy;

2)

miejsce prowadzenia ośrodka;

3)

imiona i nazwiska instruktorów techniki jazdy wraz z ich numerami ewidencyjnymi.

4.

Wojewoda prowadzi ewidencję jednostek wojskowych i jednostek organizacyjnych służb

podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, prowadzących

ośrodki doskonalenia techniki jazdy. W ewidencji umieszcza się dane, o których mowa

w ust. 3, oraz numer jednostki w tej ewidencji.

5.

Wojewoda wpisuje odpowiednią jednostkę do ewidencji, o której mowa w ust. 4, po otrzymaniu

zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2.

6.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przekazywać wojewodzie informacje

w formie pisemnej

1)

o zmianie danych, o których mowa w ust. 3 - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia

zmiany;

2)

o zakończeniu działalności w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy

- w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia.

7.

Wojewoda skreśla jednostkę, o której mowa w ust. 1, z ewidencji, o której mowa w ust.

4

1)

z urzędu;

2)

na wniosek jednostki lub organu sprawującego nadzór nad jednostką.

1.

Zajęcia w ośrodku doskonalenia techniki jazdy są przeprowadzane przez instruktora

techniki jazdy, z zastrzeżeniem art. 112 ust. 2.

2.

Instruktorem techniki jazdy jest osoba, która

1)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

2)

posiada co najmniej przez okres 3 lat prawo jazdy kategorii B oraz co najmniej przez

okres roku prawo jazdy kategorii odpowiedniej do zakresu prowadzonych zajęć;

3)

posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania

czynności instruktora techniki jazdy;

4)

posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

wykonywania czynności instruktora techniki jazdy;

5)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za

a)

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b)

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

c)

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d)

prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie

działającego środka,

e)

przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu,

f)

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

6)

ukończyła kurs dla osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki jazdy;

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych

przed komisją egzaminacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu;

8)

została wpisana do ewidencji instruktorów techniki jazdy.

3.

Ewidencja instruktorów techniki jazdy jest prowadzona przez wojewodę właściwego ze

względu na miejsce zamieszkania, który

1)

wpisuje do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji administracyjnej,

za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, osobę spełniającą warunki, o których

mowa w ust. 2 pkt 1-7;

2)

wydaje zaświadczenie o wpisie do ewidencji instruktorów techniki jazdy;

3)

nadaje instruktorowi techniki jazdy numer ewidencyjny;

4)

odmawia wpisu do ewidencji instruktorów techniki jazdy, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku gdy osoba

a)

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 1-7,

b)

została skreślona z ewidencji w związku z dopuszczeniem się rażącego naruszenia przepisów

w zakresie szkolenia - w okresie, o którym mowa w art. 118 ust. 8.

4.

Do instruktora techniki jazdy stosuje się odpowiednio przepisy art. 34.

5.

Wpis dokonywany jest na okres wynikający z terminów ważności badań lekarskich i psychologicznych.

6.

W ewidencji instruktorów techniki jazdy umieszcza się następujące dane instruktora

techniki jazdy

1)

numer ewidencyjny;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę kraju, który wydał ten dokument;

4)

terminy ważności badań lekarskich i psychologicznych;

5)

adres zamieszkania;

6)

wynikające z zakresu złożonego egzaminu poszczególne rodzaje uprawnień, w zakresie

których może on przeprowadzać ćwiczenia praktyczne;

7)

oznaczenie ośrodka doskonalenia techniki jazdy, w którym przeprowadza on zajęcia;

8)

datę wydania zaświadczenia o wpisie do ewidencji.

7.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 7, pobiera się opłatę, która

stanowi dochód budżetu państwa.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem opłaty ewidencyjnej, stanowi dochód

budżetu państwa.

1.

Wojewoda sprawuje nadzór nad ośrodkami doskonalenia techniki jazdy.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda

1)

przeprowadza kontrolę w zakresie

a)

spełniania przez ośrodek doskonalenia techniki jazdy wymagań, o których mowa w art.

114 ust. 2,

b)

zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi

-

warunkami przeprowadzania zajęć,

-

programami - w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt

2 lit. c i d oraz w ust. 2,

c)

prawidłowości prowadzonej dokumentacji w związku z prowadzeniem szkolenia;

2)

w przypadku stwierdzenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin

ich usunięcia;

3)

wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka

doskonalenia techniki jazdy;

4)

skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy.

3.

Wojewoda wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę

działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia techniki jazdy,

skreślając go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy, jeżeli przedsiębiorca

1)

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 115 ust. 3, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy w wyznaczonym przez wojewodę terminie;

3)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy.

4.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka doskonalenia techniki jazdy jest

1)

wielokrotne prowadzenie szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b)

w sposób niezgodny z programem - w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust.

1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2,

c)

pojazdami niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia, o którym mowa w art.

112 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c oraz ust. 2;

2)

wielokrotne wystawienie zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym;

3)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

5.

Wojewoda skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy

w przypadku

1)

śmierci instruktora techniki jazdy;

2)

gdy instruktor przestał spełniać co najmniej jedno z wymagań, o których mowa w art.

117 ust. 2 pkt 3-6;

3)

wielokrotnego prowadzenia szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

b)

w sposób niezgodny z programem - w zakresie szkolenia, o którym mowa w art. 112 ust.

1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2,

c)

pojazdami niespełniającymi wymagań przewidzianych dla szkolenia, o którym mowa w art.

112 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c i d oraz ust. 2;

4)

wielokrotnego potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

6.

Wojewoda skreśla instruktora techniki jazdy z ewidencji instruktorów techniki jazdy

1)

z urzędu;

2)

na wniosek jednostki lub organu sprawującego nadzór nad jednostkami, o których mowa

w art. 116 ust. 1.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 2-4, wojewoda wydaje decyzję administracyjną.

8.

W przypadku skreślenia z ewidencji instruktora techniki jazdy, który dopuścił się

rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, ponowny wpis do ewidencji nie

może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skreśleniu

stała się ostateczna.

9.

Nadzór nad ośrodkami doskonalenia techniki jazdy, o których mowa w art. 116 ust. 1,

sprawują odpowiednio

1)

jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej właściwa w sprawach transportu

i ruchu wojsk;

2)

organ podległy lub nadzorowany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych odpowiedni

dla ośrodka.

10.

Jednostka lub organ, o których mowa w ust. 9, w ramach nadzoru

1)

rozpatrują skargi dotyczące ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

2)

prowadzą kontrolę ośrodka doskonalenia techniki jazdy;

3)

występują do wojewody z wnioskiem o

a)

skreślenie jednostki z ewidencji jednostek prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy,

b)

skreślenie instruktora techniki jazdy, który rażąco naruszył przepisy w zakresie szkolenia,

z ewidencji.

1.

Egzamin, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 7, jest przeprowadzany przez komisję

powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu.

2.

Do komisji, o której mowa w ust. 1, są powoływani

1)

przewodniczący komisji - przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu;

2)

członkowie komisji - osoby posiadające uprawnienia instruktora techniki jazdy w zakresie

wszystkich kategorii prawa jazdy i posiadające co najmniej 3-letnie doświadczenie

zawodowe w zakresie prowadzenia doskonalenia techniki jazdy;

3)

sekretarz komisji.

3.

Komisja przeprowadza egzamin w składzie

1)

przewodniczący komisji;

2)

4 członków komisji;

3)

sekretarz komisji.

4.

Przewodniczący komisji, przed egzaminem, ustala skład komisji.

5.

Szczegółową organizację oraz tryb działania komisji określa wewnętrzny regulamin zatwierdzony

przez ministra właściwego do spraw transportu.

6.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności komisji i jej obsługę.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w stosunku do podmiotu prowadzącego ośrodek doskonalenia techniki

jazdy w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych oraz wyposażenia

dydaktycznego;

2)

warunki przeprowadzania zajęć;

3)

program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia instruktora techniki jazdy;

4)

zakres i warunki egzaminu dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy;

5)

wysokość

a)

opłaty za egzamin dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy w zależności od zakresu

prowadzonego egzaminu, przy czym jej wysokość nie może być większa niż 1000 zł,

b)

stawek wynagrodzenia dla osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej

egzaminy dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy,

c)

opłaty za wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy, przy czym jej wysokość nie

może być większa niż 50 zł,

d)

opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia

techniki jazdy, przy czym jej wysokość nie może być większa niż 600 zł;

6)

wzór

a)

wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek doskonalenia techniki

jazdy,

b)

zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy,

c)

wniosku o wpis do ewidencji instruktorów techniki jazdy,

d)

świadectwa instruktora techniki jazdy;

7)

sposób prowadzenia rejestru osób szkolonych oraz wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia;

8)

wzór i sposób nadawania numerów ewidencyjnych ośrodka doskonalenia techniki jazdy

i numerów w ewidencji instruktorów techniki jazdy.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

konieczność stworzenia prawidłowych i bezpiecznych warunków szkolenia prowadzonego

przez ośrodki doskonalenia techniki jazdy oraz zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych

w zakresie szkolenia;

2)

konieczność zróżnicowania wymagań dla ośrodków szkolenia stopnia podstawowego i stopnia

wyższego, ze względu na prowadzony zakres zajęć;

3)

wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne niezbędne do bezpiecznego i właściwego

prowadzenia zajęć praktycznych w ośrodku doskonalenia techniki jazdy;

4)

wysokość rzeczywistych kosztów rzeczowych i osobowych związanych z prowadzeniem

a)

egzaminu,

b)

ewidencji,

c)

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki doskonalenia techniki jazdy;

5)

zakres niezbędnych danych dotyczących osób uczestniczących w szkoleniu, instruktorów

techniki jazdy, ośrodków doskonalenia techniki jazdy i organów właściwych w sprawach

wpisu do rejestru i ewidencji;

6)

potrzebę ujednolicenia trybu postępowania w sprawach dotyczących dokumentacji szkoleniowej;

7)

konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur w sprawie oznaczania ośrodków doskonalenia

techniki jazdy oraz instruktorów techniki jazdy.

Maksymalne stawki opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3, art. 32 ust. 1 pkt

3, art. 40 ust. 1 pkt 4, art. 66 ust. 1 pkt 6, art. 81 ust. 1 pkt 7, art. 90 ust.

1 pkt 7, art. 95 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 105 ust. 3 pkt 2 i ust. 5 pkt 2, art. 111

ust. 1 pkt 4, art. 120 ust. 1 pkt 5 ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy

w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Wojewoda sprawuje nadzór pod względem legalności nad

1)

wykonywaniem przez starostę zadań, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 ust.

1, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 3, 8 i 10, art. 30 ust. 1, 3-5, art.

31 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 38 ust. 2, art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 1-4 i 7, art.

45 ust. 1 i 3, art. 46 ust. 1 -3, art. 47 ust. 5 i 6, art. 92 ust. 1 i 3, art. 96

ust. 2 pkt 2, art. 97 ust. 1, art. 99 ust. 1-3, art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i

3 oraz art. 109 ust. 1-4;

2)

wykonywaniem przez marszałka województwa zadań, o których mowa w art. 10 ust. 3, art.

18 ust. 3, art. 58 ust. 2, art. 62 ust. 3, art. 67 ust. 1, art. 69, art. 70, art.

71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 80 ust. 1, 2 i 4, art. 85

ust. 3 i 8, art. 86 ust. 4, 5 i 7, art. 87 ust. 3, art. 88 ust. 1, 4, 6, 7 i 9, art.

96 ust. 3, art. 99 ust. 5 oraz art. 103 ust. 6.

2.

Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1

1)

przeprowadza kontrolę dokumentacji prowadzonej w związku z wykonywaniem zadań, o których

mowa w ust. 1, oraz żąda pisemnych wyjaśnień i informacji w tym zakresie;

2)

sporządza w wyniku przeprowadzonej kontroli zalecenia i wnioski przedstawiane zarządowi

odpowiednio powiatu lub województwa;

3)

sporządza i przedstawia w terminie do końca marca każdego roku ministrowi właściwemu

do spraw transportu zbiorcze sprawozdanie z terenu województwa za ubiegły rok na podstawie

rocznych sprawozdań starostów z wykonywania zadań określonych niniejszą ustawą.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

zawartych w zbiorczym sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, oraz jego wzór,

uwzględniając potrzebę ujednolicenia w skali kraju sprawozdawczości w zakresie zadań

wykonywanych przez starostów.

Zadania starosty, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1, nie mogą być powierzone

gminie w drodze porozumienia.

1.

Osoby posiadające prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. obowiązane są dokonać

ich wymiany, na prawa jazdy zgodne z nowym wzorem prawa jazdy określonym w przepisach

wydanych na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1.

2.

Prawo jazdy zgodne z nowym wzorem wydaje się od dnia 19 stycznia 2013 r.

3.

Wymiana jest dokonywana na wniosek osoby zainteresowanej, po uiszczeniu opłaty za

wymianę prawa jazdy i opłaty ewidencyjnej, o których mowa w art. 10 ust. 1.

4.

Prawa jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. podlegają wymianie w okresie od dnia

19 stycznia 2028 r. do dnia 18 stycznia 2033 r. w terminach określonych przez ministra

właściwego do spraw transportu lub w terminie wcześniejszym na wniosek posiadacza

prawa jazdy.

5.

Prawa jazdy zgodne z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym wydaje się do dnia 18 stycznia 2013 r.

6.

Podlegające wymianie prawa jazdy, wydane na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz niniejszej ustawy, zachowują ważność w okresie, na jaki zostały wydane, nie

dłużej niż do terminów wymiany ustalonych zgodnie z przepisami ust. 4, pod rygorem

utraty ważności dokumentu.

7.

Dokonując wymiany prawa jazdy, właściwy organ, o którym mowa w art. 10, sprawdza zgodność

danych zawartych w dokumencie z danymi znajdującymi się w centralnej ewidencji kierowców.

8.

Prawa jazdy oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem, o których mowa w art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, niewymienione przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają wymianie na zasadach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 150 ust. 2 tej ustawy.

9.

Osobom w wieku od 13 do 18 lat ubiegającym się o uprawnienia do kierowania motorowerem

do dnia 18 stycznia 2013 r. wydaje się kartę motorowerową określoną w przepisach wydanych

na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

10.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy wymiany praw jazdy, o których mowa w ust. 4;

2)

sposób postępowania w przypadku stwierdzenia rozbieżności między danymi zawartymi

w dokumencie prawa jazdy a danymi znajdującymi się w centralnej ewidencji kierowców.

11.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, uwzględnia się

1)

zabezpieczenie sprawności przebiegu procesu wymiany praw jazdy;

2)

konieczność właściwego ustalenia poszczególnych terminów wymiany praw jazdy biorąc

pod uwagę faktyczną ilości dokumentów przewidzianych do wymiany;

3)

konieczność zapewnienia aktualności wydawanych dokumentów odpowiednio do posiadanych

uprawnień.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

odnośnik nr 1 do ustawy otrzymuje brzmienie

„

Niniejsza ustawa wdraża postanowienia następujących dyrektyw Wspólnoty Europejskiej

1)

dyrektywy 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw

członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep

(Dz. Urz. WE L 42 z 23.02.1970, z późn. zm.);

2)

dyrektywy 74/150/EWG z dnia 4 marca 1974 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw

członkowskich odnoszących się do homologacji typu kołowych ciągników rolniczych lub

leśnych

(Dz. Urz. WE L 84 z 28.03.1974, z późn. zm.);

3)

dyrektywy 91/671/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw

członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach

poniżej 3,5 tony

(Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, z późn. zm.);

4)

dyrektywy 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń

ograniczenia prędkości w niektórych kategoriach pojazdów mechanicznych we Wspólnocie

(Dz. Urz. WE L 57 z 02.03.1992, z późn. zm.);

5)

dyrektywy 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów

drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary

w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu

międzynarodowym

(Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, z późn. zm.);

6)

dyrektywy 96/96/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw

członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych

i ich przyczep

(Dz. Urz. WE L 46 z 17.02.1997, z późn. zm.);

7)

dyrektywy 97/27/WE z dnia 22 lipca 1997 r. odnoszącej się do mas i wymiarów niektórych

kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz zmieniającej dyrektywę 70/156/EWG

(Dz. Urz. WE L 233 z 28.08.1997, z późn. zm.);

8)

dyrektywy 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych

pojazdów

(Dz. Urz. WE L 138 z 01.06.1999, z późn. zm.);

9)

dyrektywy 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie

niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe

(Dz. Urz. WE L 187 z 20.07.1999);

10)

dyrektywy 2000/30/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej

pojazdów dostawczych poruszających się we Wspólnocie

(Dz. Urz. WE L 203 z 10.08.2000, z późn. zm.);

11)

dyrektywy 2002/24/WE z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych

pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę 92/61/EWG

(Dz. Urz. WE L 124 z 09.05.2002).

Dane odnoszące się do aktów prawa Unii Europejskiej, ogłoszone przed dniem 1 maja

2004 r., zamieszczone w niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej - polskie wydanie specjalne.

”

;

2)

w art. 1

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami;

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 75a ust. 1, 3, 5 i 9, art. 140g

ust. 2, art. 140i i art. 140k, stanowią zadania z zakresu administracji rządowej.

”

;

3)

w art. 2

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

autostrada - drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, na której

nie dopuszcza się ruchu poprzecznego, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych,

z wyłączeniem czterokołowca, które na równej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędkość

co najmniej 40 km/h, w tym również w razie ciągnięcia przyczep;

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

droga ekspresowa - drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi,

na której skrzyżowania występują wyjątkowo, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych,

z wyłączeniem czterokołowca;

”

,

c)

pkt 21 otrzymuje brzmienie

„

21)

kierowca - osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem;

”

,

d)

po pkt 42a dodaje się pkt 42b i 42c w brzmieniu

„

42b)

czterokołowiec - pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu osób lub ładunków, z

wyłączeniem samochodu osobowego, ciężarowego i motocykla, którego masa własna nie

przekracza

a)

w przypadku przewozu rzeczy 550 kg,

b)

w przypadku przewozu osób 400 kg;

42c)

czterokołowiec lekki - czterokołowiec, którego masa własna nie przekracza 350 kg i

konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h;

”

,

e)

pkt 45 i 46 otrzymują brzmienie

„

45)

motocykl - pojazd samochodowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej

przekraczającej 50 cm

46)

motorower - pojazd dwu- lub trójkołowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności

skokowej nieprzekraczającej 50 cm

”

;

4)

w art. 20 w ust. 6 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

motocykla (również z przyczepą), czterokołowca i motoroweru, którymi przewozi się

dziecko w wieku do 7 lat - 40 km/h.

”

;

5)

w art. 38 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. Nr 30, poz. 151);

”

;

6)

w art. 39 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka taksówką osobową, autobusem, specjalistycznym

środkiem transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm., pojazdem Policji, Straży Granicznej lub Straży Gminnej (Miejskiej).

”

;

7)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

1.

Kierujący motocyklem, czterokołowcem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi

pojazdami są obowiązani używać w czasie jazdy kasków ochronnych odpowiadających właściwym

warunkom technicznym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motocykli fabrycznie wyposażonych w pasy bezpieczeństwa.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czterokołowców fabrycznie wyposażonych w nadwozie

zamknięte i pasy bezpieczeństwa.

”

;

8)

w art. 80d

a)

w ust. 4

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2

i art. 150 ust. 1;

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5,

art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38

ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87

ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust.

2, art. 103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust.

3 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust.

3, art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy, oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5,

art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38

ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87

ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust.

2, art. 103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust.

3 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie może przekroczyć równowartości w złotych 2 euro ustalonej przy zastosowaniu

kursu średniego ustalonego przez Narodowy Bank Polski, w dniu wydania rozporządzenia,

o którym mowa w ust. 7.

”

,

c)

w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art.

82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy, oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5,

art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38

ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87

ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust.

2, art. 103 ust. 3, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust.

3 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, oraz sposób jej wnoszenia;

”

;

9)

w art. 97a dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Świadectwo kwalifikacji zawodowej, potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego

w zakresie jednego z bloków programowych, wydane osobie o której mowa art. 39d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stanowi podstawę do uzyskania wpisu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie posiadanych

kategorii prawa jazdy spośród kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E.

”

;

10)

w dziale IV

a)

tytuł otrzymuje brzmienie: „Bezpieczeństwo ruchu drogowego”,

b)

uchyla się rozdział 1,

c)

w art. 100a ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W ewidencji gromadzi się także dane o

1)

osobach nieposiadających uprawnień, które kierując pojazdem popełniły naruszenie,

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 105 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

2)

instruktorach i wykładowcach prowadzących szkolenie osób ubiegających się o uzyskanie

uprawnień do kierowania pojazdami lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

3)

egzaminatorach osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami

lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

4)

ośrodkach szkolenia kierowców i innych jednostkach prowadzących szkolenie osób ubiegających

się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami lub pozwolenia na kierowanie tramwajem;

5)

lekarzach uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich w celu ustalenia istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

6)

pracowniach psychologicznych wykonujących badania psychologiczne w zakresie psychologii

transportu;

7)

psychologach uprawnionych do wykonywania badań psychologicznych w zakresie psychologii

transportu;

8)

ośrodkach doskonalenia techniki jazdy;

9)

instruktorach techniki jazdy;

10)

ośrodkach egzaminacyjnych.

”

,

d)

art. 100b otrzymuje brzmienie

„

Art. 100b.

1.

W ewidencji gromadzi się następujące dane o osobach, o których mowa w art. 100a ust.

2 i ust. 3 pkt 1

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

4)

adres zamieszkania;

5)

rodzaj oraz zakres uzyskanego uprawnienia;

6)

datę uzyskania pierwszego uprawnienia, a w przypadku jego cofnięcia - także datę ponownego

uzyskania uprawnienia;

7)

datę ważności uprawnienia;

8)

numer dokumentu stwierdzającego uprawnienie;

9)

ograniczenia dotyczące uprawnienia;

10)

nazwę organu, który wydał dokument stwierdzający uprawnienie;

11)

dotyczące

a)

zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego zwrócenia - serię i numer

dokumentu, datę zatrzymania i datę zwrócenia,

b)

cofnięcia uprawnienia oraz jego przywrócenia - serię i numer dokumentu, datę cofnięcia

i datę przywrócenia,

c)

utraty dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego odnalezienia - serię i numer

dokumentu, datę utraty i datę odnalezienia,

d)

zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów - datę rozpoczęcia

zakazu i datę zakończenia zakazu,

e)

informacji o wykroczeniu lub przestępstwie stanowiących naruszenia przepisów ruchu

drogowego - data uprawomocnienia się rozstrzygnięcia, liczba punktów otrzymanych przez

kierowcę, nazwa naruszenia, data, godzina i miejsce jego popełnienia, dane pojazdu

(rodzaj, marka i numer rejestracyjny), którym popełniono naruszenie,

f)

okresu próbnego i jego przedłużenia - datę rozpoczęcia i datę przedłużenia tego okresu,

g)

skierowania na kurs reedukacyjny - datę skierowania na kurs i datę jego zakończenia,

h)

dokumentu z państwa Unii Europejskiej wymienionego na polskie krajowe prawo jazdy

- w tym państwa wydania i numeru dokumentu,

i)

kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka

działającego podobnie do alkoholu - datę popełnienia przestępstwa lub wykroczenia;

12)

zakres, numer oraz okres, na jaki zostało wydane zaświadczenie ADR, o którym mowa

w art. 10 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych;

13)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego uzyskanie

kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej lub kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, o której mowa

w art. 39c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

14)

zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie

szkolenia okresowego, o którym mowa w art. 39e ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

15)

numer ewidencyjny instruktora, który prowadził szkolenie;

16)

numer ewidencyjny wykładowcy, który prowadził szkolenie;

17)

numer ewidencyjny jednostki, która prowadziła szkolenie;

18)

numer ewidencyjny egzaminatora, który prowadził egzamin państwowy;

19)

numer ewidencyjny instruktora techniki jazdy, który prowadził szkolenie;

20)

numer ewidencyjny uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie o braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdem;

21)

zakres, numer i datę wydania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych

do kierowania pojazdem;

22)

numer ewidencyjny uprawnionego psychologa, który wydał orzeczenie psychologiczne o

braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

23)

zakres, numer i datę wydania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem;

24)

wojewódzki ośrodek ruchu drogowego, w którym przeprowadzono egzamin państwowy;

25)

zakres i numer zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym;

26)

informacje o wydanych wtórnikach dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania

pojazdami - serię, numer oraz datę i przyczynę wydania wtórnika.

2.

W ewidencji gromadzi się dane o osobach, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt 2,

3, 5, 7 i 9

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę kraju, który wydał ten dokument;

4)

numer ewidencyjny odpowiednio instruktora, wykładowcy, egzaminatora, lekarza, psychologa

lub instruktora techniki jazdy;

5)

zakres posiadanych uprawnień;

6)

datę ważności dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich uprawnień;

7)

datę i przyczynę skreślenia z ewidencji;

8)

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji lub rejestru.

3.

W ewidencji gromadzi się dane o jednostkach, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt

4, 6, 8 i 10

1)

nazwę;

2)

oznaczenie adresu siedziby;

3)

numer ewidencyjny;

4)

numer identyfikacji statystycznej (REGON);

5)

wskazanie odpowiedniego zakresu prowadzonej działalności;

6)

datę skreślenia z rejestru lub ewidencji;

7)

datę, do kiedy nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji lub rejestru.

4.

Dane, o których mowa w ust. 1, przekazuje do ewidencji

1)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania

pojazdami, niezwłocznie po wydaniu tych dokumentów, w zakresie, o którym mowa w ust.

1 pkt 1-10 oraz pkt 11 lit. f i h;

2)

odpowiednio do swoich kompetencji: właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji

Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej, organ właściwy w sprawach wydawania

dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdami, prokurator lub sąd,

niezwłocznie po dokonaniu czynności - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit.

a;

3)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania

pojazdami, niezwłocznie po wydaniu decyzji - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt

11 lit. b i g;

4)

organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania

pojazdami, niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń - w zakresie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. c;

5)

sąd, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia - w zakresie, o którym mowa w

ust. 1 pkt 11 lit. d i i;

6)

odpowiednio do swoich kompetencji: organy kontroli ruchu drogowego, prokurator lub

sąd - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 11 lit. e;

7)

podmiot prowadzący kursy dokształcające dla kierowców przewożących towary niebezpieczne,

o których mowa w przepisach o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych - w zakresie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 12;

8)

wojewoda lub dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej - w zakresie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 13;

9)

kierownik ośrodka szkolenia kierowców, o którym mowa w art. 39e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 14;

10)

starosta - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 15-18 i 20-26;

11)

wojewoda - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19.

5.

Dane, o których mowa w ust. 2, przekazują do ewidencji, w drodze teletransmisji

1)

starosta - w odniesieniu do osób wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 2;

2)

wojewoda - w odniesieniu do osób wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 9;

3)

marszałek województwa - w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 100a ust. 3 pkt

3, 5 i 7.

6.

Dane, o których mowa w ust. 3, przekazuje do ewidencji, w drodze teletransmisji

1)

starosta - w odniesieniu do jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 4;

2)

wojewoda - w odniesieniu do jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 8;

3)

marszałek województwa - w zakresie jednostek wymienionych w art. 100a ust. 3 pkt 6

i 10.

7.

Dane, o których mowa w

1)

ust. 1 pkt 11 lit. d, podlegają usunięciu z ewidencji, jeżeli skazanie, na podstawie

którego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, uległo zatarciu.

Informację o zatarciu przekazuje do ewidencji Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru

Karnego;

2)

ust. 1 pkt 11 lit. e oraz lit. i, usuwa się na zasadach określonych w art. 98 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

3)

ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7, podlegają usunięciu odpowiednio z ewidencji lub rejestru

po upływie określonych w nich dat.

8.

Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony

z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy, o której mowa w art.

80b ust. 4.

”

,

e)

w art. 100c

-

w ust. 1

-

- wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się w takim zakresie, w jakim są one niezbędne

do realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom

”

,

-

- w pkt 13 na końcu kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 i 15 w brzmieniu

„

14)

marszałkowi województwa;

15)

wojewódzkiemu ośrodkowi ruchu drogowego.

”

,

-

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek osoby, której one dotyczą.

Dane te mogą być udostępniane z wykorzystaniem urządzeń teletransmisji danych.

”

;

-

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych udostępnia, w formie zaświadczenia, dane zgromadzone

w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w ust. 1 i 2, w tym osobom fizycznym, osobom

prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, na ich pisemny

wniosek, jeżeli wykażą swój uzasadniony interes prawny.

”

,

f)

w art. 100e

-

w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

szczegółowy sposób udostępniania danych, o których mowa w art. 100c ust. 2;

”

,

-

w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

bezpieczeństwo danych;

”

,

g)

uchyla się rozdział 2 i 2b,

h)

w art. 117 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do zadań ośrodka należy

1)

współpraca z wojewódzką radą bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

współpraca ze starostami przy sprawowaniu nadzoru nad szkoleniem;

3)

organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających

się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami;

4)

prowadzenie kursów kwalifikacyjnych;

5)

prowadzenie 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów;

6)

prowadzenie kursów

a)

doskonalących dla nauczycieli prowadzących zajęcia szkolne dla uczniów ubiegających

się o kartę rowerową,

b)

dokształcających w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

c)

reedukacyjnych w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

d)

reedukacyjnych w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii;

7)

organizowanie zajęć dla uczniów ubiegających się o kartę rowerową;

8)

przekazywanie marszałkowi województwa oraz starostom informacji w zakresie statystyki

zdawalności dla poszczególnych ośrodków szkolenia i instruktorów;

9)

inna niż wymieniona w pkt 4-8 działalność oświatowa w zakresie ruchu i transportu

drogowego.

”

,

i)

w art. 119 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Przychodami ośrodka są

1)

wpływy z wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1;

2)

wpływy z wykonywania innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego;

3)

wpływy z działalności, o której mowa w art. 117 ust. 3.

3.

Ośrodek ponosi koszty z tytułu

1)

bieżącego utrzymania ośrodka;

2)

wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1;

3)

inwestycji związanych z działalnością ośrodka, o której mowa w art. 117;

4)

działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na obszarze województwa, w

szczególności na popularyzację zasad ruchu drogowego i podnoszenie kultury jazdy kierowców,

na które ośrodek przeznacza pozostałe wolne środki, niewykorzystane z tytułów, o których

mowa w pkt 1-3.

”

,

j)

uchyla się rozdział 4;

11)

w art. 129 w ust. 2

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem i jego używaniem,

zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;

”

,

b)

dodaje się pkt 13a w brzmieniu

„

13a)

występowania do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy lub osoby posiadającej

pozwolenie na kierowanie tramwajem na egzamin sprawdzający kwalifikacje, jeżeli istnieją

uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do kwalifikacji tej osoby;

”

;

12)

po art. 129f dodaje się art. 129g-129i w brzmieniu

„

Art. 129g.

1.

Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu przeprowadza się przy użyciu

urządzeń elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia

jego przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym lub osoba ta odmawia poddania się

takiemu badaniu. W takim przypadku ustalenie zawartości w organizmie alkoholu następuje

na podstawie badania krwi lub moczu.

3.

Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być przeprowadzone

również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go uprzedzić.

4.

Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, określa ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

(Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm..

Art. 129h.

1.

Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu

przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia

jego przeprowadzenie metodą niewymagającą badania laboratoryjnego albo osoba ta odmawia

poddania się takiemu badaniu. W takim przypadku ustalenie w organizmie obecności środka

działającego podobnie do alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu.

3.

Dopuszcza się badanie krwi lub moczu jako następstwo badania przeprowadzonego metodą,

o której mowa w ust. 1, albo jeżeli nie ma możliwości wykorzystania tej metody.

4.

Badanie w celu ustalenia obecności w organizmie środka działającego podobnie do alkoholu,

w sposób określony w ust. 2 i 3, może być przeprowadzone również w razie braku zgody

osoby podlegającej badaniu, o czym należy ją uprzedzić.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając skutki oddziaływania na organizm

kierowcy środków działających podobnie do alkoholu, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz tych środków;

2)

warunki i sposób przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie.

Art. 129i.

1.

W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny, kierujący

pojazdem jest poddawany badaniu na zawartość w organizmie alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu.

2.

Badaniu, o którym mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli zachodzi uzasadnione

podejrzenie, że mogła kierować pojazdem uczestniczącym w wypadku drogowym, w którym

jest zabity lub ranny.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu drogowego

przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu.

”

;

13)

uchyla się art. 130;

14)

uchyla się art. 138;

15)

w art. 139 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przepisy art. 135-137 stosuje się odpowiednio do pozwolenia na kierowanie tramwajem.

”

;

16)

uchyla się art. 140 i 140a;

17)

w art. 140h dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Szczegółową organizację i tryb pracy Wojewódzkiej Rady określa regulamin przyjęty

przez radę w drodze uchwały.

”

;

18)

w art. 140i pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

członkowie Wojewódzkiej Rady

a)

wojewódzki inspektor transportu drogowego,

b)

dyrektor właściwego terenowo oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad,

c)

przedstawiciel wojewody,

d)

przedstawiciel wojewódzkiego sztabu wojskowego,

e)

przedstawiciel kuratora oświaty,

f)

przedstawiciel zarządu województwa,

g)

przedstawiciel zarządów powiatu,

h)

przedstawiciel wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast,

i)

przedstawiciel komendanta wojewódzkiego Policji,

j)

przedstawiciel komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej,

k)

przedstawiciel zarządu dróg wojewódzkich,

l)

przedstawiciel wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego,

m)

przedstawiciel zarządów dróg powiatowych,

n)

osoby wskazane przez marszałka województwa w szczególności reprezentujące działające

na terenie województwa organizacje pozarządowe, których celem statutowym jest problematyka

bezpieczeństwa ruchu drogowego, przy czym marszałek województwa może wskazać nie więcej

niż 12 osób.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy,

a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście

przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach

ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. Nr 30, poz. 151) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także

nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku;

”

;

2)

w art. 6 w ust. 1 w pkt 2 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

spełniają wymagania określone w przepisach ustawy i w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami,

”

;

3)

w art. 39a

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a;

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Kierowca posiadający prawo jazdy kategorii D albo D+E do ukończenia 23. roku życia

może być zatrudniony wyłącznie przy wykonywaniu regularnych przewozów osób na liniach

komunikacyjnych na trasie nieprzekraczającej 50 km.

”

;

4)

w art. 39b w ust. 1 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

która nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na

stanowisku kierowcy.

”

;

5)

w art. 39f ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określa art. 15 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

;

6)

w art. 39g w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców,

zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności;

”

;

7)

w art. 39j ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

;

8)

w art. 39k ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy

z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

”

.

W ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm. w art. 36 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W skład zespołów, o których mowa w ust. 1, wchodzi kierowca, w przypadku gdy żaden

z członków zespołów ratownictwa medycznego nie spełnia warunków, o których mowa w

art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. Nr 30, poz. 151).

”

.

1.

Rejestry działalności regulowanej, o których mowa w art. 103 ust. 1, art. 115g ust. 1 i art. 124a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

- Prawo o ruchu drogowym, zostają przekształcone w rejestry działalności regulowanej, o których mowa odpowiednio

w art. 28 ust. 1, art. 85 ust. 1 i art. 114 ustawy.

2.

Wpisy do rejestrów, o których mowa w ust. 1, dokonane przed dniem wejścia w życie

ustawy zachowują ważność.

3.

Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru, o którym mowa

w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany

1)

przedłożyć staroście informację w zakresie danych, o których mowa w art. 28 ust. 4

pkt 5, 8 i 9 - w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy;

2)

dostosować infrastrukturę ośrodka szkolenia kierowców do wymagań, o których mowa w

art. 28 ust. 2, i przedłożyć staroście informację, o której mowa w art. 28 ust. 4

pkt 5 - w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Starosta wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców przez przedsiębiorcę, o którym

mowa w ust. 3, skreślając go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

kierowców, jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił co najmniej jednego z obowiązków, o

których mowa w ust. 3.

5.

Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru, o którym mowa

w art. 124a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany przedłożyć marszałkowi województwa informację w zakresie danych,

o których mowa w art. 85 ust. 4 pkt 5 i 6 - w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

6.

Marszałek województwa wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę,

o którym mowa w ust. 5, działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia pracowni

psychologicznej, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących

pracownię psychologiczną, jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków, o których

mowa w ust. 5.

7.

Przedsiębiorca wpisany przed dniem wejścia w życie ustawy do rejestru, o którym mowa

w art. 115g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest obowiązany przedłożyć wojewodzie informację w zakresie danych, o których mowa

w art. 115 ust. 2 pkt 2-5 - w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

8.

Wojewoda wydaje decyzję administracyjną o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę,

o którym mowa w ust. 7, działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka doskonalenia

techniki jazdy, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących

ośrodek doskonalenia techniki jazdy, jeżeli przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków,

o których mowa w ust. 7.

Przedsiębiorca prowadzący, w dniu wejścia w życie ustawy, kursy kwalifikacyjne dla

kandydatów na instruktorów może prowadzić kursy, o których mowa w art. 35, przez okres

roku od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu przeprowadza się przy użyciu

urządzeń elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia

jego przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym lub osoba ta odmawia poddania się

takiemu badaniu. W takim przypadku ustalenie zawartości w organizmie alkoholu następuje

na podstawie badania krwi lub moczu.

3.

Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być przeprowadzone

również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go uprzedzić.

4.

Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, określa ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

(Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm..

1.

Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu

przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia

jego przeprowadzenie metodą niewymagającą badania laboratoryjnego albo osoba ta odmawia

poddania się takiemu badaniu. W takim przypadku ustalenie w organizmie obecności środka

działającego podobnie do alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu.

3.

Dopuszcza się badanie krwi lub moczu jako następstwo badania przeprowadzonego metodą,

o której mowa w ust. 1, albo jeżeli nie ma możliwości wykorzystania tej metody.

4.

Badanie w celu ustalenia obecności w organizmie środka działającego podobnie do alkoholu,

w sposób określony w ust. 2 i 3, może być przeprowadzone również w razie braku zgody

osoby podlegającej badaniu, o czym należy ją uprzedzić.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając skutki oddziaływania na organizm

kierowcy środków działających podobnie do alkoholu, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz tych środków;

2)

warunki i sposób przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie.

1.

W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny, kierujący

pojazdem jest poddawany badaniu na zawartość w organizmie alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu.

2.

Badaniu, o którym mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli zachodzi uzasadnione

podejrzenie, że mogła kierować pojazdem uczestniczącym w wypadku drogowym, w którym

jest zabity lub ranny.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu drogowego

przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu.

1.

Ewidencje, o których mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7, art. 110 ust. 1 pkt 10, art. 115j ust. 2 pkt 4 i art. 124a

ust. 9 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zostają przekształcone w ewidencje, o których mowa odpowiednio w art. 33 ust. 1

pkt 9, art. 58 ust. 1 pkt 10, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy.

2.

Rejestr uprawnionych lekarzy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zostaje przekształcony w ewidencję, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 5.

3.

Wpisy w ewidencjach, o których mowa w ust. 1, oraz w rejestrze, o którym mowa w ust.

2, dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują ważność.

4.

Organ prowadzący ewidencję, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 9, art. 58 ust. 1 pkt

10, art. 77 ust. 1 pkt 5, art. 87 ust. 2 pkt 4 i art. 117 ust. 2 pkt 8 ustawy w terminie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wzywa osobę wpisaną przed dniem

wejścia w życie ustawy do odpowiedniej ewidencji, o której mowa w ust. 1, do przedłożenia

aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych w tych ewidencjach.

5.

Osoba wezwana do przedłożenia aktualnych informacji w zakresie danych umieszczonych

w ewidencji, w trybie, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązana przedłożyć te informacje,

w terminie miesiąca od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem skreślenia z ewidencji.

6.

Osobę wpisaną, w dniu wejścia w życie ustawy, do ewidencji, o której mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w

1)

art. 33 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 - w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do prowadzenia

zajęć;

2)

art. 33 ust. 1 pkt 4 i 5 - do końca okresu ważności posiadanej legitymacji instruktora;

3)

art. 37 ust. 1 pkt 1 - przez okres roku od dnia wejścia w życie ustawy.

7.

Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której mowa w art. 110 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w

1)

art. 58 ust. 1 pkt 1, 3, 6 i 7 - w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do przeprowadzania

egzaminów państwowych;

2)

art. 58 ust. 1 pkt 4 i 5 - do końca okresu ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia

psychologicznego, o których mowa w art. 110 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

art. 63 ust. 1 pkt 2 - do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym

uczestniczyła w szkoleniu organizowanym przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu

drogowego na podstawie dotychczasowych przepisów.

8.

Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do ewidencji, o której mowa w art. 115j ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 117 ust. 2 ustawy - w

zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do prowadzenia ćwiczeń praktycznych w ośrodku

doskonalenia techniki jazdy.

9.

Osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy do rejestru uprawnionych lekarzy, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 i 3.

1.

Osobę, która w ramach stosunku pracy, wykonywanej działalności gospodarczej, pełnionej

służby lub wykonywanej funkcji uprawniona była do kierowania pojazdem uprzywilejowanym

w dniu wejścia w życie ustawy, uznaje się za spełniającą wymagania, o których mowa

w

1)

art. 106 ust. 1 pkt 3 - do końca okresu ważności orzeczenia lekarskiego i orzeczenia

psychologicznego wydanych na podstawie badań, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu

drogowym;

2)

art. 106 ust. 1 pkt 4 - jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskała uprawnienia

do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi w trybie art. 95a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana

1)

posiadać zaświadczenie wydane w trybie określonym w art. 95a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy i okazywać je na żądanie uprawnionych

organów;

2)

w okresie, o którym mowa w pkt 1, wymienić posiadane zaświadczenie na zezwolenie,

o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5.

Producenta wytwarzającego w dniu wejścia w życie ustawy blankiety praw jazdy, międzynarodowych

praw jazdy oraz pozwoleń na kierowanie tramwajem na podstawie umowy zawartej z ministrem

właściwym do spraw transportu uznaje się za wybranego w trybie art. 19 przez okres,

na jaki została zawarta umowa.

1.

Dokumenty stwierdzające uprawnienie do kierowania pojazdem wydane przez dowódcę jednostki

wojskowej, pozwolenia na kierowanie tramwajem i karty rowerowe wydane na podstawie

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zachowują ważność w zakresie, w jakim zostały wydane.

2.

Karta motorowerowa wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zachowuje ważność do czasu ukończenia przez jej posiadacza 18 roku życia. Karta

motorowerowa podlega wymianie, na koszt osoby uprawnionej, na prawo jazdy kategorii

AM, o ile osoba ma ukończone 14 lat.

3.

Osobę, która przed dniem wejścia w życie ustawy ukończyła 18 lat, uznaje się za uprawnioną

do kierowania motorowerem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tej osoby

nie wymaga się posiadania dokumentu stwierdzającego to uprawnienie.

1.

Szkolenie osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy prowadzone w dniu wejścia w

życie ustawy w formie kursu lub zajęć szkolnych jest kontynuowane na podstawie dotychczasowych

przepisów.

2.

Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy

wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowuje ważność w zakresie, w jakim zostało wydane.

3.

Egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy

uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do osób, które są uczestnikami kursów, ukończyły

kursy lub zdały egzamin

1)

na kartę rowerową;

2)

na pozwolenie na kierowanie tramwajem;

3)

dla kandydatów na egzaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami;

4)

dla kandydatów na instruktorów;

5)

dla kandydatów na instruktorów techniki jazdy.

Do dnia 31 grudnia 2012 r. skierowanie na badanie

1)

lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości,

w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje

na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.;

2)

psychologiczne w przypadku gdy kierujący przekroczył liczbę 24 otrzymanych punktów

za naruszenie przepisów ruchu drogowego następuje na podstawie informacji przekazanych

przez Policję.

1.

W stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem

wejścia w życie ustawy i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów

za naruszenia przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki

według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej

liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Naruszenia popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy i odpowiadające im otrzymane

punkty usuwa się z ewidencji z upływem roku od dnia naruszenia.

3.

Przekaz informacji dotyczących naruszeń popełnionych przed dniem 1 stycznia 2013 r.

następuje według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia.

4.

Kopie wpisów dotyczących naruszeń popełnionych przed dniem 1 stycznia 2013 r. zgromadzonych

przez Policję w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, o której

mowa w art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, przenosi się do centralnej ewidencji kierowców.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, sposób i tryb

przekazania kopii wpisów, o których mowa w ust. 3 oraz sposób współdziałania w tym

zakresie podmiotów prowadzących ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego

i centralną ewidencję kierowców, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności

i poprawności przekazanych informacji i ciągłości dostępu.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7, art. 88 ust. 7, art. 94 ust. 4, art. 100, 115, 115l, 123, 125 oraz

art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnień określonych w niniejszej ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 18

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zakresie wzoru krajowego prawa jazdy oraz karty motorowerowej zachowują moc do

dnia 18 stycznia 2013 r.

1.

Osobom, które uzyskały zaświadczenie o ukończeniu kursu dokształcającego w zakresie

przewozu osób lub rzeczy po dniu 10 września 2008 r., potwierdzenia, o którym mowa

w art. 15 ust. 1, organ dokonuje zgodnie z zasadami określonymi w art. 15, zastępując

dokument, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1, kopią tego zaświadczenia.

2.

Termin ważności wpisu, o którym mowa w ust. 1, oraz odpowiadającej mu kategorii prawa

jazdy nie może być dłuższy niż 5 lat.

Ustawa wchodzi w życie po upływie roku od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 125 pkt 9, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt

2, art. 91 -95, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c oraz pkt 4 i 5, art. 99 ust.

2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3 i 4, art. 100-105, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit.

c-e, art. 125 pkt 10 lit. g w zakresie uchylenia art. 114 ustawy, o której mowa w

art. 125, oraz art. 125 pkt 13-16, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.;

3)

art. 6 ust. 1 pkt 1, 3 i 6 lit. c oraz ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, 4 i 6 lit. a,

a także art. 13 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 19 stycznia 2013 r.;

4)

art. 110, który wchodzi w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia.