Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

Przepisów ustawy, z zastrzeżeniem art. 16, nie stosuje się do określania, ustalania,

poboru lub wpłaty należności celnych i należności z tytułu podatków i opłat, o których

mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., stanowiących dochody budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w tym

odsetek za zwłokę, a także udzielania ulg i zwolnień w zakresie tych należności.

”

;

2)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

1.

Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlegają, z zastrzeżeniem

art. 4a

1)

osoby wchodzące w skład organu wykonującego budżet lub plan finansowy jednostki sektora

finansów publicznych albo organu zarządzającego podmiotu niezaliczanego do sektora

finansów publicznych, któremu przekazano do wykorzystania lub dysponowania środki

publiczne, lub zarządzającego mieniem tych jednostek lub podmiotów;

2)

kierownicy jednostek sektora finansów publicznych;

3)

pracownicy jednostek sektora finansów publicznych lub inne osoby, którym odrębną ustawą

lub na jej podstawie powierzono wykonywanie obowiązków w takiej jednostce, których

niewykonanie lub nienależyte wykonanie stanowi czyn naruszający dyscyplinę finansów

publicznych, z zastrzeżeniem ust. 2;

4)

osoby wykonujące w imieniu podmiotu niezaliczanego do sektora finansów publicznych,

któremu przekazano do wykorzystania lub dysponowania środki publiczne, czynności związane

z wykorzystaniem tych środków lub dysponowaniem tymi środkami.

2.

W przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 17 osoba

niebędąca pracownikiem jednostki sektora finansów publicznych, której na podstawie

przepisów o zamówieniach publicznych zamawiający powierzył przygotowanie lub przeprowadzenie

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, działająca jako pełnomocnik zamawiającego,

podlega odpowiedzialności za to naruszenie, jeżeli zamawiający jest jednostką sektora

finansów publicznych lub udzielane zamówienie publiczne jest finansowane ze środków

publicznych.

”

;

3)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 13

podlegają

1)

osoby zobowiązane lub upoważnione do działania w imieniu podmiotu, któremu odrębną

ustawą lub na jej podstawie albo na podstawie umowy lub w drodze porozumienia powierzono

określone zadania związane z realizacją programu finansowanego z udziałem środków

pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, niepodlegających zwrotowi środków z pomocy

udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

lub innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi,

zwanych dalej „środkami unijnymi lub zagranicznymi”;

2)

osoby zobowiązane do realizacji projektu finansowanego z udziałem środków unijnych

lub zagranicznych, którym przekazano środki publiczne przeznaczone na realizację tego

projektu lub które wykorzystują takie środki;

3)

osoby zobowiązane lub upoważnione do działania w imieniu podmiotu zobowiązanego do

realizacji projektu finansowanego z udziałem środków unijnych lub zagranicznych, któremu

przekazano środki publiczne przeznaczone na realizację tego projektu lub który wykorzystuje

takie środki.

”

;

4)

w art. 5

a)

w ust. 1

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

niezgodne z przepisami umorzenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innej jednostki sektora finansów publicznych, odroczenie jej spłaty lub rozłożenie

spłaty na raty albo dopuszczenie do przedawnienia tej należności.

”

,

-

uchyla się pkt 4,

b)

uchyla się ust. 2,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do należności z tytułu składek, do poboru których

są obowiązani Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego.

”

;

5)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

nieprzekazanie w terminie do budżetu w należnej wysokości pobranych dochodów należnych

Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego;

2)

niedokonanie w terminie wpłaty do budżetu w należnej wysokości dochodów przez jednostkę

budżetową, nadwyżki środków obrotowych przez samorządowy zakład budżetowy albo nadwyżki

środków finansowych przez agencję wykonawczą.

”

;

6)

w art. 8 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

przekazanie lub udzielenie dotacji z naruszeniem zasad lub trybu przekazywania lub

udzielania dotacji;

2)

niezatwierdzenie w terminie przedstawionego rozliczenia dotacji;

”

;

7)

w art. 9 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

nierozliczenie w terminie otrzymanej dotacji;

3)

niedokonanie w terminie zwrotu dotacji w należnej wysokości.

”

;

8)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych

bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym

albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących

dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków.

”

;

9)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Art. 13.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

przyznanie lub przekazanie środków związanych z realizacją programów lub projektów

finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych bez zachowania lub z naruszeniem

procedur obowiązujących przy ich przyznaniu lub przekazaniu;

2)

niedokonanie w terminie przez przyznającego lub przekazującego środki związane z realizacją

programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych

rozliczenia tych środków;

3)

nieustalenie podlegającej zwrotowi kwoty środków związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych albo ustalenie

takiej kwoty w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;

4)

niedochodzenie podlegającej zwrotowi kwoty środków związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych albo dochodzenie

takiej kwoty w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;

5)

niezgodne z przepisami umorzenie podlegającej zwrotowi kwoty środków związanych z

realizacją programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych,

odroczenie jej spłaty lub rozłożenie spłaty na raty albo dopuszczenie do przedawnienia

tej należności;

6)

wykorzystanie środków publicznych lub środków przekazanych ze środków publicznych,

związanych z realizacją programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych

lub zagranicznych, niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur obowiązujących

przy ich wykorzystaniu, w tym

a)

procedur określonych przepisami o zamówieniach publicznych - wyłącznie w zakresie

określonym w art. 17,

b)

procedur określonych przepisami o koncesji na roboty budowlane lub usługi - wyłącznie

w zakresie określonym w art. 17a;

7)

niedokonanie w terminie przez otrzymującego lub wykorzystującego środki publiczne

lub środki przekazane ze środków publicznych, związane z realizacją programów lub

projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych, rozliczenia

tych środków;

8)

niedokonanie w terminie lub w należnej wysokości zwrotu kwoty środków publicznych

lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych;

9)

nieprzekazanie w terminie lub w należnej wysokości zwracanej kwoty środków publicznych

lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych, przez podmiot,

za pośrednictwem którego zwracane są te środki.

”

;

10)

w art. 14

a)

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest nieopłacenie w terminie przez jednostkę

sektora finansów publicznych

”

,

b)

zdanie końcowe otrzymuje brzmienie

„

-

albo ich opłacenie w kwocie niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia.

”

;

11)

art. 15 i 16 otrzymują brzmienie

„

Art. 15.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zaciągnięcie zobowiązania bez upoważnienia

określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem

zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań

przez jednostkę sektora finansów publicznych.

Art. 16.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie w terminie zobowiązania

jednostki sektora finansów publicznych, w tym obowiązku zwrotu należności celnej,

podatku, nadpłaty lub nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne lub

zdrowotne, którego skutkiem jest zapłata odsetek, kar lub opłat albo oprocentowanie

tych należności.

2.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych zaniechanie, o którym mowa

w ust. 1, dotyczące obowiązku zwrotu należności celnej, podatku, nadpłaty lub nienależnie

opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne, jeżeli zapłata odsetek

lub oprocentowanie są związane z czynnościami mającymi na celu ustalenie zasadności

zwrotu tych należności.

”

;

12)

w art. 17

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niezgodne z przepisami o zamówieniach

publicznych

1)

opisanie przedmiotu zamówienia publicznego w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą

konkurencję;

2)

ustalenie wartości zamówienia publicznego lub jego części, jeżeli miało to wpływ na

obowiązek stosowania przepisów o zamówieniach publicznych albo na zastosowanie przepisów

dotyczących zamówienia publicznego o niższej wartości;

3)

opisanie sposobu dokonania oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu o udzielenie

zamówienia publicznego w sposób niezwiązany z przedmiotem zamówienia lub nieproporcjonalny

do przedmiotu zamówienia;

4)

określenie kryteriów oceny ofert;

5)

nieprzekazanie do ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub niezamieszczenie

w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia o zamówieniu, ogłoszenia o zmianie ogłoszenia

o zamówieniu lub ogłoszenia o udzieleniu zamówienia;

6)

niezawiadomienie w terminie Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o wszczęciu postępowania

o udzielenie zamówienia publicznego.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Działanie lub zaniechanie określone w ust. 1 nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów

publicznych, jeżeli

1)

zostało skorygowane w sposób zapewniający zgodność danej czynności i toku postępowania

z przepisami o zamówieniach publicznych;

2)

nie doszło do udzielenia zamówienia publicznego.

1b.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest udzielenie zamówienia publicznego

1)

wykonawcy, który nie został wybrany w trybie określonym w przepisach o zamówieniach

publicznych;

2)

z naruszeniem przepisów o zamówieniach publicznych dotyczących przesłanek stosowania

trybów udzielenia zamówienia publicznego: negocjacji bez ogłoszenia, zamówienia z

wolnej ręki lub zapytania o cenę.

1c.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest naruszenie przepisów o zamówieniach

publicznych w inny sposób niż określony w ust. 1 i 1b, jeżeli miało ono wpływ na wynik

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, chyba że nie doszło do udzielenia

zamówienia publicznego.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niezłożenie przez członka komisji

przetargowej lub inną osobę wykonującą czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia

publicznego po stronie zamawiającego oświadczenia o braku lub istnieniu okoliczności

powodujących wyłączenie z tego postępowania.

”

,

d)

uchyla się ust. 7;

13)

w art. 17a uchyla się ust. 5;

14)

w rozdziale 1 po art. 18a dodaje się art. 18b i 18c w brzmieniu

„

Art. 18b.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie lub nienależyte dokonanie

wstępnej kontroli zgodności operacji gospodarczej lub finansowej z planem finansowym

lub kompletności i rzetelności dokumentów dotyczących takiej operacji, jeżeli miało

ono wpływ na

1)

dokonanie wydatku powodującego przekroczenie kwoty wydatków ustalonej w planie finansowym

jednostki sektora finansów publicznych;

2)

zaciągnięcie zobowiązania niemieszczącego się w planie finansowym jednostki sektora

finansów publicznych.

Art. 18c.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie lub nienależyte wykonanie

przez kierownika jednostki sektora finansów publicznych obowiązków w zakresie kontroli

zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, jeżeli miało ono wpływ na

1)

uszczuplenie wpływów należnych tej jednostce, Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu

terytorialnego;

2)

dokonanie wydatku powodującego przekroczenie kwoty wydatków ustalonej w planie finansowym

jednostki;

3)

zaciągnięcie zobowiązania bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową

lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem

przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań przez jednostkę sektora finansów publicznych;

4)

niewykonanie w terminie zobowiązania jednostki, w tym obowiązku zwrotu należności

celnej, podatku, nadpłaty lub nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne

lub zdrowotne;

5)

udzielenie zamówienia publicznego wykonawcy, który nie został wybrany w trybie określonym

w przepisach o zamówieniach publicznych;

6)

zawarcie umowy w sprawie zamówienia publicznego z naruszeniem przepisów o zamówieniach

publicznych dotyczących formy pisemnej umowy, okresu, na który umowa może być zawarta,

lub w przypadku wniesienia odwołania - terminu jej zawarcia;

7)

niewyłączenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego osoby podlegającej

wyłączeniu z takiego postępowania na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych;

8)

unieważnienie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego z naruszeniem przepisów

o zamówieniach publicznych określających przesłanki unieważnienia tego postępowania;

9)

zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi z koncesjonariuszem, który

nie został wybrany zgodnie z przepisami o koncesji na roboty budowlane lub usługi;

10)

zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi z naruszeniem przepisów o koncesji

na roboty budowlane lub usługi dotyczących formy pisemnej umowy, okresu, na który

umowa może być zawarta, lub w przypadku wniesienia skargi na czynność wyboru oferty

najkorzystniejszej - terminu jej zawarcia;

11)

odwołanie postępowania o zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi z

naruszeniem przepisów o koncesji na roboty budowlane lub usługi;

12)

dokonanie, w zakresie gospodarki finansowej lub w postępowaniu o udzielenie zamówienia

publicznego lub przygotowaniu tego postępowania albo w postępowaniu o zawarcie umowy

koncesji na roboty budowlane lub usługi, czynności naruszającej dyscyplinę finansów

publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania tej czynności;

13)

działanie lub zaniechanie skutkujące zapłatą ze środków publicznych kary, grzywny

lub opłaty stanowiącej sankcję finansową, do których stosuje się przepisy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do należności, o których mowa w art. 5 ust.

3.

”

;

15)

w art. 19

a)

w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Nie można przypisać winy, jeżeli naruszenia nie można było uniknąć mimo dołożenia

staranności wymaganej od osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku, którego niewykonanie

lub nienależyte wykonanie stanowi czyn naruszający dyscyplinę finansów publicznych.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do czynów, o których mowa w art. 18c.

”

;

16)

w art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoba, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, uczestnicząca w podejmowaniu uchwały zawierającej

polecenie lub upoważnienie do popełnienia czynu naruszającego dyscyplinę finansów

publicznych, w przypadku niezgłoszenia sprzeciwu do tej uchwały, odpowiada na zasadach

określonych w art. 19 ust. 3.

”

;

17)

w art. 21 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Za czas, w którym sprawca zaniechał działania, uważa się dzień następujący po upływie

terminu, w którym określone działanie powinno nastąpić.

”

;

18)

uchyla się art. 22;

19)

art. 26 otrzymuje brzmienie

„

Art. 26.

1.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych działanie lub zaniechanie określone

w art. 5-16, którego przedmiotem są środki finansowe w wysokości nieprzekraczającej

jednorazowo, a w przypadku więcej niż jednego działania lub zaniechania - łącznie

w roku budżetowym, kwoty minimalnej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku działania lub zaniechania określonego

w art. 18 pkt 2 oraz art. 18b i 18c.

3.

Kwotą minimalną w rozumieniu ust. 1 jest kwota przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” zgodnie

z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm., zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”.

”

;

20)

w art. 28

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przy ocenie stopnia szkodliwości dla finansów publicznych naruszenia dyscypliny finansów

publicznych uwzględnia się wagę naruszonych obowiązków, sposób i okoliczności ich

naruszenia, a także skutki naruszenia.

”

,

b)

w ust. 2

-

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Przy ocenie stopnia szkodliwości dla finansów publicznych naruszenia dyscypliny finansów

publicznych wywołującego skutki finansowe bierze się pod uwagę w szczególności wysokość

skutku finansowego, w tym

”

,

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

kwotę zapłaconych odsetek, kar lub opłat albo wypłaconego oprocentowania.

”

,

c)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przy ocenie stopnia szkodliwości dla finansów publicznych naruszenia dyscypliny finansów

publicznych niewywołującego skutków finansowych uwzględnia się w szczególności wagę

naruszonych obowiązków oraz sposób i okoliczności ich naruszenia, w tym w przypadku

naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 17 i 17a - sposób naruszenia

zasady uczciwej konkurencji lub zasady równego traktowania wykonawców.

”

;

21)

w art. 29 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Osoba, która naruszyła dyscyplinę finansów publicznych wskutek wykonania uchwały organu,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli przed wykonaniem

uchwały zgłosiła pisemnie zastrzeżenie i pomimo tego zastrzeżenia otrzymała pisemne

potwierdzenie wykonania uchwały lub uchwała nie została uchylona albo zmieniona; w

tym przypadku odpowiedzialność ponosi każdy z członków organu, który podpisał się

pod pisemnym potwierdzeniem wykonania uchwały, a w razie braku takiego dokumentu -

każdy z członków organu, który nie zgłosił sprzeciwu do uchwały, która nie została

uchylona albo zmieniona.

”

;

22)

w art. 31 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Karę pieniężną wymierza się w wysokości od 0,25 do trzykrotności miesięcznego wynagrodzenia

osoby odpowiedzialnej za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - obliczonego

jak wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego - należnego w roku, w którym doszło

do tego naruszenia.

3.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2,

karę pieniężną wymierza się w wysokości od 0,25 do pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia.

”

;

23)

w art. 33

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ orzekający w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych wymierza

karę według swojego uznania, w granicach określonych w ustawie, uwzględniając stopień

szkodliwości dla finansów publicznych naruszenia dyscypliny finansów publicznych,

stopień winy, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze

i dyscyplinujące, które ma osiągnąć w stosunku do ukaranego.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Wymierzając karę za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wywołujące skutki finansowe,

organ orzekający bierze pod uwagę również relację wysokości skutku finansowego do

1)

wysokości kwoty wydatków albo kosztów określonej w planie finansowym jednostki sektora

finansów publicznych lub

2)

wysokości kwoty środków publicznych przekazanych do wykorzystania lub dysponowania

w roku budżetowym podmiotowi niezaliczanemu do sektora finansów publicznych.

”

;

24)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

1.

Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 wymierza się w przypadku rażącego naruszenia

dyscypliny finansów publicznych.

2.

Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 można wymierzyć również w przypadku ponownego

ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

”

;

25)

po art. 34 dodaje się art. 34a w brzmieniu

„

Art. 34a.

Karę pieniężną albo karę nagany można wymierzyć w szczególności w przypadku naruszenia

dyscypliny finansów publicznych, którego stopień szkodliwości dla finansów publicznych

jest znaczny, z tym że jeżeli wskutek naruszenia

1)

nie została wpłacona lub zwrócona należność Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innej jednostki sektora finansów publicznych w znacznej wysokości,

2)

bez upoważnienia albo z przekroczeniem zakresu upoważnienia zaciągnięto zobowiązanie

lub dokonano wydatku w znacznej wysokości,

3)

zapłacono ze środków publicznych odsetki, kary lub opłaty albo oprocentowanie w znacznej

wysokości,

4)

udzielono zamówienia publicznego z istotnym naruszeniem zasady uczciwej konkurencji

lub zasady równego traktowania wykonawców

- wymierza się karę pieniężną.

”

;

26)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Art. 35.

Karę upomnienia można wymierzyć w szczególności w przypadku, gdy stopień szkodliwości

naruszenia dyscypliny finansów publicznych nie jest znaczny.

”

;

27)

w art. 36

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Odstąpienia od wymierzenia kary nie stosuje się

1)

wobec sprawcy naruszenia dyscypliny finansów publicznych popełnionego w czasie, gdy

nie uległo zatarciu prawomocnie orzeczone ukaranie za inne naruszenie dyscypliny finansów

publicznych;

2)

w przypadku gdy stopień szkodliwości naruszenia dyscypliny finansów publicznych jest

rażący.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadku gdy w związku z naruszeniem dyscypliny finansów publicznych nastąpiło

uszczuplenie środków publicznych w znacznej wysokości, można odstąpić od wymierzenia

kary, jeżeli przed wydaniem orzeczenia środki wyrównujące to uszczuplenie zostały

w całości wpłacone lub zwrócone na rzecz Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innej właściwej jednostki sektora finansów publicznych.

”

;

28)

w art. 42 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Kadencja komisji orzekającej i Głównej Komisji Orzekającej rozpoczyna się w dniu powołania

przewodniczącego danej komisji. Powołanie przewodniczącego po rozpoczęciu kadencji

danej komisji nie skutkuje wydłużeniem okresu kadencji.

”

;

29)

w art. 43 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W skład Głównej Komisji Orzekającej wchodzi przewodniczący, jeden lub dwóch jego zastępców

i od 15 do 21 członków Komisji.

”

;

30)

po art. 44 dodaje się art. 44a w brzmieniu

„

Art. 44a.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej podejmuje działania na rzecz zapewnienia

jednolitego stosowania przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych przez organy orzekające w sprawach o takie naruszenie, przy uwzględnieniu

orzecznictwa sądów, w szczególności przez upowszechnianie orzeczeń Głównej Komisji

Orzekającej i komisji orzekających.

”

;

31)

w art. 46 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

międzyresortowe komisje orzekające przy

a)

ministrze właściwym do spraw finansów publicznych,

b)

ministrze właściwym do spraw administracji publicznej,

c)

Ministrze Sprawiedliwości;

”

;

32)

art. 48 i 49 otrzymują brzmienie

„

Art. 48.

Międzyresortowa komisja orzekająca przy ministrze właściwym do spraw finansów publicznych

orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotyczącym

1)

realizacji budżetu państwa w częściach ustalonych dla następujących działów administracji

rządowej

a)

budżet,

b)

finanse publiczne,

c)

instytucje finansowe,

d)

członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej,

e)

kultura i ochrona dziedzictwa narodowego,

f)

kultura fizyczna,

g)

nauka,

h)

oświata i wychowanie,

i)

rolnictwo,

j)

rozwój wsi,

k)

rynki rolne,

l)

rybołówstwo,

m)

szkolnictwo wyższe,

n)

turystyka,

o)

sprawy zagraniczne,

p)

zdrowie

- z wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i

4;

2)

realizacji budżetu państwa w częściach innych niż ustalone dla działów administracji

rządowej, którymi dysponują ministrowie kierujący działami wymienionymi w pkt 1, z

wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i 4;

3)

organów i jednostek podległych ministrom kierującym działami wymienionymi w pkt 1

lub nadzorowanych przez tych ministrów oraz jednostek im podległych lub przez nie

nadzorowanych;

4)

innych podmiotów otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa,

o których mowa w pkt 1 i 2, lub z innych środków publicznych, którymi dysponują ministrowie

kierujący działami wymienionymi w pkt 1 lub organy i jednostki, o których mowa w pkt

3.

Art. 49.

Międzyresortowa komisja orzekająca przy ministrze właściwym do spraw administracji

publicznej orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie

dotyczącym

1)

realizacji budżetu państwa w częściach ustalonych dla następujących działów administracji

rządowej

a)

administracja publiczna,

b)

budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa,

c)

gospodarka,

d)

gospodarka morska,

e)

gospodarka wodna,

f)

informatyzacja,

g)

łączność,

h)

obrona narodowa,

i)

praca,

j)

rozwój regionalny,

k)

Skarb Państwa,

l)

transport,

m)

środowisko,

n)

rodzina,

o)

sprawy wewnętrzne,

p)

wyznania religijne oraz mniejszości narodowe i etniczne,

q)

zabezpieczenie społeczne

- z wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i

4;

2)

realizacji budżetu państwa w częściach innych niż ustalone dla działów administracji

rządowej, którymi dysponują ministrowie kierujący działami wymienionymi w pkt 1, z

wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i 4;

3)

osób pełniących funkcje marszałka województwa, członka zarządu województwa i głównego

księgowego budżetu województwa (skarbnika województwa);

4)

osób pełniących funkcje wojewody, wicewojewody, dyrektora generalnego urzędu wojewódzkiego

i głównego księgowego części budżetowej, której dysponentem jest wojewoda;

5)

organów i jednostek podległych ministrom kierującym działami wymienionymi w pkt 1

lub nadzorowanych przez tych ministrów oraz jednostek im podległych lub przez nie

nadzorowanych;

6)

innych podmiotów otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa,

o których mowa w pkt 1 i 2, lub z innych środków publicznych, którymi dysponują ministrowie

kierujący działami wymienionymi w pkt 1 lub organy i jednostki, o których mowa w pkt

5.

”

;

33)

po art. 49 dodaje się art. 49a i 49b w brzmieniu

„

Art. 49a.

Międzyresortowa komisja orzekająca przy Ministrze Sprawiedliwości orzeka w sprawach

o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotyczącym

1)

realizacji budżetu państwa

a)

w części ustalonej dla działu administracji rządowej sprawiedliwość,

b)

w częściach innych niż ustalona dla działu administracji rządowej sprawiedliwość,

którymi dysponuje Minister Sprawiedliwości,

c)

w części, którą dysponuje Prokurator Generalny

- z wyłączeniem środków przekazanych jednostkom wymienionym w art. 51 pkt 1 i 4;

2)

organów i jednostek podległych Ministrowi Sprawiedliwości albo Prokuratorowi Generalnemu

lub nadzorowanych przez Ministra Sprawiedliwości albo Prokuratora Generalnego, a także

jednostek podległych tym organom lub jednostkom lub nadzorowanych przez te organy

lub jednostki;

3)

innych podmiotów otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa,

o których mowa w pkt 1, lub z innych środków publicznych, którymi dysponują Minister

Sprawiedliwości, Prokurator Generalny lub organy i jednostki wymienione w pkt 2.

Art. 49b.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwości międzyresortowej komisji orzekającej

zgodnie z art. 48-49a, właściwa jest międzyresortowa komisja orzekająca przy ministrze

właściwym do spraw finansów publicznych.

”

;

34)

w art. 50 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3)

organów i jednostek nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów oraz jednostek im podległych

lub przez nie nadzorowanych, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 49 pkt 4, oraz

jednostek, o których mowa w art. 51 pkt 3;

4)

osób pełniących funkcje ministra, sekretarza stanu i podsekretarza stanu, a także

dyrektora generalnego urzędu i głównego księgowego części budżetu, z wyłączeniem dyrektora

generalnego urzędu wojewódzkiego i głównego księgowego części budżetu, której dysponentem

jest wojewoda;

”

;

35)

w art. 51

a)

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Regionalna komisja orzekająca orzeka, zgodnie z terytorialnym zasięgiem działania

regionalnej izby obrachunkowej, przy której została utworzona, w sprawach o naruszenie

dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotyczącym

”

,

b)

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

jednostek samorządu terytorialnego, ich związków i stowarzyszeń, z wyłączeniem osób,

o których mowa w art. 49 pkt 3;

2)

realizacji budżetu wojewody, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 49 pkt 4;

”

;

36)

w rozdziale 2 po art. 51 dodaje się art. 51a w brzmieniu

„

Art. 51a.

1.

Właściwość komisji orzekającej ustala się według stanu na dzień popełnienia naruszenia

dyscypliny finansów publicznych.

2.

W przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych popełnionego przez więcej niż

jedną osobę, jeżeli jednym z obwinionych jest

1)

osoba wymieniona w art. 49 pkt 3 i 4 - właściwa jest międzyresortowa komisja orzekająca

przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej, z zastrzeżeniem pkt 2;

2)

osoba wymieniona w art. 50 pkt 4 - właściwa jest komisja orzekająca przy Szefie Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

3.

Wyłączenie do odrębnego rozpoznania sprawy jednej z osób, o których mowa w ust. 2,

po złożeniu wniosku o ukaranie za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie zmienia

właściwości ustalonej zgodnie z ust. 2.

”

;

37)

w art. 53

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

międzyresortowych komisji orzekających - przez ministra, przy którym działa dana komisja;

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przewodniczący międzyresortowej komisji orzekającej występuje do ministrów kierujących

działami administracji rządowej objętymi właściwością danej komisji, a w przypadku

międzyresortowej komisji orzekającej przy Ministrze Sprawiedliwości - również do Prokuratora

Generalnego, o przedstawienie kandydatów na członków tej komisji. Kandydatów przedstawia

się w terminie 14 dni od dnia wystąpienia.

”

;

38)

w art. 54 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Członków Głównej Komisji Orzekającej powołuje i odwołuje, na wniosek Przewodniczącego

tej Komisji zaopiniowany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

Prezes Rady Ministrów.

”

;

39)

w art. 55

a)

w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

posiada wyższe wykształcenie prawnicze, ekonomiczne lub administracyjne;

”

,

b)

uchyla się ust. 2,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Członkami międzyresortowej komisji orzekającej nie mogą być kierownik i zastępca kierownika

komórki bezpośrednio odpowiedzialnej za wykonanie budżetu państwa w zakresie części

objętej właściwością danej komisji lub planu finansowego jednostki budżetowej - urzędu

obsługującego ministra będącego dysponentem tej części, a w przypadku międzyresortowej

komisji orzekającej przy Ministrze Sprawiedliwości - również Prokuratora Generalnego.

”

;

40)

w art. 59 dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Główny Rzecznik, rzecznik dyscypliny i ich zastępcy są w zakresie sprawowanej funkcji

niezależni od innych organów i nie są związani rozstrzygnięciami innych organów, z

wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu.

”

;

41)

w rozdziale 4 po art. 59 dodaje się art. 59a w brzmieniu

„

Art. 59a.

1.

Główny Rzecznik, rzecznik dyscypliny i ich zastępcy mogą przekazać organowi założycielskiemu,

organowi sprawującemu nadzór nad jednostką sektora finansów publicznych lub podmiotowi,

któremu ta jednostka podlega, albo innemu podmiotowi uprawnionemu do przeprowadzenia

kontroli, z wyłączeniem Najwyższej Izby Kontroli, informację o potrzebie przeprowadzenia

kontroli prawidłowości gospodarowania mieniem lub środkami publicznymi w zakresie

niebędącym przedmiotem złożonego zawiadomienia, o którym mowa w art. 93 ust. 1. W

informacji wskazuje się zakres i cel kontroli.

2.

Podmiot, który otrzymał informację, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia

odpowiednio Głównego Rzecznika, rzecznika dyscypliny albo zastępcę odpowiednio Głównego

Rzecznika lub rzecznika dyscypliny, od którego otrzymał tę informację, o

1)

możliwości przeprowadzenia kontroli i przewidywanym terminie jej zakończenia, a następnie

o wynikach kontroli albo złożeniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 93 ust. 1, albo

2)

braku możliwości lub zasadności przeprowadzenia kontroli.

”

;

42)

w art. 62

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

O przedstawienie kandydatów na rzeczników dyscypliny lub ich zastępców Główny Rzecznik

występuje odpowiednio do Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ministrów kierujących

działami administracji rządowej objętymi właściwością międzyresortowych komisji orzekających,

a w przypadku międzyresortowej komisji orzekającej przy Ministrze Sprawiedliwości

- również do Prokuratora Generalnego, oraz do prezesów regionalnych izb obrachunkowych.

Kandydatów przedstawia się w terminie 30 dni od dnia wystąpienia Głównego Rzecznika.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

43)

po art. 62 dodaje się art. 62a w brzmieniu

„

Art. 62a.

Rzecznik dyscypliny i jego zastępcy są właściwi w sprawach rozpatrywanych przez komisję

orzekającą, przy której zostali powołani. Spory o właściwość rozstrzyga Główny Rzecznik.

”

;

44)

w art. 63

a)

w ust. 1

-

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Funkcję Głównego Rzecznika, rzecznika dyscypliny i ich zastępców może pełnić osoba,

która wyraziła zgodę na pełnienie tej funkcji oraz

”

,

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

posiada wyższe wykształcenie prawnicze, ekonomiczne lub administracyjne;

”

,

b)

w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Do Głównego Rzecznika, rzeczników dyscypliny i ich zastępców stosuje się odpowiednio

przepisy art. 55 ust. 4-7.

”

;

45)

art. 64 otrzymuje brzmienie

„

Art. 64.

O powołaniu lub odwołaniu rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy powiadamia się odpowiednio

Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, właściwego ministra, przy którym działa międzyresortowa

komisja orzekająca, prezesa regionalnej izby obrachunkowej i przewodniczącego komisji

orzekającej, a w przypadku rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy powołanego przy

międzyresortowej komisji orzekającej - również ministra kierującego działem administracji

rządowej lub Prokuratora Generalnego, który przedstawił jego kandydaturę.

”

;

46)

w art. 65 ust. 2-6 otrzymują brzmienie

„

2.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, członka

komisji orzekającej i Głównej Komisji Orzekającej wynosi odpowiednio 0,08 i 0,1 przeciętnego

wynagrodzenia.

3.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, przewodniczącego

komisji orzekającej i Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej wynosi odpowiednio

0,6 i 0,8 przeciętnego wynagrodzenia.

4.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, zastępcy

przewodniczącego komisji orzekającej i Głównej Komisji Orzekającej wynosi odpowiednio

0,4 i 0,6 przeciętnego wynagrodzenia.

5.

Wysokość ryczałtowego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, Głównego

Rzecznika i jego zastępcy wynosi odpowiednio 0,8 i 0,6 przeciętnego wynagrodzenia,

a rzecznika dyscypliny i jego zastępcy odpowiednio 0,8 i 0,6 przeciętnego wynagrodzenia.

6.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje osobom powołanym spośród osób

zatrudnionych w komórce organizacyjnej zapewniającej obsługę prawną i administracyjno-techniczną,

o której mowa w art. 70.

”

;

47)

w art. 66

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

W przypadku udziału w rozprawie lub posiedzeniu komisji orzekającej wysokość ryczałtowego

wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1

1)

przewodniczącego składu orzekającego wynosi 0,12 przeciętnego wynagrodzenia, a jeżeli

został wyznaczony do sporządzenia uzasadnienia orzeczenia lub postanowienia - 0,18

przeciętnego wynagrodzenia;

2)

członka składu orzekającego wynosi 0,06 przeciętnego wynagrodzenia, a jeżeli został

wyznaczony do sporządzenia uzasadnienia orzeczenia lub postanowienia - 0,12 przeciętnego

wynagrodzenia;

3)

oskarżyciela wynosi 0,06 przeciętnego wynagrodzenia;

4)

protokolanta wynosi 0,035 przeciętnego wynagrodzenia.

3.

W przypadku udziału w rozprawie lub posiedzeniu Głównej Komisji Orzekającej wysokość

ryczałtowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1

1)

przewodniczącego składu orzekającego wynosi 0,16 przeciętnego wynagrodzenia, a jeżeli

został wyznaczony do sporządzenia uzasadnienia orzeczenia lub postanowienia - 0,24

przeciętnego wynagrodzenia;

2)

członka składu orzekającego wynosi 0,08 przeciętnego wynagrodzenia, a jeżeli został

wyznaczony do sporządzenia uzasadnienia orzeczenia lub postanowienia - 0,16 przeciętnego

wynagrodzenia;

3)

oskarżyciela wynosi 0,08 przeciętnego wynagrodzenia;

4)

protokolanta wynosi 0,035 przeciętnego wynagrodzenia.

”

,

b)

uchyla się ust. 4;

48)

w art. 67

a)

w ust. 3 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

W przypadku osoby, która pełni lub pełniła funkcję Przewodniczącego Głównej Komisji

Orzekającej, wymagana jest zgoda Prezesa Rady Ministrów.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do

1)

rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy - z tym że wymagana jest zgoda Głównego Rzecznika;

2)

zastępcy Głównego Rzecznika - z tym że wymagana jest zgoda ministra właściwego do

spraw finansów publicznych;

3)

Głównego Rzecznika - z tym że wymagana jest zgoda Prezesa Rady Ministrów.

”

;

49)

w art. 68 uchyla się ust. 2;

50)

w art. 69 uchyla się ust. 2;

51)

w art. 70

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów, ministrowie, przy których działają międzyresortowe komisje orzekające,

oraz prezesi regionalnych izb obrachunkowych zapewniają siedzibę, obsługę prawną i

administracyjno-techniczną komisji orzekającej oraz rzecznika i jego zastępcy właściwych

w sprawach tej komisji, a także ponoszą wydatki związane z ich funkcjonowaniem, wypłatą

wynagrodzeń i szkoleniem oraz zwrotem świadkom kosztów przejazdu, finansowane z budżetu

państwa.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

52)

w art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Oskarżycielem przed komisją orzekającą jest rzecznik dyscypliny, który występuje z

wnioskiem o ukaranie, a oskarżycielem przed Główną Komisją Orzekającą jest Główny

Rzecznik.

”

;

53)

po art. 78 dodaje się art. 78a w brzmieniu

„

Art. 78a.

1.

Postępowanie zawiesza się, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 2, w przypadku wystąpienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej jego prowadzenie.

2.

Zawieszenie postępowania następuje w drodze postanowienia.

3.

Zawieszone postępowanie podejmuje się, w drodze postanowienia, niezwłocznie po ustaniu

przeszkody, o której mowa w ust. 1, albo uzyskaniu informacji o zakończeniu postępowania,

o którym mowa w art. 25 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 3.

4.

Jeżeli postępowanie zostało zawieszone po rozpoczęciu postępowania dowodowego na rozprawie,

a skład orzekający został zmieniony, ujawnia się dowody przeprowadzone poprzednio.

”

;

54)

w art. 79 dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Jeżeli okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania dotyczą jednej ze spraw

rozpoznawanych łącznie lub jednej z osób, które popełniły naruszenie dyscypliny finansów

publicznych, albo jeżeli ujawnią się inne okoliczności uniemożliwiające łączne rozpoznanie

sprawy, sprawy te wyłącza się do odrębnego postępowania.

”

;

55)

w art. 81

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Z wnioskiem o ukaranie występuje się do komisji orzekającej, zgodnie z właściwością

określoną w art. 47-51a.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej może wyznaczyć, w drodze postanowienia,

do rozpoznania wniosku o ukaranie inną komisję orzekającą niż wynika to z jej właściwości,

w przypadkach uzasadnionych ważnymi przyczynami innymi niż określone w ust. 2 i 3.

”

;

56)

po art. 85 dodaje się art. 85a w brzmieniu

„

Art. 85a.

W razie stwierdzenia w toku czynności sprawdzających lub w toku postępowania istotnego

uchybienia w czynnościach instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, sprzyjającego

naruszeniom prawa, odpowiednio rzecznik dyscypliny, Główny Rzecznik, komisja orzekająca

albo Główna Komisja Orzekająca zawiadamia o stwierdzonym uchybieniu tę instytucję

lub organ powołany do sprawowania nad nią nadzoru.

”

;

57)

w art. 86

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane, w zakresie swojego działania, udzielać

pomocy organom właściwym w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

w szczególności w terminie określonym przez organ prowadzący postępowanie

1)

wydawać opinie, jeżeli stwierdzenie okoliczności mających znaczenie dla sprawy wymaga

wiadomości specjalnych lub wiedzy specjalistycznej;

2)

przekazać dokumenty mające znaczenie w sprawie.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Wydawanie opinii i przekazywanie dokumentów następuje z zachowaniem zasad ochrony

tajemnic ustawowo chronionych, w szczególności dokumenty lub opinie zawierające informacje

niejawne przekazuje się w trybie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie

informacji niejawnych.

”

;

58)

art. 87 otrzymuje brzmienie

„

Art. 87.

Przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

”

;

59)

art. 90 otrzymuje brzmienie

„

Art. 90.

Osoba, wobec której wszczęto postępowanie, występująca z wnioskiem dowodowym, w tym

o dowód z zeznań świadków, jest obowiązana dokładnie oznaczyć fakty, o których stwierdzenie

wnosi. Obowiązek dotyczy również wskazania świadków, których zeznania mają stwierdzać

te fakty, tak aby wezwanie ich przez organ prowadzący postępowanie było możliwe.

”

;

60)

w art. 91 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się na wezwanie organu prowadzącego

postępowanie, w szczególności na rozprawie, i złożyć zeznania.

”

;

61)

po art. 91 dodaje się art. 91a-91c w brzmieniu

„

Art. 91a.

1.

Pracodawca osoby wezwanej w charakterze świadka jest obowiązany zwolnić ją od pracy

z zachowaniem prawa do wynagrodzenia za czas nieobecności w pracy. Podstawą do zwolnienia

od pracy jest wezwanie odpowiednio rzecznika dyscypliny, przewodniczącego komisji

orzekającej lub Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Świadkowi, który stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie, przysługuje

zwrot kosztów przejazdu, zgodnie z przepisami w sprawie wysokości oraz warunków ustalania

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Art. 91b.

1.

Na osobę wezwaną w charakterze świadka, która nie stawiła się na wezwanie organu prowadzącego

postępowanie, można nałożyć karę porządkową w wysokości do 100 zł, a w przypadku ponownego

niezastosowania się do wezwania - karę porządkową w wysokości do 200 zł, chyba że

niestawiennictwo jest usprawiedliwione nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną przeszkodą,

której nie można było przezwyciężyć.

2.

Karę porządkową nakłada, w drodze postanowienia, odpowiednio rzecznik dyscypliny albo

przewodniczący składu orzekającego komisji orzekającej albo Głównej Komisji Orzekającej.

3.

Na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej osobie ukaranej służy zażalenie. Przepisy

art. 141 stosuje się odpowiednio.

4.

Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem

organu, który je wydał, odpowiednio do Głównego Rzecznika, przewodniczącego komisji

orzekającej albo Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej. Jeżeli przewodniczącym

składu orzekającego

1)

komisji orzekającej jest przewodniczący tej komisji - zażalenie wnosi się do Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej;

2)

Głównej Komisji Orzekającej jest Przewodniczący tej Komisji - zażalenie wnosi się

do Głównej Komisji Orzekającej.

5.

Organ, który wydał zaskarżone postanowienie, może uwzględnić zażalenie i uchylić wydane

postanowienie.

6.

W wyniku rozpoznania zażalenia, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, organ wskazany

w ust. 4, w drodze postanowienia, utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie albo je

uchyla. Przepis art. 142 stosuje się odpowiednio.

7.

Na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o nałożeniu kary porządkowej służy

skarga do sądu administracyjnego.

8.

Wpływy z tytułu kar porządkowych stanowią dochód budżetu państwa.

9.

Prawomocne postanowienie o nałożeniu kary porządkowej niezwłocznie przekazuje osobie

ukaranej odpowiednio rzecznik dyscypliny albo przewodniczący składu orzekającego komisji

orzekającej albo Głównej Komisji Orzekającej. Przepis art. 155 ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

10.

Kary porządkowe nieuiszczone w terminie podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Art. 91c.

Każdy może być wezwany przez organ prowadzący postępowanie do przedstawienia na piśmie,

w wyznaczonym terminie, informacji mających znaczenie dla sprawy, w ramach posiadanej

wiedzy. Przepis art. 86 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

62)

art. 92 otrzymuje brzmienie

„

Art. 92.

Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających znaczenie dla sprawy wymaga wiadomości specjalnych

lub wiedzy specjalistycznej, organ prowadzący postępowanie zasięga opinii organów

lub instytucji, o których mowa w art. 86.

”

;

63)

w art. 93 w ust. 1

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

kierownik podmiotu niezaliczanego do sektora finansów publicznych, któremu przekazano

do wykorzystania lub dysponowania środki publiczne,

”

,

b)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

dysponent przekazujący środki publiczne jednostce sektora finansów publicznych lub

podmiotowi niezaliczanemu do sektora finansów publicznych,

”

,

c)

dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

organ założycielski jednostki sektora finansów publicznych

”

;

64)

w art. 94

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wskazanie okoliczności, w jakich doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych,

a także określenie wysokości środków finansowych będących przedmiotem naruszenia lub

wysokości skutków finansowych;

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Do zawiadomienia dołącza się, w miarę możliwości, materiał zebrany w trakcie kontroli

lub innych działań, w wyniku których ujawniono naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

potwierdzający fakt lub okoliczności popełnienia tego naruszenia, w szczególności

protokół kontroli lub wynik kontroli. Kopie dołączanych dokumentów potwierdza się

za zgodność z oryginałem.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zawiadomienie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli nie zawiera danych pozwalających

na zidentyfikowanie zawiadamiającego.

”

;

65)

w art. 95 dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2-6 w

brzmieniu

„

2.

Kierownik jednostki oraz organ sprawujący nadzór nad jednostką, którzy otrzymali informację,

o której mowa w ust. 1, są obowiązani przekazać rzecznikowi dyscypliny, w wyznaczonym

przez niego terminie, nie dłuższym niż 3 miesiące i nie krótszym niż miesiąc, informację

o podjętych w tej sprawie działaniach, a następnie informować go o dalszych czynnościach

w sprawie i ich wynikach.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli w terminie, o którym mowa w tym przepisie,

odpowiednio kierownik jednostki lub organ sprawujący nadzór nad jednostką złoży zawiadomienie.

4.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 2, nie zostanie przekazana informacja o podjętych

działaniach ani nie zostanie złożone zawiadomienie, rzecznik dyscypliny przekazuje

otrzymaną informację o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych Głównemu Rzecznikowi.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli po przekazaniu w terminie, o którym

mowa w ust. 2, informacji o podjętych działaniach kierownik jednostki oraz organ sprawujący

nadzór nad jednostką nie informują rzecznika dyscypliny o dalszych czynnościach w

sprawie i ich wynikach.

6.

Główny Rzecznik może polecić rzecznikowi dyscypliny podjęcie czynności sprawdzających

na podstawie otrzymanej informacji o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych albo

przekazać właściwemu organowi informację o potrzebie przeprowadzenia kontroli prawidłowości

gospodarowania mieniem lub środkami publicznymi, o której mowa w art. 59a.

”

;

66)

w art. 96 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Przepisy art. 91c i 92 stosuje się odpowiednio.

”

;

67)

po art. 96 dodaje się art. 96a w brzmieniu

„

Art. 96a.

1.

Rzecznik dyscypliny z urzędu bada swoją właściwość.

2.

Stwierdzenie niewłaściwości i przekazanie sprawy właściwemu rzecznikowi dyscypliny

może nastąpić nie później niż do zakończenia postępowania wyjaśniającego. Rzecznik

dyscypliny, któremu przekazano sprawę, prowadzi ją w dalszym ciągu.

”

;

68)

w art. 97

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Po zakończeniu czynności sprawdzających rzecznik dyscypliny wydaje postanowienie o

wszczęciu postępowania wyjaśniającego albo o odmowie jego wszczęcia.

”

,

b)

uchyla się ust. 3 i 4;

69)

w art. 98 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych będącego przedmiotem postępowania

wraz z podaniem czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa oraz przepisu ustawy

określającego to naruszenie.

”

;

70)

art. 100 otrzymuje brzmienie

„

Art. 100.

1.

Rzecznik dyscypliny odmawia wszczęcia postępowania wyjaśniającego

1)

jeżeli stwierdzi wystąpienie okoliczności wymienionej w art. 78 ust. 1;

2)

w stosunku do osoby, wobec której w tej samej sprawie toczyło się postępowanie wyjaśniające

zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu tego postępowania, chyba że

a)

postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego zostało wydane w wyniku przestępstwa,

b)

postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego zostało wydane na podstawie

dowodów, które okazały się fałszywe,

c)

po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wyszły na jaw nowe,

istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody, nieznane przy wydaniu tego postanowienia.

2.

W przypadku wystąpienia jednej z okoliczności, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a-c,

rzecznik dyscypliny, w drodze postanowienia, uchyla postanowienie o umorzeniu postępowania

wyjaśniającego.

3.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego powinno zawierać dodatkowo

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych będącego przedmiotem czynności

sprawdzających, wraz z podaniem czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa

oraz przepisu ustawy określającego to naruszenie.

”

;

71)

w art. 101 w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Rzecznik, w drodze postanowienia, utrzymuje

w mocy zaskarżone postanowienie, zmienia je lub uchyla, w całości lub w części.

”

;

72)

po art. 101 dodaje się art. 101a w brzmieniu

„

Art. 101a.

1.

W przypadku gdy czynności sprawdzające podjęte na polecenie Głównego Rzecznika, o

którym mowa w art. 95 ust. 6, nie dały podstaw do wszczęcia postępowania wyjaśniającego,

rzecznik dyscypliny przekazuje Głównemu Rzecznikowi informację o wynikach przeprowadzonych

czynności sprawdzających wraz z materiałem z tych czynności.

2.

Główny Rzecznik może

1)

polecić rzecznikowi dyscypliny uzupełnienie czynności sprawdzających;

2)

w drodze postanowienia, polecić rzecznikowi dyscypliny wszczęcie postępowania wyjaśniającego.

”

;

73)

w art. 102 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, ma prawo do złożenia, w terminie określonym przez rzecznika

dyscypliny, nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania

wyjaśniającego, wyjaśnień lub wniosków dowodowych na piśmie lub do protokołu. Niezłożenie

wyjaśnień lub wniosków dowodowych w tym terminie uznaje się za odmowę ich złożenia

w postępowaniu wyjaśniającym. Oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia.

”

;

74)

art. 103 otrzymuje brzmienie

„

Art. 103.

W postępowaniu wyjaśniającym rzecznik dyscypliny sporządza protokół z czynności mających

znaczenie dla sprawy. Protokół podpisują osoby uczestniczące w czynnościach, a w przypadku

odmowy jego podpisania rzecznik dyscypliny zamieszcza stosowną adnotację.

”

;

75)

po art. 103 dodaje się art. 103a w brzmieniu

„

Art. 103a.

Jeżeli naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w postanowieniu o wszczęciu

postępowania wyjaśniającego należy zakwalifikować według innego niż wskazany w tym

postanowieniu naruszony przepis prawa lub przepis ustawy określający to naruszenie,

rzecznik dyscypliny, w drodze postanowienia, zmienia postanowienie o wszczęciu postępowania

wyjaśniającego w zakresie kwalifikacji prawnej naruszenia. Przepisy art. 98 ust. 2

i art. 102 stosuje się odpowiednio.

”

;

76)

art. 104 i 105 otrzymują brzmienie

„

Art. 104.

1.

Rzecznik dyscypliny, w terminie 120 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, występuje

z wnioskiem o ukaranie za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zwanym dalej

„wnioskiem o ukaranie”, albo wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

2.

Do terminu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania.

Art. 105.

O wystąpieniu z wnioskiem o ukaranie rzecznik dyscypliny informuje zawiadamiającego.

”

;

77)

w art. 106

a)

uchyla się ust. 1,

b)

w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych będącego przedmiotem postępowania

wyjaśniającego, wraz z podaniem czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa

oraz przepisu ustawy określającego to naruszenie.

”

;

78)

art. 107 i 108 otrzymują brzmienie

„

Art. 107.

Jeżeli we wniosku o ukaranie rzecznik dyscypliny nie postawił zarzutu naruszenia dyscypliny

finansów publicznych wszystkim osobom, wobec których wszczął postępowanie wyjaśniające,

wydaje - w stosunku do tych osób - postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego,

z zastrzeżeniem art. 79 ust. 2.

Art. 108.

1.

Postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego doręcza się zawiadamiającemu

oraz - z wyłączeniem postanowienia wydanego na podstawie art. 78 ust. 1 pkt 4 - osobie,

wobec której było ono wszczęte. Osobie tej i zawiadamiającemu służy zażalenie na postanowienie

o umorzeniu postępowania.

2.

W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Rzecznik, w drodze postanowienia, utrzymuje

w mocy zaskarżone postanowienie, zmienia je lub uchyla, w całości lub w części. Główny

Rzecznik, uchylając postanowienie, poleca rzecznikowi dyscypliny

1)

wystąpić z wnioskiem o ukaranie albo

2)

uzupełnić postępowanie wyjaśniające, wyznaczając termin wystąpienia z wnioskiem o

ukaranie albo wydania nowego postanowienia.

3.

Główny Rzecznik doręcza postanowienie osobom, którym służyło zażalenie. Na postanowienie

Głównego Rzecznika kończące postępowanie osobom tym służy zażalenie do Głównej Komisji

Orzekającej.

4.

W wyniku rozpoznania zażalenia Główna Komisja Orzekająca, w drodze postanowienia

1)

utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie Głównego Rzecznika albo

2)

uchyla zaskarżone postanowienie Głównego Rzecznika i postanowienie rzecznika dyscypliny

w całości lub w części i przekazuje sprawę rzecznikowi dyscypliny.

5.

Do rzecznika dyscypliny, któremu przekazano sprawę zgodnie z ust. 4 pkt 2, przepisy

art. 150 stosuje się odpowiednio.

”

;

79)

w art. 109 uchyla się ust. 2;

80)

w art. 110

a)

w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

określenie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych wraz ze wskazaniem

sposobu i czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa oraz przepisu ustawy

określającego to naruszenie;

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do wniosku o ukaranie dołącza się postanowienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego,

a także zebrany materiał dowodowy oraz dowody i wyjaśnienia przedstawione przez obwinionego

na swoją obronę lub informację o odmowie ich złożenia.

”

,

c)

uchyla się ust. 4;

81)

w art. 111 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Stwierdzenie niewłaściwości i przekazanie sprawy właściwej komisji orzekającej może

nastąpić nie później niż do otwarcia postępowania dowodowego.

”

;

82)

w art. 112

a)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

W zarządzeniu o zwrocie wniosku o ukaranie do uzupełnienia należy wskazać braki wniosku

oraz określić termin ich usunięcia, nie krótszy niż 30 dni. Na zarządzenie o zwrocie

wniosku o ukaranie przysługuje, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, zażalenie

do Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej za pośrednictwem przewodniczącego

komisji, który wydał to zarządzenie.

4.

W wyniku rozpoznania zażalenia Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, w terminie

7 dni od dnia jego doręczenia, w drodze zarządzenia, utrzymuje w mocy zaskarżone zarządzenie

lub je uchyla, w całości lub w części.

”

,

b)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Na uzasadniony wniosek rzecznika dyscypliny przewodniczący komisji orzekającej może

przedłużyć termin usunięcia braków wniosku wskazany w zarządzeniu o zwrocie wniosku

o ukaranie na czas oznaczony niezbędny do uzupełnienia wniosku.

”

;

83)

w art. 113 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Przewodniczący komisji orzekającej przekazuje stronom zarządzenie, o którym mowa w

ust. 2, w terminie 7 dni od dnia jego wydania.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 130 ust. 1, przewodniczący komisji orzekającej po

zarządzeniu doręczenia odpisu wniosku o ukaranie obwinionemu kieruje wniosek do rozpoznania

na rozprawie.

”

;

84)

po art. 113 dodaje się art. 113a w brzmieniu

„

Art. 113a.

1.

O zawieszeniu i podjęciu postępowania, a także o wyłączeniu sprawy do odrębnego rozpoznania

rozstrzyga przewodniczący komisji orzekającej, jeżeli okoliczności uzasadniające takie

rozstrzygnięcie zostaną ujawnione w toku postępowania poza rozprawą lub posiedzeniem.

2.

O łącznym rozpoznaniu spraw o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, w których

wniesione zostały odrębne wnioski o ukaranie, rozstrzyga przewodniczący komisji orzekającej.

”

;

85)

uchyla się art. 114;

86)

w art. 115 dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1 i dodaje się ust. 2 i 3

w brzmieniu

„

2.

Z przebiegu posiedzenia protokolant pod kierunkiem przewodniczącego składu orzekającego

sporządza protokół, który zawiera

1)

datę i miejsce posiedzenia oraz wzmiankę o osobach w nim uczestniczących;

2)

przebieg posiedzenia i - w miarę potrzeby - stwierdzenie innych okoliczności dotyczących

jego przebiegu;

3)

treść wydanych w toku posiedzenia postanowień i zarządzeń.

3.

Protokół podpisują przewodniczący składu orzekającego i protokolant.

”

;

87)

w art. 116

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W wyniku rozpoznania sprawy na posiedzeniu komisja orzekająca, z zastrzeżeniem art.

78a i art. 79 ust. 2, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania albo, jeżeli uzna,

że nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania, przekazuje sprawę do rozpoznania

na rozprawie.

”

,

b)

w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

określenie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych wraz z podaniem

sposobu i czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa oraz przepisu ustawy

określającego to naruszenie.

”

,

c)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Uzasadnienie postanowienia o umorzeniu postępowania sporządza się w terminie 21 dni

od dnia wydania postanowienia. Przepisy art. 137 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

”

,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Postanowienie o umorzeniu postępowania wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom niezwłocznie

po sporządzeniu uzasadnienia. Na postanowienie stronom służy zażalenie.

”

;

88)

w art. 121 w ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Zawiadomienie to zawiera określenie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych,

a także pouczenie, że rozprawa może być przeprowadzona bez ich udziału, a orzeczenie

może zostać wydane zaocznie oraz że obwiniony może składać wnioski dowodowe.

”

;

89)

w art. 125 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

jest dowód doręczenia obwinionemu i jego obrońcy zawiadomienia o rozprawie, a obwiniony

lub jego obrońca wystąpi z wnioskiem o odroczenie rozprawy, w którym należycie usprawiedliwi

swoją nieobecność na rozprawie nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną przeszkodą, której

nie można przezwyciężyć.

”

;

90)

w art. 128 w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Jeżeli istnieje potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego o dowody mogące mieć wpływ

na rozstrzygnięcie sprawy, rozprawę odracza się na czas niezbędny do uzupełnienia

materiału dowodowego.

”

;

91)

w art. 130

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jeżeli w toku rozprawy okaże się, że jest zasadne postawienie zarzutu naruszenia dyscypliny

finansów publicznych osobie niewymienionej we wniosku o ukaranie i nie ma przeszkód

w łącznym rozpoznaniu sprawy, komisja orzekająca, na wniosek oskarżyciela, odracza

- w celu wspólnego rozpoznania - rozprawę do czasu wystąpienia z wnioskiem o ukaranie.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Rzecznik dyscypliny niezwłocznie wszczyna postępowanie wyjaśniające wobec osoby, o

której mowa w ust. 1. O umorzeniu lub zawieszeniu tego postępowania rzecznik dyscypliny

informuje komisję orzekającą.

1b.

Do wniosku o ukaranie, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 112 ust. 1 i 2.

”

;

92)

w art. 131 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jeżeli w toku rozprawy okaże się, że - nie przekraczając granic wniosku o ukaranie

- można naruszenie dyscypliny finansów publicznych zarzucone obwinionemu zakwalifikować

według innego naruszonego przepisu prawa lub innego przepisu ustawy określającego

to naruszenie, przewodniczący składu orzekającego informuje o tym obecne na rozprawie

strony.

”

;

93)

w art. 135

a)

w ust. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

określenie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych wraz z podaniem

sposobu i czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa oraz przepisu ustawy

określającego to naruszenie;

”

,

b)

w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych przypisanego obwinionemu, wraz

z podaniem sposobu i czasu jego popełnienia, wskazaniem naruszonego przepisu prawa

oraz przepisu ustawy określającego to naruszenie;

”

;

94)

w art. 137

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uzasadnienie orzeczenia sporządza się w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom niezwłocznie po sporządzeniu uzasadnienia.

”

;

95)

art. 138 otrzymuje brzmienie

„

Art. 138.

1.

Zażalenie na postanowienie rzecznika dyscypliny wnosi się do Głównego Rzecznika. Zażalenie

na zarządzenie i na postanowienie przewodniczącego komisji orzekającej wnosi się do

Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej. Zażalenie na postanowienie komisji orzekającej,

na postanowienie Głównego Rzecznika oraz na postanowienie Przewodniczącego Głównej

Komisji Orzekającej wnosi się do Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Odwołanie od orzeczenia komisji orzekającej wnosi się do Głównej Komisji Orzekającej.

3.

Środek zaskarżenia, przysługujący w zakresie określonym w ustawie, wnosi się na piśmie,

za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżane zarządzenie, postanowienie albo orzeczenie,

w terminie 14 dni od jego doręczenia, z zastrzeżeniem art. 91b ust. 4 i art. 112 ust.

3.

4.

Środek zaskarżenia może dotyczyć całości lub części zaskarżonego rozstrzygnięcia.

5.

W treści środka zaskarżenia należy określić, jakiego rozstrzygnięcia domaga się skarżący.

Środek zaskarżenia wnoszony przez rzecznika dyscypliny lub obrońcę powinien zawierać

także zarzuty stawiane zaskarżanemu rozstrzygnięciu.

6.

Z treści środka zaskarżenia powinno wynikać, czy jest on wnoszony na korzyść, czy

na niekorzyść obwinionego. Rzecznik dyscypliny może wnosić środki zaskarżenia również

na korzyść obwinionego.

”

;

96)

w art. 139

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie ust. 1 i w tym ust. pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przekazuje je niezwłocznie, wraz z aktami sprawy, do rozpoznania w drugiej instancji,

z zastrzeżeniem art. 91b ust. 6.

”

,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zażalenie służy osobie, która złożyła

środek zaskarżenia będący przedmiotem tego postanowienia.

”

;

97)

po art. 139 dodaje się art. 139a i 139b w brzmieniu

„

Art. 139a.

Organ, któremu przekazano do rozpoznania środek zaskarżenia, niezwłocznie po jego

otrzymaniu wydaje postanowienie o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia, jeżeli został

wniesiony po terminie lub przez osobę nieuprawnioną. Na postanowienie zażalenie służy

osobie, która złożyła środek zaskarżenia będący przedmiotem tego postanowienia.

Art. 139b.

Główny Rzecznik i Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, któremu przekazano do

rozpoznania środek zaskarżenia

1)

wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania, jeżeli ujawnią się okoliczności,

o których mowa w art. 25 ust. 2 albo art. 78a ust. 1;

2)

zarządza wyłączenie sprawy do odrębnego postępowania, jeżeli ujawnią się okoliczności

określone w art. 79 ust. 2.

”

;

98)

art. 140 otrzymuje brzmienie

„

Art. 140.

1.

Środek zaskarżenia może zostać cofnięty przez wnoszącego ten środek do czasu jego

rozpoznania przez organ drugiej instancji.

2.

Odwołanie od orzeczenia komisji orzekającej może być cofnięte przez wnoszącego ten

środek do czasu zamknięcia rozprawy w drugiej instancji.

3.

Odwołanie od orzeczenia komisji orzekającej wniesione przez rzecznika dyscypliny może

być cofnięte także przez Głównego Rzecznika. Cofnięcie odwołania poza rozprawą następuje

w drodze zarządzenia, które wymaga uzasadnienia. Zarządzenie wraz z uzasadnieniem

doręcza się rzecznikowi dyscypliny, który wniósł odwołanie, i Głównej Komisji Orzekającej.

O cofnięciu odwołania na rozprawie powiadamia się rzecznika dyscypliny.

4.

Środka zaskarżenia wniesionego na korzyść obwinionego nie można cofnąć bez jego zgody.

5.

Cofnięty środek zaskarżenia pozostawia się bez rozpoznania, chyba że zachodzi jedna

z okoliczności powodujących nieważność postanowienia lub orzeczenia z mocy prawa.

6.

W razie cofnięcia środka zaskarżenia po jego przekazaniu do rozpoznania w drugiej

instancji niezwłocznie powiadamia się o tym odpowiednio Głównego Rzecznika lub Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej.

”

;

99)

po art. 140 dodaje się art. 140a w brzmieniu

„

Art. 140a.

W wyniku rozpoznania zażalenia organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie

lub uchyla je, w całości lub w części, z zastrzeżeniem art. 101 ust. 2, art. 108 ust.

2, art. 112 ust. 4, art. 116 ust. 6 i art. 178 ust. 2.

”

;

100)

w art. 144 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W wyniku rozpoznania odwołania w trybie, o którym mowa w ust. 1, Główna Komisja Orzekająca

wydaje, z zastrzeżeniem art. 78a i art. 79 ust. 2, postanowienie o umorzeniu postępowania

albo, jeżeli uzna, że nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania, przekazuje sprawę

do rozpoznania na rozprawie.

”

;

101)

w art. 146 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku wniesienia odwołania na niekorzyść obwinionego, który został uniewinniony

przez komisję orzekającą lub co do którego postępowanie umorzono, Główna Komisja Orzekająca

nie może wydać orzeczenia o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Jeżeli jednak uzna, że przypisanie tej odpowiedzialności jest uzasadnione, przekazuje

sprawę do ponownego rozpoznania.

”

;

102)

w art. 147 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

uchyla orzeczenie w całości lub w części i umarza postępowanie, albo

”

;

103)

art. 148 otrzymuje brzmienie

„

Art. 148.

1.

Do uzasadnienia postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące uzasadnienia postanowienia i orzeczenia komisji orzekającej,

z tym że uzasadnienie postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej powinno

dodatkowo zawierać ustosunkowanie się do zarzutów stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu

oraz wyjaśnienie powodów uznania je za zasadne albo nieuzasadnione.

2.

Postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej wraz z uzasadnieniem doręcza

się Głównemu Rzecznikowi oraz obwinionemu i jego obrońcy. Postanowienie i orzeczenie

niezaskarżone przez strony do sądu administracyjnego doręcza się niezwłocznie również

przewodniczącemu komisji orzekającej w celu wykonania, a za jego pośrednictwem także

rzecznikowi dyscypliny.

”

;

104)

art. 152 otrzymuje brzmienie

„

Art. 152.

Do postępowania obejmującego ponowne rozpoznanie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją orzekającą, przy czym w miejsce odczytania wniosku o

ukaranie na rozprawie członek składu orzekającego, wyznaczony przez przewodniczącego

komisji orzekającej, przedstawia sprawozdanie z dotychczasowego przebiegu postępowania.

”

;

105)

w art. 154 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 153 ust. 1, niezwłocznie dołącza

się do akt osobowych obwinionego, a usuwa z tych akt - niezwłocznie po upływie terminu

określonego w art. 40 ust. 1 i 2.

”

;

106)

w art. 157 w ust. 1 uchyla się pkt 2;

107)

w art. 163 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Z wnioskiem o wznowienie postępowania może wystąpić minister właściwy do spraw finansów

publicznych, Główny Rzecznik, rzecznik dyscypliny, osoba, której dotyczy postanowienie

albo orzeczenie, lub jej obrońca.

”

;

108)

art. 169 otrzymuje brzmienie

„

Art. 169.

1.

Na prawomocne orzeczenia i postanowienia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowania

stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi wstrzymuje

wykonanie prawomocnego orzeczenia w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

2.

Na postanowienia Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej, kończące postępowania,

wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie przyjęcia środka

zaskarżenia osobie, która złożyła ten środek zaskarżenia, przysługuje skarga do sądu

administracyjnego.

”

;

109)

w art. 170 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Oczywiste omyłki pisarskie lub rachunkowe we wniosku o ukaranie wniesionym do komisji

orzekającej oraz w dołączonych do niego lub złożonych do akt sprawy postanowieniach

i zarządzeniach rzecznika dyscypliny i ich uzasadnieniach prostuje, w drodze postanowienia,

komisja orzekająca albo Główna Komisja Orzekająca, jeżeli postępowanie toczy się przed

tą Komisją. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

110)

w art. 171 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Przepisy ust. 1, 2, 4 i 6 stosuje się odpowiednio do sprostowania protokołów sporządzanych

przez rzeczników dyscypliny, z tym że o sprostowaniu protokołów złożonych do akt sprawy

rozpoznawanej przez komisję orzekającą lub Główną Komisję Orzekającą rozstrzyga komisja,

przed którą toczy się postępowanie.

”

;

111)

art. 173 otrzymuje brzmienie

„

Art. 173.

1.

Osoba, której postępowanie dotyczy, jej obrońca oraz oskarżyciel mają prawo przeglądania

akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w każdym stadium postępowania

oraz po jego zakończeniu.

2.

W uzasadnionych przypadkach akta sprawy udostępnia się w toku czynności sprawdzających

i postępowania w celu umożliwienia ich przeglądania oraz sporządzania z nich notatek

i odpisów również innym osobom - za zgodą odpowiednio rzecznika dyscypliny, Głównego

Rzecznika, przewodniczącego komisji orzekającej albo Przewodniczącego Głównej Komisji

Orzekającej.

3.

Udostępnianie akt sprawy następuje w siedzibie organu prowadzącego postępowanie.

”

;

112)

art. 187 otrzymuje brzmienie

„

Art. 187.

1.

Prawomocne postanowienia i orzeczenia komisji orzekającej o umorzeniu postępowania

w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych ze względu na przedawnienie

karalności albo okoliczności, o których mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 28 ust. 1,

przekazuje się Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego oraz o umorzeniu tego

postępowania, jeżeli przesłanką odmowy wszczęcia albo umorzenia były przedawnienie

karalności albo okoliczności, o których mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 28 ust. 1,

rzecznik dyscypliny przekazuje Głównemu Rzecznikowi.

”

;

113)

w art. 191 w ust. 1 w pkt 5 na końcu kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się

pkt 6 w brzmieniu

„

6)

osobom fizycznym w zakresie ich dotyczącym.

”

;

114)

w art. 192

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, w terminie do dnia 15 marca każdego roku,

składa ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych sprawozdanie z działalności

Głównej Komisji Orzekającej oraz zbiorcze sprawozdanie z działalności komisji orzekających

w roku poprzednim.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4c w brzmieniu

„

4a.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zatwierdza sprawozdania, o których

mowa w ust. 2 i 4, a następnie przekazuje je Prezesowi Rady Ministrów oraz sejmowej

komisji właściwej do spraw finansów publicznych.

4b.

Sprawozdanie z działalności Głównej Komisji Orzekającej powinno zawierać co najmniej

informację o

1)

liczbie

a)

rozpoznanych środków zaskarżenia,

b)

skarg do sądu administracyjnego na orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej

- oraz sposobie ich rozpoznania;

2)

działaniach podejmowanych przez Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w ramach

nadzoru nad działalnością komisji orzekających oraz wynikach tych działań;

3)

złożonych zawiadomieniach o stwierdzonym uchybieniu w czynnościach instytucji państwowej,

samorządowej lub społecznej, o których mowa w art. 85a;

4)

działaniach podejmowanych na rzecz zapewnienia jednolitego stosowania przepisów o

odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych przez organy orzekające

w sprawach o takie naruszenie, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, w szczególności

przez upowszechnianie orzeczeń Głównej Komisji Orzekającej i komisji orzekających;

5)

najważniejszych orzeczeniach Głównej Komisji Orzekającej.

4c.

Sprawozdanie z działalności Głównego Rzecznika powinno zawierać co najmniej informację

o

1)

liczbie

a)

rozpoznanych środków zaskarżenia,

b)

skarg do sądu administracyjnego wniesionych przez Głównego Rzecznika

- oraz sposobie ich rozpoznania;

2)

działaniach podejmowanych w ramach nadzoru nad działalnością rzeczników dyscypliny

oraz wynikach tych działań;

3)

złożonych zawiadomieniach o stwierdzonym uchybieniu w czynnościach instytucji państwowej,

samorządowej lub społecznej, o których mowa w art. 85a.

”

;

115)

w dziale V tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie

„

Nadzór nad działalnością organów właściwych w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów

publicznych

”

;

116)

w art. 194

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nadzór nad działalnością administracyjną komisji orzekających sprawuje Przewodniczący

Głównej Komisji Orzekającej.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W ramach sprawowania nadzoru, Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej może

1)

żądać nadesłania akt sprawy;

2)

żądać wyjaśnień, w tym podania przyczyn nierozpoznania wniosków o ukaranie oraz wskazania

sposobu i terminu usunięcia powstałych zaległości lub usunięcia innych uchybień;

3)

żądać usunięcia uchybień;

4)

zawiadomić odpowiednio Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej albo ministra właściwego

do spraw finansów publicznych o wystąpieniu w odniesieniu do przewodniczącego komisji

orzekającej lub jego zastępcy okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 2.

”

;

117)

w rozdziale 4 po art. 195 dodaje się art. 195a i 195b w brzmieniu

„

Art. 195a.

1.

Nadzór nad działalnością rzeczników dyscypliny i ich zastępców sprawuje Główny Rzecznik.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, jest sprawowany w zakresie

1)

terminowości prowadzonych czynności sprawdzających oraz postępowania wyjaśniającego,

w tym zasadności zawieszania postępowania wyjaśniającego;

2)

poprawności formalnej wydawanych rozstrzygnięć;

3)

wywiązywania się z obowiązków, o których mowa w art. 187 ust. 2;

4)

terminowości i poprawności sporządzania przez rzeczników dyscypliny sprawozdań z działalności.

3.

Rzecznicy dyscypliny i ich zastępcy przekazują Głównemu Rzecznikowi

1)

postanowienia o zawieszeniu postępowania;

2)

informacje o niezakończeniu postępowania wyjaśniającego w terminie określonym w art.

104 ust. 1, ze wskazaniem przyczyn niezakończenia czynności sprawdzających lub postępowania

wyjaśniającego oraz przewidywanego terminu ich zakończenia.

4.

W przypadku niezakończenia postępowania wyjaśniającego w terminie wskazanym przez

rzecznika dyscypliny lub jego zastępcę przepis ust. 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

5.

W ramach sprawowanego nadzoru Główny Rzecznik może wydawać rzecznikom dyscypliny i

ich zastępcom polecenia i wytyczne. Polecenia i wytyczne nie mogą dotyczyć sposobu

zakończenia czynności sprawdzających lub postępowania wyjaśniającego ani innych rozstrzygnięć

związanych z tokiem tych czynności i postępowania, ani też wypełniania funkcji oskarżyciela

w postępowaniu przed komisją orzekającą, z zastrzeżeniem art. 101a ust. 2.

6.

Główny Rzecznik dokonuje, nie rzadziej niż raz na 2 lata, okresowej oceny wywiązywania

się przez rzecznika dyscypliny i jego zastępcę z obowiązków określonych ustawą, w

szczególności pod względem terminowości prowadzonych czynności sprawdzających oraz

postępowania wyjaśniającego. Ocena powinna uwzględniać w szczególności łączną liczbę

prowadzonych spraw oraz liczbę prowadzonych spraw, w których doszło do przedawnienia

karalności, a także przyczyny przedawnienia.

Art. 195b.

1.

Nadzór nad działalnością administracyjną Głównej Komisji Orzekającej i Głównego Rzecznika

sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, nad działalnością Głównej Komisji Orzekającej jest

sprawowany poprzez analizę

1)

sprawozdań z działalności Głównej Komisji Orzekającej;

2)

sposobu wywiązywania się z obowiązków przez Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej

i członków tej Komisji w szczególności w zakresie

a)

toku i sprawności rozpoznawania środków zaskarżenia,

b)

kolejności kierowania spraw do rozpoznania,

c)

terminowości sporządzania uzasadnień postanowień i orzeczeń,

d)

terminowości i poprawności sporządzania sprawozdania, o którym mowa w pkt 1,

e)

podejmowanych działań w zakresie nadzoru nad komisjami orzekającymi,

f)

składania zawiadomień o stwierdzonych uchybieniach w czynnościach instytucji państwowej,

samorządowej lub społecznej, o których mowa w art. 85a.

3.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, nad działalnością Głównego Rzecznika jest sprawowany

poprzez analizę

1)

sprawozdań z działalności Głównego Rzecznika;

2)

sposobu wywiązywania się z obowiązków przez Głównego Rzecznika i jego zastępców, w

szczególności w zakresie

a)

terminowości wydawania rozstrzygnięć,

b)

udziału w rozprawach przed Główną Komisją Orzekającą,

c)

terminowości i poprawności sporządzania sprawozdania, o którym mowa w pkt 1,

d)

podejmowanych działań w zakresie nadzoru nad rzecznikami dyscypliny i ich zastępcami,

e)

składania zawiadomień o stwierdzonych uchybieniach w czynnościach instytucji państwowej,

samorządowej lub społecznej, o których mowa w art. 85a.

4.

W ramach sprawowanego nadzoru minister właściwy do spraw finansów publicznych może

żądać od Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej i Głównego Rzecznika wyjaśnień

oraz usunięcia wskazanych uchybień.

”

.

W ustawie z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 577, z późn. zm. w art. 17 uchyla się ust. 2a.

Przepisów ustawy, z zastrzeżeniem art. 16, nie stosuje się do określania, ustalania,

poboru lub wpłaty należności celnych i należności z tytułu podatków i opłat, o których

mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., stanowiących dochody budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w tym

odsetek za zwłokę, a także udzielania ulg i zwolnień w zakresie tych należności.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1701, z późn. zm. w art. 63 uchyla się ust. 4.

1.

Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlegają, z zastrzeżeniem

art. 4a

1)

osoby wchodzące w skład organu wykonującego budżet lub plan finansowy jednostki sektora

finansów publicznych albo organu zarządzającego podmiotu niezaliczanego do sektora

finansów publicznych, któremu przekazano do wykorzystania lub dysponowania środki

publiczne, lub zarządzającego mieniem tych jednostek lub podmiotów;

2)

kierownicy jednostek sektora finansów publicznych;

3)

pracownicy jednostek sektora finansów publicznych lub inne osoby, którym odrębną ustawą

lub na jej podstawie powierzono wykonywanie obowiązków w takiej jednostce, których

niewykonanie lub nienależyte wykonanie stanowi czyn naruszający dyscyplinę finansów

publicznych, z zastrzeżeniem ust. 2;

4)

osoby wykonujące w imieniu podmiotu niezaliczanego do sektora finansów publicznych,

któremu przekazano do wykorzystania lub dysponowania środki publiczne, czynności związane

z wykorzystaniem tych środków lub dysponowaniem tymi środkami.

2.

W przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 17 osoba

niebędąca pracownikiem jednostki sektora finansów publicznych, której na podstawie

przepisów o zamówieniach publicznych zamawiający powierzył przygotowanie lub przeprowadzenie

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, działająca jako pełnomocnik zamawiającego,

podlega odpowiedzialności za to naruszenie, jeżeli zamawiający jest jednostką sektora

finansów publicznych lub udzielane zamówienie publiczne jest finansowane ze środków

publicznych.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

opracowywania budżetu państwa, wykonywania - z wyjątkiem spraw zastrzeżonych do kompetencji

ministra właściwego do spraw finansów publicznych - budżetu państwa, kontroli realizacji

budżetu państwa oraz przygotowywania sprawozdań z wykonania budżetu państwa;

”

;

2)

w art. 8 w ust. 2 po pkt 10a dodaje się pkt 10b w brzmieniu

„

10b)

sprawy odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

”

.

Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 13

podlegają

1)

osoby zobowiązane lub upoważnione do działania w imieniu podmiotu, któremu odrębną

ustawą lub na jej podstawie albo na podstawie umowy lub w drodze porozumienia powierzono

określone zadania związane z realizacją programu finansowanego z udziałem środków

pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, niepodlegających zwrotowi środków z pomocy

udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

lub innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi,

zwanych dalej „środkami unijnymi lub zagranicznymi”;

2)

osoby zobowiązane do realizacji projektu finansowanego z udziałem środków unijnych

lub zagranicznych, którym przekazano środki publiczne przeznaczone na realizację tego

projektu lub które wykorzystują takie środki;

3)

osoby zobowiązane lub upoważnione do działania w imieniu podmiotu zobowiązanego do

realizacji projektu finansowanego z udziałem środków unijnych lub zagranicznych, któremu

przekazano środki publiczne przeznaczone na realizację tego projektu lub który wykorzystuje

takie środki.

W ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm. w załączniku nr 1 do ustawy ust. 12 otrzymuje brzmienie

12

Naruszenie obowiązków, o których mowa w pkt 4.1.2 załącznika do rozporządzenia

10 000

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

nieprzekazanie w terminie do budżetu w należnej wysokości pobranych dochodów należnych

Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego;

2)

niedokonanie w terminie wpłaty do budżetu w należnej wysokości dochodów przez jednostkę

budżetową, nadwyżki środków obrotowych przez samorządowy zakład budżetowy albo nadwyżki

środków finansowych przez agencję wykonawczą.

W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 168 uchyla się pkt 1;

2)

po art. 168 dodaje się art. 168a w brzmieniu

„

Art. 168a.

W przypadku ujawnienia naruszenia przepisów ustawy stanowiącego czyn naruszający dyscyplinę

finansów publicznych Prezes Urzędu zawiadamia właściwego rzecznika dyscypliny finansów

publicznych o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych.

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm. w art. 42 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Jednostki sektora finansów publicznych są obowiązane do ustalania przypadających im

należności pieniężnych, w tym mających charakter cywilnoprawny, oraz terminowego podejmowania

w stosunku do zobowiązanych czynności zmierzających do wykonania zobowiązania.

”

.

Do wydatków związanych z wypłatą wynagrodzenia i szkoleniem rzeczników dyscypliny

finansów publicznych powołanych zgodnie z art. 62 ust. 3 ustawy zmienianej w art.

1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się przepisy art. 70 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu

dotychczasowym.

Ryczałtowe wynagrodzenie miesięczne, o którym mowa w art. 65 ustawy zmienianej w art.

1, przysługujące za miesiąc kalendarzowy, w którym przypada dzień wejścia w życie

niniejszej ustawy, oblicza się według przepisów dotychczasowych.

Przepisy art. 95 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się odpowiednio w przypadku przekazania informacji o naruszeniu dyscypliny

finansów publicznych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile rzecznik

dyscypliny finansów publicznych wyznaczy nowy termin przekazania informacji o podjętych

działaniach, nie dłuższy niż 3 miesiące i nie krótszy niż miesiąc od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest dokonanie wydatku ze środków publicznych

bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym

albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących

dokonywania poszczególnych rodzajów wydatków.

1.

Jeżeli czyn stanowiący naruszenie dyscypliny finansów publicznych popełniony przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie jest naruszeniem dyscypliny finansów publicznych

w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, postępowania

w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych nie wszczyna się, a wszczęte

umarza się.

2.

Postępowanie w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych wszczęte przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone jest według przepisów ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że przepisy dotychczasowe są

korzystniejsze dla obwinionego.

3.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne, jeżeli

zostały dokonane z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

4.

Komisja orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, której

przekazano sprawę do rozpoznania według właściwości określonej zgodnie z przepisami

ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, prowadzi postępowanie

w dalszym ciągu. Przepis art. 132 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Funkcję oskarżyciela przed komisją orzekającą z wniosku o ukaranie wniesionego przez

organ wymieniony w art. 109 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

którą pełnił występujący z wnioskiem o ukaranie lub jego przedstawiciel, z dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy przejmuje właściwy rzecznik dyscypliny finansów publicznych.

Przepis art. 114 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje

się odpowiednio.

2.

Do pokrycia kosztów działania oskarżyciela, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest

1)

przyznanie lub przekazanie środków związanych z realizacją programów lub projektów

finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych bez zachowania lub z naruszeniem

procedur obowiązujących przy ich przyznaniu lub przekazaniu;

2)

niedokonanie w terminie przez przyznającego lub przekazującego środki związane z realizacją

programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych

rozliczenia tych środków;

3)

nieustalenie podlegającej zwrotowi kwoty środków związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych albo ustalenie

takiej kwoty w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;

4)

niedochodzenie podlegającej zwrotowi kwoty środków związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych albo dochodzenie

takiej kwoty w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;

5)

niezgodne z przepisami umorzenie podlegającej zwrotowi kwoty środków związanych z

realizacją programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych,

odroczenie jej spłaty lub rozłożenie spłaty na raty albo dopuszczenie do przedawnienia

tej należności;

6)

wykorzystanie środków publicznych lub środków przekazanych ze środków publicznych,

związanych z realizacją programów lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych

lub zagranicznych, niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur obowiązujących

przy ich wykorzystaniu, w tym

a)

procedur określonych przepisami o zamówieniach publicznych - wyłącznie w zakresie

określonym w art. 17,

b)

procedur określonych przepisami o koncesji na roboty budowlane lub usługi - wyłącznie

w zakresie określonym w art. 17a;

7)

niedokonanie w terminie przez otrzymującego lub wykorzystującego środki publiczne

lub środki przekazane ze środków publicznych, związane z realizacją programów lub

projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych, rozliczenia

tych środków;

8)

niedokonanie w terminie lub w należnej wysokości zwrotu kwoty środków publicznych

lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych;

9)

nieprzekazanie w terminie lub w należnej wysokości zwracanej kwoty środków publicznych

lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów

lub projektów finansowanych z udziałem środków unijnych lub zagranicznych, przez podmiot,

za pośrednictwem którego zwracane są te środki.

1.

Międzyresortowe komisje orzekające przy ministrze właściwym do spraw finansów publicznych,

przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej i przy Ministrze Sprawiedliwości

przejmują, stosownie do ich właściwości określonej w art. 48-49a ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, sprawy prowadzone przez resortowe

komisje orzekające przy ministrach kierujących działem lub działami administracji

rządowej.

2.

Kadencja resortowej komisji orzekającej przy ministrze kierującym działem lub działami

administracji rządowej wygasa z dniem powołania przewodniczącego międzyresortowej

komisji orzekającej, która zgodnie z ust. 1 przejmuje sprawy prowadzone przez tę komisję,

jednak nie później niż z upływem miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

z zastrzeżeniem ust. 3 i art. 14.

3.

Przewodniczący resortowych komisji orzekających przy ministrach kierujących działem

lub działami administracji rządowej przekazują przewodniczącemu właściwej międzyresortowej

komisji orzekającej, niezwłocznie po jego powołaniu, akta spraw, w których

1)

toczy się postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

2)

prawomocne orzeczenia nie zostały wykonane;

3)

ukaranie nie uległo zatarciu.

4.

Właściwa międzyresortowa komisja orzekająca prowadzi przejęte sprawy w dalszym ciągu.

Przepis art. 132 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się odpowiednio.

Sprawozdania, o których mowa w art. 192 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczące

wniosków o ukaranie wniesionych do resortowych komisji orzekających przy ministrach

kierujących działem lub działami administracji rządowej za okres sprawozdawczy lub

część tego okresu przypadającą przed dniem wygaśnięcia kadencji tych komisji składają

przewodniczący tych komisji, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wygaśnięcia

kadencji tych komisji.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zaciągnięcie zobowiązania bez upoważnienia

określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem

zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań

przez jednostkę sektora finansów publicznych.

1.

Rzecznicy dyscypliny finansów publicznych i ich zastępcy, powołani przy resortowych

komisjach orzekających przy ministrach kierujących działem lub działami administracji

rządowej, do dnia odwołania pełnią swoją funkcję odpowiednio przy komisji, przy której

zostali powołani, oraz przy międzyresortowej komisji orzekającej, która zgodnie z

art. 13 ust. 1 przejęła sprawy prowadzone przez tę komisję.

2.

Główny Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych odwołuje rzeczników, o których mowa

w ust. 1, i ich zastępców z dniem powołania przy właściwej międzyresortowej komisji

orzekającej, o której mowa w art. 46 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, odpowiednio rzecznika dyscypliny finansów publicznych i

jego zastępców, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 4 i art. 16.

3.

Rzecznicy dyscypliny finansów publicznych powołani przy międzyresortowych komisjach

orzekających, o których mowa w art. 46 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, przejmują sprawy prowadzone przez rzeczników, o których

mowa w ust. 1, i ich zastępców stosownie do właściwości komisji, przy której zostali

powołani.

4.

Rzecznicy, o których mowa w ust. 1, i ich zastępcy przekazują, nie później niż w terminie

miesiąca od dnia odwołania, właściwym rzecznikom dyscypliny finansów publicznych przy

międzyresortowych komisjach orzekających

1)

zawiadomienia o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych w sprawach niezakończonych

wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania wyjaśniającego albo o odmowie wszczęcia

tego postępowania;

2)

akta spraw, w których toczy się postępowanie w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów

publicznych;

3)

akta spraw, w których nie rozpoznano złożonego zażalenia na postanowienie o umorzeniu

postępowania wyjaśniającego albo o odmowie wszczęcia tego postępowania, oraz w których

nie upłynął termin na jego złożenie.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie w terminie zobowiązania

jednostki sektora finansów publicznych, w tym obowiązku zwrotu należności celnej,

podatku, nadpłaty lub nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne lub

zdrowotne, którego skutkiem jest zapłata odsetek, kar lub opłat albo oprocentowanie

tych należności.

2.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych zaniechanie, o którym mowa

w ust. 1, dotyczące obowiązku zwrotu należności celnej, podatku, nadpłaty lub nienależnie

opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne, jeżeli zapłata odsetek

lub oprocentowanie są związane z czynnościami mającymi na celu ustalenie zasadności

zwrotu tych należności.

Rzecznicy, o których mowa w art. 15 ust. 1, składają sprawozdania, o których mowa

w art. 192 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczące ich działalności, za okres

sprawozdawczy lub część tego okresu przypadającą przed dniem ich odwołania, nie później

niż w terminie miesiąca od dnia odwołania.

Prezes Rady Ministrów może, w drodze rozporządzenia, dokonać przeniesienia między

częściami budżetu państwa planowanych wydatków budżetowych związanych z funkcjonowaniem

organów właściwych w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, w zakresie

wynikającym z art. 70 ustawy zmienianej w art. 1, z zachowaniem przeznaczenia środków

publicznych wynikającego z ustawy budżetowej.

Powołani przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

przewodniczący, zastępcy przewodniczącego i członkowie Głównej Komisji Orzekającej

w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych oraz komisji orzekających

w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych,

2)

Główny Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych i jego zastępcy oraz rzecznicy dyscypliny

finansów publicznych i ich zastępcy

- pełnią swoje funkcje do upływu kadencji albo odwołania.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie lub nienależyte dokonanie

wstępnej kontroli zgodności operacji gospodarczej lub finansowej z planem finansowym

lub kompletności i rzetelności dokumentów dotyczących takiej operacji, jeżeli miało

ono wpływ na

1)

dokonanie wydatku powodującego przekroczenie kwoty wydatków ustalonej w planie finansowym

jednostki sektora finansów publicznych;

2)

zaciągnięcie zobowiązania niemieszczącego się w planie finansowym jednostki sektora

finansów publicznych.

1.

Naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie lub nienależyte wykonanie

przez kierownika jednostki sektora finansów publicznych obowiązków w zakresie kontroli

zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, jeżeli miało ono wpływ na

1)

uszczuplenie wpływów należnych tej jednostce, Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu

terytorialnego;

2)

dokonanie wydatku powodującego przekroczenie kwoty wydatków ustalonej w planie finansowym

jednostki;

3)

zaciągnięcie zobowiązania bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową

lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem

przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań przez jednostkę sektora finansów publicznych;

4)

niewykonanie w terminie zobowiązania jednostki, w tym obowiązku zwrotu należności

celnej, podatku, nadpłaty lub nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne

lub zdrowotne;

5)

udzielenie zamówienia publicznego wykonawcy, który nie został wybrany w trybie określonym

w przepisach o zamówieniach publicznych;

6)

zawarcie umowy w sprawie zamówienia publicznego z naruszeniem przepisów o zamówieniach

publicznych dotyczących formy pisemnej umowy, okresu, na który umowa może być zawarta,

lub w przypadku wniesienia odwołania - terminu jej zawarcia;

7)

niewyłączenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego osoby podlegającej

wyłączeniu z takiego postępowania na podstawie przepisów o zamówieniach publicznych;

8)

unieważnienie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego z naruszeniem przepisów

o zamówieniach publicznych określających przesłanki unieważnienia tego postępowania;

9)

zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi z koncesjonariuszem, który

nie został wybrany zgodnie z przepisami o koncesji na roboty budowlane lub usługi;

10)

zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi z naruszeniem przepisów o koncesji

na roboty budowlane lub usługi dotyczących formy pisemnej umowy, okresu, na który

umowa może być zawarta, lub w przypadku wniesienia skargi na czynność wyboru oferty

najkorzystniejszej - terminu jej zawarcia;

11)

odwołanie postępowania o zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi z

naruszeniem przepisów o koncesji na roboty budowlane lub usługi;

12)

dokonanie, w zakresie gospodarki finansowej lub w postępowaniu o udzielenie zamówienia

publicznego lub przygotowaniu tego postępowania albo w postępowaniu o zawarcie umowy

koncesji na roboty budowlane lub usługi, czynności naruszającej dyscyplinę finansów

publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania tej czynności;

13)

działanie lub zaniechanie skutkujące zapłatą ze środków publicznych kary, grzywny

lub opłaty stanowiącej sankcję finansową, do których stosuje się przepisy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do należności, o których mowa w art. 5 ust.

3.

1.

Limit wydatków jednostek sektora finansów publicznych na okres 10 lat wykonywania

niniejszej ustawy, w zakresie wydatków budżetu państwa, wynosi

1)

w roku 2011 - 9 836 tys. zł;

2)

w roku 2012 - 10 022 tys. zł;

3)

w roku 2013 - 10 330 tys. zł;

4)

w roku 2014 - 10 770 tys. zł;

5)

w roku 2015 - 11 240 tys. zł;

6)

w roku 2016 - 11 690 tys. zł;

7)

w roku 2017 - 12 198 tys. zł;

8)

w roku 2018 - 12 719 tys. zł;

9)

w roku 2019 - 13 254 tys. zł;

10)

w roku 2020 - 13 801 tys. zł.

2.

Organem monitorującym wykorzystanie limitów wydatków określonych w ust. 1 jest minister

właściwy do spraw finansów publicznych.

3.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

limitu wydatków określonego w ust. 1, stosuje się mechanizm korygujący polegający

na zmniejszeniu, nie więcej jednak niż o 50%, miesięcznego wynagrodzenia ryczałtowego,

o którym mowa w art. 65 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, określa

wysokość zmniejszonych miesięcznych wynagrodzeń ryczałtowych przysługujących osobom

pełniącym funkcje w organach właściwych w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów

publicznych oraz okres, w którym te wynagrodzenia przysługują w zmniejszonej wysokości,

biorąc pod uwagę zapewnienie właściwego funkcjonowania tych organów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

5, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych działanie lub zaniechanie określone

w art. 5-16, którego przedmiotem są środki finansowe w wysokości nieprzekraczającej

jednorazowo, a w przypadku więcej niż jednego działania lub zaniechania - łącznie

w roku budżetowym, kwoty minimalnej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku działania lub zaniechania określonego

w art. 18 pkt 2 oraz art. 18b i 18c.

3.

Kwotą minimalną w rozumieniu ust. 1 jest kwota przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” zgodnie

z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm., zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”.

1.

Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 wymierza się w przypadku rażącego naruszenia

dyscypliny finansów publicznych.

2.

Karę określoną w art. 31 ust. 1 pkt 4 można wymierzyć również w przypadku ponownego

ukarania za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Karę pieniężną albo karę nagany można wymierzyć w szczególności w przypadku naruszenia

dyscypliny finansów publicznych, którego stopień szkodliwości dla finansów publicznych

jest znaczny, z tym że jeżeli wskutek naruszenia

1)

nie została wpłacona lub zwrócona należność Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innej jednostki sektora finansów publicznych w znacznej wysokości,

2)

bez upoważnienia albo z przekroczeniem zakresu upoważnienia zaciągnięto zobowiązanie

lub dokonano wydatku w znacznej wysokości,

3)

zapłacono ze środków publicznych odsetki, kary lub opłaty albo oprocentowanie w znacznej

wysokości,

4)

udzielono zamówienia publicznego z istotnym naruszeniem zasady uczciwej konkurencji

lub zasady równego traktowania wykonawców

- wymierza się karę pieniężną.

Karę upomnienia można wymierzyć w szczególności w przypadku, gdy stopień szkodliwości

naruszenia dyscypliny finansów publicznych nie jest znaczny.

Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej podejmuje działania na rzecz zapewnienia

jednolitego stosowania przepisów o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych przez organy orzekające w sprawach o takie naruszenie, przy uwzględnieniu

orzecznictwa sądów, w szczególności przez upowszechnianie orzeczeń Głównej Komisji

Orzekającej i komisji orzekających.

Międzyresortowa komisja orzekająca przy ministrze właściwym do spraw finansów publicznych

orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotyczącym

1)

realizacji budżetu państwa w częściach ustalonych dla następujących działów administracji

rządowej

a)

budżet,

b)

finanse publiczne,

c)

instytucje finansowe,

d)

członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej,

e)

kultura i ochrona dziedzictwa narodowego,

f)

kultura fizyczna,

g)

nauka,

h)

oświata i wychowanie,

i)

rolnictwo,

j)

rozwój wsi,

k)

rynki rolne,

l)

rybołówstwo,

m)

szkolnictwo wyższe,

n)

turystyka,

o)

sprawy zagraniczne,

p)

zdrowie

- z wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i

4;

2)

realizacji budżetu państwa w częściach innych niż ustalone dla działów administracji

rządowej, którymi dysponują ministrowie kierujący działami wymienionymi w pkt 1, z

wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i 4;

3)

organów i jednostek podległych ministrom kierującym działami wymienionymi w pkt 1

lub nadzorowanych przez tych ministrów oraz jednostek im podległych lub przez nie

nadzorowanych;

4)

innych podmiotów otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa,

o których mowa w pkt 1 i 2, lub z innych środków publicznych, którymi dysponują ministrowie

kierujący działami wymienionymi w pkt 1 lub organy i jednostki, o których mowa w pkt

3.

Międzyresortowa komisja orzekająca przy ministrze właściwym do spraw administracji

publicznej orzeka w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie

dotyczącym

1)

realizacji budżetu państwa w częściach ustalonych dla następujących działów administracji

rządowej

a)

administracja publiczna,

b)

budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa,

c)

gospodarka,

d)

gospodarka morska,

e)

gospodarka wodna,

f)

informatyzacja,

g)

łączność,

h)

obrona narodowa,

i)

praca,

j)

rozwój regionalny,

k)

Skarb Państwa,

l)

transport,

m)

środowisko,

n)

rodzina,

o)

sprawy wewnętrzne,

p)

wyznania religijne oraz mniejszości narodowe i etniczne,

q)

zabezpieczenie społeczne

- z wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i

4;

2)

realizacji budżetu państwa w częściach innych niż ustalone dla działów administracji

rządowej, którymi dysponują ministrowie kierujący działami wymienionymi w pkt 1, z

wyłączeniem środków przekazanych jednostkom, o których mowa w art. 51 pkt 1 i 4;

3)

osób pełniących funkcje marszałka województwa, członka zarządu województwa i głównego

księgowego budżetu województwa (skarbnika województwa);

4)

osób pełniących funkcje wojewody, wicewojewody, dyrektora generalnego urzędu wojewódzkiego

i głównego księgowego części budżetowej, której dysponentem jest wojewoda;

5)

organów i jednostek podległych ministrom kierującym działami wymienionymi w pkt 1

lub nadzorowanych przez tych ministrów oraz jednostek im podległych lub przez nie

nadzorowanych;

6)

innych podmiotów otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa,

o których mowa w pkt 1 i 2, lub z innych środków publicznych, którymi dysponują ministrowie

kierujący działami wymienionymi w pkt 1 lub organy i jednostki, o których mowa w pkt

5.

Międzyresortowa komisja orzekająca przy Ministrze Sprawiedliwości orzeka w sprawach

o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie dotyczącym

1)

realizacji budżetu państwa

a)

w części ustalonej dla działu administracji rządowej sprawiedliwość,

b)

w częściach innych niż ustalona dla działu administracji rządowej sprawiedliwość,

którymi dysponuje Minister Sprawiedliwości,

c)

w części, którą dysponuje Prokurator Generalny

- z wyłączeniem środków przekazanych jednostkom wymienionym w art. 51 pkt 1 i 4;

2)

organów i jednostek podległych Ministrowi Sprawiedliwości albo Prokuratorowi Generalnemu

lub nadzorowanych przez Ministra Sprawiedliwości albo Prokuratora Generalnego, a także

jednostek podległych tym organom lub jednostkom lub nadzorowanych przez te organy

lub jednostki;

3)

innych podmiotów otrzymujących środki publiczne przekazane z części budżetu państwa,

o których mowa w pkt 1, lub z innych środków publicznych, którymi dysponują Minister

Sprawiedliwości, Prokurator Generalny lub organy i jednostki wymienione w pkt 2.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwości międzyresortowej komisji orzekającej

zgodnie z art. 48-49a, właściwa jest międzyresortowa komisja orzekająca przy ministrze

właściwym do spraw finansów publicznych.

1.

Właściwość komisji orzekającej ustala się według stanu na dzień popełnienia naruszenia

dyscypliny finansów publicznych.

2.

W przypadku naruszenia dyscypliny finansów publicznych popełnionego przez więcej niż

jedną osobę, jeżeli jednym z obwinionych jest

1)

osoba wymieniona w art. 49 pkt 3 i 4 - właściwa jest międzyresortowa komisja orzekająca

przy ministrze właściwym do spraw administracji publicznej, z zastrzeżeniem pkt 2;

2)

osoba wymieniona w art. 50 pkt 4 - właściwa jest komisja orzekająca przy Szefie Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

3.

Wyłączenie do odrębnego rozpoznania sprawy jednej z osób, o których mowa w ust. 2,

po złożeniu wniosku o ukaranie za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie zmienia

właściwości ustalonej zgodnie z ust. 2.

1.

Główny Rzecznik, rzecznik dyscypliny i ich zastępcy mogą przekazać organowi założycielskiemu,

organowi sprawującemu nadzór nad jednostką sektora finansów publicznych lub podmiotowi,

któremu ta jednostka podlega, albo innemu podmiotowi uprawnionemu do przeprowadzenia

kontroli, z wyłączeniem Najwyższej Izby Kontroli, informację o potrzebie przeprowadzenia

kontroli prawidłowości gospodarowania mieniem lub środkami publicznymi w zakresie

niebędącym przedmiotem złożonego zawiadomienia, o którym mowa w art. 93 ust. 1. W

informacji wskazuje się zakres i cel kontroli.

2.

Podmiot, który otrzymał informację, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia

odpowiednio Głównego Rzecznika, rzecznika dyscypliny albo zastępcę odpowiednio Głównego

Rzecznika lub rzecznika dyscypliny, od którego otrzymał tę informację, o

1)

możliwości przeprowadzenia kontroli i przewidywanym terminie jej zakończenia, a następnie

o wynikach kontroli albo złożeniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 93 ust. 1, albo

2)

braku możliwości lub zasadności przeprowadzenia kontroli.

Rzecznik dyscypliny i jego zastępcy są właściwi w sprawach rozpatrywanych przez komisję

orzekającą, przy której zostali powołani. Spory o właściwość rozstrzyga Główny Rzecznik.

O powołaniu lub odwołaniu rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy powiadamia się odpowiednio

Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, właściwego ministra, przy którym działa międzyresortowa

komisja orzekająca, prezesa regionalnej izby obrachunkowej i przewodniczącego komisji

orzekającej, a w przypadku rzecznika dyscypliny lub jego zastępcy powołanego przy

międzyresortowej komisji orzekającej - również ministra kierującego działem administracji

rządowej lub Prokuratora Generalnego, który przedstawił jego kandydaturę.

1.

Postępowanie zawiesza się, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 2, w przypadku wystąpienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej jego prowadzenie.

2.

Zawieszenie postępowania następuje w drodze postanowienia.

3.

Zawieszone postępowanie podejmuje się, w drodze postanowienia, niezwłocznie po ustaniu

przeszkody, o której mowa w ust. 1, albo uzyskaniu informacji o zakończeniu postępowania,

o którym mowa w art. 25 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 3.

4.

Jeżeli postępowanie zostało zawieszone po rozpoczęciu postępowania dowodowego na rozprawie,

a skład orzekający został zmieniony, ujawnia się dowody przeprowadzone poprzednio.

W razie stwierdzenia w toku czynności sprawdzających lub w toku postępowania istotnego

uchybienia w czynnościach instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, sprzyjającego

naruszeniom prawa, odpowiednio rzecznik dyscypliny, Główny Rzecznik, komisja orzekająca

albo Główna Komisja Orzekająca zawiadamia o stwierdzonym uchybieniu tę instytucję

lub organ powołany do sprawowania nad nią nadzoru.

Przedmiotem dowodu są fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Osoba, wobec której wszczęto postępowanie, występująca z wnioskiem dowodowym, w tym

o dowód z zeznań świadków, jest obowiązana dokładnie oznaczyć fakty, o których stwierdzenie

wnosi. Obowiązek dotyczy również wskazania świadków, których zeznania mają stwierdzać

te fakty, tak aby wezwanie ich przez organ prowadzący postępowanie było możliwe.

1.

Pracodawca osoby wezwanej w charakterze świadka jest obowiązany zwolnić ją od pracy

z zachowaniem prawa do wynagrodzenia za czas nieobecności w pracy. Podstawą do zwolnienia

od pracy jest wezwanie odpowiednio rzecznika dyscypliny, przewodniczącego komisji

orzekającej lub Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Świadkowi, który stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie, przysługuje

zwrot kosztów przejazdu, zgodnie z przepisami w sprawie wysokości oraz warunków ustalania

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

1.

Na osobę wezwaną w charakterze świadka, która nie stawiła się na wezwanie organu prowadzącego

postępowanie, można nałożyć karę porządkową w wysokości do 100 zł, a w przypadku ponownego

niezastosowania się do wezwania - karę porządkową w wysokości do 200 zł, chyba że

niestawiennictwo jest usprawiedliwione nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną przeszkodą,

której nie można było przezwyciężyć.

2.

Karę porządkową nakłada, w drodze postanowienia, odpowiednio rzecznik dyscypliny albo

przewodniczący składu orzekającego komisji orzekającej albo Głównej Komisji Orzekającej.

3.

Na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej osobie ukaranej służy zażalenie. Przepisy

art. 141 stosuje się odpowiednio.

4.

Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem

organu, który je wydał, odpowiednio do Głównego Rzecznika, przewodniczącego komisji

orzekającej albo Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej. Jeżeli przewodniczącym

składu orzekającego

1)

komisji orzekającej jest przewodniczący tej komisji - zażalenie wnosi się do Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej;

2)

Głównej Komisji Orzekającej jest Przewodniczący tej Komisji - zażalenie wnosi się

do Głównej Komisji Orzekającej.

5.

Organ, który wydał zaskarżone postanowienie, może uwzględnić zażalenie i uchylić wydane

postanowienie.

6.

W wyniku rozpoznania zażalenia, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, organ wskazany

w ust. 4, w drodze postanowienia, utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie albo je

uchyla. Przepis art. 142 stosuje się odpowiednio.

7.

Na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o nałożeniu kary porządkowej służy

skarga do sądu administracyjnego.

8.

Wpływy z tytułu kar porządkowych stanowią dochód budżetu państwa.

9.

Prawomocne postanowienie o nałożeniu kary porządkowej niezwłocznie przekazuje osobie

ukaranej odpowiednio rzecznik dyscypliny albo przewodniczący składu orzekającego komisji

orzekającej albo Głównej Komisji Orzekającej. Przepis art. 155 ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

10.

Kary porządkowe nieuiszczone w terminie podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Każdy może być wezwany przez organ prowadzący postępowanie do przedstawienia na piśmie,

w wyznaczonym terminie, informacji mających znaczenie dla sprawy, w ramach posiadanej

wiedzy. Przepis art. 86 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających znaczenie dla sprawy wymaga wiadomości specjalnych

lub wiedzy specjalistycznej, organ prowadzący postępowanie zasięga opinii organów

lub instytucji, o których mowa w art. 86.

1.

Rzecznik dyscypliny z urzędu bada swoją właściwość.

2.

Stwierdzenie niewłaściwości i przekazanie sprawy właściwemu rzecznikowi dyscypliny

może nastąpić nie później niż do zakończenia postępowania wyjaśniającego. Rzecznik

dyscypliny, któremu przekazano sprawę, prowadzi ją w dalszym ciągu.

1.

Rzecznik dyscypliny odmawia wszczęcia postępowania wyjaśniającego

1)

jeżeli stwierdzi wystąpienie okoliczności wymienionej w art. 78 ust. 1;

2)

w stosunku do osoby, wobec której w tej samej sprawie toczyło się postępowanie wyjaśniające

zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu tego postępowania, chyba że

a)

postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego zostało wydane w wyniku przestępstwa,

b)

postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego zostało wydane na podstawie

dowodów, które okazały się fałszywe,

c)

po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wyszły na jaw nowe,

istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody, nieznane przy wydaniu tego postanowienia.

2.

W przypadku wystąpienia jednej z okoliczności, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a-c,

rzecznik dyscypliny, w drodze postanowienia, uchyla postanowienie o umorzeniu postępowania

wyjaśniającego.

3.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego powinno zawierać dodatkowo

określenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych będącego przedmiotem czynności

sprawdzających, wraz z podaniem czasu jego popełnienia, naruszonego przepisu prawa

oraz przepisu ustawy określającego to naruszenie.

1.

W przypadku gdy czynności sprawdzające podjęte na polecenie Głównego Rzecznika, o

którym mowa w art. 95 ust. 6, nie dały podstaw do wszczęcia postępowania wyjaśniającego,

rzecznik dyscypliny przekazuje Głównemu Rzecznikowi informację o wynikach przeprowadzonych

czynności sprawdzających wraz z materiałem z tych czynności.

2.

Główny Rzecznik może

1)

polecić rzecznikowi dyscypliny uzupełnienie czynności sprawdzających;

2)

w drodze postanowienia, polecić rzecznikowi dyscypliny wszczęcie postępowania wyjaśniającego.

W postępowaniu wyjaśniającym rzecznik dyscypliny sporządza protokół z czynności mających

znaczenie dla sprawy. Protokół podpisują osoby uczestniczące w czynnościach, a w przypadku

odmowy jego podpisania rzecznik dyscypliny zamieszcza stosowną adnotację.

Jeżeli naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w postanowieniu o wszczęciu

postępowania wyjaśniającego należy zakwalifikować według innego niż wskazany w tym

postanowieniu naruszony przepis prawa lub przepis ustawy określający to naruszenie,

rzecznik dyscypliny, w drodze postanowienia, zmienia postanowienie o wszczęciu postępowania

wyjaśniającego w zakresie kwalifikacji prawnej naruszenia. Przepisy art. 98 ust. 2

i art. 102 stosuje się odpowiednio.

1.

Rzecznik dyscypliny, w terminie 120 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, występuje

z wnioskiem o ukaranie za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zwanym dalej

„wnioskiem o ukaranie”, albo wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

2.

Do terminu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania.

O wystąpieniu z wnioskiem o ukaranie rzecznik dyscypliny informuje zawiadamiającego.

Jeżeli we wniosku o ukaranie rzecznik dyscypliny nie postawił zarzutu naruszenia dyscypliny

finansów publicznych wszystkim osobom, wobec których wszczął postępowanie wyjaśniające,

wydaje - w stosunku do tych osób - postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego,

z zastrzeżeniem art. 79 ust. 2.

1.

Postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego doręcza się zawiadamiającemu

oraz - z wyłączeniem postanowienia wydanego na podstawie art. 78 ust. 1 pkt 4 - osobie,

wobec której było ono wszczęte. Osobie tej i zawiadamiającemu służy zażalenie na postanowienie

o umorzeniu postępowania.

2.

W wyniku rozpoznania zażalenia Główny Rzecznik, w drodze postanowienia, utrzymuje

w mocy zaskarżone postanowienie, zmienia je lub uchyla, w całości lub w części. Główny

Rzecznik, uchylając postanowienie, poleca rzecznikowi dyscypliny

1)

wystąpić z wnioskiem o ukaranie albo

2)

uzupełnić postępowanie wyjaśniające, wyznaczając termin wystąpienia z wnioskiem o

ukaranie albo wydania nowego postanowienia.

3.

Główny Rzecznik doręcza postanowienie osobom, którym służyło zażalenie. Na postanowienie

Głównego Rzecznika kończące postępowanie osobom tym służy zażalenie do Głównej Komisji

Orzekającej.

4.

W wyniku rozpoznania zażalenia Główna Komisja Orzekająca, w drodze postanowienia

1)

utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie Głównego Rzecznika albo

2)

uchyla zaskarżone postanowienie Głównego Rzecznika i postanowienie rzecznika dyscypliny

w całości lub w części i przekazuje sprawę rzecznikowi dyscypliny.

5.

Do rzecznika dyscypliny, któremu przekazano sprawę zgodnie z ust. 4 pkt 2, przepisy

art. 150 stosuje się odpowiednio.

1.

O zawieszeniu i podjęciu postępowania, a także o wyłączeniu sprawy do odrębnego rozpoznania

rozstrzyga przewodniczący komisji orzekającej, jeżeli okoliczności uzasadniające takie

rozstrzygnięcie zostaną ujawnione w toku postępowania poza rozprawą lub posiedzeniem.

2.

O łącznym rozpoznaniu spraw o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, w których

wniesione zostały odrębne wnioski o ukaranie, rozstrzyga przewodniczący komisji orzekającej.

1.

Zażalenie na postanowienie rzecznika dyscypliny wnosi się do Głównego Rzecznika. Zażalenie

na zarządzenie i na postanowienie przewodniczącego komisji orzekającej wnosi się do

Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej. Zażalenie na postanowienie komisji orzekającej,

na postanowienie Głównego Rzecznika oraz na postanowienie Przewodniczącego Głównej

Komisji Orzekającej wnosi się do Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Odwołanie od orzeczenia komisji orzekającej wnosi się do Głównej Komisji Orzekającej.

3.

Środek zaskarżenia, przysługujący w zakresie określonym w ustawie, wnosi się na piśmie,

za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżane zarządzenie, postanowienie albo orzeczenie,

w terminie 14 dni od jego doręczenia, z zastrzeżeniem art. 91b ust. 4 i art. 112 ust.

3.

4.

Środek zaskarżenia może dotyczyć całości lub części zaskarżonego rozstrzygnięcia.

5.

W treści środka zaskarżenia należy określić, jakiego rozstrzygnięcia domaga się skarżący.

Środek zaskarżenia wnoszony przez rzecznika dyscypliny lub obrońcę powinien zawierać

także zarzuty stawiane zaskarżanemu rozstrzygnięciu.

6.

Z treści środka zaskarżenia powinno wynikać, czy jest on wnoszony na korzyść, czy

na niekorzyść obwinionego. Rzecznik dyscypliny może wnosić środki zaskarżenia również

na korzyść obwinionego.

Organ, któremu przekazano do rozpoznania środek zaskarżenia, niezwłocznie po jego

otrzymaniu wydaje postanowienie o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia, jeżeli został

wniesiony po terminie lub przez osobę nieuprawnioną. Na postanowienie zażalenie służy

osobie, która złożyła środek zaskarżenia będący przedmiotem tego postanowienia.

Główny Rzecznik i Przewodniczący Głównej Komisji Orzekającej, któremu przekazano do

rozpoznania środek zaskarżenia

1)

wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania, jeżeli ujawnią się okoliczności,

o których mowa w art. 25 ust. 2 albo art. 78a ust. 1;

2)

zarządza wyłączenie sprawy do odrębnego postępowania, jeżeli ujawnią się okoliczności

określone w art. 79 ust. 2.

1.

Środek zaskarżenia może zostać cofnięty przez wnoszącego ten środek do czasu jego

rozpoznania przez organ drugiej instancji.

2.

Odwołanie od orzeczenia komisji orzekającej może być cofnięte przez wnoszącego ten

środek do czasu zamknięcia rozprawy w drugiej instancji.

3.

Odwołanie od orzeczenia komisji orzekającej wniesione przez rzecznika dyscypliny może

być cofnięte także przez Głównego Rzecznika. Cofnięcie odwołania poza rozprawą następuje

w drodze zarządzenia, które wymaga uzasadnienia. Zarządzenie wraz z uzasadnieniem

doręcza się rzecznikowi dyscypliny, który wniósł odwołanie, i Głównej Komisji Orzekającej.

O cofnięciu odwołania na rozprawie powiadamia się rzecznika dyscypliny.

4.

Środka zaskarżenia wniesionego na korzyść obwinionego nie można cofnąć bez jego zgody.

5.

Cofnięty środek zaskarżenia pozostawia się bez rozpoznania, chyba że zachodzi jedna

z okoliczności powodujących nieważność postanowienia lub orzeczenia z mocy prawa.

6.

W razie cofnięcia środka zaskarżenia po jego przekazaniu do rozpoznania w drugiej

instancji niezwłocznie powiadamia się o tym odpowiednio Głównego Rzecznika lub Przewodniczącego

Głównej Komisji Orzekającej.

W wyniku rozpoznania zażalenia organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie

lub uchyla je, w całości lub w części, z zastrzeżeniem art. 101 ust. 2, art. 108 ust.

2, art. 112 ust. 4, art. 116 ust. 6 i art. 178 ust. 2.

1.

Do uzasadnienia postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące uzasadnienia postanowienia i orzeczenia komisji orzekającej,

z tym że uzasadnienie postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej powinno

dodatkowo zawierać ustosunkowanie się do zarzutów stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu

oraz wyjaśnienie powodów uznania je za zasadne albo nieuzasadnione.

2.

Postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej wraz z uzasadnieniem doręcza

się Głównemu Rzecznikowi oraz obwinionemu i jego obrońcy. Postanowienie i orzeczenie

niezaskarżone przez strony do sądu administracyjnego doręcza się niezwłocznie również

przewodniczącemu komisji orzekającej w celu wykonania, a za jego pośrednictwem także

rzecznikowi dyscypliny.

Do postępowania obejmującego ponowne rozpoznanie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją orzekającą, przy czym w miejsce odczytania wniosku o

ukaranie na rozprawie członek składu orzekającego, wyznaczony przez przewodniczącego

komisji orzekającej, przedstawia sprawozdanie z dotychczasowego przebiegu postępowania.

W przypadku ujawnienia naruszenia przepisów ustawy stanowiącego czyn naruszający dyscyplinę

finansów publicznych Prezes Urzędu zawiadamia właściwego rzecznika dyscypliny finansów

publicznych o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych.

1.

Na prawomocne orzeczenia i postanowienia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowania

stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi wstrzymuje

wykonanie prawomocnego orzeczenia w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

2.

Na postanowienia Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej, kończące postępowania,

wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie przyjęcia środka

zaskarżenia osobie, która złożyła ten środek zaskarżenia, przysługuje skarga do sądu

administracyjnego.

1.

Osoba, której postępowanie dotyczy, jej obrońca oraz oskarżyciel mają prawo przeglądania

akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w każdym stadium postępowania

oraz po jego zakończeniu.

2.

W uzasadnionych przypadkach akta sprawy udostępnia się w toku czynności sprawdzających

i postępowania w celu umożliwienia ich przeglądania oraz sporządzania z nich notatek

i odpisów również innym osobom - za zgodą odpowiednio rzecznika dyscypliny, Głównego

Rzecznika, przewodniczącego komisji orzekającej albo Przewodniczącego Głównej Komisji

Orzekającej.

3.

Udostępnianie akt sprawy następuje w siedzibie organu prowadzącego postępowanie.

1.

Prawomocne postanowienia i orzeczenia komisji orzekającej o umorzeniu postępowania

w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych ze względu na przedawnienie

karalności albo okoliczności, o których mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 28 ust. 1,

przekazuje się Przewodniczącemu Głównej Komisji Orzekającej.

2.

Postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego oraz o umorzeniu tego

postępowania, jeżeli przesłanką odmowy wszczęcia albo umorzenia były przedawnienie

karalności albo okoliczności, o których mowa w art. 27 ust. 1 lub art. 28 ust. 1,

rzecznik dyscypliny przekazuje Głównemu Rzecznikowi.

1.

Nadzór nad działalnością rzeczników dyscypliny i ich zastępców sprawuje Główny Rzecznik.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, jest sprawowany w zakresie

1)

terminowości prowadzonych czynności sprawdzających oraz postępowania wyjaśniającego,

w tym zasadności zawieszania postępowania wyjaśniającego;

2)

poprawności formalnej wydawanych rozstrzygnięć;

3)

wywiązywania się z obowiązków, o których mowa w art. 187 ust. 2;

4)

terminowości i poprawności sporządzania przez rzeczników dyscypliny sprawozdań z działalności.

3.

Rzecznicy dyscypliny i ich zastępcy przekazują Głównemu Rzecznikowi

1)

postanowienia o zawieszeniu postępowania;

2)

informacje o niezakończeniu postępowania wyjaśniającego w terminie określonym w art.

104 ust. 1, ze wskazaniem przyczyn niezakończenia czynności sprawdzających lub postępowania

wyjaśniającego oraz przewidywanego terminu ich zakończenia.

4.

W przypadku niezakończenia postępowania wyjaśniającego w terminie wskazanym przez

rzecznika dyscypliny lub jego zastępcę przepis ust. 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

5.

W ramach sprawowanego nadzoru Główny Rzecznik może wydawać rzecznikom dyscypliny i

ich zastępcom polecenia i wytyczne. Polecenia i wytyczne nie mogą dotyczyć sposobu

zakończenia czynności sprawdzających lub postępowania wyjaśniającego ani innych rozstrzygnięć

związanych z tokiem tych czynności i postępowania, ani też wypełniania funkcji oskarżyciela

w postępowaniu przed komisją orzekającą, z zastrzeżeniem art. 101a ust. 2.

6.

Główny Rzecznik dokonuje, nie rzadziej niż raz na 2 lata, okresowej oceny wywiązywania

się przez rzecznika dyscypliny i jego zastępcę z obowiązków określonych ustawą, w

szczególności pod względem terminowości prowadzonych czynności sprawdzających oraz

postępowania wyjaśniającego. Ocena powinna uwzględniać w szczególności łączną liczbę

prowadzonych spraw oraz liczbę prowadzonych spraw, w których doszło do przedawnienia

karalności, a także przyczyny przedawnienia.

1.

Nadzór nad działalnością administracyjną Głównej Komisji Orzekającej i Głównego Rzecznika

sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, nad działalnością Głównej Komisji Orzekającej jest

sprawowany poprzez analizę

1)

sprawozdań z działalności Głównej Komisji Orzekającej;

2)

sposobu wywiązywania się z obowiązków przez Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej

i członków tej Komisji w szczególności w zakresie

a)

toku i sprawności rozpoznawania środków zaskarżenia,

b)

kolejności kierowania spraw do rozpoznania,

c)

terminowości sporządzania uzasadnień postanowień i orzeczeń,

d)

terminowości i poprawności sporządzania sprawozdania, o którym mowa w pkt 1,

e)

podejmowanych działań w zakresie nadzoru nad komisjami orzekającymi,

f)

składania zawiadomień o stwierdzonych uchybieniach w czynnościach instytucji państwowej,

samorządowej lub społecznej, o których mowa w art. 85a.

3.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, nad działalnością Głównego Rzecznika jest sprawowany

poprzez analizę

1)

sprawozdań z działalności Głównego Rzecznika;

2)

sposobu wywiązywania się z obowiązków przez Głównego Rzecznika i jego zastępców, w

szczególności w zakresie

a)

terminowości wydawania rozstrzygnięć,

b)

udziału w rozprawach przed Główną Komisją Orzekającą,

c)

terminowości i poprawności sporządzania sprawozdania, o którym mowa w pkt 1,

d)

podejmowanych działań w zakresie nadzoru nad rzecznikami dyscypliny i ich zastępcami,

e)

składania zawiadomień o stwierdzonych uchybieniach w czynnościach instytucji państwowej,

samorządowej lub społecznej, o których mowa w art. 85a.

4.

W ramach sprawowanego nadzoru minister właściwy do spraw finansów publicznych może

żądać od Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej i Głównego Rzecznika wyjaśnień

oraz usunięcia wskazanych uchybień.