Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego

§ 1. Rozporządzenie określa

1) szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych;

2) szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji

szpitalnych oddziałów ratunkowych w strukturze

szpitala oraz warunków technicznych;

3) minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe szpitalnych oddziałów ratunkowych.

§ 2. 1. Szpitalny oddział ratunkowy, zwany dalej

„oddziałem”, udziela świadczeń opieki zdrowotnej

polegających na wstępnej diagnostyce oraz podjęciu

leczenia w zakresie niezbędnym dla stabilizacji funkcji

życiowych osób, które znajdują się w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego.

2. Oddział może posiadać w swojej strukturze zespoły ratownictwa medycznego.

§ 3. 1. Oddział lokalizuje się na poziomie wejścia

dla pieszych i podjazdu specjalistycznych środków

transportu sanitarnego do oddziału, z osobnym wejściem dla pieszych oddzielonym od trasy podjazdu

specjalistycznych środków transportu sanitarnego.

2. Wejście dla pieszych i podjazd specjalistycznych

środków transportu sanitarnego do oddziału są zadaszone, podjazd jest zamykany i otwierany automatycznie w celu ochrony przed wpływem czynników atmosferycznych, przelotowy dla ruchu specjalistycznych

środków transportu sanitarnego oraz wyraźnie oznakowany wzdłuż drogi dojścia i dojazdu.

3. Zapewnia się bezkolizyjny dojazd specjalistycznych środków transportu sanitarnego pod oddział.

ww

4. Wejście dla pieszych i podjazd specjalistycznych

środków transportu sanitarnego do oddziału organizuje się niezależnie od innych wejść i podjazdów do

szpitala, przystosowując je również do potrzeb osób

niepełnosprawnych.

1) Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej

— zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa

Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie

szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U.

Nr 216, poz. 1607).

2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U.

z 2007 r. Nr 89, poz. 590 i Nr 166, poz. 1172, z 2008 r. Nr 17,

poz. 101 i Nr 237, poz. 1653, z 2009 r. Nr 11, poz. 59 i Nr 122,

poz. 1007, z 2010 r. Nr 107, poz. 679 i Nr 219, poz. 1443 oraz

z 2011 r. Nr 30, poz. 151, Nr 112, poz. 654 i Nr 208, poz. 1240

i 1241.

6. Oddział posiada własne bezkolizyjne trakty komunikacyjne, niezależne od ogólnodostępnych traktów szpitalnych.

7. Oddział posiada całodobowe lotnisko, zlokalizowane w takiej odległości, aby było możliwe przyjęcie

osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, bez pośrednictwa specjalistycznych

środków transportu sanitarnego.

8. W przypadku braku możliwości spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 7, oddział posiada całodobowe lądowisko, zlokalizowane w takiej odległości, aby było możliwe przyjęcie osób, które znajdują się

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, bez pośrednictwa specjalistycznych środków transportu sanitarnego.

9. Lądowisko, o którym mowa w ust. 8, spełnia

wymagania określone w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r.

— Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696,

z późn. zm.3)) oraz w załączniku do rozporządzenia.

10. W przypadku braku możliwości technicznych

spełnienia wymagań określonych w ust. 7 lub 8 dopuszcza się odległość oddziału od lotniska lub lądowiska większą niż określona w ust. 7 lub 8, pod warunkiem że oddział zabezpieczy specjalistyczny środek

transportu sanitarnego, a czas trwania transportu

osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, specjalistycznym środkiem transportu

sanitarnego do oddziału nie przekroczy 5 minut, licząc

od momentu przekazania pacjenta przez lotniczy zespół ratownictwa medycznego do specjalistycznego

środka transportu sanitarnego.

§ 4. 1. Oddział organizuje się w szpitalu, w którym

znajdują się co najmniej

1) oddział chirurgii ogólnej z częścią urazową,

a w przypadku szpitali udzielających świadczeń

zdrowotnych dla dzieci — oddział chirurgii dziecięcej;

3) Zmiany

tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141,

poz. 1008, Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz. 1829, z 2007 r.

Nr 50, poz. 331 i Nr 82, poz. 558, z 2008 r. Nr 97, poz. 625,

Nr 144, poz. 901, Nr 177, poz. 1095, Nr 180, poz. 1113

i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 42, poz. 340,

z 2010 r. Nr 47, poz. 278 i Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r.

Nr 80, poz. 432, Nr 106, poz. 622, Nr 170, poz. 1015 i Nr 171,

poz. 1016.

2. W obrębie obszaru segregacji medycznej, rejestracji i przyjęć lokalizuje się

w.

rcl

.go

v.p

l

2) oddział chorób wewnętrznych, a w przypadku

szpitali udzielających świadczeń zdrowotnych dla

dzieci — oddział pediatrii;

Poz. 1420

3) oddział anestezjologii i intensywnej terapii;

4) pracownia diagnostyki obrazowej.

2. Oddział ma powierzchnię wystarczającą dla prawidłowego funkcjonowania wszystkich jego obszarów

wymienionych w § 5.

3. Na minimalne wyposażenie oddziału do przyłóżkowego wykonywania badań składa się

1) analizator parametrów krytycznych;

2) przyłóżkowy zestaw RTG;

3) przewoźny ultrasonograf.

4. Zapewnia się całodobowy dostęp do

1) badań diagnostycznych wykonywanych w medycznym laboratorium diagnostycznym;

2) komputerowego badania tomograficznego;

3) badań endoskopowych, w tym: gastroskopii, rektoskopii, bronchoskopii, laryngoskopii.

§ 5. W skład oddziału wchodzą obszary

1) segregacji medycznej, rejestracji i przyjęć;

2) resuscytacyjno-zabiegowy;

3) wstępnej intensywnej terapii;

4) terapii natychmiastowej;

5) obserwacji;

6) konsultacyjny;

7) stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego, jeżeli oddział ma w swojej strukturze zespoły

ratownictwa medycznego;

8) zaplecza administracyjno-gospodarczego.

ww

§ 6. 1. Obszar segregacji medycznej, rejestracji

i przyjęć lokalizuje się bezpośrednio przy wejściu dla

pieszych i podjeździe specjalistycznych środków

transportu sanitarnego do oddziału w celu zapewnienia

1) przeprowadzenia wstępnej oceny osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, i bezkolizyjnego transportu tych osób do innych obszarów oddziału lub do innego oddziału

szpitala;

2) jednoczesnego przyjęcia i segregacji medycznej

co najmniej czterech osób, które znajdują się

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

3) warunków niezbędnych do przeprowadzenia wywiadu z zespołami ratownictwa medycznego, osobą, która znajduje się w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, lub z osobą jej towarzyszącą.

1) stanowisko wyposażone w

a) środki łączności zapewniające łączność z zespołami ratownictwa medycznego, dyspozytorem

medycznym, lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego, centrum urazowym, jednostkami organizacyjnymi szpitala wyspecjalizowanymi w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, a także kompleksową łączność wewnątrzszpitalną oraz niezależny stały nasłuch na kanale ogólnopolskim,

b) system

bezprzewodowego

przywoływania

osób, w szczególności o których mowa w § 13;

2) stanowisko rejestracji medycznej, które wyposaża

się w sprzęt niezbędny do rejestracji i przyjęć

osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

3) stanowisko dekontaminacji.

3. W przypadku braku możliwości zlokalizowania

stanowiska dekontaminacji w obrębie obszaru segregacji medycznej, rejestracji i przyjęć, dopuszcza się

odstąpienie od tego wymagania, pod warunkiem zapewnienia możliwości niezwłocznego zorganizowania

czasowego stanowiska dekontaminacji możliwie

najbliżej wejścia dla pieszych i podjazdu specjalistycznych środków transportu sanitarnego do oddziału,

w przypadku konieczności przeprowadzenia dekontaminacji.

§ 7. 1. Obszar resuscytacyjno-zabiegowy składa

się co najmniej z dwóch sal resuscytacyjno-zabiegowych z jednym stanowiskiem resuscytacyjnym w każdej z tych sal albo jednej sali resuscytacyjno-zabiegowej z dwoma stanowiskami resuscytacyjnymi.

2. Wyposażenie i urządzenie obszaru resuscytacyjno-zabiegowego zapewnia co najmniej

1) monitorowanie i podtrzymywanie funkcji życiowych;

2) prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowo-mózgowej;

3) prowadzenie resuscytacji okołourazowej;

4) wykonywanie podstawowego zakresu wczesnej

diagnostyki i wstępnego leczenia urazów.

3. Minimalne wyposażenie w wyroby medyczne

jednego stanowiska resuscytacyjnego stanowi

1) stół zabiegowy z lampą operacyjną;

2) aparat do znieczulania z wyposażeniem stanowiska do znieczulania, mobilny, jeden na dwa stanowiska obszaru;

3) zestaw do monitorowania czynności życiowych,

w tym co najmniej: rytmu serca, ciśnienia tętniczego i żylnego, wysycenia tlenowego hemoglobiny,

końcowo wydechowego stężenia dwutlenku

węgla, temperatury powierzchniowej i głębokiej

ciała;

3) nie mniej niż po dwa gniazda poboru tlenu, powietrza i próżni;

w.

rcl

.go

v.p

l

4) defibrylator z kardiowersją i opcją elektrostymulacji serca;

Poz. 1420

5) zestaw do przetaczania i dawkowania leków i płynów oraz zestaw do szybkiego przetaczania płynów;

6) elektryczne urządzenie do ssania;

7) centralne źródło tlenu, powietrza i próżni w liczbie

nie mniejszej niż po dwa gniazda poboru na stanowisko;

8) aparat do powierzchniowego ogrzewania pacjenta;

4) nie mniej niż osiem gniazd poboru energii elektrycznej;

5) zestaw niezbędnych narzędzi chirurgicznych na

jedno stanowisko.

4. Sala opatrunków gipsowych wyposażona jest

w wyroby medyczne i produkty lecznicze umożliwiające zakładanie opatrunków gipsowych, dostęp do źródła tlenu, powietrza i próżni; w sali opatrunków gipsowych zapewnia się przestrzeń do umieszczenia stanowiska do znieczulania z wyposażeniem.

9) zestaw do trudnej intubacji.

4. Minimalne wyposażenie obszaru resuscytacyjno-zabiegowego stanowią także

1) respirator transportowy — jeden na dwa stanowiska;

2) respirator stacjonarny — jeden na obszar;

3) aparat do ogrzewania płynów infuzyjnych — jeden

na dwa stanowiska.

§ 10. W skład obszaru obserwacji wchodzą co najmniej cztery stanowiska, o powierzchni wystarczającej dla prawidłowego funkcjonowania obszaru, wyposażone w

1) wyroby medyczne i produkty lecznicze umożliwiające

a) monitorowanie rytmu serca i oddechu,

b) nieinwazyjne monitorowanie ciśnienia tętniczego krwi,

§ 8. 1. Do zadań obszaru wstępnej intensywnej terapii należy w szczególności

c) monitorowanie wysycenia tlenowego hemoglobiny,

1) monitorowanie i podtrzymywanie funkcji życiowych;

d) monitorowanie temperatury powierzchniowej

i głębokiej,

2) prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowo-mózgowej;

e) stosowanie biernej tlenoterapii,

f) prowadzenie infuzji dożylnych;

3) wykonywanie pełnego zakresu wczesnej diagnostyki i wstępnego leczenia;

2) przenośny zestaw resuscytacyjny z niezależnym

źródłem tlenu i respiratorem transportowym;

4) prowadzenie resuscytacji płynowej;

3) defibrylator półautomatyczny;

5) leczenie bólu;

4) centralne źródło tlenu, powietrza i próżni z gniazdami poboru przy każdym stanowisku;

6) wstępne leczenie zatruć;

7) opracowywanie chirurgiczne ran i drobnych urazów.

2. W obszarze wstępnej intensywnej terapii lokalizuje się co najmniej jedno stanowisko intensywnej terapii umożliwiające wykonywanie zadań określonych

w ust. 1.

§ 9. 1. Obszar terapii natychmiastowej składa się z

1) sali zabiegowej;

ww

2) sali opatrunków gipsowych.

2. Pomieszczenie sali zabiegowej wyposażone jest

w wyroby medyczne i produkty lecznicze, umożliwiające wykonanie drobnych zabiegów chirurgicznych

u osób, które znajdują się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

3. Na minimalne wyposażenie sali zabiegowej

składają się

1) stół zabiegowy z lampą operacyjną;

2) aparat do znieczulania z wyposażeniem stanowiska do znieczulania wraz z zestawem monitorującym;

5) elektryczne urządzenie do odsysania, co najmniej

jedno na cztery stanowiska.

§ 11. 1. W skład obszaru konsultacyjnego wchodzą

gabinety lub boksy badań lekarskich w liczbie niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania obszaru.

Gabinety lub boksy wewnętrzne połączone są traktem

komunikacyjnym.

2. Wyposażenie obszaru konsultacyjnego w wyroby medyczne i produkty lecznicze umożliwia przeprowadzanie badań lekarskich i konsultacji specjalistycznych.

§ 12. Obszar stacjonowania zespołów ratownictwa

medycznego zapewnia

1) pomieszczenie na wyroby medyczne i produkty

lecznicze;

2) system alarmowo-wyjazdowy oraz system łączności wewnątrzszpitalnej;

3) zaplecze socjalne oraz sanitarno-higieniczne dla

członków zespołów ratownictwa medycznego;

4) magazyn sprzętu;

5) miejsce wyposażone w źródła energii elektrycznej

i wody.

§ 14. W zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu szpitalny oddział ratunkowy spełnia także wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654,

Nr 149, poz. 887, Nr 174, poz. 1039 i Nr 185, poz. 1092).

w.

rcl

.go

v.p

l

§ 13. Minimalne zasoby kadrowe oddziału stanowią

Poz. 1420

1) ordynator oddziału (lekarz kierujący oddziałem);

2) pielęgniarka oddziałowa, będąca pielęgniarką

systemu;

3) lekarze w liczbie niezbędnej do zabezpieczenia

prawidłowego funkcjonowania oddziału, w tym co

najmniej jeden lekarz systemu przebywający stale

w oddziale;

4) pielęgniarki lub ratownicy medyczni w liczbie niezbędnej do zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania oddziału.

§ 15. Traci moc rozporządzenie Ministra Zdrowia

z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz. U. Nr 55, poz. 365).

§ 16. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem

ogłoszenia, z wyjątkiem § 3 ust. 7—10, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.

Minister Zdrowia: wz. J. Szulc

Elektronicznie

podpisany przez

Jaroslaw Deminet

Data: 2011.11.08

18:59:09 +01'00'

Poz. 1420

1420

w.

rcl

.go

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA1)

z dnia 3 listopada 2011 r.

w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego

Na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września

2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm.2)) zarządza się,

co następuje

5. Lokalizacja oddziału zapewnia łatwą komunikację z oddziałem anestezjologii i intensywnej terapii,

zespołem operacyjnym, pracownią diagnostyki obrazowej oraz węzłem wewnątrzszpitalnej komunikacji

pionowej.

Załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia

z dnia 3 listopada 2011 r. (poz. 1420)

WYMAGANIA DLA LĄDOWISK SZPITALNYCH ODDZIAŁÓW RATUNKOWYCH

1. Lądowisko wyznaczone jest przez strefę podejścia do lądowania i startu, którą stanowi płaska, pozioma,

niepyląca nawierzchnia (niepokryta piaskiem, żwirem, kamieniami lub innym luźnym materiałem), utwardzona

lub trawiasta, wolna od przeszkód, w kształcie

1) kwadratu o wymiarach 2D x 2D śmigłowca, dla którego jest przeznaczone lądowisko, co najmniej

25 m x 25 m, gdzie „D” oznacza największy gabarytowy wymiar tego śmigłowca, albo

2) koła o średnicy równej 2D śmigłowca, dla którego jest przeznaczone lądowisko, co najmniej 25 m, gdzie

„D” oznacza największy gabarytowy wymiar tego śmigłowca.

Strefa podejścia do lądowania i startu wyznaczona jest przez umieszczone wewnątrz jej krawędzi znaczniki

narożne i boczne, w kolorze białym i utwardzone (beton, asfalt odporny na działanie wysokich temperatur lub

kostka brukowa), o wymiarach: znaczniki narożne — 2 m x 2 m, znaczniki boczne — 2 m x 1 m, szerokość linii

— 1 m.

ww

2. W środku strefy podejścia do lądowania i startu znajduje się strefa przyziemienia. Jest to płaska, pozioma, niepyląca, utwardzona nawierzchnia (beton, asfalt odporny na działanie wysokich temperatur, kostka brukowa), wolna od przeszkód, w kształcie kwadratu o wymiarach co najmniej 15 m x 15 m lub koła o średnicy co

najmniej 15 m.

3. W środku strefy lądowania namalowany jest krzyż równoramienny, koloru białego, o wymiarach

9 m x 9 m, szerokości ramion 3 m.

4. W środku krzyża namalowana jest duża litera „H”, koloru czerwonego, ustawiona zgodnie z kierunkiem

osi lądowania i startu, o wymiarach: wysokość — 3 m, szerokość — 1,8 m, szerokość linii — 0,4 m.

5. Do miejsca lądowania śmigłowca prowadzi droga dojazdowa. W przypadku trawiastej strefy podejścia

do lądowania i startu, droga dojazdowa umożliwia dojazd do strefy przyziemienia. Droga dojazdowa nie znajduje się w osi lądowania i startu i dochodzi z boku, prostopadle do miejsca lądowania śmigłowca.

6. Schemat lądowiska i jego oznaczeń określa rysunek 1.

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

Rysunek 1. Schemat oznaczenia lądowiska

w.

rcl

.go

v.p

l

7. Przeszkody usytuowane na osi lądowania i startu nie mogą być wyższe, niż wynika to z granicznej płaszczyzny o nachyleniu 1:6 w stosunku do poziomu lądowiska. Maksymalne wysokości tych przeszkód określa

tabela 1.

Odległość przeszkody od strefy

podejścia do lądowania i startu [m]

2

6

12

50

100

200

400

600

Maksymalna wysokość przeszkody,

ponad poziom lądowiska [m]

0,33

1

2

8,33

16,67

33,33

66,67

100

Tabela 1. Przeszkody w osi lądowania i startu

Płaszczyzna ograniczająca przeszkody w osi lądowania i startu, rozszerza się pod kątem 30° w stosunku do krawędzi bocznych strefy podejścia do lądowania i startu. Należy unikać przeszkód punktowych (maszty, kominy,

pojedyncze drzewa) w osi lądowania i startu. Schematy położenia płaszczyzn ograniczających przeszkody w osi

lądowania i startu określają rysunki 2 i 3.

ww

Rysunek 2. Powierzchnie ograniczające przeszkody w osi lądowania i startu

Rysunek 3. Powierzchnie ograniczające przeszkody w osi lądowania i startu

w.

rcl

.go

v.p

l

8. Przeszkody usytuowane po bokach od osi lądowania i startu nie mogą być wyższe niż wynika to z granicznej płaszczyzny o nachyleniu 1:2 w stosunku do poziomu lądowiska. Maksymalne wysokości tych przeszkód

określa tabela 2.

Odległość przeszkody od strefy

podejścia do lądowania i startu [m]

2

5

10

15

25

50

100

160

Maksymalna wysokość przeszkody,

ponad poziom lądowiska [m]

1

2,5

5

7,5

12,5

25

50

80

Tabela 2. Przeszkody boczne w stosunku do osi lądowania i startu

Schemat położenia płaszczyzn ograniczających przeszkody usytuowane po bokach od osi lądowania i startu

określa rysunek 4.

Rysunek 4. Powierzchnie ograniczające przeszkody z boku od osi lądowania i startu

ww

9. Oś lądowania i startu lądowiska powinna być zgodna z przeważającymi kierunkami wiatru na danym terenie. Zaleca się, aby kierunki startów i lądowań leżały na jednej prostej. Dopuszcza się skręcenie kierunku

startu w stosunku do kierunku lądowania o maksymalnie 30° w prawo lub w lewo, zgodnie z rysunkiem 5.

Rysunek 5. Powierzchnie ograniczające przeszkody w osi lądowania i startu

10. W odległości co najmniej 15 m od krawędzi strefy podejścia do lądowania umieszcza się oświetlony

światłem białym wskaźnik kierunku wiatru. Wskaźnik jest zwężającym się rękawem o długości 2,4 m, o większej

średnicy — 0,6 m, mniejszej — 0,3 m, osadzonym na maszcie o wysokości co najmniej 3 m. Wskaźnik jest wykonany w jednolitym kolorze białym, pomarańczowym lub czerwonym. Dopuszcza się wykonanie wskaźnika

w dwóch kontrastowych kolorach (białym i pomarańczowym lub białym i czerwonym), w postaci pięciu poprzecznych pasów, przy czym skrajne pasy są wykonane w kolorze pomarańczowym lub czerwonym. Kształt,

wymiary i kolorystykę wskaźnika określa rysunek 6.

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 237

Rysunek 6. Wskaźnik kierunku wiatru

Wskaźnik kierunku wiatru ustawia się w miejscu wolnym od przeszkód, które mogłyby wprowadzać błąd w jego wskazaniach (wskaźnik nie może być osłonięty od wiatru). Zaleca się montowanie drugiego wskaźnika na

dachu najwyższego budynku położonego w pobliżu lądowiska.

11. Lądowisko oznacza się co najmniej dwiema tablicami informacyjnymi, o wymiarach 297 mm = 420 mm,

zgodnymi z wzorem określonym na rysunku 7 — dla lądowiska położonego na terenie ogólnodostępnym oraz

na rysunku 8 — dla lądowiska położonego na terenie zamkniętym. Kolor liter i tła jest dowolny, lecz kontrastujący ze sobą. Dopuszcza się umieszczanie na tablicach symboli graficznych, w szczególności śmigłowca lub logo

szpitala.

w.

rcl

.go

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 237

ww

Rysunek 7. Tablica informacyjna dla lądowiska na terenie ogólnodostępnym

Rysunek 8. Tablica informacyjna dla lądowiska na terenie zamkniętym

12. Lądowisko wyposaża się w integralny system oświetlenia, w skład którego wchodzą

w.

rcl

.go

v.p

l

1) światła strefy przyziemienia — cztery lampy, świecące w kolorze białym, rozmieszczone w rogach strefy

przyziemienia, zagłębione;

2) światła strefy podejścia do lądowania i startu — nie mniej niż po cztery lampy na każdym boku, świecące

w kolorze białym, rozmieszczone w odstępach maksymalnie co 10 m, po zewnętrznej stronie strefy podejścia do lądowania i startu, w odległości 1 m od krawędzi tej strefy, zagłębione lub naziemne, wystające

ponad poziom lądowiska nie więcej niż 25 cm;

3) światła podejścia — sześć lamp świecących w kolorze białym, rozmieszczonych co 5 m wzdłuż osi podejścia

do lądowania i startu, ustawione na głównym kierunku podejścia do lądowania, zagłębione lub naziemne,

wystające ponad poziom lądowiska nie więcej niż 25 cm;

4) oświetlony światłem białym wskaźnik kierunku wiatru;

5) światła przeszkodowe — lampy koloru czerwonego, umieszczone na obiektach mogących stanowić przeszkodę stałą, w tym na wskaźniku kierunku wiatru;

6) lampa identyfikacyjna lądowiska — dookólna lampa błyskowa, świecąca w kolorze białym, umieszczona

w pobliżu strefy podejścia do lądowania i startu, w sposób uniemożliwiający oślepianie załogi śmigłowca;

zaleca się instalację lampy na dachu najwyższego budynku stojącego w bezpośredniej bliskości lądowiska;

światło lampy musi być widoczne z pokładu śmigłowca z odległości co najmniej 5000 m w warunkach lotu

VFR;

7) świetlne systemy wspomagające określenie kierunku i kąta podejścia do lądowania, w przypadku lądowisk

zlokalizowanych w miejscach wymagających precyzyjnego pozycjonowania śmigłowca podczas podejścia

do lądowania.

ww

Integralny system oświetlenia spełnia wymagania określone w załączniku nr 14 tom II do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 35, poz. 212,

z późn. zm.1)). Schemat integralnego systemu oświetlenia określa rysunek 9.

1) Zmiany wymienionej umowy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1963 r. Nr 24, poz. 137, z 1969 r. Nr 27, poz. 210, z 1976 r. Nr 21,

poz. 130, Nr 32, poz. 188 i Nr 39, poz. 227, z 1984 r. Nr 39, poz. 199, z 2000 r. Nr 39, poz. 446, z 2002 r. Nr 58, poz. 527 oraz

z 2003 r. Nr 78, poz. 700.

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

Rysunek 9. Schemat integralnego rozmieszczenia oświetlenia na lądowisku

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

— 13852 —

Dziennik Ustaw i Monitor Polski są dostępne w Internecie pod adresem www.wydawnictwa.cuw.gov.pl i www.rcl.gov.pl

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Rządowe Centrum Legislacji — Departament Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego,

al. J.Ch. Szucha 2/4, 00-582 Warszawa, tel. 22 622-66-56

Skład, druk i kolportaż: Centrum Usług Wspólnych — Wydział Wydawnictw i Poligrafii,

ul. Powsińska 69/71, 02-903 Warszawa, tel. 22 694-67-52, faks 22 694-60-48

www.wydawnictwa.cuw.gov.pl

e-mail: wydawnictwa@cuw.gov.pl

Tłoczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Centrum Usług Wspólnych — Wydział Wydawnictw i Poligrafii,

ul. Powsińska 69/71, 02-903 Warszawa

Zam. 3159/W/C/2011

ISSN 0867-3411

Cena 12,30 zł (w tym VAT)