Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

Komornik sądowy, zwany dalej „komornikiem”, jest funkcjonariuszem publicznym działającym

przy sądzie rejonowym.

Postępowania w sprawie powołania na stanowisko komornika i asesora komorniczego oraz

wpisu na listę aplikantów komorniczych wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych wykonuje wyłącznie komornik, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w innych ustawach. Komornik wykonuje także inne czynności

przekazane na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Komornik pełni czynności osobiście, z wyjątkiem przypadków określonych w przepisach

prawa.

3.

Komornikom powierza się w szczególności następujące zadania

1)

wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz

o zabezpieczenie roszczeń;

2

wykonywanie innych tytułów wykonawczych wydanych na podstawie odrębnych przepisów

oraz tytułów egzekucyjnych, które zgodnie z odrębnymi przepisami podlegają wykonaniu

w drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności;

3)

sporządzanie protokołu stanu faktycznego przed wszczęciem procesu sądowego lub przed

wydaniem orzeczenia na zarządzenie sądu lub prokuratora.

4.

Komornik, poza zadaniami określonymi w ust. 3, ma prawo

1)

doręczania zawiadomień sądowych, obwieszczeń, protestów i zażaleń oraz innych dokumentów

za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty;

2)

na wniosek organizatora licytacji - sprawowania urzędowego nadzoru nad dobrowolnymi

publicznymi licytacjami, z przybiciem najniższej lub najwyższej oferty;

3

weryfikowania istnienia i treści tytułów wykonawczych wydanych w postępowaniach elektronicznych.

5

Organy administracji publicznej, urzędy skarbowe, organy rentowe, o których mowa w

art. 476 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm., banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, podmioty prowadzące działalność

maklerską, organy spółdzielni mieszkaniowych, zarządy wspólnot mieszkaniowych, inne

podmioty zarządzające mieszkaniami i lokalami użytkowymi, jak również inne instytucje

są obowiązane na pisemne żądanie komornika udzielić mu informacji niezbędnych do prawidłowego

prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczeniaart. 762 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

6.

Komornik ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej

lub skarbowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

7

W sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń alimentacyjnych lub rent mających

charakter alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń wszczętych

na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora, niezwiązanych

z wykonywaniem działalności gospodarczej, informacje, o których mowa w ust. 5, udzielane

są nieodpłatnie.

8

Informacji, o których mowa w ust. 5, udziela się w terminie 7 dni od dnia otrzymania

żądania w oparciu o dane przekazane przez komornika.

9

Opłatę za udzielenie informacji komornik uiszcza po jej udzieleniu, na wezwanie podmiotu

udzielającego informacji.

Postępowania w sprawach zawieszenia komornika w czynnościach wszczęte przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

1.

Przy wykonywaniu czynności komornik podlega orzeczeniom sądu i prezesowi sądu rejonowego,

przy którym działa.

2.

Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, sprawuje nadzór nad jego działalnością,

a w szczególności

1)

ocenia szybkość, sprawność i rzetelność postępowania poprzez badanie, czy w konkretnych

sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość w podejmowaniu czynności;

2)

kontroluje prawidłowość prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii komorniczej;

3)

bada kulturę pracy, w tym przestrzeganie wyznaczonych terminów czynności i przyjmowania

interesantów oraz utrzymywanie kancelarii komorniczej na poziomie odpowiednim do godności

urzędu i posiadanych środków;

4)

zawiadamia sąd o potrzebie wydania komornikowi zarządzeń w trybie art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego.

3.

W zakresie nadzoru, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu rejonowego działa w szczególności

poprzez kontrolę kancelarii komornika, przeprowadzaną nie rzadziej niż raz w roku,

sprawowaną osobiście lub przez wyznaczonego sędziego i przy pomocy księgowego, a w

zakresie kontroli finansowej przez upoważnioną osobę, oraz w ramach rozpatrywania

skarg i zażaleń niestanowiących przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego. Prezes sądu rejonowego uprawniony jest do żądania od komornika wyjaśnień oraz do

wydawania zarządzeń, których nieprzestrzeganie może stanowić podstawę wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego lub odwołania komornika z zajmowanego stanowiska.

4.

Skargi i zażalenia niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego prezes sądu rejonowego rozpatruje w terminie 7 dni. W tym samym terminie podlegają

przekazaniu właściwemu sądowi skargi stanowiące przedmiot rozpoznania sądu.

Komornik na własny rachunek wykonuje czynności, o których mowa w art. 2.

Komisja dyscyplinarna powołana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy działa

do końca kadencji, na którą została powołana.

1

Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, wskazującej

w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy, przy którym działa, imię i nazwisko oraz siedzibę

kancelarii.

2

Zastępca komornika używa pieczęci zastępowanego komornika, czyniąc przy swoim czytelnym

podpisie wzmiankę o tym, że działa w zastępstwie.

Postępowania dyscyplinarne wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

do czasu ich zakończenia w danej instancji toczą się według przepisów dotychczasowych.

Komornik prowadzi kancelarię komorniczą, zwaną dalej „kancelarią”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Skargi na postępowanie komornika niedotyczące czynności egzekucyjnych i nieobjęte

nadzorem prezesa sądu rejonowego rozpatrują organy samorządu komorniczego.

1.

Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, a w przypadkach wskazanych

w ust. 4 obszar właściwości dwóch lub kilku sądów rejonowych.

2.

Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze właściwości nowo utworzonego

sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają się z mocy prawa komornikami przy

tym sądzie.

2a

Jeżeli w obszarze właściwości nowo utworzonego sądu rejonowego nie ma siedziby kancelarii

komorniczej, Minister Sprawiedliwości zarządza utworzenie wolnego stanowiska komornika,

po czym wszczyna postępowanie, o którym mowa w art. 11.

2b

Do czasu powołania komornika w rewirze, o którym mowa w ust. 2a, lub zniesienia tego

rewiru w trybie określonym w ust. 4, czynności egzekucyjne w tym rewirze wykonują

komornicy dotychczas właściwi.

3.

W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy tym sądzie

stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją właściwością objął obszar

właściwości zniesionego sądu.

4.

W przypadku trzykrotnego bezskutecznego obwieszczenia o wolnym stanowisku komornika

w rewirze, w którym nie działa komornik, Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia,

znosi ten rewir i przyłącza go do obszaru właściwości jednego z sąsiednich rewirów.

W razie zmiany okoliczności, jednakże nie wcześniej niż po upływie 2 lat Minister

Sprawiedliwości uchyla zarządzenie o zniesieniu rewiru i dokonuje obwieszczenia o

wolnym stanowisku komornika w trybie określonym w art. 11 ust. 2.

5.

Z dniem zniesienia rewiru, o którym mowa w ust. 4, sprawy prowadzone przez komornika

tego rewiru stają się sprawami komornika rewiru, do którego został przyłączony zniesiony

rewir. Jeżeli w rewirze, do którego nastąpiło przyłączenie, działa więcej niż jeden

komornik, prezes sądu rejonowego, którego obszar właściwości obejmuje ten rewir, dokonuje

podziału spraw pomiędzy działających w nim komorników, proporcjonalnie do liczby prowadzonych

przez nich spraw.

6.

Minister Sprawiedliwości na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości prowadzi

i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym wskazuje rewiry komornicze położone

w obszarach właściwości poszczególnych sądów apelacyjnych, imiona i nazwiska komorników

działających w tych rewirach oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

7.

Prezes sądu rejonowego na stronach internetowych sądu prowadzi i na bieżąco aktualizuje

wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym wskazuje imiona i nazwiska

komorników oraz siedziby i adresy ich kancelarii. Wykaz udostępnia się również do

publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowego.

1.

Komornik działa na obszarze swojego rewiru komorniczego, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

W rewirze komorniczym może działać więcej niż jeden komornik.

3.

Minister Sprawiedliwości ocenia, czy liczba komorników działających w rewirze jest

wystarczająca, biorąc przy tym pod uwagę potrzeby prawidłowego i sprawnego wykonywania

czynności, o których mowa w art. 2, wielkość wpływu i stan zaległości spraw o egzekucję

i o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

4.

Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji lub wykonania postanowienia

o udzieleniu zabezpieczeniaKodeksu postępowania cywilnego.

5.

Wierzyciel ma prawo wyboru komornika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem

spraw o egzekucję z nieruchomości oraz spraw, w których przepisy o egzekucji z nieruchomości

stosuje się odpowiednio. W przypadku wyboru komornik działa poza obszarem swojego

rewiru komorniczego.

6.

Wierzyciel, dokonując wyboru komornika, składa wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

oświadczenie na piśmie, że korzysta z prawa wyboru komornika.

7

Komornik wybrany przez wierzyciela nie może odmówić wszczęcia egzekucji, wykonania

postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności wchodzących

w zakres jego ustawowych zadań, jeżeli byłyby prowadzone w obszarze właściwości sądu

apelacyjnego obejmującego jego rewir.

8.

Komornik wybrany przez wierzyciela odmawia jednak wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia

9

W przypadku odmowy wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komornika, komornik

wydaje postanowienie. Postanowienie to doręcza się tylko wierzycielowi.

10.

Komornik wybrany przez wierzyciela zawiadamia niezwłocznie o wszczęciu egzekucji lub

wykonaniu postanowienia o udzieleniu zabezpieczeniaKodeksu postępowania cywilnego. Zawiadomienie może być dokonane za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej.

W takim przypadku dowodem zawiadomienia jest potwierdzenie transmisji danych.

11.

W razie podejmowania przez komornika wybranego przez wierzyciela czynności poza swoim

rewirem komorniczym wydatki obejmujące diety przysługujące osobom zatrudnionym w kancelarii

komornika i uczestniczącym w tych czynnościach, koszty przejazdów i noclegów komornika

i tych osób oraz koszty transportu specjalistycznego obciążają wierzyciela, chyba

że wyrazi on zgodę na obciążenie go innymi wydatkami określonymi w art. 39 ust. 2.

Wydatki te obciążają wierzyciela niezależnie od przysługującego mu zwolnienia od kosztów

sądowych. Nie wlicza się ich do kosztów egzekucji obciążających dłużnika.

12.

Przekazując sprawę innemu komornikowi, komornik wybrany przez wierzyciela, w terminie

7 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przekazaniu, zwraca niewykorzystaną

zaliczkę lub jej część pobraną na poczet wydatków, o których mowa w ust. 11.

13.

Komornik, za zgodą wierzyciela, może przekazać całość lub część sprawy egzekucyjnej

innemu komornikowi, jeżeli ten wyrazi na to zgodę.

14.

Komornik właściwy do prowadzenia egzekucji, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, w chwili wszczęcia postępowania pozostaje właściwy do jego ukończenia, choćby podstawy

właściwości zmieniły się w toku sprawy.

1.

Wniosek o wyłączenie komornika zgłasza się na piśmie do komornika prowadzącego postępowanie,

uprawdopodobniając przyczyny wyłączenia. Komornik jest zobowiązany, w terminie 3 dni

od dnia złożenia wniosku o wyłączenie, przekazać wniosek do sądu rejonowego, przy

którym działa, wraz z pisemnymi wyjaśnieniami.

2.

Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, rozpoznaje wniosek o wyłączenie komornika

w terminie 7 dni od dnia przekazania wniosku. Orzekając o wyłączeniu komornika, sąd

wyznacza jednocześnie innego komornika do prowadzenia sprawy, której wyłączenie dotyczy.

3.

Postanowienie w przedmiocie wyłączenia komornika sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym

w składzie jednoosobowym. Na postanowienie to zażalenie nie przysługuje.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika oraz do asesorów i

aplikantów komorniczych, jeżeli osoby te prowadzą postępowanie lub dokonują określonych

czynności w sprawie.

5.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do komornika stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o wyłączeniu sędziego.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przestają istnieć dotychczasowe rewiry komornicze,

a działający w nich komornicy stają się z mocy prawa komornikami rewirów w rozumieniu

niniejszej ustawy. W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

Minister Sprawiedliwości doręczy komornikom decyzje zmieniające decyzje o powołaniu

na stanowisko komornika sądowego.

2.

Komornicy działający w rewirach, obejmujących do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

obszar właściwości dwóch lub większej liczby sądów rejonowych, stają się z tym dniem

komornikami rewirów tych sądów, przy których dotychczas działali.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 126 § 6, 131

2)

art. 2-4 niniejszej ustawy, art. 2 ust. 4 pkt 3, art. 85 ust. 1 pkt 19 ustawy, o której

mowa w art. 5 oraz art. 6 i 8 niniejszej ustawy, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2009 r.

1.

Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada nieposzlakowaną opinię;

4)

nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5)

nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe;

6)

ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra

prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;

8)

odbyła aplikację komorniczą;

9)

złożyła egzamin komorniczy;

10)

pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11)

ukończyła 26 lat.

2.

Zdolność do pełnienia obowiązków komornika, ze względu na stan zdrowia, stwierdza

się w oparciu o przepisy wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. regulujących zakres i sposób przeprowadzania badań kandydatów do objęcia urzędu sędziego.

Od obowiązku poddania się badaniom zwalnia się sędziów.

3.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które ukończyły aplikację

sądową, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną i zdały wymagany egzamin,

oraz osób, które w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o powołanie

na stanowisko asesora komorniczego pracowały co najmniej 5 lat na stanowisku referendarza

sądowego.

4.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8-10, nie dotyczą sędziów, prokuratorów, adwokatów,

radców prawnych, notariuszy, starszych radców Prokuratorii Generalnej oraz osób posiadających

stopień doktora nauk prawnych.

5.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy

1)

osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat

w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej,

jawnej, partnerskiej, komandytowej, o której mowa w art. 4a ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, z późn. zm., lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej,

o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65, z późn. zm., na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, wymagające wiedzy prawniczej

czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub

radcę prawnego;

2)

osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat

w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii notarialnej, na podstawie umowy o pracę lub umowy

cywilnoprawnej, wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z czynnościami

wykonywanymi przez notariusza;

3)

osób, które przez okres co najmniej 5 lat w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem

wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego zatrudnione były na stanowisku asystenta

sędziego.

6.

Pięcioletnie okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 3 i 5, ustala się jako sumę

okresów obliczonych z zachowaniem proporcjonalności ich wymiaru.

Komornicy właściwi w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

pozostają właściwi do czasu zakończenia postępowania w tych sprawach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem art. 3 i 7, które wchodzą

w życie z dniem 1 kwietnia 2010 r.

1.

Komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego.

1a.

(uchylony).

1b.

(uchylony).

2

Minister Sprawiedliwości informuje, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, o wolnym stanowisku komornika oraz wskazuje

rewir, w którym ma nastąpić powołanie, i prezesa sądu apelacyjnego, do którego w terminie

jednego miesiąca od daty wskazanej w obwieszczeniu, należy składać wnioski o powołanie.

W przypadku zwolnienia stanowiska komornika wskutek śmierci albo odwołania komornika,

w obwieszczeniu należy tę okoliczność wskazać, wymienić imię, nazwisko, siedzibę i

adres kancelarii zmarłego albo odwołanego komornika oraz zaznaczyć że osoba, która

zostanie powołana na stanowisko komornika przejmie prowadzenie spraw dotychczas prowadzonych

i niezakończonych przez tego komornika.

3

Niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu apelacyjnego

przesyła Ministrowi Sprawiedliwości wnioski o powołanie na stanowisko komornika wraz

ze złożonymi załącznikami.

4

Minister Sprawiedliwości przesyła odpisy wniosków o powołanie na stanowisko komornika

wraz z załącznikami radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie

21 dni. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskowi dalszego biegu.

5.

Przed rozpatrzeniem wniosku o powołanie na stanowisko komornika Minister Sprawiedliwości

może zwrócić się do Krajowej Rady Komorniczej o wyrażenie opinii w wyznaczonym terminie,

nie krótszym niż czternaście dni. Brak opinii Rady nie wstrzymuje rozpoznania wniosku.

5a.

(uchylony).

6

W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie tylko na jedno stanowisko

komornika.

7

Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wnioski złożone po terminie, o

którym mowa w ust. 2, oraz wszystkie wnioski zainteresowanego w przypadku złożenia

wniosków o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika.

(uchylony).

1.

Do aplikacji komorniczej rozpoczętej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotychczasowi asesorzy komorniczy stają

się asesorami w rozumieniu niniejszej ustawy. Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowi

aplikanci komorniczy stają się aplikantami w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

W stosunku do osób, o których mowa w ust. 2, stosuje się art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

1

Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza życiorys i dokumenty

potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11, zaświadczenie

albo oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Zainteresowany może przedstawiać

opinie, świadectwa i zaświadczenia.

1a

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

2

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowany urodzony przed dniem 1 sierpnia

1972 r., dołącza również oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425, z późn. zm. albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

Minister Sprawiedliwości zasięga z Krajowego Rejestru Karnego informacji o osobie

zainteresowanej powołaniem na stanowisko komornika.

Postępowania w sprawach dyscyplinarnych wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy do czasu ich zakończenia toczą się według przepisów dotychczasowych.

1

Komornik jest obowiązany w terminie miesiąca od dnia zawiadomienia o powołaniu utworzyć

lub objąć kancelarię i zgłosić o tym Ministrowi Sprawiedliwości. W przypadku utworzenia

kancelarii, w zgłoszeniu komornik obowiązany jest podać również jej adres.

1a

O utworzeniu kancelarii i jej adresie komornik zawiadamia w terminie 14 dni właściwego

prezesa sądu rejonowego.

1b

Komornik jest obowiązany do zgłoszenia Ministrowi Sprawiedliwości i właściwemu prezesowi

sądu rejonowego, w terminie 14 dni, każdej zmiany adresu kancelarii.

2.

Minister Sprawiedliwości w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć termin, o którym

mowa w ust. 1.

3.

W przypadku niedokonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, powołanie traci moc. Okoliczność

tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

4.

(uchylony).

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowa Rada Komornicza

wyda regulamin działania Krajowej Rady Komorniczej oraz ramowy regulamin obrad walnego

zgromadzenia komorników izby komorniczej.

1

O zgłoszeniu przez komornika utworzenia lub objęcia kancelarii Minister Sprawiedliwości

zawiadamia prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

2

W terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, prezes

sądu apelacyjnego odbiera od komornika ślubowanie według następującej roty

„Ślubuję uroczyście jako komornik powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z prawem

i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie chronionej, w postępowaniu swym kierować się

zasadami uczciwości, godności i honoru”.

2a

Prezes sądu apelacyjnego zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, prezesa właściwego sądu

okręgowego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej

o przyjęciu od komornika ślubowania, o którym mowa w ust. 2.

3.

Jeżeli komornik odmówi złożenia ślubowania, o którym mowa w ust. 2, lub z własnej

winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza

Minister Sprawiedliwości.

4.

Z dniem złożenia ślubowania komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności, o których

mowa w art. 2.

Koszty w sprawach egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy rozlicza się do dnia zakończenia tych spraw według przepisów

dotychczasowych. Jednakże w sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się stosuje

się przepisy niniejszej ustawy od dnia jej wejścia w życie.

1.

Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli

1)

przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

komornika ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

2a

Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach przysługuje

zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Do rozpoznania zażalenia stosuje się właściwe przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm..

3.

Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem

1

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2,

chyba że komornik został skazany lub Minister Sprawiedliwości uchylił zawieszenie

wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez komornika w sytuacji określonej w ust. 2

pkt 1.

1.

Minister Sprawiedliwości odwołuje komornika z zajmowanego stanowiska, jeżeli komornik

1)

zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika;

2)

z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków komornika lub bez uzasadnionej

przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo skierowania przez radę właściwej

izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3)

ukończył 65 rok życia;

4)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6)

dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa - na wniosek prezesa

właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

7)

z zawinionych przez siebie przyczyn nie wykonał zarządzeń, o których mowa w art. 3

ust. 3 - na wniosek prezesa właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu

okręgowego;

8)

został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej;

9)

nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 24 ust. 2, lub utracił to ubezpieczenie z zawinionych przez siebie

przyczyn.

2.

Minister Sprawiedliwości może odwołać komornika z zajmowanego stanowiska w razie prawomocnego

skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust.

1 pkt 2, 6, 7 i 9 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu komornika, chyba

że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej,

która przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie

opinii. Nienadesłanie opinii w tym terminie przez radę izby komorniczej nie wstrzymuje

wydania decyzji w przedmiocie odwołania komornika.

4.

Komornik odwołany z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 3 pełni swoje obowiązki do

czasu wyznaczenia zastępcy komornika.

1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz prezesa

właściwego sądu apelacyjnego, może przenieść komornika, za jego zgodą lub na jego

wniosek, na stanowisko komornika w innym rewirze komorniczym, jeżeli przemawiają za

tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art.

2, lub uzasadniony interes komornika. Krajowa Rada Komornicza przedstawia opinię w

terminie wyznaczonym, nie krótszym niż 14 dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie

nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia.

2.

Nie jest dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do którego Minister

Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” obwieszczenie o wolnym stanowisku komornika, do czasu zakończenia

postępowania o powołanie na to stanowisko.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 66 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 66 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

1.

Komornik jest obowiązany postępować zgodnie z przepisami prawa, złożonym ślubowaniem

i zasadami etyki zawodowej oraz podnosić kwalifikacje zawodowe.

2.

Komornik jest obowiązany do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie

o stanie majątkowym dotyczy majątku odrębnego oraz objętego małżeńską wspólnością

majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w szczególności informacje o posiadanych

zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego,

a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej

osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które podlegało zbyciu w drodze

przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności

gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach,

z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, komornicy składają właściwemu terytorialnie

prezesowi sądu apelacyjnego.

4.

Analizy danych zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 2 i 3, dokonuje właściwe

kolegium sądu apelacyjnego.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 i 3, składa się przed objęciem stanowiska, a

następnie co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego,

a także w dniu opuszczenia stanowiska komornika.

6

Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną

i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”

określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że komornik, który

złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach podmiot uprawniony, zgodnie z ust. 3 lub 4, do odebrania oświadczenia

może je ujawnić pomimo braku zgody składającego oświadczenie. Oświadczenie przechowuje

się przez 6 lat.

7.

Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio formularz,

określony przepisami o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby

pełniące funkcje publiczne.

W celu zbadania stanu zdrowia komornika prezes właściwego sądu okręgowego lub rada

właściwej izby komorniczej może skierować komornika do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

z urzędu lub na jego wniosek.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 22-23 i pkt 25-26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym ustawa weszła w życie.

Komornik używa tytułu: „Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w ... Kancelaria Komornicza

w ...” z dokładnym określeniem imienia i nazwiska oraz adresu kancelarii.

1.

Przy wykonywaniu czynności komornik jest obowiązany używać identyfikatora wydanego

przez Krajową Radę Komorniczą zawierającego jego imię i nazwisko, zdjęcie, określenie

pełnionej funkcji i oznaczenie sądu rejonowego, przy którym działa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do asesorów i aplikantów komorniczych.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wzór identyfikatora, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie

konieczność zachowania odpowiedniej przejrzystości i czytelności danych oraz konieczność

zabezpieczenia przed podrobieniem.

1.

Krajowa Rada Komornicza potwierdza dane do weryfikacji podpisu elektronicznego używanego

przez komornika w postępowaniu egzekucyjnym.

2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe czynności Krajowej Rady Komorniczej umożliwiające

komornikom prowadzenie egzekucji na podstawie elektronicznego tytułu wykonawczego

oraz szczegółowe czynności komornika w egzekucji prowadzonej na podstawie elektronicznego

tytułu wykonawczego, kierując się potrzebą przyśpieszenia postępowania egzekucyjnego

prowadzonego w tym trybie.

1.

Komornik dostosowuje dni i godziny przyjęć interesantów do miejscowych warunków. Po

uzgodnieniu tych warunków z prezesem sądu rejonowego, przy którym działa, podaje o

nich informację na tablicy informacyjnej u wejścia do kancelarii.

2.

W sprawach pilnych komornik powinien przyjąć interesantów poza ustalonymi godzinami

przyjęć. Komornik powinien również przyjąć interesantów w niedziele i święta, jeżeli

ważny interes strony wymaga niezwłocznego działania z udziałem komornika.

1.

Komornik może wykonywać czynności urzędowe w dni robocze i soboty w godzinach od 7

do 21. Na wykonanie czynności w dni ustawowo wolne od pracy lub w godzinach nocnych

wymagana jest zgoda prezesa sądu rejonowego.

2.

Czynności komornika rozpoczęte przed godziną 21 mogą być prowadzone w dalszym ciągu

bez zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli ich przerwanie może znacznie utrudnić egzekucję.

1.

Komornik jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął

wiadomość ze względu na wykonywane czynności.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa także po odwołaniu komornika.

3

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy komornik składa zeznanie jako świadek lub

strona przed sądem lub prokuratorem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa.

W tym przypadku od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić komornika Minister

Sprawiedliwości.

1.

Komornikowi nie wolno podejmować dodatkowego zajęcia lub zatrudnienia, które by przeszkadzało

w pełnieniu obowiązków albo mogło uchybiać powadze wykonywanego zawodu.

2.

Dodatkowe zatrudnienie komornik może podjąć za zgodą prezesa właściwego sądu apelacyjnego

i rady izby komorniczej.

3.

O zamiarze podjęcia dodatkowego zajęcia komornik zawiadamia prezesa właściwego sądu

apelacyjnego i radę izby komorniczej. Prezes tego sądu w terminie tygodniowym może

sprzeciwić się podjęciu tego zajęcia.

Komornik ma obowiązek w terminie 4 dni przekazać uprawnionemu wyegzekwowane należności,

a jeżeli dopuści do opóźnienia, jest obowiązany zapłacić uprawnionemu odsetki od kwot

otrzymanych i nierozliczonych w terminie.

1.

Komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem

działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności.

2.

Zastępca komornika ponosi odpowiedzialność jak komornik w zakresie czynności, które

wykonywał.

3.

Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem.

1

Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności określonych

w art. 2, a w przypadku gdy zatrudnia pracowników, również do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone ich działaniem

w związku z wykonywaniem tych czynności.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

1.

Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, kontroluje spełnienie obowiązku

zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 24, w ramach kontroli, o której

mowa w art. 3 ust. 3. Spełnienie tego obowiązku ustala się na podstawie okazanej przez

komornika polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy

tego ubezpieczenia, wystawionego przez zakład ubezpieczeń.

2

W razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 15a ust. 1 pkt 9, prezes

sądu rejonowego zawiadamia o tym prezesa właściwego sądu okręgowego.

Komornicy opłacają, na potrzeby organów samorządu komorniczego, składki miesięczne,

których wysokość ustala corocznie Krajowa Rada Komornicza.

1.

Jeżeli komornik nie może pełnić obowiązków z powodu przeszkód prawnych lub faktycznych,

pełnienie obowiązków zleca się zastępcy komornika.

2

Zastępcą komornika może być inny komornik albo asesor komorniczy.

3.

W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, asesorowi komorniczemu

pełniącemu funkcję zastępcy komornika przysługują prawa i obowiązki komornika.

4.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie śmierci albo odwołania komornika.

1.

Zastępcę komornika wyznacza, w drodze zarządzenia, prezes właściwego sądu apelacyjnego

na wniosek rady właściwej izby komorniczej. Wniosek powinien wskazywać przyczyny uzasadniające

wyznaczenie zastępcy i osobę kandydata.

2.

Przed wyznaczeniem zastępcy prezes sądu apelacyjnego wysłuchuje komornika lub zwraca

się o nadesłanie wyjaśnień pisemnych w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem

dni, chyba że nie jest to możliwe.

3.

Z ważnych powodów prezes sądu apelacyjnego może, w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu

opinii rady właściwej izby komorniczej, dokonać zmiany zastępcy. Brak opinii rady

w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, nie stanowi przeszkody do wydania

zarządzenia. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zastępcy komornika wyznaczonego w razie śmierci lub odwołania komornika stosuje

się odpowiednio art. 3a i art. 28.

2.

Jeżeli nowo powołany komornik utworzy własną kancelarię, zastępca komornika przeprowadza

likwidację kancelarii zastępowanego komornika. W terminie czternastu dni od zakończenia

likwidacji zastępca komornika składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego sprawozdanie

z likwidacji kancelarii, przesyłając odpisy sprawozdania radzie właściwej izby komorniczej.

3.

Rada izby wydaje odpis sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, osobie, która zajmowała

stanowisko komornika w rewirze, w którym przeprowadzono likwidację kancelarii, lub

jej spadkobiercom, po okazaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.

4

W przypadku śmierci lub odwołania komornika wyznaczony zastępca prowadzi postępowania

w sprawach dotychczas niezakończonych przez zmarłego lub odwołanego komornika do czasu

powołania komornika na to stanowisko.

5

Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej określi,

w drodze rozporządzenia, tryb postępowania przy likwidacji kancelarii komorniczych,

mając na względzie konieczność nadania sprawnego biegu sprawom pozostałym do załatwienia

po zmarłym lub odwołanym komorniku.

Zastępca komornika, który przeprowadza likwidację kancelarii zmarłego lub odwołanego

komornika, może rozwiązać umowę o pracę zawartą przez poprzednika z osobą zatrudnioną

w tej kancelarii za jednomiesięcznym wypowiedzeniem. Przepis ten dotyczy także umów

zawartych na czas określony.

Do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach

społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

1.

Aplikantem komorniczym może zostać ten, kto

1)

spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-7;

2)

uzyskał pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą, zwanego dalej

„egzaminem konkursowym”.

2.

Aplikanta komorniczego zatrudnia komornik.

3.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 3 lat co najmniej jednego aplikanta komorniczego.

4.

Prezes sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z obowiązku, o którym mowa w ust.

3, po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego sądu rejonowego i rady właściwej izby

komorniczej.

5.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać

komornika do zatrudnienia wskazanego aplikanta komorniczego.

6.

Wpis na listę aplikantów komorniczych następuje na podstawie uchwały rady izby komorniczej

właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 29d ust.

1 pkt 3. W uchwale tej rada izby komorniczej obowiązana jest wskazać komornika, w

którego kancelarii aplikant komorniczy jest albo zostanie zatrudniony.

7.

(uchylony).

8.

Osobie spełniającej warunki, o których mowa w ust. 1, nie można odmówić wpisu na listę

aplikantów komorniczych.

9.

Wniosek o wpis na listę aplikantów komorniczych może zostać złożony w ciągu 2 lat

od dnia ogłoszenia wyników egzaminu konkursowego. Do wniosku kandydat obowiązany jest

załączyć zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie, że przeciwko niemu nie jest

prowadzone postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

przestępstwo skarbowe.

10

Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 9, stosuje się odpowiednio przepis art. 12 ust.

1a.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata komisje do spraw przeprowadzenia egzaminów

konkursowego i komorniczego, obejmujące obszar właściwości jednej lub kilku izb komorniczych,

zwane dalej „komisjami egzaminacyjnymi”.

2.

Siedziba komisji egzaminacyjnej mieści się w siedzibie rady właściwej izby komorniczej.

3.

W skład komisji egzaminacyjnej, składającej się z siedmiu osób, wchodzą

1)

czterej sędziowie sądu okręgowego lub apelacyjnego;

2)

dwaj przedstawiciele delegowani przez Krajową Radę Komorniczą;

3)

jeden pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny na wydziale prawa w szkole

wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Polskiej Akademii Nauk, posiadający co najmniej

stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych.

4.

Powołując komisje egzaminacyjne, Minister Sprawiedliwości wyznacza jednocześnie ich

przewodniczących.

5.

Minister Sprawiedliwości w stosunku do komisji egzaminacyjnych jest organem wyższego

stopnia.

6.

Właściwe izby komornicze zapewniają, jako zadanie zlecone z zakresu administracji

rządowej, obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji egzaminacyjnych.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnej za udział w jej pracach przysługuje wynagrodzenie

oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach dotyczących

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata zespół do przygotowywania pytań na egzaminy

konkursowy i komorniczy, składający się z pięciu osób, zwany dalej „zespołem egzaminacyjnym”.

Dwaj członkowie zespołu egzaminacyjnego powoływani są spośród osób wskazanych przez

Krajową Radę Komorniczą.

2.

Pracami zespołu egzaminacyjnego kieruje przewodniczący, wyznaczony przez Ministra

Sprawiedliwości.

3.

Krajowa Rada Komornicza i rady izb komorniczych mogą zgłaszać zespołowi egzaminacyjnemu

propozycje pytań egzaminacyjnych.

4.

Członek zespołu egzaminacyjnego nie może być jednocześnie członkiem komisji egzaminacyjnej.

5.

Członkom zespołu egzaminacyjnego za udział w jego pracach przysługuje wynagrodzenie.

1.

Egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne raz w roku, w terminie wyznaczonym

przez Ministra Sprawiedliwości, nie później niż do dnia 30 września, równocześnie

we wszystkich izbach komorniczych.

2.

Egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta komorniczego,

zwanego dalej „kandydatem”, z zakresu prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, postępowania cywilnego, prawa gospodarczego, prawa spółek handlowych, prawa pracy,

prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa administracyjnego, postępowania administracyjnego, prawa finansowego,

prawa europejskiego, prawa prywatnego międzynarodowego, ustroju sądów i samorządu

komorniczego.

3.

W razie zaistnienia zdarzenia losowego, uniemożliwiającego przeprowadzenie egzaminu

konkursowego w terminie, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości wyznacza

dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego.

1.

W terminie do dnia 30 czerwca każdego roku Minister Sprawiedliwości zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o egzaminie

konkursowym, w którym wskazuje

1)

termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego;

2)

termin, do którego należy złożyć zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu konkursowego,

zwane dalej „zgłoszeniem”, nie późniejszy niż przypadający na 50 dzień przed datą

rozpoczęcia egzaminu konkursowego;

3)

siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać zgłoszenia;

4)

wysokość opłaty konkursowej oraz numer rachunku, na który należy dokonać wpłaty.

2.

Jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym lub jeżeli kandydat nie uiścił opłaty

należnej za udział w egzaminie konkursowym, komisja egzaminacyjna wzywa go przesyłką

poleconą za potwierdzeniem odbioru do usunięcia braków lub uiszczenia opłaty w terminie

7 dni od dnia otrzymania wezwania.

3.

W razie nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia lub nieuiszczenia w terminie opłaty

należnej za udział w egzaminie konkursowym albo złożenia zgłoszenia po upływie wymaganego

terminu komisja egzaminacyjna odmawia dopuszczenia kandydata do egzaminu konkursowego.

Od uchwały komisji egzaminacyjnej odmawiającej dopuszczenia do egzaminu konkursowego

kandydatowi przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od

dnia jej doręczenia.

4.

O dopuszczeniu do egzaminu konkursowego oraz o czasie i miejscu jego przeprowadzenia

przewodniczący komisji egzaminacyjnej zawiadamia kandydata przesyłką poleconą za potwierdzeniem

odbioru co najmniej na 14 dni przed dniem rozpoczęcia egzaminu konkursowego.

1.

Opłata za udział w egzaminie konkursowym stanowi dochód budżetu państwa. Kandydat

uiszcza tę opłatę na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego wynagrodzenia

za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314), zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem”.

1.

Z prac komisji egzaminacyjnej, na czas przeprowadzania egzaminu konkursowego podlega

wyłączeniu członek, jeżeli kandydat zakwalifikowany do egzaminu konkursowego jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia

albo w stosunku przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

2.

Powody wyłączenia trwają pomimo ustania małżeństwa lub przysposobienia. Okoliczności,

o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie odnoszą się do członka komisji egzaminacyjnej będącego

sędzią.

3.

Członkowie komisji egzaminacyjnych przed rozpoczęciem egzaminu konkursowego składają

pisemne oświadczenia, że nie pozostają z żadnym z kandydatów zakwalifikowanych do

egzaminu konkursowego w stosunku, o którym mowa w ust. 1.

4.

Podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 3, powoduje

odpowiedzialność na podstawie przepisu art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

1.

Egzamin konkursowy odbywa się w obecności co najmniej trzech członków komisji egzaminacyjnej.

2.

Niestawiennictwo kandydata na egzamin konkursowy, bez względu na przyczynę jego nieobecności,

traktowane jest jako odstąpienie od egzaminu konkursowego.

3.

Kandydaci podczas egzaminu konkursowego nie mogą korzystać z tekstów aktów prawnych,

komentarzy, orzecznictwa oraz innych pomocy, a także nie mogą posiadać przy sobie

urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji.

1.

Egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań,

zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat

może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje

1 punkt.

2.

Sprawdzanie wyników testu następuje w obecności co najmniej trzech członków komisji

egzaminacyjnej.

3.

Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymuje kandydat, który uzyskał co najmniej

90 punktów.

4.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja egzaminacyjna sporządza

protokół z jego przebiegu. Protokół podpisują tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej,

którzy brali udział w przeprowadzeniu egzaminu.

5.

W terminie 7 dni od daty sporządzenia protokołu odpisy protokołu przewodniczący komisji

egzaminacyjnej doręcza Ministrowi Sprawiedliwości oraz przewodniczącemu rady właściwej

izby komorniczej.

1.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego i sprawdzeniu wyników testu

komisja egzaminacyjna, w drodze uchwały, ustala wyniki egzaminu konkursowego. Odpisy

uchwały przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza kandydatom, radzie właściwej

izby komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, kandydatowi przysługuje, w części dotyczącej uzyskanego

przez niego wyniku, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia. Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia.

3.

O wynikach egzaminu konkursowego Minister Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę

Komorniczą oraz publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały

wynik pozytywny.

1.

Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę aplikantów komorniczych rada izby komorniczej

podejmuje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez zainteresowanego wniosku o dokonanie

wpisu.

2.

Od uchwały odmawiającej dokonania wpisu zainteresowanemu służy odwołanie do Krajowej

Rady Komorniczej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie powinno być rozpoznane

w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.

3.

Zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego

1)

od ostatecznej decyzji odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych;

2)

w przypadku nierozpoznania przez Ministra Sprawiedliwości odwołania od uchwały ustalającej

wyniki egzaminu konkursowego w terminie określonym w art. 29i ust. 2;

3)

w przypadku niepodjęcia przez radę izby komorniczej uchwały w przedmiocie wpisu na

listę aplikantów komorniczych w terminie określonym w ust. 1;

4)

w razie nierozpoznania przez Krajową Radę Komorniczą odwołania od uchwały rady izby

komorniczej odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych w terminie

określonym w ust. 2.

Do obowiązków aplikanta należy, w szczególności

1)

uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach seminaryjnych oraz w

praktykach;

2)

samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych

do zajmowania stanowiska komornika;

3)

przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do sprawdzianów wiedzy oraz kolokwium, przeprowadzanych

w czasie aplikacji, a także do egzaminu komorniczego.

1.

Aplikacja komornicza jest odpłatna.

2.

Koszty szkolenia aplikantów komorniczych pokrywane są z wnoszonych przez nich opłat.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej wnoszonej przez aplikantów na pokrycie

kosztów szkolenia, mając na względzie konieczność zapewnienia aplikantom odpowiednio

wysokiego poziomu kształcenia oraz biorąc pod uwagę, że wysokość tej opłaty nie może

być wyższa niż czterokrotność minimalnego wynagrodzenia.

4.

Rada izby komorniczej może zwolnić aplikanta komorniczego od obowiązku ponoszenia

opłaty rocznej na pokrycie kosztów szkolenia w całości lub w części, a także odroczyć

jej płatność lub rozłożyć na raty.

5.

W przypadku podjęcia uchwały o zwolnieniu aplikanta komorniczego od ponoszenia opłaty

koszty jego szkolenia pokrywane są, proporcjonalnie do zakresu tego zwolnienia, ze

środków własnych właściwej izby komorniczej.

1.

Aplikacja komornicza trwa 2 lata i ma na celu zapoznanie aplikanta komorniczego z

całokształtem pracy komornika.

2.

Aplikant komorniczy po upływie roku od dnia rozpoczęcia aplikacji komorniczej może

być upoważniony przez komornika do samodzielnego wykonywania określonych czynności

egzekucyjnych, do których upoważniony jest asesor komorniczy. Upoważnienie to wymaga

formy pisemnej i powinno być okazane stronie na jej żądanie przed przystąpieniem do

czynności.

1.

Rada izby komorniczej zawiesza w czynnościach aplikanta komorniczego, jeżeli

1)

przeciwko aplikantowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

aplikanta komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Rada izby komorniczej może zawiesić aplikanta komorniczego w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam aplikant z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko aplikantowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Uprawnienie do zawieszenia aplikanta komorniczego w czynnościach, w przypadkach określonych

w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego, w którego okręgu aplikant

komorniczy odbywa aplikację.

4.

Zawieszenie aplikanta komorniczego w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że organ,

który zawiesił aplikanta komorniczego w czynnościach, uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez aplikanta komorniczego w przypadku zawieszenia

w czynnościach na podstawie ust. 2 pkt 1.

1.

Rada izby komorniczej skreśla aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

jeżeli aplikant komorniczy

1)

zrezygnował z odbywania aplikacji komorniczej;

2)

został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków aplikanta komorniczego;

3)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

5)

rażąco narusza obowiązki aplikanta komorniczego lub w sposób rażący uchybił godności

aplikanta.

2.

Rada izby komorniczej może skreślić aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

jeżeli został prawomocnie skazany za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Skreślenie aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych z przyczyn, o których

mowa w ust. 1 pkt 5 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu aplikanta komorniczego,

chyba że nie jest to możliwe.

4.

Uprawnienie do skreślenia aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego,

w którego okręgu aplikant komorniczy odbywa aplikację.

1.

Egzamin komorniczy przeprowadzają komisje egzaminacyjne.

2.

Do egzaminu komorniczego może przystąpić ten, kto ukończył aplikację komorniczą, a

ponadto osoba, o której mowa w art. 10 ust. 5.

3.

Egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby przystępującej do egzaminu

komorniczego, zwanej dalej „zdającym”, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu

komornika.

4.

Egzamin komorniczy składa się z części pisemnej i ustnej.

5.

Egzamin komorniczy jest przeprowadzany raz w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra

Sprawiedliwości, nie później niż do dnia 30 czerwca. Części pisemna i ustna rozpoczynają

się równocześnie w tych samych dniach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis

art. 29c ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Do członków komisji egzaminacyjnej w zakresie udziału w przeprowadzeniu egzaminu komorniczego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 29f.

1.

W terminie do dnia 31 marca każdego roku Minister Sprawiedliwości zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o egzaminie

komorniczym, w którym wskazuje

1)

termin przeprowadzenia egzaminu komorniczego;

2)

termin, do którego należy złożyć wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego,

zwany dalej „wnioskiem”, przypadający nie później niż na 50 dzień przed dniem rozpoczęcia

egzaminu komorniczego;

3)

siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać wnioski;

4)

wysokość opłaty egzaminacyjnej oraz numer rachunku bankowego Ministerstwa Sprawiedliwości,

na który należy dokonać wpłaty.

2.

Przepisy art. 29d ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

3.

Rada izby komorniczej przekazuje każdego roku właściwej terytorialnie komisji egzaminacyjnej,

nie później niż do dnia 30 kwietnia, listę osób, które ukończyły aplikację komorniczą.

1.

Opłata egzaminacyjna za udział w egzaminie komorniczym stanowi dochód budżetu państwa.

Zdający uiszcza ją na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego wynagrodzenia.

1.

Część pisemna egzaminu komorniczego polega na opracowaniu przez zdającego dwóch tematów

dotyczących czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników.

2.

Podczas części pisemnej zdający może korzystać z tekstów aktów prawnych i komentarzy

oraz z orzecznictwa. W czasie egzaminu zdający nie może posiadać przy sobie urządzeń

służących do przekazu lub odbioru informacji.

3.

Część pisemna egzaminu komorniczego odbywa się w obecności co najmniej trzech członków

komisji egzaminacyjnej.

1.

Oceny każdego tematu z części pisemnej egzaminu komorniczego dokonuje się przy zastosowaniu

skali od 0 do 20 punktów. Oceny tej dokonują, niezależnie od siebie, dwaj członkowie

komisji egzaminacyjnej. Każdy z nich wystawia na piśmie ocenę łączną, wskazując liczbę

punktów uzyskanych przez zdającego, wraz z uzasadnieniem. Liczba punktów uzyskanych

przez zdającego z egzaminu pisemnego jest średnią ocen wystawionych przez członków

komisji egzaminacyjnej za poszczególne tematy.

2.

Pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu komorniczego otrzymuje zdający, który uzyskał

co najmniej 30 punktów.

1.

Do części ustnej egzaminu komorniczego dopuszczeni zostają tylko zdający, którzy uzyskali

pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu.

2.

W części ustnej egzaminu komorniczego zdający odpowiada na losowo wybrany przez siebie

zestaw 8 pytań. Każda odpowiedź oceniana jest osobno przez członków komisji egzaminacyjnej

przy zastosowaniu skali od 0 do 5 punktów. Zdający może uzyskać maksymalnie 40 punktów.

3.

Liczba punktów uzyskanych przez zdającego z części ustnej egzaminu komorniczego stanowi

sumę średnich arytmetycznych liczby punktów przyznanych zdającemu za poszczególne

pytania przez każdego z członków komisji egzaminacyjnej.

Pozytywny wynik z egzaminu komorniczego otrzymuje zdający, który uzyskał łącznie z

części pisemnej i ustnej co najmniej 60 punktów.

1.

Z przebiegu egzaminu komorniczego niezwłocznie sporządza się protokół. Protokół podpisują

tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej, którzy brali udział w przeprowadzeniu

egzaminu.

2.

W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący komisji egzaminacyjnej

doręcza odpisy protokołu Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej Radzie Komorniczej.

1.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu komorniczego komisja egzaminacyjna, w drodze

uchwały, ustala wyniki uzyskane przez zdających, wskazując liczbę punktów uzyskanych

za całość egzaminu oraz za jego poszczególne części. Odpisy uchwały przewodniczący

komisji egzaminacyjnej doręcza zdającym, Krajowej Radzie Komorniczej oraz Ministrowi

Sprawiedliwości.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, zdającemu przysługuje, w części dotyczącej uzyskanego

przez niego wyniku, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia.

3.

Na podstawie uchwał komisji egzaminacyjnych Minister Sprawiedliwości publikuje w Biuletynie

Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały pozytywny wynik z egzaminu komorniczego.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Komorniczej

1)

wzór zgłoszenia i wniosku, mając na względzie konieczność wykazania ustawowych wymagań

niezbędnych do przystąpienia do egzaminów konkursowego i komorniczego;

2)

tryb i sposób powoływania i działania komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania

egzaminów konkursowego i komorniczego, mając na względzie konieczność zapewnienia

odpowiedniej sprawności działania komisji egzaminacyjnych oraz zapewnienia bezstronności

i jednolitego poziomu oceny wiedzy kandydatów oraz zdających;

3)

tryb i sposób działania zespołu egzaminacyjnego, zgłaszania propozycji pytań przez

Krajową Radę Komorniczą i rady izb komorniczych oraz przygotowywania pytań na egzaminy

konkursowy i komorniczy, mając na względzie potrzebę obiektywnego sprawdzenia poziomu

wiedzy osób egzaminowanych oraz konieczność zabezpieczenia pytań przed nieuprawnionym

wglądem;

4)

organizację i przebieg aplikacji komorniczej, mając na względzie konieczność zapewnienia

odpowiednio wysokiego poziomu szkolenia aplikantów oraz właściwego przygotowania do

zawodu komornika;

5)

wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej i zespołu egzaminacyjnego,

należnego za udział w ich pracach, okresy, za które wynagrodzenie przysługuje, mając

na względzie, że miesięczne wynagrodzenie z tego tytułu nie powinno przekraczać wysokości

miesięcznego wynagrodzenia sędziego sądu okręgowego w pierwszej stawce awansowej.

1.

Na stanowisko asesora komorniczego może zostać powołana osoba odpowiadająca wymogom

1)

określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1-9, lub

2)

z art. 10 ust. 1 pkt 1-7, która w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku

o powołanie na stanowisko asesora komorniczego pracowała co najmniej 5 lat na stanowisku

referendarza sądowego.

2.

Kandydat na asesora komorniczego przedkłada zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie,

że nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe.

2a

Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 12 ust.

1a.

3.

Asesora komorniczego powołuje prezes właściwego sądu apelacyjnego na wniosek osoby

zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

4.

Właściwa rada izby komorniczej przedstawia opinię, o której mowa w ust. 3, w terminie

21 dni od dnia otrzymania wniosku. W opinii tej wskazuje komornika, który zatrudni

asesora komorniczego.

5.

(uchylony).

6.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 2 lat co najmniej jednego asesora komorniczego.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z tego obowiązku po zasięgnięciu

opinii prezesa sądu rejonowego i rady właściwej izby komorniczej.

7

Rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego

asesora komorniczego.

7a

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby

komorniczej, zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego asesora komorniczego,

gdy

1)

komornik nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, lub

2)

powstanie zaległość, o której mowa w art. 8 ust. 8.

8.

Prezes sądu apelacyjnego prowadzi wykaz asesorów komorniczych zatrudnionych w obszarze

właściwości podległego mu sądu.

1.

Prezes sądu apelacyjnego zawiesza w czynnościach asesora komorniczego, jeżeli

1)

przeciwko asesorowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

asesora komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Prezes sądu apelacyjnego może zawiesić asesora komorniczego w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam asesor z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko asesorowi prowadzone jest postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Zawieszenie asesora komorniczego w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że prezes

sądu apelacyjnego uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez asesora komorniczego w przypadku zawieszenia

w czynnościach na podstawie określonej w ust. 2 pkt 1.

1.

Prezes sądu apelacyjnego odwołuje asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska, jeżeli

asesor komorniczy

1)

zrezygnował z pełnienia obowiązków asesora komorniczego;

2)

z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków asesora komorniczego lub

bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo zalecenia rady

właściwej izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3)

ukończył 65 rok życia;

4)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6)

dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa;

7)

został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą skreślenia z wykazu asesorów

komorniczych.

2.

Prezes sądu apelacyjnego może odwołać asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska

w razie prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Odwołanie asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2 i 6 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu asesora komorniczego,

chyba że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

Właściwa izba komornicza przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku.

Nieprzedstawienie opinii w powyższym terminie przez radę izby komorniczej nie stanowi

przeszkody do odwołania asesora komorniczego.

W celu zbadania stanu zdrowia asesora prezes właściwego sądu okręgowego lub rada właściwej

izby komorniczej może skierować asesora do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z urzędu

lub na jego wniosek.

1

Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu przeprowadzenie egzekucji w sprawach o

świadczenie pieniężne oraz w sprawach o zabezpieczenie roszczenia pieniężnego, w obu

przypadkach o wartości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej równowartość stukrotnego

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm., stosowanego poczynając od drugiego kwartału roku przez okres pełnego roku, zwanego

dalej „przeciętnym wynagrodzeniem miesięcznym”, z wyłączeniem egzekucji z nieruchomości.

2

Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu także dokonanie określonych czynności

w innych sprawach, z wyłączeniem

1)

sprzedaży oraz wydania wierzycielowi ruchomości o wartości przekraczającej kwotę,

o której mowa w ust. 1;

2)

wykonania opróżnienia lokalu, pomieszczenia, gruntu lub przedsiębiorstwa;

3)

wykonania orzeczenia o zastosowaniu środków przymusu;

4)

ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych w sprawach o roszczenia niepieniężne oraz

o roszczenia pieniężne przekraczające kwotę, o której mowa w ust. 1;

5)

sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, o ile suma ta przekracza kwotę,

o której mowa w ust. 1;

6)

wydawania decyzji i podpisywania dokumentów dotyczących depozytu.

3.

Zlecenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinno być wystawione na piśmie i określać

sprawy lub czynności, do których przeprowadzenia asesor komorniczy został upoważniony.

(uchylony).

Koszty działalności egzekucyjnej komornika obejmują

1)

koszty osobowe i rzeczowe ponoszone w związku z prowadzoną działalnością egzekucyjną;

2)

koszty ochrony zajętego mienia i niezbędnej ochrony osobistej oraz ubezpieczenia mienia

kancelarii i własnego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej;

3)

koszty przejazdów w miejscowości będącej siedzibą komornika, korespondencji, obrotu

pieniężnego, przewozu drobnych ruchomości niewymagających transportu specjalistycznego;

4)

obowiązkowe opłaty na samorząd komorniczy ponoszone zgodnie z przepisami ustawy;

5)

inne koszty niezbędne do wykonywania czynności egzekucyjnych oraz czynności przewidziane

przepisami ustawy, jeżeli nie są pokrywane w trybie określonym w art. 39.

Koszty, o których mowa w art. 34, komornik pokrywa z uzyskanych opłat egzekucyjnych.

1.

Komornik zatrudnia na podstawie umów: o pracę, o dzieło lub zlecenia pracowników oraz

inne osoby niezbędne do obsługi kancelarii, a także ochrony i pomocy w czynnościach

w terenie.

2

Komornik zatrudnia aplikantów komorniczych zgodnie z art. 29 ust. 3-6 i asesorów komorniczych

zgodnie z art. 32 ust. 6 i 7.

3.

Za działania osób wymienionych w ust. 1 i 2 związane z postępowaniem egzekucyjnym

komornik odpowiada jak za działania własne.

4.

Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania komornika wynikające z zatrudnienia osób,

o których mowa w ust. 1 i 2, oraz kosztów jego działalności.

1

Ruchomości stanowiące wyposażenie kancelarii do czasu zakończenia jej likwidacji nie

podlegają egzekucji.

2.

(uchylony).

1

Dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, komornik tworzy akta.

Akta spraw mogą być tworzone, przetwarzane i przechowywane także z wykorzystaniem

technik informatycznych.

2.

Urządzenia ewidencyjne w postaci repertorium, wykazów i ksiąg pomocniczych prowadzi

się systemem roczników i zamyka się w ostatnim dniu roku kalendarzowego, w którym

zostały założone.

2a

Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 i 2, może być prowadzona w postaci elektronicznej.

Do dokumentacji prowadzonej w postaci elektronicznej stosuje się odpowiednio przepisy

wydane na podstawie art. 5 ust. 2a-2c ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i

archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016).

3

Akta spraw oraz urządzenia ewidencyjne stanowiące materiały archiwalne w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach wchodzą do państwowego zasobu archiwalnego.

1

Akta spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zamknięte urządzenia ewidencyjne

przechowuje Krajowa Rada Komornicza przez okres konieczny ze względu na rodzaj i charakter

sprawy, terminy przedawnienia, interesy osób biorących udział w postępowaniu oraz

znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródło informacji. Do przechowywania

akt spraw i urządzeń ewidencyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie

archiwalnym i archiwach.

2.

Kontrolę postępowania z aktami spraw i urządzeniami ewidencyjnymi przechowywanymi

przez Krajową Radę Komorniczą sprawuje archiwum państwowe wskazane przez Naczelnego

Dyrektora Archiwów Państwowych.

3.

Po okresie przechowywania przez Krajową Radę Komorniczą akta spraw oraz urządzenia

ewidencyjne stanowiące materiały archiwalne przekazuje się do właściwych archiwów

państwowych wskazanych, w drodze zarządzenia, przez prezesa sądu, przy którym działa

komornik. Akta spraw oraz urządzenia ewidencyjne niestanowiące materiałów archiwalnych

za zgodą dyrektora właściwego archiwum państwowego podlegają zniszczeniu.

4

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, tryb

i terminy przechowywania i przekazywania akt spraw oraz zamkniętych urządzeń ewidencyjnych,

a także warunki i tryb ich niszczenia po upływie okresu przechowywania, uwzględniając

w szczególności rodzaje spraw i urządzeń ewidencyjnych oraz właściwe zabezpieczenie

przed dostępem osób nieuprawnionych, utratą lub zniszczeniem oraz tworzenie, ewidencjonowanie

i przechowywanie dokumentacji w różnej postaci, w tym elektronicznej.

(uchylony).

1.

Komornikowi należy się zwrot wydatków gotówkowych poniesionych w toku egzekucji tylko

w zakresie określonym ustawą.

2.

Wydatkami, o których mowa w ust. 1, są

1)

należności biegłych;

2)

koszty ogłoszeń w pismach;

3)

koszty transportu specjalistycznego, przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą

komornika, przechowywania i ubezpieczania zajętych ruchomości;

4)

należności osób powołanych, na podstawie odrębnych przepisów, do udziału w czynnościach;

5

koszty działania komornika, o których mowa w art. 8 ust. 11, poza terenem rewiru komorniczego;

6)

koszty doręczenia środków pieniężnych przez pocztę lub przelewem bankowym;

7

koszty uzyskiwania informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego

lub wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

8

koszty doręczenia korespondencji, za wyjątkiem kosztów doręczenia stronom zawiadomienia

o wszczęciu egzekucji bądź postępowania zabezpieczającego.

1.

Na pokrycie wydatków, o których mowa w art. 39, komornik może żądać zaliczki od strony

lub innego uczestnika postępowania, który wniósł o dokonanie czynności, uzależniając

czynność od jej uiszczenia.

2.

(utracił moc).

3

Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, przekazuje komornikowi sumy niezbędne na

pokrycie wydatków w sprawach osób zwolnionych w tym zakresie od kosztów sądowych.

1.

Czynność, w związku z którą komornik zażądał zaliczki na pokrycie wydatków, należy

podjąć niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia uiszczenia zaliczki.

2.

Komornik obowiązany jest rozliczyć zaliczkę w terminie miesiąca od dnia poczynienia

wydatków, na które była przeznaczona, i zwrócić jej niewykorzystaną część. Jeżeli

skutkiem wcześniejszego ukończenia postępowania lub z innych przyczyn opłacona zaliczkowo

czynność w ogóle nie została dokonana, termin miesięczny biegnie od dnia ukończenia

postępowania lub zaistnienia przyczyn niedokonania czynności. W tym celu komornik

wydaje postanowienie, w którym określa w szczególności: stronę lub innego uczestnika

postępowania, który uiścił zaliczkę i jej wysokość, czynności, na poczet których pobrano

zaliczkę, ze wskazaniem daty ich dokonania, kwoty zaliczki zaliczone na pokrycie poszczególnych

czynności, z jednoczesnym wskazaniem sposobu i podstaw ich wyliczenia, oraz kwotę

podlegającą zwrotowi i oznaczenie osoby, na rzecz której zwrot ma nastąpić.

1.

Sumy przekazane przez sąd zgodnie z art. 40 ust. 3 komornik zwraca po ich wyegzekwowaniu

z pierwszeństwem przed wszelkimi innymi należnościami.

2

W przypadku gdy postępowanie egzekucyjne okaże się w całości lub w części bezskuteczne,

wydatki poniesione przez komornika, które nie zostały pokryte z wyegzekwowanej części

świadczenia, obciążają wierzyciela. Przepis art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Za prowadzenie egzekucji i inne czynności wymienione w ustawie komornik pobiera opłaty

egzekucyjne.

(uchylony).

1.

Za wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

2.

(utracił moc).

3.

Nieuiszczenie przez wierzyciela opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od

dnia doręczenia mu wezwania do zapłaty, powoduje zwrot wniosku.

Komornik podejmuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku wierzyciela, czynności niezbędne do skutecznego przeprowadzenia egzekucji

lub zabezpieczenia roszczenia.

1.

Do wartości egzekwowanego świadczenia lub zabezpieczonego roszczenia, stanowiącej

podstawę ustalenia opłaty wlicza się odsetki, koszty i inne należności podlegające

egzekucji lub zabezpieczeniu wraz ze świadczeniem głównym w dniu złożenia wniosku

lub rozszerzenia egzekucji, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do wartości, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się kosztów toczącego się postępowania

egzekucyjnego lub wykonania postanowienia o udzielenie zabezpieczenia

3.

Przy oznaczaniu wartości egzekwowanego świadczenia każde rozpoczęte 10 zł liczy się

za pełne.

1.

W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się wartość egzekwowanego roszczenia,

stanowiącą podstawę ustalenia opłaty stosunkowej w dniu wszczęcia egzekucji, stanowi

suma świadczeń za jeden rok oraz suma świadczeń zaległych.

2.

Jeżeli przedmiotem egzekucji są świadczenia za okres krótszy niż rok, wartość egzekwowanego

roszczenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi suma świadczeń za cały czas ich trwania.

(uchylony).

(uchylony).

1

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową

w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10

i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności

z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego

jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku

szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości

wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna

wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

1a

W sprawach wymienionych w ust. 1 komornik ściąga opłatę od dłużnika proporcjonalnie

do wysokości wyegzekwowanego świadczenia.

2.

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego

na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 Kodeksu postępowania cywilnego komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości świadczenia

pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna

wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w razie umorzenia postępowania

egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia

o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości

1/10 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

3.

W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 2, komornik wydaje postanowienie, w którym

wzywa dłużnika do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji

bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

4.

W przypadku niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego opłaty, o których mowa

w ust. 1 i 2, uiszcza wierzyciel. W celu ich pobrania komornik wydaje postanowienie,

w którym wzywa wierzyciela do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu

w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

5.

W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn, niż wskazane w

ust. 2, komornik nie pobiera opłaty od tej części świadczenia, która nie została wyegzekwowana.

6.

W przypadku gdy egzekwowane świadczenie zostało zabezpieczone przed wszczęciem postępowania

egzekucyjnego, na poczet opłaty stosunkowej, o której mowa w ust. 1 i 2, komornik

zalicza opłatę za wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

7

Dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie wysokości opłat, o których mowa w ust. 1 i

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, wniosek może złożyć wierzyciel.

8

Wniosek, o którym mowa w ust. 7, wnosi się w terminie 7 dni od dnia uzyskania informacji

o ściągnięciu opłaty albo od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa odpowiednio

w ust. 3 albo ust. 4.

9

Do wniosku, o którym mowa w ust. 7, stosuje się odpowiednio przepisy art. 767-767.

10

Po rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7, sąd może, uwzględniając w szczególności

nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość jego dochodów,

obniżyć wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych i wykonanie postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia

2.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od otrzymania przez

wierzyciela wezwania do zapłaty powoduje zwrot wniosku lub odmowę dokonania czynności.

3.

(utracił moc).

4

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także w sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych,

wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora.

Za egzekucję odebrania rzeczy komornik pobiera opłatę stałą w wysokości 50% przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego.

1.

Opłata stała wynosi 40% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za

1)

wprowadzenie w posiadanie nieruchomości i usunięcie z niej ruchomości; w przypadku

przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych opłatę pobiera się od każdej izby składającej

się na pomieszczenie przedsiębiorstwa;

2)

wprowadzenie zarządcy w zarząd nieruchomości lub przedsiębiorstwa oraz za wprowadzenie

dozorcy w dozór nieruchomości;

3)

opróżnienie lokalu z rzeczy lub osób, z tym że odrębną opłatę pobiera się od każdej

izby.

2.

Przy opróżnianiu lokali mieszkalnych nie pobiera się odrębnej opłaty od pomieszczeń

stanowiących: przedpokoje, alkowy, korytarze, werandy, łazienki, spiżarnie, loggie

i podobnych.

3.

Przy opróżnianiu pomieszczeń i lokali niemieszkalnych, w szczególności garażu, stajni,

obory lub sklepu, pobiera się opłatę za każde pomieszczenie, jak za izbę.

(uchylony).

Za dokonanie spisu inwentarza albo innego spisu majątku pobiera się stałą opłatę w

wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą rozpoczętą godzinę.

1

Opłatę stałą w wysokości 2% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego komornik pobiera

od wierzyciela w przypadku otrzymania zlecenia poszukiwania majątku dłużnika w trybie

art. 797. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, komornik zwraca

wniosek zawierający zlecenie.

2.

W razie odnalezienia majątku dłużnika w trybie określonym w ust. 1 komornik pobiera

opłatę stałą w wysokości 5% szacunkowej wartości tego majątku, nie więcej jednak niż

100% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Opłata ta ulega zmniejszeniu o kwotę

opłaty pobranej na podstawie ust. 1. Przepis art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Za wprowadzenie wierzyciela w posiadanie w przypadkach innych niż wymienione w art.

51 pobiera się opłatę stałą w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego,

a w razie podjęcia egzekucji na skutek dalszych naruszeń posiadania, opłatę zwiększa

się każdorazowo o 100%.

Za opieczętowanie lub zdjęcie pieczęci, bez dokonywania równoczesnego spisu, pobiera

się opłatę stałą w wysokości 4% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego od każdej

opieczętowanej izby lub innego pomieszczenia.

Za egzekucję inną niż wymieniona w art. 44-55 pobiera się opłatę stałą w wysokości

10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą rozpoczętą godzinę czynności

egzekucyjnych.

Za wszystkie czynności z udziałem Policji, Żandarmerii Wojskowej, wojskowych organów

porządkowych, Straży Granicznej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pobiera się

opłatę stałą w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Za udział w usunięciu oporu dłużnika oraz za wykonanie nakazu w sprawie osadzenia

dłużnika w zakładzie karnym pobiera się opłatę w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego. Wykonanie nakazu osadzenia uzależnione jest od uiszczenia opłaty przez

wierzyciela.

(uchylony).

(uchylony).

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności komorników niebędące czynnościami

egzekucyjnymi, biorąc pod uwagę pracochłonność czynności oraz jako podstawę opłat

przeciętne wynagrodzenie miesięczne.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Z zastrzeżeniem odmiennej umowy zawartej między komornikiem i zastępcą komornika,

o którym mowa w art. 26, zastępca komornika pobiera 25% dochodu zastępowanego komornika

w pierwszym miesiącu sprawowania zastępstwa, a w następnych miesiącach - 50% tego

dochodu.

2

Jeżeli przyczyną zastępstwa jest zawieszenie komornika w czynnościach, zastępcy komornika

należy się do czasu ustania zawieszenia komornika w czynnościach dochód określony

w ust. 1, nie dłużej jednak niż przez okres jednego roku. Po upływie jednego roku

od dnia zawieszenia komornika w czynnościach zastępca komornika pobiera 100% dochodu

zastępowanego komornika.

3.

Zastępcy komornika ustanowionemu w związku z odwołaniem albo śmiercią komornika należy

się, z zastrzeżeniem ust. 5, cały dochód.

4.

Dochodem komornika, o którym mowa w ust. 1, 2 i 3, są pobrane i ściągnięte w danym

miesiącu opłaty egzekucyjne oraz zwrot wydatków gotówkowych za przejazdy, określone

w art. 39 ust. 2 pkt 3, pomniejszone o koszty działalności egzekucyjnej komornika

i sumy określone w niniejszym artykule.

5

Komornikowi odwołanemu oraz spadkobiercom zmarłego komornika należą się opłaty prawomocnie

ustalone przed odwołaniem lub śmiercią.

6

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika ustanowionego w związku

z odwołaniem albo śmiercią komornika oraz do jego spadkobierców.

1.

Nadzór zwierzchni nad działalnością komorników i działalnością samorządu komorniczego

sprawuje Minister Sprawiedliwości. Nadzór ten nie może wkraczać w działania podlegające

nadzorowi sądu.

2.

Nadzór nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości przez prezesów

sądów okręgowych, sędziów-wizytatorów, a w zakresie kontroli finansowej - przez osoby

upoważnione.

3

Minister Sprawiedliwości lub, z jego upoważnienia, prezes sądu okręgowego może zlecić

sędziemu-wizytatorowi, a w uzasadnionych przypadkach w zakresie kontroli finansowej

- osobie upoważnionej, przeprowadzenie wizytacji w określonej kancelarii.

1.

Krajowa Rada Komornicza sprawuje nadzór nad komornikami niezależnie od nadzoru sprawowanego

przez Ministra Sprawiedliwości i prezesów sądów.

2.

Krajowa Rada Komornicza wyznacza komorników-wizytatorów spośród komorników, którzy

są obowiązani dokonywać wizytacji w kancelariach danego okręgu. Wizytacja kancelarii

powinna być przeprowadzona co najmniej raz w ciągu 3 lat.

3.

Przedmiotem nadzoru, o którym mowa w ust. 1, jest terminowość, rzetelność i skuteczność

postępowania egzekucyjnego.

4.

Osoby powołane do sprawowania nadzoru nad działalnością komorników mają prawo wglądu

w czynności komorników, mogą żądać wyjaśnień oraz w razie stwierdzenia uchybień mogą

wystąpić do sądu o wydanie zarządzenia w trybie art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Komornik jest obowiązany złożyć przed dniem 1 lutego każdego roku roczne sprawozdanie

ze swojej działalności.

2

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, komornik składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego,

a kopie tego sprawozdania przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego oraz radzie

właściwej izby komorniczej.

3

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, zakres sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę,

że dane wskazywane w sprawozdaniu powinny stworzyć odpowiednie warunki do oceny stanu

egzekucji w obszarze właściwości sądu apelacyjnego, w szczególności pod kątem sprawności

i skuteczności egzekucji oraz występujących tendencji w zakresie ruchu spraw egzekucyjnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 39 pkt 7 i art. 57, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

(uchylony);

3)

(utracił moc).

1.

Rada izby komorniczej przekazuje Krajowej Radzie Komorniczej po dwa egzemplarze protokołów

wizytacji i wniosków, poleceń powizytacyjnych oraz sprawozdania zbiorcze kancelarii,

a także uchwały i protokoły walnych zgromadzeń komorników izb komorniczych.

2.

Krajowa Rada Komornicza przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości uchwały i protokoły

walnych zgromadzeń izb komorniczych oraz Krajowego Zjazdu Komorników, a także własne

sprawozdanie roczne wraz z bilansem, w terminie dwóch tygodni od dnia ich otrzymania

lub sporządzenia.

3.

Minister Sprawiedliwości może zażądać, w razie potrzeby, od Prezesa Krajowej Rady

Komorniczej i rad izb komorniczych również innych dokumentów niż określone w ust.

2.

4.

Rada izby komorniczej przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego odpisy protokołów

wizytacji, wniosków i poleceń powizytacyjnych, o których mowa w ust. 1.

1.

Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o uchylenie

uchwały samorządu komorniczego sprzecznej z prawem w terminie 6 miesięcy od dnia jej

otrzymania.

2.

Sąd Najwyższy oddala skargę lub uchyla zaskarżoną uchwałę i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania właściwemu organowi samorządu komorniczego ze wskazaniami co do sposobu

jej załatwienia.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy o biurowości i ewidencji operacji finansowych

kancelarii komorniczych. W rozporządzeniu należy uwzględnić potrzeby szczegółowej

ewidencji spraw prowadzonych w kancelarii, uwidocznienia przebiegu czynności, zapewnienia

przejrzystości wpisów oraz odzwierciedlenia wszystkich operacji finansowych dokonywanych

przez komornika, a także stwarzania możliwości kontroli poprawności dokonywanych operacji

finansowych.

Polecenia i wnioski z wizytacji stanowią dla Krajowej Rady Komorniczej i rad izb komorniczych

materiał do obowiązkowego, stałego szkolenia komorników.

Komornik odpowiada dyscyplinarnie za zawinione działania lub zaniechania, a w szczególności

za

1)

naruszenie powagi i godności urzędu;

2)

rażącą obrazę przepisów prawa;

3)

niewykonanie poleceń powizytacyjnych;

4)

wydatkowanie środków podlegających dokumentacji na działalność rażąco niezgodną z

ich przeznaczeniem;

5

podejmowanie czynności z nieuzasadnioną zwłoką;

6)

naruszenie właściwości określonej w art. 8.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3

kara pieniężna do dwudziestokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

4)

wydalenie ze służby komorniczej.

2.

Kara nagany oraz kara pieniężna pociąga za sobą utratę biernego prawa wyborczego do

organów samorządu komorniczego na okres 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia

dyscyplinarnego.

3.

Kary pieniężne są przekazywane na rzecz Krajowej Rady Komorniczej.

4

Wydalenie ze służby komorniczej pociąga za sobą zakaz powołania w przyszłości na stanowisko

komornika lub asesora komorniczego.

5

Skazanie na kary, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, ulega zatarciu po upływie 3 lat

od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

1.

Do aplikantów i asesorów komorniczych stosuje się odpowiednio przepisy o odpowiedzialności

dyscyplinarnej komorników, z zastrzeżeniem ust. 2-6.

2.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna do dziesięciokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

4)

odpowiednio skreślenie z listy aplikantów komorniczych albo skreślenie z wykazu asesorów

komorniczych.

3.

Skazany na karę nagany lub na karę pieniężną nie może być powołany na stanowisko komornika

w ciągu roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4.

Osoba skreślona z listy aplikantów komorniczych może ponownie przystąpić do egzaminu

konkursowego nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

5.

Osoba skreślona z wykazu asesorów komorniczych może zostać powołana na stanowisko

asesora komorniczego po upływie 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

6.

Wykonanie kar wobec aplikantów i asesorów komorniczych należy odpowiednio do rady

właściwej izby komorniczej oraz do prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

Po upływie 3 lat od dnia popełnienia czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego,

a postępowanie wszczęte ulega umorzeniu. Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa,

przedawnienie dyscyplinarne nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane

w przepisach prawa karnego.

1.

Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogą złożyć Minister Sprawiedliwości,

prezesi sądów, sędziowie-wizytatorzy, organy samorządu komorniczego oraz komornicy-wizytatorzy.

2

Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego złożony przez Ministra Sprawiedliwości

wszczyna postępowanie dyscyplinarne. Jeżeli wcześniej wszczęto postępowanie dyscyplinarne

co do tego samego czynu obwinionego i postępowanie toczy się, komisja dyscyplinarna

dołącza wniosek Ministra Sprawiedliwości do tego postępowania w celu łącznego rozpoznania.

3.

Minister Sprawiedliwości, składając wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego,

może zawiesić komornika w czynnościach.

4

Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach przysługuje

zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Przepisy art. 78 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji rozpoznaje komisja dyscyplinarna.

2.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej stronom przysługuje odwołanie do sądu okręgowego

właściwego według siedziby kancelarii obwinionego komornika, w terminie 14 dni od

dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.

3.

Od orzeczenia sądu okręgowego nie przysługuje kasacja.

4.

Do postępowania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

1.

Krajowa Rada Komornicza powołuje komisję dyscyplinarną w liczbie 22 członków spośród

kandydatów zgłoszonych w liczbie 3 przez radę każdej izby komorniczej, spośród komorników

będących członkami danej izby.

2.

Kadencja komisji dyscyplinarnej trwa 4 lata.

3.

Spośród członków komisji dyscyplinarnej Krajowa Rada Komornicza powołuje przewodniczącego

i dwóch wiceprzewodniczących komisji.

4.

Krajowa Rada Komornicza może odwołać przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego komisji

dyscyplinarnej na wniosek co najmniej połowy składu komisji lub na wniosek co najmniej

połowy składu Krajowej Rady Komorniczej.

5.

Obsługę komisji dyscyplinarnej zapewnia Krajowa Rada Komornicza.

1.

Krajowa Rada Komornicza odwołuje członka komisji dyscyplinarnej przed upływem kadencji,

jeżeli

1)

zrzekł się funkcji członka komisji;

2)

zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne lub dyscyplinarne;

3)

utracił prawo wykonywania zawodu komornika w wyniku orzeczenia dyscyplinarnego, orzeczenia

sądowego albo odwołania przez Ministra Sprawiedliwości;

4)

został zawieszony w czynnościach komornika.

2.

W trakcie trwania kadencji skład komisji dyscyplinarnej może być uzupełniony, z tym

że mandat nowego członka wygasa wraz z upływem kadencji komisji dyscyplinarnej.

3.

Po upływie kadencji członkowie komisji dyscyplinarnej pełnią swoją funkcję do zakończenia

prowadzonego przez nich postępowania dyscyplinarnego, chyba że zachodzi konieczność

prowadzenia postępowania dyscyplinarnego od początku.

Członkowie komisji dyscyplinarnej są niezawiśli w zakresie orzekania.

1.

Komisja dyscyplinarna rozpoznaje sprawy dyscyplinarne w trzyosobowym składzie orzekającym.

2.

Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający oraz przewodniczącego

składu orzekającego spośród jego członków.

1.

Przewodniczący komisji dyscyplinarnej kieruje jej pracami, a w szczególności wyznacza

terminy posiedzeń i przedstawia akta sprawy sądowi odwoławczemu.

2.

W razie nieobecności przewodniczącego komisji dyscyplinarnej jego obowiązki wykonuje

wiceprzewodniczący.

Stronami postępowania dyscyplinarnego są

1)

wnioskodawca - podmiot, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego;

2)

obwiniony - komornik, asesor lub aplikant komorniczy, przeciwko któremu złożono wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

1.

Obwiniony może korzystać z pomocy obrońcy, którym może być adwokat, radca prawny albo

komornik.

2.

Obwiniony może ustanowić najwyżej dwóch obrońców.

1.

Komisja dyscyplinarna powinna dążyć do tego, aby sprawa została rozpoznana na pierwszym

posiedzeniu.

2.

Z ważnych powodów przewodniczący może odroczyć posiedzenie na czas nie dłuższy niż

30 dni.

3.

Posiedzenie odroczone prowadzi się w dalszym ciągu, chyba że skład komisji dyscyplinarnej

uległ zmianie.

Rozprawa przed komisją dyscyplinarną odbywa się bez względu na niestawiennictwo stron

prawidłowo powiadomionych o terminie, chyba że strona usprawiedliwi swoją nieobecność

i wniesie o odroczenie rozprawy.

Protokolantem posiedzenia komisji dyscyplinarnej może być komornik, asesor komorniczy

albo aplikant komorniczy wyznaczony przez przewodniczącego komisji dyscyplinarnej.

Jeżeli obwiniony przyznaje się do popełnienia czynu podlegającego odpowiedzialności

dyscyplinarnej, komisja dyscyplinarna, za zgodą stron, może nie przeprowadzać postępowania

dowodowego lub przeprowadzić je częściowo.

1.

Komisja dyscyplinarna wymierza karę, przewidzianą w ustawie, według swojego uznania,

bacząc, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy obwinionego, uwzględniając

stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze,

które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionego, a także potrzeby w zakresie kształtowania

świadomości prawnej komorników, asesorów i aplikantów komorniczych.

2.

Wymierzając karę komisja dyscyplinarna uwzględnia w szczególności motywację i sposób

zachowania się obwinionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na nim obowiązków,

rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu, właściwości i warunki osobiste obwinionego

oraz zachowanie się po popełnieniu czynu, a zwłaszcza starania o naprawienie szkody.

1.

Komisja dyscyplinarna sporządza uzasadnienie orzeczenia w terminie 30 dni od dnia

ogłoszenia orzeczenia.

2.

Uzasadnienie orzeczenia doręcza się stronom z urzędu.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisja dyscyplinarna doręcza Ministrowi Sprawiedliwości,

Krajowej Radzie Komorniczej i radzie właściwej izby komorniczej. W przypadku asesora

komorniczego odpis prawomocnego orzeczenia przesyła się również właściwemu prezesowi

sądu apelacyjnego.

2.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, rada właściwej izby komorniczej załącza do akt

komornika, asesora lub aplikanta komorniczego.

3.

Komisja dyscyplinarna przechowuje akta postępowania dyscyplinarnego przez 10 lat,

licząc od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

Wykonanie prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej w przypadku kary wydalenia

ze służby komorniczej należy do Ministra Sprawiedliwości, a w przypadku kar wymienionych

w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 - do rady właściwej izby komorniczej.

W przypadku prawomocnego ukarania koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi ukarany.

1

Komisja dyscyplinarna może zawiesić w czynnościach komornika, przeciwko któremu wszczęto

postępowanie dyscyplinarne lub karne. Jeżeli przeciwko komornikowi prowadzone jest

postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe, komisja dyscyplinarna zawiesza komornika w czynnościach.

2

Na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach komornika przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego

w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały.

3.

Wniesienie zażalenia nie uchyla zawieszenia.

4.

Zawieszenie w czynnościach ustaje z dniem prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego,

chyba że

1)

komisja dyscyplinarna uchyliła je wcześniej;

2)

prawomocnie orzeczona została kara wymieniona w art. 72 ust. 1 pkt 4.

5.

W czasie zawieszenia w czynnościach komornika zawiesza się z mocy prawa wszelkie funkcje

pełnione przez niego w samorządzie komorniczym.

(uchylony).

1.

Komornicy tworzą samorząd komorniczy.

2.

Samorząd komorniczy obejmuje

1)

Krajowy Zjazd Komorników;

2)

Krajową Radę Komorniczą;

3)

walne zgromadzenia komorników izb komorniczych;

4)

izby komornicze.

3.

Krajowa Rada Komornicza i izby komornicze posiadają osobowość prawną.

4.

Kadencja władz samorządu komorniczego trwa 4 lata.

1.

Najwyższą władzą samorządu komorniczego jest Krajowy Zjazd Komorników.

2.

Krajowy Zjazd Komorników wybiera Prezesa Krajowej Rady Komorniczej, Krajową Komisję

Rewizyjną oraz określa siedzibę władz.

3.

Członków Krajowej Rady Komorniczej wybierają walne zgromadzenia komorników izb komorniczych

po dwóch z każdej izby komorniczej.

4.

Krajowy Zjazd Komorników jest zwoływany dla zaopiniowania uchwał w najważniejszych

sprawach dotyczących komorników i warunków ich pracy.

1.

Zwyczajny Krajowy Zjazd Komorników jest zwoływany co 2 lata.

2.

Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Komorników może być zwołany w każdym czasie na żądanie

Ministra Sprawiedliwości albo na żądanie co najmniej trzech izb komorniczych, albo

na mocy uchwały Krajowej Rady Komorniczej.

3.

Tematyka i problemy do rozstrzygnięcia powinny być podane radom izb komorniczych na

miesiąc przed zwołaniem Krajowego Zjazdu Komorniczego.

Krajowa Rada Komornicza jest związana uchwałami Krajowego Zjazdu Komorników i w swoich

poczynaniach nie może wykroczyć poza upoważnienia określone w uchwałach i ustawie.

Krajowa Rada Komornicza jest reprezentantem komorników.

1.

Prezes Krajowej Rady Komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje jej pracami

i przewodniczy na posiedzeniach. W razie nieobecności Prezesa jego obowiązki wykonuje

wiceprezes.

2.

Uchwały Krajowej Rady Komorniczej są wykonywane przez Prezesa lub wyznaczonych jej

członków.

3.

Oświadczenia woli w sprawach majątkowych Krajowa Rada Komornicza wyraża w formie uchwały.

4.

Krajowa Rada Komornicza na posiedzeniu dokonuje podziału czynności między swoich członków,

jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te Krajowa Rada Komornicza doręcza

Ministrowi Sprawiedliwości i radom wszystkich izb komorniczych.

1.

Do zakresu działania Krajowej Rady Komorniczej należy w szczególności

1)

wyrażanie opinii w przedmiocie powoływania i odwoływania komorników i asesorów komorniczych

oraz w przedmiocie tworzenia nowych stanowisk komornika;

2)

wyrażanie opinii w sprawach dotyczących biurowości i rachunkowości obowiązujących

w kancelariach i w innych sprawach dotyczących przepisów, organizacji i funkcjonowania

komornika i kancelarii;

3

wyrażanie opinii w sprawach zmian przepisów dotyczących egzekucji, wykonywania postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia i funkcjonowania komorników;

4)

wyrażanie opinii w sprawach przedstawianych przez Ministra Sprawiedliwości lub organy

samorządu komorniczego;

5)

wyrażanie opinii w sprawach zasad etyki zawodowej;

6)

współdziałanie w organizowaniu egzaminu komorniczego;

7)

ustalanie wysokości składek miesięcznych na potrzeby samorządu komorniczego oraz zasad

ich wydatkowania;

8)

wyznaczanie komorników-wizytatorów dla poszczególnych izb komorniczych;

9)

zwoływanie Krajowego Zjazdu Komorników oraz jego organizacja;

10)

uchwalanie regulaminu działania Krajowej Rady Komorniczej oraz rad izb komorniczych,

ze szczególnym uwzględnieniem procedury podejmowania uchwał oraz kwestii reprezentowania

tych organów;

11)

uchwalanie ramowego regulaminu obrad walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej;

12)

współpraca z organizacjami komorników innych krajów;

13)

wydawanie czasopisma zawodowego;

14)

prowadzenie działalności gospodarczej;

15)

budowanie, wynajmowanie i utrzymywanie wspólnych pomieszczeń magazynowych i hal aukcyjnych

oraz utrzymywanie ciężkiego sprzętu transportowego;

16)

przechowywanie akt spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zbędnych

urządzeń ewidencyjnych;

17)

prowadzenie stron internetowych Krajowej Rady Komorniczej celem zamieszczania wymaganych

przez przepisy prawa ogłoszeń i informacji;

18)

wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa;

19

współpraca z sądem prowadzącym elektroniczne postępowanie upominawcze w zakresie prowadzenia

i aktualizowania listy komorników, zasad potwierdzania danych do weryfikacji podpisu

elektronicznego dla komorników, umożliwiających dostęp do elektronicznych tytułów

wykonawczych i ich weryfikację.

2.

W zakresie prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 14, oświadczenia woli

w imieniu Krajowej Rady Komorniczej składa prezes lub wiceprezes oraz jeden z jej

członków.

3.

Krajowa Rada Komornicza może przekazać radzie izby komorniczej zadanie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 15.

4.

Krajowa Rada Komornicza składa Ministrowi Sprawiedliwości raz w roku, w terminie do

31 marca, informację o stanie egzekucji.

1.

Izbę komorniczą tworzą komornicy prowadzący kancelarię w okręgu sądu apelacyjnego.

2.

Siedzibą izby komorniczej jest miejscowość, w której ma siedzibę sąd apelacyjny.

3

Członkostwo w izbie komorniczej powstaje z mocy prawa z dniem uzyskania przez komornika

prawa wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, i ustaje z dniem odwołania komornika.

Z dniem odwołania komornik przestaje pełnić wszelkie funkcje w organach samorządu

komorniczego.

Organami izby komorniczej są

1)

walne zgromadzenie komorników izby komorniczej;

2)

rada izby komorniczej;

3)

komisja rewizyjna.

1.

Walne zgromadzenia komorników izby komorniczej są zwyczajne i nadzwyczajne.

2.

Zwyczajne walne zgromadzenie komorników izby komorniczej zwołuje rada izby komorniczej

w pierwszym kwartale każdego roku.

3.

Nadzwyczajne walne zgromadzenie komorników izby komorniczej zwoływane jest z inicjatywy

Krajowej Rady Komorniczej na podstawie uchwały rady izby komorniczej albo na wniosek

co najmniej 1/5 komorników izby komorniczej.

4.

W walnym zgromadzeniu komorników izby komorniczej ma obowiązek uczestniczyć każdy

członek danej izby komorniczej.

5.

W walnym zgromadzeniu komorników izby komorniczej mają prawo uczestniczyć aplikanci

i asesorzy komorniczy, jednakże nie mogą oni brać udziału w głosowaniu.

1.

Do kompetencji walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej należy

1)

wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczącego oraz członków rady izby komorniczej;

2)

wybór członków Krajowej Rady Komorniczej;

3)

wybór komisji rewizyjnej w składzie przewodniczącego i 4 członków;

4)

zatwierdzanie rocznego sprawozdania przedstawionego przez radę izby komorniczej i

zamknięcie okresu rachunkowego;

5)

uchwalenie budżetu;

6)

uchwalenie składek na określone cele;

7)

uchwalenie regulaminu działania;

8)

opiniowanie innych spraw dotyczących komorników, o które zwróci się Minister Sprawiedliwości.

2.

Walne zgromadzenie komorników izby komorniczej wybiera przewodniczącego zgromadzenia

i uchwala regulamin swojego działania w głosowaniu jawnym.

3.

Walne zgromadzenie komorników izby komorniczej podejmuje uchwały w innych sprawach

niż określone w ust. 2 w głosowaniu tajnym.

1.

Decyzje walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej zapadają w formie uchwał.

2.

Do ważności uchwał walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej wymagana jest

zwykła większość głosów w obecności co najmniej 2/3 komorników izby komorniczej.

1.

Rada izby komorniczej działa w siedzibie izby komorniczej i składa się z

1)

7 osób - w izbach liczących do 100 komorników;

2)

9 osób - w izbach liczących powyżej 100 komorników.

2.

Rada izby komorniczej na posiedzeniu dokonuje podziału czynności między swoich członków,

jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te rada doręcza wszystkim komornikom

izby komorniczej i Krajowej Radzie Komorniczej.

1.

Rada izby komorniczej reprezentuje izbę komorniczą.

2.

Przewodniczący rady izby komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje jej pracami

i przewodniczy na posiedzeniach. W razie nieobecności przewodniczącego, jego obowiązki

wykonuje wiceprzewodniczący rady.

3.

Uchwały rady izby komorniczej są wykonywane przez przewodniczącego lub wyznaczonych

jej członków.

4.

Oświadczenia woli w sprawach majątkowych rada izby komorniczej wyraża w formie uchwały.

1.

Do zakresu działania rady izby komorniczej należy

1)

(uchylony);

2)

wyrażanie opinii w sprawie powoływania i odwoływania komorników i asesorów komorniczych;

3)

(uchylony);

4)

nadzór nad przestrzeganiem przez komorników i asesorów komorniczych powagi i godności

zawodu;

5)

zlecanie komornikom-wizytatorom dokonania wizytacji wyznaczonej kancelarii;

6)

organizowanie doskonalenia zawodowego komorników;

7)

organizowanie szkolenia aplikantów komorniczych;

8)

zarząd majątkiem izby komorniczej;

9)

zwoływanie walnych zgromadzeń komorników izby komorniczej i wykonywanie uchwał tych

zgromadzeń;

10)

prowadzenie rejestrów komorników, asesorów i aplikantów komorniczych oraz rejestru

kancelarii i ich siedzib w obrębie danej izby komorniczej;

11)

wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa i wynikających z podjętych

uchwał.

2

Do zakresu działania rady izby komorniczej może także należeć wykonywanie czynności,

o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 15.

3.

Rada izby komorniczej przedstawia corocznie Krajowej Radzie Komorniczej informacje

o rejestrach, o których mowa w ust. 1 pkt 10.

1.

Uchwały rady izby komorniczej zapadają zwykłą większością głosów, przy czym w razie

równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego.

2.

Do ważności uchwał rady izby komorniczej jest wymagana obecność ponad połowy jej członków.

(pominięte).

Koszty w sprawach egzekucyjnych, o których mowa w ustawie wymienionej w art. 24, wszczętych

i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, rozlicza się według przepisów

dotychczasowych. Jednakże w sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się stosuje

się przepisy ustawy wymienionej w art. 24 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Komornicy zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy stają się z tym dniem komornikami

w rozumieniu tej ustawy w dotychczasowych siedzibach.

2.

Komornicy prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy zespół komorników lub działalność

komorniczą w innej wspólnej formie dostosują sposób prowadzenia tej działalności do

wymogów tej ustawy, w terminie 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

3.

Minister Sprawiedliwości doręczy komornikom akty powołania, w terminie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Z dniem doręczenia komornikowi aktu powołania ustaje jego dotychczasowy stosunek służbowy.

Praktykanci komorniczy, którzy złożyli z wynikiem pozytywnym egzamin komorniczy przed

dniem wejścia w życie ustawy - na swój wniosek - mogą zostać powołani przez Ministra

Sprawiedliwości asesorami komorniczymi, choćby nie spełniali wymagań określonych w

art. 10 ust. 1 pkt 3.

1.

Osoby, które rozpoczęły praktykę komorniczą przed dniem wejścia w życie ustawy, a

nie spełniają wymagań określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3, mogą kontynuować szkolenie,

a po jego ukończeniu przystąpić do egzaminu komorniczego.

2.

Osoby określone w ust. 1 mogą być zatrudnione na stanowisku komornika po uzupełnieniu

kwalifikacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.

1.

Komornicy, którzy w dniu powołania na stanowisko komornika nie ukończyli 35 roku życia,

mają obowiązek uzupełnić kwalifikacje wymagane w art. 10 ust. 1 pkt 3 w ciągu 10 lat

od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Minister Sprawiedliwości może, na wniosek prezesa sądu apelacyjnego właściwego dla

miejsca działania komornika, zwolnić komornika od spełnienia obowiązku, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli przemawiają za tym ważne względy społeczne lub osobiste obowiązanego.

3.

W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości

odwołuje komornika ze stanowiska.

1.

Komornik może odkupić majątek, stanowiący środki trwałe, prowadzonej przez siebie

kancelarii nabyty z funduszy pochodzących z ryczałtu kancelaryjnego.

2.

Cenę zbycia majątku, o którym mowa w ust. 1, oblicza się przy pomniejszeniu ceny rynkowej

o stopień amortyzacji.

3.

Prezes sądu apelacyjnego, w uzasadnionych przypadkach, może rozłożyć na raty należności

za majątek, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

1.

Sprawy egzekucyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy rozliczane są do dnia

jej zakończenia według przepisów dotychczasowych, z tym że ryczałty kancelaryjne w

całości zatrzymują komornicy z przeznaczeniem na koszty działalności egzekucyjnej

określone w art. 34.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do egzekucji alimentów i innych świadczeń powtarzających

się, w których opłaty i inne należności pobiera się według przepisów ustawy z zaliczeniem

opłat pobranych przed dniem jej wejścia w życie, z tym że nadwyżka opłat oraz pobrane

ryczałty nie podlegają zwrotowi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.;

3)

art. 20 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Kwota funduszu rezerwowego zgromadzona w sądzie w ramach rachunku sum depozytowych,

prowadzonego na podstawie odrębnych przepisów, podlega z dniem wejścia w życie ustawy

przekazaniu na koszty działalności egzekucyjnej.

2.

Kwoty pochodzące z nadwyżek ryczałtu kancelaryjnego, zgromadzone na rachunkach depozytowych

sądów, podlegają od dnia wejścia w życie ustawy przekazaniu na rachunek Krajowej Rady

Komorniczej z przeznaczeniem na

1)

pożyczki inwestycyjne dla nowo ustanowionych rewirów komorniczych;

2)

wynagrodzenia aplikantów i asesorów komorniczych;

3)

inne cele wynikające ze statutowej działalności organów samorządu komorniczego.

(pominięty).

(pominięty).

1.

Krajowa Rada Komornicza na pierwszym posiedzeniu dokonuje podziału czynności między

swoich członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te Krajowa

Rada Komornicza doręcza Ministrowi Sprawiedliwości i radom wszystkich izb komorniczych.

2.

Rada izby komorniczej na pierwszym posiedzeniu dokonuje podziału czynności między

swych członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te rada doręcza

wszystkim komornikom izby komorniczej i Krajowej Radzie Komorniczej.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.