Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

po pkt 35 dodaje się pkt 35a-35c w brzmieniu

„

35a)

pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem

lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach

o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem

lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej

ustawy;

35b)

ładunek niepodzielny - ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka

powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków;

35c)

pilot - osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz minimalizację

utrudnień w ruchu drogowym w czasie przejazdu pojazdu;

”

,

b)

pkt 37 otrzymuje brzmienie

„

37)

pojazd używany do celów specjalnych - pojazd samochodowy przystosowany w sposób szczególny

do przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej,

Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony

Rządu, Straż Graniczną, kontrolę skarbową, Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej,

Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną;

”

;

2)

w art. 6

a)

w ust. 1 w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11 i 12 w brzmieniu

„

11)

funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu podczas wykonywania czynności związanych z zapewnieniem

bezpieczeństwa ochranianych osób, obiektów i urządzeń;

12)

pilot podczas wykonywania czynności związanych z pilotowaniem przejazdu pojazdu nienormatywnego.

”

,

b)

ust. 3a otrzymuje brzmienie

„

3a.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4-8 i 12 oraz ust. 4 pkt 2, mogą dawać polecenia

lub sygnały uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze pod warunkiem

ukończenia szkolenia organizowanego przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. Pilot

zabezpieczający przejazd pojazdu nienormatywnego będący osobą, o której mowa w ust.

1 pkt 1-3c i 9, nie podlega szkoleniu.

”

;

3)

w art. 31 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu sztywnym, a od

4 m do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie jest oznakowane na przemian

pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej;

przepisu tego nie stosuje się w razie holowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

”

;

4)

w art. 32

a)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

”

,

b)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

Przejazd kolumny pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w skład której

wchodzi więcej niż 5 pojazdów, jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego

na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

”

,

c)

uchyla się ust. 7;

5)

w art. 61

a)

uchyla się ust. 11,

b)

dodaje się ust. 15-17 w brzmieniu

„

15.

Przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku

i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna.

16.

Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, gęstość

drewna, uwzględniając w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle

i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze

potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków

osi pojazdów i ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg.

17.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

przewozu ładunku, mając na względzie sposób jego rozmieszczenia i wpływ mocowania

ładunku na pojeździe oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochronę środowiska.

”

;

6)

w art. 62

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Straży Granicznej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.

”

,

b)

ust. 4b otrzymuje brzmienie

„

4b.

Przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust.

4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa

w art. 64d.

”

;

7)

w art. 63

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.

”

,

b)

dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki przewozu osób

pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, mając na uwadze bezpieczeństwo

przewożonych osób.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości określą, w drodze

rozporządzenia, warunki przewozu osób pojazdami Policji, Straży Granicznej, Służby

Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, mając na uwadze bezpieczeństwo

przewożonych osób.

”

;

8)

art. 64 otrzymuje brzmienie

„

Art. 64.

1.

Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem

1)

uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego,

w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego

należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia

wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;

2)

przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1;

3)

pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd

przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości

a)

długość - 23 m,

b)

szerokość - 3,2 m,

c)

wysokość - 4,5 m,

d)

rzeczywista masa całkowita - 60 t;

4)

zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.

2.

Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny,

z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie

zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

3.

Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się

na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać,

są określone w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy.

4.

Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym

osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku

zezwolenia kategorii I.

5.

Organ wydający zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego prowadzi rejestr wydanych

zezwoleń. W rejestrze umieszcza się następujące dane

1)

numer zezwolenia;

2)

datę wydania zezwolenia;

3)

kategorię zezwolenia;

4)

podmiotu, na który zezwolenie zostało wydane;

5)

pojazdu lub zespołu pojazdów, jeżeli zostały określone w zezwoleniu.

”

;

9)

po art. 64 dodaje się art. 64a-64i w brzmieniu

„

Art. 64a.

1.

Zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia

dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej

w zezwoleniu.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma być wykonywany.

Zezwolenie wydaje się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7 dni roboczych od dnia złożenia

wniosku o jego wydanie.

4.

Wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej

liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o wydanie zezwolenia.

5.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia, na

wskazany we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy lub 12 miesięcy, bez wskazania pojazdów,

którymi ma być wykonywany przewóz.

6.

Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się w kwocie stanowiącej iloczyn liczby wypisów

i odpowiedniej stawki opłaty za zezwolenie w tej kategorii.

Art. 64b.

1.

Zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego,

ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego

lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek podmiotu wykonującego przejazd. Do wniosku dołącza

się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce

rozpoczęcia przejazdu. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni

roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie.

4.

Zezwolenie wydaje się na okres 12 miesięcy, wskazując w nim

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd.

5.

Do ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu

art. 64 ust. 1 pkt 3.

Art. 64c.

1.

Zezwolenia kategorii III-VI na przejazd pojazdu nienormatywnego są wydawane na wskazany

we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy, 12 miesięcy lub 24 miesięcy.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje

1)

właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia przejazdu starosta

- w zakresie zezwoleń kategorii III;

2)

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w zakresie zezwoleń kategorii IV-VI.

4.

Zezwolenia kategorii III i IV przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje także naczelnik urzędu celnego.

5.

Zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi

dla zezwolenia kategorii III.

6.

Zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi

dla zezwolenia kategorii V.

7.

Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia

wniosku o jego wydanie. W przypadku niewydania zezwolenia zwraca się wniesioną opłatę.

8.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez wskazania pojazdu, którym

przejazd będzie wykonywany. Do zezwolenia kategorii VI organ wydający zezwolenie dołącza

wykaz dróg krajowych, po których może odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego.

9.

Podmiot posiadający zezwolenie kategorii V i VI, planujący wykonanie przejazdu przez

most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa

całkowita jest większa od dopuszczalnej, jest obowiązany zawiadomić pisemnie właściwego

dla tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu,

w terminie 7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7. dzień terminu

jest ostatecznym dniem wpływu zawiadomienia do organu.

10.

Zarządca drogi w przypadku, o którym mowa w ust. 9, najpóźniej 3 dni przed datą planowanego

przejazdu potwierdza przyjęcie zawiadomienia i może określić warunki przejazdu przez

most lub wiadukt albo zgłosić uzasadniony sprzeciw.

11.

Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt określa zarządca

drogi, ustalając, zależnie od potrzeb, ograniczenia w zakresie ruchu, sposób przejazdu

oraz przystosowanie obiektu do przejazdu.

12.

Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 10, jeżeli stan technicznej

sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest przejazd pojazdu nienormatywnego,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu.

13.

Zabrania się wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt w przypadku zgłoszenia sprzeciwu

albo niezgodnie z warunkami przejazdu przez ten obiekt.

Art. 64d.

1.

Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny

lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej

w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego

wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI.

2.

Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że

1)

ładunek jest niepodzielny;

2)

uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu;

3)

istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpieczeństwo oraz

efektywność ruchu drogowego, a w szczególności

a)

natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego,

b)

stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd,

c)

przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych

w pobliżu trasy przejazdu.

3.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Opłatę za wydanie zezwolenia

wnosi się przed wydaniem zezwolenia.

4.

Zezwolenie wydaje, po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po uiszczeniu opłaty,

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie 14 dni roboczych od dnia

złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli trasa przejazdu pojazdu nienormatywnego

przebiega w granicach administracyjnych miasta na prawach powiatu i nie przebiega

autostradą lub drogą ekspresową, zezwolenie wydaje prezydent miasta.

5.

Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest planowany przejazd,

uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego zapytania

organu wydającego zezwolenie, uwzględniając warunki przejazdu i stan techniczny drogi.

W przypadku braku odpowiedzi na zapytanie uznaje się trasę za uzgodnioną.

6.

Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przystosowania infrastruktury

drogowej położonej na trasie przejazdu, termin wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu

do 30 dni, z tym że organ wydający zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot

składający wniosek w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

7.

Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu nienormatywnego

ponosi podmiot wykonujący ten przejazd.

8.

Do kosztów, o których mowa w ust. 7, zalicza się koszty dostosowania infrastruktury

drogowej na trasie przejazdu pojazdu nienormatywnego, dostaw, usług lub robót, wskazanych

w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, w tym koszty

1)

wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

2)

przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej;

3)

czasowego usunięcia ograniczeń skrajni drogowej;

4)

wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

5)

wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu;

6)

dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących w jej ciągu skrzyżowań;

7)

budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie przejazdu pojazdu;

8)

wykonania prac związanych z przywróceniem odcinków dróg do stanu poprzedniego lub

stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi;

9)

dokonania zmian w organizacji ruchu lub przywrócenia jej stanu poprzedniego lub stanu

uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi.

9.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym,

wskazując w nim

1)

okres ważności zezwolenia;

2)

trasę przejazdu;

3)

liczbę przejazdów;

4)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd;

5)

warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu;

6)

sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane.

10.

Zezwolenie jest ważne przez okres

1)

14 dni - w przypadku zezwolenia na jednokrotny przejazd,

2)

30 dni - w przypadku zezwolenia na wielokrotny przejazd

- liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia.

11.

Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się zgodnie z wzorem

\(

O_n = p_j + \left( {n - 1} \right) \times 0,7 \times p_j ,

\)

w którym poszczególne symbole oznaczają

- On

-

wysokość opłaty za wydanie zezwolenia,

- n

-

liczbę przejazdów pojazdu nienormatywnego,

- pj

-

stawkę opłaty za wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego.

Art. 64e.

1.

Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 i art. 64a-64d nie dotyczą

1)

autobusu - w zakresie nacisków osi;

2)

pojazdu, którego szerokość i długość bez ładunku nie są większe od dopuszczalnych,

przewożącego ładunek na zasadach określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 9;

3)

pojazdu biorącego udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji

skutków klęsk żywiołowych;

4)

pojazdu zarządu drogi;

5)

pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Więziennej, Służby Celnej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonującego

zadania tych służb.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić, w drodze decyzji administracyjnej,

z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego pojazd wykonujący

przejazd w ramach pomocy humanitarnej lub medycznej, pod warunkiem uzyskania na przejazd

zgody zarządców dróg właściwych dla trasy przejazdu.

3.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu

wykonującego przejazd i właściwego organu państwowego, samorządowego lub organizacji

humanitarnej.

Art. 64f.

1.

Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu

nienormatywnego w

1)

kategorii I - 240 zł;

2)

kategorii II - 120 zł;

3)

kategorii III - 2400 zł;

4)

kategorii IV - 3600 zł;

5)

kategorii V - 4300 zł;

6)

kategorii VI - 5800 zł;

7)

kategorii VII na jednokrotny przejazd

a)

pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii III i IV, i

którego naciski osi i masa nie są większe od dopuszczalnych - 600 zł,

b)

w pozostałych przypadkach - 2000 zł.

2.

Maksymalne stawki opłat za wydanie zezwolenia ulegają corocznie zmianie na następny

rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego w poszczególnych kategoriach

zezwoleń, z uwzględnieniem okresu, na jaki będą wydawane, kosztów wydania zezwolenia

i stopnia oddziaływania przejazdu pojazdu nienormatywnego na infrastrukturę drogową.

Art. 64g.

1.

Opłaty za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego są przekazywane przez

1)

zarządcę drogi i starostę - do budżetów właściwych jednostek samorządu terytorialnego,

za zezwolenia kategorii I-III;

2)

naczelnika urzędu celnego - do budżetu powiatu właściwego ze względu na siedzibę naczelnika

urzędu celnego, za zezwolenia kategorii III;

3)

naczelnika urzędu celnego i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - na

wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, za zezwolenia

kategorii IV-VII;

4)

prezydenta miasta na prawach powiatu - do budżetu miasta, za zezwolenia kategorii

VII.

2.

Środki z opłat gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych następujących

po tygodniu, w którym wydano zezwolenie, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

z przeznaczeniem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich

i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

3.

Urzędy celne otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie zezwolenia w wysokości

12% pobranej opłaty.

4.

Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celne odliczają prowizję, a pozostałą część

opłaty, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują

odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3.

Art. 64h.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów zezwoleń

na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Art. 64i.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

3)

warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu

nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub wiadukt,

4)

wzory zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz wzory dokumentów związanych

z wydawaniem tych zezwoleń

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia zezwoleń i ułatwienie ich identyfikacji oraz

sprawność dystrybucji blankietów zezwoleń, a także konieczność zapewnienia sprawności

i przejrzystości procedury administracyjnej wydawania zezwoleń oraz bezpieczeństwa

infrastruktury drogowej i bezpieczeństwa przejazdu pojazdu nienormatywnego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób pilotowania

pojazdów nienormatywnych oraz wyposażenie i oznakowanie pojazdów wykonujących pilotowanie,

mając na uwadze potrzebę zapewnienia rozpoznawalności przejazdu pojazdu nienormatywnego

oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas takiego przejazdu.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki

poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych, o których mowa w art. 64e ust.

1 pkt 5, mając na uwadze konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

organy wojskowe właściwe do wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

3)

wzory zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe oraz wzory dokumentów związanych z

ich wydaniem,

4)

sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów,

5)

warunki i sposób pilotowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

oznakowanie i wyposażenie pojazdu pilotującego

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia procedury wydawania zezwoleń wojskowych na

przejazdy drogowe, sprawności wydawania zezwoleń wojskowych na przejazd drogowy oraz

zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas przejazdu pojazdów Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

10)

w art. 66 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy

do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu, określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, kontroli

skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej i straży pożarnej.

”

;

11)

w art. 129

a)

w ust. 2

-

po pkt 2a dodaje się pkt 2b w brzmieniu

„

2b)

sprawdzania zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub wypisu z tego zezwolenia;

”

,

-

pkt 14 otrzymuje brzmienie

„

14)

pilotowania pojazdów, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych pilotowanych zgodnie

z art. 64 ust. 1 pkt 3.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej oraz w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową kierujących

innymi pojazdami, pilotowanie pojazdów, a także kierowanie ruchem drogowym w związku

z pilotowaniem pojazdów wojskowych należy do Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organów

porządkowych. W tym zakresie Żandarmerii Wojskowej i wojskowym organom porządkowym

przysługują uprawnienia policjantów określone w ust. 2.

”

,

c)

ust. 4b otrzymuje brzmienie

„

4b.

Dodatkowo funkcjonariusze odmawiają prawa wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

pojazdu, jeżeli

1)

pojazd kierowany jest przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie

po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, jeżeli nie ma możliwości

zabezpieczenia pojazdu w inny sposób;

2)

pojazd kierowany jest przez osobę nieposiadającą przy sobie wymaganych dokumentów

uprawniających do kierowania pojazdem lub używania pojazdu, dokumentu stwierdzającego

zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu

lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;

3)

stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie

drogi przez pojazd albo narusza wymagania ochrony środowiska;

4)

kierujący pojazdem nienormatywnym nie posiada wymaganego zezwolenia albo wypisu z

tego zezwolenia.

”

,

d)

uchyla się ust. 5;

12)

w art. 130a

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Pojazd jest usuwany z drogi na koszt wykonującego przejazd drogowy w przypadku, o

którym mowa w art. 140ad ust. 2 pkt 2.

”

,

b)

ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu

lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji

usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie

kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje

się odpowiednio.

”

,

c)

ust. 5c otrzymuje brzmienie

„

5c.

Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym

przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i

parkowanie.

”

,

d)

ust. 5f otrzymuje brzmienie

„

5f.

Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w

przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta

realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza

ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

”

,

e)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa

w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu,

ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz

wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust.

2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których

mowa w ust. 6a.

”

,

f)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust.

5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, również dowodu uiszczenia kaucji.

”

;

13)

w dziale V dodaje się rozdział 4 w brzmieniu

„

Rozdział 4

Kary pieniężne za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie

z warunkami określonymi w zezwoleniu

Art. 140aa.

1.

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym

mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia

nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na

miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży

Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi.

3.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności

na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności

lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia

określonego w ust. 1.

4.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie

umarza się, jeżeli

1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1

a)

dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b)

nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2)

rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości

lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie

dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

5.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd oraz inne czynności związane z przejazdem

drogowym pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

W przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych

należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej bez zezwolenia lub niezgodnie

z warunkami określonymi dla tego zezwolenia organ kontroli, o którym mowa w ust. 2,

powiadamia właściwy terytorialnie ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli organ

Żandarmerii Wojskowej.

7.

Organ Żandarmerii Wojskowej, o którym mowa w ust. 6, występuje do dowódcy jednostki

wojskowej organizującej przejazd drogowy lub do jego przełożonego z wnioskiem o wszczęcie

postępowania dyscyplinarnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. Nr 190, poz. 1474).

Art. 140ab.

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości

1)

1500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2)

5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3)

za brak zezwolenia kategorii VII

a)

500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu

przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b)

2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary

pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c)

15 000 zł - w pozostałych przypadkach;

4)

5000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt bez potwierdzonego

zawiadomienia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

5)

3000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt niezgodnie z

warunkami określonymi przez zarządcę drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

6)

6000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt przy zgłoszonym

przez zarządcę drogi sprzeciwie, o którym mowa w art. 64c ust. 10;

7)

2000 zł - za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii

VII lub podanych w tym dokumencie.

2.

W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem

nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Art. 140ac.

1.

Od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1, przysługuje

odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który tę karę wymierzył, w terminie

14 dni od dnia doręczenia decyzji.

2.

Decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że

wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu

wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie,

w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

3.

Karę pieniężną uiszcza się w formie przekazu na wskazany w decyzji rachunek bankowy.

Koszty związane z jej przekazaniem pokrywa obowiązany podmiot.

4.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 2, podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie

określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, przedawnia się z upływem

5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym kara powinna zostać uiszczona.

Art. 140ad.

1.

W przypadku gdy podczas kontroli zostanie stwierdzone naruszenie, o którym mowa w

art. 140aa ust. 1, przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie, z którym

Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową o wzajemnej egzekucji kar pieniężnych,

osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej

karze pieniężnej.

2.

Kaucję pobiera się

1)

podczas kontroli na drodze - w formie gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego

zarachowania, lub za pomocą karty płatniczej;

2)

w terminie późniejszym - w formie przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu

prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary, przy czym koszty

przelewu ponosi obowiązany podmiot.

3.

Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w

ust. 2 pkt 2. Koszty związane z uiszczeniem kaucji w formie przelewu na rachunek bankowy

lub za pomocą karty płatniczej - związane z autoryzacją transakcji i przekazem środków

na właściwy rachunek bankowy - pokrywa obowiązany podmiot.

4.

Kaucję przekazuje się

1)

na rachunek bankowy określony w decyzji o nałożeniu kary, w terminie, o którym mowa

w art. 140ac ust. 2, albo

2)

na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia

się decyzji lub orzeczenia uchylającego decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

5.

W przypadku gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji,

do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio przepis ust. 4 pkt 2.

6.

Odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem pojazdów nienormatywnych ponosi wykonujący

przejazd pojazdem nienormatywnym.

Art. 140ae.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1, są przekazywane odpowiednio do

budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

2.

Środki z tytułu kar gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych po

upływie tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem

na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich i przepraw

promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

3.

Urzędy celne i wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego otrzymują prowizję od

pobranych kar pieniężnych w wysokości 12% nałożonej kary.

4.

Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Od kar pieniężnych urzędy celne i wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego odliczają

prowizję, a pozostałą część kary, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10

dni miesiąca, przekazują odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1.

”

;

14)

dodaje się załącznik do ustawy w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 pkt 25 otrzymuje brzmienie

„

25)

pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.;

”

;

2)

w art. 13

a)

w ust. 1 uchyla się pkt 2,

b)

w ust. 3

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Od opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, są zwolnione

”

,

-

w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, Służby

Celnej, służb ratowniczych,

”

,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Korzystający z drogi publicznej jest zwolniony z opłat, o których mowa w ust. 1 pkt

1 i ust. 2, w przypadku wykonywania przez niego przejazdu w ramach pomocy humanitarnej

lub medycznej.

”

;

3)

uchyla się art. 13c;

4)

uchyla się art. 13g;

5)

w art. 13k

a)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Karę pieniężną uiszcza się w formie bezgotówkowej za pomocą przekazu na właściwy rachunek

bankowy lub za pomocą karty płatniczej, z tym że w przypadku przedsiębiorców zagranicznych

możliwe jest uiszczenie kary pieniężnej w formie gotówkowej bezpośrednio organowi,

który ją wymierzył.

”

,

b)

po ust. 7 dodaje ust. 7a-7e w brzmieniu

„

7a.

W przypadku uiszczenia kary pieniężnej w formie gotówkowej organ wydaje pokwitowanie

na druku ścisłego zarachowania, stanowiące dowód uiszczenia tej kary.

7b.

Koszty związane z uiszczeniem kary pieniężnej przez przekazanie jej na rachunek bankowy,

a w przypadku uiszczenia kary pieniężnej za pomocą karty płatniczej koszty związane

z autoryzacją transakcji i przekazem środków na właściwy rachunek bankowy pokrywa

wpłacający.

7c.

Do czasu uiszczenia kary pieniężnej przez przedsiębiorcę zagranicznego pojazd kieruje

się lub usuwa, na jego koszt, na najbliższy parking strzeżony, o którym mowa w art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

7d.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy

art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

7e.

Zwrot pojazdu z parkingu następuje po ustaniu przyczyny skierowania pojazdu na parking

i przedstawieniu przez kontrolowanego organowi, który wymierzył karę, dowodu uiszczenia

kary pieniężnej.

”

;

6)

w art. 18 w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wydawanie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych;

”

;

7)

w art. 39 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w

sposób niezgodny z przepisami ruchu drogowego;

”

;

8)

w art. 40a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Opłaty określone w art. 13 ust. 1 i 2, z wyłączeniem opłaty elektronicznej, w art.

13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1 i 2, art.

29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, a także opłaty z tytułu umów zawieranych na

podstawie art. 22 ust. 2 i art. 39 ust. 7 są przekazywane odpowiednio do budżetów

jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

”

,

b)

uchyla się ust. 2;

9)

uchyla się art. 40b i 40c;

10)

art. 40d otrzymuje brzmienie

„

Art. 40d.

1.

W przypadku nieterminowego uiszczenia opłat, o których mowa w art. 40 ust. 3, opłat

wynikających z umów zawieranych zgodnie z art. 22 ust. 2 i art. 39 ust. 7 oraz kar

pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust.

12, pobiera się odsetki ustawowe.

2.

Opłaty, o których mowa w art. 40 ust. 3, wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty, o których

mowa w art. 13f ust. 1, oraz kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2,

art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust. 12, wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu

ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz

kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w

art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

”

;

11)

art. 41 otrzymuje brzmienie

„

Art. 41.

1.

Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej

osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz

1)

dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym

nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2)

dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej

osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

3.

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe

oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym

nacisku pojedynczej osi do 8 t.

”

;

12)

uchyla się załączniki nr 1 i 2 do ustawy.

W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm. w art. 39b w ust. 1 pkt 11b otrzymuje brzmienie

„

11b)

innych wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz wpływów z opłat określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem ust. 3;

”

.

W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. Nr 225, poz. 1635, z późn. zm. w załączniku do ustawy w części I w ust. 53 w kolumnie 4 dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

decyzja zwalniająca z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego,

wykonującego przejazd w ramach pomocy humanitarnej lub medycznej

”

.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się

przepisy dotychczasowe.

2.

Postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu

pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli

1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd

a)

dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b)

nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2)

rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości

lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie

dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna.

Zezwolenia wydane przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność przez okres,

na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 66 ust. 7 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie

art. 66 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 9 w zakresie art. 64h oraz art. 5 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 5 lit. b w zakresie art. 61 ust. 15 i 16, który wchodzi w życie w terminie

3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

W przypadku nieterminowego uiszczenia opłat, o których mowa w art. 40 ust. 3, opłat

wynikających z umów zawieranych zgodnie z art. 22 ust. 2 i art. 39 ust. 7 oraz kar

pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust.

12, pobiera się odsetki ustawowe.

2.

Opłaty, o których mowa w art. 40 ust. 3, wraz z odsetkami za zwłokę, opłaty, o których

mowa w art. 13f ust. 1, oraz kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2,

art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust. 12, wraz z odsetkami za zwłokę podlegają przymusowemu

ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz

kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w

art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

1.

Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej

osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz

1)

dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym

nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2)

dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej

osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

3.

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe

oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym

nacisku pojedynczej osi do 8 t.

1.

Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem

1)

uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego,

w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego

należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia

wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;

2)

przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1;

3)

pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd

przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości

a)

długość - 23 m,

b)

szerokość - 3,2 m,

c)

wysokość - 4,5 m,

d)

rzeczywista masa całkowita - 60 t;

4)

zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.

2.

Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny,

z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie

zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

3.

Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się

na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać,

są określone w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy.

4.

Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym

osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku

zezwolenia kategorii I.

5.

Organ wydający zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego prowadzi rejestr wydanych

zezwoleń. W rejestrze umieszcza się następujące dane

1)

numer zezwolenia;

2)

datę wydania zezwolenia;

3)

kategorię zezwolenia;

4)

podmiotu, na który zezwolenie zostało wydane;

5)

pojazdu lub zespołu pojazdów, jeżeli zostały określone w zezwoleniu.

1.

Zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia

dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej

w zezwoleniu.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma być wykonywany.

Zezwolenie wydaje się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7 dni roboczych od dnia złożenia

wniosku o jego wydanie.

4.

Wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej

liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o wydanie zezwolenia.

5.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia, na

wskazany we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy lub 12 miesięcy, bez wskazania pojazdów,

którymi ma być wykonywany przewóz.

6.

Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się w kwocie stanowiącej iloczyn liczby wypisów

i odpowiedniej stawki opłaty za zezwolenie w tej kategorii.

1.

Zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego,

ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego

lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek podmiotu wykonującego przejazd. Do wniosku dołącza

się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce

rozpoczęcia przejazdu. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni

roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie.

4.

Zezwolenie wydaje się na okres 12 miesięcy, wskazując w nim

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd.

5.

Do ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu

art. 64 ust. 1 pkt 3.

1.

Zezwolenia kategorii III-VI na przejazd pojazdu nienormatywnego są wydawane na wskazany

we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy, 12 miesięcy lub 24 miesięcy.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje

1)

właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia przejazdu starosta

- w zakresie zezwoleń kategorii III;

2)

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w zakresie zezwoleń kategorii IV-VI.

4.

Zezwolenia kategorii III i IV przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje także naczelnik urzędu celnego.

5.

Zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi

dla zezwolenia kategorii III.

6.

Zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi

dla zezwolenia kategorii V.

7.

Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia

wniosku o jego wydanie. W przypadku niewydania zezwolenia zwraca się wniesioną opłatę.

8.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez wskazania pojazdu, którym

przejazd będzie wykonywany. Do zezwolenia kategorii VI organ wydający zezwolenie dołącza

wykaz dróg krajowych, po których może odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego.

9.

Podmiot posiadający zezwolenie kategorii V i VI, planujący wykonanie przejazdu przez

most lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa

całkowita jest większa od dopuszczalnej, jest obowiązany zawiadomić pisemnie właściwego

dla tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu,

w terminie 7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7. dzień terminu

jest ostatecznym dniem wpływu zawiadomienia do organu.

10.

Zarządca drogi w przypadku, o którym mowa w ust. 9, najpóźniej 3 dni przed datą planowanego

przejazdu potwierdza przyjęcie zawiadomienia i może określić warunki przejazdu przez

most lub wiadukt albo zgłosić uzasadniony sprzeciw.

11.

Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt określa zarządca

drogi, ustalając, zależnie od potrzeb, ograniczenia w zakresie ruchu, sposób przejazdu

oraz przystosowanie obiektu do przejazdu.

12.

Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 10, jeżeli stan technicznej

sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest przejazd pojazdu nienormatywnego,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu.

13.

Zabrania się wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt w przypadku zgłoszenia sprzeciwu

albo niezgodnie z warunkami przejazdu przez ten obiekt.

1.

Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny

lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej

w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego

wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI.

2.

Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że

1)

ładunek jest niepodzielny;

2)

uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu;

3)

istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpieczeństwo oraz

efektywność ruchu drogowego, a w szczególności

a)

natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego,

b)

stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd,

c)

przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych

w pobliżu trasy przejazdu.

3.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Opłatę za wydanie zezwolenia

wnosi się przed wydaniem zezwolenia.

4.

Zezwolenie wydaje, po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po uiszczeniu opłaty,

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie 14 dni roboczych od dnia

złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli trasa przejazdu pojazdu nienormatywnego

przebiega w granicach administracyjnych miasta na prawach powiatu i nie przebiega

autostradą lub drogą ekspresową, zezwolenie wydaje prezydent miasta.

5.

Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest planowany przejazd,

uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego zapytania

organu wydającego zezwolenie, uwzględniając warunki przejazdu i stan techniczny drogi.

W przypadku braku odpowiedzi na zapytanie uznaje się trasę za uzgodnioną.

6.

Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przystosowania infrastruktury

drogowej położonej na trasie przejazdu, termin wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu

do 30 dni, z tym że organ wydający zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot

składający wniosek w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

7.

Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu nienormatywnego

ponosi podmiot wykonujący ten przejazd.

8.

Do kosztów, o których mowa w ust. 7, zalicza się koszty dostosowania infrastruktury

drogowej na trasie przejazdu pojazdu nienormatywnego, dostaw, usług lub robót, wskazanych

w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, w tym koszty

1)

wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

2)

przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej;

3)

czasowego usunięcia ograniczeń skrajni drogowej;

4)

wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

5)

wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu;

6)

dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących w jej ciągu skrzyżowań;

7)

budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie przejazdu pojazdu;

8)

wykonania prac związanych z przywróceniem odcinków dróg do stanu poprzedniego lub

stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi;

9)

dokonania zmian w organizacji ruchu lub przywrócenia jej stanu poprzedniego lub stanu

uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi.

9.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym,

wskazując w nim

1)

okres ważności zezwolenia;

2)

trasę przejazdu;

3)

liczbę przejazdów;

4)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd;

5)

warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu;

6)

sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane.

10.

Zezwolenie jest ważne przez okres

1)

14 dni - w przypadku zezwolenia na jednokrotny przejazd,

2)

30 dni - w przypadku zezwolenia na wielokrotny przejazd

- liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia.

11.

Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się zgodnie z wzorem

\(

O_n = p_j + \left( {n - 1} \right) \times 0,7 \times p_j ,

\)

w którym poszczególne symbole oznaczają

- On

-

wysokość opłaty za wydanie zezwolenia,

- n

-

liczbę przejazdów pojazdu nienormatywnego,

- pj

-

stawkę opłaty za wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego.

1.

Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 i art. 64a-64d nie dotyczą

1)

autobusu - w zakresie nacisków osi;

2)

pojazdu, którego szerokość i długość bez ładunku nie są większe od dopuszczalnych,

przewożącego ładunek na zasadach określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 9;

3)

pojazdu biorącego udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji

skutków klęsk żywiołowych;

4)

pojazdu zarządu drogi;

5)

pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Więziennej, Służby Celnej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonującego

zadania tych służb.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić, w drodze decyzji administracyjnej,

z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego pojazd wykonujący

przejazd w ramach pomocy humanitarnej lub medycznej, pod warunkiem uzyskania na przejazd

zgody zarządców dróg właściwych dla trasy przejazdu.

3.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu

wykonującego przejazd i właściwego organu państwowego, samorządowego lub organizacji

humanitarnej.

1.

Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu

nienormatywnego w

1)

kategorii I - 240 zł;

2)

kategorii II - 120 zł;

3)

kategorii III - 2400 zł;

4)

kategorii IV - 3600 zł;

5)

kategorii V - 4300 zł;

6)

kategorii VI - 5800 zł;

7)

kategorii VII na jednokrotny przejazd

a)

pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii III i IV, i

którego naciski osi i masa nie są większe od dopuszczalnych - 600 zł,

b)

w pozostałych przypadkach - 2000 zł.

2.

Maksymalne stawki opłat za wydanie zezwolenia ulegają corocznie zmianie na następny

rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego w poszczególnych kategoriach

zezwoleń, z uwzględnieniem okresu, na jaki będą wydawane, kosztów wydania zezwolenia

i stopnia oddziaływania przejazdu pojazdu nienormatywnego na infrastrukturę drogową.

1.

Opłaty za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego są przekazywane przez

1)

zarządcę drogi i starostę - do budżetów właściwych jednostek samorządu terytorialnego,

za zezwolenia kategorii I-III;

2)

naczelnika urzędu celnego - do budżetu powiatu właściwego ze względu na siedzibę naczelnika

urzędu celnego, za zezwolenia kategorii III;

3)

naczelnika urzędu celnego i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - na

wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, za zezwolenia

kategorii IV-VII;

4)

prezydenta miasta na prawach powiatu - do budżetu miasta, za zezwolenia kategorii

VII.

2.

Środki z opłat gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych następujących

po tygodniu, w którym wydano zezwolenie, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

z przeznaczeniem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich

i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

3.

Urzędy celne otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie zezwolenia w wysokości

12% pobranej opłaty.

4.

Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celne odliczają prowizję, a pozostałą część

opłaty, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują

odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów zezwoleń

na przejazd pojazdu nienormatywnego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

3)

warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu

nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub wiadukt,

4)

wzory zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz wzory dokumentów związanych

z wydawaniem tych zezwoleń

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia zezwoleń i ułatwienie ich identyfikacji oraz

sprawność dystrybucji blankietów zezwoleń, a także konieczność zapewnienia sprawności

i przejrzystości procedury administracyjnej wydawania zezwoleń oraz bezpieczeństwa

infrastruktury drogowej i bezpieczeństwa przejazdu pojazdu nienormatywnego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób pilotowania

pojazdów nienormatywnych oraz wyposażenie i oznakowanie pojazdów wykonujących pilotowanie,

mając na uwadze potrzebę zapewnienia rozpoznawalności przejazdu pojazdu nienormatywnego

oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas takiego przejazdu.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki

poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych, o których mowa w art. 64e ust.

1 pkt 5, mając na uwadze konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

organy wojskowe właściwe do wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

3)

wzory zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe oraz wzory dokumentów związanych z

ich wydaniem,

4)

sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów,

5)

warunki i sposób pilotowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

oznakowanie i wyposażenie pojazdu pilotującego

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia procedury wydawania zezwoleń wojskowych na

przejazdy drogowe, sprawności wydawania zezwoleń wojskowych na przejazd drogowy oraz

zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas przejazdu pojazdów Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym

mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia

nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na

miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży

Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi.

3.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności

na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności

lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia

określonego w ust. 1.

4.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie

umarza się, jeżeli

1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1

a)

dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b)

nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2)

rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości

lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie

dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

5.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd oraz inne czynności związane z przejazdem

drogowym pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

W przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych

należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej bez zezwolenia lub niezgodnie

z warunkami określonymi dla tego zezwolenia organ kontroli, o którym mowa w ust. 2,

powiadamia właściwy terytorialnie ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli organ

Żandarmerii Wojskowej.

7.

Organ Żandarmerii Wojskowej, o którym mowa w ust. 6, występuje do dowódcy jednostki

wojskowej organizującej przejazd drogowy lub do jego przełożonego z wnioskiem o wszczęcie

postępowania dyscyplinarnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. Nr 190, poz. 1474).

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości

1)

1500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2)

5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3)

za brak zezwolenia kategorii VII

a)

500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu

przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b)

2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary

pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c)

15 000 zł - w pozostałych przypadkach;

4)

5000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt bez potwierdzonego

zawiadomienia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

5)

3000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt niezgodnie z

warunkami określonymi przez zarządcę drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

6)

6000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt przy zgłoszonym

przez zarządcę drogi sprzeciwie, o którym mowa w art. 64c ust. 10;

7)

2000 zł - za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii

VII lub podanych w tym dokumencie.

2.

W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem

nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

1.

Od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1, przysługuje

odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który tę karę wymierzył, w terminie

14 dni od dnia doręczenia decyzji.

2.

Decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że

wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu

wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie,

w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

3.

Karę pieniężną uiszcza się w formie przekazu na wskazany w decyzji rachunek bankowy.

Koszty związane z jej przekazaniem pokrywa obowiązany podmiot.

4.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 2, podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie

określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, przedawnia się z upływem

5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym kara powinna zostać uiszczona.

1.

W przypadku gdy podczas kontroli zostanie stwierdzone naruszenie, o którym mowa w

art. 140aa ust. 1, przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie, z którym

Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową o wzajemnej egzekucji kar pieniężnych,

osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej

karze pieniężnej.

2.

Kaucję pobiera się

1)

podczas kontroli na drodze - w formie gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego

zarachowania, lub za pomocą karty płatniczej;

2)

w terminie późniejszym - w formie przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu

prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary, przy czym koszty

przelewu ponosi obowiązany podmiot.

3.

Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w

ust. 2 pkt 2. Koszty związane z uiszczeniem kaucji w formie przelewu na rachunek bankowy

lub za pomocą karty płatniczej - związane z autoryzacją transakcji i przekazem środków

na właściwy rachunek bankowy - pokrywa obowiązany podmiot.

4.

Kaucję przekazuje się

1)

na rachunek bankowy określony w decyzji o nałożeniu kary, w terminie, o którym mowa

w art. 140ac ust. 2, albo

2)

na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia

się decyzji lub orzeczenia uchylającego decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

5.

W przypadku gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji,

do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio przepis ust. 4 pkt 2.

6.

Odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem pojazdów nienormatywnych ponosi wykonujący

przejazd pojazdem nienormatywnym.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1, są przekazywane odpowiednio do

budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

2.

Środki z tytułu kar gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych po

upływie tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem

na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich i przepraw

promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

3.

Urzędy celne i wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego otrzymują prowizję od

pobranych kar pieniężnych w wysokości 12% nałożonej kary.

4.

Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Od kar pieniężnych urzędy celne i wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego odliczają

prowizję, a pozostałą część kary, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10

dni miesiąca, przekazują odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1.