Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

Ustawa określa

1)

podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego i ratownictwa na zorganizowanych

terenach narciarskich, zakres ich obowiązków i uprawnień oraz zasady finansowania

ich działalności;

2)

obowiązki osób przebywających w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich,

a w szczególności uprawiających sport, rekreację lub turystykę;

3)

podmioty odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa osobom przebywającym w górach

i na zorganizowanych terenach narciarskich;

4)

warunki bezpieczeństwa osób przebywających w górach oraz na zorganizowanych terenach

narciarskich, a w szczególności uprawiających tam sport, rekreację lub turystykę;

5)

nadzór i kontrolę nad ratownictwem górskim.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

górach - rozumie się przez to obszar Beskidu Niskiego, Beskidu Wyspowego, Beskidu

Średniego, Beskidu Sądeckiego, Beskidu Żywieckiego, Beskidu Małego, Beskidu Śląskiego,

Bieszczadów, Gorców, Pienin, Sudetów Wschodnich, Sudetów Środkowych, Sudetów Zachodnich,

Tatr, pasma Spisko-Gubałowskiego oraz Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej z wyłączeniem obszarów

jednostek osadniczych i dróg publicznych;

2)

parkach narciarskich - rozumie się przez to tereny, na których znajdują się obiekty

przeznaczone do wykonywania ewolucji akrobatycznych na nartach i snowboardzie, w szczególności

takie jak skocznie, rynny, poręcze;

3)

pólkach ćwiczebnych - rozumie się przez to tereny przeznaczone w szczególności do

nauczania narciarstwa lub snowboardingu;

4)

narciarskiej trasie biegowej - rozumie się przez to tereny wyznaczone i odpowiednio

oznakowane, przeznaczone do uprawiania narciarstwa biegowego o szerokości co najmniej

3 m;

5)

narciarskiej trasie zjazdowej - rozumie się przez to tereny przeznaczone do uprawiania

narciarstwa i snowboardingu, zapewniające istnienie wolnej przestrzeni do zjazdu,

odpowiedniej do stopnia trudności narciarskiej trasy zjazdowej i zdolności przewozowej

urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych do transportu osób, przy których

się znajdują;

6)

nartostradzie - rozumie się przez to tereny przeznaczone do uprawiania narciarstwa

zjazdowego i snowboardingu, o szerokości co najmniej 3 m, służące w szczególności

do komunikacji pomiędzy: narciarskimi trasami zjazdowymi, zorganizowanymi terenami

narciarskimi, stacjami urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych do

transportu osób, oraz trasy dojazdowe do dróg, parkingów i obiektów użyteczności publicznej;

7)

ratownictwie górskim - rozumie się przez to organizowanie i udzielanie pomocy osobom,

które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia

w górach oraz transportowanie zwłok z gór;

8)

ratownictwie narciarskim - rozumie się przez to organizowanie i udzielanie pomocy

osobom, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub

zdrowia na zorganizowanych terenach narciarskich;

9)

ratowniku górskim - rozumie się przez to osobę spełniającą wymagania określone w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm. dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu, ratownika medycznego lub ratownika oraz

posiadającą uprawnienia ratownicze lub instruktorskie w zakresie ratownictwa górskiego

oraz specjalistyczną wiedzę z zakresu technik ratownictwa górskiego i topografii obszaru,

na którym działa dany podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego, zatrudnioną

lub pełniącą służbę w tym podmiocie lub będącą członkiem tego podmiotu;

10)

ratowniku narciarskim - rozumie się przez to osobę spełniającą wymagania określone

w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym dla lekarza systemu, pielęgniarki systemu, ratownika medycznego lub ratownika lub

posiadającą ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej

pomocy, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, oraz ukończyła szkolenie

w zakresie transportu osób potrzebujących pomocy na zorganizowanych terenach narciarskich,

organizowane przez podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego;

11)

wypadku - rozumie się przez to nagłe zdarzenie lub zachorowanie, którego następstwem

jest naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia osoby przebywającej w

górach lub na zorganizowanych terenach narciarskich;

12)

zarządzającym zorganizowanym terenem narciarskim - rozumie się przez to osobę fizyczną,

osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą

właścicielem, użytkownikiem, najemcą, dzierżawcą lub posiadającą inny tytuł prawny

do zorganizowanego terenu narciarskiego lub urządzeń transportu linowego lub taśmowego

przeznaczonych do transportu osób, przy których znajduje się zorganizowany teren narciarski;

13)

zorganizowanym terenie narciarskim - rozumie się przez to ogólnie udostępnione i odpowiednio

naśnieżone lub z odpowiednio przygotowanym sztucznym podłożem, oznaczone i zabezpieczone

tereny przeznaczone do uprawiania narciarstwa lub snowboardingu, znajdujące się przy

urządzeniach transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do transportu osób,

a także narciarskie trasy biegowe oraz parki narciarskie i pólka ćwiczebne.

1.

Zapewnienie warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach należy do ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, organów jednostek samorządu terytorialnego, na terenie

których wykonywane jest ratownictwo górskie, dyrekcji parków narodowych i krajobrazowych

położonych na obszarze gór, a także do osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej prowadzących w górach zorganizowaną

działalność w zakresie sportu, rekreacji lub turystyki.

2.

Zapewnienie warunków bezpieczeństwa w górach polega w szczególności na

1)

oznakowaniu terenów, obiektów i urządzeń służących do uprawiania sportu, rekreacji

lub turystyki;

2)

ustaleniu zasad korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia;

3)

zapewnieniu podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa górskiego warunków do

organizowania pomocy oraz ratowania osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia;

4)

ogłaszaniu komunikatu lawinowego.

Osoby przebywające w górach obowiązane są do zachowania należytej staranności w celu

ochrony życia i zdrowia własnego oraz innych osób, a w szczególności

1)

zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia i ich

przestrzegania;

2)

stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez podmioty, o których mowa

w art. 3 ust. 1;

3)

zapoznania się oraz dostosowania swoich planów aktywności do umiejętności, aktualnych

warunków atmosferycznych, prognozy pogody, komunikatu lawinowego dla danego obszaru

i zastosowania się do zaleceń i ograniczeń wynikających z ogłoszonego stopnia zagrożenia

lawinowego oraz z panujących i przewidywanych warunków atmosferycznych;

4)

użytkowania sprzętu odpowiedniego do rodzaju podejmowanej aktywności, sprawnego technicznie

i zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami użycia;

5)

bezzwłocznego informowania podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa górskiego

o zaistniałym wypadku lub zaginięciu osoby oraz o innych zdarzeniach nadzwyczajnych

mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo osób.

1.

Ratownictwo górskie mogą wykonywać Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, Tatrzańskie

Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe oraz inne podmioty, jeżeli uzyskały zgodę ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, zwane dalej „podmiotami uprawnionymi do wykonywania

ratownictwa górskiego”.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej, udziela

zgody, o której mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu ubiegającego się o jej udzielenie

pod warunkiem, że podmiot ten

1)

zapewnia stan gotowości do wykonywania ratownictwa górskiego na obszarze, na którym

zamierza działać podmiot ubiegający się o udzielenie zgody, o której mowa w ust. 1;

2)

dysponuje kadrą ratowników górskich w liczbie niezbędnej do zapewnienia stanu gotowości,

o którym mowa w pkt 1;

3)

posiada sprzęt specjalistyczny, środki transportu i łączności niezbędne do wykonywania

ratownictwa górskiego.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

nazwę podmiotu, siedzibę i jego adres;

2)

informację o obszarze działania, na którym ma być wykonywane ratownictwo górskie;

3)

informację o liczbie ratowników górskich oraz posiadanych przez nich kwalifikacji

przydatnych w ratownictwie górskim;

4)

wykaz sprzętu specjalistycznego, środków transportu i łączności;

5)

informację o źródłach finansowania planowanej działalności.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej

1)

cofa zgodę, o której mowa w ust. 1, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona,

przestał spełniać warunki, o których mowa w ust. 2, lub

2)

może cofnąć zgodę, jeżeli podmiot, któremu taka zgoda została udzielona, nie usunął

w wymaganym terminie nieprawidłowości mających istotny wpływ na wykonywanie ratownictwa

górskiego stwierdzonych protokołem kontroli.

W ramach ratownictwa górskiego podejmowane są działania ratownicze polegające w szczególności

na

1)

przyjęciu zgłoszenia o wypadku lub innym zdarzeniu;

2)

dotarciu na miejsce wypadku z wyposażeniem ratowniczym;

3)

udzieleniu kwalifikowanej pierwszej pomocy;

4)

zabezpieczeniu i ewakuacji osób przebywających w górach z terenów stanowiących zagrożenie

dla życia i zdrowia;

5)

transporcie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty

życia lub zdrowia do miejsca, gdzie jest możliwe podjęcie medycznych czynności ratunkowych

przez jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, po uprzednim uzgodnieniu miejsca przekazania osoby, której udzielono pomocy w ramach

działań ratowniczych, z dyspozytorem jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne;

6)

poszukiwaniu osób zaginionych w górach;

7)

transporcie zwłok z gór.

1.

Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego

1)

organizują, kierują, koordynują i bezpośrednio prowadzą działania ratownicze w ramach

ratownictwa górskiego;

2)

organizują i prowadzą szkolenia ratowników górskich i narciarskich oraz psów ratowniczych,

w tym psów lawinowych, wraz z ich przewodnikami;

3)

nadają uprawnienia ratownicze i instruktorskie w zakresie ratownictwa górskiego, ratownictwa

narciarskiego, ratownictwa z użyciem psów oraz ratownictwa podwodnego w akwenach górskich

i jaskiniach;

4)

prowadzą dokumentację działań ratowniczych, o których mowa w pkt 1, w tym rejestr

działań ratowniczych;

5)

prowadzą działalność profilaktyczną i edukacyjną dotyczącą bezpieczeństwa w górach

i na zorganizowanych terenach narciarskich.

2.

Ponadto podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego mogą w szczególności

1)

prowadzić ewakuację osób z kolei linowych przeznaczonych do transportu osób;

2)

zabezpieczać w zakresie ratownictwa górskiego i narciarskiego imprezy sportowe oraz

imprezy turystyczne na wniosek organizatora imprezy;

3)

wydawać, na wniosek organu jednostki samorządu terytorialnego, dyrektora parku narodowego

lub krajobrazowego, albo zarządzającego zorganizowanym terenem narciarskim, osoby

fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej

prowadzącej działalność w zakresie sportu, rekreacji lub turystyki opinie dotyczące

warunków bezpieczeństwa osób uprawiających sport, rekreację lub turystykę w górach

lub na zorganizowanych terenach narciarskich;

4)

organizować, kierować, koordynować i bezpośrednio prowadzić działania ratownicze na

zorganizowanych terenach narciarskich na podstawie umowy z zarządzającym zorganizowanym

terenem narciarskim;

5)

organizować i prowadzić szkolenia wysokościowe z ewakuacji osób z unieruchomionych

kolei linowych przeznaczonych do transportu osób, w szczególności dla pracowników

zorganizowanych terenów narciarskich, na których te urządzenia się znajdują;

6)

prowadzić rejestr wypadków, o którym mowa w art. 37 ust. 1, na podstawie upoważnienia

udzielonego przez zarządzającego zorganizowanym terenem narciarskim;

7)

brać udział w działaniach ratowniczych poza obszarem gór ze szczególnym uwzględnieniem

klęsk żywiołowych i katastrof na wezwanie właściwych służb i sztabów kryzysowych;

8)

organizować i prowadzić szkolenia dla osób uprawiających sport, rekreację lub turystykę

w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich ze szczególnym uwzględnieniem

zagadnień bezpieczeństwa.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, zawiera

1)

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz adres zamieszkania osoby, której udzielono

pomocy w ramach działań ratowniczych;

2)

rodzaj doznanego urazu lub zachorowania osoby, o której mowa w pkt 1;

3)

rodzaj udzielonej pomocy;

4)

miejsce wypadku lub innego zdarzenia;

5)

imiona i nazwiska ratowników górskich udzielających pomocy;

6)

datę i czas prowadzenia działań ratowniczych;

7)

czas i miejsce przekazania osoby, o której mowa w pkt 1, jednostkom systemu Państwowe

Ratownictwo Medyczne lub innym służbom.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 3, przechowywane są w rejestrze, o którym mowa w

ust. 1 pkt 4, przez okres 10 lat od dnia ich wprowadzenia do zbioru.

5.

Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego udostępnia informacje, o których

mowa w ust. 3, na pisemny wniosek

1)

osobie, której udzielono pomocy w ramach działań ratowniczych, oraz

2)

Policji, prokuraturze, sądom, dyrektorowi parku narodowego i zakładom ubezpieczeń

w związku z prowadzonym przez nie postępowaniem.

Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego współdziałają przy wykonywaniu

ratownictwa górskiego, a w czasie prowadzenia działań ratowniczych mogą żądać pomocy

od

1)

organów administracji rządowej i samorządowej;

2)

innych jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne;

3)

jednostek podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

i Ministra Obrony Narodowej;

4)

Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, dyrekcji parków narodowych lub dyrekcji

parków krajobrazowych.

1.

Podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego z chwilą stwierdzenia zagrożeń

nadzwyczajnych, które mają istotny wpływ na bezpieczeństwo osób w górach lub na zorganizowanych

terenach narciarskich, mogą wydawać zalecenia

1)

zarządzającemu zorganizowanym terenem narciarskim oraz podmiotom, o których mowa w

art. 3 ust. 1, w sprawie usunięcia stwierdzonych zagrożeń w zakresie bezpieczeństwa

osób lub wstrzymania eksploatacji obiektu i urządzenia, lub zamknięcia terenu dla

ruchu osób do czasu ustąpienia lub usunięcia tych zagrożeń;

2)

osobom uprawiającym sport, rekreację lub turystykę w górach lub na zorganizowanych

terenach narciarskich.

2.

Zalecenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wydane w formie ustnej, powinno zostać potwierdzone

na piśmie i zawierać określenie rodzaju zagrożenia nadzwyczajnego, nazwę podmiotu

uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego oraz imię i nazwisko osoby wydającej

zalecenie.

1.

Pracodawca inny niż podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego jest obowiązany

zwolnić ze świadczenia pracy pracownika będącego ratownikiem górskim na czas niezbędny

do uczestniczenia w działaniach ratowniczych i do wypoczynku koniecznego po ich zakończeniu.

2.

Zwolnienie pracownika ze świadczenia pracy w razie konieczności udziału w działaniach

ratowniczych oraz na czas wypoczynku po zakończonej akcji ratowniczej następuje na

podstawie pisemnego zaświadczenia wystawionego przez podmiot uprawniony do wykonywania

ratownictwa górskiego określającego czas trwania akcji ratowniczej i czas wypoczynku,

który nie może być dłuższy niż 12 godzin na dobę.

3.

Za czas zwolnienia ze świadczenia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia

ustalonego w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 297 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

1.

Ratownik górski i ratownik narciarski przy wykonywaniu działań ratowniczych korzystają

z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

W przypadku gdy wykonywane przez ratownika górskiego lub ratownika narciarskiego działania

ratownicze polegają na udzieleniu pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej pomocy

lub podjęciu medycznych czynności ratunkowych, może on poświęcić dobra osobiste innej

osoby, inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe, w zakresie, w jakim jest

to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach dotyczących zadań z zakresu

ochrony ludności i ratownictwa, może zlecać podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa

górskiego, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w

górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

(Dz. U. Nr 208, poz. 1241), podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających

na obszarach wodnych

(Dz. U. Nr 208, poz. 1240), jednostkom ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353), oraz Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego

konkursu ofert. Przepisy art. 43, art. 47 oraz art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

Ratownik górski i ratownik narciarski, posiadający uprawnienia ratownika medycznego,

o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, przy wykonywaniu działań ratowniczych mogą wykonywać medyczne czynności ratunkowe

w zakresie określonym na podstawie art. 11 ust. 2 tej ustawy.

1.

Ratownik górski i ratownik narciarski podczas pełnienia obowiązków służbowych mają

prawo korzystać z urządzeń transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do transportu

osób w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich bezpłatnie i poza kolejnością

na podstawie ważnej legitymacji służbowej.

2.

Ratownik górski oraz ratownik górski z psem ratowniczym mają prawo bezpłatnego wstępu

na teren parku narodowego i rezerwatu udostępnionego dla ruchu turystycznego na podstawie

ważnej legitymacji służbowej.

Funkcjonariusz policji, wykonujący czynności służbowe, ma prawo korzystać z urządzeń

transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do transportu osób w górach lub na

zorganizowanych terenach narciarskich bezpłatnie i poza kolejnością.

1.

Opracowywanie komunikatu lawinowego należy do podmiotów uprawnionych do wykonywania

ratownictwa górskiego stosownie do terenu działania określonego w ramach powierzonego

zadania, o którym mowa w art. 17 ust. 1.

2.

Komunikat lawinowy określa stopień zagrożenia lawinowego, stabilność pokrywy śnieżnej,

prawdopodobieństwo samoistnego i mechanicznego wyzwolenia lawin oraz zalecenia dla

ruchu osób. Ogłaszany stopień zagrożenia lawinowego może być zmieniony tylko kolejnym

komunikatem wydanym przez ten sam podmiot.

3.

Treść komunikatu lawinowego udostępniana jest do wiadomości właściwych miejscowo dyrektorów

parków narodowych oraz krajobrazowych, którzy przekazują go do publicznej wiadomości,

w sposób zwyczajowo przyjęty, w szczególności poprzez zamieszczenie go na stronie

internetowej lub na tablicach informacyjnych.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, stopnie

zagrożenia lawinowego oraz odpowiadające im zalecenia dla ruchu osób, mając na uwadze

zapewnienie odpowiedniego poziomu informacji o występujących zagrożeniach w górach

oraz na zorganizowanych terenach narciarskich.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

turystyki określi, w drodze rozporządzenia, wzory znaków nakazu, zakazu, informacyjnych

i ostrzegawczych stosowanych do oznakowania w górach i na zorganizowanych terenach

narciarskich, uwzględniając konieczność zapewnienia ich czytelności i zrozumienia.

1.

Wykonywanie zadań z zakresu ratownictwa górskiego przez podmioty uprawnione do wykonywania

ratownictwa górskiego następuje na podstawie powierzenia realizacji zadań publicznych,

o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654, Nr 149, poz. 887 i Nr 205, poz. 1211) w zakresie określonym w umowie. Przepisy art. 11a-art. 11c tej ustawy stosuje się

odpowiednio.

2.

Zadania z zakresu ratownictwa górskiego powierzane i finansowane są przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych w ramach dotacji celowych przyznawanych z części

budżetu państwa, której jest dysponentem.

3.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą udzielać dotacji celowych podmiotom uprawnionym

do wykonywania ratownictwa górskiego na finansowanie zadań w zakresie ratownictwa

górskiego nieobjętych umową, o której mowa w ust. 1.

4.

Opłaty pobierane za wstęp i udostępnienie wejścia do parku narodowego lub krajobrazowego

znajdującego się w górach, oraz za wstęp na jego wszelkie ścieżki edukacyjne i biletowane

obiekty, przekazuje się w wysokości 15% wpływów za każdy kwartał podmiotom uprawnionym

do wykonywania ratownictwa górskiego na obszarze, na którym znajduje się określony

park narodowy lub krajobrazowy, z przeznaczeniem na dofinansowanie zadań w zakresie

ratownictwa górskiego nieobjętych umową, o której mowa w ust. 1.

5.

Dotacje, o których mowa w ust. 2 i 3, udzielane są z pominięciem otwartego konkursu

ofert.

6.

Zadania, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, obejmują

1)

utrzymanie gotowości ratowniczej;

2)

prowadzenie działań ratowniczych;

3)

organizowanie i prowadzenie szkoleń ratowników górskich oraz psów ratowniczych, w

tym psów lawinowych;

4)

opracowywanie i udostępnianie komunikatu lawinowego;

5)

utrzymanie śmigłowca ratowniczego wraz z załogą lotniczo-techniczną będącego w dyspozycji

podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego, przeznaczonego w szczególności

do działań ratownictwa górskiego w Tatrach oraz na terenie południowej Małopolski;

6)

prowadzenie dokumentacji wypadków.

7.

Utrzymanie gotowości operacyjnej śmigłowca, o którym mowa w ust. 6 pkt 5, obejmuje

w szczególności koszty

1)

eksploatacyjne wraz z kosztami paliwa, oraz bieżącej i okresowej obsługi technicznej;

2)

obowiązkowych ubezpieczeń lotniczych;

3)

osobowe utrzymania załogi lotniczo-technicznej;

4)

utrzymania zaplecza socjalno-technicznego dla śmigłowca i jego załogi.

8.

Działania określone w ust. 6 i 7 realizowane są poprzez

1)

utrzymanie kadry ratowników górskich zawodowych i ochotników oraz ich szkolenie;

2)

zakup i utrzymanie obiektów oraz ich wyposażenia;

3)

zakup i utrzymanie środków transportu i łączności;

4)

wyposażanie ratowników górskich w sprzęt i ekwipunek;

5)

zakup i utrzymanie sprzętu ratowniczego;

6)

utrzymanie obsługi administracyjnej;

7)

prowadzenie działań profilaktycznych mających na celu zapobieganie wypadkom.

9.

Dotacje, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być przyznawane podmiotom uprawnionym do

wykonywania ratownictwa górskiego bez względu na lokalizację siedziby tego podmiotu.

1.

Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego otrzymujący dotację składa

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w terminie do 15 dnia marca następnego

roku, sprawozdanie roczne zawierające rozliczenie rzeczowo-finansowego zrealizowanych

zadań.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych cofa dotację, jeżeli podmiot uprawniony do

wykonywania ratownictwa górskiego wykorzystał ją niezgodnie z przeznaczeniem.

3.

W przypadku, gdy podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego nie przedstawił

sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych wstrzymuje

przekazywanie kolejnych dotacji do czasu przedstawienia sprawozdania.

1.

Za zapewnienie warunków bezpieczeństwa osób przebywających na zorganizowanych terenach

narciarskich odpowiada zarządzający tymi terenami.

2.

Zapewnienie warunków bezpieczeństwa na terenach, o których mowa w ust. 1, polega w

szczególności na

1)

przygotowaniu, oznakowaniu, zabezpieczeniu terenów, obiektów i urządzeń służących

do uprawiania narciarstwa i snowboardingu, oraz bieżącej kontroli stanu zabezpieczeń,

oznaczeń i warunków narciarskich;

2)

zapewnieniu ratownictwa narciarskiego;

3)

określeniu i upowszechnieniu zasad korzystania z danego terenu, obiektu i urządzenia;

4)

informowaniu o warunkach narciarskich i ich zmianach;

5)

prowadzeniu działalności profilaktycznej i informacyjnej dotyczącej bezpieczeństwa

podczas uprawiania narciarstwa i snowboardingu;

6)

przekazywaniu informacji i tworzeniu ułatwień szczególnie istotnych dla potrzeb osób

z różnymi rodzajami niepełnosprawności, a przebywającymi na zorganizowanych terenach

narciarskich.

Zorganizowane tereny narciarskie lub ich części zagrożone lawinami zarządzający zorganizowanym

terenem narciarskim wyłącza dla ruchu narciarskiego i snowboardowego oraz odpowiednio

oznacza do czasu ustąpienia zagrożenia.

Zorganizowane tereny narciarskie udostępnione do użytkowania po zmroku oświetla się

w sposób zapewniający możliwość oceny warunków narciarskich oraz czytelność oznakowania

i zabezpieczeń.

1.

Zarządzający zorganizowanymi terenami narciarskimi zobowiązany jest do przeprowadzenia

codziennej kontroli stanu zabezpieczeń, oznakowania i stanu przygotowania terenów,

obiektów i urządzeń na zorganizowanych terenach narciarskich przed ich otwarciem oraz

po ich zamknięciu.

2.

Z przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, sporządza się protokół.

3.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim, w drodze umowy, może zlecić zadania

określone w ust. 1 i 2, podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa górskiego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

kultury fizycznej oraz ministrem właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

dopuszczalne obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej oraz sposób jego obliczania,

2)

szczegółowe warunki oświetlania zorganizowanych terenów narciarskich

- mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z tych

terenów.

1.

Narciarskie trasy zjazdowe, biegowe oraz nartostrady nie mogą krzyżować się z drogami

publicznymi oraz trasami urządzeń transportu linowego osób o niskim prowadzeniu liny

lub urządzeń transportu taśmowego przeznaczonych do transportu osób.

2.

Skrzyżowania narciarskich tras zjazdowych, biegowych oraz nartostrad ze szlakami turystycznymi

i trasami narciarskimi oraz z urządzeniami transportu linowego osób o wysokim prowadzeniu

liny są oznakowane i zabezpieczone.

3.

Podczas przygotowania zorganizowanych terenów narciarskich lub ich fragmentów maszynami

śnieżnymi trasy te muszą być zamknięte dla ruchu narciarskiego i snowboardowego.

1.

Usytuowanie pólek ćwiczebnych oraz parków narciarskich nie może kolidować z narciarskimi

trasami zjazdowymi, biegowymi, nartostradami oraz innymi drogami, szlakami turystycznymi

pieszymi i narciarskimi.

2.

Parki narciarskie oraz pólka ćwiczebne są oznakowane i wydzielone od pozostałych terenów

znajdujących się na zorganizowanych terenach narciarskich w sposób uniemożliwiający

przypadkowy wjazd lub wejście osób.

1.

Znajdujące się na zorganizowanych terenach narciarskich

1)

przeszkody, których nie da się usunąć,

2)

miejsca prowadzonych prac konserwacyjnych, zabiegów sztucznego naśnieżania oraz stabilizacji

pokrywy śnieżnej,

3)

miejsca w pobliżu podpór, urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych

do transportu osób,

4)

granice narciarskich tras zjazdowych i nartostrad,

5)

miejsca szczególnie niebezpieczne o trudnym do przewidzenia ukształtowaniu

- oznacza się właściwym znakiem ostrzegawczym oraz zabezpiecza w taki sposób by nie

stwarzały zagrożenia dla osób przebywających na tych terenach.

2.

Przeszkody sztuczne, a w szczególności urządzenia transportu taśmowego, podpory urządzeń

transportu linowego, słupy oświetleniowe, urządzenia naśnieżające, pojazdy mechaniczne

znajdujące się w odległości mniejszej niż 2 m od granicy trasy zjazdowej lub nartostrady

są odpowiednio zabezpieczone.

3.

W granicach narciarskiej trasy zjazdowej i nartostrad, nie mogą znajdować się niezabezpieczone

i nieoznakowane przeszkody stanowiące zagrożenie dla osób uprawiających narciarstwo

i snowboarding.

1.

Narciarskie trasy zjazdowe oraz nartostrady są jednokierunkowymi drogami przeznaczonymi

wyłącznie dla narciarzy i snowboardzistów, a trasy biegowe wyłącznie dla narciarzy

uprawiających narciarstwo biegowe.

2.

Zabrania się wjazdu na zorganizowane tereny narciarskie pojazdami silnikowymi.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa

górskiego, ratowników narciarskich i służb wykonujących zadania z zakresu bezpieczeństwa,

porządku publicznego oraz ochrony przyrody, pod warunkiem używania pojazdów wysyłających

jednocześnie sygnały świetlne w postaci niebieskich świateł błyskowych i sygnały dźwiękowe

o zmiennym tonie.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy używania przez zarządzającego zorganizowanym

terenem narciarskim na tym terenie pojazdu silnikowego w razie konieczności usunięcia

usterek technicznych urządzeń transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do

transportu osób lub dokonania niezbędnych prac zabezpieczających, pod warunkiem używania

pojazdu wysyłającego jednocześnie sygnały świetlne w postaci żółtych świateł błyskowych

i sygnały dźwiękowe.

5.

Osoby znajdujące się na terenie zorganizowanego terenu narciarskiego obowiązane są

ułatwić przejazd pojazdu, o którym mowa w ust. 3, w szczególności przez niezwłoczne

ustąpienie pierwszeństwa przejazdu.

1.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim informuje o zasadach korzystania ze

zorganizowanych terenów narciarskich poprzez umieszczenie i rozpowszechnienie tych

informacji w miejscach wejścia na te tereny, a w szczególności przy miejscach sprzedaży

biletów wstępu i przy stacjach urządzeń transportu linowego i taśmowego przeznaczonych

do transportu osób.

2.

W miejscach, o których mowa w ust. 1, zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim

zamieszcza dodatkowo informacje zawierające w szczególności

1)

mapy poglądowe zorganizowanych terenów narciarskich z zaznaczeniem przebiegu, trudności,

długości i sposobu oznaczenia udostępnionych do użytku narciarskich tras zjazdowych,

biegowych oraz nartostrad oraz miejsca udzielania pierwszej pomocy;

2)

informacje o ewentualnych zamknięciach niektórych narciarskich tras zjazdowych, biegowych,

nartostrad lub ich odcinków;

3)

informacje o warunkach narciarskich obejmujące w szczególności warunki śniegowe, stan

przygotowania trasy, temperaturę, prędkość wiatru, widzialność;

4)

informacje promujące zasady bezpiecznego uprawiania narciarstwa i snowboardingu;

5)

sposoby powiadamiania o wypadkach wraz z numerami telefonicznymi lokalnego ratownictwa

narciarskiego oraz numerami alarmowymi.

Osoba uprawiająca narciarstwo zjazdowe lub snowboarding na zorganizowanym terenie

narciarskim, do ukończenia 16 roku życia, obowiązana jest używać w czasie jazdy kasku

ochronnego konstrukcyjnie do tego przeznaczonego.

1.

Zabrania się uprawiania narciarstwa lub snowboardingu na zorganizowanym terenie narciarskim

w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.

2.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim lub osoba przez niego upoważniona

może odmówić wstępu albo nakazać opuszczenie zorganizowanego terenu narciarskiego

osobie, której zachowanie wyraźnie wskazuje, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości

lub pod wpływem środka odurzającego.

Osoby uprawiające narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim

obowiązane są do zachowania należytej staranności w celu ochrony życia i zdrowia własnego

oraz innych osób, a w szczególności

1)

zapoznania się z zasadami korzystania z danego terenu, obiektu lub urządzenia i ich

przestrzegania;

2)

stosowania się do znaków nakazu i zakazu umieszczanych przez zarządzającego zorganizowanym

terenem narciarskim;

3)

zjeżdżania z szybkością dostosowaną do swoich umiejętności oraz stopnia trudności

i stanu trasy, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu;

4)

użytkowania sprawnego technicznie sprzętu narciarskiego i snowboardowego odpowiedniego

do rodzaju podejmowanej aktywności, zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami użycia;

5)

bezzwłocznego informowania ratowników narciarskich o zaistniałym wypadku lub zaginięciu

osoby oraz o innych zdarzeniach nadzwyczajnych mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo

osób.

1.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim organizuje i finansuje działania ratownicze

podejmowane w ramach ratownictwa narciarskiego na terenie przez niego zarządzanym.

2.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim, w drodze umowy, może zlecić wykonywanie

ratownictwa narciarskiego podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa górskiego.

W ramach ratownictwa narciarskiego podejmowane są działania ratownicze polegające

w szczególności na

1)

przyjęciu zgłoszenia o wypadku;

2)

dotarciu na miejsce wypadku z wyposażeniem ratowniczym;

3)

udzieleniu kwalifikowanej pierwszej pomocy;

4)

zabezpieczeniu miejsca wypadku;

5)

ewakuacji osób z terenów stanowiących zagrożenie dla życia lub zdrowia;

6)

transporcie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty

życia lub zdrowia, do miejsca, gdzie jest możliwe podjęcie medycznych czynności ratunkowych

przez jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, po uprzednim uzgodnieniu miejsca przekazania z dyspozytorem jednostki systemu Państwowe

Ratownictwo Medyczne.

1.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim oznacza stopień trudności narciarskiej

trasy zjazdowej, biegowej oraz nartostrady.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, stopnie trudności dla narciarskich

tras zjazdowych, biegowych oraz nartostrad oraz sposób ich oznaczania, mając na uwadze

czytelność oznaczeń i bezpieczeństwo osób korzystających z tych tras i nartostrad.

Działania ratownicze na zorganizowanych terenach narciarskich w ramach ratownictwa

narciarskiego podejmuje ratownik narciarski lub ratownik górski.

Osoby uprawiające narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim

obowiązane są ułatwić przejazd ratownikowi górskiemu i ratownikowi narciarskiemu poruszającemu

się ze sprzętem ratowniczym do transportu osób, w szczególności przez niezwłoczne

ustąpienie pierwszeństwa przejazdu.

1.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim prowadzi rejestr wypadków na tym terenie,

zwany dalej „rejestrem wypadków na zorganizowanym terenie narciarskim”.

2.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim może, w drodze umowy, o której mowa

w art. 32 ust. 2, upoważnić podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego

do prowadzenia rejestru wypadków na zorganizowanym terenie narciarskim.

3.

Rejestr wypadków na zorganizowanym terenie narciarskim zawiera

1)

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz adres zamieszkania osoby, której udzielono

pomocy w ramach działań ratowniczych;

2)

rodzaj doznanego urazu lub zachorowania osoby, o której mowa w pkt 1;

3)

rodzaj udzielonej pomocy;

4)

miejsce wypadku;

5)

imiona i nazwiska ratowników udzielających pomocy;

6)

datę i czas prowadzenia działań ratowniczych;

7)

czas i miejsce przekazania osoby, o której mowa w pkt 1, jednostkom systemu Państwowe

Ratownictwo Medyczne lub innym służbom.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 3, przechowywane są w rejestrze wypadków na zorganizowanym

terenie narciarskim przez okres 10 lat od dnia ich wprowadzenia do zbioru.

5.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim lub podmiot uprawniony do wykonywania

ratownictwa górskiego upoważniony do prowadzenia rejestru wypadków na zorganizowanym

terenie narciarskim, udostępnia informacje, o których mowa w ust. 3, na pisemny wniosek

1)

osobie, której udzielono pomocy w ramach działań ratowniczych, oraz

2)

Policji, prokuraturze, sądom i zakładom ubezpieczeń w związku z prowadzonym przez

nie postępowaniem.

6.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim przekazuje dane dotyczące liczby wypadków

i rodzaju doznawanych urazów jednemu z podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa

górskiego, w terminie do dnia 31 maja każdego roku.

7.

Zarządzający zorganizowanym terenem narciarskim, w przypadku trwałego zaprzestania

wykonywania działalności gospodarczej, obowiązany jest do przekazania informacji,

o których mowa w ust. 3, podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa górskiego.

1.

Nadzór nad ratownictwem górskim sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

ma prawo

1)

żądać od podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa górskiego udostępnienia

dokumentów oraz udzielania pisemnych wyjaśnień dotyczących ich działalności związanej

z wykonywaniem ratownictwa górskiego;

2)

dokonywać kontroli podmiotów uprawnionych do wykonywania ratownictwa górskiego w zakresie

prawidłowości realizacji zadań, o których mowa w art. 6 i art. 7, oraz wydatkowania

środków, o których mowa w art. 17 ust. 2. Oceny kontrolowanej działalności dokonuje

się pod względem legalności, gospodarności, celowości i rzetelności.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych zarządza kontrolę i zawiadamia o niej podmiot

uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego najpóźniej w dniu rozpoczęcia czynności

kontrolnych.

2.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych może

wystąpić do podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego o przygotowanie

wskazanych dokumentów, zestawień i wyjaśnień dotyczących jego działalności.

3.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

wskazanie podstawy prawnej do przeprowadzenia kontroli;

2)

nazwę podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego objętego kontrolą;

3)

przedmiot, zakres oraz miejsce przeprowadzenia kontroli wraz z terminem jej rozpoczęcia

i zakończenia;

4)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do przeprowadzenia kontroli.

4.

Kontrolę przeprowadzają pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, zwani dalej „kontrolującymi”, na podstawie imiennego upoważnienia do

przeprowadzenia kontroli ważnego wraz z dowodem osobistym lub innym dokumentem potwierdzającym

tożsamość.

5.

Kontrolujący podlega wyłączeniu od udziału w kontroli, na wniosek lub z urzędu, jeżeli

wyniki kontroli mogą dotyczyć jego praw lub obowiązków albo praw lub obowiązków jego

małżonka lub osoby pozostającej z nim faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych

do drugiego stopnia albo osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub

kurateli. Powody wyłączenia kontrolującego trwają mimo ustania małżeństwa, wspólnego

pożycia, przysposobienia, opieki lub kurateli.

6.

Kontrolujący podlega wyłączeniu z urzędu od udziału w kontroli, której przedmiot stanowił

zadania należące wcześniej do zakresu jego obowiązków jako pracownika podmiotu uprawnionego

do wykonywania ratownictwa górskiego objętego kontrolą, przez rok od zakończenia ich

wykonania, oraz w razie zaistnienia w toku kontroli okoliczności mogących wywołać

uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.

7.

O wyłączeniu decyduje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Kontrola jest przeprowadzana w siedzibie podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa

górskiego objętego kontrolą, w czasie wykonywania jego zadań, a jeżeli wymaga tego

dobro kontroli - również poza jego siedzibą.

2.

W ramach udzielonego upoważnienia kontrolujący ma prawo do

1)

swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa

górskiego objętego kontrolą, bez obowiązku okazywania przepustki;

2)

wglądu do wszelkich dokumentów i innych materiałów, w tym kontroli systemów elektronicznych,

związanych z działalnością podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego

objętego kontrolą;

3)

przeprowadzania oględzin majątku należącego do podmiotu uprawnionego do wykonywania

ratownictwa górskiego objętego kontrolą;

4)

sprawdzania przebiegu określonych czynności;

5)

żądania od kierownika i pracowników podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa

górskiego objętego kontrolą ustnych i pisemnych wyjaśnień;

6)

zabezpieczania dowodów.

3.

Wszystkie czynności w imieniu podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa górskiego

objętego kontrolą wykonuje jego kierownik lub osoba przez niego wyznaczona.

4.

Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego objęty kontrolą zapewnia kontrolującemu

1)

warunki i środki niezbędne do przeprowadzenia kontroli, w tym dostęp do pomieszczeń

wyposażonych w urządzenia biurowe i środki łączności;

2)

dostęp do obiektów i dokumentów;

3)

uzyskiwanie ustnych i pisemnych informacji i wyjaśnień oraz danych w zakresie objętym

kontrolą w terminie wskazanym przez kontrolującego;

4)

możliwość sporządzania na koszt kontrolowanego niezbędnych do kontroli odpisów lub

wyciągów dokumentów;

5)

możliwość dokonywania oględzin obiektu lub innych składników majątkowych.

5.

Oględzin, o których mowa w ust. 4 pkt 5, dokonuje się w obecności osoby upoważnionej

przez podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego objęty kontrolą.

6.

Z przebiegu i wyniku oględzin sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisują

kontrolujący i osoba, o której mowa w ust. 5. W przypadku odmowy podpisania protokołu

przez osobę, o której mowa w ust. 5, zamieszcza się w nim wzmiankę o odmowie jego

podpisania.

1.

Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie dowodów zebranych w toku

kontroli.

2.

Dowodami są w szczególności dokumenty, protokół oględzin, opinie biegłych, wyjaśnienia

i oświadczenia.

1.

Ustalenia kontroli przedstawia się w protokole kontroli, który zawiera opis stanu

faktycznego stwierdzonego w toku kontroli, w tym ustalone nieprawidłowości, osoby

za nie odpowiedzialne oraz ocenę kontrolowanej działalności. W przypadku stwierdzenia

nieprawidłowości protokół zawiera wnioski i zalecenia pokontrolne wraz ze wskazaniem

sposobu usunięcia nieprawidłowości. Protokół sporządza się w dwóch jednobrzmiących

egzemplarzach podpisanych przez kontrolującego.

2.

W terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli podmiot uprawniony do wykonywania

ratownictwa górskiego objęty kontrolą może wnieść do kontrolującego na piśmie umotywowane

zastrzeżenia do protokołu kontroli, w tym do sformułowanych wniosków i zaleceń, lub

podpisuje protokół kontroli.

3.

Zgłoszone zastrzeżenia kontrolujący może uznać za zasadne, zmieniając lub uzupełniając

protokół kontroli, albo uznać je za niezasadne i przekazać stanowisko podmiotowi uprawnionemu

do wykonywania ratownictwa górskiego objętemu kontrolą. Zastrzeżenia wniesione po

terminie, przez osobę nieuprawnioną lub bez zachowania formy pisemnej pozostawia się

bez rozpatrzenia.

4.

W przypadku uznania zasadności zastrzeżeń zmieniony lub uzupełniony protokół kontroli

zostaje przekazany ponownie do podpisu podmiotowi uprawnionemu do wykonywania ratownictwa

górskiego objętemu kontrolą. Przepisy art. 43 stosuje się odpowiednio.

1.

Podmiotowi objętemu kontrolą przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu kontroli

i złożenia w terminie 5 dni od dnia jego otrzymania pisemnego wyjaśnienia kontrolującemu

przyczyn odmowy.

2.

Odmowa podpisania protokołu kontroli nie wstrzymuje realizacji wniosków i zaleceń

pokontrolnych.

Podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego objęty kontrolą, w terminie

30 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli, stanowiska kontrolującego, o którym

mowa w art. 42 ust. 3, lub poprawionego protokołu kontroli zawiadamia ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o wykonaniu wniosków i zaleceń pokontrolnych zawartych w protokole

kontroli albo o przyczynach ich niewykonania.

1.

Kto uprawia narciarstwo lub snowboarding na zorganizowanym terenie narciarskim w stanie

nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, podlega karze grzywny.

2.

Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad osobą do ukończenia 16 roku życia, dopuszcza

do uprawiania narciarstwa zjazdowego lub snowboardingu przez tę osobę, na zorganizowanym

terenie narciarskim, bez kasku konstrukcyjnie do tego przeznaczonego, podlega karze

grzywny.

Postępowanie w sprawach określonych w art. 45 prowadzi się na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm..

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

ratownik górski podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej;

”

;

2)

w art. 53 w ust. 1 po pkt 10c dodaje się pkt 10d i 10e w brzmieniu

„

10d)

podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa górskiego;

10e)

Służby Parku Narodowego;

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654, Nr 149, poz. 887 i Nr 205, poz. 1211) art. 11c otrzymuje brzmienie

„

Art. 11c.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach dotyczących zadań z zakresu

ochrony ludności i ratownictwa, może zlecać podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa

górskiego, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w

górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

(Dz. U. Nr 208, poz. 1241), podmiotom uprawnionym do wykonywania ratownictwa wodnego, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających

na obszarach wodnych

(Dz. U. Nr 208, poz. 1240), jednostkom ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353), oraz Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego

konkursu ofert. Przepisy art. 43, art. 47 oraz art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

”

.

W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Opłaty, o których mowa w ust. 3, są dochodami budżetu państwa albo przychodami instytucji

gospodarki budżetowej, o ile instytucja ta zostanie utworzona zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm., i są przeznaczone na tworzenie i utrzymanie infrastruktury turystycznej i edukacyjnej

parku narodowego oraz na ochronę przyrody i dofinansowanie zadań w zakresie ratownictwa

górskiego na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie

w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

(Dz. U. Nr 208, poz. 1241).

”

;

2)

w art. 15 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Organizowanie i prowadzenie szkoleń ratowników górskich i psów ratowniczych, w tym

psów lawinowych, na obszarze parku narodowego poza terenami udostępnionymi na podstawie

art. 12 ust. 2, przez podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego na

danym obszarze, wymaga uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego.

”

.

W ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm. w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jednostkami współpracującymi z systemem są służby ustawowo powołane do niesienia pomocy

osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, w szczególności: jednostki organizacyjne

Państwowej Straży Pożarnej, jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego, podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego

na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych

terenach narciarskich

(Dz. U. Nr 208, poz. 1241), podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach

wodnych

(Dz. U. Nr 208, poz. 1240), inne jednostki podległe lub nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

i Ministra Obrony Narodowej.

”

.

W ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 39

a)

uchyla się ust. 1 i 2,

b)

uchyla się ust. 5;

2)

w art. 40

a)

uchyla się ust. 1,

b)

uchyla się ust. 3 i 4.

W okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ratownictwo narciarskie może

wykonywać ratownik, ratownik medyczny, lekarz systemu, pielęgniarka systemu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym lub osoba posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej

pierwszej pomocy.

1.

Osoby, które uzyskały uprawnienia ratownika górskiego na podstawie przepisów dotychczasowych,

zachowują swoje uprawnienia.

2.

Do osób, które rozpoczęły uzyskiwanie uprawnień ratownika górskiego z zakresu ratownictwa

górskiego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do dnia uzyskania zgody, o której mowa w art. 5 ust. 1, nie dłużej jednak niż do 24

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, za podmioty uprawnione do wykonywania

ratownictwa górskiego uznaje się Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe i Tatrzańskie

Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

50 i art. 51, które wchodzą w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.