Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

Ustawa określa zasady świadczenia usług płatniczych, w tym

1)

warunki świadczenia usług płatniczych, w szczególności dotyczące przejrzystości postanowień

umownych i wymogów w zakresie informowania o usługach płatniczych;

2)

prawa i obowiązki stron wynikające z umów o świadczenie usług płatniczych, a także

zakres odpowiedzialności dostawców z tytułu wykonywania usług płatniczych;

3)

zasady prowadzenia działalności przez instytucje płatnicze i biura usług płatniczych,

w tym za pośrednictwem agentów tych podmiotów, oraz zasady sprawowania nadzoru nad

tymi podmiotami.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

agent - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, działającą w imieniu i na rzecz instytucji

płatniczej albo biura usług płatniczych w zakresie świadczenia usług płatniczych;

2)

bazowa stopa procentowa - stopę procentową pochodzącą z publicznie dostępnego źródła,

która może być zweryfikowana przez obie strony umowy o świadczenie usług płatniczych;

3)

bliskie powiązania - bliskie powiązania w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Prawo bankowe”;

4)

data waluty - moment w czasie, od którego lub do którego dostawca nalicza odsetki

od środków pieniężnych, którymi obciążono lub uznano rachunek płatniczy;

5)

dzień roboczy - dzień roboczy odpowiednio dostawcy płatnika lub dostawcy odbiorcy;

6)

goszczące państwo członkowskie - państwo członkowskie inne niż macierzyste państwo

członkowskie, w którym dostawca świadczy usługi płatnicze, w tym za pośrednictwem

agenta prowadzącego działalność w tym państwie lub przez znajdujący się w tym państwie

oddział;

7)

grupa

a)

jednostkę dominującą wraz z jednostkami zależnymi oraz

-

jednostką, w której jednostka dominująca lub jej jednostka zależna posiadają udziały

albo akcje, lub

-

jednostką współzależną,

b)

jednostki powiązane w ten sposób, że więcej niż połowa członków organu zarządzającego,

nadzorującego lub organów administrujących danej jednostki jednocześnie pełni funkcje

kierownicze lub jest członkami organu nadzorującego lub organu administrującego innej

jednostki, lub

c)

jednostki powiązane w ten sposób, że dana jednostka ma wpływ na kierowanie polityką

finansową i operacyjną innej jednostki;

8)

hybrydowe biuro usług płatniczych - biuro usług płatniczych wykonujące oprócz usług

płatniczych inną działalność gospodarczą;

9)

hybrydowa instytucja płatnicza - instytucję płatniczą wykonującą oprócz usług płatniczych

inną działalność gospodarczą;

10)

instrument płatniczy - zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniony przez użytkownika

i dostawcę zbiór procedur, wykorzystywane przez użytkownika do złożenia zlecenia płatniczego;

11)

instytucja płatnicza - krajową instytucję płatniczą i unijną instytucję płatniczą;

12)

jednostka - jednostkę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o rachunkowości”;

13)

jednostka dominująca - jednostkę dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości;

14)

jednostka współzależna - jednostkę współzależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 40 ustawy o rachunkowości;

15)

jednostka zależna - jednostkę zależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 39 ustawy o rachunkowości;

16)

krajowa instytucja płatnicza - osobę prawną, która zgodnie z art. 60 ust. 1 uzyskała

zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze instytucji płatniczej;

17)

macierzyste państwo członkowskie - państwo członkowskie, na terenie którego dostawca

ma swoją siedzibę albo, jeżeli dostawca nie posiada siedziby zgodnie z właściwym dla

niego prawem państwa członkowskiego, państwo członkowskie, w którym znajduje się jego

główne miejsce wykonywania działalności;

18)

odbiorca - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, będącą odbiorcą środków pieniężnych

stanowiących przedmiot transakcji płatniczej;

19)

oddział - oddział w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, przy czym w przypadku

unijnej instytucji płatniczej wszystkie jej oddziały znajdujące się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za jeden oddział;

20)

osoba zarządzająca - członka zarządu instytucji płatniczej lub biura usług płatniczych,

a w przypadku instytucji lub biura nieposiadających zarządu - osobę odpowiedzialną

za zarządzanie tą instytucją lub biurem niepodlegającą służbowo innej osobie, przy

czym w przypadku hybrydowej instytucji płatniczej lub hybrydowego biura usług płatniczych

- odpowiednio właściwego członka zarządu lub osobę odpowiedzialną za zarządzanie działalnością

takiej instytucji lub biura w zakresie usług płatniczych;

21)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej albo państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym;

22)

płatnik - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, składającą zlecenie płatnicze;

23)

pojedyncza transakcja płatnicza - transakcję płatniczą nieobjętą umową ramową;

24)

przedsiębiorca - przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

25)

rachunek płatniczy - rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby użytkowników

służący do wykonywania transakcji płatniczych, przy czym przez rachunek płatniczy

rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej,

jeżeli rachunki te służą do wykonywania transakcji płatniczych;

26)

referencyjny kurs walutowy - kurs walutowy udostępniany przez dostawcę usług płatniczych

lub pochodzący z publicznie dostępnego źródła;

27)

system płatności - system transferu środków pieniężnych oparty na formalnych i znormalizowanych

regułach i wspólnych zasadach dotyczących przetwarzania, rozliczeń lub rozrachunku

transakcji płatniczych, a w szczególności system autoryzacji i rozliczeń w rozumieniu

art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o elektronicznych instrumentach płatniczych”, oraz system płatności

w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach

płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad

tymi systemami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 743), zwanej dalej „ustawą o ostateczności rozrachunku”;

28)

środki porozumiewania się na odległość - środki, które mogą być wykorzystane do zawarcia

umowy o usługę płatniczą, które nie wymagają jednoczesnej obecności dostawcy i użytkownika;

29)

transakcja płatnicza - zainicjowaną przez płatnika lub odbiorcę wpłatę, transfer lub

wypłatę środków pieniężnych;

30)

trwały nośnik informacji - nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie adresowanych

do niego informacji w sposób umożliwiający dostęp do nich przez okres odpowiedni do

celów sporządzenia tych informacji i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji

w niezmienionej postaci;

31)

umowa ramowa - umowę o usługę płatniczą regulującą wykonywanie indywidualnych transakcji

płatniczych, która może zawierać postanowienia w zakresie prowadzenia rachunku płatniczego;

32)

unijna instytucja płatnicza - osobę prawną, której właściwe organy nadzorcze wydały

zezwolenie na świadczenie usług płatniczych;

33)

unikatowy identyfikator - kombinację liter, liczb lub symboli określoną przez dostawcę

dla użytkownika, która jest dostarczana przez jednego użytkownika w celu jednoznacznego

zidentyfikowania drugiego biorącego udział w danej transakcji płatniczej użytkownika

lub jego rachunku płatniczego;

34)

użytkownik - osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, korzystającą z usług płatniczych

w charakterze płatnika lub odbiorcy;

35)

właściwe organy nadzorcze - władze innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich

uprawnione na mocy obowiązujących w tych państwach przepisów do wydawania zezwolenia

na wykonywanie usług płatniczych przez unijne instytucje płatnicze;

36)

zlecenie płatnicze - oświadczenie płatnika lub odbiorcy skierowane do jego dostawcy

zawierające polecenie wykonania transakcji płatniczej;

37)

znaczny pakiet akcji lub udziałów - akcje lub udziały w ilości

a)

oznaczającej posiadanie przez jednostkę bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 10%

kapitału innej jednostki,

b)

uprawniającej jednostkę do wykonywania praw z co najmniej 10% głosów w organie stanowiącym

innej jednostki lub

c)

dającej inne prawa do kapitału jednostki w sposób umożliwiający wywieranie wpływu

na kierowanie jej polityką finansową i operacyjną.

Celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania

tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku

finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku, przez realizację

celów określonych w szczególności w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku

Ubezpieczonych, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych, ustawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi,

zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi

w skład konglomeratu finansowego oraz ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

1.

Przez usługi płatnicze rozumie się działalność polegającą na

1)

przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz

wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku;

2)

wykonywaniu transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na rachunek

płatniczy u dostawcy użytkownika lub u innego dostawcy

a)

przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty,

b)

przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego,

c)

przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń;

3)

wykonywaniu transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych

udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej

- kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3;

4)

wydawaniu instrumentów płatniczych;

5)

zawieraniu umów z przedsiębiorcami o przyjmowanie zapłaty przy użyciu instrumentów

płatniczych;

6)

świadczeniu usługi przekazu pieniężnego;

7)

wykonywaniu transakcji płatniczych, w przypadku których zgoda płatnika na wykonanie

transakcji udzielana jest przy użyciu urządzenia telekomunikacyjnego, cyfrowego lub

informatycznego, a płatność przekazywana jest jedynie pośrednikowi pomiędzy użytkownikiem

zlecającym transakcję płatniczą a odbiorcą.

2.

Polecenie zapłaty oznacza usługę płatniczą polegającą na obciążeniu określoną kwotą

rachunku płatniczego płatnika na skutek transakcji płatniczej zainicjowanej przez

odbiorcę, dokonywanej na podstawie zgody, której płatnik udzielił odbiorcy, dostawcy

odbiorcy lub dostawcy płatnika.

3.

Usługa przekazu pieniężnego oznacza usługę płatniczą świadczoną bez pośrednictwa rachunku

płatniczego prowadzonego dla płatnika, polegającą na transferze do odbiorcy lub do

innego dostawcy przyjmującego środki pieniężne dla odbiorcy środków pieniężnych otrzymanych

od płatnika lub polegającą na przyjęciu środków pieniężnych dla odbiorcy i ich udostępnieniu

odbiorcy.

1.

Działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych może być wykonywana wyłącznie

przez dostawców usług płatniczych, zwanych dalej „dostawcami”.

2.

Dostawcą może być wyłącznie

1)

bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo bankowe;

2)

oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy - Prawo bankowe;

3)

instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy - Prawo bankowe i odpowiednio oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy

- Prawo bankowe;

4)

instytucja pieniądza elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych;

5)

oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,

zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem

tego państwa do świadczenia usług płatniczych oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w

zakresie, w jakim odrębne przepisy upoważniają ją do świadczenia usług płatniczych;

6)

instytucja płatnicza;

7)

Europejski Bank Centralny, Narodowy Bank Polski, zwany dalej „NBP”, oraz bank centralny

innego państwa członkowskiego - gdy nie działają w charakterze władz monetarnych lub

organów administracji publicznej;

8)

organ administracji publicznej;

9)

spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa

w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych” - w zakresie,

w jakim odrębne przepisy uprawniają je do świadczenia usług płatniczych, zwane dalej

„kasą oszczędnościowo-kredytową”;

10)

biuro usług płatniczych.

3.

Krajowe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, agenci oraz oddziały tych podmiotów,

a także kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz ich oddziały, podlegają wpisowi do rejestru

krajowych instytucji płatniczych i innych dostawców, zwanego dalej „rejestrem”.

4.

Określenie „usługi płatnicze” dla określenia wykonywanej działalności gospodarczej,

w tym jako element nazwy (firmy), lub w reklamie może być używane wyłącznie przez

dostawców usług płatniczych.

5.

Wyłącznie uprawnionymi do używania w nazwie (firmie) określenia

1)

„instytucja płatnicza” - są instytucje płatnicze;

2)

„biuro usług płatniczych” - są biura usług płatniczych.

1.

Przepisy ustawy oraz przepisy art. 66, art. 67, art. 80 i art. 135-137 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

i naprawcze, dotyczące skutków ogłoszenia upadłości podmiotu mającego siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, stosuje się odpowiednio w razie wydania orzeczenia albo decyzji

o likwidacji, zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności uczestnika, a

także w razie podjęcia innych środków prawnych względem uczestnika, skutkujących zawieszeniem

lub ograniczeniem realizacji zleceń rozrachunku w systemie dotyczącym tego uczestnika.

2.

Przepisy ustawy oraz przepisy art. 66, art. 67, art. 80 i art. 135-137 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

i naprawcze, dotyczące skutków ogłoszenia upadłości podmiotu mającego siedzibę poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, stosuje się odpowiednio w razie podjęcia wobec tego podmiotu

zagranicznego postępowania upadłościowego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do usług płatniczych świadczonych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub w obrocie z innymi państwami członkowskimi.

2.

Przepisy działów I-III, z wyłączeniem art. 59, oraz przepisy działu IX, stosuje się

jedynie w przypadkach, gdy

1)

zarówno dostawca płatnika jak i dostawca odbiorcy lub jedyny dostawca w transakcji

płatniczej prowadzą działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

jeden dostawca prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a drugi

na terytorium innego państwa członkowskiego.

3.

Przepisy działów I-III oraz działu IX stosuje się do usług płatniczych dokonywanych

w euro, w walucie polskiej lub w walucie innego państwa członkowskiego.

4.

Przepisy ustawy stosuje się do wydawania i używania elektronicznych instrumentów płatniczych,

o których mowa w ustawie o elektronicznych instrumentach płatniczych, w każdej walucie.

5.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do usług płatniczych stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm., ustawy - Prawo bankowe, ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych oraz ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

transakcji płatniczych dokonywanych wyłącznie w gotówce bezpośrednio między płatnikiem

a odbiorcą;

2)

transakcji płatniczych między płatnikiem a odbiorcą dokonywanych za pośrednictwem

osoby wykonującej czynności zmierzające do zawarcia przez płatnika i odbiorcę oznaczonej

umowy lub zawierającej taką umowę w imieniu lub na rzecz płatnika albo odbiorcy;

3)

transportu banknotów i monet, w szczególności ich odbierania, przetwarzania oraz dostarczania;

4)

transakcji płatniczych w ramach wykonywanego niezawodowo gromadzenia i dostarczania

gotówki w toku działalności niezarobkowej, w szczególności zbierania i wydatkowania

środków pieniężnych w ramach zbiórek publicznych;

5)

usług, w ramach których odbiorca, na żądanie płatnika zgłoszone przed wykonaniem transakcji

płatniczej mającej na celu dokonanie zapłaty za zakupione towary lub usługi, w ramach

tej transakcji płatniczej wypłaca płatnikowi gotówkę (usług „cash back”);

6)

wymiany walutowej z gotówki na gotówkę bez pośrednictwa rachunku płatniczego;

7)

transakcji płatniczych opartych na jednym z następujących dokumentów w postaci papierowej,

wystawionych na dostawcę w celu postawienia środków pieniężnych do dyspozycji odbiorcy

a)

czeku zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o czekach (Dz. U. z 1937 r.

Nr 26, poz. 181),

b)

czeku podobnego do czeku, o którym mowa w lit. a, który podlega przepisom państw członkowskich

niebędących stroną konwencji, o której mowa w lit. a,

c)

weksla trasowanego zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o wekslach trasowanych

i własnych (Dz. U. z 1937 r. Nr 26, poz. 175),

d)

weksla trasowanego podobnego do weksla, o którym mowa w lit. c, który podlega przepisom

państw członkowskich niebędących stroną konwencji, o której mowa w lit. c,

e)

znaku legitymacyjnego, w tym voucherów,

f)

czeku podróżnego,

g)

przekazu pocztowego w rozumieniu aktów Światowego Związku Pocztowego;

8)

transakcji płatniczych dokonywanych w ramach systemu płatności lub w ramach systemu

rozrachunku papierów wartościowych, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o ostateczności

rozrachunku, dokonywanych za pośrednictwem agentów rozrachunkowych, partnerów centralnych,

izb rozliczeniowych, banków centralnych, innych uczestników systemu lub dostawców;

9)

transakcji płatniczych dokonywanych w związku z obsługą instrumentów finansowych i

wynikających z nich praw, w tym dywidend, innych dochodów, oraz transakcji dokonywanych

w związku ze sprzedażą lub umorzeniem papierów wartościowych, w szczególności dokonywanych

przez podmioty wymienione w pkt 8 lub podmioty podlegające nadzorowi sprawowanemu na podstawie ustawy z dnia 21

lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o nadzorze nad rynkiem finansowym”;

10)

usług świadczonych przez dostawców usług technicznych, wspierających świadczenie usług

płatniczych, jeżeli nie wchodzą oni w posiadanie środków pieniężnych będących przedmiotem

transakcji płatniczej, w szczególności usług przetwarzania i przechowywania danych,

usług powierniczych i ochrony prywatności, usług przekazywania pomiędzy płatnikiem

a odbiorcą informacji o transakcji płatniczej, uwierzytelniania danych i podmiotów,

dostarczania technologii informatycznych (IT) i sieci komunikacyjnych, dostarczania

i utrzymania terminali i urządzeń wykorzystywanych do świadczenia usług płatniczych;

11)

usług opartych na instrumentach, które można wykorzystywać

a)

w celu nabycia towarów lub usług wyłącznie w placówkach wydawców tych instrumentów

lub placówkach podmiotów trzecich związanych z wydawcą umową handlową, inną niż umowa

o przyjmowanie zapłaty przy użyciu instrumentów płatniczych, o której mowa w art.

3 ust. 1 pkt 5,

b)

w ramach ograniczonej sieci dostawców usług lub

c)

w odniesieniu do ograniczonego zakresu towarów lub usług;

12)

transakcji płatniczych przeprowadzanych przy użyciu urządzeń telekomunikacyjnych,

cyfrowych lub informatycznych, w ramach których nabywane towary lub usługi dostarczane

są do urządzenia telekomunikacyjnego, cyfrowego lub informatycznego i mają być wykorzystywane

przy pomocy tego urządzenia, jeżeli pośrednik świadczy również inne usługi, w szczególności

dostarcza narzędzia dostępu, dystrybucji lub wyszukiwania;

13)

transakcji płatniczych przeprowadzanych między dostawcami, ich agentami lub oddziałami

na ich własny rachunek;

14)

transakcji płatniczych przeprowadzanych między jednostką dominującą a jednostką zależną

lub między jednostkami zależnymi od tej samej jednostki dominującej, z udziałem dostawcy

należącego do tej samej grupy;

15)

usług wypłat gotówki przy użyciu bankomatów, świadczonych przez dostawców działających

na rzecz co najmniej jednego wydawcy instrumentów płatniczych i niebędących stroną

umowy ramowej z osobą wypłacającą gotówkę z rachunku płatniczego przy użyciu bankomatu,

jeżeli dostawcy ci nie świadczą innych usług płatniczych;

16)

usług wykonywanych wyłącznie z wykorzystaniem papierowych książeczek oszczędnościowych,

w przypadku gdy wszelkie transakcje są rejestrowane wyłącznie w tych książeczkach.

Moment wprowadzenia zlecenia rozrachunku do systemu oraz moment, od którego zlecenie

rozrachunku nie może być odwołane, określają zasady funkcjonowania tego systemu.

1.

W sprawach cywilnych wynikających ze stosunków związanych z uczestnictwem w obrocie

na rynku finansowym albo dotyczących podmiotów wykonujących działalność na tym rynku

Przewodniczącemu Komisji przysługują uprawnienia prokuratora wynikające z przepisów

ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm..

2.

W sprawach o przestępstwa

1)

określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych, ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych, ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych oraz ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

2)

dotyczące czynów skierowanych przeciwko interesom uczestników rynku, pozostających

w związku z działalnością podmiotów wykonujących działalność na tym rynku

- Przewodniczącemu Komisji, na jego wniosek, przysługują uprawnienia pokrzywdzonego

w postępowaniu karnym.

1.

Środki pieniężne otrzymywane przez instytucje płatnicze oraz biura usług płatniczych

od użytkowników w związku ze świadczeniem usług płatniczych nie stanowią depozytu

ani innych podlegających zwrotowi środków w rozumieniu art. 726 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

2.

Instytucje płatnicze oraz biura usług płatniczych nie mogą prowadzić działalności

polegającej na przyjmowaniu depozytów lub innych środków pieniężnych podlegających

zwrotowi w rozumieniu ustawy - Prawo bankowe.

3.

Środki pieniężne złożone na rachunku płatniczym w instytucji płatniczej nie mogą być

oprocentowane ani nie mogą przynosić żadnych innych pożytków.

W zakresie uregulowanym ustawą skutki ogłoszenia upadłości uczestnika systemu powstają

z chwilą otrzymania przez NBP powiadomienia o ogłoszeniu upadłości, wydaniu orzeczenia

albo decyzji o likwidacji, zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności uczestnika,

lub informacji o podjęciu innych środków prawnych względem uczestnika, skutkujących

zawieszeniem lub ograniczeniem realizacji zleceń rozrachunku w systemie dotyczącym

tego uczestnika.

1.

Postanowienia umów o usługi płatnicze nie mogą być mniej korzystne dla użytkowników

niż przepisy ustawy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

Postanowienia umów o usługi płatnicze mniej korzystne dla użytkownika niż przepisy

ustawy są nieważne; zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy ustawy.

1.

Zasady dostępu do systemów płatności dla dostawców powinny być ustalane według obiektywnych,

równych i proporcjonalnych kryteriów, a ograniczenia w dostępie do tych systemów nie

mogą być większe niż jest to konieczne dla ochrony przed określonymi rodzajami ryzyka,

takimi jak ryzyko rozrachunkowe, ryzyko operacyjne i ryzyko biznesowe, oraz dla ochrony

finansowej i operacyjnej stabilności systemu płatności.

2.

Systemy płatności nie mogą wprowadzać

1)

ograniczeń dotyczących skutecznego udziału w innych systemach płatności;

2)

zasad, które wprowadzałyby odmienny sposób traktowania między

a)

dostawcami wymienionymi w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 lub

b)

dostawcami wpisanymi do rejestru, nieposiadającymi zezwolenia, o którym mowa w art.

60 ust. 1;

3)

ograniczeń ze względu na rodzaj podmiotu lub formę prawną prowadzonej działalności.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do

1)

systemów płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy o ostateczności rozrachunku, o

których mowa w art. 15 tej ustawy,

2)

systemów płatności obejmujących wyłącznie dostawców należących do grupy złożonej z

jednostek mających powiązania kapitałowe, w których jedna z powiązanych jednostek

sprawuje kontrolę nad pozostałymi powiązanymi jednostkami, lub

3)

systemów płatności, w których jedyny dostawca występujący jako pojedyncza jednostka

lub grupa

a)

działa lub może działać jako dostawca zarówno płatnika, jak i odbiorcy, oraz ponosi

wyłączną odpowiedzialność za zarządzanie systemem oraz

b)

udziela zezwolenia na uczestniczenie w systemie innym dostawcom.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 lit. b, dostawcy nie mogą negocjować między

sobą opłat w odniesieniu do systemu płatności, ale mogą ustalić własny cennik w odniesieniu

do płatników i odbiorców.

5.

Zastosowanie się do zasad określonych w ust. 1 i 2 przez podmiot zamierzający prowadzić

system płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku lub podmiot prowadzący

już taki system, jest oceniane przez Prezesa NBP w ramach postępowania w sprawie uzyskania

zgody, o której mowa w art. 16 ust. 1 i 3 ustawy o ostateczności rozrachunku.

Dostawcy i podmioty prowadzące systemy płatności mogą przetwarzać dane osobowe w zakresie

niezbędnym do zapobiegania oszustwom związanym z wykonywanymi usługami płatniczymi

lub prowadzeniem systemu płatności oraz dochodzenia i wykrywania tego rodzaju oszustw

przez właściwe organy, z wyjątkiem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm..

1.

Do zachowania tajemnicy zawodowej dotyczącej działalności, o której mowa w art. 3

ust. 1, w charakterze dostawcy są obowiązane

1)

osoby zarządzające oraz inne osoby wchodzące w skład organów statutowych dostawcy;

2)

osoby pozostające z dostawcą w stosunku pracy;

3)

osoby lub podmioty pozostające z dostawcą w stosunku zlecenia lub innym stosunku prawnym

o podobnym charakterze, w tym agenci dostawcy oraz podmioty wykonujące niektóre czynności

operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1;

4)

osoby lub podmioty pozostające w stosunku pracy, zlecenia lub innym stosunku o podobnym

charakterze z podmiotem pozostającym z dostawcą w stosunku, o którym mowa w pkt 3.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej istnieje również po zakończeniu pełnienia

funkcji lub ustaniu stosunków prawnych, o których mowa w ust. 1.

3.

Tajemnica zawodowa, w rozumieniu ust. 1, obejmuje informacje dotyczące użytkownika

w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi lub udzielonym mu kredytem, o którym

mowa w art. 74 ust. 3, w tym oznaczenie rachunku płatniczego użytkownika oraz stan

tego rachunku, a także inne informacje związane z transakcjami płatniczymi oraz zawieranymi

z użytkownikiem umowami, jeżeli nieuprawnione ujawnienie takiej informacji mogłoby

narazić na szkodę prawnie chroniony interes użytkownika, którego ta informacja dotyczy.

1.

Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej przekazywanie informacji objętej

tajemnicą zawodową

1)

organowi sprawującemu nadzór lub kontrolę nad dostawcą w związku z czynnościami podejmowanymi

w zakresie nadzoru lub kontroli;

2)

w wykonaniu uprawnienia albo obowiązku określonego w odrębnych przepisach;

3)

innym dostawcom lub użytkownikom w ramach świadczenia usług płatniczych zgodnie z

otrzymanym zleceniem płatniczym lub zawartą umową;

4)

za wyrażoną na piśmie zgodą użytkownika, którego ta informacja dotyczy.

2.

Osoby wymienione w ust. 1 pkt 3 i 4 mogą wykorzystywać uzyskaną informację tylko zgodnie

z celem jej przekazania.

Agent rozliczeniowy prowadzący system autoryzacji i rozliczeń rozpatruje reklamacje

dotyczące operacji kwestionowanych przez wydawcę. W przypadku operacji dokonanych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrywanie reklamacji przez agenta rozliczeniowego

nie może trwać dłużej niż 90 dni.

Jeżeli odrębne przepisy określają inne zasady ochrony informacji stanowiących tajemnicę

zawodową zgodnie z art. 11 ust. 3, do ochrony tych informacji stosuje się przepisy

odrębne.

1.

Nadzór nad wykonywaniem przez dostawców wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 1-5 i 9 działalności

w zakresie usług płatniczych zgodnie z ustawą, a w zakresie usług płatniczych w euro

- również zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 924/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającym rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001

(Dz. Urz. UE L 266 z 09.10.2009, str. 11), sprawują organy właściwe do sprawowania nadzoru nad tymi podmiotami.

2.

Nadzór nad wykonywaniem przez dostawców wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 6 i 10 działalności

w zakresie usług płatniczych zgodnie z ustawą, a w zakresie usług płatniczych w euro

- również zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 924/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającym rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001, sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego, zwana dalej „KNF”.

1.

Użytkownik może wnieść do organu sprawującego nadzór nad dostawcą skargę na działanie

tego dostawcy lub jego agenta, jeżeli działanie to narusza przepisy prawa.

2.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także osobom fizycznym, osobom prawnym

oraz jednostkom organizacyjnym niebędącym osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje

zdolność prawną, którym odmówiono świadczenia usług płatniczych, oraz organizacjom

konsumenckim.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, udzielając odpowiedzi na skargę dotyczącą sporu o charakterze

cywilnoprawnym, informuje skarżącego o pozasądowych procedurach rozstrzygania sporów

między użytkownikiem a dostawcą, w tym wskazuje właściwe sądy polubowne.

4.

Jeżeli w stosunku do danego dostawcy nie można ustalić organu sprawującego nadzór,

skargę wnosi się bezpośrednio do tego dostawcy; przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Do skarg, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm..

Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że przepisów niniejszego

działu nie stosuje się w całości lub w części.

1.

Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczanie informacji wymaganych

na podstawie przepisów niniejszego działu.

2.

Dostawca i użytkownik mogą uzgodnić opłaty za

1)

przekazywanie na wniosek użytkownika informacji innych niż wymagane na podstawie przepisów

niniejszego działu,

2)

większą częstotliwość przekazywania informacji niż wymagana na podstawie przepisów

niniejszego działu lub

3)

przekazywanie informacji wymaganych na podstawie przepisów niniejszego działu za pomocą

innych niż określone w umowie ramowej środków porozumiewania się.

3.

Jeżeli dostawca, zgodnie z ust. 2, jest uprawniony do pobierania opłat za przekazywanie

informacji, opłaty te powinny uwzględniać stopień pracochłonności usługi dostarczenia

informacji, za którą opłata jest pobierana, oraz faktyczne koszty ponoszone przez

dostawcę.

Ciężar udowodnienia spełnienia przez dostawcę wymogów w zakresie przekazania użytkownikowi

informacji określonych w przepisach niniejszego działu spoczywa na dostawcy.

1.

W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową ramową pozwalają na dokonywanie

indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę nieprzekraczającą równowartości w walucie

polskiej 30 euro albo które mają ustalony limit wydatków w wysokości nieprzekraczającej

równowartości w walucie polskiej 150 euro, albo służą do przechowywania środków pieniężnych

w kwocie nieprzekraczającej w żadnym momencie równowartości w walucie polskiej 150

euro, ustalonych przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego

w dniu zawarcia umowy

1)

dostawca dostarcza płatnikowi jedynie informacje o głównych cechach usługi płatniczej

oraz inne podstawowe informacje niezbędne do podjęcia decyzji, w tym o

a)

możliwych sposobach korzystania z instrumentu płatniczego,

b)

zakresie odpowiedzialności ponoszonej za wykonanie usługi przez dostawcę,

c)

pobieranych opłatach,

d)

miejscu, w którym można w łatwy sposób uzyskać dostęp do informacji określonych w

art. 27;

2)

strony mogą uzgodnić, że art. 29 nie ma zastosowania, a dostawca nie ma obowiązku

proponowania zmian w postanowieniach umowy ramowej w sposób określony w art. 26 ust.

1;

3)

strony mogą uzgodnić, że po wykonaniu transakcji płatniczej

a)

dostawca udostępnia użytkownikowi jedynie informacje umożliwiające zidentyfikowanie

transakcji płatniczej i jej kwoty oraz pobranych opłat, a w przypadku kilku transakcji

płatniczych tego samego rodzaju i na rzecz tego samego odbiorcy - informacje o całkowitej

kwocie tych transakcji płatniczych i opłatach pobranych z ich tytułu,

b)

dostawca nie ma obowiązku udostępniania informacji, o których mowa w lit. a, jeżeli

instrument płatniczy używany jest anonimowo lub jeżeli z innych względów dostawca

nie ma technicznej możliwości ich dostarczenia; dostawca zapewnia jednak płatnikowi

możliwość sprawdzenia kwoty przechowywanych środków pieniężnych.

2.

W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej określone w ust. 1 kwoty, upoważniające do ograniczenia obowiązków informacyjnych

dostawcy zgodnie z ust. 1 pkt 1-3, mogą zostać w umowie ramowej podwyższone o 100%.

3.

W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie transakcji płatniczych

wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1

kwoty, upoważniające do ograniczenia obowiązków informacyjnych dostawcy zgodnie z

ust. 1 pkt 1-3, wynoszą równowartość w walucie polskiej 500 euro, ustaloną przy zastosowaniu

kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy.

1.

Jeżeli odbiorca żąda opłaty za korzystanie z danego instrumentu płatniczego lub oferuje

zniżkę, jest obowiązany poinformować o tym płatnika przed rozpoczęciem transakcji

płatniczej.

2.

Jeżeli dostawca lub inny podmiot uczestniczący w transakcji płatniczej żąda opłaty

za korzystanie z danego instrumentu płatniczego, jest obowiązany poinformować o tym

użytkownika przed rozpoczęciem transakcji płatniczej.

3.

W razie niepoinformowania o opłacie, odpowiednio płatnik albo użytkownik nie są zobowiązani

do jej uiszczenia. W razie niepoinformowania płatnika o oferowanej zniżce uznaje się,

że umowa jest zawarta z uwzględnieniem zniżki oferowanej przez odbiorcę.

W przypadku gdy zlecenie płatnicze dotyczące pojedynczej transakcji płatniczej jest

przekazywane przez instrument płatniczy objęty umową ramową, dostawca nie jest obowiązany

do dostarczania ani udostępniania informacji, którą użytkownik już otrzymał na podstawie

umowy ramowej z innym dostawcą lub którą otrzyma na podstawie tej umowy ramowej.

1.

Dostawca jest obowiązany zapewnić użytkownikowi łatwy dostęp do informacji, o których

mowa w art. 23 ust. 1, art. 24 i art. 25, a na wniosek użytkownika dostarczyć mu je

w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji. Informacje te formułuje

się w przejrzystej i czytelnej formie.

2.

Informacje określone w art. 23 ust. 1 dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi

w chwili złożenia propozycji zawarcia umowy lub oferty pojedynczej transakcji płatniczej.

Jeżeli umowa o pojedynczą transakcję płatniczą została zawarta na wniosek użytkownika

korzystającego ze środków porozumiewania się na odległość niepozwalających dostawcy

na wykonanie tego obowiązku, dostawca wykonuje ten obowiązek niezwłocznie po wykonaniu

transakcji płatniczej. W przypadku gdy użytkownik wnioskuje o dostarczenie informacji

w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji, dostawca wykonuje ten

obowiązek niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej.

3.

Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dostarczając, co najmniej

w formie elektronicznej, wzór umowy o pojedynczą transakcję płatniczą lub formularz

zlecenia płatniczego, zawierający informacje określone w art. 23 ust. 1.

4.

W przypadku niewywiązania się przez dostawcę z obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub

2, użytkownik jest zwolniony z obowiązku uiszczenia opłat; przepis art. 52 ust. 4

stosuje się odpowiednio.

1.

NBP prowadzi i ogłasza na swojej stronie internetowej listę systemów oraz listę uczestników

systemów, o których mowa w art. 15.

2.

Podmioty inne niż NBP, prowadzące systemy rozrachunku papierów wartościowych, o których

mowa w art. 15, przedstawiają NBP listę uczestników tych systemów. Lista obejmuje

także uczestników pośrednich, jeżeli zostali oni uznani za uczestników, zgodnie z

art. 2a.

3.

Podmioty inne niż NBP, prowadzące systemy rozrachunku papierów wartościowych, o których

mowa w art. 15, informują NBP o każdej zmianie w zakresie listy uczestników takich

systemów.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, przekazuje się drogą pisemną lub przy użyciu

środków komunikacji elektronicznej.

1.

Dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi

1)

wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez użytkownika, aby zlecenie

płatnicze mogło zostać prawidłowo wykonane, albo informację, że wystarczające jest

podanie unikatowego identyfikatora;

2)

informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej;

3)

informację o wszelkich opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w tym wyszczególnienie

kwot tych opłat;

4)

informację o kursie walutowym, w tym o referencyjnym kursie walutowym, który będzie

zastosowany do transakcji płatniczej, jeżeli transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem

waluty.

2.

W przypadku gdy strony uzgodnią, iż dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi

także inne informacje, w tym określone w art. 27, dostawca zapewnia użytkownikowi

łatwy dostęp do tych informacji.

Niezwłocznie po otrzymaniu zlecenia płatniczego dostawca płatnika udostępnia płatnikowi

informację

1)

umożliwiającą płatnikowi zidentyfikowanie transakcji płatniczej oraz informacje dotyczące

odbiorcy;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie użytej w zleceniu płatniczym;

3)

o wszelkich opłatach należnych od płatnika z tytułu transakcji płatniczej, w tym wyszczególnienie

kwot tych opłat;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę płatnika

oraz o kwocie transakcji płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli transakcja płatnicza

wiązała się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie otrzymania zlecenia płatniczego.

Niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej dostawca odbiorcy udostępnia odbiorcy

informację

1)

umożliwiającą odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach

płatnika, oraz wszelkie inne informacje przekazane odbiorcy w związku z wykonaniem

transakcji płatniczej;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której środki pieniężne są udostępniane

odbiorcy;

3)

o wszelkich opłatach należnych odbiorcy z tytułu transakcji płatniczej i w stosownych

przypadkach wyszczególnienie kwot takich opłat;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę odbiorcy

oraz o kwocie transakcji płatniczej przed przeliczeniem walut, jeżeli transakcja płatnicza

wiąże się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku.

1.

Rezydenci i nierezydenci są obowiązani dokonywać przekazów pieniężnych za granicę

oraz rozliczeń w kraju związanych z obrotem dewizowym za pośrednictwem

1)

uprawnionych banków lub

2)

krajowych instytucji płatniczych lub oddziałów unijnych instytucji płatniczych w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175)

- jeżeli kwota przekazu lub rozliczenia przekracza równowartość 15 000 euro.

2.

Obowiązek dokonywania rozliczeń zgodnie z ust. 1 nie dotyczy przypadków, w których

stroną rozliczenia jest uprawniony bank, krajowa instytucja płatnicza lub oddział

unijnej instytucji płatniczej.

1.

Dostawca jest obowiązany dostarczać użytkownikowi informacje określone w art. 27,

art. 29 ust. 1 i 5, art. 31 ust. 1 i art. 32 ust. 1 w postaci papierowej lub na innym

trwałym nośniku informacji, z tym że pocztą elektroniczną dostarcza je tylko na wniosek

użytkownika. Informacje powinny być sformułowane w przejrzystej i czytelnej formie.

2.

Informacje określone w art. 27 dostawca jest obowiązany dostarczyć użytkownikowi w

odpowiednim czasie przed zawarciem umowy ramowej. Dostawca może za zgodą użytkownika

wykonać ten obowiązek przez zamieszczenie informacji na stronie internetowej, o ile

strona taka umożliwia dostęp do niej przez okres właściwy do celów dostarczania tych

informacji i pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci.

3.

Jeżeli umowa ramowa została zawarta na wniosek użytkownika korzystającego ze środków

porozumiewania się na odległość, dostawca dostarcza użytkownikowi informacje określone

w art. 27 niezwłocznie po zawarciu umowy ramowej, jeżeli nie było możliwe ich dostarczenie

w terminie określonym w ust. 2.

4.

Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 1, 2 albo 3, w zakresie dostarczenia

informacji określonych w art. 27, dostarczając projekt umowy ramowej zawierający te

informacje.

5.

Użytkownik może odstąpić od umowy ramowej zawartej z naruszeniem przepisów ust. 1-3

lub 4 w każdym czasie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania

informacji określonych w art. 27, w sposób, o którym mowa w ust. 1.

6.

Do indywidualnych transakcji płatniczych dokonywanych na podstawie umowy ramowej przed

dopełnieniem przez dostawcę obowiązku określonego w ust. 1-3 lub 4, stosuje się przepis

art. 22 ust. 4.

Dostawca przekazuje użytkownikowi następujące informacje

1)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) dostawcy, siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania

i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności, adres poczty elektronicznej

oraz, w razie korzystania z usług agenta lub oddziału w państwie członkowskim, w którym

dana usługa płatnicza jest oferowana, adres tego agenta lub oddziału, a także wszelkie

inne adresy mające znaczenie do celów porozumiewania się z dostawcą, w tym wskazanie

wszystkich miejsc, w których jest wykonywana działalność, oraz informacje o

a)

organie sprawującym nadzór nad dostawcą oraz o rejestrze, ze wskazaniem numeru, pod

jakim dostawca jest wpisany do tego rejestru, chyba że dostawca w zakresie świadczenia

usług płatniczych nie podlega nadzorowi lub nie podlega obowiązkowi uzyskania wpisu

do rejestru albo

b)

właściwym organie nadzorczym oraz o publicznym rejestrze, o którym mowa w art. 13 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r.

w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE,

2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE

(Dz. Urz. UE L 319 z 05.12.2007, str. 1, z późn. zm.), do którego dostawca jest wpisany w innym państwie członkowskim, z podaniem numeru

wpisu w tym rejestrze - w przypadku unijnej instytucji płatniczej, jej agenta lub

oddziału;

2)

dotyczące korzystania z usługi płatniczej

a)

opis najważniejszych cech świadczonej usługi płatniczej,

b)

wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez użytkownika, aby zlecenie

płatnicze mogło zostać prawidłowo wykonane albo informację, że wystarczające jest

podanie unikatowego identyfikatora,

c)

określenie sposobu i procedury udzielania zgody na wykonanie transakcji płatniczej

oraz wycofywania takiej zgody, a także odwołania zlecenia płatniczego na podstawie

art. 40 i art. 51,

d)

informację na temat momentu, który zgodnie z art. 49 uznaje się za moment otrzymania

zlecenia płatniczego,

e)

informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej oraz

f)

wskazanie limitu wydatków dla transakcji płatniczych wykonywanych za pomocą instrumentu

płatniczego, o którym mowa w art. 41 ust. 1;

3)

dotyczące opłat, stóp procentowych i kursów walutowych

a)

informację o wszelkich opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w tym wyszczególnienie

kwot tych opłat,

b)

informację o stopach procentowych, jeżeli mają zastosowanie, lub o kursach walutowych,

jeżeli transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem waluty, w tym o bazowych stopach

procentowych i referencyjnych kursach walutowych, oraz o sposobie obliczania faktycznej

wysokości odsetek i kursu walutowego oraz

c)

o ile zostało to uzgodnione - informację o stosowaniu bez uprzedzenia zmienionych

wysokości bazowej stopy procentowej lub referencyjnego kursu walutowego i sposobie

informowania o takiej zmianie zgodnie z art. 29 ust. 4;

4)

dotyczące komunikowania się

a)

wskazanie środków porozumiewania się, w tym wymogów technicznych po stronie użytkownika,

uzgodnionych przez strony do przekazywania informacji lub do dokonywania zgłoszeń

zgodnie z ustawą,

b)

określenie sposobu oraz częstotliwości udostępniania informacji wymaganych na podstawie

ustaw,

c)

wskazanie języka lub języków, w jakich zawiera się umowę ramową, oraz w jakich strony

porozumiewają się w okresie jej obowiązywania oraz

d)

informację o prawie użytkownika do otrzymania postanowień umowy ramowej oraz informacji

zgodnie z art. 28;

5)

dotyczące środków ochronnych i naprawczych

a)

opis środków, jakie powinien przedsięwziąć użytkownik w celu bezpiecznego przechowywania

instrumentu płatniczego, oraz informacje dotyczące sposobu dokonania zgłoszenia dostawcy

zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2,

b)

o ile zostało to uzgodnione - warunki, na których dostawca zastrzega sobie prawo zablokowania

instrumentu płatniczego zgodnie z art. 41,

c)

informację o odpowiedzialności płatnika zgodnie z art. 46 ust. 2-5, w tym informacje

dotyczące kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej podlegającej zwrotowi,

d)

określenie sposobu, w jaki użytkownik ma obowiązek powiadomić dostawcę o przypadkach

nieautoryzowanych lub nieprawidłowo wykonanych transakcji płatniczych zgodnie z art.

44, oraz wskazanie terminu takiego powiadomienia, jak również informacje o odpowiedzialności

za nieautoryzowane transakcje płatnicze na podstawie art. 46 ust. 1 i 2,

e)

informację o odpowiedzialności dostawcy za wykonanie transakcji płatniczych na podstawie

art. 144-146 oraz

f)

informację o warunkach uzyskania, zgodnie z art. 47 i art. 48, zwrotu kwoty autoryzowanej

transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, która

została już wykonana;

6)

dotyczące zmian i wypowiedzenia umowy ramowej

a)

o ile, zgodnie z art. 29 ust. 2, zostało to uzgodnione - informację, że jeżeli przed

proponowanym dniem wejścia w życie zmian umowy ramowej użytkownik nie zgłosi dostawcy

sprzeciwu wobec takich zmian, uznaje się, że użytkownik wyraził na nie zgodę,

b)

informację o okresie obowiązywania umowy ramowej oraz

c)

informację o prawie użytkownika do wypowiedzenia umowy ramowej oraz o innych uzgodnieniach

dotyczących wypowiedzenia umowy zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 35 i art. 37;

7)

dotyczące procedur rozstrzygania sporów

a)

informację o wszelkich klauzulach umownych mających zastosowanie do umowy ramowej,

w szczególności dotyczących prawa właściwego i właściwości sądu, oraz

b)

informację o pozasądowych procedurach wnoszenia skarg, o których mowa w art. 15, i

pozasądowych procedurach rozstrzygania sporów dostępnych dla użytkownika.

1.

W okresie obowiązywania umowy ramowej użytkownik ma prawo żądać w każdym czasie udostępnienia

mu postanowień umowy oraz informacji określonych w art. 27, w postaci papierowej lub

na innym trwałym nośniku informacji. Za zgodą użytkownika informacje te mogą być dostarczone

pocztą elektroniczną; przepis art. 26 ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

2.

Z zastrzeżeniem art. 17 ust. 2, w okresie obowiązywania umowy ramowej dostawca powinien

w każdym czasie na wniosek użytkownika udostępniać mu, w uzgodniony sposób, informacje

dotyczące rachunku płatniczego i wykonanych transakcji płatniczych.

1.

Dostawca informuje o proponowanych zmianach postanowień umownych nie później niż 2

miesiące przed proponowaną datą ich wejścia w życie.

2.

Jeżeli umowa ramowa stanowi, że brak sprzeciwu użytkownika wobec proponowanych zmian

jest równoznaczny z wyrażeniem na nie zgody, dostawca, informując o zmianach, o których

mowa w ust. 1, jest obowiązany poinformować użytkownika, że

1)

jeżeli przed proponowaną datą wejścia w życie zmian użytkownik nie zgłosi dostawcy

sprzeciwu wobec tych zmian, uznaje się, że użytkownik wyraził na nie zgodę;

2)

użytkownik ma prawo, przed datą proponowanego wejścia w życie zmian, wypowiedzieć

umowę ramową ze skutkiem natychmiastowym bez ponoszenia opłat;

3)

w przypadku gdy użytkownik zgłosi sprzeciw zgodnie z pkt 1, ale nie dokona wypowiedzenia

umowy ramowej, umowa wygasa z dniem poprzedzającym dzień wejścia w życie proponowanych

zmian, bez ponoszenia opłat.

3.

Do poinformowania dokonywanego zgodnie z ust. 2 przepis art. 26 ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

4.

Zmiany stóp procentowych lub kursów walutowych mogą być stosowane bez uprzedzenia,

pod warunkiem że są korzystniejsze dla użytkowników lub

1)

przewiduje to umowa ramowa oraz

2)

zmiany wynikają ze zmian wysokości bazowych stóp procentowych lub referencyjnych kursów

walutowych, których zastosowanie przewiduje umowa ramowa.

5.

Dostawca informuje użytkownika o zmianach stopy procentowej bez zbędnej zwłoki, chyba

że umowa ramowa określa stałą częstotliwość lub sposób dostarczania albo udostępniania

informacji o zmianach stopy procentowej.

6.

Dostawcy nie mogą dyskryminować poszczególnych użytkowników z jakiejkolwiek przyczyny

przy wprowadzaniu zmian stóp procentowych lub kursów walutowych stosowanych w transakcjach

płatniczych.

W przypadku indywidualnej transakcji płatniczej dokonywanej na podstawie umowy ramowej

i zainicjowanej przez płatnika, dostawca dostarcza przed wykonaniem indywidualnej

transakcji płatniczej na wniosek płatnika i w odniesieniu do tej konkretnej transakcji

płatniczej, dokładne informacje dotyczące maksymalnego terminu jej wykonania oraz

opłat należnych od płatnika, w tym wyszczególnienie kwot wszelkich opłat.

1.

Po obciążeniu rachunku płatniczego płatnika kwotą indywidualnej transakcji płatniczej,

a w przypadku gdy płatnik nie korzysta z rachunku płatniczego - po otrzymaniu zlecenia

płatniczego, dostawca płatnika jest obowiązany niezwłocznie dostarczyć płatnikowi

informacje

1)

umożliwiające zidentyfikowanie transakcji płatniczej, i w stosownych przypadkach odbiorcy;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której obciążono rachunek płatniczy płatnika,

lub w walucie, w której zostało złożone zlecenie płatnicze;

3)

o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej i w stosownych przypadkach

ich wyszczególnienie, lub informację o odsetkach należnych od płatnika;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę płatnika

oraz o kwocie transakcji płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli transakcja płatnicza

wiązała się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie waluty zastosowanej przy obciążeniu rachunku lub o dacie otrzymania zlecenia

płatniczego.

2.

Strony mogą uzgodnić w umowie ramowej, że informacje, o których mowa w ust. 1, dostawca

płatnika udostępnia okresowo co najmniej raz w miesiącu, w uzgodniony sposób umożliwiający

płatnikowi przechowywanie i odtwarzanie tych informacji w niezmienionej postaci.

1.

Po wykonaniu indywidualnej transakcji płatniczej dostawca odbiorcy jest obowiązany

niezwłocznie dostarczyć odbiorcy informacje

1)

umożliwiające odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach

płatnika, a także wszelkie inne informacje przekazane odbiorcy w związku z wykonaniem

transakcji płatniczej;

2)

o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której uznawany jest rachunek płatniczy

odbiorcy;

3)

o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej, w tym ich wyszczególnienie,

lub informację o odsetkach należnych od odbiorcy;

4)

o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę odbiorcy

oraz informację o kwocie transakcji płatniczej przed przeliczeniem walut, jeżeli transakcja

płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty;

5)

o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku.

2.

Strony mogą uzgodnić w umowie ramowej, że informacje, o których mowa w ust. 1, dostawca

odbiorcy udostępnia okresowo co najmniej raz w miesiącu, w uzgodniony sposób umożliwiający

odbiorcy przechowywanie i odtwarzanie tych informacji w niezmienionej postaci.

Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że przepisów art. 34-37,

art. 40 ust. 3 i 4, art. 45, art. 46 ust. 2-5, art. 47, art. 48, art. 51 oraz art.

144-146 nie stosuje się w całości lub w części oraz mogą uzgodnić inny niż określony

w art. 44 ust. 2 termin powiadomienia dostawcy o stwierdzonych nieautoryzowanych,

niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcjach płatniczych.

Płatności są dokonywane w walucie uzgodnionej przez dostawcę i użytkownika.

1.

Użytkownik może wypowiedzieć umowę ramową w każdym czasie ze skutkiem natychmiastowym,

chyba że umowa ramowa przewiduje okres wypowiedzenia. Umowny okres wypowiedzenia nie

może przekraczać 1 miesiąca.

2.

Dostawca może wypowiedzieć umowę ramową zawartą na czas nieokreślony z co najmniej

dwumiesięcznym wypowiedzeniem; przepis art. 26 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczenie informacji oraz zastosowanie

środków ochronnych i naprawczych, o których mowa w przepisach niniejszego działu,

z wyjątkiem opłat, o których mowa w art. 50 ust. 3 oraz art. 51 ust. 6.

2.

Wysokość i podstawa naliczania opłat, o których mowa w art. 50 ust. 3 oraz art. 51

ust. 6, powinny być uzgodnione między użytkownikiem a dostawcą oraz uwzględniać stopień

pracochłonności usługi, za którą opłata jest pobierana, a także faktyczne koszty ponoszone

przez dostawcę.

1.

Instytucja pieniądza elektronicznego może być utworzona i prowadzić działalność jako

osoba prawna, której udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze

instytucji pieniądza elektronicznego.

2.

Nadzór nad instytucjami pieniądza elektronicznego sprawuje KNF na zasadach określonych

w niniejszym rozdziale.

3.

Zezwolenie na utworzenie i prowadzenie działalności przez instytucję pieniądza elektronicznego

może ustalać warunki, na jakich ono obowiązuje.

4.

Wydając zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, KNF kieruje się względami ochrony interesu

klientów zainteresowanej instytucji pieniądza elektronicznego lub oddziału zagranicznej

instytucji pieniądza elektronicznego, a w szczególności potrzebą zapewnienia bezpiecznego

i stabilnego zarządzania instytucją.

Opłaty z tytułu świadczenia usług płatniczych pobierane okresowo są należne dostawcy

jedynie za okres obowiązywania umowy ramowej. Opłaty uiszczone z góry podlegają proporcjonalnemu

zwrotowi.

Jeżeli transakcja płatnicza nie wiąże się z przeliczaniem waluty, płatnik i odbiorca

ponoszą opłaty określone w umowie zawartej przez każdego z nich ze swoim dostawcą.

1.

W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową ramową pozwalają na dokonywanie

indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę nieprzekraczającą równowartości w walucie

polskiej 30 euro albo które mają limit wydatków w wysokości równowartości w walucie

polskiej 150 euro, albo służą do przechowywania środków pieniężnych w kwocie nieprzekraczającej

w żadnym momencie równowartości w walucie polskiej 150 euro, ustalonych przy zastosowaniu

kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy, dostawca

i użytkownik mogą uzgodnić, że

1)

nie stosuje się przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 43 ust. 1 pkt 3-5 i art. 46 ust.

4 i 5, jeżeli instrument płatniczy nie pozwala na jego zablokowanie lub uniemożliwienie

w inny sposób jego dalszego używania;

2)

nie stosuje się przepisów art. 45 oraz art. 46 ust. 1-3, jeżeli instrument płatniczy

jest używany anonimowo lub dostawca z innych przyczyn nieodłącznie związanych z instrumentem

płatniczym nie jest w stanie udowodnić, że transakcja była autoryzowana;

3)

dostawca nie ma obowiązku powiadomienia użytkownika o odmowie wykonania zlecenia płatniczego,

jeżeli z okoliczności jasno wynika, iż zlecenie nie zostało wykonane; w takim przypadku

przepisów art. 50 ust. 1-3 nie stosuje się;

4)

płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu odbiorcy zlecenia płatniczego

lub udzieleniu odbiorcy swojej zgody na wykonanie transakcji płatniczej; w takim przypadku

przepisu art. 51 nie stosuje się;

5)

terminy uznania rachunku dostawcy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej oraz udostępnienia

odbiorcy kwoty transakcji przez dostawcę odbiorcy określone w art. 54, art. 56 i art.

57 nie mają zastosowania.

2.

W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej określone w ust. 1 kwoty mogą zostać w umowie ramowej podwyższone o 100%.

3.

W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie transakcji płatniczych

wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1

kwoty wynoszą równowartość w walucie polskiej 500 euro, ustaloną z zastosowaniem kursu

średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do podejmowania i prowadzenia działalności

przez instytucję pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

1.

Transakcję płatniczą uważa się za autoryzowaną, jeżeli płatnik wyraził zgodę na wykonanie

transakcji płatniczej w sposób przewidziany w umowie między płatnikiem a jego dostawcą.

Zgoda może dotyczyć także kolejnych transakcji płatniczych.

2.

Zgoda powinna być udzielona przez płatnika przed wykonaniem transakcji płatniczej

albo kolejnych transakcji płatniczych, chyba że płatnik i jego dostawca uzgodnili,

że zgoda może zostać udzielona także po ich wykonaniu.

3.

Płatnik może w każdej chwili wycofać zgodę, nie później jednak niż do momentu, w którym

zlecenie płatnicze zgodnie z art. 51 stało się nieodwołalne.

4.

Jeżeli zgoda dotyczy kolejnych transakcji płatniczych, płatnik, wycofując zgodę, może

zastrzec, iż wycofanie dotyczy wszystkich niewykonanych transakcji płatniczych.

Wnoszony przez założycieli instytucji pieniądza elektronicznego kapitał założycielski

nie może być niższy od równowartości w złotych 350 000 euro, obliczanej według średniego

kursu ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia.

1.

Jeżeli do udzielania zgody używany jest określony instrument płatniczy, płatnik i

jego dostawca mogą uzgodnić limity wydatków dla transakcji płatniczych wykonanych

za pomocą tego instrumentu płatniczego.

2.

W umowie ramowej można zastrzec prawo dostawcy do blokowania instrumentu płatniczego

1)

z uzasadnionych przyczyn związanych z bezpieczeństwem instrumentu płatniczego,

2)

w związku z podejrzeniem nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego lub umyślnego

doprowadzenia do nieautoryzowanej transakcji płatniczej lub

3)

z powodu zwiększenia ryzyka utraty przez płatnika zdolności kredytowej wymaganej dla

danego instrumentu płatniczego, gdy korzystanie z instrumentu płatniczego jest związane

z korzystaniem przez płatnika z udzielonego mu kredytu.

3.

Dostawca powinien poinformować płatnika, w uzgodniony sposób, o zablokowaniu instrumentu

płatniczego przed zablokowaniem tego instrumentu, a jeżeli nie jest to możliwe - niezwłocznie

po jego zablokowaniu. Nie dotyczy to przypadków, gdy przekazanie informacji o zablokowaniu

instrumentu byłoby nieuzasadnione ze względów bezpieczeństwa lub zabronione na mocy

odrębnych przepisów.

4.

Dostawca odblokowuje instrument płatniczy albo zastępuje go nowym, jeżeli przestały

istnieć podstawy do utrzymywania blokady.

1.

Użytkownik uprawniony do korzystania z instrumentu płatniczego jest obowiązany

1)

korzystać z instrumentu płatniczego zgodnie z umową ramową oraz

2)

zgłaszać niezwłocznie dostawcy lub podmiotowi wskazanemu przez dostawcę stwierdzenie

utraty, kradzieży, przywłaszczenia albo nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego

lub nieuprawnionego dostępu do tego instrumentu.

2.

W celu spełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, użytkownik, z chwilą otrzymania

instrumentu płatniczego, podejmuje niezbędne środki służące zapobieżeniu naruszeniu

indywidualnych zabezpieczeń tego instrumentu, w szczególności jest obowiązany do przechowywania

instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności oraz nieudostępniania

go osobom nieuprawnionym.

1.

Dostawca wydający instrument płatniczy jest obowiązany do

1)

zapewnienia, że indywidualne zabezpieczenia instrumentu płatniczego nie są dostępne

dla osób innych niż użytkownik uprawniony do korzystania z tego instrumentu,

2)

niewysyłania niezamówionego instrumentu płatniczego, z wyjątkiem sytuacji, w których

instrument płatniczy otrzymany przez użytkownika podlega wymianie,

3)

zapewnienia stałej dostępności odpowiednich środków pozwalających użytkownikowi na

dokonanie zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 lub wystąpienie z wnioskiem o

odblokowanie albo zastąpienie zablokowanego instrumentu płatniczego nowym na podstawie

art. 41 ust. 4,

4)

zapewnienia procedur pozwalających na udowodnienie dokonania zgłoszenia, o którym

mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, na wniosek złożony przez użytkownika w terminie 18 miesięcy

od dnia dokonania zgłoszenia oraz

5)

uniemożliwienia korzystania z instrumentu płatniczego po dokonaniu zgłoszenia zgodnie

z art. 42 ust. 1 pkt 2.

2.

Dostawca ponosi ryzyko związane z wysłaniem płatnikowi instrumentu płatniczego lub

jego indywidualnych zabezpieczeń.

1.

Użytkownik niezwłocznie powiadamia dostawcę o stwierdzonych nieautoryzowanych, niewykonanych

lub nienależycie wykonanych transakcjach płatniczych.

2.

Jeżeli użytkownik nie dokona powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w terminie 13

miesięcy od dnia obciążenia rachunku płatniczego albo od dnia, w którym transakcja

miała być wykonana, roszczenia użytkownika względem dostawcy z tytułu nieautoryzowanych,

niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcji płatniczych wygasają.

3.

W przypadku gdy użytkownik nie korzysta z rachunku płatniczego, termin, o którym mowa

w ust. 2, liczy się od dnia wykonania nieautoryzowanych lub nienależycie wykonanych

transakcji płatniczych albo od dnia, w którym transakcja płatnicza miała być wykonana.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, w przypadku gdy dostawca nie udostępnił informacji

o transakcji płatniczej zgodnie z przepisami działu II.

1.

W razie niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

prawa lub statutu, KNF może w drodze decyzji

1)

nałożyć na członka zarządu instytucji pieniądza elektronicznego bezpośrednio odpowiedzialnego

za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego

wynagrodzenia brutto tego członka, wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia

brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2)

nałożyć na instytucję pieniądza elektronicznego karę finansową w wysokości do 1 000 000

złotych.

2.

W razie niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

przepisów działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych przez oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego prowadzącej działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, KNF może

1)

nałożyć na osobę kierującą oddziałem zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości

trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie

średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2)

nałożyć na oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego karę finansową,

o której mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Kara, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, nie może być nałożona, jeżeli od

uzyskania przez KNF wiadomości o prowadzeniu działalności z naruszeniem prawa lub

statutu upłynęło więcej niż 6 miesięcy albo jeżeli od popełnienia tego czynu upłynęło

więcej niż 2 lata.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm..

1.

Ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza była autoryzowana przez użytkownika lub

że została wykonana prawidłowo, spoczywa na dostawcy tego użytkownika.

2.

Wykazanie przez dostawcę zarejestrowanego użycia instrumentu płatniczego nie jest

wystarczające do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez użytkownika autoryzowana.

Dostawca jest obowiązany udowodnić inne okoliczności wskazujące na autoryzację transakcji

płatniczej przez płatnika albo okoliczności wskazujące na fakt, że płatnik umyślnie

doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej, albo umyślnie lub wskutek rażącego

niedbalstwa dopuścił się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa

w art. 42.

Instytucja pieniądza elektronicznego, w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej

innej niż wydawanie pieniądza elektronicznego, może

1)

świadczyć ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza elektronicznego usługi finansowe

i niefinansowe, takie jak wykonywanie funkcji operacyjnych i innych funkcji pomocniczych,

a także wydawać oraz administrować innymi środkami płatniczymi;

2)

świadczyć usługi płatnicze w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z zachowaniem wymogów kapitałowych i ostrożnościowych, o których mowa w tej ustawie;

3)

przechowywać dane na informatycznych nośnikach danych w imieniu innych podmiotów lub

instytucji publicznych;

4)

udzielać kredytów wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 tej ustawy;

5)

prowadzić inną działalność gospodarczą.

1.

Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej transakcji

płatniczej dostawca płatnika jest obowiązany niezwłocznie zwrócić płatnikowi kwotę

nieautoryzowanej transakcji płatniczej, a w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku

płatniczego, przywrócić obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby

nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja płatnicza.

2.

Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze do wysokości równowartości

w walucie polskiej 150 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego

przez NBP obowiązującego w dniu wykonania transakcji, jeżeli nieautoryzowana transakcja

jest skutkiem

1)

posłużenia się utraconym przez płatnika albo skradzionym płatnikowi instrumentem płatniczym

lub

2)

przywłaszczenia instrumentu płatniczego lub jego nieuprawnionego użycia w wyniku naruszenia

przez płatnika obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 2.

3.

Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze w pełnej wysokości, jeżeli

doprowadził do nich umyślnie albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego

niedbalstwa naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42.

4.

Po dokonaniu zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 płatnik nie odpowiada za nieautoryzowane

transakcje płatnicze, chyba że płatnik doprowadził umyślnie do nieautoryzowanej transakcji.

5.

Jeżeli dostawca, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3, nie zapewnia

odpowiednich środków umożliwiających dokonanie w każdym czasie zgłoszenia, o którym

mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, płatnik nie odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze,

chyba że płatnik doprowadził umyślnie do nieautoryzowanej transakcji.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do pieniądza elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, gdy dostawca płatnika nie ma możliwości zablokowania instrumentu płatniczego lub

rachunku płatniczego.

1.

Płatnik może żądać od swojego dostawcy zwrotu kwoty autoryzowanej transakcji płatniczej

zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, która została już wykonana,

jeżeli

1)

w momencie autoryzacji nie została określona dokładna kwota transakcji płatniczej

oraz

2)

kwota transakcji płatniczej jest wyższa niż kwota, jakiej płatnik mógł się spodziewać,

uwzględniając rodzaj i wartość wcześniejszych transakcji płatnika, postanowienia jego

umowy ramowej i istotne dla sprawy okoliczności.

2.

Na żądanie dostawcy płatnik jest obowiązany przedstawić okoliczności faktyczne wskazujące

na spełnienie warunków określonych w ust. 1.

3.

Zwrot obejmuje pełną kwotę wykonanej transakcji płatniczej.

4.

Jeżeli umowa ramowa płatnika i jego dostawcy przewiduje wykonywanie usługi polecenia

zapłaty, strony w umowie ramowej mogą ustalić, że płatnikowi przysługuje od jego dostawcy

zwrot kwoty autoryzowanej transakcji, nawet jeżeli nie są spełnione warunki, o których

mowa w ust. 1.

5.

Dla wykazania spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatnik nie może powoływać

się na przyczyny związane z wymianą waluty, jeżeli do ustalenia kursu walutowego został

zastosowany referencyjny kurs walutowy, uzgodniony z jego dostawcą.

6.

Umowa ramowa płatnika i jego dostawcy może stanowić, że płatnik nie ma prawa do zwrotu

kwoty autoryzowanej transakcji zainicjowanej przez odbiorcę, gdy

1)

płatnik udzielił zgody na wykonanie transakcji płatniczej bezpośrednio swojemu dostawcy

lub

2)

informacja o przyszłej transakcji płatniczej została dostarczona płatnikowi przez

dostawcę lub odbiorcę, w uzgodniony sposób, na co najmniej 4 tygodnie przed terminem

wykonania zlecenia lub była udostępniana płatnikowi przez dostawcę lub odbiorcę, w

uzgodniony sposób, przez okres co najmniej 4 tygodni przed terminem wykonania zlecenia.

1.

Płatnik może wystąpić o zwrot, o którym mowa w art. 47, w terminie 8 tygodni od dnia

obciążenia rachunku płatniczego, a w przypadku gdy nie korzysta z rachunku płatniczego

- od dnia wykonania transakcji płatniczej.

2.

W terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania zwrotu dostawca dokonuje zwrotu

pełnej kwoty transakcji płatniczej albo podaje uzasadnienie odmowy dokonania zwrotu,

wskazując organy, do których płatnik może zgodnie z art. 15 złożyć skargę, jeżeli

nie zgadza się z przedstawionym uzasadnieniem. W przypadku określonym w art. 47 ust.

4 dostawca nie może odmówić dokonania zwrotu.

3.

W przypadku gdy dostawcą płatnika jest NBP, może on uzależnić zwrot, o którym mowa

w art. 47, od otrzymania środków pieniężnych od dostawcy odbiorcy.

1.

Momentem otrzymania zlecenia płatniczego jest moment, w którym zlecenie przekazane

bezpośrednio przez płatnika lub pośrednio przez odbiorcę albo za jego pośrednictwem

zostało otrzymane przez dostawcę płatnika. W przypadku gdy dostawca płatnika otrzymuje

zlecenie płatnicze w dniu niebędącym dla tego dostawcy dniem roboczym, uznaje się,

że zlecenie zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego po tym dniu.

2.

Dostawca może ustalić nieprzekraczalny, przypadający pod koniec dnia roboczego moment,

po którym otrzymane zlecenia płatnicze uznaje się za otrzymane pierwszego dnia roboczego

po tym dniu.

3.

Jeżeli użytkownik inicjujący zlecenie płatnicze i jego dostawca uzgodnią, że wykonanie

zlecenia płatniczego rozpoczyna się

1)

określonego dnia,

2)

pod koniec wskazanego okresu,

3)

w dniu, w którym płatnik przekazał do dyspozycji swojemu dostawcy środki pieniężne

na wykonanie zlecenia płatniczego

- za moment otrzymania zlecenia do celów art. 54 uznaje się początek dnia, o którym

mowa w pkt 1, albo dnia będącego ostatnim dniem okresu, o którym mowa w pkt 2, albo

dnia, o którym mowa w pkt 3.

4.

Jeżeli dzień, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lub 3, albo ostatni dzień okresu, o którym

mowa w ust. 3 pkt 2, nie jest dla dostawcy płatnika dniem roboczym, uznaje się, że

zlecenie płatnicze zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego po tym dniu.

1.

Dostawca płatnika nie może odmówić wykonania autoryzowanego zlecenia płatniczego inicjowanego

przez płatnika albo odbiorcę lub za jego pośrednictwem, chyba że nie zostały spełnione

przez płatnika postanowienia umowy pomiędzy dostawcą a użytkownikiem lub możliwość

albo obowiązek odmowy wynika z odrębnych przepisów.

2.

W przypadku gdy dostawca odmawia wykonania zlecenia płatniczego, jest obowiązany powiadomić

użytkownika w najbliższym możliwym terminie, nie później jednak niż w terminach określonych

zgodnie z art. 54 i art. 56

1)

o odmowie,

2)

jeżeli to możliwe - o przyczynach odmowy,

3)

jeżeli to możliwe - o procedurze sprostowania błędów, które spowodowały odmowę

- chyba że powiadomienie takie jest niedopuszczalne z mocy odrębnych przepisów.

3.

Strony mogą zastrzec w umowie, że dostawca ma prawo pobierać opłaty za powiadomienie,

o którym mowa w ust. 2, w przypadku gdy odmowa wykonania zlecenia płatniczego była

uzasadniona.

4.

Do celów, o których mowa w art. 54 i art. 56 oraz art. 144-146 zlecenie płatnicze,

którego wykonania odmówiono, uznaje się za nieotrzymane.

1.

Użytkownik nie może odwołać zlecenia płatniczego od chwili jego otrzymania przez dostawcę

płatnika.

2.

Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem,

płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu zlecenia płatniczego

odbiorcy lub po udzieleniu przez płatnika zgody odbiorcy na wykonanie transakcji płatniczej.

3.

W przypadku polecenia zapłaty płatnik może odwołać zlecenie płatnicze, z zachowaniem

prawa do zwrotu kwoty transakcji płatniczej, nie później niż do końca dnia roboczego

poprzedzającego uzgodniony dzień obciążenia rachunku płatniczego.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 49 ust. 3, użytkownik może odwołać zlecenie płatnicze

nie później niż do końca dnia roboczego poprzedzającego uzgodniony dzień.

5.

Po upływie terminów określonych w ust. 1-4 zlecenie płatnicze można odwołać wyłącznie,

jeżeli uzgodnią to między sobą użytkownik i jego dostawca. W przypadkach, o których

mowa w ust. 2 i 3, wymagana jest również zgoda odbiorcy.

6.

Jeżeli zostało to uzgodnione w umowie, dostawca może pobierać opłatę za odwołanie

zlecenia.

1.

Dostawca płatnika, dostawca odbiorcy oraz inne podmioty pośredniczące w wykonaniu

transakcji płatniczej nie mogą pomniejszać kwoty transakcji płatniczej o opłaty należne

w związku z jej wykonaniem ani o inne należności.

2.

Umowa między odbiorcą i jego dostawcą może przewidywać, że dostawca udostępnia odbiorcy

kwotę transakcji płatniczej pomniejszoną o pobierane opłaty. Dostawca obowiązany jest

wówczas do podania w informacji o transakcji płatniczej pełnej kwoty transakcji płatniczej

oraz pobranych opłat.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają dopuszczalności potrącenia przez dostawcę z kwoty

transakcji płatniczej kwoty wynikającej ze zobowiązań podatkowych oraz składek na

ubezpieczenie zdrowotne związanych z tą transakcją płatniczą.

4.

Jeżeli z kwoty transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika zostały pobrane

jakiekolwiek inne należności niż określone w ust. 2 lub 3, dostawca płatnika jest

obowiązany doprowadzić do otrzymania przez odbiorcę pełnej kwoty transakcji płatniczej.

W przypadku transakcji płatniczych zainicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem,

obowiązek ten ciąży na dostawcy odbiorcy.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki pobierania opłat przy przyjmowaniu płatności z tytułu należności

o charakterze publicznoprawnym, stanowiących dochód budżetu państwa lub jednostek

samorządu terytorialnego, przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego,

kierując się w szczególności potrzebą przekazania pełnej kwoty danej należności publicznoprawnej

na wyznaczony rachunek bankowy oraz biorąc pod uwagę specyfikę tych płatności.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do

1)

transakcji płatniczych w euro;

2)

transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w walucie polskiej;

3)

transakcji płatniczych obejmujących nie więcej niż jedno przeliczenie waluty między

a)

euro a walutą polską, jeżeli przeliczenie waluty jest dokonane w Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego spoza obszaru

euro, jeżeli przeliczenie waluty jest dokonane w tym państwie członkowskim,

c)

euro a walutą polską lub euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

spoza obszaru euro, dokonywanego w państwie członkowskim z obszaru euro, w przypadku

przelewów transgranicznych zainicjowanych w euro.

2.

Przepisy niniejszego rozdziału mają także zastosowanie do transakcji płatniczych,

o których mowa w art. 5 ust. 3, innych niż wymienione w ust. 1.

3.

Użytkownik i jego dostawca mogą uzgodnić, że do transakcji płatniczych, o których

mowa w art. 5 ust. 3, innych niż wymienione w ust. 1, nie stosuje się przepisów niniejszego

rozdziału. Strony nie mogą jednak uzgodnić wyłączenia stosowania art. 59, a w przypadku

transakcji płatniczych wykonywanych na terytorium jednego lub więcej państw członkowskich

nie mogą uzgodnić terminu, o którym mowa w art. 54, jako dłuższego niż 4 dni robocze

od momentu otrzymania zlecenia płatniczego.

1.

Dostawca płatnika jest obowiązany doprowadzić do uznania rachunku płatniczego dostawcy

odbiorcy kwotą transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika nie później niż

do końca następnego dnia roboczego po otrzymaniu zlecenia.

2.

Termin określony w ust. 1 może zostać przedłużony o jeden dzień roboczy, w przypadku

gdy dostawca płatnika otrzymał zlecenie płatnicze w postaci papierowej.

1.

W zakresie transakcji płatniczych w całości wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w walucie polskiej, dotyczących należności, do których stosuje się przepisy

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą - Ordynacja podatkowa”, oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego

Wspólnotowy Kodeks Celny

(Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm.), nie stosuje się art. 54 ust. 2.

2.

W razie niedotrzymania terminu wykonania transakcji płatniczej, o którym mowa w art.

54 ust. 1, w zakresie należności, o których mowa w ust. 1, dostawca jest obowiązany

do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego

odsetek w wysokości przewidzianej dla odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

3.

Do odpowiedzialności dostawcy z tytułu niewykonania obowiązku określonego w art. 54

ust. 1, dotyczącego należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy - Ordynacja podatkowa dotyczące odpowiedzialności podatkowej inkasenta.

1.

Dostawca odbiorcy przekazuje zlecenie płatnicze zainicjowane przez odbiorcę lub za

jego pośrednictwem dostawcy płatnika w terminie uzgodnionym między odbiorcą a jego

dostawcą, umożliwiając w przypadku transakcji polecenia zapłaty rozrachunek tej transakcji

w uzgodnionym terminie płatności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do transakcji płatniczych kartą płatniczą lub

podobnym instrumentem płatniczym zainicjowanych przez odbiorcę.

Jeżeli odbiorca nie posiada rachunku płatniczego u dostawcy, środki pieniężne są udostępniane

odbiorcy przez dostawcę, który otrzymuje środki pieniężne dla odbiorcy, w terminie

określonym w art. 54 i art. 56 ust. 1.

Wpłata gotówki na swój lub cudzy rachunek płatniczy, dokonana u dostawcy prowadzącego

ten rachunek płatniczy w walucie tego rachunku płatniczego, jest udostępniana na tym

rachunku niezwłocznie po otrzymaniu środków pieniężnych, nie później niż w tym samym

dniu roboczym, oraz otrzymuje datę waluty z chwilą wpłaty, z tym że jeżeli wpłacającym

jest podmiot niebędący konsumentem, udostępnienie środków pieniężnych na rachunku

z datą waluty nie może nastąpić później niż następnego dnia roboczego po otrzymaniu

środków pieniężnych.

1.

Dostawca odbiorcy uznaje rachunek płatniczy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej z

datą waluty tego dnia roboczego, w którym rachunek dostawcy odbiorcy został uznany

kwotą transakcji płatniczej.

2.

Dostawca odbiorcy udostępnia odbiorcy kwotę transakcji płatniczej niezwłocznie po

uznaniu tą kwotą rachunku dostawcy odbiorcy.

3.

Obciążenie rachunku płatniczego płatnika kwotą transakcji płatniczej następuje z datą

waluty nie wcześniejszą niż moment, w którym rachunek ten został faktycznie obciążony

kwotą transakcji płatniczej.

4.

Do transakcji płatniczych inicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem dostawca

odbiorcy lub odbiorca mogą uzgodnić dłuższy termin wykonania niż określony w ust.

2.

1.

Świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej wymaga

uzyskania zezwolenia KNF.

2.

Zezwolenie może być wydane osobie prawnej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, na jej wniosek.

1.

W okresie obowiązywania umowy o wydanie pieniądza elektronicznego, posiadacz może

żądać od wydawcy wykupienia posiadanego pieniądza elektronicznego w każdym czasie

i według wartości nominalnej.

2.

Umowa o wydanie pieniądza elektronicznego jednoznacznie i w sposób zrozumiały określa

warunki wykupu pieniądza elektronicznego, w tym wszelkie związane z tym koszty.

1.

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wnioskodawca dołącza

1)

aktualną informację o numerze wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego;

2)

statut, akt założycielski albo umowę spółki;

3)

wykaz usług płatniczych, które zamierza świadczyć;

4)

program działalności i plan finansowy na okres co najmniej trzyletni;

5)

dokumenty potwierdzające posiadanie środków finansowych przeznaczonych na fundusze

własne;

6)

opis rozwiązań w zakresie zarządzania i mechanizmów kontroli wewnętrznej dotyczących

obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu,

zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 276 i Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r. Nr 134, poz. 779), zwaną dalej „ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy”;

7)

opis rozwiązań organizacyjnych, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3 i 4;

8)

dane pozwalające na ustalenie tożsamości osób, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają

znaczny pakiet akcji lub udziałów w spółce lub spółdzielni zamierzającej wykonywać

usługi płatnicze, ze wskazaniem wielkości należącego do nich pakietu akcji lub udziałów,

oraz dokumenty potwierdzające, iż osoby te dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania

instytucją płatniczą;

9)

dane pozwalające na ustalenie tożsamości osób zarządzających oraz dokumenty pozwalające

na ocenę, czy osoby te dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją

płatniczą, w tym posiadają wykształcenie i doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania

działalnością w zakresie świadczenia usług płatniczych;

10)

dane pozwalające na ustalenie tożsamości biegłych rewidentów i innych podmiotów uprawnionych

do badania sprawozdań finansowych.

2.

Wnioskodawca oraz instytucja płatnicza, po uzyskaniu zezwolenia, niezwłocznie powiadamia

KNF o każdej zmianie mającej wpływ na aktualność informacji i dokumentów dołączonych

do wniosku zgodnie z ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres informacji oraz rodzaj i formę dokumentów, o których mowa w ust.

1 pkt 4-10, mając na względzie konieczność sprawdzenia, czy wnioskodawca spełnia warunki

konieczne do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz kompletność

i wiarygodność dokumentacji dołączanej do wniosku.

1.

W toku postępowania w sprawie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1,

KNF

1)

wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom

określonym w art. 61 ust. 1;

2)

może żądać uzupełniających informacji lub dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia

sprawy.

2.

KNF wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania

wniosku lub jego uzupełnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

W zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF określa usługi płatnicze, do świadczenia

których jest uprawniona instytucja płatnicza.

Polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku

określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję

dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, może być wydane podmiotom

1)

posiadającym kapitał założycielski co najmniej w wysokości równowartości w walucie

polskiej

a)

kwoty 125 000 euro - jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć wszystkie lub niektóre

z usług płatniczych wymienionych w art. 3,

b)

kwoty 50 000 euro - jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7,

c)

kwoty 20 000 euro - jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą

przekazu pieniężnego;

2)

posiadającym środki finansowe przeznaczone na fundusze własne w wymaganej wysokości;

3)

zapewniającym ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością w zakresie świadczenia

usług płatniczych przez posiadanie, adekwatnych do rodzaju usług płatniczych, ich

skali i stopnia złożoności, rozwiązań organizacyjnych obejmujących

a)

skuteczne procedury identyfikowania, zarządzania, monitorowania i zawiadamiania o

ryzyku, na które wnioskodawca jest lub może być narażony,

b)

strukturę organizacyjną z przejrzystymi i spójnymi zakresami odpowiedzialności,

c)

odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej, obejmujące procedury w zakresie administracji,

księgowości oraz przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

4)

posiadającym rozwiązania organizacyjne mające służyć ochronie środków pieniężnych

użytkowników zgodnie z art. 78.

2.

Równowartość w walucie polskiej podanych w ust. 1 pkt 1 kwot w euro ustala się przy

zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania

zezwolenia.

3.

Środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego instytucji płatniczej nie mogą

pochodzić

1)

z kredytu lub pożyczki ani być w inny sposób obciążone;

2)

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

KNF odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli

1)

osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 8 i 9, nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego

zarządzania instytucją płatniczą,

2)

wnioskodawca nie posiada kapitału założycielskiego w wysokości określonej w art. 64

ust. 1 pkt 1 lub nie posiada w wymaganej wysokości środków finansowych przeznaczonych

na fundusze własne,

3)

rozwiązania organizacyjne, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, nie zapewniają ostrożnego

i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie świadczenia usług płatniczych,

4)

środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego pochodzą z kredytu, pożyczki

albo w inny sposób są obciążone lub pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł,

5)

plan finansowy lub program działalności nie zapewniają zdolności krajowej instytucji

płatniczej do wykonywania zobowiązań wynikających ze świadczenia usług płatniczych,

6)

bliskie powiązania między wnioskodawcą a innym podmiotem stanowią przeszkodę w skutecznym

wykonywaniu nadzoru nad krajową instytucją płatniczą lub

7)

przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej

jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą wnioskodawca ma bliskie powiązania, lub

trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów uniemożliwiałyby skuteczne wykonywanie

nadzoru nad krajową instytucją płatniczą.

1.

Zmiana określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, usług płatniczych,

do świadczenia których jest uprawniona instytucja płatnicza, wymaga zmiany tego zezwolenia;

przepisy art. 61-65 stosuje się odpowiednio.

2.

W miejsce informacji i dokumentów, o których mowa w art. 61 ust. 1, może być złożone

oświadczenie o aktualności informacji zawartych w odpowiednich dokumentach złożonych

przez krajową instytucję płatniczą wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia, o którym

mowa w art. 60 ust. 1.

1.

Zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej

wygasa, jeżeli krajowa instytucja płatnicza

1)

w terminie 12 miesięcy od dnia wydania tego zezwolenia nie rozpoczęła działalności

w zakresie usług płatniczych, przy czym za dzień rozpoczęcia działalności w zakresie

usług płatniczych uważa się dzień wykonania pierwszej transakcji płatniczej;

2)

nie prowadzi działalności w zakresie usług płatniczych w okresie dłuższym niż 6 kolejnych

miesięcy.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, KNF wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie

zezwolenia.

1.

Jeżeli działalność hybrydowej instytucji płatniczej w zakresie niepolegającym na świadczeniu

usług płatniczych narusza lub może naruszać stabilność finansową tej instytucji płatniczej

lub mogłaby ograniczać możliwość sprawowania nadzoru, KNF może, w drodze decyzji,

nakazać hybrydowej instytucji płatniczej prawne i organizacyjne wyodrębnienie działalności

w zakresie usług płatniczych przez utworzenie nowego podmiotu, który będzie prowadził

tę działalność.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF

1)

określa termin utworzenia nowego podmiotu, który będzie prowadził działalność w zakresie

usług płatniczych, nie krótszy niż 3 miesiące;

2)

może określić warunki dotyczące sposobu wyodrębnienia działalności w zakresie usług

płatniczych.

3.

Podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, zawiadamia KNF o wpisie

do rejestru przedsiębiorców w terminie 7 dni od dnia uzyskania wpisu.

4.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, dołącza się informacje i dokumenty, o których

mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 4-10, dotyczące podmiotu utworzonego w wykonaniu

decyzji, o której mowa w ust. 1. W miejsce informacji i dokumentów, o których mowa

w art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz 6-10, może być złożone oświadczenie o aktualności informacji

zawartych w odpowiednich dokumentach złożonych przez hybrydową instytucję płatniczą,

które uznaje się wówczas za złożone przez ten podmiot. Przepisy art. 62 stosuje się

odpowiednio.

5.

W przypadku określenia warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2, odpowiednio hybrydowa

instytucja płatnicza lub podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust.

1, nie później niż z dniem złożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, przekazują

KNF informacje i dokumenty potwierdzające spełnienie tych warunków.

6.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji płatniczej

przechodzi na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, po upływie

miesiąca od dnia otrzymania przez KNF zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, albo

jego uzupełnienia, jeżeli nie są spełnione wymagania określone w ust. 4 lub 5, chyba

że w tym terminie KNF zgłosi sprzeciw do przejścia tego zezwolenia.

7.

KNF, w drodze decyzji

1)

zgłasza sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli zachodzą przesłanki, o których mowa

w art. 65;

2)

może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli nie zostały spełnione warunki,

o których mowa w ust. 2 pkt 2.

8.

Z dniem przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, podmiot utworzony w

wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki hybrydowej

instytucji płatniczej w zakresie świadczenia usług płatniczych.

9.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji płatniczej

wygasa

1)

w przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1 - z upływem terminu, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja w sprawie sprzeciwu, o którym mowa

w ust. 6, stała się ostateczna.

10.

W przypadkach, o których mowa w ust. 9, KNF wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie

zezwolenia.

11.

W terminie 7 dni od dnia przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydanego

hybrydowej instytucji płatniczej na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której

mowa w ust. 1, albo wydania decyzji, o której mowa w ust. 10, KNF z urzędu dokonuje

zmian w rejestrze.

1.

KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli

1)

instytucja płatnicza uzyskała zezwolenie wskutek złożenia fałszywych informacji lub

w inny sposób niezgodny z prawem;

2)

instytucja płatnicza przestała spełniać wymogi, od których jest uzależnione wydanie

zezwolenia;

3)

instytucja płatnicza wykonuje działalność z naruszeniem zezwolenia lub trwale utraciła

zdolność do wykonywania swoich zobowiązań;

4)

instytucja płatnicza, kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych, stanowiłaby

zagrożenie dla stabilności systemu płatności;

5)

osoby, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub udziałów

w instytucji płatniczej, nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją

płatniczą;

6)

osoba zarządzająca nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją

płatniczą;

7)

bliskie powiązania między krajową instytucją płatniczą a innymi podmiotami mogłyby

uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą;

8)

przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej

jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą krajowa instytucja płatnicza ma bliskie

powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów mogłyby uniemożliwiać

skuteczne sprawowanie nadzoru nad tą instytucją;

9)

instytucja płatnicza, która nie stosuje środków ochrony środków pieniężnych użytkowników

określonych w art. 78 ust. 1, nie zawarła w terminie umowy gwarancji bankowej albo

ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 78 ust. 2.

2.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia jest natychmiast wykonalna.

3.

Jeżeli wymaga tego interes użytkowników, w decyzji o cofnięciu zezwolenia KNF może

określić termin i warunki zaprzestania świadczenia usług płatniczych przez instytucję

płatniczą.

1.

KNF cofa zezwolenie na wniosek instytucji płatniczej.

2.

Postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej nie wszczyna

się, jeżeli

1)

w instytucji płatniczej jest prowadzona kontrola, o której mowa w art. 103, lub instytucja

płatnicza została zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia takiej kontroli;

2)

wobec instytucji płatniczej wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej,

o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 5.

3.

Postępowanie wszczęte zawiesza się do dnia, w którym decyzja w sprawie nałożenia kary

pieniężnej stała się ostateczna.

4.

Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej stosuje się przepis

art. 69 ust. 3.

1.

KNF, w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, podaje do publicznej wiadomości informację

o cofnięciu lub wygaśnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, z podaniem

przyczyn wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia.

2.

KNF informuje Komisję Europejską o każdym przypadku wygaśnięcia lub cofnięcia zezwolenia,

o którym mowa w art. 60 ust. 1.

W przypadku połączenia lub podziału instytucji płatniczej albo nabycia jej przedsiębiorstwa,

zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, nie przechodzi na podmiot przejmujący

lub nowo utworzony powstały w wyniku połączenia lub podziału ani na nabywcę, z zastrzeżeniem

art. 68 ust. 6.

Kto prowadzi system autoryzacji i rozliczeń bez wymaganej zgody na prowadzenie systemu

lub zgody na wprowadzenie zmian w zasadach prowadzenia systemu, podlega grzywnie do

5 000 000 złotych.

Informacje o instytucji płatniczej oraz o świadczonych przez nią usługach płatniczych,

w tym informacje reklamowe, publikowane przez instytucję płatniczą, na zlecenie instytucji

płatniczej lub na rzecz instytucji płatniczej, powinny być przedstawiane w sposób

rzetelny i zrozumiały.

1.

Krajowa instytucja płatnicza, oprócz świadczenia usług płatniczych, może

1)

świadczyć ściśle powiązane ze świadczeniem usług płatniczych usługi dodatkowe, takie

jak

a)

usługi wymiany walut,

b)

usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania

transakcji płatniczej,

c)

usługi przechowywania i przetwarzania danych;

2)

prowadzić systemy płatności;

3)

prowadzić inną działalność gospodarczą.

2.

Świadczenie przez krajową instytucję płatniczą w ramach wykonania transakcji płatniczych

usługi przeliczenia waluty nie stanowi działalności kantorowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 141, poz. 1178, z późn. zm..

3.

W związku z wykonywaniem usług płatniczych instytucja płatnicza może udzielać pożyczki

służącej wykonaniu transakcji płatniczej (kredyt płatniczy) wyłącznie w celu świadczenia

usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2-6, oraz pod warunkiem że pożyczka

ta nie jest udzielana

1)

na okres dłuższy niż 12 miesięcy;

2)

ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania transakcji

płatniczej.

Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana przechowywać dokumenty związane ze świadczeniem

usług płatniczych przez okres co najmniej 5 lat od dnia ich wytworzenia lub otrzymania.

1.

Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana posiadać w każdym czasie fundusze własne

dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności i rodzaju usług płatniczych, jakie

może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

2.

Fundusze własne krajowej instytucji płatniczej obejmują

1)

kapitał założycielski instytucji płatniczej;

2)

kapitał z aktualizacji wyceny;

3)

niepodzielony zysk z lat ubiegłych.

3.

Fundusze własne pomniejsza się o

1)

akcje lub udziały własne posiadane przez instytucję płatniczą, wycenione według wartości

bilansowej, pomniejszone o odpisy spowodowane trwałą utratą ich wartości;

2)

wszelkie zobowiązania z tytułu akcji uprzywilejowanych;

3)

wartości niematerialne i prawne wycenione według wartości bilansowej;

4)

stratę z lat ubiegłych;

5)

stratę w trakcie zatwierdzania;

6)

stratę netto bieżącego okresu.

4.

Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej nie może być niższa od wyższej

z wartości

1)

minimalnej wartości kapitału założycielskiego wymaganego zgodnie z art. 64 ust. 1

pkt 1, albo

2)

kwoty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 6.

5.

W przypadku gdy instytucja płatnicza udziela kredytów płatniczych, o których mowa

w art. 74 ust. 3, wymóg, o którym mowa w ust. 4, zwiększa się o 5% całkowitej wartości

kredytów udzielonych w ciągu ostatniego roku obrotowego.

6.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi,

w drodze rozporządzenia, metodę obliczania kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2, uwzględniając

łączną wartość transakcji płatniczych wykonanych w ciągu ostatniego roku obrotowego

przez krajową instytucję płatniczą i rodzaj usług płatniczych, jakie krajowa instytucja

płatnicza może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia.

7.

KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny procesów

zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli wewnętrznej krajowej instytucji płatniczej

1)

zażądać od krajowej instytucji płatniczej zwiększenia wysokości funduszy własnych,

jednak do wysokości nie większej niż 120% kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2;

2)

zezwolić krajowej instytucji płatniczej na zmniejszenie wysokości funduszy własnych,

jednak do wysokości nie mniejszej niż 80% kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2.

1.

Przy obliczaniu funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej, która

1)

należy do tej samej grupy co inna krajowa instytucja płatnicza, bank krajowy, oddział

banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej, instytucja pieniądza elektronicznego,

firma inwestycyjna, podmiot zarządzający aktywami lub zakład ubezpieczeń,

2)

prowadzi działalność w charakterze hybrydowej instytucji płatniczej

- nie mogą być w jakikolwiek sposób uwzględniane fundusze, które zostały uwzględnione

w funduszach własnych innego podmiotu grupy lub hybrydowej instytucji płatniczej obliczanych

w związku z wymogami kapitałowymi wynikającymi z odrębnych przepisów.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, może,

w drodze rozporządzenia, określić sposób przeciwdziałania wielokrotnemu zaliczaniu

tych samych elementów do funduszy własnych, w przypadkach, o których mowa w ust. 1,

kierując się koniecznością zapewnienia realnego poziomu określonych przez ustawę wymogów

kapitałowych.

1.

W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza przyjmuje od użytkowników środki pieniężne

na poczet wykonania transakcji płatniczych bezpośrednio lub za pośrednictwem innego

dostawcy, jest zobowiązana do ich ochrony z zastosowaniem następujących zasad

1)

środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, w wysokości podlegającej

przekazaniu odbiorcy albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy, nie są w żadnym

momencie podczas przechowywania łączone ze środkami pieniężnymi posiadanymi przez

krajową instytucję płatniczą z innego tytułu;

2)

środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, które nie zostały

przekazane odbiorcy lub innemu dostawcy do końca dnia roboczego następującego po dniu

otrzymania tych środków, są co najmniej w wysokości podlegającej przekazaniu odbiorcy

albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy

a)

składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku krajowym, instytucji

kredytowej lub oddziale banku zagranicznego lub

b)

inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym

do tego celu rachunku.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli środki pieniężne przyjęte w celu wykonania

transakcji płatniczych są objęte umową gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo

umową ubezpieczenia zawartą z zakładem ubezpieczeń, bankiem krajowym, oddziałem banku

zagranicznego, instytucją kredytową, które nie należą do tej samej grupy co krajowa

instytucja płatnicza, na kwotę równą kwocie, która w przypadku zastosowania zasad

określonych w ust. 1 podlegałaby wydzieleniu z innych środków pieniężnych posiadanych

przez krajową instytucję płatniczą oraz złożeniu na wyodrębnionym rachunku bankowym

lub zainwestowaniu.

3.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa ubezpieczenia powinna obejmować

wypłatę przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń środków pieniężnych z gwarancji lub

świadczenia odszkodowawczego w przypadku niemożności wykonania przez krajową instytucję

płatniczą zobowiązań wynikających z umów o świadczenie usług płatniczych, w szczególności

obowiązku zwrotu wpłat wniesionych przez użytkowników w przypadku niewykonania lub

nienależytego wykonania zobowiązania przez krajową instytucję płatniczą wobec użytkowników.

4.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla

KNF do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń środków

pieniężnych z gwarancji.

5.

Krajowa instytucja płatnicza stosująca wymogi określone w ust. 2 jest obowiązana składać

KNF oryginały dokumentów potwierdzających zawarcie kolejnej umowy gwarancji albo ubezpieczenia,

przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej. Umowy powinny obejmować cały

okres prowadzenia działalności.

6.

W przypadku krajowych instytucji płatniczych rozpoczynających działalność kwotę, o

której mowa w ust. 2, określa się na podstawie programu działalności i planu finansowego,

o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4.

7.

W przypadku gdy wartość środków pieniężnych przeznaczonych na wykonywanie przyszłych

transakcji płatniczych jest zmienna lub nieznana z wyprzedzeniem, KNF może wyrazić

zgodę na stosowanie wymogów określonych w ust. 2 na podstawie kwoty reprezentatywnej,

jeżeli uzna, że taką reprezentatywną kwotę można oszacować na podstawie dotychczasowych

danych.

8.

KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków

z tytułu umowy gwarancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach

określonych w treści tych umów.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

kategorie aktywów, o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz maksymalną część

środków pieniężnych, jaka może być inwestowana w poszczególne kategorie aktywów, mając

na względzie należyte zabezpieczenie środków pieniężnych użytkowników, w tym ograniczenie

ryzyka inwestycyjnego.

1.

W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko krajowej instytucji płatniczej

środki pieniężne znajdujące się na rachunkach, o których mowa w art. 78 ust. 1, są

wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

2.

W razie ogłoszenia upadłości krajowej instytucji płatniczej środki pieniężne znajdujące

się na rachunkach, o których mowa w art. 78 ust. 1, podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

3.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje roszczeń użytkowników wobec krajowych

instytucji płatniczych z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zleceń płatniczych

przez krajową instytucję płatniczą lub podmioty, za które instytucja ponosi odpowiedzialność

wobec użytkownika, w granicach odpowiedzialności krajowej instytucji płatniczej określonej

w art. 144-146.

Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF sporządzone zgodnie z ustawą o rachunkowości roczne sprawozdanie finansowe, a także roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe,

jeżeli istnieje obowiązek jego sporządzenia. Sprawozdania przekazuje się wraz z raportem

z badania sprawozdania i opinią podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych

oraz odpisem uchwały albo postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu sprawozdania

finansowego, w terminie nie dłuższym niż 15 dni od dnia zatwierdzenia odpowiednio

rocznego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki i rocznego

skonsolidowanego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki dominującej.

Podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych jest obowiązany do niezwłocznego

informowania KNF o stwierdzonych w trakcie przeprowadzania badania sprawozdania finansowego

okolicznościach i zdarzeniach, które mogą stanowić podstawę do wydania opinii z zastrzeżeniami,

opinii negatywnej albo odmowy wyrażenia opinii, albo wskazywać na naruszenie przepisów

określających warunki wydania zezwolenia krajowym instytucjom płatniczym lub regulujących

prowadzenie działalności krajowych instytucji płatniczych albo na zagrożenie kontynuowania

działalności przez tę instytucję.

1.

Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF kwartalne i dodatkowe roczne sprawozdania

finansowe i statystyczne obejmujące

1)

wartość posiadanych finansowych środków płynnych;

2)

informację o udzielonych w danym kwartale lub roku kredytach, o których mowa w art.

74 ust. 3, w tym ich liczbie, wartości oraz okresie, na jaki zostały udzielone;

3)

informację o wykonanych transakcjach płatniczych, w tym ich wartości, liczbie oraz

strukturze walutowej;

4)

zestawienie funduszy własnych wraz ze wskazaniem poszczególnych elementów składowych

i określeniem ich kwoty;

5)

informację o rodzaju i zakresie działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1.

2.

KNF, w drodze decyzji, na wniosek krajowej instytucji płatniczej, w uzasadnionych

przypadkach może zwolnić ją z obowiązków określonych w ust. 1 lub ograniczyć ich zakres.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres, formę i sposób sporządzania sprawozdań,

o których mowa w ust. 1, oraz terminy ich przekazywania KNF, uwzględniając konieczność

zapewnienia KNF dostępu do informacji mających wpływ na ocenę sytuacji finansowej

krajowej instytucji płatniczej, w tym informacji o rodzaju i zakresie wykonywania

innej działalności prowadzonej przez instytucję płatniczą, o której mowa w art. 74

ust. 1.

1.

Krajowa instytucja płatnicza może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agentów.

2.

Umowa między agentem a krajową instytucją płatniczą jest zawierana w formie pisemnej

pod rygorem nieważności.

Przepisów art. 82 i art. 83 nie stosuje się wobec działalności przedsiębiorców w zakresie

objętym

1)

nadzorem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm.;

2)

nadzorem sanitarnym na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm. i ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn. zm., w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa żywności.

1.

Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF, w formie pisemnej, zawiadomienie o zamiarze

świadczenia usług płatniczych za pośrednictwem agenta, wraz z wnioskiem o dokonanie

wpisu agenta do rejestru.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta;

2)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności agenta;

3)

opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy

i finansowaniu terroryzmu zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy;

4)

imiona i nazwiska oraz funkcje osób odpowiedzialnych za zarządzanie agentem.

1.

Krajowa instytucja płatnicza może, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej z

innym przedsiębiorcą, powierzyć temu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności

operacyjnych związanych ze świadczeniem usług płatniczych.

2.

Krajowa instytucja płatnicza prowadzi ewidencję umów, o których mowa w ust. 1, zawierającą

dane identyfikacyjne przedsiębiorcy, zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania

oraz okres obowiązywania umowy.

3.

W przypadku gdy umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje powierzenie wykonywania

istotnych czynności operacyjnych, krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze

zawarcia takiej umowy oraz o każdej jej zmianie, rozwiązaniu lub o jej wygaśnięciu,

co najmniej na 14 dni przed jej zawarciem, zmianą, rozwiązaniem lub wygaśnięciem.

4.

Czynność operacyjną uznaje się za istotną, jeżeli jej niewykonanie lub niewłaściwe

wykonanie mogłoby w poważnym stopniu zagrozić ciągłości spełniania przez krajową instytucję

płatniczą wymogów, od których było uzależnione wydanie zezwolenia, lub wykonywania

innych obowiązków nałożonych na instytucję płatniczą przez ustawę, lub zagrażałoby

jej wynikom finansowym albo rzetelności lub ciągłości świadczonych przez nią usług

płatniczych.

5.

Krajowa instytucja płatnicza może powierzyć innemu przedsiębiorcy wykonywanie istotnych

czynności operacyjnych, jeżeli powierzenie wykonywania czynności nie wpłynie niekorzystnie

na prowadzenie przez krajową instytucję płatniczą działalności zgodnie z przepisami

prawa i wydanym jej zezwoleniem oraz na ostrożne i stabilne zarządzanie krajową instytucją

płatniczą oraz

1)

przedsiębiorca posiada uprawnienia do wykonywania czynności w zakresie przedmiotu

umowy, jeżeli z przepisów prawa wynika obowiązek posiadania takich uprawnień, albo

zajmuje się wykonywaniem tych czynności w sposób zawodowy;

2)

przedsiębiorca posiada niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz zapewnia warunki techniczne

i organizacyjne niezbędne do prawidłowego wykonywania umowy, o której mowa w ust.

1;

3)

sytuacja finansowa przedsiębiorcy pozwala na prawidłowe wykonywanie umowy, o której

mowa w ust. 1;

4)

przedsiębiorca umożliwi skuteczne nadzorowanie przez krajową instytucję płatniczą

wykonywania powierzonych mu czynności oraz zarządzanie ryzykiem związanym z powierzeniem

czynności, a krajowa instytucja płatnicza posiada wiedzę umożliwiającą skuteczne nadzorowanie

wykonywania powierzonych czynności i zarządzanie ryzykiem;

5)

krajowa instytucja płatnicza będzie posiadać dostęp do informacji i dokumentów związanych

z wykonywaniem czynności powierzonych przedsiębiorcy, w szczególności w przypadku

gdy udostępnienie tych danych następuje w wyniku żądania KNF;

6)

krajowa instytucja płatnicza i przedsiębiorca będą posiadać plany działania zapewniające

ciągłe, bezpieczne i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie objętym umową,

również w przypadku rozwiązania umowy, a także plany działania przewidujące sposoby

odzyskiwania danych chroniące przed ich utratą spowodowaną zdarzeniami losowymi.

6.

Powierzenie wykonywania czynności operacyjnych nie może

1)

prowadzić do zaprzestania faktycznego świadczenia usług płatniczych przez krajową

instytucję płatniczą;

2)

obejmować przekazania prawa do reprezentowania instytucji płatniczej lub zarządzania

instytucją płatniczą w rozumieniu art. 201 § 1 i art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. oraz art. 48 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848, z późn. zm..

1.

KNF może żądać od krajowej instytucji płatniczej powierzającej wykonywanie czynności

operacyjnych innym przedsiębiorcom w szczególności

1)

przedstawienia kopii zawartej umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1;

2)

złożenia wyjaśnień dotyczących wykonania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1;

3)

przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy, z którym krajowa instytucja

płatnicza zawarła umowę, a w przypadku powierzenia wykonywania istotnych czynności

operacyjnych - także dokumentów niezbędnych do oceny spełniania przez przedsiębiorcę

wymogów określonych w art. 86 ust. 5.

2.

KNF, w drodze decyzji, nakazuje krajowej instytucji płatniczej doprowadzenie w wyznaczonym

terminie do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, jeżeli

1)

wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu instytucją płatniczą;

2)

przedsiębiorca będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne do wykonywania

tej umowy.

3.

Od decyzji KNF, o której mowa w ust. 2, krajowa instytucja płatnicza może wnieść skargę

do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji; przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji.

4.

KNF może zastosować środki określone w art. 105 ust. 1, w przypadku gdy w wyznaczonym

terminie krajowa instytucja płatnicza nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy,

o której mowa w art. 86 ust. 1.

1.

Krajowa instytucja płatnicza w zakresie świadczenia usług płatniczych ponosi odpowiedzialność

wobec użytkowników za działania jej agentów lub podmiotów wykonujących czynności operacyjne

na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, jak za swoje własne działania.

2.

Odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, nie można wyłączyć ani ograniczyć, z zastrzeżeniem

art. 149.

3.

Odpowiedzialności agenta oraz podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie

umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, wobec instytucji płatniczej za szkody wyrządzone

użytkownikom wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, o której mowa

odpowiednio w art. 84 ust. 2 albo w art. 86 ust. 1, nie można wyłączyć ani ograniczyć.

Krajowe instytucje płatnicze zapewniają, aby oddziały, przez które prowadzą działalność,

oraz agenci, za pośrednictwem których świadczą usługi płatnicze, informowały w sposób

rzetelny użytkowników o tym fakcie.

Agent jest obowiązany w umowie zawieranej z użytkownikiem jednoznacznie wskazać instytucję

płatniczą, w imieniu i na rzecz której działa, z podaniem numeru wpisu do rejestru.

Krajowa instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium innego państwa członkowskiego

przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta,

usługi płatnicze wynikające z zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

1.

Krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF, w formie pisemnej, o zamiarze świadczenia

usług płatniczych na terytorium innego państwa członkowskiego przez oddział lub za

pośrednictwem agenta, składając jednocześnie wniosek o dokonanie wpisu oddziału lub

agenta do rejestru.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę państwa członkowskiego, na terytorium którego krajowa instytucja płatnicza zamierza

świadczyć usługi płatnicze przez oddział lub za pośrednictwem agenta;

2)

nazwę (firmę) i siedzibę i adres krajowej instytucji płatniczej;

3)

nazwę (firmę) i adres oddziału lub imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta oraz

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności;

4)

opis struktury organizacyjnej oddziału;

5)

opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy

i finansowaniu terroryzmu;

6)

imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem lub działalnością

agenta;

7)

wykaz usług płatniczych, które krajowa instytucja płatnicza zamierza świadczyć na

terytorium państwa członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, odpowiednio przez oddział

lub za pośrednictwem agenta.

3.

KNF wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w wyznaczonym

terminie, jeżeli zawiadomienie nie spełnia wymagań określonych w ust. 2.

4.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, lub

jego uzupełnienia, KNF przesyła właściwym organom nadzorczym goszczącego państwa członkowskiego

zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, albo w drodze decyzji odmawia jego przesłania.

5.

KNF odmawia przesłania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy

1)

zawiadomienie nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2, i nie zostało uzupełnione

w terminie;

2)

struktura organizacyjna oddziału krajowej instytucji płatniczej jest nieadekwatna

do zamierzonej działalności;

3)

zamierzona działalność oddziału lub wykonywanie usług za pośrednictwem agenta naruszałoby

przepisy prawa;

4)

posiada lub uzyskała od właściwych organów nadzorczych państwa goszczącego, w którym

krajowa instytucja płatnicza zamierza wykonywać usługi płatnicze, informacje wskazujące,

iż istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest

popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem karnym”, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie

takiego przestępstwa jest zamierzone, lub rozpoczęcie wykonywania usług przez oddział

lub za pośrednictwem agenta mogłyby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub finansowania

terroryzmu.

1.

W przypadku nieotrzymania, w terminie 30 dni od dnia przesłania zawiadomienia, o którym

mowa w art. 92 ust. 1, zastrzeżeń zgłoszonych przez właściwe organy nadzorcze państwa

goszczącego, KNF wpisuje odpowiednio oddział lub agenta do rejestru. W przypadku otrzymania

zastrzeżeń, KNF może odmówić dokonania wpisu.

2.

O dokonaniu wpisu do rejestru KNF powiadamia zainteresowaną krajową instytucję płatniczą.

3.

KNF może odmówić dokonania wpisu do rejestru w zakresie dotyczącym agenta lub oddziału

instytucji płatniczej w przypadku uzyskania od właściwych organów nadzorczych państwa

goszczącego, w którym instytucja płatnicza zamierza świadczyć usługi przez agenta

lub oddział, informacji wskazujących, iż istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń,

że w związku z tą działalnością jest popełniane lub zostało popełnione przestępstwo,

o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest

zamierzone, lub rozpoczęcie świadczenia usług przez agenta lub założenie oddziału

mogłoby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

O zamiarze dokonania zmiany danych, o których mowa w art. 92 ust. 2 pkt 2-7, krajowa

instytucja płatnicza zawiadamia, w formie pisemnej, KNF i właściwe organy nadzorcze

goszczącego państwa członkowskiego, najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem tej zmiany;

przepisy art. 92 ust. 3-5 oraz art. 93 stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze prowadzenia działalności transgranicznej.

Zawiadomienie powinno wskazywać każdorazowo usługi płatnicze, jakie instytucja płatnicza

zamierza wykonywać, oraz wskazywać państwa członkowskie, w których instytucja płatnicza

zamierza prowadzić działalność transgraniczną.

2.

KNF przesyła zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwym organom nadzorczym goszczącego

państwa członkowskiego w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania i powiadamia o

tym zainteresowaną krajową instytucję płatniczą.

Unijna instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

usługi płatnicze przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem

agenta, w zakresie wynikającym z zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzorcze.

1.

Unijna instytucja płatnicza może rozpocząć wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej usług płatniczych przez oddział lub za pośrednictwem agenta po upływie miesiąca

od dnia otrzymania przez KNF od właściwych organów nadzorczych macierzystego państwa

członkowskiego następujących informacji

1)

nazwy (firmy) oddziału lub imienia i nazwiska albo nazwy (firmy) agenta i adresu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym będzie możliwe uzyskanie dokumentów

dotyczących jego działalności;

2)

opisu struktury organizacyjnej oddziału oraz opisu mechanizmów kontroli wewnętrznej

dotyczących obowiązków związanych z przeciwdziałaniem przez oddział lub agenta praniu

pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

3)

imion i nazwisk osób odpowiedzialnych za zarządzanie oddziałem lub działalnością agenta;

4)

wykazu usług płatniczych, które unijna instytucja płatnicza zamierza świadczyć na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

O zamiarze dokonania zmiany danych, o których mowa w ust. 1, unijna instytucja płatnicza

zawiadamia KNF najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem takiej zmiany. Zmiany mają charakter

wiążący od dnia otrzymania przez KNF od właściwych organów nadzorczych państwa macierzystego

zawiadomienia potwierdzającego powiadomienie tych organów o ich dokonaniu.

3.

Jeżeli KNF ma uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z zamierzonym świadczeniem

usług przez unijną instytucję płatniczą przez oddział lub za pośrednictwem agenta

jest popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest

zamierzone, lub świadczenie usług przez oddział lub za pośrednictwem agenta mogłoby

zwiększyć ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, informuje o tym właściwe

organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego.

Unijna instytucja płatnicza może rozpocząć działalność transgraniczną na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu przez KNF od właściwych organów nadzorczych

państwa macierzystego zawiadomienia zawierającego firmę, siedzibę i adres unijnej

instytucji płatniczej oraz wykaz usług płatniczych, jakie ta instytucja zamierza wykonywać

w ramach działalności transgranicznej.

1.

Działalność w zakresie usług płatniczych prowadzona przez krajowe instytucje płatnicze,

w tym przez ich agentów oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na

podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, podlega nadzorowi sprawowanemu przez

KNF, w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym, zwanemu dalej „nadzorem”.

2.

Celem nadzoru jest

1)

zapewnienie bezpieczeństwa finansowego krajowych instytucji płatniczych;

2)

zapewnienie zgodności działalności krajowych instytucji płatniczych, w tym prowadzonej

przez ich agentów oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie

umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, z przepisami ustawy oraz rozporządzenia (WE) nr 924/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001 oraz zezwoleniem, o którym mowa w art. 60 ust. 1;

3)

ochrona interesów użytkowników.

Czynności podejmowane w ramach nadzoru polegają w szczególności na

1)

dokonywaniu oceny sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej;

2)

badaniu jakości systemu zarządzania krajową instytucją płatniczą, w tym systemu kontroli

wewnętrznej;

3)

badaniu prawidłowości działalności operacyjnej związanej ze świadczeniem usług płatniczych.

KNF oraz osoby wykonujące czynności nadzoru nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę

wynikłą ze zgodnego z przepisami ustaw działania lub zaniechania, które pozostaje

w związku ze sprawowanym przez KNF nadzorem.

1.

KNF w ramach sprawowanego nadzoru może

1)

wezwać krajową instytucję płatniczą do przekazania w wyznaczonym terminie wszelkich

informacji niezbędnych dla realizacji celów nadzoru, o których mowa w art. 99 ust.

2;

2)

zażądać okresowego przekazywania przez krajową instytucję płatniczą określonych danych

niezbędnych do oceny sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej;

3)

wydawać krajowej instytucji płatniczej zalecenia w zakresie

a)

zapewnienia zgodności działalności krajowej instytucji płatniczej z przepisami ustawy

oraz rozporządzenia (WE) nr 924/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września

2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 2560/2001,

b)

zwiększenia funduszy własnych, jeżeli ich wysokość jest niższa niż wynikałoby to z

przepisów ustawy lub decyzji, o której mowa w art. 76 ust. 7,

c)

podjęcia środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm, o których mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 76,

d)

opracowania i stosowania procedur, które zapewnią utrzymywanie oraz bieżące monitorowanie

poziomu funduszy własnych,

e)

podjęcia środków koniecznych dla zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników;

4)

nakazać krajowej instytucji płatniczej wstrzymanie wypłat z zysku lub wstrzymanie

tworzenia nowych jednostek organizacyjnych do czasu osiągnięcia norm, o których mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 76;

5)

nakazać krajowej instytucji płatniczej opracowanie i wykonanie planu przywrócenia

prawidłowych stosunków finansowych.

2.

KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania

krajowymi instytucjami płatniczymi, mając na uwadze ochronę interesów użytkowników.

1.

KNF może przeprowadzać kontrolę działalności i sytuacji finansowej krajowej instytucji

płatniczej.

2.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, KNF może przeprowadzać także ocenę działalności

i sytuacji finansowej agenta, za pośrednictwem którego instytucja płatnicza świadczy

usługi płatnicze, lub podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy,

o której mowa w art. 86 ust. 1. Jeżeli kontrola, o której mowa w ust. 1, nie pozwala

na dokonanie wszystkich ustaleń niezbędnych do oceny działalności lub sytuacji finansowej

agenta lub podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której

mowa w art. 86 ust. 1, czynności kontrolne mogą być prowadzone bezpośrednio wobec

agenta lub podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której

mowa w art. 86 ust. 1, w ramach odrębnej kontroli.

3.

Czynności kontrolne są wykonywane przez pracowników Urzędu KNF po okazaniu legitymacji

służbowej oraz doręczeniu upoważnienia wydanego przez Przewodniczącego KNF lub upoważnioną

przez niego osobę.

4.

Pracownicy, o których mowa w ust. 3, w zakresie ustalonym w upoważnieniu, mają prawo

do

1)

wstępu do pomieszczeń kontrolowanego podmiotu;

2)

swobodnego dostępu do oddzielnego pomieszczenia biurowego i środków łączności;

3)

wglądu do dokumentów kontrolowanego podmiotu oraz żądania sporządzenia kopii, odpisów

i wyciągów z tych dokumentów;

4)

wglądu do danych zawartych w systemie informatycznym kontrolowanego podmiotu oraz

żądania sporządzenia kopii lub wyciągów z tych danych, w tym w postaci dokumentów

elektronicznych.

5.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

KNF każdorazowo zgłasza właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego państwa członkowskiego

zamiar przeprowadzenia kontroli w pomieszczeniach kontrolowanego podmiotu znajdujących

się na terytorium goszczącego państwa członkowskiego.

2.

KNF może przekazać właściwym organom nadzorczym goszczącego państwa członkowskiego

zadanie przeprowadzania kontroli w pomieszczeniach podmiotów, o których mowa w art.

109.

3.

Przepisy art. 103 stosuje się do działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oddziałów unijnych instytucji płatniczych oraz ich agentów, w przypadku ustalenia

z właściwymi organami nadzorczymi macierzystego państwa członkowskiego, że kontrola

zostanie przeprowadzona przez KNF.

1.

W razie stwierdzenia, że krajowa instytucja płatnicza nie wykonuje albo nieprawidłowo

wykonuje obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub

przekazywania danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie wykonała w wyznaczonym

terminie zaleceń, o których mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3, utrudnia albo uniemożliwia

przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103, lub nie wykonuje nakazów określonych

w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, a także gdy działalność krajowej instytucji płatniczej

jest wykonywana z naruszeniem prawa lub stwarza zagrożenie interesów użytkowników,

KNF może, z zastrzeżeniem art. 106

1)

wystąpić do organu krajowej instytucji płatniczej z wnioskiem o odwołanie osoby zarządzającej

bezpośrednio odpowiedzialnej za stwierdzone nieprawidłowości;

2)

zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą, o której mowa w pkt 1, do czasu podjęcia

uchwały w sprawie wniosku o jej odwołanie przez organy krajowej instytucji płatniczej

na najbliższym posiedzeniu; zawieszenie w czynnościach polega na wyłączeniu z podejmowania

decyzji za krajową instytucję płatniczą w zakresie jej praw i obowiązków majątkowych;

3)

ograniczyć zakres działalności krajowej instytucji płatniczej lub jej jednostek organizacyjnych;

4)

nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości

karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby,

wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed

nałożeniem kary;

5)

nałożyć na krajową instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł;

6)

cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

2.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 pkt 5, KNF uwzględnia w

szczególności rodzaj i wagę naruszenia, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację

finansową krajowej instytucji płatniczej.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do ustalenia wysokości kary, o której mowa

w ust. 1 pkt 4.

4.

Zastosowanie środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6, następuje w drodze decyzji.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 6, są natychmiast wykonalne.

5.

Decyzja KNF o ograniczeniu zakresu działalności może zawierać warunki i terminy, a

decyzja o nałożeniu kary pieniężnej zawiera termin zapłaty należności.

6.

KNF może także zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą w przypadku

1)

przedstawienia tej osobie zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie

o przestępstwo skarbowe;

2)

spowodowania przez tę osobę znacznych strat majątkowych krajowej instytucji płatniczej.

7.

O cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF niezwłocznie powiadamia

właściwe organy nadzorcze państwa członkowskiego, w którym krajowa instytucja płatnicza

prowadzi działalność transgraniczną, za pośrednictwem agenta lub przez oddział.

1.

Jeżeli rozpowszechniane informacje, o których mowa w art. 73, wprowadzają lub mogą

wprowadzać w błąd, KNF może

1)

wydać instytucji płatniczej zalecenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit.

a, dotyczące zaprzestania ich rozpowszechniania, przy czym nie stosuje się przepisów

art. 105 ust. 1 pkt 1-3 i 6;

2)

nakazać, w drodze decyzji, ogłoszenie sprostowania we wskazanej formie oraz w wyznaczonym

terminie; nakazując ogłoszenie sprostowania KNF może określić jego treść.

2.

W przypadku gdy nakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został wykonany, KNF może,

w drodze decyzji

1)

nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za niewykonanie nakazu karę

pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego

na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem

kary;

2)

nałożyć na instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł.

3.

Przy nakładaniu kar, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art.

105 ust. 2, 4 i 5.

1.

W przypadku gdy unijna instytucja płatnicza lub jej agent, prowadząc działalność na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, narusza przepisy prawa polskiego, KNF

1)

wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania przepisów prawa polskiego

i wyznacza jej termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

2)

po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, o którym mowa w pkt 1, zawiadamia

właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzonych nieprawidłowościach.

2.

Jeżeli naruszenie przepisów prawa polskiego dotyczy przepisów działu II i III, po

bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1 pkt

1, KNF może odpowiednio zastosować środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1

i 3, zawiadamiając właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego

o stwierdzonych nieprawidłowościach i podjętych środkach.

3.

Jeżeli mimo zastosowania środków nadzoru przez właściwe organy nadzorcze macierzystego

państwa członkowskiego, unijna instytucja płatnicza lub jej agent prowadzący działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nadal nie przestrzegają przepisów ustawy,

KNF może zastosować odpowiednio środki określone w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się także, w przypadku gdy

1)

środki zastosowane przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego

okazały się nieadekwatne do zaistniałego naruszenia lub niemożliwe do zastosowania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego bez uzasadnienia odmawiają

zastosowania środków nadzorczych albo w sposób nieuzasadniony zwlekają z ich zastosowaniem.

5.

Jeżeli zastosowanie procedury, o której mowa w ust. 1, skutkowałoby nadmierną zwłoką,

mogącą bezpośrednio zagrażać ważnym interesom użytkowników, KNF może odpowiednio zastosować

środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, z pominięciem tej procedury.

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 5, KNF powiadamia właściwe organy nadzorcze

macierzystego państwa członkowskiego o zastosowanych środkach nadzorczych.

7.

Do decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2-5, przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się.

8.

Od decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2-5 unijna instytucja płatnicza może wnieść

skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji.

1.

W celu wykonania zadań wynikających z ustawy KNF współpracuje z właściwymi organami

nadzorczymi oraz z innymi władzami lub organami, a w szczególności z

1)

Europejskim Bankiem Centralnym;

2)

NBP i bankami centralnymi innych państw członkowskich;

3)

organami publicznymi innych państw członkowskich odpowiedzialnymi za nadzór nad systemami

płatności.

2.

KNF może zawierać z właściwymi organami nadzorczymi porozumienia o współdziałaniu

w zakresie nadzoru.

W celu podejmowania działań określonych w art. 107 w odniesieniu do unijnej instytucji

płatniczej, a także w art. 102-105 w odniesieniu do krajowej instytucji płatniczej

świadczącej usługi płatnicze na terytorium goszczącego państwa członkowskiego za pośrednictwem

agenta lub przez oddział albo z udziałem podmiotu wykonującego czynności operacyjne

na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, KNF współpracuje z właściwymi

organami nadzorczymi odpowiednio macierzystego albo goszczącego państwa członkowskiego.

KNF przekazuje właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego państwa członkowskiego,

na żądanie lub z własnej inicjatywy, informacje niezbędne do celów współpracy, o której

mowa w art. 109, w szczególności w przypadkach stwierdzenia lub podejrzenia naruszenia

prawa przez agenta, oddział lub podmiot wykonujący czynności operacyjne na podstawie

umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1.

1.

KNF może udzielać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem zadań wynikających

z ustawy

1)

właściwym organom nadzorczym, w przypadkach określonych w art. 110;

2)

bankom centralnym innych państw członkowskich lub innym instytucjom państw członkowskich

wykonującym zadania z zakresu polityki monetarnej oraz innym organom publicznym innych

państw członkowskich wykonującym zadania z zakresu nadzoru nad systemami płatności;

3)

organom i instytucjom Unii Europejskiej właściwym w zakresie spraw związanych z nadzorem

nad instytucjami płatniczymi lub innymi dostawcami lub nadzorem nad systemami płatności.

2.

Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, następuje jeżeli

1)

zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji wyłącznie na potrzeby wykonywanych

przez te organy zadań z zakresu nadzoru nad dostawcami, nadzoru nad systemami płatności

lub zadań z zakresu polityki monetarnej;

2)

zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza te organy jest możliwe

wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody KNF;

3)

nie narusza to zasad ochrony informacji wynikających z przepisów odrębnych.

1.

Informacje uzyskane lub wytworzone w związku ze sprawowaniem nadzoru, których udzielenie,

ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów,

których te informacje bezpośrednio lub pośrednio dotyczą, lub utrudnić sprawowanie

nadzoru nad instytucjami płatniczymi, stanowią tajemnicę zawodową chronioną zgodnie

z przepisami art. 16 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym.

2.

Obowiązku ochrony tajemnicy, o której mowa w ust. 1, nie narusza

1)

udzielenie informacji w sytuacjach, o których mowa w art. 111 ust. 1;

2)

złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;

3)

przekazanie informacji osobie, organowi lub innemu podmiotowi na podstawie przepisów

odrębnych.

3.

W przypadku informacji objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych, przekazywanie

przez KNF informacji, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać zasad ochrony określonej

w tych przepisach.

1.

Krajowe instytucje płatnicze są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów

nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości stanowiącej iloczyn całkowitej kwoty transakcji

płatniczych wykonanych przez krajową instytucję płatniczą, w tym także przez jej agentów,

i stawki nieprzekraczającej 0,075%, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Do transakcji płatniczych instytucji płatniczych świadczących usługę płatniczą, o

której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, albo usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust.

1 pkt 7, stosuje się stawkę nieprzekraczającą 0,05%.

3.

Do działalności polegającej na świadczeniu usług płatniczych, o której mowa w art.

3 ust. 1 pkt 4 i 5, stosuje się stawkę nieprzekraczającą 0,0025% w odniesieniu do

tej usługi.

4.

Do całkowitej kwoty transakcji płatniczych, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się

transakcji płatniczych krajowej instytucji płatniczej wykonywanych w realizacji czynności

wyłączonych przez art. 6, bez względu czy wyłączenie zależne jest od świadczenia innych

usług.

5.

Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji”.

1.

Opłacie podlega

1)

wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, z wyjątkiem sytuacji,

w której zmiana zezwolenia polega wyłącznie na ograniczeniu rodzaju usług płatniczych,

do których świadczenia jest uprawniona instytucja płatnicza;

2)

dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą

zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

2.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż równowartość w walucie

polskiej kwoty 1500 euro, ustalonej z zastosowaniem kursu średniego ogłaszanego przez

NBP, obowiązującego w dniu wydania albo zmiany zezwolenia lub dokonania wpisu do rejestru.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na pokrycie kosztów nadzoru. Suma

opłat dokonanych w danym roku przez instytucje płatnicze pomniejsza łączną kwotę należnych

od tych instytucji zgodnie z art. 113 wpłat na pokrycie kosztów nadzoru.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w art. 113

ust. 1,

2)

sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 113

ust. 1,

3)

wysokość, a także sposób i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 114

- uwzględniając charakter czynności, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłat

oraz konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru, mając zarazem na względzie,

aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru i opłat nie wpływała w istotny sposób

na zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia.

1.

Postępowanie w sprawie nałożenia kary, o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz

w art. 106 ust. 2, nie może być wszczęte po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez

KNF informacji o okolicznościach mogących stanowić podstawę nałożenia kary albo jeżeli

od popełnienia czynu upłynęło więcej niż 2 lata.

2.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w

art. 106 ust. 2, stanowią dochód budżetu państwa. Należności z tytułu kar podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Do postępowania naprawczego oraz likwidacji krajowej instytucji płatniczej i oddziałów

instytucji płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 142 oraz art. 145-157e

ustawy - Prawo bankowe.

2.

Uprawnienie do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości krajowej instytucji płatniczej

przysługuje także KNF.

1.

Osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną,

której ustawa przyznaje zdolność prawną, może prowadzić działalność w zakresie usług

płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6, jako biuro usług płatniczych. Działalność

ta jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, może być wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Średnia całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy wykonanych

przez biuro usług płatniczych, w tym przez agentów, za pośrednictwem których świadczy

ono usługi płatnicze, nie może przekraczać kwoty 500 000 euro miesięcznie.

4.

Przy ustalaniu średniej, o której mowa w ust. 3, całkowitą kwotę transakcji płatniczych

za dany miesiąc oblicza się przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP,

obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego ten miesiąc.

5.

Biuro usług płatniczych może prowadzić działalność gospodarczą inną niż świadczenie

usług płatniczych.

Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych może

być wykonywana po uzyskaniu wpisu do rejestru.

1.

Działalność w charakterze biura usług płatniczych może być wykonywana, pod warunkiem

że

1)

biuro posiada rozwiązania organizacyjne pozwalające na

a)

wyliczanie całkowitej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych,

b)

wykonanie obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu

terroryzmu zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy;

2)

osoba zarządzająca biurem nie jest osobą prawomocnie skazaną za przestępstwo przeciwko

obrotowi gospodarczemu, przestępstwo przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

przestępstwo, o którym mowa w art. 165a Kodeksu karnego, lub przestępstwo skarbowe.

2.

Biuro usług płatniczych jest obowiązane do posiadania programu działalności i planu

finansowego na okres pierwszych 12 miesięcy działalności, uwzględniającego wymóg określony

w art. 118 ust. 3.

3.

Do biur usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepis art. 73.

Biuro usług płatniczych może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agenta oraz

powierzyć innemu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych

ze świadczeniem usług płatniczych; przepisy art. 84-90 stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek o dokonanie wpisu biura usług płatniczych do rejestru zawiera odpowiednio

dane dotyczące

1)

wnioskodawcy

a)

nazwę (firmę),

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców lub numer wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej,

c)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności;

2)

agentów wnioskodawcy

a)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę),

b)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności agenta;

3)

oddziałów wnioskodawcy

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału.

2.

Do wniosku o dokonanie wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 1, dołącza się oświadczenie

następującej treści: „Oświadczam, że: 1) dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne

z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej

w charakterze biura usług płatniczych, określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175).”.

Biuro usług płatniczych zawiadamia KNF o zamiarze zakończenia działalności gospodarczej

lub działalności w charakterze biura usług płatniczych, wskazując datę zakończenia

działalności.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie dotyczących podejmowania, wykonywania i zakończenia

działalności w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych, w

tym w sprawach odmowy wpisu do rejestru, wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności

i wykreślenia wpisu w rejestrze, stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do ochrony środków pieniężnych otrzymanych

od użytkowników, w tym za pośrednictwem agenta lub innego dostawcy, w celu wykonania

transakcji płatniczych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, biuro usług płatniczych wykonuje przez zawarcie

odpowiednio z bankiem krajowym, instytucją kredytową, oddziałem banku zagranicznego

albo zakładem ubezpieczeń, które nie należą do tej samej grupy co dane biuro usług

płatniczych, umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia.

3.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa ubezpieczenia powinna obejmować

wypłatę przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń środków pieniężnych z gwarancji lub

świadczenia odszkodowawczego w przypadku niemożności wykonania przez biuro usług płatniczych

zobowiązań wynikających z umów o świadczenie usług płatniczych, w szczególności obowiązku

zwrotu wpłat wniesionych przez użytkowników w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania przez biuro usług płatniczych zobowiązań wobec użytkowników.

4.

Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla

KNF do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta środków pieniężnych z gwarancji.

5.

Umowa gwarancji albo ubezpieczenia, o której mowa w ust. 2, nie może być zawarta na

okres krótszy niż 12 miesięcy.

6.

Biuro usług płatniczych jest obowiązane złożyć w KNF oryginał dokumentu potwierdzającego

zawarcie pierwszej umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo pierwszej umowy

ubezpieczenia w terminie 7 dni od dnia zawarcia takiej umowy, a następnie składać

do KNF oryginały dokumentów potwierdzających każdorazowe zawarcie kolejnej umowy gwarancji

albo ubezpieczenia przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej, w terminie

7 dni od dnia zawarcia takiej umowy.

7.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 5, KNF może nałożyć na biuro

usług płatniczych karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień

opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 i

art. 116 stosuje się odpowiednio.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

minimalną sumę gwarancji, o których mowa w ust. 2, oraz termin powstania obowiązku

zawarcia umowy gwarancji, uwzględniając wysokość kwot transakcji płatniczych.

9.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 2, termin powstania obowiązku

ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, uwzględniając wysokość kwot transakcji

płatniczych.

10.

KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków

z tytułu umowy gwarancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach

określonych w treści tych umów.

1.

Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do zgłoszenia KNF

1)

każdego przekroczenia poziomu 500 000 euro

a)

całkowitej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonanych przez agentów, za pośrednictwem

których biuro usług płatniczych świadczy usługi płatnicze, w danym miesiącu,

b)

średniej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonywanych przez agentów,

za pośrednictwem których biuro usług płatniczych świadczy usługi płatnicze, za każdy

okres ostatnich 3 miesięcy i ostatnich 12 miesięcy;

2)

o wszczęciu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 120

ust. 1 pkt 2, lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe przeciwko osobie

zarządzającej.

2.

Do obliczania kwoty transakcji płatniczych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje

się odpowiednio przepis art. 118 ust. 4.

3.

Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, powinny zostać dokonane w terminie 14 dni od

dnia

1)

zakończenia okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

powzięcia wiadomości przez biuro o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1

pkt 2.

4.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, KNF może nałożyć na biuro

usług płatniczych karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień

opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 i

art. 116 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku przekroczenia średniej całkowitej kwoty transakcji płatniczych, o której

mowa w art. 118 ust. 3, biuro usług płatniczych, niezależnie od obowiązku dokonania

zgłoszenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. b, jest obowiązane do dostosowania

rozmiarów prowadzonej działalności w zakresie usług płatniczych do wymogu, o którym

mowa w art. 118 ust. 3, w terminie 3 miesięcy od końca okresu, w którym nastąpiło

przekroczenie.

2.

Jeżeli wraz z dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. b,

biuro usług płatniczych złoży wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60

ust. 1, przepisu ust. 1 nie stosuje się do czasu rozpoznania wniosku. W przypadku

odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, lub umorzenia postępowania,

termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

1.

Biuro usług płatniczych jest obowiązane do przekazywania KNF informacji o łącznej

wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych, w tym także przez jego agentów

1)

w danym kwartale - w terminie do końca pierwszego miesiąca następnego kwartału;

2)

w danym roku - w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku;

3)

w danym miesiącu w okresie, o którym mowa w art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 zdanie drugie

- w terminie do piętnastego dnia następnego miesiąca.

2.

KNF informuje Komisję Europejską o liczbie biur usług płatniczych oraz całkowitej

kwocie transakcji płatniczych wykonanych w danym roku przez biura usług płatniczych,

w tym także przez ich agentów.

1.

Działalność w zakresie usług płatniczych prowadzona przez biura usług płatniczych

podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej

ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym.

2.

Celem nadzoru nad biurami usług płatniczych jest zapewnienie zgodności działalności

biur usług płatniczych z przepisami ustawy oraz ochrona interesów użytkowników usług

płatniczych.

3.

Do nadzoru nad biurami usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 100,

art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, art. 103, art. 106 ust. 1 oraz art. 112.

4.

W ramach nadzoru KNF może wydawać biurom usług płatniczych zalecenia w zakresie

1)

zapewnienia zgodności działalności biura z przepisami ustawy;

2)

podjęcia środków koniecznych do zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników.

5.

W razie stwierdzenia, że biuro usług płatniczych nie wykonuje albo nieprawidłowo wykonuje

obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania

danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie wykonało w wyznaczonym terminie

zaleceń, o których mowa w ust. 4, lub nakazu, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt

5, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103,

a także gdy działalność biura usług płatniczych jest wykonywana z naruszeniem prawa

albo stwarza zagrożenie dla interesów użytkowników, KNF może zastosować środki określone

w art. 105 ust. 1 pkt 1-3.

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5, KNF może także

1)

nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości

karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby,

wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed

nałożeniem kary;

2)

nałożyć na biuro usług płatniczych karę pieniężną w wysokości do 500 000 zł.

7.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 6, KNF może nałożyć także w przypadku niewykonania

zalecenia lub nakazu, o których mowa w art. 106 ust. 1.

8.

Do nakładania kar, o których mowa w ust. 6, stosuje się odpowiednio przepisy art.

105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116.

1.

Biura usług płatniczych są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru

w kwocie stanowiącej iloczyn całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych przez

biuro, w tym także przez jego agentów, i stawki nieprzekraczającej 0,025%.

2.

Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów

ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1,

2)

sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1

- uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru, mając zarazem

na względzie, aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nie wpływała w istotny

sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia.

1.

Kasa oszczędnościowo-kredytowa w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności

w zakresie świadczenia usług płatniczych zawiadamia KNF o rozpoczęciu tej działalności,

wskazując

1)

nazwę (firmę) i siedzibę i adres;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców;

3)

wykaz świadczonych usług płatniczych;

4)

nazwy i adresy posiadanych oddziałów.

2.

Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa zawiadamia KNF o zakończeniu działalności

przez kasę oszczędnościowo-kredytową w terminie 14 dni od dnia uzyskania takiej informacji

ze wskazaniem daty zakończenia działalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową.

Do kas oszczędnościowo-kredytowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 81 i art.

82.

1.

KNF prowadzi rejestr w systemie informatycznym.

2.

Rejestr jest jawny i dostępny dla osób trzecich przez stronę internetową KNF.

3.

Rejestr składa się z części dotyczących

1)

krajowych instytucji płatniczych, ich agentów i oddziałów;

2)

kas oszczędnościowo-kredytowych i ich oddziałów;

3)

biur usług płatniczych, ich agentów i oddziałów.

Rejestr w części, o której mowa w art. 133 ust. 3 pkt 1, zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące krajowej instytucji płatniczej, obejmujące

a)

nazwę (firmę),

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

c)

siedzibę i adres;

3)

dane dotyczące usług płatniczych, do świadczenia których krajowa instytucja płatnicza

jest uprawniona, obejmujące

a)

datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz jego zmiany,

b)

wykaz usług płatniczych objętych zakresem zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust.

1;

4)

dane dotyczące agentów krajowej instytucji płatniczej, obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności agenta;

5)

dane dotyczące oddziałów krajowej instytucji płatniczej, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału;

6)

dane dotyczące świadczenia przez krajową instytucję płatniczą usług płatniczych w

innym państwie członkowskim, obejmujące

a)

wykaz państw, w których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze,

b)

wskazane w pkt 4 lub 5 dane dotyczące podmiotu, za pośrednictwem którego krajowa instytucja

płatnicza świadczy usługi płatnicze w innym państwie członkowskim,

c)

wykaz świadczonych usług płatniczych.

Rejestr w części, o której mowa w art. 133 ust. 3 pkt 2, zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące

a)

nazwę (firmę),

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

c)

siedzibę i adres;

3)

wykaz świadczonych usług płatniczych;

4)

dane dotyczące oddziałów kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału.

Rejestr w części, o której mowa w art. 133 ust. 3 pkt 3, zawiera odpowiednio

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące biura usług płatniczych, obejmujące

a)

nazwę (firmę),

b)

numer w rejestrze przedsiębiorców lub numer wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej,

c)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności;

3)

dane dotyczące agentów biura usług płatniczych, obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta,

b)

siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania

działalności agenta;

4)

dane dotyczące oddziałów biura usług płatniczych, obejmujące

a)

nazwę (firmę) oddziału,

b)

adres oddziału.

1.

Wpisu do rejestru oraz wykreślenia wpisu z rejestru dokonuje się na wniosek, chyba

że ustawa stanowi inaczej.

2.

Przez wpis do rejestru rozumie się także jego zmianę.

3.

KNF z urzędu prostuje wpisy w rejestrze zawierające błędy pisarskie lub oczywiste

omyłki.

Jeżeli zlecenie rozrachunku, o którym mowa w art. 136, zostało wprowadzone do systemu

po ogłoszeniu upadłości i jest wykonane w dniu jej ogłoszenia, skutki prawne wynikające

z jego wprowadzenia do takiego systemu są niepodważalne i wiążące dla osób trzecich

jedynie wtedy, gdy po terminie rozrachunku agent rozrachunkowy, partner centralny

lub izba rozliczeniowa wykażą, że nie wiedzieli ani nie mogli wiedzieć o ogłoszeniu

upadłości.

1.

Wpisu krajowej instytucji płatniczej do rejestru oraz wpisu do rejestru zmiany zakresu

świadczonych przez nią usług płatniczych dokonuje się z urzędu, w terminie 14 dni

od dnia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, lub jego zmiany.

2.

Wpisu kasy oszczędnościowo-kredytowej do rejestru dokonuje się z urzędu w terminie

14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 131 ust. 1.

1.

Krajowe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych oraz kasy oszczędnościowo-kredytowe

mają obowiązek zapewnienia zgodności danych wpisanych na ich wniosek do rejestru ze

stanem faktycznym.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane poinformować KNF o każdej zmianie

danych objętych wpisem do rejestru, nie później niż w terminie 14 dni od dnia uzyskania

informacji o zmianie, składając stosowny wniosek.

3.

W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, KNF może nałożyć na podmiot,

o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy

dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4

i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio.

Odmowa dokonania wpisu do rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

KNF może odmówić dokonania wpisu do rejestru, jeżeli wniosek jest niekompletny i nie

został uzupełniony w wyznaczonym terminie lub dane zawarte we wniosku są niezgodne

ze stanem faktycznym.

2.

KNF odmawia wpisu do rejestru osoby fizycznej, wobec której prawomocnie orzeczono

zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wpisem.

1.

KNF z urzędu dokonuje wykreślenia wpisu z rejestru w przypadku

1)

cofnięcia lub wygaśnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1;

2)

zakończenia działalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową, na podstawie zawiadomienia,

o którym mowa w art. 131 ust. 2;

3)

zakończenia przez biuro usług płatniczych działalności gospodarczej lub działalności

w charakterze biura usług płatniczych, na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w

art. 123, nie wcześniej niż z datą wskazaną w tym zawiadomieniu;

4)

prawomocnego orzeczenia wobec osoby fizycznej wpisanej do rejestru zakazu prowadzenia

działalności gospodarczej w zakresie objętym wpisem.

2.

KNF może dokonać z urzędu wykreślenia wpisu z rejestru w zakresie dotyczącym agenta

lub oddziału krajowej instytucji płatniczej w przypadku uzyskania od właściwych organów

nadzorczych goszczącego państwa członkowskiego, w którym krajowa instytucja płatnicza

świadczy usługi płatnicze przez danego agenta lub dany oddział, informacji wskazujących,

iż istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest

popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest

zamierzone, lub świadczenie usług przez agenta lub działalność oddziału mogłaby zwiększać

ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Wykreślenie wpisu z rejestru

następuje w drodze decyzji.

1.

Zlecenie płatnicze uznaje się za wykonane na rzecz właściwego odbiorcy, jeżeli zostało

wykonane zgodnie z informacjami, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lub w art.

27 pkt 2 lit. b, a w przypadku wskazania w treści zlecenia płatniczego unikatowego

identyfikatora - jeżeli zostało wykonane zgodnie z tym unikatowym identyfikatorem

bez względu na dostarczone przez użytkownika inne informacje dodatkowe.

2.

Jeżeli unikatowy identyfikator podany przez użytkownika jest nieprawidłowy, dostawca

nie ponosi odpowiedzialności na podstawie art. 144-146. Dostawca płatnika jest jednak

obowiązany podjąć działania w celu odzyskania kwoty transakcji płatniczej. Strony

mogą zastrzec w umowie, że dostawca ma prawo pobrać od użytkownika opłatę za odzyskanie

środków; przepis art. 36 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Przy wykonaniu transakcji płatniczych z wykorzystaniem rachunku bankowego unikatowym

identyfikatorem jest numer rachunku bankowego, chyba że strony uzgodnią w umowie ramowej

inny unikatowy identyfikator.

1.

W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest inicjowane przez płatnika, jego dostawca ponosi

wobec płatnika odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji

płatniczej, z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, chyba że

udowodni, że rachunek dostawcy odbiorcy został uznany zgodnie z art. 54.

2.

Jeżeli dostawca płatnika ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1, niezwłocznie zwraca

płatnikowi kwotę niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej albo,

w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego, przywraca obciążony rachunek

płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało miejsca niewykonanie lub nienależyte

wykonanie transakcji płatniczej.

3.

Jeżeli rachunek dostawcy odbiorcy został uznany zgodnie z art. 54, dostawca odbiorcy

ponosi odpowiedzialność wobec odbiorcy za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji

płatniczej.

4.

Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3, niezwłocznie przekazuje

do dyspozycji odbiorcy kwotę transakcji płatniczej albo, w przypadku gdy odbiorca

korzysta z rachunku płatniczego, uznaje rachunek płatniczy odbiorcy odpowiednią kwotą

w celu doprowadzenia rachunku płatniczego do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało

miejsca niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej.

1.

W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest inicjowane przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem,

z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, jego dostawca ponosi

wobec odbiorcy odpowiedzialność za prawidłowe przekazanie zlecenia płatniczego dostawcy

płatnika zgodnie z art. 56.

2.

Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1, niezwłocznie przekazuje

ponownie zlecenie płatnicze dostawcy płatnika.

3.

Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, dostawca odbiorcy ponosi

wobec odbiorcy odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji

płatniczej w przypadku naruszenia art. 58.

4.

Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3, udostępnia kwotę

transakcji płatniczej odbiorcy niezwłocznie po uznaniu nią rachunku dostawcy odbiorcy.

5.

W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej, za którą

dostawca odbiorcy nie ponosi odpowiedzialności zgodnie z ust. 1 i 3, odpowiedzialność

wobec płatnika ponosi dostawca płatnika; w takim przypadku stosuje się art. 144 ust.

2.

1.

W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej

1)

zainicjowanej przez płatnika - jego dostawca, bez względu na odpowiedzialność ponoszoną

na mocy art. 144 ust. 1, na wniosek płatnika podejmuje niezwłocznie działania w celu

prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia płatnika o ich wyniku;

2)

zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem - jego dostawca, bez względu

na odpowiedzialność ponoszoną na mocy art. 145 ust. 1 i 3, podejmuje na wniosek odbiorcy

niezwłoczne starania w celu prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia odbiorcę

o ich wyniku.

2.

Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144 i art. 145 obejmuje także opłaty oraz

odsetki, którymi został obciążony użytkownik w rezultacie niewykonania lub nienależytego

wykonania transakcji płatniczej.

Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144-146 nie wyłącza roszczeń użytkownika

wynikających z umowy zawartej z dostawcą oraz z przepisów prawa właściwego dla tej

umowy.

W przypadku gdy niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej jest

wynikiem działania lub zaniechania dostawcy innego niż dostawca płatnika lub odbiorcy

albo innego podmiotu pośredniczącego w wykonaniu transakcji płatniczej, dostawca płatnika

lub odbiorcy może żądać od niego zwrotu kwot zapłaconych zgodnie z art. 144-146; przepis

art. 147 stosuje się odpowiednio.

Odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej jest

wyłączona w przypadku siły wyższej lub jeżeli niewykonanie lub nienależyte wykonanie

zlecenia płatniczego wynika z innych przepisów prawa.

1.

Kto prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych, nie będąc dostawcą,

podlega grzywnie do 5 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu

tym karom łącznie.

2.

Tej samej karze podlega, kto, nie będąc uprawniony, używa w nazwie (firmie) lub do

określenia wykonywanej działalności gospodarczej albo w reklamie określeń „usługi

płatnicze”, „biuro usług płatniczych” albo „instytucja płatnicza”.

3.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2, działając

w imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

1.

Kto, nie będąc uprawnionym przez dostawcę, zawiera w jego imieniu lub na jego rzecz

umowę o usługę płatniczą, podlega grzywnie do 3 000 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w

imieniu lub w interesie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

1.

Kto, będąc odpowiedzialnym w instytucji płatniczej lub biurze usług płatniczych za

przekazywanie informacji Komisji Nadzoru Finansowego, podaje informacje niezgodne

ze stanem faktycznym albo w inny sposób wprowadza w błąd ten organ, podlega grzywnie

do 1 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie do 500 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

1.

Kto, będąc obowiązany do zachowania w tajemnicy informacji, o których mowa w art.

11 ust. 3, ujawnia je niezgodnie z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega grzywnie

do 500 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1, w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub osobistej, podlega grzywnie do 1 000 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, z późn. zm. w art. 82 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określić szczególne

zasady rachunkowości krajowych instytucji płatniczych, w tym zakres informacji wykazywanych

w sprawozdaniu finansowym, odpowiednio w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym grupy

kapitałowej oraz sprawozdaniach z działalności.

”

.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Kasy podlegają wpisowi do rejestru krajowych instytucji płatniczych i innych dostawców,

o którym mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175).

”

;

2)

uchyla się art. 32a.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 60

a)

§ 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się

1)

przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub

na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

biurze usług płatniczych lub w instytucji płatniczej albo dzień pobrania podatku przez

płatnika lub inkasenta;

2)

w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku

podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego

podatnika w instytucji płatniczej na podstawie polecenia przelewu.

§ 1a.

W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji

kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175), niemających siedziby lub oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin

zapłaty podatku uważa się dzień obciążenia tego rachunku, jeżeli wpłacana kwota zostanie

uznana na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty

na rachunku bankowym organu podatkowego.

”

,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie

dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub

innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z

bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

”

;

2)

w art. 61a § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień

obciążenia rachunku bankowego podatnika, płatnika lub inkasenta lub rachunku podatnika,

płatnika lub inkasenta w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku

płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta w instytucji płatniczej.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 1

a)

pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4)

karta płatnicza - kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385, z późn. zm.,

5)

pieniądz elektroniczny - pieniądz elektroniczny w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych,

”

,

b)

w pkt 7 lit. e i f otrzymują brzmienie

„

e)

świadczenia usług płatniczych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175),

f)

emitowania instrumentów płatniczych i administrowania nimi w zakresie nieuregulowanym

w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

”

;

2)

w art. 52 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadku umowy rachunku bankowego pełniącego funkcję rachunku płatniczego, o którym

mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

”

;

3)

art. 63c otrzymuje brzmienie

„

Art. 63c.

Polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku

określoną kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję

dłużnika w sposób przewidziany w umowie rachunku bankowego.

”

;

4)

w art. 63d dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do transakcji polecenia zapłaty, do których stosuje się ustawę

z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

”

;

5)

uchyla się art. 63g;

6)

w art. 64 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do usług płatniczych uregulowanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

”

;

7)

w art. 111 w ust. 1 uchyla się pkt 7;

8)

uchyla się art. 112a;

9)

w art. 141a

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poprzez oddział nie przestrzega przepisów działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego

1)

wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania tych przepisów i wyznacza

jej odpowiedni termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

2)

po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, może odpowiednio zastosować

środki, o których mowa w art. 138 ust. 3 pkt 1, 3 i 3a, zawiadamiając właściwe dla

tej instytucji władze nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzonych

nieprawidłowościach i podjętych środkach.

”

,

b)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych w trybie ust. 2, 2a i 3 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

5.

Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2, 2a i 3, instytucja

kredytowa może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia jej

doręczenia.

”

;

10)

w art. 159 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych

kosztów bieżącej działalności, i nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją

należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na rachunki organów podatkowych z tytułu

należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm. w art. 47

1)

ust. 4b otrzymuje brzmienie

„

4b.

Płatnik składek jest obowiązany opłacać należności z tytułu składek, o których mowa

w ust. 4, w formie bezgotówkowej w drodze obciążenia rachunku bankowego płatnika składek

lub obciążenia rachunku płatniczego płatnika w instytucji płatniczej w rozumieniu

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175).

”

;

2)

ust. 4e otrzymuje brzmienie

„

4e.

Płatnik składek będący mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm. może opłacać należności z tytułu składek również w formie przekazu pocztowego lub

w formie przekazu pieniężnego za pośrednictwem instytucji płatniczej lub biura usług

płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

”

.

W ustawie z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności

za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny

(Dz. U. Nr 22, poz. 271, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 14;

2)

w art. 16a dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Przepisów art. 16b ust. 1 pkt 1-5, 12, 14, 15 oraz 17-19 nie stosuje się do usług

płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175).

”

.

W ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 276 i Nr 182, poz. 1228 oraz z 2011 r. Nr 134, poz. 779) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w pkt 1 w lit. t średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. u w brzmieniu

„

u)

instytucje płatnicze, oddziały unijnych instytucji płatniczych, biura usług płatniczych

oraz ich agentów w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175);

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

rachunku - rozumie się przez to rachunek bankowy, rachunek prowadzony w instytucji

finansowej, rachunek płatniczy w instytucji płatniczej, rachunek prowadzony w instytucji

kredytowej, rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, rachunek papierów

wartościowych i rachunek pieniężny służący do jego obsługi, rejestr uczestników funduszu,

ewidencję uczestników funduszu inwestycyjnego;

”

;

2)

w art. 9d w ust. 1 w pkt 2 w lit. d kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. e w brzmieniu

„

e)

transakcji, gdy dostawca usług płatniczych odbiorcy jest w stanie za pomocą indywidualnego

numeru referencyjnego monitorować wstecz, do zleceniodawcy, przekaz pieniężny pochodzący

od osoby prawnej, jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej lub

osoby fizycznej, która zawarła z odbiorcą umowę na dostawę towarów i usług, także

gdy kwota transakcji nie przekracza równowartości 1000 euro.

”

;

3)

w art. 33 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego lub osób przez niego upoważnionych -

wyłącznie w sprawach związanych z wykonywaniem nadzoru bankowego, w sprawach związanych

z wykonywaniem nadzoru nad działalnością ubezpieczeniową oraz w stosunku do firm inwestycyjnych

i banków powierniczych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi oraz podmiotów, o których mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy, zagranicznych osób prawnych

prowadzących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność maklerską w zakresie

obrotu towarami giełdowymi, towarowych domów maklerskich w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, funduszy inwestycyjnych, towarzystw funduszy inwestycyjnych i Krajowego Depozytu

Papierów Wartościowych S.A. oraz w stosunku do instytucji płatniczych, oddziałów unijnych

instytucji płatniczych, biur usług płatniczych oraz ich agentów w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 743) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

w pkt 5 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

bank krajowy, oddział banku zagranicznego, instytucja kredytowa oraz oddział instytucji

kredytowej w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa

w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2, z późn. zm.,

”

,

b)

pkt 13 i 14 otrzymują brzmienie

„

13)

zagraniczne postępowanie upadłościowe - prowadzone na podstawie prawa innego państwa

członkowskiego postępowanie sądowe lub administracyjne, w tym także postępowanie zabezpieczające,

w ramach których mienie uczestnika systemu lub podmiotu mającego siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych podlegających prawu innego państwa członkowskiego, poddane

jest kontroli lub zarządowi sądu lub innego organu, jeżeli skutkiem tego postępowania

jest zawieszenie realizacji zleceń rozrachunku lub nałożenie na nie ograniczeń;

14)

ogłoszenie upadłości

a)

podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącego uczestnikiem

systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych, w tym także podlegających

prawu innego państwa członkowskiego - zgodnie z ustawą z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361, z późn. zm., wydanie przez sąd właściwy w sprawach upadłości postanowienia o ogłoszeniu upadłości,

b)

podmiotu mającego siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będącego uczestnikiem

systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych, wydanie przez zagraniczny

sąd lub zagraniczny organ orzeczenia, postanowienia lub decyzji, którymi pozbawiono

lub ograniczono uczestnika prawa zarządu jego majątkiem lub poddano majątek uczestnika

kontroli celem jego reorganizacji lub likwidacji uczestnika, w postępowaniu, o którym

mowa w pkt 13;

”

;

2)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

1.

Przepisy ustawy oraz przepisy art. 66, art. 67, art. 80 i art. 135-137 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

i naprawcze, dotyczące skutków ogłoszenia upadłości podmiotu mającego siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, stosuje się odpowiednio w razie wydania orzeczenia albo decyzji

o likwidacji, zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności uczestnika, a

także w razie podjęcia innych środków prawnych względem uczestnika, skutkujących zawieszeniem

lub ograniczeniem realizacji zleceń rozrachunku w systemie dotyczącym tego uczestnika.

2.

Przepisy ustawy oraz przepisy art. 66, art. 67, art. 80 i art. 135-137 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

i naprawcze, dotyczące skutków ogłoszenia upadłości podmiotu mającego siedzibę poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, będącego uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, stosuje się odpowiednio w razie podjęcia wobec tego podmiotu

zagranicznego postępowania upadłościowego.

”

;

3)

art. 6 i art. 7 otrzymują brzmienie

„

Art. 6.

Moment wprowadzenia zlecenia rozrachunku do systemu oraz moment, od którego zlecenie

rozrachunku nie może być odwołane, określają zasady funkcjonowania tego systemu.

Art. 7.

W zakresie uregulowanym ustawą skutki ogłoszenia upadłości uczestnika systemu powstają

z chwilą otrzymania przez NBP powiadomienia o ogłoszeniu upadłości, wydaniu orzeczenia

albo decyzji o likwidacji, zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności uczestnika,

lub informacji o podjęciu innych środków prawnych względem uczestnika, skutkujących

zawieszeniem lub ograniczeniem realizacji zleceń rozrachunku w systemie dotyczącym

tego uczestnika.

”

;

4)

w art. 13

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

O ogłoszeniu upadłości podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

będącego uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu innego państwa członkowskiego

systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych, sąd powiadamia NBP

w dniu wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości, podając jednocześnie godzinę

jego wydania.

2.

Obowiązek powiadamiania NBP, o którym mowa w ust. 1, dotyczy sądów i właściwych organów

także w razie wydania orzeczenia, postanowienia albo decyzji o likwidacji, zawieszeniu

lub ograniczeniu prowadzenia działalności, podmiotu mającego siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, skutkujących zawieszeniem lub ograniczeniem realizacji

zleceń rozrachunku w dotyczącym tego podmiotu, podlegającym prawu polskiemu lub prawu

innego państwa członkowskiego, systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów

wartościowych.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Obowiązek powiadamiania, o którym mowa w ust. 1 i 2, dotyczy także uczestników pośrednich,

jeżeli zostali oni uznani za uczestników, zgodnie z art. 2a.

”

,

c)

w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

NBP niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wydaniu orzeczenia, postanowienia lub decyzji,

o których mowa w ust. 1, 2 lub 2a, powiadamia o nich

”

;

5)

w art. 14 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do podmiotów mających siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, będących uczestnikami systemów płatności lub systemów rozrachunku

papierów wartościowych podlegających prawu innego państwa członkowskiego.

”

;

6)

w art. 17

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do wniosku dołącza się ponadto listę uczestników systemu. Lista powinna obejmować

także uczestników pośrednich, jeżeli zostali oni uznani za uczestników, zgodnie z

art. 2a.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

Jeżeli podmiot zamierzający prowadzić system działa w formie spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, do wniosku o wydanie zgody na prowadzenie

tego systemu powinien dołączyć listę wspólników albo akcjonariuszy z podaniem ich

procentowego udziału w kapitale zakładowym, jeżeli przekracza on próg 5%.

3b.

Osoba, która objęła lub nabyła udziały lub akcje stanowiące wraz z udziałami lub akcjami

objętymi lub nabytymi wcześniej pakiet powodujący osiągnięcie lub przekroczenie progu

10%, 20%, jednej trzeciej, 50% głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników

podmiotu prowadzącego system, na którego prowadzenie jest wymagana zgoda albo zezwolenie,

jest każdorazowo obowiązana niezwłocznie powiadomić o tym NBP w przypadku systemu

płatności lub KNF w przypadku systemu rozrachunku papierów wartościowych.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Podmioty prowadzące systemy informują organ wydający zgodę o zmianach w zakresie listy

uczestników systemu, o której mowa w ust. 3, niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 7 dni od dnia wystąpienia zmiany.

”

;

7)

w art. 18 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

W celu dokonania oceny prawidłowości funkcjonowania systemu pod względem spełniania

kryteriów, o których mowa w ust. 2, podmiot prowadzący system jest obowiązany do przedstawienia,

na żądanie organu wydającego zgodę na prowadzenie tego systemu, niezbędnych informacji

w zakresie objętym art. 17 ust. 2, w terminie 2 tygodni od dnia przedstawienia żądania.

5.

W celu dokonania oceny prawidłowości funkcjonowania systemu, o którym mowa w art.

2 ust. 1, pod względem spełniania kryteriów, o których mowa w ust. 2, podmiot, który

dokonał prawnych powiązań tworzących taki system, jest obowiązany do przedstawienia,

na żądanie NBP, niezbędnych informacji w zakresie objętym art. 17a, w terminie 2 tygodni

od dnia przedstawienia żądania.

”

;

8)

uchyla się art. 21;

9)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

1.

NBP prowadzi i ogłasza na swojej stronie internetowej listę systemów oraz listę uczestników

systemów, o których mowa w art. 15.

2.

Podmioty inne niż NBP, prowadzące systemy rozrachunku papierów wartościowych, o których

mowa w art. 15, przedstawiają NBP listę uczestników tych systemów. Lista obejmuje

także uczestników pośrednich, jeżeli zostali oni uznani za uczestników, zgodnie z

art. 2a.

3.

Podmioty inne niż NBP, prowadzące systemy rozrachunku papierów wartościowych, o których

mowa w art. 15, informują NBP o każdej zmianie w zakresie listy uczestników takich

systemów.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, przekazuje się drogą pisemną lub przy użyciu

środków komunikacji elektronicznej.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 141, poz. 1178, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Ograniczeń określonych w art. 9 nie stosuje się do obrotu dewizowego dokonywanego

z udziałem banków, instytucji płatniczych lub innych podmiotów mających siedzibę w

kraju, w zakresie działalności podlegającej nadzorom: bankowemu, ubezpieczeniowemu,

emerytalnemu, nad instytucjami płatniczymi lub nad rynkiem kapitałowym, sprawowanym

na podstawie odrębnych przepisów, prowadzonej przez te podmioty na rachunek własny

lub rachunek osób trzecich uprawnionych na podstawie ustawy lub zezwolenia dewizowego

do dokonania obrotu dewizowego podlegającego tym ograniczeniom.

”

;

2)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Rezydenci i nierezydenci są obowiązani dokonywać przekazów pieniężnych za granicę

oraz rozliczeń w kraju związanych z obrotem dewizowym za pośrednictwem

1)

uprawnionych banków lub

2)

krajowych instytucji płatniczych lub oddziałów unijnych instytucji płatniczych w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175)

- jeżeli kwota przekazu lub rozliczenia przekracza równowartość 15 000 euro.

2.

Obowiązek dokonywania rozliczeń zgodnie z ust. 1 nie dotyczy przypadków, w których

stroną rozliczenia jest uprawniony bank, krajowa instytucja płatnicza lub oddział

unijnej instytucji płatniczej.

”

.

W ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ustawa określa zasady wydawania i używania elektronicznych instrumentów płatniczych,

w tym instrumentów pieniądza elektronicznego, oraz prawa i obowiązki stron umów o

elektroniczny instrument płatniczy w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175).

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Ustawa określa również zasady tworzenia, organizacji, działalności oraz nadzoru, a

także likwidacji instytucji pieniądza elektronicznego.

”

;

2)

w art. 2

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

agent rozliczeniowy - bank lub instytucję kredytową prowadzące działalność określoną

w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, albo instytucję płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, która uzyskała zezwolenie na prowadzenie takiej działalności;

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

instytucja pieniądza elektronicznego - inną niż bank osobę prawną, utworzoną i działającą

na podstawie zezwolenia właściwych władz lub przepisów prawa, której przedmiotem działania

jest prowadzenie we własnym imieniu i na własny rachunek działalności polegającej

na wydawaniu do dyspozycji i wykupie pieniądza elektronicznego oraz rozliczanie transakcji

dokonywanych przy użyciu instrumentów pieniądza elektronicznego;

”

,

c)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

karta płatnicza - kartę identyfikującą wydawcę i upoważnionego posiadacza, uprawniającą

do wypłaty gotówki lub dokonywania zapłaty, a w przypadku karty wydanej przez bank

lub instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytu - także do dokonywania wypłaty

gotówki lub zapłaty z wykorzystaniem kredytu;

”

,

d)

uchyla się pkt 8,

e)

pkt 10 i 11 otrzymują brzmienie

„

10)

pieniądz elektroniczny - wartość pieniężną stanowiącą elektroniczny odpowiednik znaków

pieniężnych, która spełnia łącznie następujące przesłanki

a)

jest przechowywana elektronicznie, w tym magnetycznie,

b)

jest wydawana do dyspozycji na podstawie umowy w zamian za środki pieniężne o nominalnej

wartości nie mniejszej niż ta wartość,

c)

jest przyjmowana jako środek płatniczy przez przedsiębiorców innych niż wydający ją

do dyspozycji,

d)

jest wyrażona w jednostkach pieniężnych;

11)

posiadacz - osobę fizyczną, osobę prawną lub inny podmiot, który zawarł umowę o wydanie

pieniądza elektronicznego z wydawcą pieniądza elektronicznego;

”

;

3)

uchyla się art. 3-5;

4)

uchyla się art. 7 i 8;

5)

w art. 9 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Odmowa przyjęcia zapłaty przez akceptanta może nastąpić w szczególności w przypadku

”

;

6)

w art. 10

a)

w ust. 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Akceptant może zatrzymać elektroniczny instrument płatniczy w przypadku

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Akceptant i agent rozliczeniowy są obowiązani do ustalenia i przestrzegania procedur

bezpieczeństwa, w szczególności akceptant jest obowiązany do nieudostępniania danych

o posiadaczu lub użytkowniku osobom nieuprawnionym oraz do niedopuszczenia do nieprawidłowego

użycia lub do skopiowania elektronicznego instrumentu płatniczego.

”

;

7)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

Agent rozliczeniowy prowadzący system autoryzacji i rozliczeń rozpatruje reklamacje

dotyczące operacji kwestionowanych przez wydawcę. W przypadku operacji dokonanych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrywanie reklamacji przez agenta rozliczeniowego

nie może trwać dłużej niż 90 dni.

”

;

8)

w art. 14 uchyla się ust. 2 i 3;

9)

w art. 15 uchyla się ust. 1-3;

10)

uchyla się art. 16;

11)

uchyla się art. 19;

12)

uchyla się art. 21 i art. 22;

13)

uchyla się art. 24 i art. 25;

14)

uchyla się art. 27-35;

15)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

Instytucja pieniądza elektronicznego może być utworzona i prowadzić działalność jako

osoba prawna, której udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze

instytucji pieniądza elektronicznego.

2.

Nadzór nad instytucjami pieniądza elektronicznego sprawuje KNF na zasadach określonych

w niniejszym rozdziale.

3.

Zezwolenie na utworzenie i prowadzenie działalności przez instytucję pieniądza elektronicznego

może ustalać warunki, na jakich ono obowiązuje.

4.

Wydając zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, KNF kieruje się względami ochrony interesu

klientów zainteresowanej instytucji pieniądza elektronicznego lub oddziału zagranicznej

instytucji pieniądza elektronicznego, a w szczególności potrzebą zapewnienia bezpiecznego

i stabilnego zarządzania instytucją.

”

;

16)

uchyla się art. 37;

17)

w art. 38 uchyla się ust. 1;

18)

art. 39 i art. 40 otrzymują brzmienie

„

Art. 39.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do podejmowania i prowadzenia działalności

przez instytucję pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Art. 40.

Wnoszony przez założycieli instytucji pieniądza elektronicznego kapitał założycielski

nie może być niższy od równowartości w złotych 350 000 euro, obliczanej według średniego

kursu ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia.

”

;

19)

art. 44 otrzymuje brzmienie

„

Art. 44.

1.

W razie niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

prawa lub statutu, KNF może w drodze decyzji

1)

nałożyć na członka zarządu instytucji pieniądza elektronicznego bezpośrednio odpowiedzialnego

za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości trzykrotnego miesięcznego

wynagrodzenia brutto tego członka, wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia

brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2)

nałożyć na instytucję pieniądza elektronicznego karę finansową w wysokości do 1 000 000

złotych.

2.

W razie niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem

przepisów działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych przez oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego prowadzącej działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, KNF może

1)

nałożyć na osobę kierującą oddziałem zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego

bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do wysokości

trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie

średniego wynagrodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2)

nałożyć na oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego karę finansową,

o której mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Kara, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, nie może być nałożona, jeżeli od

uzyskania przez KNF wiadomości o prowadzeniu działalności z naruszeniem prawa lub

statutu upłynęło więcej niż 6 miesięcy albo jeżeli od popełnienia tego czynu upłynęło

więcej niż 2 lata.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają

egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm..

”

;

20)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

Instytucja pieniądza elektronicznego, w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej

innej niż wydawanie pieniądza elektronicznego, może

1)

świadczyć ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza elektronicznego usługi finansowe

i niefinansowe, takie jak wykonywanie funkcji operacyjnych i innych funkcji pomocniczych,

a także wydawać oraz administrować innymi środkami płatniczymi;

2)

świadczyć usługi płatnicze w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z zachowaniem wymogów kapitałowych i ostrożnościowych, o których mowa w tej ustawie;

3)

przechowywać dane na informatycznych nośnikach danych w imieniu innych podmiotów lub

instytucji publicznych;

4)

udzielać kredytów wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 tej ustawy;

5)

prowadzić inną działalność gospodarczą.

”

;

21)

w art. 50 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Przepisów niniejszego rozdziału, w zakresie sprawowania nadzoru, nie stosuje się do

instytucji pieniądza elektronicznego, jeżeli maksymalna kwota umieszczona na instrumencie

pieniądza elektronicznego nie przekracza równowartości w złotych 75 euro, obliczanej

według średniego kursu ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu jego wydania, całkowite

zobowiązania finansowe instytucji pieniądza elektronicznego z uwzględnieniem wydanego,

a niewykupionego przez nią pieniądza elektronicznego, w każdym czasie, nie przekraczają

równowartości w złotych 1 000 000 euro oraz spełniony jest jeden z poniższych warunków

”

;

22)

uchyla się art. 55-58;

23)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

1.

W okresie obowiązywania umowy o wydanie pieniądza elektronicznego, posiadacz może

żądać od wydawcy wykupienia posiadanego pieniądza elektronicznego w każdym czasie

i według wartości nominalnej.

2.

Umowa o wydanie pieniądza elektronicznego jednoznacznie i w sposób zrozumiały określa

warunki wykupu pieniądza elektronicznego, w tym wszelkie związane z tym koszty.

”

;

24)

uchyla się art. 61-63;

25)

uchyla się art. 65;

26)

w art. 67

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy rozdziału 3, z wyjątkiem art. 17 ust. 3 i 4, oraz przepisy art. 20 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w

systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru

nad tymi systemami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 743 oraz z 2011 r. Nr 199, poz. 1175) w zakresie nadzoru sprawowanego przez Prezesa NBP nad systemami płatności stosuje

się odpowiednio do systemów autoryzacji i rozliczeń prowadzonych przez agentów rozliczeniowych

niebędących bankami.

”

,

b)

uchyla się ust. 3,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Do wniosku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy wymienionej w ust. 2, dołącza się

program działalności agenta rozliczeniowego na okres co najmniej 3 lat, wskazujący,

że będzie on w stanie wywiązywać się ze swoich zobowiązań wobec akceptantów.

”

,

d)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

NBP prowadzi i ogłasza na swojej stronie internetowej listę podmiotów, które prowadzą

systemy autoryzacji i rozliczeń. Na liście tej umieszcza się nazwę i siedzibę każdego

z tych podmiotów oraz nazwę prowadzonego przez te podmioty systemu, jeżeli nazwa taka

istnieje.

4b.

Przepisy ust. 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio do systemów autoryzacji i rozliczeń

prowadzonych przez unijną instytucję płatniczą w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, która posiada zezwolenie na prowadzenie działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

”

,

e)

uchyla się ust. 5-7;

27)

uchyla się art. 69;

28)

po art. 72 dodaje się art. 72a w brzmieniu

„

Art. 72a.

Kto prowadzi system autoryzacji i rozliczeń bez wymaganej zgody na prowadzenie systemu

lub zgody na wprowadzenie zmian w zasadach prowadzenia systemu, podlega grzywnie do

5 000 000 złotych.

”

;

29)

uchyla się art. 73.

W ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu

innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych

w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 743 oraz z 2011 r. Nr 199, poz. 1175);

”

;

2)

art. 137 otrzymuje brzmienie

„

Art. 137.

Jeżeli zlecenie rozrachunku, o którym mowa w art. 136, zostało wprowadzone do systemu

po ogłoszeniu upadłości i jest wykonane w dniu jej ogłoszenia, skutki prawne wynikające

z jego wprowadzenia do takiego systemu są niepodważalne i wiążące dla osób trzecich

jedynie wtedy, gdy po terminie rozrachunku agent rozrachunkowy, partner centralny

lub izba rozliczeniowa wykażą, że nie wiedzieli ani nie mogli wiedzieć o ogłoszeniu

upadłości.

”

.

W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 uchyla się ust. 3;

2)

w art. 75 w ust. 1 w pkt 29 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 30 w

brzmieniu

„

30)

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175).

”

;

3)

art. 84 otrzymuje brzmienie

„

Art. 84.

Przepisów art. 82 i art. 83 nie stosuje się wobec działalności przedsiębiorców w zakresie

objętym

1)

nadzorem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm.;

2)

nadzorem sanitarnym na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm. i ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn. zm., w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa żywności.

”

.

W ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 po pkt 5a dodaje się pkt 5b w brzmieniu

„

5b)

nadzór nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych, sprawowany zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1175);

”

;

2)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania

tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku

finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku, przez realizację

celów określonych w szczególności w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku

Ubezpieczonych, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych, ustawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi,

zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi

w skład konglomeratu finansowego oraz ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

”

;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

W sprawach cywilnych wynikających ze stosunków związanych z uczestnictwem w obrocie

na rynku finansowym albo dotyczących podmiotów wykonujących działalność na tym rynku

Przewodniczącemu Komisji przysługują uprawnienia prokuratora wynikające z przepisów

ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm..

2.

W sprawach o przestępstwa

1)

określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych, ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych, ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych oraz ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

2)

dotyczące czynów skierowanych przeciwko interesom uczestników rynku, pozostających

w związku z działalnością podmiotów wykonujących działalność na tym rynku

- Przewodniczącemu Komisji, na jego wniosek, przysługują uprawnienia pokrzywdzonego

w postępowaniu karnym.

”

;

4)

w art. 8 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

W razie wygaśnięcia kadencji Przewodniczącego Komisji, do czasu powołania nowego Przewodniczącego

Komisji, jego obowiązki pełni Zastępca Przewodniczącego wskazany przez Prezesa Rady

Ministrów.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, w sytuacji gdy Przewodniczący Komisji nie

może przejściowo pełnić obowiązków, a żaden z Zastępców Przewodniczącego nie został

przez niego upoważniony. W takim przypadku Zastępca Przewodniczącego wskazany przez

Prezesa Rady Ministrów pełni obowiązki do czasu przejęcia obowiązków przez Przewodniczącego

Komisji.

”

;

5)

w art. 11

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności

co najmniej czterech osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji

lub jego Zastępcy; w razie równej liczby głosów rozstrzyga głos Przewodniczącego Komisji,

a w razie jego nieobecności - głos Zastępcy Przewodniczącego upoważnionego do kierowania

pracami Komisji.

3.

Uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji lub Zastępca Przewodniczącego.

”

,

b)

dodaje się ust. 7-9 w brzmieniu

„

7.

O wyłączeniu Zastępcy Przewodniczącego lub członków Komisji od udziału w postępowaniu

w sprawie w przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego postanawia Przewodniczący Komisji na wniosek strony, Zastępcy Przewodniczącego, członka

Komisji albo z urzędu.

8.

O wyłączeniu Przewodniczącego Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie w przypadkach

określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego postanawia Komisja podejmując uchwałę bez udziału Przewodniczącego Komisji na wniosek

strony, Przewodniczącego Komisji, Zastępcy Przewodniczącego lub członka Komisji.

9.

Jeżeli Komisja wskutek wyłączenia jej członków nie może załatwić sprawy, Prezes Rady

Ministrów wyznacza do załatwienia sprawy inny organ administracji publicznej.

”

;

6)

w art. 12 w ust. 2

a)

w pkt 1 lit. zb otrzymuje brzmienie

„

zb)

zastosowania środków, o których mowa w art. 141a ust. 2-3 ustawy - Prawo bankowe,

”

,

b)

w pkt 4 w lit. y kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu

„

5)

nadzoru nad instytucjami płatniczymi w sprawach

a)

wydawania zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji

płatniczej,

b)

wydania nakazów, o których mowa w art. 68 oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

c)

cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji

płatniczej,

d)

ograniczenia zakresu działalności krajowej instytucji płatniczej lub jej jednostek

organizacyjnych,

e)

nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o

usługach płatniczych;

6)

nadzoru nad biurami usług płatniczych w sprawach

a)

odmowy wpisu biura usług płatniczych do rejestru oraz zakazu wykonywania działalności

objętej wpisem do rejestru,

b)

nakładania kar pieniężnych w przypadkach, o których mowa w art. 129 ust. 5-7 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

”

;

7)

w art. 16 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Przewodniczący Komisji, jego Zastępcy oraz członkowie Komisji mogą dokonywać wzajemnej

wymiany informacji, w tym chronionych na podstawie odrębnych ustaw, w zakresie niezbędnym

do prawidłowej realizacji celów nadzoru nad rynkiem finansowym.

3.

Członkowie Komisji mogą udostępniać informacje uzyskane w związku z ich uczestnictwem

w pracach Komisji, w tym chronione na podstawie odrębnych ustaw, pracownikom odpowiednio

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, Narodowego Banku Polskiego

oraz Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie niezbędnym dla przygotowania

opinii lub stanowisk pozostających w bezpośrednim związku z pracami Komisji.

4.

Pracownicy instytucji, o których mowa w ust. 3, są obowiązani do nieujawniania informacji

udostępnionych przez członków Komisji. Obowiązek ten trwa również po rozwiązaniu stosunku

pracy.

”

;

8)

w art. 19 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Należności z tytułu wpłat wnoszonych przez podmioty nadzorowane przedawniają się z

upływem 3 lat od dnia, w którym upłynął termin płatności.

5.

Do wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem

systemu ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 75, poz. 398) w art. 15 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w art. 6 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

określone w ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym, ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych, ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego, ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych oraz ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,”.

”

.

”

.

Dostawcy prowadzący w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność w zakresie

usług płatniczych są obowiązani w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy dostosować swoją działalność w zakresie usług płatniczych

do przepisów działów II i III.

Zgoda na polecenie zapłaty, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., udzielona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązuje w odniesieniu

do polecenia zapłaty wykonywanego na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba

że płatnik złoży oświadczenie o cofnięciu tej zgody. Oświadczenie o cofnięciu zgody,

o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, jest skuteczne w odniesieniu do transakcji polecenia zapłaty, w której dniem obciążenia

rachunku byłby dzień następujący po dniu złożenia takiego oświadczenia.

1.

Płatnik i jego dostawca mogą uzgodnić, że do dnia 1 stycznia 2012 r. termin uznania

rachunku płatniczego dostawcy odbiorcy będzie inny niż określony w art. 54 ust. 1,

jednak nie dłuższy niż 3 dni robocze, a w przypadku, o którym mowa w art. 54 ust.

2, nie dłuższy niż 4 dni robocze.

2.

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi,

którym ustawa przyznaje zdolność prawną, inne niż dostawcy, które w dniu wejścia w

życie niniejszej ustawy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie wydawania pieniądza

elektronicznego, mogą kontynuować tę działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

bez wymogu uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 36 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, nie dłużej jednak niż w okresie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Do dnia 1 stycznia 2012 r. dostawcy są obowiązani wykonywać transakcje płatnicze w

całości wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w walucie polskiej, dotyczące

należności, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego

Wspólnotowy Kodeks Celny

(Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, z późn. zm.) w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze po otrzymaniu zlecenia; przepis art. 55

stosuje się odpowiednio.

4.

Podmiot określony w ust. 2, który w terminie określonym w tym przepisie złoży wniosek

o wydanie zezwolenia, może kontynuować działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej bez tego zezwolenia do czasu rozpatrzenia wniosku.

1.

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi,

którym ustawa przyznaje zdolność prawną, inne niż dostawcy, które w dniu wejścia w

życie niniejszej ustawy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie usług płatniczych

mogą kontynuować tę działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymogu

uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, albo wpisu do rejestru, nie

dłużej jednak niż w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Podmiot określony w ust. 1, który w terminie określonym w tym przepisie złoży wniosek

o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, albo wniosek o wpis do rejestru,

może kontynuować działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez tego zezwolenia

albo wpisu do czasu rozpatrzenia wniosku.

Kasy oszczędnościowo-kredytowe prowadzące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych są obowiązane złożyć zawiadomienie,

o którym mowa w art. 131 ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Do wniosków o wpis biura usług płatniczych do rejestru złożonych przed upływem 9 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie stosuje się przepisów art. 67 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm..

2.

W przypadku wniosków, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje

wpisu do rejestru w terminie 60 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku wraz z oświadczeniem,

o którym mowa w art. 122 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 174 ust. 3.

3.

Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie dokona wpisu do rejestru w terminie, o którym

mowa w ust. 2, przedsiębiorca może rozpocząć działalność w zakresie usług płatniczych

w charakterze biura usług płatniczych po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie Komisji

Nadzoru Finansowego. Nie dotyczy to przypadku gdy Komisja Nadzoru Finansowego wezwała

przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis do rejestru nie później niż przed upływem

30 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin, o którym mowa w ust. 2,

biegnie od dnia uzupełnienia wniosku.

1.

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, w okresie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dołącza się dodatkowo aktualny odpis z Krajowego

Rejestru Sądowego.

2.

Do wniosku o wpis do rejestru, w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy dołącza się dodatkowo, z zastrzeżeniem ust. 3, odpis z Krajowego Rejestru Sądowego,

wydany nie wcześniej niż na 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku o wpis do rejestru,

albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wystawione nie

wcześniej niż na 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku o wpis do rejestru.

3.

Do wniosku, o którym mowa w art. 122 ust. 1, w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy dołącza się dodatkowo

1)

aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie z Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej;

2)

umowę spółki, akt założycielski lub statut, a w przypadku osoby fizycznej - kopię

dokumentu potwierdzającego jej tożsamość.

Biuro usług płatniczych jest obowiązane zawrzeć umowę, o której mowa w art. 125 ust.

2, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Instytucje finansowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, które przed dniem 25 grudnia 2007 r. prowadziły działalność w zakresie usług przekazu

pieniężnego i były objęte nadzorem skonsolidowanym sprawowanym na podstawie przepisów

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, a w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nadal prowadzą taką działalność i są

objęte nadzorem skonsolidowanym, mogą kontynuować tę działalność jako instytucje płatnicze.

2.

Instytucje, o których mowa w ust. 1, są zwolnione z wymogu uzyskania zezwolenia, o

którym mowa w art. 60 ust. 1, pod warunkiem zawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego,

w formie pisemnej, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

o zamiarze kontynuowania działalności w zakresie usług przekazu pieniężnego.

3.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, instytucja finansowa przekazuje dane i informacje

określone w art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 6-10 oraz dokumenty potwierdzające spełnienie

przesłanek, o których mowa w ust. 1. Przepis art. 62 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, lub

jego uzupełnienia Komisja Nadzoru Finansowego wpisuje instytucję finansową do rejestru

jako krajową instytucję płatniczą.

Podmioty prowadzące systemy płatności lub systemy rozrachunku papierów wartościowych,

na prowadzenie których jest wymagana zgoda albo zezwolenie zgodnie z art. 16 ustawy

zmienianej w art. 161, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

przekażą informacje wskazane w art. 17 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 161, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, do

1)

Narodowego Banku Polskiego - w zakresie dotyczącym systemów płatności;

2)

Komisji Nadzoru Finansowego - w zakresie dotyczącym systemów rozrachunku papierów

wartościowych.

Agenci rozliczeniowi prowadzący system autoryzacji i rozliczeń, niebędący bankami,

przekażą do Narodowego Banku Polskiego informacje wskazane w art. 17 ust. 3a ustawy

zmienianej w art. 161, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 30 dni od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Przepis art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 166, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się do należności, których termin płatności upływa po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa na lata 2011-2020 wynosi 73 010,73 tys.

zł, z tym że w roku

1)

2011 - 6150 tys. zł;

2)

2012 - 6396 tys. zł;

3)

2013 - 6632,65 tys. zł;

4)

2014 - 6891,33 tys. zł;

5)

2015 - 7166,98 tys. zł;

6)

2016 - 7432,16 tys. zł;

7)

2017 - 7692,28 tys. zł;

8)

2018 - 7953,82 tys. zł;

9)

2019 - 8216,30 tys. zł;

10)

2020 - 8479,22 tys. zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany

rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący polegający na

1)

ograniczeniu kosztów rzeczowych Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego związanych z realizacją

zadań wynikających ze sprawowania nadzoru nad instytucjami płatniczymi i biurami usług

płatniczych lub

2)

racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach nadzoru sprawowanego

przez Komisję Nadzoru Finansowego nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych.

3.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest

odpowiednio Komisja Nadzoru Finansowego i Urząd Komisji Nadzoru Finansowego.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw instytucji finansowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 159, który wchodzi w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.;

2)

art. 167, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.