Ustawa z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 240 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu

czynu zabronionego określonego w art. 118, 118a, 120-124, 127, 128, 130, 134, 140,

148, 163, 166, 189, 252 lub przestępstwa o charakterze terrorystycznym, nie zawiadamia

niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

”

;

2)

po art. 255 dodaje się art. 255a w brzmieniu

„

Art. 255a.

Kto rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści mogące ułatwić popełnienie przestępstwa

o charakterze terrorystycznym w zamiarze, aby przestępstwo takie zostało popełnione,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 540a dodaje się art. 540b w brzmieniu

„

Art. 540b.

§ 1.

Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić na wniosek oskarżonego,

złożony w terminie zawitym miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o zapadłym wobec

niego orzeczeniu, jeżeli

1)

sprawę rozpoznano pod nieobecność oskarżonego, któremu nie doręczono zawiadomienia

o terminie posiedzenia lub rozprawy albo doręczono je w inny sposób niż osobiście,

gdy wykaże on, że nie wiedział o terminie oraz o możliwości wydania orzeczenia pod

jego nieobecność,

2)

orzeczenia, o którym mowa w art. 100 § 2 i 3, wydanego pod nieobecność skazanego oraz

orzeczenia, o którym mowa w art. 479 § 1, nie doręczono skazanemu albo doręczono w

inny sposób niż osobiście, gdy wykaże on, że nie wiedział o jego treści oraz o przysługującym

mu prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w wypadkach, o których mowa w art. 136 § 1 oraz art.

139 § 1, a także jeżeli w rozprawie lub posiedzeniu uczestniczył obrońca.

”

;

2)

w art. 607r dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, wydanego w celu wykonania kary

albo środka polegającego na pozbawieniu wolności, orzeczonych pod nieobecność osoby

ściganej, chyba że

a)

osobę ściganą wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie

i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody

dla wydania orzeczenia albo miała ona obrońcę, który był obecny na rozprawie lub posiedzeniu,

b)

po doręczeniu osobie ściganej odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym

jej prawie, terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie

z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, osoba ścigana w ustawowym

terminie nie złożyła takiego wniosku albo oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia,

c)

organ, który wydał nakaz europejski, zapewni, że niezwłocznie po przekazaniu osoby

ściganej do państwa wydania nakazu, zostanie jej doręczony odpis orzeczenia wraz z

pouczeniem o przysługującym jej prawie, terminie i sposobie złożenia wniosku o przeprowadzenie

z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie.

”

;

3)

art. 607u otrzymuje brzmienie

„

Art. 607u.

Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania kary albo środka polegającego

na pozbawieniu wolności, orzeczonych w warunkach określonych w art. 607r § 3 lit.

c, osobę ściganą należy pouczyć o prawie żądania odpisu orzeczenia. Informację o zgłoszeniu

żądania odpisu orzeczenia przekazuje się niezwłocznie państwu wydania nakazu europejskiego,

a po otrzymaniu orzeczenia doręcza się go osobie ściganej. Zgłoszenie żądania nie

wstrzymuje wykonania nakazu europejskiego.

”

;

4)

w art. 611fg pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611ff § 2, wynika, że orzeczenie zostało

wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że

a)

sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie

i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody

dla wydania orzeczenia albo sprawca miał obrońcę, który był obecny na rozprawie lub

posiedzeniu,

b)

po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie,

terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z

jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym

terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia,

”

;

5)

w art. 611fw w § 3 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

z treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 611fu § 2, wynika, że orzeczenie zostało

wydane pod nieobecność sprawcy, chyba że

a)

sprawcę wezwano do udziału w postępowaniu lub w inny sposób zawiadomiono o terminie

i miejscu rozprawy albo posiedzenia, pouczając, że niestawiennictwo nie stanowi przeszkody

dla wydania orzeczenia albo sprawca miał obrońcę, który był obecny na rozprawie lub

posiedzeniu,

b)

po doręczeniu sprawcy odpisu orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie,

terminie i sposobie złożenia w państwie wydania nakazu wniosku o przeprowadzenie z

jego udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie, sprawca w ustawowym

terminie nie złożył takiego wniosku albo oświadczył, że nie kwestionuje orzeczenia,

”

.

W ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za

czyny zabronione pod groźbą kary

(Dz. U. Nr 197, poz. 1661, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

będącej przedsiębiorcą, który bezpośrednio współdziała z podmiotem zbiorowym w realizacji

celu prawnie dopuszczalnego;

”

;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

Podmiot zbiorowy podlega odpowiedzialności, jeżeli do popełnienia czynu zabronionego

doszło w następstwie

1)

co najmniej braku należytej staranności w wyborze osoby fizycznej, o której mowa w

art. 3 pkt 2 lub 3, lub co najmniej braku należytego nadzoru nad tą osobą - ze strony

organu lub przedstawiciela podmiotu zbiorowego;

2)

organizacji działalności podmiotu zbiorowego, która nie zapewniała uniknięcia popełnienia

czynu zabronionego przez osobę, o której mowa w art. 3 pkt 1 lub 3a, podczas gdy mogło

je zapewnić zachowanie należytej staranności, wymaganej w danych okolicznościach,

przez organ lub przedstawiciela podmiotu zbiorowego.

”

;

3)

w art. 16 w ust. 1

a)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

przeciwko ludzkości określone w art. 119 Kodeksu karnego oraz przeciwko wolności i porządkowi publicznemu, określone w art. 189a i w art. 252, art. 255, art. 256-258, art. 263 oraz w art. 264 Kodeksu karnego;

”

,

b)

pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

o charakterze terrorystycznym oraz określone w art. 165a i art. 255a Kodeksu karnego;

”

.

W przypadku wystąpienia do Republiki Włoskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie

europejskiego nakazu aresztowania, o wykonanie orzeczenia o karach o charakterze pieniężnym

lub o wykonanie orzeczenia przepadku

1)

przepisu art. 607r § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., dodanego przez art. 2 pkt 2 niniejszej ustawy, nie stosuje się,

2)

przepisy art. 607u, art. 611fg pkt 10 i art. 611fw § 3 pkt 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

- Kodeks postępowania karnego stosuje się w dotychczasowym brzmieniu

- do dnia 31 grudnia 2013 r.

Podmiot zbiorowy podlega odpowiedzialności, jeżeli do popełnienia czynu zabronionego

doszło w następstwie

1)

co najmniej braku należytej staranności w wyborze osoby fizycznej, o której mowa w

art. 3 pkt 2 lub 3, lub co najmniej braku należytego nadzoru nad tą osobą - ze strony

organu lub przedstawiciela podmiotu zbiorowego;

2)

organizacji działalności podmiotu zbiorowego, która nie zapewniała uniknięcia popełnienia

czynu zabronionego przez osobę, o której mowa w art. 3 pkt 1 lub 3a, podczas gdy mogło

je zapewnić zachowanie należytej staranności, wymaganej w danych okolicznościach,

przez organ lub przedstawiciela podmiotu zbiorowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Kto rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści mogące ułatwić popełnienie przestępstwa

o charakterze terrorystycznym w zamiarze, aby przestępstwo takie zostało popełnione,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 1.

Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić na wniosek oskarżonego,

złożony w terminie zawitym miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o zapadłym wobec

niego orzeczeniu, jeżeli

1)

sprawę rozpoznano pod nieobecność oskarżonego, któremu nie doręczono zawiadomienia

o terminie posiedzenia lub rozprawy albo doręczono je w inny sposób niż osobiście,

gdy wykaże on, że nie wiedział o terminie oraz o możliwości wydania orzeczenia pod

jego nieobecność,

2)

orzeczenia, o którym mowa w art. 100 § 2 i 3, wydanego pod nieobecność skazanego oraz

orzeczenia, o którym mowa w art. 479 § 1, nie doręczono skazanemu albo doręczono w

inny sposób niż osobiście, gdy wykaże on, że nie wiedział o jego treści oraz o przysługującym

mu prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w wypadkach, o których mowa w art. 136 § 1 oraz art.

139 § 1, a także jeżeli w rozprawie lub posiedzeniu uczestniczył obrońca.

Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania kary albo środka polegającego

na pozbawieniu wolności, orzeczonych w warunkach określonych w art. 607r § 3 lit.

c, osobę ściganą należy pouczyć o prawie żądania odpisu orzeczenia. Informację o zgłoszeniu

żądania odpisu orzeczenia przekazuje się niezwłocznie państwu wydania nakazu europejskiego,

a po otrzymaniu orzeczenia doręcza się go osobie ściganej. Zgłoszenie żądania nie

wstrzymuje wykonania nakazu europejskiego.