Ustawa z dnia 12 sierpnia 2010 r. o wspieraniu przedsiębiorców dotkniętych skutkami powodzi z 2010 r.

1.

Ustawa reguluje udzielanie pomocy przedsiębiorcom, w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm., którzy ponieśli szkodę w wyniku powodzi z 2010 r., zwanej dalej „powodzią”, z wyłączeniem

przedsiębiorców wykonujących działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych

oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również w przypadkach poniesienia szkody w wyniku osunięć

ziemi wywołanych opadami atmosferycznymi, które miały miejsce w 2010 r.

1.

Pomoc, o której mowa w art. 1, polega na udzieleniu pożyczki na zasadach określonych

w ustawie.

2.

Pożyczkę przedsiębiorca przeznacza na usuwanie szkód w rzeczowych aktywach trwałych

lub obrotowych powstałych w wyniku powodzi w miejscu faktycznego wykonywania działalności

gospodarczej.

1.

O udzielenie pożyczki ubiegać się może przedsiębiorca, który w dniu wystąpienia powodzi

1)

wykonywał działalność gospodarczą na obszarze gmin lub miejscowości określonych w

przepisach wydanych na podstawie art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów

i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania

żywiołu

(Dz. U. Nr 84, poz. 906);

2)

zatrudniał nie więcej niż 50 pracowników;

3)

nie spełniał kryteriów przedsiębiorstwa zagrożonego w rozumieniu pkt 9-11

Komunikatu Komisji Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania

i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw

(Dz. Urz. UE C 244 z 01.10.2004, str. 2, z późn. zm.);

4)

nie korzystał z innej pomocy udzielanej ze środków publicznych na pokrycie tych samych

szkód powstałych w wyniku powodzi.

2.

O udzielenie pożyczki ubiegać się może również przedsiębiorca, który zawiesił wykonywanie

działalności gospodarczej.

Pomoc, o której mowa w art. 1, nie może być udzielana przedsiębiorcom, na których

ciąży obowiązek zwrotu uzyskanej przez nich wcześniej pomocy publicznej, wynikający

z decyzji Komisji Europejskiej uznającej tę pomoc za niezgodną z prawem lub ze wspólnym

rynkiem.

1.

Pożyczek udzielają wybrane fundusze pożyczkowe.

2.

Środki finansowe na realizację ustawy pochodzą ze środków rezerwy celowej budżetu

państwa przeznaczonej na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych.

1.

Pożyczka może być udzielona przedsiębiorcy jednokrotnie do wysokości poniesionej szkody,

lecz nie więcej niż 50 000 zł.

2.

W przypadku, gdy przedsiębiorca posiadał w dniu wystąpienia powodzi umowę ubezpieczenia

przedsiębiorstwa od następstw klęsk żywiołowych, kwota pożyczki nie może przekraczać

różnicy między wysokością poniesionych szkód a wysokością odszkodowania określoną

w umowie ubezpieczenia.

1.

Wniosek o udzielenie pożyczki przedsiębiorca składa do funduszu pożyczkowego, w terminie

6 miesięcy od dnia wystąpienia szkody powstałej w wyniku powodzi.

2.

W przypadku przedsiębiorcy, który poniósł szkodę przed dniem wejścia w życie ustawy,

termin, o którym mowa w ust. 1, liczy się od dnia jej wejścia w życie.

3.

Do wniosku o udzielenie pożyczki przedsiębiorca dołącza

1)

zaświadczenie wydane przez wójta gminy, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego

dla miejsca faktycznego wykonywania przez poszkodowanego przedsiębiorcę działalności

gospodarczej, potwierdzające, że w okresie wskazanym w zaświadczeniu przedsiębiorca

poniósł szkodę w wyniku powodzi;

2)

oświadczenie przedsiębiorcy o

a)

spełnianiu warunków, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2-4,

b)

faktycznym wykonywaniu działalności gospodarczej w dniu wystąpienia powodzi albo jej

zawieszeniu,

c)

tym, czy w dniu wystąpienia powodzi posiadał umowę ubezpieczenia przedsiębiorstwa

od następstw klęsk żywiołowych.

4.

W przypadku posiadania przez przedsiębiorcę w dniu wystąpienia powodzi umowy ubezpieczenia

przedsiębiorstwa od następstw klęsk żywiołowych przedsiębiorca dołącza jej kopię do

wniosku o udzielenie pożyczki.

5.

Wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, stanowi załącznik do ustawy.

1.

Fundusz pożyczkowy jest obowiązany do zawarcia umowy pożyczki z przedsiębiorcą spełniającym

warunki, o których mowa w art. 3, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia

kompletnego wniosku o udzielenie pożyczki przez przedsiębiorcę, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

W przypadku wniosków złożonych przed dniem ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej

o zgodności pomocy publicznej przewidzianej w ustawie z rynkiem wewnętrznym, termin,

o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia ogłoszenia tej decyzji.

3.

W przypadku braków formalnych we wniosku złożonym przez przedsiębiorcę fundusz pożyczkowy,

w terminie 3 dni od dnia jego złożenia, informuje przedsiębiorcę o konieczności uzupełnienia

tego wniosku.

4.

Wnioski o udzielenie pożyczki fundusz pożyczkowy rozpatruje w kolejności ich złożenia.

W przypadku konieczności uzupełnienia wniosku za datę jego złożenia przyjmuje się

datę złożenia uzupełnionego kompletnego wniosku.

5.

Wypłata pożyczki następuje niezwłocznie po zawarciu umowy pożyczki.

1.

Oszacowania szkód poniesionych przez przedsiębiorcę dokonuje rzeczoznawca majątkowy

lub komisja powołana przez fundusz pożyczkowy. Koszt związany z oszacowaniem tych

szkód może zostać pokryty ze środków finansowych uzyskanych w ramach pożyczki.

2.

W przypadku przedsiębiorcy posiadającego umowę ubezpieczenia przedsiębiorstwa od następstw

klęsk żywiołowych podstawę oszacowania szkody może stanowić oszacowanie dokonane przez

ubezpieczyciela, doręczone funduszowi pożyczkowemu.

1.

Przedsiębiorca przed upływem 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy z funduszem pożyczkowym

jest obowiązany do wykorzystania i przedstawienia rozliczenia otrzymanej pożyczki.

W uzasadnionych przypadkach okres ten może być przedłużony przez fundusz pożyczkowy

o kolejne 3 miesiące.

2.

Za wykorzystanie pożyczki uznaje się również wydatki na cele określone w art. 2 ust.

2 poniesione przez przedsiębiorców przed udzieleniem pożyczki.

3.

Podstawę rozliczenia otrzymanej pożyczki stanowią rachunki lub faktury wystawione

na przedsiębiorcę.

1.

Pożyczka wykorzystana i rozliczona zgodnie z ustawą podlega umorzeniu z dniem złożenia

do funduszu pożyczkowego rozliczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1.

2.

Decyzję o umorzeniu wydaje fundusz pożyczkowy po dokonaniu kontroli poniesionych przez

przedsiębiorcę wydatków.

3.

W przypadku przedsiębiorcy nieposiadającego w dniu wystąpienia powodzi umowy ubezpieczenia

przedsiębiorstwa od następstw klęsk żywiołowych, który wykorzystał otrzymaną pożyczkę

zgodnie z celem określonym w art. 2 ust. 2, umorzeniu podlega 75% udzielonej pożyczki.

Pozostałe do spłaty 25% kwoty pożyczki nie podlega oprocentowaniu.

4.

Fundusz pożyczkowy odmawia umorzenia pożyczki

1)

niewykorzystanej lub nierozliczonej w sposób oraz w terminach określonych w art. 10;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 2-4.

5.

Od decyzji o odmowie umorzenia pożyczki przedsiębiorcy, w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki.

1.

Okres spłaty pożyczki przez przedsiębiorcę nie może przekroczyć 3 lat od dnia zawarcia

umowy pożyczki.

2.

Okres karencji spłaty pożyczki wynosi 9 miesięcy i jest liczony od dnia zawarcia umowy

pożyczki.

1.

W ramach kontroli, o której mowa w art. 11 ust. 2, przedsiębiorca jest obowiązany,

na wniosek funduszu pożyczkowego, udostępnić dokumentację związaną z wykorzystaniem

udzielonej pożyczki oraz umożliwić funduszowi dokonanie czynności niezbędnych do ustalenia

prawidłowości wykorzystania pożyczki.

2.

W przypadku odmowy umożliwienia funduszowi pożyczkowemu przeprowadzenia czynności,

o których mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu otrzymanej pożyczki

wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia zawarcia umowy pożyczki.

3.

W przypadku stwierdzenia w ramach kontroli przez fundusz pożyczkowy, że pożyczka lub

jej część została wykorzystana niezgodnie z celem określonym w art. 2 ust. 2, przedsiębiorca

jest obowiązany do spłaty wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem kwoty pożyczki

powiększonej o ustawowe odsetki liczone od dnia zawarcia umowy pożyczki.

4.

W przypadku złożenia nieprawdziwego oświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 3 pkt

2, przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu otrzymanej pożyczki wraz z ustawowymi

odsetkami liczonymi od dnia zawarcia umowy pożyczki.

5.

Zwrotu otrzymanej pożyczki, o którym mowa w ust. 2 i 4, przedsiębiorca dokonuje w

terminie 14 dni od dnia doręczenia mu decyzji funduszu pożyczkowego.

Spłata, o której mowa w art. 11 ust. 3 i art. 13 ust. 3, oraz zwrot, o którym mowa

w art. 13 ust. 2 i 4, są dokonywane na rachunek bankowy funduszu pożyczkowego.

Zabezpieczeniem zaciąganej pożyczki jest weksel in blanco.

1.

Przez fundusz pożyczkowy rozumie się osobę prawną, która

1)

nie działa w celu osiągnięcia zysku lub przeznacza zysk na cele statutowe;

2)

uchwałą właściwego organu utworzyła fundusz pożyczkowy przeznaczony wyłącznie na udzielanie

pożyczek przedsiębiorcom.

2.

O udzielanie pożyczek przedsiębiorcom dotkniętym skutkami powodzi może ubiegać się

fundusz pożyczkowy, który

1)

w poprzednim roku rozliczeniowym nie poniósł straty;

2)

na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego wystąpienie powodzi nie zalegał ze zobowiązaniami

publicznoprawnymi.

1.

Wyboru funduszu pożyczkowego minister właściwy do spraw gospodarki dokonuje w drodze

konkursu.

2.

Informacja o konkursie jest zamieszczana na stronie internetowej Biuletynu Informacji

Publicznej oraz urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw gospodarki.

3.

W informacji, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki podaje

obszar, na którym mają być udzielane pożyczki, szacunkową liczbę przedsiębiorców dotkniętych

powodzią oraz zasady oceny ofert składanych przez fundusze pożyczkowe.

4.

Termin składania ofert przez fundusze pożyczkowe wynosi 5 dni roboczych od dnia zamieszczenia

informacji, o której mowa w ust. 2.

1.

Wybór funduszu pożyczkowego jest dokonywany na podstawie następujących kryteriów

1)

zaproponowanego terminu rozpoczęcia udzielania pożyczek;

2)

organizacji udzielania pożyczek;

3)

zasobów kadrowych przewidzianych do udzielania pożyczek;

4)

wysokości kosztów operacyjnych związanych z obsługą pożyczek;

5)

miejsca prowadzenia działalności statutowej przez fundusz pożyczkowy.

2.

Do oferty fundusz pożyczkowy dołącza

1)

kopię sprawozdania finansowego za ostatni zamknięty rok bilansowy;

2)

odpis z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego równoważnego rejestru;

3)

oświadczenie o spełnieniu warunku, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, na stronie internetowej Biuletynu Informacji

Publicznej oraz urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw gospodarki, ogłasza

wynik konkursu. Ogłoszenie zawiera listę funduszy pożyczkowych, które złożyły ofertę,

wraz z danymi teleadresowymi. Odwołanie od wyników konkursu nie przysługuje.

1.

Z funduszem pożyczkowym, który wygrał konkurs, o którym mowa w art. 17, minister właściwy

do spraw gospodarki zawiera umowę określającą termin przekazania i rozliczenia dotacji

oraz sposób i tryb informowania o wykorzystaniu środków dotacji.

2.

W przypadku niepodpisania z wybranym na podstawie przeprowadzonego konkursu funduszem

pożyczkowym umowy, o której mowa w ust. 1, jest ona podpisywana z kolejnym funduszem

pożyczkowym spełniającym kryteria, o których mowa w art. 18, bez konieczności powtórnego

ogłaszania konkursu.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa zasady składania przez fundusz pożyczkowy ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki sprawozdania o wykorzystaniu dotacji przekazanej funduszowi

pożyczkowemu i o realizacji umów z przedsiębiorcami.

1.

Dotacja jest gromadzona na wyodrębnionym rachunku funduszu pożyczkowego i podlega

rozliczeniu po upływie terminu określonego w umowie, o której mowa w art. 19 ust.

1.

2.

Kwota dotacji niewypłacona przedsiębiorcom oraz odsetki powstające na rachunku, o

którym mowa w ust. 1, podlegają zwrotowi do budżetu państwa.

1.

Część dotacji przekazanej funduszowi pożyczkowemu może być przeznaczona na pokrycie

kosztów operacyjnych tego funduszu ponoszonych w związku z udzielaniem pożyczek realizowanym

na podstawie umowy, o której mowa w art. 19.

2.

Kosztami operacyjnymi są

1)

wynagrodzenia ogółem pracowników funduszu pożyczkowego;

2)

zakup materiałów i artykułów biurowych;

3)

zakup usług zewnętrznych związanych z obsługą udzielanych pożyczek;

4)

koszty działalności komisji, o której mowa w art. 9 ust. 1.

3.

Środki dotacji przeznaczane na pokrycie kosztów operacyjnych funduszu pożyczkowego

nie mogą przekraczać wysokości 5% kwoty wypłaconych przez ten fundusz pożyczek.

Środki otrzymane przez fundusze pożyczkowe ze spłaty i zwrotu pożyczek oraz odsetki

spłacane przez przedsiębiorców podlegają zwrotowi do budżetu państwa.

1.

Zwalnia się od podatku dochodowego

1)

kwoty umorzonych pożyczek przyznanych przedsiębiorcom, o których mowa w art. 1, w

trybie i na zasadach określonych ustawą;

2)

dotacje, o których mowa w art. 19, otrzymane przez fundusze pożyczkowe.

2.

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dotacji, o których mowa w art. 19,

otrzymanych przez fundusze pożyczkowe.

3.

Do zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepisy art. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307, Nr 57, poz. 352, Nr 75, poz. 473 i Nr 105, poz. 655) oraz art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.