Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 lipca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki

Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników

szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U.

Nr 217, poz. 1833, z 2005 r. Nr 212, poz. 1769, z 2007 r.

Nr 161, poz. 1142 oraz z 2009 r. Nr 105, poz. 873) wprowadza się następujące zmiany

1) § 3 otrzymuje brzmienie

„§ 3. Wartości, o których mowa w § 1 ust. 2, określają najwyższe dopuszczalne natężenia fizycz1

2

„72

2-Chlorobuta-1,3-dien

[126-99-8]

a) lp. 72 otrzymuje brzmienie

3

4

5

2

6

—”

rcl

b) lp. 134 otrzymuje brzmienie

2) w załączniku nr 1 do rozporządzenia „Wykaz wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń chemicznych i pyłowych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy” w części A „Substancje

chemiczne”

1

2

3

4

5

„134 2-(Dietyloamino)etanol

[100-37-8]

13

26

—”

3

4

5

15

30

—”

3

4

5

12,5

—

—”

c) lp. 146 otrzymuje brzmienie

1

2

w.

„146 N,N-dimetyloformamid

[68-12-2]

d) lp. 154 otrzymuje brzmienie

1

„154

2

Disiarczek węgla

[75-15-0]

1) Minister Pracy i Polityki Społecznej kieruje działem administracji rządowej — praca, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzą-

ww

dzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy

i Polityki Społecznej (Dz. U. Nr 216, poz. 1598).

2) Przepisy niniejszego rozporządzenia wdrażają postanowienia art. 3 dyrektywy 2006/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących

narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (sztucznym promieniowaniem optycznym) (dziewiętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. UE L 114 z 27.04.2006,

str. 38).

3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717,

z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11,

poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154,

poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r.

Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407,

z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610, Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935,

Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615, z 2007 r. Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz. 589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225,

poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz. 586, Nr 116, poz. 740, Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 56,

poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, poz. 958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704 oraz

z 2010 r. Nr 105, poz. 655 i Nr 135, poz. 912.

3

4

5

8

—

—”

3

4

5

3

—

—”

3

4

5

0,2

—

—”

3

4

5

75

—

—”

3

4

5

11

—

—”

2

3

4

5

Octan 2-metoksyetylu

[110-49-6]

5

—

—”

3

4

5

0,03

0,047

—”

2

3

4

5

ww

1

2

.go

v.p

l

e) lp. 176 otrzymuje brzmienie

But-2-yno-1,3-diol

[110-65-6]

0,25

0,5

—

Chlorek tionylu

[7719-09-7]

1,8

3,6

—

4-Toliloamina

[106-49-0]

8

—

—

Uwodornione terfenyle

[61788-32-7]

12,5

—

—

Związki tributylocyny (IV)

[—]

0,02

—

—”

„176 2-Etoksyetanol

[110-80-5]

f) lp. 271 otrzymuje brzmienie

1

2

„271

2-Metoksyetanol

[109-86-4]

g) lp. 294 otrzymuje brzmienie

1

2

„294

Miedź [7440-50-8] i jej związki nieorganiczne

— w przeliczeniu na Cu

h) lp. 311 otrzymuje brzmienie

1

2

„311

Nitroetan

[79-24-3]

i) lp. 321 otrzymuje brzmienie

1

2

Octan 2-etoksyetylu

[111-15-9]

rcl

„321

j) lp. 326 otrzymuje brzmienie

1

„326

1

w.

k) lp. 464 otrzymuje brzmienie

2

„464 Izocyjanian metylu

[624-83-9]

l) po lp. 504 dodaje się lp. 505—509 w brzmieniu

1

„505

506

„D. Promieniowanie optyczne

1 . Pr om i en i o wan i e n i el asero we

1.1. Maksymalna dopuszczalna ekspozycja

(MDE) — poziom promieniowania, na

który w normalnych warunkach pracy

mogą być eksponowane osoby bez doznawania szkodliwych skutków dla zdrowia; wartości MDE wyrażane są wielkościami wymienionymi w pkt 1.4.

1.2. Wartości MDE zależą od

a) długości fali promieniowania,

b) czasu trwania ekspozycji,

c) rodzaju narażonego narządu (oko lub

skóra),

d) kąta widzenia źródła promieniowania

(w przypadku MDE dla oka i promieniowania z zakresu 300—1400 nm).

1.3. Wartości MDE na nielaserowe promieniowanie optyczne określa tabela 4.

1.4. Wielkości przyjęte do określania wartości MDE

— skuteczna luminancja energetyczna (dla oka w zakresie długości fali 300—700 nm);

— skuteczne napromienienie (dla

oka i skóry w zakresie długości

fali 180—400 nm);

EB

— skuteczne natężenie napromienienia (dla oka w zakresie długości fali 300—700 nm);

LR

— skuteczna luminancja energetyczna (dla oka w zakresie długości fali 380—1400 nm);

EIR

— natężenie napromienienia (dla

oka w zakresie długości fali

780—3000 nm);

Hskóra — napromienienie (dla skóry

w zakresie długości fali

380—3000 nm).

Definicje wyżej wymienionych pojęć

oraz wzory przeliczeniowe wielkości występujących w tabeli 4 określają przepisy w sprawie bezpieczeństwa i higieny

pracy przy pracach związanych z ekspozycją na promieniowanie optyczne.

1.5. Określenie czasu trwania ekspozycji

a) w przypadku zagrożenia fotochemicznego (lp. 1—6 w tabeli 4) należy określić całkowity czas ekspozycji w ciągu

zmiany roboczej, bez względu na długość jej trwania,

b) w przypadku zagrożenia termicznego

(lp. 7—15 w tabeli 4) należy określić

czas jednorazowej ekspozycji.

rcl

Hs

LB

.go

v.p

l

3) w załączniku nr 2 do rozporządzenia „Wykaz wartości najwyższych dopuszczalnych natężeń fizycznych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy” część D „Promieniowanie optyczne”

otrzymuje brzmienie

Poz. 950

HUVA — napromienienie

(dla

w zakresie długości

315—400 nm);

oka

fali

Definicje pojęć i metody wyznaczania

czasu trwania ekspozycji określają Polskie Normy PN-T-05687 lub PN-T-06589.

ww

w.

Tabela 4. Wartości maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji (MDE) na nielaserowe promieniowanie optyczne

w.

rcl

.go

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 141

1) Zakres od 300 do 700 nm obejmuje część promieniowania UVB, całe promieniowanie UVA i większość promienio-

ww

wania widzialnego, jednakże związane z nim zagrożenie określa się powszechnie mianem zagrożenia „światłem

niebieskim”. Światło niebieskie w wąskim znaczeniu obejmuje jedynie zakres w przybliżeniu od 400 do 490 nm.

2) W odniesieniu do stałej obserwacji bardzo małych źródeł, których kąt widzenia < 11 mrad, można przekształcić

skuteczną luminancję energetyczną LB na skuteczne natężenie napromienienia EB. Zwykle dotyczy to jedynie sytuacji stosowania narzędzi okulistycznych lub unieruchomienia oka podczas znieczulenia. Maksymalny „czas patrzenia” oblicza się za pomocą wzoru: tmax = 100/EB, gdzie EB wyrażone jest w W m–2. Ze względu na ruch oczu podczas wykonywania zwykłych zadań wzrokowych wartość ta nie przekracza 100 s.

3) Pomiarowe pole widzenia — kąt przestrzenny widziany przez detektor (kąt odbioru), taki jak radiometr/spektroradiometr, z którego detektor odbiera promieniowanie, wyrażany w steradianach [sr], którego nie należy mylić z kątem widzenia a (rozmiarem kątowym źródła obserwowalnego). Do opisu kąta przestrzennego pola widzenia o symetrii kołowej stosuje się nieraz kąt płaski [mrad].

2.1. Maksymalna dopuszczalna ekspozycja

(MDE) — poziom promieniowania laserowego, na który w normalnych warunkach pracy urządzenia laserowego mogą być eksponowane osoby bez doznawania szkodliwych skutków; wartości MDE wyrażane są jako natężenie

napromienienia (E) albo napromienienie (H).

2.2. Wartości MDE zależą od

a) długości fali promieniowania laserowego,

b) czasu trwania ekspozycji lub impulsu,

c) rodzaju narażonego narządu (oko,

skóra),

d) kąta widzenia źródła promieniowania

(w przypadku MDE dla oka i promieniowania z zakresu 400—1400 nm).

2.3. Wartości MDE dla

2.6. Mierzone wartości napromienienia lub

natężenia napromienienia powinny być

uśredniane w kołowej aperturze ograniczającej zgodnie z aperturami ograniczającymi określonymi w tabeli 10. Definicje pojęć i metody pomiaru określają

odpowiednie Polskie Normy.

.go

v.p

l

2 . Pr om i en i o wan i e l asero we

Poz. 950

a) oka i skóry na promieniowanie laserowe z zakresu 180—400 nm określa

tabela 5,

2.8. W przypadku źródeł laserowych emitujących promieniowanie impulsowe powtarzalne niezależnie od długości fali,

należy określić wartości MDE oka i skóry dla każdego z poniższych warunków

a) zagrożenie pojedynczym impulsem

należy określić MDE na pojedynczy

impuls promieniowania (MDEpoj).

Ekspozycja na dowolny pojedynczy

impuls w ciągu impulsów nie może

przekraczać MDEpoj o tym czasie

trwania impulsu,

b) zagrożenie ciągiem impulsów w czasie trwania ekspozycji: należy określić

MDE na ciąg impulsów w czasie trwania ekspozycji. Ekspozycja na dowolną grupę (lub podgrupę impulsów

w ciągu impulsów) dostarczonych

w czasie trwania ekspozycji nie może

przekraczać MDE dla tego czasu trwania ekspozycji,

c) zagrożenie termiczne ciągiem impulsów, których oddziaływanie ma charakter addytywny

rcl

b) oka na promieniowanie laserowe

z zakresu 400—1400 nm dla czasów

trwania ekspozycji < 10 s określa tabela 6,

2.7. Wartości stosowanych współczynników

korekcyjnych i innych parametrów obliczeniowych określa tabela 11.

c) oka na promieniowanie laserowe

z zakresu 400—1400 nm dla czasów

trwania ekspozycji ³ 10 s określa tabela 7,

d) skóry na promieniowanie laserowe

z zakresu 400—1400 nm określa tabela 8,

w.

e) oka i skóry na promieniowanie laserowe z zakresu 1400—106 nm określa

tabela 9.

2.4. Jeżeli dla danej długości fali promieniowania laserowego istnieje więcej niż

jedna wartość MDE, stosuje się wartość

bardziej restrykcyjną.

ww

2.5. Określenie czasu trwania ekspozycji.

W zależności od analizowanego zagrożenia i trybu pracy lasera jest to: czas

trwania impulsu, czas jednorazowej ekspozycji (dla zagrożenia termicznego) lub

całkowity czas ekspozycji w ciągu zmiany roboczej (dla zagrożenia fotochemicznego).

— należy określić wartość skumulowanego termicznego współczynnika korekcyjnego Cp = N-0,25, gdzie N

oznacza liczbę impulsów w czasie

trwania ekspozycji, a następnie

przemnożyć przez wyznaczoną

wartość MDE dla pojedynczego impulsu MDEpoj i do analizy przyjąć

wartość wynikową nowego MDET

MDET = Cp · MDEpoj ,

— dla danej długości fali rozpatrywanego promieniowania laserowego,

gdy czas trwania pojedynczego impulsu jest krótszy od czasu Tmin

określonego w tabeli 12, należy do

obliczeń MDE przyjąć czas trwania

impulsu równy Tmin, natomiast gdy

czas trwania pojedynczego impulsu jest dłuższy od Tmin, należy do

obliczeń przyjąć rzeczywisty czas

trwania impulsu.

ww

.go

v.p

l

szym od Tmin (wymienione w tabeli 12), przy wyznaczaniu MDE należy dodać wartości czasów trwania impulsów, a będącą wynikiem wartość czasu należy podstawić w miejsce t

we wzorze: 5,6 · 103 t0,25.

1) Wartości napromienienia określone dla pojedynczych impulsów laserowych. W przypadku ciągu impulsów, z których każdy charakteryzuje się czasem trwania impulsu mniej-

rcl

w.

Tabela 5. Wartości maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji (natężenia napromienienia E lub napromienienia H) oka oraz skóry na promieniowanie laserowe

z zakresu 180—400 nm

ww

rcl

.go

v.p

l

wskazany w nawiasie w odpowiedniej kolumnie), to pomiarowe pole widzenia gm powinno przyjmować wartość g. Przy użyciu większego pomiarowego pola widzenia zagrożenie

byłoby przeszacowane. Jeżeli a < g, to pomiarowe pole widzenia gm musi być wystarczająco duże, by całkowicie obejmować źródło, ale nie jest ograniczone w żaden inny sposób

i może być większe niż g.

— 11264 —

3) Dla pomiaru wartości ekspozycji uwzględnienie g określone jest w następujący sposób: jeżeli a (kąt widzenia źródła) > g (stożkowy kąt ograniczający pomiarowe pole widzenia,

zwy zakresów długości fali ma jedynie zapewnić użytkownikowi lepszy ogólny przegląd.

10 s £ t < T1 oraz do fotochemicznych wartości granicznych dla dłuższych czasów.

2) Oficjalna granica między promieniowaniem widzialnym a podczerwonym wynosi 780 nm, jak określa CIE (Międzynarodowy Komitet Oświetleniowy). Kolumna zawierająca na-

1) Dla małych źródeł, których kąt widzenia wynosi co najwyżej 1,5 mrad, podwójne wartości MDE od 400 nm do 600 nm ograniczają się do termicznych wartości granicznych dla

Tabela 7. Wartości maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji (natężenia napromienienia E lub napromienienia H) oka na promieniowanie laserowe — czas trwania ekspozycji ³ 10 s

w.

Tabela 6. Wartości maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji (napromienienia H) oka na promieniowanie laserowe — czas trwania ekspozycji < 10 s

.go

v.p

l

Tabela 8. Wartości maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji (natężenia napromienienia E lub napromienienia H) skóry na promieniowanie laserowe z zakresu 400—1400 nm

rcl

Tabela 9. Wartości maksymalnych dopuszczalnych ekspozycji (natężenia napromienienia E lub napromienienia H) oka i skóry na promieniowanie laserowe z zakresu 1400—106 nm

ww

w.

Tabela 10. Wartości średnicy apertury ograniczającej w poszczególnych zakresach widmowych dla zagrożenia

oka oraz skóry

w.

rcl

.go

v.p

l

Tabela 11. Wartości stosowanych współczynników korekcyjnych i innych parametrów obliczeniowych

ww

gdzie

CA — współczynnik korekcyjny ze względu na absorpcję promieniowania w melaninie (uwzględnia zmianę

wartości widmowego współczynnika absorpcji promieniowania z zakresu 400—1400 nm w melaninie)

— zwiększa wartość MDE oka i skóry wraz ze wzrostem długości fali,

CB — współczynnik korekcyjny ze względu na zagrożenie fotochemiczne siatkówki oka światłem niebieskim —

zwiększa wartość MDE oka na promieniowanie z zakresu 400—700 nm. W praktyce współczynnik CB stosowany jest w zakresie 400—600 nm,

CC — współczynnik korekcyjny ze względu na absorpcję promieniowania z zakresu długości fal 700—1400 nm

w rogówce — zwiększa wartość MDE oka na promieniowanie o długości fali powyżej 1150 nm,

CE — współczynnik korekcyjny dla źródeł rozciągłych emitujących promieniowanie z zakresu długości fal

400—1400 nm — zwiększa wartość MDE oka dla kątów widzenia źródła promieniowania a > 1,5 mrad,

T1 — parametr określający wartości czasów trwania ekspozycji, powyżej których MDE dla zagrożenia fotochemicznego oka jest bardziej restrykcyjne (mniejsze wartości MDE) od MDE dla zagrożenia termicznego

oka, stosowany jest w zakresie długości fal 400—600 nm. Dotyczy czasów trwania ekspozycji t ³ 10 s

i punktowych źródeł promieniowania laserowego,

T2 — parametr decydujący o wyborze MDE oka dla źródeł rozciągłych (stosowany dla zakresu długości fal

400—1400 nm) w zależności od spełnienia warunku t > T2; w przypadku spełnienia warunku należy przy

wyznaczaniu MDE korzystać z wartości czasu T2, natomiast w przypadku niespełnienia (t £ T2) należy

korzystać z czasu trwania ekspozycji t,

¡ — kąt płaski, zazwyczaj liczony w radianach, w obrębie którego detektor odbiera promieniowanie optyczne.

.go

v.p

l

Tabela 12. Wartości czasu Tmin dla poszczególnych zakresów widmowych

Zakres widmowy (nm)

Wartość Tmin

315 < l £ 400

10 –9 s (= 1 ns)

400 < l £ 1 050

18 · 10 –6 s (= 18 μs)

1 050 < l £ 1 400

50 · 10 –6 s (= 50 μs)

1 400 < l £ 1 500

10 –3 s (= 1 ms)

1 500 < l £ 1 800

10 s

1 800 < l £ 2 600

10 –3 s (= 1 ms)

2 600 < l £ 106

10 –7 s (= 100 ns)

Tmin — minimalny czas trwania impulsu przyjmowany do obliczeń.”.

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

ww

w.

rcl

Minister Pracy i Polityki Społecznej: J. Fedak

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

— 11268 —

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Rządowe Centrum Legislacji — Departament Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego

al. J. Ch. Szucha 2/4, 00-582 Warszawa, tel. 22 622-66-56

Skład, druk i kolportaż: Centrum Obsługi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów — Wydział Wydawnictw i Poligrafii,

ul. Powsińska 69/71, 02-903 Warszawa, tel. 22 694-67-52; faks 22 694-60-48

Bezpłatna infolinia: 800 287 581 (czynna w godz. 730–1530)

www.wydawnictwa.cokprm.gov.pl

e-mail: wydawnictwa@cokprm.gov.pl

Tłoczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Centrum Obsługi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów — Wydział Wydawnictw i Poligrafii,

ul. Powsińska 69/71, 02-903 Warszawa

Zam. 1735/W/C/2010

ISSN 0867-3411

Cena 5,10 zł (w tym 7 % VAT)

Elektronicznie podpisany

przez Grzegorz Paczowski

Data: 2010.08.06 18:55:04

+02'00'

— 11258 —

Poz. 950

.go

v.p

l

950

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ1)

z dnia 29 lipca 2010 r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych

dla zdrowia w środowisku pracy2)

nego czynnika szkodliwego dla zdrowia ustalone jako poziomy ekspozycji odpowiednio

do właściwości poszczególnych czynników,

których oddziaływanie na pracownika w okresie jego aktywności zawodowej nie powinno

spowodować ujemnych zmian w jego stanie

zdrowia oraz w stanie zdrowia jego przyszłych pokoleń.”;

Na podstawie art. 228 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. — Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21,

poz. 94, z późn. zm.3)) zarządza się, co następuje