Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie oceny zgodności

1.

Ustawa określa

1)

zasady funkcjonowania systemu oceny zgodności z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami

dotyczącymi wyrobów;

2)

zasady i tryb udzielania akredytacji oraz autoryzacji;

3)

sposób zgłaszania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej autoryzowanych

jednostek oraz autoryzowanych laboratoriów;

4)

zadania Polskiego Centrum Akredytacji;

5

zasady działania systemu kontroli wyrobów.

2

Przepisów ustawy nie stosuje się do wyrobów będących wyrobami medycznymi w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 93, poz. 896, z 2005 r. Nr 64, poz. 565, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 oraz

z 2008 r. Nr 157, poz. 976).

2

Przepisów ustawy nie stosuje się do wyrobów medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych,

wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki

in vitro oraz aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679), z zastrzeżeniem art. 24 i 25 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych.

2a

Przepisów ustawy nie stosuje się do wyrobów przeznaczonych na potrzeby obronności

i bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o systemie oceny zgodności wyrobów przeznaczonych

na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa

(Dz. U. Nr 235, poz. 1700).

3

Przepisów art. 7, art. 13 ust. 1 i 2, art. 40, art. 40b-40k, art. 41 - 41 c, art.

42 oraz art. 45 nie stosuje się do wyrobów budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych

(Dz. U. Nr 92, poz. 881, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2010 r. Nr 114, poz. 760). Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o zasadniczych wymaganiach, w przypadku wyrobów

budowlanych należy przez to rozumieć wymagania podstawowe, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm..

3

Przepisów art. 7, art. 13 ust. 1 i 2, art. 40b-40k, art. 41-41c, art. 42, art. 45-47b

nie stosuje się do wyrobów budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych

(Dz. U. Nr 92, poz. 881, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2010 r. Nr 114, poz. 760). Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o zasadniczych wymaganiach, w przypadku wyrobów

budowlanych należy przez to rozumieć wymagania podstawowe, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm..

3a

Kontrola ciśnieniowych urządzeń transportowych w rozumieniu ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm. prowadzona jest zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów rozdziału 6 niniejszej ustawy.

4.

Do oceny zgodności wyrobów będących wyposażeniem morskim w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim

(Dz. U. Nr 93, poz. 899), akredytacji, autoryzacji oraz notyfikacji, kontroli spełniania przez wyposażenie

morskie wymagań i postępowania w zakresie wyposażenia morskiego niezgodnego z wymaganiami

stosuje się odpowiednio przepisy art. 4, art. 5 pkt 1, 2, 4-13 i 15 - 17, art. 6 ust.

3, art. 15-36 i art. 38-44 ustawy, z zastrzeżeniem zmian wynikających z ustawy o wyposażeniu morskim.

Celem ustawy jest

1)

eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników

i konsumentów oraz mienia, a także zagrożeń dla środowiska;

2)

znoszenie barier technicznych w handlu i ułatwianie międzynarodowego obrotu towarowego;

3)

stworzenie warunków do rzetelnej oceny wyrobów i procesów ich wytwarzania przez kompetentne

i niezależne podmioty.

System oceny zgodności tworzą

1)

przepisy określające zasadnicze i szczegółowe wymagania dotyczące wyrobów;

2)

przepisy oraz normy określające działanie podmiotów uczestniczących w procesie oceny

zgodności.

System kontroli wyrobów obejmuje

1)

kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych i innych wymagań;

2)

postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych

z zasadniczymi lub innymi wymaganiami.

W procesie oceny zgodności uczestniczą producenci, ich upoważnieni przedstawiciele,

importerzy, jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące oraz laboratoria.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1

wyrobie - należy przez to rozumieć rzecz, bez względu na stopień jej przetworzenia,

przeznaczoną do wprowadzenia do obrotu lub oddania do użytku, z wyjątkiem artykułów

rolno-spożywczych oraz środków żywienia zwierząt,

2

wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć udostępnienie przez producenta,

jego upoważnionego przedstawiciela lub importera, nieodpłatnie albo za opłatą, po

raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym wyrobu w celu jego używania lub dystrybucji;

3

oznakowaniu zgodności - należy przez to rozumieć oznakowanie potwierdzające zgodność

wyrobu z zasadniczymi wymaganiami;

4)

laboratorium - należy przez to rozumieć laboratorium badawcze lub laboratorium pomiarowe;

5

upoważnionym przedstawicielu - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną

albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, mającą siedzibę na

terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

upoważnioną przez producenta na piśmie do działania w jego imieniu;

6)

jednostce kontrolującej - należy przez to rozumieć jednostkę dokonującą sprawdzenia

projektu wyrobu, wyrobu lub procesu jego wytwarzania oraz ustalenia ich zgodności

z zasadniczymi lub szczegółowymi wymaganiami;

7)

jednostce certyfikującej - należy przez to rozumieć niezależną od podmiotów wymienionych

w pkt 2 jednostkę dokonującą certyfikacji, o której mowa w pkt 8;

8)

certyfikacji - należy przez to rozumieć działanie jednostki certyfikującej, wykazujące,

że należycie zidentyfikowany wyrób lub proces jego wytwarzania są zgodne z zasadniczymi

lub szczegółowymi wymaganiami;

9)

certyfikacie zgodności - należy przez to rozumieć dokument wydany przez notyfikowaną

jednostkę certyfikującą, potwierdzający, że wyrób i proces jego wytwarzania są zgodne

z zasadniczymi wymaganiami;

10)

deklaracji zgodności - należy przez to rozumieć oświadczenie producenta lub jego upoważnionego

przedstawiciela stwierdzające na jego wyłączną odpowiedzialność, że wyrób jest zgodny

z zasadniczymi wymaganiami;

11)

akredytacji - należy przez to rozumieć uznanie przez jednostkę akredytującą kompetencji

jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej oraz laboratorium do wykonywania

określonych działań;

12)

autoryzacji - należy przez to rozumieć zakwalifikowanie przez ministra lub kierownika

urzędu centralnego, właściwego ze względu na przedmiot oceny zgodności, zgłaszającej

się jednostki lub laboratorium do procesu notyfikacji;

13)

notyfikacji - należy przez to rozumieć zgłoszenie Komisji Europejskiej i państwom

członkowskim Unii Europejskiej autoryzowanych jednostek certyfikujących i kontrolujących

oraz autoryzowanych laboratoriów właściwych do wykonywania czynności określonych w

procedurach oceny zgodności;

14

normach zharmonizowanych - należy przez to rozumieć normy europejskie opracowane i

zatwierdzone przez europejskie organizacje normalizacyjne na podstawie mandatu udzielonego

przez Komisję Europejską, których numery i tytuły są publikowane w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej serii C;

15)

dyrektywach nowego podejścia - należy przez to rozumieć dyrektywy Wspólnoty Europejskiej,

uchwalone zgodnie z zasadami zawartymi w uchwale Rady Unii Europejskiej z dnia 7 maja 1985 r., w sprawie nowego podejścia do

harmonizacji technicznej oraz normalizacji;

16

zasadniczych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania w zakresie cech wyrobu,

jego projektowania lub wytwarzania, określone w dyrektywach nowego podejścia;

17

szczegółowych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania, które powinien spełniać

wyrób, określone w aktach prawnych Wspólnot Europejskich innych niż dyrektywy nowego

podejścia;

18)

(uchylony);

19

oddaniu do użytku - należy przez to rozumieć pierwsze na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym zgodne z przeznaczeniem

użycie wyrobu, który nie został wprowadzony do obrotu;

20

producencie - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, która projektuje i wytwarza wyrób, albo dla której

ten wyrób zaprojektowano lub wytworzono, w celu wprowadzenia go do obrotu lub oddania

do użytku pod własną nazwą lub znakiem;

21

importerze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, mającą siedzibę na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, która wprowadza do obrotu

lub oddaje do użytku wyroby pochodzące z krajów trzecich;

22

specyfikacjach zharmonizowanych - należy przez to rozumieć specyfikacje techniczne

inne niż normy europejskie, w szczególności dokumenty normatywne Międzynarodowej Organizacji

Metrologii Prawnej (OIML), uznane przez Komisję Europejską i ogłaszane w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej serii C;

23

dystrybutorze - należy przez to rozumieć osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która dostarcza lub udostępnia wyrób

po jego wprowadzeniu do obrotu;

24

innych wymaganiach - należy przez to rozumieć wymagania zawarte w dyrektywach nowego

podejścia, inne niż zasadnicze wymagania.

1

Wyroby wprowadzane do obrotu lub oddawane do użytku podlegają ocenie zgodności z

1)

zasadniczymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust.

1 albo

2)

szczegółowymi wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust.

1, albo

3)

zasadniczymi lub szczegółowymi wymaganiami określonymi w odrębnych ustawach.

2

Dokonanie oceny zgodności, o której mowa w ust. 1, jest obowiązkowe przed wprowadzeniem

wyrobu do obrotu lub oddaniem do użytku.

3.

Niezależnie od oceny zgodności, o której mowa w ust. 1, dozwolone jest dokonywanie

dobrowolnej oceny zgodności na warunkach uzgodnionych w umowie zawartej przez zainteresowane

strony.

1.

Podczas dokonywania oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami wyrób może być poddawany

1)

badaniom przez

a)

producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, jeżeli nie jest wymagane przeprowadzenie

badań przez laboratorium niezależne od dostawcy i odbiorcy,

b)

notyfikowane laboratorium, jeżeli jest wymagane przeprowadzenie badań przez laboratorium

niezależne od dostawcy i odbiorcy;

2)

sprawdzeniu zgodności z zasadniczymi wymaganiami - przez notyfikowaną jednostkę kontrolującą;

3)

certyfikacji - przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą.

2.

Pozytywny wynik oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dokonywanej przez notyfikowaną

jednostkę certyfikującą stanowi podstawę do wydania producentowi lub jego upoważnionemu

przedstawicielowi certyfikatu zgodności.

Oceny zgodności wyrobu ze szczegółowymi wymaganiami dokonuje producent lub importer,

w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 1 lub w odrębnych

ustawach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

4 w zakresie art. 54b ust. 2 i 3, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2009 r.

1.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, który poddał wyrób lub proces jego

wytwarzania ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami i potwierdził ich zgodność,

wystawia deklarację zgodności, jeżeli zastosowana procedura oceny zgodności to przewiduje,

i umieszcza oznakowanie zgodności zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych

na podstawie art. 9 ust. 1 lub w odrębnych ustawach.

2.

W przypadku gdy deklarację zgodności sporządzono w innym języku niż język polski,

a z przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub z odrębnych ustaw wynika obowiązek

dołączenia jej do wyrobu, producent lub jego upoważniony przedstawiciel albo importer

powinien deklarację tę przetłumaczyć na język polski, o ile wyrób jest przeznaczony

do używania lub dystrybucji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany przekazać niezwłocznie

ministrowi właściwemu ze względu na przedmiot oceny zgodności i Komisji Europejskiej

kopię deklaracji zgodności, o ile obowiązek ten wynika z przepisów wydanych na podstawie

art. 9 ust. 1.

4.

Zabrania się umieszczania na wyrobie, który nie spełnia zasadniczych wymagań, lub

do którego nie zastosowano właściwej procedury oceny zgodności określonej w przepisach

wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub w odrębnych ustawach, oznakowania zgodności

lub znaków podobnych mogących wprowadzać w błąd użytkownika, konsumenta lub dystrybutora

tego wyrobu.

5.

Zabrania się wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku wyrobu nieposiadającego

oznakowania zgodności, jeżeli wyrób ten podlega takiemu oznakowaniu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

art. 1 pkt 50, w części dotyczącej obowiązku przeprowadzania kontroli, wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określi, w drodze rozporządzeń,

zasadnicze wymagania dla wyrobów podlegających ocenie zgodności oraz procedury oceny

zgodności, biorąc pod uwagę rodzaje wyrobów oraz stopień stwarzanych przez nie zagrożeń,

a także inne wymagania zawarte w dyrektywach nowego podejścia.

2.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności określi, wydając rozporządzenia,

o których mowa w ust. 1, w szczególności metody badań, sposób oznakowania wyrobów

oraz wzór znaku.

Wyroby podlegające obowiązkowej certyfikacji na znak bezpieczeństwa „B” i posiadające

ten znak wydany na podstawie odrębnych przepisów, wprowadzane do obrotu po dniu uzyskania

przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, podlegają ocenie zgodności

na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

1.

Decyzje zatwierdzenia typu dotyczące przyrządów pomiarowych podlegających od dnia

7 stycznia 2007 r. ocenie zgodności wydane przed tym dniem na podstawie ustawy, o

której mowa w art. 6, uznaje się za ważne do dnia upływu okresów ich ważności.

2.

Przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu lub użytkowania na podstawie decyzji, o

których mowa w ust. 1, podlegają legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej, na

zasadach określonych w ustawie, o której mowa w art. 6, przy czym mogą być one zgłaszane

do legalizacji pierwotnej do dnia upływu okresów ważności tych decyzji i powinny spełniać

wymagania obowiązujące przed dniem 7 stycznia 2007 r.

1.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności może określić, w drodze

rozporządzeń, szczegółowe wymagania dla wyrobów, które mogą stwarzać zagrożenie albo

służą ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia, mienia lub środowiska, biorąc pod uwagę

rodzaje wyrobów oraz stopień stwarzanych przez nie zagrożeń, a także inne wymagania

zawarte w innych aktach prawnych Wspólnoty Europejskiej niż dyrektywy nowego podejścia.

2.

Minister właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności, wydając rozporządzenia,

o których mowa w ust. 1, określi, w zależności od rodzaju wyrobów, w szczególności

sposoby identyfikacji i oznakowania wyrobów oraz warunki i tryb przeprowadzania badań.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienionych tą ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż do dnia 31 grudnia 2005 r.

1.

Wagi nieautomatyczne wprowadzone do obrotu od dnia 1 maja 2004 r., na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 1, podlegają w użytkowaniu legalizacji ponownej na zasadach określonych

w ustawie, o której mowa w art. 6, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Wagi wprowadzone do obrotu od dnia 1 maja 2004 r. do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, powinny być zgłoszone do legalizacji ponownej po raz pierwszy przed dniem

1)

31 grudnia 2007 r. - gdy zostały wprowadzone do obrotu od dnia 1 maja 2004 r. do dnia

31 grudnia 2004 r.;

2)

31 grudnia 2008 r. - gdy zostały wprowadzone do obrotu od dnia 1 stycznia 2005 r.

do dnia 31 grudnia 2005 r.;

3)

31 grudnia 2009 r. - gdy zostały wprowadzone do obrotu od dnia 1 stycznia 2006 r.

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Legalizacja ponowna wag, o których mowa w ust. 2, jest przeprowadzana pod względem

zgodności z wymaganiami dla wag nieautomatycznych określonymi na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 6, obowiązującymi w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

(uchylony).

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 43a ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1,

2)

art. 8 ust. 6 i art. 9a ustawy, o której mowa w art. 6,

3)

art. 9 ustawy, o której mowa w art. 6, w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 lipca 2004 r.

- zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak

niż do dnia 31 grudnia 2007 r.

Domniemywa się, że wyrób, na którym umieszczono oznakowanie zgodności lub dla którego

sporządzono dokumentację potwierdzającą spełnienie zasadniczych wymagań, jest zgodny

z wymaganiami określonymi w obowiązujących przepisach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, który

wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r.

Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 14.

1.

Domniemywa się, że wyrób spełnia określone zasadnicze wymagania, jeżeli jest zgodny

z odpowiednimi postanowieniami norm zharmonizowanych lub specyfikacji zharmonizowanych.

2.

W przypadku gdy producent lub jego upoważniony przedstawiciel nie wykaże zgodności

wyrobu z odpowiednimi postanowieniami norm zharmonizowanych lub specyfikacji zharmonizowanych,

jest obowiązany wykazać zgodność wyrobu z zasadniczymi wymaganiami na podstawie innych

dowodów.

3.

Prezes Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ogłasza dwa razy w roku, w drodze obwieszczenia,

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, numery i tytuły

norm zharmonizowanych wraz z tytułami aktów prawnych wdrażających dyrektywy nowego

podejścia i danymi dotyczącymi miejsca ich publikacji, a także informacje o ogłoszonych

przez Komisję Europejską okresach przejściowych stosowania domniemania zgodności i

ostrzeżeniach dotyczących ograniczenia domniemania zgodności, według stanu na dzień

30 czerwca i dzień 31 grudnia każdego roku.

4.

Prezes Głównego Urzędu Miar ogłasza raz na 12 miesięcy, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, numery i tytuły ustanowionych

w danym roku dokumentów normatywnych Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej

(OIML) wraz ze wskazaniem tych postanowień, których spełnienie pozwala na domniemanie

zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami, a także tytuły aktów prawnych wdrażających

dyrektywy nowego podejścia dotyczące przyrządów pomiarowych wraz z danymi dotyczącymi

miejsca ich publikacji.

1.

Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany przechowywać dokumentację

dotyczącą wyrobów oraz wyników dokonanej oceny zgodności wyrobów z zasadniczymi wymaganiami

przez okres 10 lat od daty wyprodukowania ostatniego wyrobu, którego dokumentacja

ta dotyczy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

2.

Jeżeli producent ma siedzibę poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej

i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowił upoważnionego przedstawiciela,

do przechowywania kopii dokumentacji dotyczącej wyrobu i przeprowadzonej oceny zgodności

przez okres, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest importer.

Niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania o zatwierdzenie

typu przyrządów pomiarowych podlegających ocenie zgodności, wszczęte na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 6, podlegają umorzeniu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 9a ust. 8-8d, art. 9c ust. 6 i 7 oraz art. 56 ust. 2a pkt 3 ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca

2007 r.;

2)

art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Notyfikowane jednostki certyfikujące, notyfikowane jednostki kontrolujące oraz notyfikowane

laboratoria, o których mowa w art. 21 ust. 1, dokonują oceny zgodności z uwzględnieniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 7 stycznia 2007 r.

1.

Akredytacja jest udzielana przez Polskie Centrum Akredytacji, zwane dalej „Centrum

Akredytacji”, na wniosek zainteresowanej jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej,

laboratorium lub innego podmiotu przeprowadzającego oceny zgodności lub weryfikacje,

po dokonaniu ich oceny i potwierdzeniu, że spełniają wymagania i warunki określone

w odpowiednich Polskich Normach, a w przypadku braku Polskich Norm - w odpowiednich

dokumentach organizacji międzynarodowych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

oznaczenie jednostki certyfikującej lub kontrolującej, laboratorium lub innego podmiotu

przeprowadzającego oceny zgodności lub weryfikacje, ubiegających się o akredytację,

ich siedziby i adresu;

2)

numer w rejestrze właściwym dla jednostki certyfikującej lub kontrolującej, laboratorium

lub innego podmiotu przeprowadzającego oceny zgodności lub weryfikacje;

3)

określenie zakresu akredytacji.

3.

Centrum Akredytacji, w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku

o udzielenie akredytacji, jest obowiązane do zawiadomienia wnioskującej jednostki

certyfikującej, kontrolującej, laboratorium lub innego podmiotu przeprowadzającego

oceny zgodności lub weryfikacje o udzieleniu bądź odmowie udzielenia akredytacji.

4.

Odmowa udzielenia akredytacji następuje po stwierdzeniu, że jednostka certyfikująca

lub kontrolująca, laboratorium albo inny podmiot przeprowadzający oceny zgodności

lub weryfikacje nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1.

W przypadku braku laboratorium akredytowanego w zakresie badań, którym produkt powinien

być poddany, organ nadzoru może wskazać producentowi laboratorium, które posiada akredytację

na podobne badania oraz gwarantuje zastosowanie w pełni udokumentowanych i sprawdzonych

w praktyce metod.

1.

Dokumentem potwierdzającym udzielenie akredytacji jest certyfikat akredytacji.

2.

Certyfikat o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

oznaczenie jednostki udzielającej akredytacji;

2)

oznaczenie jednostki certyfikującej lub kontrolującej, laboratorium lub innego podmiotu

przeprowadzającego oceny zgodności lub weryfikacje, ich siedziby i adresu;

3)

numer i oznaczenie certyfikatu akredytacji;

4)

wskazanie Polskiej Normy lub dokumentów, o których mowa w art. 15 ust. 1;

5)

zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności;

6)

datę wydania i podpis Dyrektora Centrum Akredytacji.

3.

W przypadku naruszenia warunków akredytacji może nastąpić ograniczenie zakresu akredytacji,

zawieszenie akredytacji lub jej cofnięcie.

4.

Ograniczenie zakresu akredytacji następuje, jeżeli akredytowana jednostka certyfikująca

lub kontrolująca albo akredytowane laboratorium lub inny akredytowany podmiot przeprowadzający

oceny zgodności lub weryfikacje nie wypełnia warunków określonych w certyfikacie akredytacji.

5.

Zawieszenie akredytacji następuje, jeżeli akredytowana jednostka certyfikująca lub

kontrolująca albo akredytowane laboratorium lub inny akredytowany podmiot przeprowadzający

oceny zgodności lub weryfikacje nie spełnia wszystkich warunków określonych w certyfikacie

akredytacji albo nie wywiązuje się z zobowiązań wynikających z akredytacji.

6.

Cofnięcie akredytacji następuje w przypadku nieusunięcia przez akredytowaną jednostkę

certyfikującą lub kontrolującą albo akredytowane laboratorium lub inny akredytowany

podmiot przeprowadzający oceny zgodności lub weryfikacje przyczyn będących podstawą

zawieszenia akredytacji.

7.

Zawieszenie, cofnięcie lub ograniczenie zakresu akredytacji może nastąpić również

na wniosek akredytowanej jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo akredytowanego

laboratorium lub innego akredytowanego podmiotu przeprowadzającego oceny zgodności

lub weryfikacje.

8.

Centrum Akredytacji jest obowiązane informować ministrów i kierowników urzędów centralnych,

właściwych ze względu na przedmiot oceny zgodności, o ograniczeniu, zawieszeniu lub

cofnięciu akredytacji jednostce notyfikowanej.

1.

W przypadku odmowy udzielenia, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia zakresu akredytacji

jednostce certyfikującej lub kontrolującej, laboratorium lub innemu podmiotowi przeprowadzającemu

oceny zgodności lub weryfikacje przysługuje odwołanie.

2.

Odwołanie wnosi się do Komitetu Odwoławczego, o którym mowa w art. 36 ust. 1, w terminie

14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie udzielenia, zawieszeniu, cofnięciu

bądź ograniczeniu zakresu akredytacji.

3.

Odwołanie rozpatruje zespół trzech ekspertów, wyznaczonych spośród stałych członków

Komitetu Odwoławczego przez Przewodniczącego Komitetu Odwoławczego, w terminie 60

dni od dnia doręczenia odwołania.

4.

W przypadku gdy rozpatrzenie odwołania wymaga szczególnej wiedzy lub w rozpatrywanej

dziedzinie nie ma ekspertów wśród stałych członków Komitetu Odwoławczego, Przewodniczący

Komitetu Odwoławczego może powołać dodatkowego eksperta w skład zespołu rozpatrującego

odwołanie.

5.

Nadanie pisma z odwołaniem w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego lub

w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do Komitetu Odwoławczego.

1.

Po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w art. 17 ust. 1, Komitet Odwoławczy

1)

stwierdza zasadność odwołania i przekazuje sprawę Centrum Akredytacji do ponownego

rozpoznania albo

2)

oddala odwołanie.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jednostce certyfikującej, jednostce kontrolującej

oraz laboratorium przysługuje odwołanie do sądu powszechnego.

1.

Jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące oraz laboratoria w celu uzyskania

notyfikacji mogą ubiegać się o autoryzację.

2.

Jednostki certyfikujące, jednostki kontrolujące oraz laboratoria, o których mowa w

ust. 1, powinny spełniać następujące kryteria

1)

posiadać personel o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie wyrobów i danej procedury

oceny zgodności;

2)

być niezależne i bezstronne w stosunku do podmiotów bezpośrednio lub pośrednio związanych

z procesem produkcji wyrobu;

3)

dysponować odpowiednim sprzętem;

4)

przestrzegać przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie

chronionych.

3.

Autoryzacja jest udzielana na wniosek jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej

albo laboratorium, spełniających kryteria określone w ust. 2, pod warunkiem

1)

uzyskania certyfikatu akredytacji;

2)

ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej w wysokości odpowiedniej dla ryzyka

związanego z prowadzoną działalnością;

3)

spełnienia dodatkowych kryteriów określonych w rozporządzeniach wydanych na podstawie

art. 9 ust. 1 albo wymagań określonych w odrębnych ustawach.

4.

Wniosek o udzielenie autoryzacji zawiera

1)

oznaczenie jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo laboratorium ubiegających

się o autoryzację, ich siedziby i adresu;

2)

numer w rejestrze właściwym dla jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo laboratorium;

3)

określenie zakresu autoryzacji.

5.

Do wniosku o udzielenie autoryzacji dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie

kryteriów, o których mowa w ust. 2 i 3.

6.

Warunki, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, nie dotyczą jednostek certyfikujących,

jednostek kontrolujących i laboratoriów jednostek administracji rządowej wykonujących

w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej czynności związane z prawną kontrolą metrologiczną

przyrządów pomiarowych na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, z późn. zm..

7.

Warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie dotyczy akredytowanych jednostek certyfikujących

lub kontrolujących oraz akredytowanych laboratoriów wykonujących czynności w zakresie

wyrobów wykorzystywanych na cele obronności lub bezpieczeństwa państwa oraz służących

do ochrony informacji niejawnych.

1.

Autoryzacji dokonuje minister albo kierownik urzędu centralnego właściwy ze względu

na przedmiot oceny zgodności, zwany dalej „ministrem albo kierownikiem urzędu centralnego”,

w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Minister albo kierownik urzędu centralnego może, w drodze decyzji administracyjnej,

ograniczyć zakres autoryzacji lub cofnąć autoryzację w przypadku stwierdzenia naruszenia

warunków autoryzacji, o których mowa w art. 19 ust. 3, w zależności od charakteru

i znaczenia naruszenia; minister albo kierownik urzędu centralnego niezwłocznie informuje

ministra właściwego do spraw gospodarki o podjętej decyzji.

3.

Minister albo kierownik urzędu centralnego jest obowiązany informować organ nadzoru,

o którym mowa w art. 38 ust. 1, o ograniczeniu lub cofnięciu autoryzacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2008 r.

1.

Ministrowie i kierownicy urzędów centralnych zgłaszają ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki autoryzowane jednostki certyfikujące i jednostki kontrolujące oraz autoryzowane

laboratoria w celu ich notyfikowania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim

Unii Europejskiej.

2.

Zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają również akredytowane jednostki certyfikujące

i kontrolujące oraz akredytowane laboratoria, o których mowa w art. 19 ust. 7.

3.

W przypadku gdy notyfikowana jednostka certyfikująca i jednostka kontrolująca oraz

notyfikowane laboratorium nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniach wydanych

na podstawie art. 9 ust. 1 albo w odrębnych ustawach i nie wywiązują się ze swoich

obowiązków, a także została im cofnięta autoryzacja lub zakres autoryzacji został

ograniczony, minister właściwy do spraw gospodarki cofa notyfikację lub ogranicza

jej zakres; minister właściwy do spraw gospodarki o podjętej decyzji informuje Komisję

Europejską i państwa członkowskie Unii Europejskiej.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” informacje o notyfikowanych jednostkach

certyfikujących i jednostkach kontrolujących oraz notyfikowanych laboratoriach, a

także o zmianie zakresu notyfikacji i jej cofnięciu.

Minister oraz kierownik urzędu centralnego sprawują nadzór nad notyfikowanymi jednostkami

certyfikującymi i jednostkami kontrolującymi oraz notyfikowanymi laboratoriami w zakresie

określonym w art. 19 ust. 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Notyfikowane jednostki certyfikujące są obowiązane informować o zawieszonych lub cofniętych

certyfikatach zgodności, wraz z uzasadnieniem, organ nadzoru, o którym mowa w art.

38 ust. 1, a także inne notyfikowane jednostki; organ nadzoru informuje Komisję Europejską

o zawieszonych oraz cofniętych certyfikatach wraz z uzasadnieniem.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 6 pkt

2, art. 20 ust. 2, art. 21 oraz art. 22, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Minister oraz kierownik urzędu centralnego są uprawnieni do kontroli notyfikowanych

jednostek certyfikujących i jednostek kontrolujących oraz notyfikowanych laboratoriów.

2.

Czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia wydanego przez ministra

albo kierownika urzędu centralnego, które zawiera

1)

oznaczenie osoby dokonującej kontroli;

2)

nazwę kontrolowanej notyfikowanej jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo

notyfikowanego laboratorium;

3)

zakres kontroli.

3.

Osoby upoważnione przez ministra oraz kierownika urzędu centralnego do dokonania kontroli

są uprawnione do

1)

wstępu na teren nieruchomości, obiektu i lokalu notyfikowanej jednostki certyfikującej

i kontrolującej oraz notyfikowanego laboratorium w dniach i godzinach ich pracy;

2)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz okazania dokumentów związanych z działalnością

objętą notyfikacją;

3)

żądania udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli.

4.

Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego

upoważnionej.

5.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół i przedstawia organom kontrolowanej

notyfikowanej jednostki certyfikującej i jednostki kontrolującej oraz notyfikowanemu

laboratorium.

6.

(uchylony).

1.

Centrum Akredytacji jest krajową jednostką akredytującą.

2.

Centrum Akredytacji jest państwową osobą prawną.

3.

Nadzór nad Centrum Akredytacji sprawuje minister właściwy do spraw gospodarki.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Do zakresu działania Centrum Akredytacji należy w szczególności

1)

akredytowanie jednostek certyfikujących lub kontrolujących, laboratoriów lub innych

podmiotów przeprowadzających oceny zgodności lub weryfikacje;

2)

sprawowanie nadzoru nad akredytowanymi jednostkami certyfikującymi lub kontrolującymi

oraz akredytowanymi laboratoriami lub innymi akredytowanymi podmiotami przeprowadzającymi

oceny zgodności lub weryfikacje, w zakresie przestrzegania przez nie warunków akredytacji;

3

prowadzenie wykazu

a)

akredytowanych jednostek certyfikujących lub kontrolujących oraz akredytowanych laboratriów

lub innych akredytowanych podmiotów przeprowadzających oceny zgodności lub weryfikacje,

b)

akredytowanych jednostek, które zatrudniają osoby o odpowiednich kwalifikacjach technicznych

z zakresu kogeneracji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.;

4)

organizowanie szkoleń i prowadzenie działalności wydawniczej w zakresie akredytacji.

2.

Centrum Akredytacji może zawierać z zagranicznymi jednostkami akredytującymi porozumienia

o wzajemnym uznawaniu kompetencji akredytowanych jednostek certyfikujących lub kontrolujących

oraz akredytowanych laboratoriów lub innych akredytowanych podmiotów przeprowadzających

oceny zgodności lub weryfikacje.

1.

Centrum Akredytacji kieruje Dyrektor Polskiego Centrum Akredytacji, zwany dalej „Dyrektorem

Centrum”.

2

Dyrektora Centrum powołuje minister właściwy do spraw gospodarki, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5

Minister właściwy do spraw gospodarki odwołuje Dyrektora Centrum.

6.

Do zadań Dyrektora Centrum należy

1)

reprezentowanie Centrum Akredytacji;

2)

podejmowanie decyzji w sprawach dotyczących działalności Centrum Akredytacji;

3)

współpraca z Radą do Spraw Akredytacji, w tym zasięganie opinii Rady w sprawach, o

których mowa w art. 35 ust. 2;

4

zatwierdzanie projektów rocznych planów finansowych Centrum Akredytacji;

5)

sporządzanie rocznych sprawozdań z działalności Centrum Akredytacji i przedstawianie

ich ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.

7

Stanowisko Dyrektora Centrum może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 5-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;

7)

posiada doświadczenie zawodowe w wykonywaniu pracy związanej z dokonywaniem oceny

zgodności.

8

Informację o naborze na stanowisko Dyrektora Centrum ogłasza się przez umieszczenie

ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Centrum Akredytacji oraz w

Biuletynie Informacji Publicznej Centrum Akredytacji i Biuletynie Informacji Publicznej

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres Centrum Akredytacji;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

9

Termin, o którym mowa w ust. 8 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

10

Nabór na stanowisko Dyrektora Centrum przeprowadza zespół, powołany przez ministra

właściwego do spraw gospodarki, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

11

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 10, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

12

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 11, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

13

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki.

14

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Centrum Akredytacji;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

15

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Centrum Akredytacji i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Centrum Akredytacji;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

16

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze zarządzenia, nadaje statut Centrum

Akredytacji, określając w szczególności strukturę organizacyjną Centrum Akredytacji.

1.

Centrum Akredytacji prowadzi samodzielną gospodarkę finansową.

2.

Przychodami Centrum Akredytacji są

1)

przychody z prowadzonej działalności, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

2)

inne przychody.

3.

Koszty działalności Centrum Akredytacji, w tym wynagrodzenia pracowników, są pokrywane

z przychodów, o których mowa w ust. 2.

4.

(uchylony).

5.

Dyrektor Centrum określi zasady wynagradzania pracowników Centrum Akredytacji.

1

Podstawą gospodarki finansowej Centrum Akredytacji jest roczny plan finansowy, którego

projekt zatwierdza Dyrektor Centrum i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw finansów

publicznych w trybie określonym w przepisach dotyczących prac nad projektem ustawy

budżetowej.

2.

Zasady prowadzenia rachunkowości przez Centrum Akredytacji określają odrębne przepisy.

Centrum Akredytacji finansuje inwestycje ze środków własnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem rozdziału 3, którego

przepisy wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Sprawozdania finansowe zatwierdza Dyrektor Centrum.

1.

Centrum Akredytacji tworzy następujące fundusze

1)

fundusz podstawowy;

2)

fundusz z aktualizacji wyceny;

3)

fundusz płac;

4)

zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

5)

zakładowy fundusz nagród.

2.

Zasady tworzenia funduszy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, regulują odrębne przepisy.

3.

Zakładowy fundusz nagród stanowi 8,5 % funduszu płac.

4.

Fundusz podstawowy zwiększa się o

1)

część zatwierdzonego zysku bilansowego za poprzedni rok obrotowy;

2)

wartość składników majątkowych przejętych nieodpłatnie na podstawie decyzji i orzeczeń

właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów, w tym wartość majątku przekazanego

Centrum Akredytacji w momencie jego powołania jako wyposażenie i przeznaczonego do

wykonywania zadań statutowych.

5.

Fundusz podstawowy zmniejsza się o

1)

wartość składników majątkowych przekazanych nieodpłatnie na podstawie decyzji i orzeczeń

właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów;

2)

stratę bilansową.

Zatwierdzony zysk Centrum Akredytacji przeznacza na

1)

fundusz podstawowy - 70 %;

2)

wpłatę do budżetu państwa - 30 %.

1.

Przy Centrum Akredytacji działa Rada do Spraw Akredytacji, zwana dalej „Radą”, jako

organ opiniodawczo-doradczy Dyrektora Centrum w sprawach należących do zakresu działania

Centrum Akredytacji.

2.

Do zadań Rady należy opiniowanie

1)

stanu i kierunków rozwoju akredytacji;

2)

działalności merytorycznej Centrum Akredytacji;

3)

rocznych planów i sprawozdań z działalności Centrum Akredytacji.

3.

Kadencja Rady trwa 6 lat.

4.

Rada liczy nie więcej niż 20 osób. W skład Rady wchodzą proporcjonalnie, w liczbie

zapewniającej brak dominacji którejkolwiek ze stron, osoby reprezentujące organy administracji

rządowej, krajową jednostkę normalizacyjną oraz ogólnopolskie organizacje: konsumenckie,

pracodawców, gospodarcze i naukowo-techniczne.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek organów, jednostki i organizacji,

o których mowa w ust. 4, powołuje oraz odwołuje członków Rady.

6.

Przewodniczącego i jego dwóch zastępców wybiera Rada spośród swojego grona.

7.

Organizację i tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez Radę.

8.

Obsługę organizacyjną Rady zapewnia Centrum Akredytacji.

1.

Przy Centrum Akredytacji działa Komitet Odwoławczy, liczący nie więcej niż 10 ekspertów

posiadających odpowiednią wiedzę i doświadczenie w zakresie akredytacji.

2.

Do zadań Komitetu Odwoławczego należy rozpatrywanie odwołań w sprawach odmowy udzielenia,

zawieszenia, cofnięcia lub ograniczenia zakresu akredytacji.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek ministrów i kierowników urzędów

centralnych właściwych ze względu na przedmiot akredytacji, po uzyskaniu pozytywnej

opinii Centrum Akredytacji o zgłoszonych kandydatach, w drodze zarządzenia, powołuje

i odwołuje członków Komitetu Odwoławczego.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze zarządzenia, tryb działania

Komitetu Odwoławczego.

5.

Obsługę organizacyjną i finansową Komitetu Odwoławczego zapewnia Centrum Akredytacji.

1.

Za czynności związane z

1)

obowiązkową oceną zgodności wyrobów,

2)

badaniami na potrzeby oceny zgodności wyrobów,

3)

certyfikacją,

4)

sprawdzaniem zgodności wyrobów z wymaganiami, dokonywane przez notyfikowane jednostki

kontrolujące,

5)

akredytacją jednostek certyfikujących, jednostek kontrolujących i laboratoriów

- pobiera się opłaty.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do

spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem okoliczności, że stawki tych opłat powinny

zapewnić pokrycie kosztów ich przeprowadzenia.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek ministra właściwego do

spraw gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, maksymalne wysokości opłat,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem uzasadnionych kosztów.

1

System kontroli wyrobów tworzą organy wymienione w ust. 2 i 3, zwane dalej „organami

wyspecjalizowanymi”.

2.

Kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań prowadzą

1)

wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej;

2)

inspektorzy pracy;

3)

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

4)

organy Inspekcji Ochrony Środowiska;

5)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego;

6)

organy nadzoru budowlanego;

7)

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego;

8)

dyrektorzy urzędów morskich;

9

wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego.

3.

Postępowania w zakresie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych

z zasadniczymi lub innymi wymaganiami prowadzą

1

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem UOKiK”;

2)

okręgowi inspektorzy pracy;

3)

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;

4)

wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska;

5)

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego;

6)

organy nadzoru budowlanego;

7)

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego;

8)

dyrektorzy urzędów morskich;

9

wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego.

1.

Prezes UOKiK jest także organem monitorującym funkcjonowanie systemu kontroli wyrobów.

2.

Do zadań Prezesa UOKiK należy

1)

współpraca z organami wyspecjalizowanymi;

2)

przekazywanie organom wyspecjalizowanym informacji wskazujących, że wyrób wprowadzony

do obrotu lub oddany do użytku nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań;

3)

prowadzenie rejestru wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, zwanego

dalej „rejestrem”, oraz gromadzenie informacji dotyczących kontroli wyrobów wprowadzonych

do obrotu lub oddanych do użytku;

4)

przygotowywanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, okresowych planów kontroli przeprowadzanych

przez Inspekcję Handlową.

3.

Do zadań organów wyspecjalizowanych, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2-9 oraz

ust. 3 pkt 2-9 należy także

1)

informowanie Prezesa UOKiK o wynikach przeprowadzonych kontroli w zakresie spełnienia

przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań;

2)

przekazywanie Prezesowi UOKiK informacji o wszczęciu i zakończeniu postępowań w zakresie

wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi

lub innymi wymaganiami;

3)

niezwłoczne przekazywanie Prezesowi UOKiK kopii wydanych decyzji;

4)

współpraca z Prezesem UOKiK;

5)

przedstawianie Prezesowi UOKiK okresowych planów kontroli wyrobów wprowadzonych do

obrotu lub oddanych do użytku;

6)

sporządzanie i przekazywanie Prezesowi UOKiK rocznych sprawozdań z przeprowadzanych

kontroli.

4.

Prezes UOKiK może zgłaszać uwagi do planów, o których mowa w ust. 3 pkt 5.

1.

Prezes UOKiK prowadzi rejestr.

2.

W rejestrze są gromadzone w szczególności

1)

dane umożliwiające identyfikację wyrobu;

2

informacje o

a)

rodzaju i zakresie niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami,

b)

środkach, jakie zastosowano w odniesieniu do wyrobu niezgodnego z zasadniczymi lub

innymi wymaganiami,

c)

zagrożeniach, jakie może spowodować wyrób niezgodny z zasadniczymi wymaganiami, wraz

z określeniem tych zagrożeń.

3

Prezes UOKiK dokonuje wpisów do rejestru w przypadku wydania decyzji ostatecznych,

o których mowa w

1)

art. 41c ust. 3;

2

art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz ust. 6 ustawy

z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych;

2

w art. 30 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 31 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, w art. 31a ust.

3 oraz w art. 32 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych;

3

art. 19p ust. 4 i 5 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych.

4

Prezes UOKiK, na wniosek organu wyspecjalizowanego lub z urzędu, usuwa wpis z rejestru,

w przypadku gdy

1)

osoba wprowadzająca wyrób do obrotu lub oddająca go do użytku wykaże, że wykonała

decyzję, o której mowa w art. 41c ust. 3; wpis usuwa się nie wcześniej niż po upływie

3 miesięcy od dnia przedstawienia odpowiednich informacji;

2)

osoba wprowadzająca wyrób do obrotu lub oddająca go do użytku nie podejmie działań,

o których mowa w pkt 1; wpis usuwa się nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od

dnia przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 41b ust. 2 i art. 41c ust. 10.

4a.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do wyrobów budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych, z tym że terminy usunięcia wpisu liczy się od dnia, w których stały się ostateczne

decyzje, o których mowa w ust. 3 pkt 2.

4b

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do ciśnieniowych urządzeń transportowych w

rozumieniu ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

5.

Informacje zawarte w rejestrze są publicznie dostępne.

6.

Prezes UOKiK może w każdym czasie podać do publicznej wiadomości informacje zawarte

w rejestrze.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia rejestru,

mając na względzie w szczególności zapewnienie prawidłowości działania rejestru.

1

Prezes UOKiK, jako organ monitorujący, gromadzi informacje dotyczące systemu, w szczególności

dotyczące wyników kontroli i prowadzonych postępowań.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się organom wyspecjalizowanym i organom

celnym.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przepływu informacji pomiędzy Prezesem UOKiK, organami wyspecjalizowanymi oraz

organami celnymi,

2)

wzory formularzy stosowanych przy gromadzeniu informacji dotyczących funkcjonowania

systemu

- mając na względzie potrzebę monitorowania systemu.

1

Organy wyspecjalizowane prowadzą kontrolę spełniania przez wyroby zasadniczych lub

innych wymagań, zwaną dalej „kontrolą”, z urzędu lub na wniosek Prezesa UOKiK działającego

jako organ monitorujący.

2.

W kontroli prowadzonej przez organ wyspecjalizowany może uczestniczyć, za jego zgodą,

pracownik UOKiK upoważniony przez Prezesa UOKiK, do czynności którego stosuje się

przepisy niniejszego rozdziału dotyczące osoby kontrolującej.

3

Do kontroli prowadzonej przez organy wyspecjalizowane stosuje się przepisy dotyczące

zakresu działania tych organów oraz przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm..

Producenci, importerzy i dystrybutorzy wyrobów podlegających ocenie zgodności, o której

mowa w art. 6 ust. 1, a także upoważnieni przedstawiciele oraz notyfikowane jednostki

certyfikujące i kontrolujące oraz notyfikowane laboratoria, są obowiązani współdziałać,

z należytą starannością, z organami wyspecjalizowanymi, w zakresie niezbędnym do ustalenia,

czy wyrób spełnia zasadnicze lub inne wymagania.

1.

Organy wyspecjalizowane przeprowadzają kontrolę u podmiotów objętych zakresem kontroli,

zwanych dalej „kontrolowanymi”.

2

Kontrolowany oraz inne podmioty posiadające dowody lub informacje niezbędne do ustalenia,

czy wyrób spełnia zasadnicze lub inne wymagania, są obowiązani do przekazania tych

dowodów i udzielania informacji na żądanie organu prowadzącego kontrolę.

3.

Żądanie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać

1)

określenie rodzaju dowodów oraz rodzaju i zakresu informacji, którego dotyczy;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

określenie terminu udostępnienia dowodów lub udzielenia informacji;

4)

pouczenie o skutkach nieudostępnienia żądanych dowodów lub informacji albo udostępnienia

dowodów lub informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd.

1.

Jeżeli kontrolowany lub podmioty, o których mowa w art. 40b ust. 2, nie udzielą informacji

lub nie współdziałają w toku kontroli, ustaleń dokonuje się na podstawie dowodów,

danych lub informacji dostępnych organowi wyspecjalizowanemu przeprowadzającemu kontrolę.

2.

Jeżeli kontrolowany lub podmioty, o których mowa w art. 40b ust. 2, przedstawią wprowadzające

w błąd lub nieprawdziwe dowody, dane lub informacje, organ wyspecjalizowany przeprowadzający

kontrolę pomija je przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

3.

Kontrolowanego lub podmioty, o których mowa w art. 40b ust. 2, informuje się o skutkach

działań określonych w ust. 1 i 2.

1.

Informacje uzyskane w toku kontroli przez organ wyspecjalizowany nie podlegają ujawnieniu,

pod warunkiem że przekazujący je wskaże przyczynę, dla której wnioskuje o ich nieujawnienie,

z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, rozumiane jako nieujawnione do wiadomości

publicznej informacje techniczne, technologiczne oraz organizacyjne przedsiębiorstwa

lub inne informacje, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu

zachowania ich poufności, uzyskane w toku kontroli, mogą być wykorzystane wyłącznie

do celów, dla których zostały zgromadzone, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli zachodzi potrzeba ujawnienia informacji oraz dowodów uzyskanych w toku kontroli,

Prezes UOKiK lub organ wyspecjalizowany ujawni je w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia

podjętych w postępowaniu rozstrzygnięć.

1.

Kontrolę przeprowadza się w obecności kontrolowanego lub jego upoważnionego pracownika.

2.

Kontrolowany lub jego upoważniony pracownik są obowiązani umożliwić wykonywanie kontroli,

a w szczególności

1)

zapewnić wgląd w dokumenty objęte zakresem kontroli;

2)

wydać za pokwitowaniem wyroby lub dokumenty, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia

ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli;

3

udzielić niezbędnej pomocy technicznej, jeżeli dokumenty będące przedmiotem kontroli

zostały zapisane na informatycznych nośnikach danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. Nr 64, poz. 565, z późn. zm.;

4)

udostępnić obiekty i pomieszczenia, w których znajdują się dokumenty i wyroby objęte

zakresem kontroli;

5)

udzielać wszelkich wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli;

6)

udostępnić dokumenty w celu sporządzenia kopii; zgodność kopii z oryginałem dokumentu

potwierdza kontrolowany.

1.

W toku kontroli osoba kontrolująca w szczególności może

1)

badać akta i dokumenty w zakresie objętym kontrolą;

2)

dokonywać oględzin terenów, obiektów, pomieszczeń, wyrobów i innych rzeczy w zakresie

objętym kontrolą;

3)

legitymować osoby w celu stwierdzenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne na

potrzeby kontroli;

4)

żądać udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli;

5)

przesłuchiwać osoby w charakterze strony lub świadka, jeżeli jest to niezbędne do

wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy;

6)

zasięgać opinii biegłych, jeżeli jest to niezbędne na potrzeby kontroli;

7)

zabezpieczać dowody;

8)

pobierać nieodpłatnie próbki wyrobów do badań;

9)

zbierać inne niezbędne dowody w zakresie objętym kontrolą.

2.

Osoba kontrolująca jest uprawniona do wstępu oraz poruszania się na terenie, w obiektach

i pomieszczeniach kontrolowanego za okazaniem legitymacji służbowej oraz upoważnienia

do przeprowadzenia kontroli, bez obowiązku uzyskiwania przepustki określonej w regulaminie

wewnętrznym.

3.

Osoba kontrolująca podlega przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązującym

w jednostce kontrolowanej.

1.

Przedmiotem kontroli może być wyrób, prawidłowość oznakowania wyrobu oraz dokumentacja

techniczna wyrobu.

2.

Osoba kontrolująca może w toku kontroli żądać od osoby zobowiązanej do przechowywania

dokumentów związanych z oceną zgodności przedstawienia, w wyznaczonym terminie, w

szczególności

1)

deklaracji zgodności;

2)

nazwy i adresu producenta wyrobu;

3

wykazu uwzględnionych norm zharmonizowanych, specyfikacji zharmonizowanych lub rozwiązań

przyjętych w celu stwierdzenia zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami;

4)

ogólnego opisu wyrobu, schematu wyrobu oraz instrukcji obsługi wyrobu.

3.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości co do zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami

osoba kontrolująca może dodatkowo zażądać od osoby

zobowiązanej do przechowywania dokumentów związanych z oceną zgodności przedstawienia,

w wyznaczonym terminie, w szczególności

1)

sprawozdania z przeprowadzonych badań;

2)

informacji o systemie zarządzania jakością.

4.

W przypadku gdy kontrolowany wyrób stwarza zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub

środowiska, osoba kontrolująca może zażądać od osoby zobowiązanej do przechowywania

dokumentów związanych z oceną zgodności przedstawienia, w wyznaczonym terminie, pełnej

dokumentacji technicznej.

5.

Jeżeli dokumenty, o których mowa w ust. 2-4, sporządzono w języku obcym, osoba kontrolująca

może żądać, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli, tłumaczenia tych dokumentów

na język polski.

1.

W przypadku gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną

zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych

dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze wymagania, organ wyspecjalizowany

może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu laboratorium

w celu ustalenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania.

2.

W celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania, organ wyspecjalizowany

może również poddać wyrób badaniom z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych

z oceną zgodności.

1.

W przypadku zabezpieczenia dowodów, pobrania próbek, dokonania oględzin lub przeprowadzenia

innych czynności sporządza się protokół.

2.

W celu poddania wyrobu badaniom, o których mowa w art. 40h, organ wyspecjalizowany

pobiera nieodpłatnie próbki.

3.

Równocześnie z pobraniem próbki wyrobu należy pobrać i zabezpieczyć dodatkową próbkę

z tej samej partii wyrobu w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań (próbka

kontrolna).

4

Próbka kontrolna jest przechowywana przez kontrolowanego, do czasu jej zwolnienia

przez organ wyspecjalizowany, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech

charakterystycznych wyrobu.

5.

Próbki kontrolnej nie pobiera się, jeżeli

1)

pobranie próbki byłoby utrudnione ze względu na wartość, rodzaj lub ilość wyrobu;

2)

przechowanie próbki w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości lub cech charakterystycznych

wyrobu jest niemożliwe.

6.

Po przeprowadzeniu badań sporządza się sprawozdanie z badań, które dołącza się do

protokołu kontroli.

1

W przypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia zasadniczych wymagań, opłaty związane

z badaniami ponosi osoba, która wyrób wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, organ wyspecjalizowany ustala na podstawie uzasadnionych

kosztów badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego wyrobu oraz stopnia skomplikowania

i zakresu przeprowadzonych badań.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

W przypadku stwierdzenia, że wyrób spełnia zasadnicze wymagania, opłaty związane z

badaniami ponosi Skarb Państwa.

5.

Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

W przypadku gdy w wyniku kontroli organ wyspecjalizowany, który ją przeprowadził,

stwierdzi, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań, może, w drodze decyzji,

zakazać dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi

na okres nie dłuższy niż 2 miesiące.

2.

W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wprowadzenia do obrotu lub oddania do

użytku wyrobu niezgodnego z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, organ wyspecjalizowany

prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji, przedłużyć okres obowiązywania zakazu,

o którym mowa w ust. 1, do czasu zakończenia postępowania.

3.

W przypadku gdy organ wyspecjalizowany prowadzący postępowanie stwierdzi, że wyrób

spełnia zasadnicze lub inne wymagania, uchyla decyzję, o której mowa w ust. 1.

Organ wyspecjalizowany, który przeprowadził kontrolę, przekazuje Prezesowi UOKiK informacje

dotyczące ustaleń kontroli, w szczególności informację, czy wyrób spełnia zasadnicze

lub inne wymagania, a w przypadku stwierdzenia niezgodności z zasadniczymi lub innymi

wymaganiami - informację, czy mogą być one usunięte.

W przypadku gdy przepisy szczególne dopuszczają możliwość, przed wprowadzeniem do

obrotu lub oddaniem do użytku, prezentowania na targach, wystawach i pokazach oraz

w innych miejscach wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, organy

wyspecjalizowane mogą przeprowadzać kontrolę przestrzegania sposobu ich prezentowania,

określonego przez te przepisy.

1

Postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych

z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, zwane dalej „postępowaniem”, wszczyna się z

urzędu, w przypadku gdy ustalenia kontroli wskazują, że wyrób nie spełnia zasadniczych

lub innych wymagań.

2.

Postępowanie nie może być prowadzone dłużej niż 4 miesiące.

1

Stroną postępowania jest osoba, która wprowadziła do obrotu lub oddała do użytku wyrób

niezgodny z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, wobec której postępowanie zostało

wszczęte. Stroną postępowania może być także dystrybutor.

2.

Organizacja społeczna może występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu

tylko w przypadku, gdy osoba będąca stroną postępowania jest członkiem tej organizacji.

3.

Przepisy art. 40b ust. 2 i 3 oraz art. 40c i art. 40d stosuje się odpowiednio do stron

postępowania.

1.

Organ prowadzący postępowanie może, w drodze postanowienia, wyznaczyć stronie postępowania

termin na usunięcie niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami albo

wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku.

2.

Organ prowadzący postępowanie może przeprowadzić albo zlecić organowi, o którym mowa

w art. 38 ust. 2, przeprowadzenie kontroli mającej na celu ustalenie, czy niespełnienie

przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań zostało faktycznie usunięte albo wyrób

został wycofany z obrotu lub z użytku. Przepisy art. 40 ust. 2 i 3 oraz art. 40a-40I

stosuje się odpowiednio.

1.

Do terminu określonego w art. 41 ust. 2 nie wlicza się okresów, o których mowa w art.

41 b.

2.

Organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli

1)

stwierdzi, że wyrób spełnia zasadnicze lub inne wymagania;

2)

niezgodność wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami została usunięta albo wyrób

został wycofany z obrotu lub z użytku;

3)

postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych

wymagań, a strona postępowania nie podjęła działań, o których mowa w art. 41b ust.

1, organ prowadzący postępowanie może, w drodze decyzji

1)

nakazać wycofanie wyrobu z obrotu lub z użytku;

2)

zakazać dalszego przekazywania wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi;

3)

ograniczyć dalsze przekazywanie wyrobu użytkownikowi, konsumentowi i dystrybutorowi;

4)

nakazać stronie postępowania powiadomienie konsumentów lub użytkowników wyrobu o stwierdzonych

niezgodnościach z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, określając termin i sposób

powiadomienia.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, organ prowadzący postępowanie może także

nakazać odkupienie wyrobu na żądanie osób, które faktycznie nim władają. Przepisy

o rękojmi za wady stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku wydania decyzji stwierdzającej, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub

innych wymagań, organ prowadzący postępowanie może nakazać zniszczenie wyrobu na koszt

strony postępowania, jeżeli w inny sposób nie można usunąć zagrożeń powodowanych przez

wyrób.

6.

Środki, o których mowa w ust. 3-5, stosuje się w zależności od rodzaju stwierdzonych

niezgodności wyrobu z zasadniczymi lub innymi wymaganiami oraz stopnia zagrożenia

powodowanego przez wyrób, mając na celu wyłącznie odwrócenie grożącego niebezpieczeństwa

lub usunięcie już istniejącego oraz zapewnienie bezpieczeństwa, zdrowia i życia konsumentów

lub użytkowników wyrobu.

7.

Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 3, dotyczy dystrybutora, środki, o których mowa

w ust. 3-5, są stosowane wyłącznie wobec wyrobów przez niego dostarczonych lub udostępnionych.

8.

Środki, o których mowa w ust. 3-5, mogą zostać wprowadzone na czas określony lub nieokreślony.

9.

Jeżeli wymaga tego interes konsumentów lub użytkowników wyrobu, organ prowadzący postępowanie

nadaje decyzji, o której mowa w ust. 3, rygor natychmiastowej wykonalności.

10.

W celu stwierdzenia, czy decyzja, o której mowa w ust. 3, została wykonana, organ

prowadzący postępowanie może przeprowadzić kontrolę. Przepisy art. 40 ust. 2 i 3 oraz

art. 40a-40I stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania w sprawie wprowadzonych

do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

(wygasł).

1.

Zasady postępowania organów celnych w przypadku stwierdzenia podczas kontroli celnej

wyrobów, które mają być dopuszczone do obrotu, istnienia uzasadnionych okoliczności

wskazujących, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań, określają przepisy

odrębne.

2.

Opinie w sprawie spełniania przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań na wniosek

organów celnych wydają organy wyspecjalizowane.

3.

O działaniach podjętych w odniesieniu do zatrzymanych wyrobów organy celne informują

Prezesa UOKiK.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania organów celnych przy zatrzymywaniu wyrobów,

2)

tryb wydawania i postępowania z opinią wydaną przez organ wyspecjalizowany,

3)

szczegółowy sposób umieszczania przez organy celne adnotacji na dokumentach towarzyszących

wyrobom zatrzymanym przez organy celne

- mając na uwadze konieczność zapobiegania przywozowi na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wyrobów, które nie spełniają zasadniczych lub innych wymagań.

Przepisy art. 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 3, art. 20 ust. 4, art. 28, art. 29, art. 33 i

art. 39 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej.

Prezes UOKiK, jako organ monitorujący, niezwłocznie informuje Komisję Europejską o

decyzjach, o których mowa w art. 41c ust. 3 pkt 1 -3 oraz ust. 5.

Prezes UOKiK niezwłocznie informuje Komisję Europejską o decyzjach, o których mowa

w art. 41 c ust. 3 pkt 1-3 oraz ust. 5, a także o decyzjach, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 31 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2 oraz art. 31a

ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych.

Kto wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku wyrób niezgodny z zasadniczymi wymaganiami,

podlega grzywnie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Kto umieszcza oznakowanie zgodności na wyrobie, który nie spełnia zasadniczych wymagań

albo dla którego producent lub jego upoważniony przedstawiciel nie wystawił deklaracji

zgodności,

podlega grzywnie.

Kto umieszcza na wyrobie znak podobny do oznakowania zgodności, mogący wprowadzić

w błąd użytkownika, konsumenta lub dystrybutora tego wyrobu,

podlega grzywnie.

Kto wprowadza do obrotu lub oddaje do użytku wyrób podlegający oznakowaniu zgodności

a nieposiadający takiego oznakowania,

podlega grzywnie.

Kto umieszcza oznakowanie zgodności na wyrobie, który nie podlega temu oznakowaniu

lub wprowadza do obrotu taki wyrób,

podlega grzywnie.

(uchylony).

W ustawie z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

(Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1362, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1800) w art. 8 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

nadzór i kontrola przestrzegania przez pracodawców obowiązku wyposażania stanowisk

pracy w maszyny i inne urządzenia techniczne

oraz dostarczania pracownikom środków ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania

dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach,

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 117, poz. 1007 i Nr 153, poz. 1271) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 113

a)

w ust. 1 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

powiadamia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jako organ nadzoru w

rozumieniu odrębnych przepisów, w przypadku stwierdzenia, że wyrób stosowany w zakładzie

górniczym, inny niż określony w przepisach wydanych na podstawie art. 111 ust. 2,

nie spełnia wymagań dotyczących oceny zgodności, określonych w odrębnych przepisach,

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wniesienie odwołania od decyzji wydanej na podstawie ust. 1 pkt 1-3 nie wstrzymuje

jej wykonania.

”

;

2)

po art. 117 dodaje się art. 117a i 117b w brzmieniu

„

Art. 117a.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego jest organem wyspecjalizowanym nadzoru nad wyrobami

wprowadzonymi do obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360), w zakresie wyrobów przeznaczonych do stosowania w zakładach górniczych.

Art. 117b.

Pracownikom upoważnionym przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego do wykonywania kontroli

w ramach nadzoru nad wyrobami wprowadzonymi do obrotu przysługuje prawo wstępu do

siedzib, obiektów i urządzeń przedsiębiorców produkujących, importujących lub wprowadzających

do obrotu wyroby, a także do zakładów górniczych oraz siedzib, obiektów i urządzeń

podmiotów wymienionych w art. 112, jak również prawo dostępu do niezbędnych dokumentów

oraz żądania informacji i wyjaśnień. Pracownicy upoważnieni mogą żądać informacji

również od jednostek notyfikowanych w zakresie wyników badań dotyczących kontrolowanych

wyrobów.

”

.

W ustawie z dnia 22 stycznia 2000 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów

(Dz. U. z 2000 r. Nr 15, poz. 179 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu

„

Art. 15a.

W przypadku braku laboratorium akredytowanego w zakresie badań, którym produkt powinien

być poddany, organ nadzoru może wskazać producentowi laboratorium, które posiada akredytację

na podobne badania oraz gwarantuje zastosowanie w pełni udokumentowanych i sprawdzonych

w praktyce metod.

”

.

W ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie

niektórych ustaw

(Dz. U. z 2000 r. Nr 43, poz. 489, z 2001 r. Nr 63, poz. 636 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 53;

2)

w art. 54 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

art. 47, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

”

.

W ustawie z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2000 r. Nr 73, poz. 852, z 2001 r. Nr 122, poz. 1321 i Nr 154, poz. 1800 i 1802 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 74, poz. 676) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 90

a)

w ust. 1 po wyrazach „zakres zastosowania” dodaje się wyrazy „, z zastrzeżeniem ust.

1a”,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Podmiot wprowadzający do obrotu urządzenie radiowe jest obowiązany zawiadomić Prezesa

URTiP, co najmniej na 28 dni przed planowanym wprowadzeniem urządzenia do obrotu,

o zamiarze wprowadzenia do obrotu takiego urządzenia. Zawiadomienie powinno zawierać

niezbędne informacje dotyczące przeznaczenia, właściwości technicznych i eksploatacyjnych

oraz zakresu zastosowania wprowadzanego do obrotu urządzenia radiowego.

”

,

c)

w ust. 2 wyrazy „Przepisu ust. 1” zastępuje się wyrazami „Przepisów ust. 1, 1a i 3”,

d)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje urządzeń radiowych objętych obowiązkiem określonym w ust. 1a, biorąc pod uwagę

zakresy częstotliwości wykorzystywanych przez urządzenie,

2)

sposób, zakres i tryb udzielania informacji, o której mowa w ust. 1a, w tym wzór formularza

zgłoszenia takiej informacji, biorąc pod uwagę, aby zakres udzielanej informacji był

niezbędny do prowadzenia skutecznego nadzoru nad urządzeniami radiowymi wprowadzonymi

do obrotu.

”

;

2)

w art. 91 w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

raport techniczny zawierający sprawozdanie z badań technicznych urządzenia radiowego

wraz z opinią potwierdzającą spełnianie przez nie zasadniczych wymagań, wystawione

przez akredytowane laboratorium badawcze, indywidualnemu użytkownikowi urządzenia

radiowego, niebędący przedmiotem oferty handlowej,

”

;

3)

w art. 110 w ust. 1

a)

w pkt 3 po wyrazach „oraz rynku” dodaje się wyrazy „aparatury, w tym rynku”,

b)

w pkt 4 po wyrazach „usług telekomunikacyjnych i pocztowych” dodaje się wyrazy „oraz

rynku aparatury, w tym rynku urządzeń telekomunikacyjnych,”;

4)

w art. 117

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Prezes URTiP jest uprawniony również do kontroli aparatury, w tym urządzeń telekomunikacyjnych,

znajdującej się w obrocie handlowym, pełniąc w tym zakresie funkcję organu wyspecjalizowanego

w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360).

”

;

5)

w art. 118

a)

w ust. 1

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

prowadzenia oględzin kontrolowanych sieci telekomunikacyjnych i aparatury, w tym urządzeń

telekomunikacyjnych,

”

,

-

po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

nieodpłatnego pobierania próbek wprowadzonej do obrotu handlowego aparatury, w tym

urządzeń telekomunikacyjnych, w celu przeprowadzenia badań w zakresie spełniania przez

aparaturę zasadniczych wymagań,

”

,

-

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

wykonywania czynności kontrolno-pomiarowych, badań sieci telekomunikacyjnych, urządzeń

telekomunikacyjnych oraz innej aparatury, a także kontroli jakości świadczonych usług

telekomunikacyjnych.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

nieodpłatne udostępnienie podlegających kontroli sieci telekomunikacyjnych, urządzeń

telekomunikacyjnych oraz innej aparatury, w celu przeprowadzenia badań.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Do pobierania i badania próbek aparatury w zakresie spełniania przez nią zasadniczych

wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 5a, stosuje się odpowiednio przepisy art. 27-31 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25 i Nr 110, poz. 1189 oraz z 2002 r. Nr 166, poz. 1360).

”

;

6)

po art. 120 dodaje się art. 120a w brzmieniu

„

Art. 120a.

W przypadku stwierdzenia, że wprowadzona do obrotu handlowego aparatura, w tym urządzenia

telekomunikacyjne, nie spełniają zasadniczych wymagań, Prezes URTiP

1)

podejmuje decyzję o wycofaniu z obrotu handlowego aparatury niezgodnej z wymaganiami

określonymi w odrębnych przepisach;

2)

przekazuje niezwłocznie organowi nadzoru wyniki kontroli wraz z odpowiednią dokumentacją

oraz kopię decyzji, o której mowa w pkt 1.

”

;

7)

art. 121 otrzymuje brzmienie

„

Art. 121.

1.

W przypadku stwierdzenia, że aparatura nie spełnia wymagań zasadniczych, w szczególności

powoduje zakłócenie pracy aparatury spełniającej zasadnicze wymagania, Prezes URTiP

może w decyzji, o której mowa w art. 119, nakazać

1)

czasowe wstrzymanie używania aparatury niespełniającej wymagań zasadniczych;

2)

zmianę sposobu używania aparatury;

3)

zastosowanie na koszt podmiotu, wobec którego wydano decyzję, środków technicznych

prowadzących do spełniania przez aparaturę zasadniczych wymagań, w szczególności prowadzących

do eliminacji zakłóceń;

4)

czasowe zajęcie aparatury, w celu przeprowadzenia badań niezbędnych do ustalenia przyczyn

powodujących niezgodność aparatury z zasadniczymi wymaganiami, w szczególności ustalenia

przyczyn zakłóceń.

2.

Decyzja, o której mowa w art. 119, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Prezes URTiP może uzależnić wydanie zajętej aparatury od zgody jej użytkownika na

usunięcie, na koszt użytkownika, przyczyn powodujących niezgodność aparatury z zasadniczymi

wymaganiami, w szczególności przyczyn zakłóceń.

”

;

8)

w art. 124 w ust. 1

a)

po pkt 14 dodaje się pkt 14a w brzmieniu

„

14a)

wprowadza do obrotu handlowego urządzenia telekomunikacyjne bez przekazania Prezesowi

URTiP informacji w trybie i zakresie, o którym mowa w art. 90 ust. 1,

”

,

b)

po pkt 16 dodaje się pkt 16a w brzmieniu

„

16a)

nie wypełnia obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 119 lub art. 120a

pkt 1,

”

.

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25 i Nr 110, poz. 1189) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Inspekcja Handlowa, zwana dalej „Inspekcją”, jest wyspecjalizowanym organem kontroli

powołanym do ochrony interesów i praw konsumentów oraz interesów gospodarczych państwa.

”

;

2)

w art. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

zasadniczych wymaganiach - należy przez to rozumieć zasadnicze wymagania, o których

mowa w art. 5 pkt 16 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360),

”

;

3)

w art. 3 w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

kontrola produktów wprowadzonych do obrotu w zakresie zgodności z zasadniczymi wymaganiami

określonymi w przepisach odrębnych z wyłączeniem produktów podlegających nadzorowi

innych właściwych organów,

”

;

4)

w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Główny Inspektor może, na wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

lub z własnej inicjatywy, zlecić wojewódzkiemu inspektorowi przeprowadzenie dodatkowej

kontroli, jeżeli jest to niezbędne do zbadania

1)

zjawisk lub procesów gospodarczych zachodzących na rynku;

2)

zgodności produktu z zasadniczymi wymaganiami albo zgodności produktu z ogólnymi wymaganiami

bezpieczeństwa określonymi w odrębnych ustawach.

”

;

5)

w art. 18

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Jeżeli produkt nie spełnia zasadniczych wymagań albo produkt nie spełnia ogólnych

wymagań bezpieczeństwa, wojewódzki inspektor może, w drodze decyzji, zakazać przedsiębiorcy

prezentowania, oferowania, reklamowania, wprowadzania do obrotu i dostarczania produktu

na okres niezbędny do przeprowadzenia kontroli lub badań albo do czasu spełnienia

wymagań, albo w drodze decyzji, zarządzić wycofanie produktu z obrotu.

”

,

b)

w ust. 2 po wyrazach „ust. 1” dodaje się wyrazy „i 1a”,

c)

w ust. 3 po wyrazach „ust. 1” dodaje się wyrazy „i 1a”.

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2000 r. Nr 122, poz. 1319, z 2001 r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 129, poz. 1102) w art. 26 po pkt 14 dodaje się pkt 14a w brzmieniu

„

14a)

nadzór nad wyrobami wprowadzonymi do obrotu w zakresie ich zgodności z zasadniczymi

wymaganiami zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360),

”

.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 44 i Nr 154, poz. 1802 oraz z 2002 r. Nr 135, poz. 1145) w art. 32 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Badania laboratoryjne związane z oceną jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych,

o której mowa w art. 31, są przeprowadzane w laboratoriach Inspekcji albo w innych

laboratoriach posiadających akredytację.

”

.

W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 63, poz. 636 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 155, poz. 1286) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 w pkt 7 skreśla się wyrazy „udzielenie notyfikacji do dokonywania czynności

oceny zgodności i”;

2)

w art. 16 w pkt 9 skreśla się wyrazy „notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności

lub”;

3)

w art. 24 w ust. 1

a)

w pkt 4 skreśla się wyrazy „notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności lub”,

b)

w pkt 6 skreśla się wyrazy „notyfikacji lub”.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o Polskim Centrum Akredytacji utworzonym

na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 67 ust. 1, należy przez to rozumieć

Polskie Centrum Akredytacji określone w ustawie.

Pracownicy Polskiego Centrum Akredytacji utworzonego na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 67 ust. 1, stają się w dniu wejścia w życie ustawy pracownikami Polskiego

Centrum Akredytacji.

Z dniem wejścia w życie ustawy zadania określone w art. 7 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji

(Dz. U. z 1993 r. Nr 55, poz. 250, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 70, poz. 776, z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 89, poz. 991, z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 oraz z 2002 r. Nr 130, poz. 1112 i Nr 135, poz. 1145) wykonuje spółka powołana na mocy art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji

oraz zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 2000 r. Nr 43, poz. 489, z 2001 r. Nr 63, poz. 636 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 166, poz. 1360).

(pominięty).

1.

Kadencja Dyrektora Polskiego Centrum Akredytacji powołanego na podstawie ustawy, o

której mowa w art. 67 ust. 1, upływa z dniem 31 grudnia 2003 r.

2.

Kadencja Rady do Spraw Akredytacji powołanej na podstawie ustawy, o której mowa w

art. 67 ust. 1, upływa z dniem 31 grudnia 2003 r.

(pominięty).

(uchylony).

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej

niż przez okres 12 miesięcy, obowiązują dotychczasowe przepisy wykonawcze, o ile nie

są sprzeczne z przepisami tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 17 oraz 54, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 36 i 37, które wchodzą w życie po upływie 7 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 40, który wchodzi w życie po upływie 27 miesięcy od dnia ogłoszenia;

4)

art. 42 pkt 1, 4 i 7, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.

(pominięty).

1.

Przepisy art. 6-8, art. 14, art. 21-24 i art. 44 stosuje się od dnia uzyskania przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, chyba że wcześniej wejdzie

w życie Protokół do Układu Europejskiego między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami

Europejskimi w sprawie Oceny Zgodności i Dopuszczania Wyrobów Przemysłowych, zwany

dalej „Protokołem”.

2.

Przepis art. 12 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej, a dla wyrobów objętych zakresem Protokołu - od dnia jego wejścia

w życie.

3.

Przepis art. 43 stosuje się do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

Traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o dozorze nad artykułami

żywności i przedmiotami użytku

(Dz. U. z 1928 r. Nr 36, poz. 343, z 1934 r. Nr 110, poz. 977, z 1939 r. Nr 54, poz. 342, z 1946 r. Nr 5, poz. 44, z 1949 r. Nr 42, poz. 311, z 1970 r. Nr 29, poz. 245 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 473 i Nr 128, poz. 1408).

1.

Traci moc ustawa z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie

niektórych ustaw

(Dz. U. z 2000 r. Nr 43, poz. 489, z 2001 r. Nr 63, poz. 636 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 166, poz. 1360).

2.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej traci

moc ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji

(Dz. U. z 1993 r. Nr 55, poz. 250, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 70, poz. 776, z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 89, poz. 991, z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 oraz z 2002 r. Nr 130, poz. 1112 i Nr 135, poz. 1145).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 52, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69

które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;

2)

art. 68 - który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 7-12, art. 15 i art. 19, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 51 i art. 52 ust. 1 i ust. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 84 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i b, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

4)

art. 84 pkt 2 lit. c, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego jest organem wyspecjalizowanym nadzoru nad wyrobami

wprowadzonymi do obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360), w zakresie wyrobów przeznaczonych do stosowania w zakładach górniczych.

Pracownikom upoważnionym przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego do wykonywania kontroli

w ramach nadzoru nad wyrobami wprowadzonymi do obrotu przysługuje prawo wstępu do

siedzib, obiektów i urządzeń przedsiębiorców produkujących, importujących lub wprowadzających

do obrotu wyroby, a także do zakładów górniczych oraz siedzib, obiektów i urządzeń

podmiotów wymienionych w art. 112, jak również prawo dostępu do niezbędnych dokumentów

oraz żądania informacji i wyjaśnień. Pracownicy upoważnieni mogą żądać informacji

również od jednostek notyfikowanych w zakresie wyników badań dotyczących kontrolowanych

wyrobów.

W przypadku stwierdzenia, że wprowadzona do obrotu handlowego aparatura, w tym urządzenia

telekomunikacyjne, nie spełniają zasadniczych wymagań, Prezes URTiP

1)

podejmuje decyzję o wycofaniu z obrotu handlowego aparatury niezgodnej z wymaganiami

określonymi w odrębnych przepisach;

2)

przekazuje niezwłocznie organowi nadzoru wyniki kontroli wraz z odpowiednią dokumentacją

oraz kopię decyzji, o której mowa w pkt 1.

1.

W przypadku stwierdzenia, że aparatura nie spełnia wymagań zasadniczych, w szczególności

powoduje zakłócenie pracy aparatury spełniającej zasadnicze wymagania, Prezes URTiP

może w decyzji, o której mowa w art. 119, nakazać

1)

czasowe wstrzymanie używania aparatury niespełniającej wymagań zasadniczych;

2)

zmianę sposobu używania aparatury;

3)

zastosowanie na koszt podmiotu, wobec którego wydano decyzję, środków technicznych

prowadzących do spełniania przez aparaturę zasadniczych wymagań, w szczególności prowadzących

do eliminacji zakłóceń;

4)

czasowe zajęcie aparatury, w celu przeprowadzenia badań niezbędnych do ustalenia przyczyn

powodujących niezgodność aparatury z zasadniczymi wymaganiami, w szczególności ustalenia

przyczyn zakłóceń.

2.

Decyzja, o której mowa w art. 119, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Prezes URTiP może uzależnić wydanie zajętej aparatury od zgody jej użytkownika na

usunięcie, na koszt użytkownika, przyczyn powodujących niezgodność aparatury z zasadniczymi

wymaganiami, w szczególności przyczyn zakłóceń.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 90 ust. 3-5, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

2)

art. 48 ust. 2, art. 64 ust. 2 i art. 83 ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem

1 maja 2011 r.

W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych

na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135-139,

141-143, 145-147, 149-156, 158, 159, 161-185 oraz 187 - 189, uważa się za spełniony

przez osoby, które

1)

uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym,

wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214;

2)

w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających

się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na

podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy przeprowadzaniu naboru na wyższe

stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o których mowa w art. 202, nie stosuje się

warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

7 ust. 1, art. 40-43, art. 45, art. 47-49, art. 160 i art. 186 pkt 2-6, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.