Ustawa z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

(Dz. U. Nr 180, poz. 1493, z 2009 r. Nr 206, poz. 1589 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146) wprowadza się następujące zmiany

1)

preambuła otrzymuje brzmienie

„

Uznając, że przemoc w rodzinie narusza podstawowe prawa człowieka, w tym prawo do

życia i zdrowia oraz poszanowania godności osobistej, a władze publiczne mają obowiązek

zapewnić wszystkim obywatelom równe traktowanie i poszanowanie ich praw i wolności,

a także w celu zwiększania skuteczności przeciwdziałania przemocy w rodzinie stanowi

się, co następuje

”

;

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Osobie dotkniętej przemocą w rodzinie udziela się bezpłatnej pomocy, w szczególności

w formie

1)

poradnictwa medycznego, psychologicznego, prawnego, socjalnego, zawodowego i rodzinnego;

2)

interwencji kryzysowej i wsparcia;

3)

ochrony przed dalszym krzywdzeniem, przez uniemożliwienie osobom stosującym przemoc

korzystania ze wspólnie zajmowanego z innymi członkami rodziny mieszkania oraz zakazanie

kontaktowania się i zbliżania się do osoby pokrzywdzonej;

4)

zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie bezpiecznego schronienia w specjalistycznym

ośrodku wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

5)

badania lekarskiego w celu ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych

z użyciem przemocy w rodzinie oraz wydania zaświadczenia lekarskiego w tym przedmiocie;

6)

zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie, która nie ma tytułu prawnego do

zajmowanego wspólnie ze sprawcą przemocy lokalu, pomocy w uzyskaniu mieszkania.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia

lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy

w rodzinie, uwzględniając przydatność zaświadczenia dla ochrony prawnej osoby dotkniętej

przemocą w rodzinie.

”

;

3)

art. 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

Art. 5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

standard podstawowych usług świadczonych przez specjalistyczne ośrodki wsparcia dla

ofiar przemocy w rodzinie,

2)

kwalifikacje osób zatrudnionych w specjalistycznych ośrodkach wsparcia dla ofiar przemocy

w rodzinie,

3)

szczegółowe kierunki prowadzenia oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych wobec osób stosujących

przemoc w rodzinie,

4)

kwalifikacje osób prowadzących oddziaływania korekcyjno-edukacyjne

- uwzględniając konieczność dostosowania zakresu pomocy do sytuacji oraz potrzeb osób

dotkniętych przemocą w rodzinie, a także efektywność usług świadczonych przez specjalistyczne

ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie i skuteczność oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych

wobec osób stosujących przemoc w rodzinie.

Art. 6.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie są realizowane przez organy

administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm. lub ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm., chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

2.

Do zadań własnych gminy należy w szczególności tworzenie gminnego systemu przeciwdziałania

przemocy w rodzinie, w tym

1)

opracowanie i realizacja gminnego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz

ochrony ofiar przemocy w rodzinie;

2)

prowadzenie poradnictwa i interwencji w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie

w szczególności poprzez działania edukacyjne służące wzmocnieniu opiekuńczych i wychowawczych

kompetencji rodziców w rodzinach zagrożonych przemocą w rodzinie;

3)

zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach wsparcia;

4)

tworzenie zespołów interdyscyplinarnych.

3.

Do zadań własnych powiatu należy w szczególności

1)

opracowanie i realizacja powiatowego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie

oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie;

2)

opracowanie i realizacja programów służących działaniom profilaktycznym mającym na

celu udzielenie specjalistycznej pomocy, zwłaszcza w zakresie promowania i wdrożenia

prawidłowych metod wychowawczych w stosunku do dzieci w rodzinach zagrożonych przemocą

w rodzinie;

3)

zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach wsparcia;

4)

zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach interwencji kryzysowej.

4.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy w szczególności

1)

tworzenie i prowadzenie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

2)

opracowywanie i realizacja programów oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób

stosujących przemoc w rodzinie.

5.

Środki na realizację i obsługę zadań, o których mowa w ust. 4, zapewnia budżet państwa.

6.

Do zadań własnych samorządu województwa należy w szczególności

1)

opracowanie i realizacja wojewódzkiego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

2)

inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań w zakresie przeciwdziałania przemocy w

rodzinie;

3)

opracowywanie ramowych programów ochrony ofiar przemocy w rodzinie oraz ramowych programów

oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie;

4)

organizowanie szkoleń dla osób realizujących zadania związane z przeciwdziałaniem

przemocy w rodzinie.

”

;

4)

po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu

„

Art. 6a.

Osoby kierujące specjalistycznymi ośrodkami wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie

muszą spełniać wymogi dotyczące kwalifikacji określone w art. 122 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

”

;

5)

art. 7 i 8 otrzymują brzmienie

„

Art. 7.

1.

Do zadań wojewody należy w szczególności

1)

opracowywanie materiałów instruktażowych, zaleceń, procedur postępowania interwencyjnego

w sytuacjach kryzysowych związanych z przemocą w rodzinie dla osób realizujących te

zadania;

2)

monitorowanie zjawiska przemocy w rodzinie;

3)

powoływanie i odwoływanie Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu

Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie;

4)

monitorowanie realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie przy

pomocy Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy

w Rodzinie;

5)

nadzór nad realizacją zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie realizowanych

przez samorząd gminny, powiatowy i województwa;

6)

kontrola realizacji zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie wykonywanych

przez podmioty niepubliczne na podstawie umów z organami administracji rządowej i

samorządowej.

2.

Do nadzoru i kontroli, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 126-133 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację i tryb przeprowadzania nadzoru i kontroli, kwalifikacje inspektorów upoważnionych

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych, a także wzór legitymacji uprawniającej

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych,

2)

kwalifikacje Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie

- uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania zadań.

Art. 8.

Do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego należy w szczególności

1)

zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz dotyczących zjawiska przemocy w

rodzinie;

2)

prowadzenie działań promujących podnoszenie świadomości społecznej w zakresie przyczyn

i skutków przemocy w rodzinie;

3)

powoływanie i odwoływanie Krajowego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie w randze sekretarza lub podsekretarza stanu w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego;

4)

monitorowanie realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie przy

pomocy koordynatora, o którym mowa w pkt 3;

5)

opracowanie oraz wydawanie co najmniej raz na dwa lata wytycznych do prowadzenia szkoleń

w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

6)

opracowywanie i finansowanie programów osłonowych z zakresu przeciwdziałania przemocy

w rodzinie;

7)

finansowe wspieranie programów z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie realizowanych

przez

a)

jednostki samorządu terytorialnego,

b)

organizacje pozarządowe działające na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie,

c)

jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła

Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku Państwa do innych kościołów i związków

wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe

obejmują prowadzenie działalności w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

”

;

6)

po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu

„

Art. 8a.

Do zadań Prokuratora Generalnego należy opracowywanie i wydawanie co najmniej raz

na dwa lata wytycznych dotyczących zasad postępowania powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

”

;

7)

po art. 9 dodaje się art. 9a-9d w brzmieniu

„

Art. 9a.

1.

Gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności

w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym.

2.

Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

3.

W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele

1)

jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;

2)

gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;

3)

Policji;

4)

oświaty;

5)

ochrony zdrowia;

6)

organizacji pozarządowych.

4.

W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi.

5.

W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele

podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy

w rodzinie.

6.

Przewodniczący zespołu interdyscyplinarnego jest wybierany na pierwszym posiedzeniu

zespołu spośród jego członków.

7.

Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, jednak

nie rzadziej niż raz na trzy miesiące.

8.

Zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem,

burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa w ust. 3 lub 5.

9.

Obsługę organizacyjno-techniczną zespołu interdyscyplinarnego zapewnia ośrodek pomocy

społecznej.

10.

Zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów

związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach.

11.

W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele

1)

jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;

2)

gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;

3)

Policji;

4)

oświaty;

5)

ochrony zdrowia.

12.

W skład grup roboczych mogą wchodzić także kuratorzy sądowi, a także przedstawiciele

innych podmiotów, specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

13.

Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach

obowiązków służbowych lub zawodowych.

14.

Prace w ramach grup roboczych są prowadzone w zależności od potrzeb zgłaszanych przez

zespół interdyscyplinarny lub wynikających z problemów występujących w indywidualnych

przypadkach.

15.

Rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków

zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania.

Art. 9b.

1.

Zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie przeciwdziałania

przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie.

2.

Zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań podmiotów,

o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania

przemocy w rodzinie, w szczególności przez

1)

diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie;

2)

podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających na celu

przeciwdziałanie temu zjawisku;

3)

inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie;

4)

rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach udzielenia pomocy

w środowisku lokalnym;

5)

inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie.

3.

Do zadań grup roboczych należy, w szczególności

1)

opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach wystąpienia przemocy

w rodzinie;

2)

monitorowanie sytuacji rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz rodzin zagrożonych

wystąpieniem przemocy;

3)

dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi do przemocy

oraz efektów tych działań.

Art. 9c.

1.

Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych w zakresie niezbędnym

do realizacji zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, mogą przetwarzać dane osób

dotkniętych przemocą w rodzinie i osób stosujących przemoc w rodzinie, dotyczące

stanu zdrowia, nałogów, skazań, orzeczeń o ukaraniu, a także innych orzeczeń wydanych

w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, bez zgody i wiedzy osób, których dane

te dotyczą.

2.

Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zobowiązani są do zachowania

poufności wszelkich informacji i danych, które uzyskali przy realizacji zadań, o których

mowa w art. 9b ust. 2 i 3. Obowiązek ten rozciąga się także na okres po ustaniu członkostwa

w zespole interdyscyplinarnym oraz w grupach roboczych.

3.

Przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3,

członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi, o którym

mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści: „Oświadczam, że zachowam

poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem

przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie

danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym.”.

Art. 9d.

1.

Podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się

w oparciu o procedurę „Niebieskie Karty” i nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą

w rodzinie.

2.

Procedura „Niebieskie Karty” obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych

przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji

rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku

z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie.

3.

Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 2, realizują procedurę „Niebieskie

Karty” w oparciu o zasadę współpracy i przekazują informacje o podjętych działaniach

przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego.

4.

Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska

Karta” w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych,

podejrzenia stosowania przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego

przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, procedurę „Niebieskie Karty” oraz

wzory formularzy „Niebieska Karta” wypełnianych przez przedstawicieli podmiotów realizujących

procedurę „Niebieskie Karty”, mając na uwadze skuteczność działań wobec osób dotkniętych

przemocą w rodzinie i dobro tych osób.

”

;

8)

art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Art. 10.

1.

W celu tworzenia warunków skutecznego przeciwdziałania przemocy w rodzinie Rada Ministrów

przyjmie Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, określający szczegółowe

działania w zakresie

1)

zapewnienia ochrony i udzielania pomocy osobom dotkniętym przemocą w rodzinie;

2)

oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych wobec osób stosujących przemoc w rodzinie;

3)

podnoszenia świadomości społecznej na temat przyczyn i skutków przemocy w rodzinie

oraz promowania metod wychowawczych bez użycia przemocy;

4)

upowszechniania informacji o możliwościach i formach udzielania pomocy zarówno osobom

dotkniętym przemocą, jak i stosującym przemoc w rodzinie.

2.

Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na szczeblu centralnym realizuje

koordynator, o którym mowa w art. 8 pkt 3.

3.

Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na szczeblu wojewódzkim realizuje

koordynator, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3.

”

;

9)

po art. 10 dodaje się art. 10a-10f w brzmieniu

„

Art. 10a.

1.

Tworzy się Zespół Monitorujący do spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, zwany

dalej „Zespołem”, jako organ opiniodawczo-doradczy ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego.

2.

Kadencja Zespołu trwa 3 lata.

3.

Do zadań Zespołu należy w szczególności

1)

inicjowanie i wspieranie działań mających na celu przeciwdziałanie przemocy w rodzinie;

2)

monitorowanie działań w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

3)

wyrażanie opinii w sprawach dotyczących stosowania ustawy oraz inicjowanie zmian przepisów

w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

4)

wyrażanie opinii w przypadku sporów między organami administracji publicznej a organizacjami

pozarządowymi realizującymi zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

5)

wyrażanie opinii w sprawach zadań publicznych w obszarze przeciwdziałania przemocy

w rodzinie oraz w sprawach zlecania tych zadań do realizacji przez podmioty wymienione

w art. 9 ust. 1;

6)

opracowanie standardów pomocy ofiarom przemocy w rodzinie i pracy z osobami stosującymi

przemoc w rodzinie;

7)

tworzenie, we współpracy z podmiotami wymienionymi w art. 9 ust. 1, mechanizmów informowania

o standardach udzielania pomocy ofiarom przemocy w rodzinie i pracy z osobami stosującymi

przemoc w rodzinie;

8)

upowszechnianie wyników monitoringu działań w zakresie przeciwdziałania przemocy w

rodzinie.

Art. 10b.

1.

W skład Zespołu minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego powołuje

1)

Krajowego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie;

2)

siedmiu przedstawicieli organów administracji rządowej i jednostek im podległych lub

przez nie nadzorowanych powołanych spośród osób zgłoszonych przez te organy i osób

kierujących tymi jednostkami;

3)

pięciu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego powołanych spośród osób

zgłoszonych przez stronę samorządową w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego;

4)

dziesięciu przedstawicieli organizacji pozarządowych, związków i porozumień organizacji

pozarządowych oraz kościołów i związków wyznaniowych powołanych spośród osób zgłoszonych

przez te podmioty.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego odwołuje członka Zespołu przed

upływem kadencji

1)

na jego wniosek;

2)

na wniosek podmiotu, którego jest on przedstawicielem;

3)

w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

Art. 10c.

1.

Przewodniczącym Zespołu jest Krajowy Koordynator Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie.

2.

Posiedzenia Zespołu zwoływane są przez Przewodniczącego Zespołu lub na wniosek co

najmniej jednej czwartej liczby członków Zespołu, nie rzadziej jednak niż raz na pół

roku.

3.

Członkowie Zespołu korzystają ze zwolnień w pracy w celu uczestniczenia w posiedzeniach

Zespołu i przysługuje im zwrot kosztów podróży ze środków budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

Art. 10d.

Organy administracji rządowej oraz podległe im państwowe jednostki organizacyjne,

na wniosek przewodniczącego Zespołu, udzielają Zespołowi wszechstronnej pomocy przy

wykonywaniu jego zadań, a w szczególności przedstawiają niezbędne informacje lub dokumenty.

Art. 10e.

Obsługę administracyjno-biurową Zespołu zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego.

Art. 10f.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb powoływania członków Zespołu oraz organizację i tryb działania Zespołu, a także

zasady uczestnictwa w jego pracach, uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego

poziomu wykonywania przez Zespół zadań.

”

;

10)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi i Senatowi Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie

do dnia 30 września, sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie.

”

;

11)

po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Jeżeli członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym

na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie,

osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia mieszkania.

2.

Sąd rozpoznaje sprawę w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. o postępowaniu nieprocesowym. Postanowienie zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która

powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku. Staje się ono

wykonalne z chwilą ogłoszenia i może być zmienione lub uchylone w razie zmiany okoliczności.

3.

Do wykonania obowiązku orzeczonego na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy

o egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych

dłużnika.

”

;

12)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

1.

Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub zawodowych

powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa z użyciem przemocy

w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym Policję lub prokuratora.

2.

Osoby będące świadkami przemocy w rodzinie powinny zawiadomić o tym Policję, prokuratora

lub inny podmiot działający na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

”

;

13)

po art. 12 dodaje się art. 12a-12d w brzmieniu

„

Art. 12a.

1.

W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dziecka w związku z przemocą w

rodzinie pracownik socjalny wykonujący obowiązki służbowe ma prawo odebrać dziecko

z rodziny i umieścić je u innej niezamieszkującej wspólnie osoby najbliższej, w rozumieniu

art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., w rodzinie zastępczej lub w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej.

2.

Tryb umieszczania dzieci w rodzinie zastępczej lub w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej

regulują przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, pracownik socjalny podejmuje wspólnie z funkcjonariuszem

Policji, a także z lekarzem, lub ratownikiem medycznym, lub pielęgniarką. Przepisy

art. 598 stosuje się odpowiednio.

4.

Pracownik socjalny ma obowiązek niezwłocznego powiadomienia sądu opiekuńczego, nie

później jednak niż w ciągu 24 godzin, o odebraniu dziecka z rodziny i umieszczeniu

go u niezamieszkującej wspólnie osoby najbliższej, w rodzinie zastępczej lub w całodobowej

placówce opiekuńczo-wychowawczej.

5.

Do umieszczenia dziecka u osoby najbliższej niezamieszkującej wspólnie stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej lub w całodobowej

placówce opiekuńczo-wychowawczej.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, procedurę postępowania

Policji przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz sposób dokumentowania

przeprowadzonych przez Policję czynności, uwzględniając konieczność udzielenia dzieciom

skutecznej pomocy.

Art. 12b.

1.

Rodzicom, opiekunom prawnym lub faktycznym przysługuje zażalenie do sądu opiekuńczego

na odebranie dziecka, o którym mowa w art. 12a. W zażaleniu można domagać się zbadania

zasadności i legalności odebrania dziecka oraz prawidłowości jego dokonania.

2.

Zażalenie może być wniesione za pośrednictwem pracownika socjalnego lub funkcjonariusza

Policji, którzy dokonali odebrania dziecka. W takim przypadku zażalenie podlega niezwłocznemu

przekazaniu do sądu opiekuńczego.

3.

Sąd rozpatruje zażalenie niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin. W

razie uznania bezzasadności lub nielegalności odebrania dziecka sąd zarządza natychmiastowe

przekazanie dziecka rodzicom, opiekunom prawnym lub faktycznym, od których dziecko

zostało odebrane.

4.

W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości odebrania

dziecka sąd zawiadamia o tym przełożonych osób, które dokonały odebrania.

Art. 12c.

O prawie do złożenia zażalenia, wraz ze wskazaniem sądu opiekuńczego właściwego miejscowo

do jego rozpatrzenia, pracownik socjalny lub funkcjonariusz Policji poucza rodziców,

opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka. Pouczenie to należy wręczyć na piśmie.

Art. 12d.

1.

W przypadku gdy wniosek kuratora zawodowego o zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej

kary pozbawienia wolności lub odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia dotyczy

skazanego za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec

członka rodziny, który w okresie próby rażąco naruszył porządek prawny, ponownie używając

przemocy lub groźby bezprawnej wobec członka rodziny, sąd właściwy do rozpoznania

wniosku zarządza zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie skazanego na posiedzenie w

przedmiocie rozpoznania wniosku.

2.

Zatrzymanemu, na jego żądanie, należy niezwłocznie umożliwić nawiązanie w dostępnej

formie kontaktu z adwokatem, a także bezpośrednią z nim rozmowę.

3.

Wydane przez sąd postanowienie o zarządzeniu wykonania kary albo o odwołaniu warunkowego

przedterminowego zwolnienia podlega wykonaniu z chwilą jego wydania; sąd, który wydał

postanowienie, albo sąd właściwy do rozpoznania zażalenia może wstrzymać wykonanie

postanowienia.

”

;

14)

uchyla się art. 13.

W ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm. po art. 96 dodaje się art. 96

„

Art. 96

Osobom wykonującym władzę rodzicielską oraz sprawującym opiekę lub pieczę nad małoletnim

zakazuje się stosowania kar cielesnych.

”

.

1.

Osobie dotkniętej przemocą w rodzinie udziela się bezpłatnej pomocy, w szczególności

w formie

1)

poradnictwa medycznego, psychologicznego, prawnego, socjalnego, zawodowego i rodzinnego;

2)

interwencji kryzysowej i wsparcia;

3)

ochrony przed dalszym krzywdzeniem, przez uniemożliwienie osobom stosującym przemoc

korzystania ze wspólnie zajmowanego z innymi członkami rodziny mieszkania oraz zakazanie

kontaktowania się i zbliżania się do osoby pokrzywdzonej;

4)

zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie bezpiecznego schronienia w specjalistycznym

ośrodku wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

5)

badania lekarskiego w celu ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych

z użyciem przemocy w rodzinie oraz wydania zaświadczenia lekarskiego w tym przedmiocie;

6)

zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie, która nie ma tytułu prawnego do

zajmowanego wspólnie ze sprawcą przemocy lokalu, pomocy w uzyskaniu mieszkania.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia

lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy

w rodzinie, uwzględniając przydatność zaświadczenia dla ochrony prawnej osoby dotkniętej

przemocą w rodzinie.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. w art. 579

„

§ 1a.

Jeżeli umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej albo w placówce opiekuńczo-wychowawczej

nastąpiło w trybie art. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

(Dz. U. Nr 180, poz. 1493, z 2009 r. Nr 206, poz. 1589 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146 i Nr 125, poz. 842) sąd niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin, wydaje orzeczenie o umieszczeniu

dziecka w rodzinie zastępczej albo w placówce opiekuńczo-wychowawczej, albo orzeczenie

o powrocie dziecka do rodziny.

”

.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm. po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu

„

Art. 15a.

Funkcjonariusz Policji ma prawo zatrzymania sprawców przemocy w rodzinie stwarzających

bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego w trybie określonym w art.

15.

”

.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

standard podstawowych usług świadczonych przez specjalistyczne ośrodki wsparcia dla

ofiar przemocy w rodzinie,

2)

kwalifikacje osób zatrudnionych w specjalistycznych ośrodkach wsparcia dla ofiar przemocy

w rodzinie,

3)

szczegółowe kierunki prowadzenia oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych wobec osób stosujących

przemoc w rodzinie,

4)

kwalifikacje osób prowadzących oddziaływania korekcyjno-edukacyjne

- uwzględniając konieczność dostosowania zakresu pomocy do sytuacji oraz potrzeb osób

dotkniętych przemocą w rodzinie, a także efektywność usług świadczonych przez specjalistyczne

ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie i skuteczność oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych

wobec osób stosujących przemoc w rodzinie.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 39

a)

pkt 2b otrzymuje brzmienie

„

2b)

obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,

zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych

osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu,

”

,

b)

po pkt 2d dodaje się pkt 2e w brzmieniu

„

2e)

nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

”

;

2)

art. 41a otrzymuje brzmienie

„

Art. 41a.

§ 1.

Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się

do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub

nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania za

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego

oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko

osobie najbliższej; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania

się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 2.

Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub

miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych

osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia

lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania na karę pozbawienia wolności

bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej

lub obyczajności na szkodę małoletniego; obowiązek lub zakaz może być połączony z

obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych

odstępach czasu.

§ 3.

Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się

do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu

na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w § 2.

§ 4.

Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób

chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.

”

;

3)

w art. 43 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakazy i nakaz

wymienione w art. 39 pkt 2, 2d, 2e i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy

oraz obowiązek wymienione w art. 39 pkt 2a i 2b orzeka się w latach, od roku do lat

15, a zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6.

”

;

4)

w art. 67 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody

w całości lub w części, a może na niego nałożyć obowiązki wymienione w art. 72 § 1

pkt 1-3, 5, 7a lub 7b, a ponadto orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39

pkt 7 oraz zakaz prowadzenia pojazdów, wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2. Nakładając

na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec

osoby najbliższej obowiązek wymieniony w art. 72 § 1 pkt 7b sąd określa sposób kontaktu

sprawcy z pokrzywdzonym.

”

;

5)

w art. 72

a)

w § 1

-

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

poddania się leczeniu, w szczególności odwykowemu lub rehabilitacyjnemu, albo oddziaływaniom

terapeutycznym,

”

,

-

po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,

”

,

-

pkt 7a otrzymuje brzmienie

„

7a)

powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony

sposób lub zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób,

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej

wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7b sąd określa sposób kontaktu

skazanego z pokrzywdzonym.

”

;

6)

w art. 75 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Sąd zarządza wykonanie kary jeżeli skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy

lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej zamieszkujących

wspólnie ze sprawcą w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, ponownie używając

przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej

zamieszkujących wspólnie ze sprawcą.

”

;

7)

w art. 157 § 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

§ 4.

Ściganie przestępstwa określonego w § 2 lub 3, jeżeli naruszenie czynności narządu

ciała lub rozstrój zdrowia nie trwał dłużej niż 7 dni, odbywa się z oskarżenia prywatnego,

chyba że pokrzywdzonym jest osoba najbliższa zamieszkująca wspólnie ze sprawcą.

§ 5.

Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w §

3 następuje na jej wniosek.

”

;

8)

art. 244 otrzymuje brzmienie

„

Art. 244.

Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania

zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i

uczestnictwa w grach hazardowych, obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych

środowiskach lub miejscach, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego

lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje

zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

”

.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie są realizowane przez organy

administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm. lub ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm., chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

2.

Do zadań własnych gminy należy w szczególności tworzenie gminnego systemu przeciwdziałania

przemocy w rodzinie, w tym

1)

opracowanie i realizacja gminnego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz

ochrony ofiar przemocy w rodzinie;

2)

prowadzenie poradnictwa i interwencji w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie

w szczególności poprzez działania edukacyjne służące wzmocnieniu opiekuńczych i wychowawczych

kompetencji rodziców w rodzinach zagrożonych przemocą w rodzinie;

3)

zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach wsparcia;

4)

tworzenie zespołów interdyscyplinarnych.

3.

Do zadań własnych powiatu należy w szczególności

1)

opracowanie i realizacja powiatowego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie

oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie;

2)

opracowanie i realizacja programów służących działaniom profilaktycznym mającym na

celu udzielenie specjalistycznej pomocy, zwłaszcza w zakresie promowania i wdrożenia

prawidłowych metod wychowawczych w stosunku do dzieci w rodzinach zagrożonych przemocą

w rodzinie;

3)

zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach wsparcia;

4)

zapewnienie osobom dotkniętym przemocą w rodzinie miejsc w ośrodkach interwencji kryzysowej.

4.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy w szczególności

1)

tworzenie i prowadzenie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

2)

opracowywanie i realizacja programów oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób

stosujących przemoc w rodzinie.

5.

Środki na realizację i obsługę zadań, o których mowa w ust. 4, zapewnia budżet państwa.

6.

Do zadań własnych samorządu województwa należy w szczególności

1)

opracowanie i realizacja wojewódzkiego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

2)

inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań w zakresie przeciwdziałania przemocy w

rodzinie;

3)

opracowywanie ramowych programów ochrony ofiar przemocy w rodzinie oraz ramowych programów

oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych dla osób stosujących przemoc w rodzinie;

4)

organizowanie szkoleń dla osób realizujących zadania związane z przeciwdziałaniem

przemocy w rodzinie.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 244 po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu

„

§ 1a.

Policja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie,

że popełniła ona przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej,

a zachodzi obawa, że ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby,

zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa grozi.

§ 1b.

Policja zatrzymuje osobę podejrzaną, jeśli przestępstwo, o którym mowa w § 1a, zostało

popełnione przy użyciu broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego przedmiotu, a

zachodzi obawa, że ponownie popełni ona przestępstwo z użyciem przemocy wobec osoby

wspólnie zamieszkującej, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa grozi.

”

;

2)

po art. 275 dodaje się art. 275a w brzmieniu

„

Art. 275a.

§ 1.

Tytułem środka zapobiegawczego można nakazać oskarżonemu o przestępstwo popełnione

z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej opuszczenie lokalu mieszkalnego

zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony

ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem

takiego przestępstwa groził.

§ 2.

W postępowaniu przygotowawczym środek przewidziany w § 1 stosuje się na wniosek Policji

albo z urzędu.

§ 3.

Jeżeli wobec oskarżonego, zatrzymanego na podstawie art. 244 § 1a lub 1b, zachodzą

podstawy do zastosowania środka zapobiegawczego przewidzianego w § 1, Policja niezwłocznie,

nie później niż przed upływem 24 godzin od chwili zatrzymania, występuje z wnioskiem

do prokuratora o zastosowanie tego środka zapobiegawczego; wniosek powinien być rozpoznany

przed upływem 48 godzin od chwili zatrzymania oskarżonego.

§ 4.

Środek przewidziany w § 1 stosuje się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Jeżeli

nie ustały przesłanki jego stosowania sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania

sprawy, na wniosek prokuratora, może przedłużyć jego stosowanie na dalsze okresy,

nie dłuższe niż 3 miesiące.

§ 5.

Wydając postanowienie o nakazie opuszczenia przez oskarżonego lokalu mieszkalnego

można, na wniosek oskarżonego, wskazać mu miejsce pobytu w placówkach zapewniających

miejsca noclegowe. Placówkami wskazanymi do umieszczenia oskarżonego nie mogą być

placówki pobytu ofiar przemocy w rodzinie.

”

.

Osoby kierujące specjalistycznymi ośrodkami wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie

muszą spełniać wymogi dotyczące kwalifikacji określone w art. 122 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

1.

Do zadań wojewody należy w szczególności

1)

opracowywanie materiałów instruktażowych, zaleceń, procedur postępowania interwencyjnego

w sytuacjach kryzysowych związanych z przemocą w rodzinie dla osób realizujących te

zadania;

2)

monitorowanie zjawiska przemocy w rodzinie;

3)

powoływanie i odwoływanie Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu

Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie;

4)

monitorowanie realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie przy

pomocy Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy

w Rodzinie;

5)

nadzór nad realizacją zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie realizowanych

przez samorząd gminny, powiatowy i województwa;

6)

kontrola realizacji zadań z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie wykonywanych

przez podmioty niepubliczne na podstawie umów z organami administracji rządowej i

samorządowej.

2.

Do nadzoru i kontroli, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 126-133 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację i tryb przeprowadzania nadzoru i kontroli, kwalifikacje inspektorów upoważnionych

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych, a także wzór legitymacji uprawniającej

do wykonywania czynności nadzorczych i kontrolnych,

2)

kwalifikacje Wojewódzkiego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie

- uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania zadań.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 160 po § 1 dodaje się § 1 a w brzmieniu

„

§ 1a.

Sąd penitencjarny odwołuje warunkowe zwolnienie, jeżeli zwolniony, skazany za przestępstwo

popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej

osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą, w okresie próby rażąco narusza

porządek prawny, ponownie używając przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej

lub innej osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą.

”

;

2)

w rozdziale XII tytuł oddziału 2 otrzymuje brzmienie

„

Zakazy, nakaz i obowiązek

”

;

3)

art. 181a otrzymuje brzmienie

„

Art. 181a.

§ 1.

W razie orzeczenia obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się

do określonych osób, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym

lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, sąd przesyła odpis

wyroku jednostce Policji, a także odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub

samorządu terytorialnego, właściwemu dla miejsca pobytu skazanego.

§ 2.

Nadzór nad wykonywaniem obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się

do określonych osób, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym

lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu powierza się zawodowemu

kuratorowi sądowemu.

§ 3.

W sprawach związanych z wykonywaniem obowiązku powstrzymania się od przebywania w

określonych środowiskach lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami,

zakazu zbliżania się do określonych osób, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie

z pokrzywdzonym lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu właściwy

jest sąd rejonowy, w którego okręgu ustalono miejsce pobytu skazanego.

§ 4.

Przepisy art. 169 i 172 stosuje się odpowiednio.

”

.

Do zadań ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego należy w szczególności

1)

zlecanie i finansowanie badań, ekspertyz i analiz dotyczących zjawiska przemocy w

rodzinie;

2)

prowadzenie działań promujących podnoszenie świadomości społecznej w zakresie przyczyn

i skutków przemocy w rodzinie;

3)

powoływanie i odwoływanie Krajowego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie w randze sekretarza lub podsekretarza stanu w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego;

4)

monitorowanie realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie przy

pomocy koordynatora, o którym mowa w pkt 3;

5)

opracowanie oraz wydawanie co najmniej raz na dwa lata wytycznych do prowadzenia szkoleń

w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

6)

opracowywanie i finansowanie programów osłonowych z zakresu przeciwdziałania przemocy

w rodzinie;

7)

finansowe wspieranie programów z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie realizowanych

przez

a)

jednostki samorządu terytorialnego,

b)

organizacje pozarządowe działające na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie,

c)

jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła

Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku Państwa do innych kościołów i związków

wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe

obejmują prowadzenie działalności w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

prowadzenie rejestru domów pomocy społecznej, placówek zapewniających całodobową opiekę

osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w tym prowadzonych

na podstawie przepisów o działalności gospodarczej, placówek opiekuńczo-wychowawczych,

ośrodków adopcyjno-opiekuńczych, placówek zapewniających miejsca noclegowe oraz jednostek

specjalistycznego poradnictwa;

”

;

2)

po art. 46 dodaje się art. 46a w brzmieniu

„

Art. 46a.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr jednostek specjalistycznego poradnictwa.

2.

Rejestr jest jawny.

3.

Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym

oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej.

”

;

3)

po art. 48 dodaje się art. 48a w brzmieniu

„

Art. 48a.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr placówek zapewniających miejsca noclegowe.

2.

Rejestr jest jawny.

3.

Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym

oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej.

”

;

4)

w art. 107

a)

uchyla się ust. 2;

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego, uwzględniając miejsce i

terminy jego przeprowadzania;

2)

wzór kwestionariusza wywiadu, uwzględniając w szczególności sytuacje, w których wypełnia

się poszczególne części kwestionariusza wywiadu;

3)

dokumenty niezbędne do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej,

wzór oświadczenia o stanie majątkowym, mając na względzie ujednolicenie informacji

zawartych w oświadczeniu;

4)

wzór legitymacji pracownika socjalnego, mając na względzie identyfikację pracownika

socjalnego.

”

.

Do zadań Prokuratora Generalnego należy opracowywanie i wydawanie co najmniej raz

na dwa lata wytycznych dotyczących zasad postępowania powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. w art. 16 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

orzeczenia o zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz inne orzeczenia

i zaświadczenia lekarskie wydawane na życzenie świadczeniobiorcy, jeżeli nie są one

związane z dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy, kontynuowaniem

nauki, uczestnictwem dzieci, uczniów, słuchaczy zakładów kształcenia nauczycieli i

studentów w zajęciach sportowych i w zorganizowanym wypoczynku, a także jeżeli nie

są wydawane dla celów pomocy społecznej, orzecznictwa o niepełnosprawności, uzyskania

zasiłku pielęgnacyjnego, lub ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych

z użyciem przemocy w rodzinie;

”

.

1.

Gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności

w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym.

2.

Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

3.

W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele

1)

jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;

2)

gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;

3)

Policji;

4)

oświaty;

5)

ochrony zdrowia;

6)

organizacji pozarządowych.

4.

W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi.

5.

W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele

podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy

w rodzinie.

6.

Przewodniczący zespołu interdyscyplinarnego jest wybierany na pierwszym posiedzeniu

zespołu spośród jego członków.

7.

Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, jednak

nie rzadziej niż raz na trzy miesiące.

8.

Zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem,

burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa w ust. 3 lub 5.

9.

Obsługę organizacyjno-techniczną zespołu interdyscyplinarnego zapewnia ośrodek pomocy

społecznej.

10.

Zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów

związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach.

11.

W skład grup roboczych wchodzą przedstawiciele

1)

jednostek organizacyjnych pomocy społecznej;

2)

gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych;

3)

Policji;

4)

oświaty;

5)

ochrony zdrowia.

12.

W skład grup roboczych mogą wchodzić także kuratorzy sądowi, a także przedstawiciele

innych podmiotów, specjaliści w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

13.

Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach

obowiązków służbowych lub zawodowych.

14.

Prace w ramach grup roboczych są prowadzone w zależności od potrzeb zgłaszanych przez

zespół interdyscyplinarny lub wynikających z problemów występujących w indywidualnych

przypadkach.

15.

Rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków

zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania.

1.

Zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie przeciwdziałania

przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie.

2.

Zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań podmiotów,

o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania

przemocy w rodzinie, w szczególności przez

1)

diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie;

2)

podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających na celu

przeciwdziałanie temu zjawisku;

3)

inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie;

4)

rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach udzielenia pomocy

w środowisku lokalnym;

5)

inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie.

3.

Do zadań grup roboczych należy, w szczególności

1)

opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach wystąpienia przemocy

w rodzinie;

2)

monitorowanie sytuacji rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz rodzin zagrożonych

wystąpieniem przemocy;

3)

dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi do przemocy

oraz efektów tych działań.

1.

Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych w zakresie niezbędnym

do realizacji zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, mogą przetwarzać dane osób

dotkniętych przemocą w rodzinie i osób stosujących przemoc w rodzinie, dotyczące

stanu zdrowia, nałogów, skazań, orzeczeń o ukaraniu, a także innych orzeczeń wydanych

w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, bez zgody i wiedzy osób, których dane

te dotyczą.

2.

Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zobowiązani są do zachowania

poufności wszelkich informacji i danych, które uzyskali przy realizacji zadań, o których

mowa w art. 9b ust. 2 i 3. Obowiązek ten rozciąga się także na okres po ustaniu członkostwa

w zespole interdyscyplinarnym oraz w grupach roboczych.

3.

Przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3,

członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi, o którym

mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści: „Oświadczam, że zachowam

poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem

przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie

danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym.”.

1.

Podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się

w oparciu o procedurę „Niebieskie Karty” i nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą

w rodzinie.

2.

Procedura „Niebieskie Karty” obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych

przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji

rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku

z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie.

3.

Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 2, realizują procedurę „Niebieskie

Karty” w oparciu o zasadę współpracy i przekazują informacje o podjętych działaniach

przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego.

4.

Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje przez wypełnienie formularza „Niebieska

Karta” w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych,

podejrzenia stosowania przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego

przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, procedurę „Niebieskie Karty” oraz

wzory formularzy „Niebieska Karta” wypełnianych przez przedstawicieli podmiotów realizujących

procedurę „Niebieskie Karty”, mając na uwadze skuteczność działań wobec osób dotkniętych

przemocą w rodzinie i dobro tych osób.

1.

W celu tworzenia warunków skutecznego przeciwdziałania przemocy w rodzinie Rada Ministrów

przyjmie Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, określający szczegółowe

działania w zakresie

1)

zapewnienia ochrony i udzielania pomocy osobom dotkniętym przemocą w rodzinie;

2)

oddziaływań korekcyjno-edukacyjnych wobec osób stosujących przemoc w rodzinie;

3)

podnoszenia świadomości społecznej na temat przyczyn i skutków przemocy w rodzinie

oraz promowania metod wychowawczych bez użycia przemocy;

4)

upowszechniania informacji o możliwościach i formach udzielania pomocy zarówno osobom

dotkniętym przemocą, jak i stosującym przemoc w rodzinie.

2.

Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na szczeblu centralnym realizuje

koordynator, o którym mowa w art. 8 pkt 3.

3.

Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na szczeblu wojewódzkim realizuje

koordynator, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ustawy zmienianej w art.

1 oraz art. 107 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 8 zachowują moc do czasu wejścia w

życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ustawy zmienianej

w art. 1 oraz art. 107 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Tworzy się Zespół Monitorujący do spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, zwany

dalej „Zespołem”, jako organ opiniodawczo-doradczy ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego.

2.

Kadencja Zespołu trwa 3 lata.

3.

Do zadań Zespołu należy w szczególności

1)

inicjowanie i wspieranie działań mających na celu przeciwdziałanie przemocy w rodzinie;

2)

monitorowanie działań w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

3)

wyrażanie opinii w sprawach dotyczących stosowania ustawy oraz inicjowanie zmian przepisów

w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

4)

wyrażanie opinii w przypadku sporów między organami administracji publicznej a organizacjami

pozarządowymi realizującymi zadania w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

5)

wyrażanie opinii w sprawach zadań publicznych w obszarze przeciwdziałania przemocy

w rodzinie oraz w sprawach zlecania tych zadań do realizacji przez podmioty wymienione

w art. 9 ust. 1;

6)

opracowanie standardów pomocy ofiarom przemocy w rodzinie i pracy z osobami stosującymi

przemoc w rodzinie;

7)

tworzenie, we współpracy z podmiotami wymienionymi w art. 9 ust. 1, mechanizmów informowania

o standardach udzielania pomocy ofiarom przemocy w rodzinie i pracy z osobami stosującymi

przemoc w rodzinie;

8)

upowszechnianie wyników monitoringu działań w zakresie przeciwdziałania przemocy w

rodzinie.

1.

W skład Zespołu minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego powołuje

1)

Krajowego Koordynatora Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie;

2)

siedmiu przedstawicieli organów administracji rządowej i jednostek im podległych lub

przez nie nadzorowanych powołanych spośród osób zgłoszonych przez te organy i osób

kierujących tymi jednostkami;

3)

pięciu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego powołanych spośród osób

zgłoszonych przez stronę samorządową w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego;

4)

dziesięciu przedstawicieli organizacji pozarządowych, związków i porozumień organizacji

pozarządowych oraz kościołów i związków wyznaniowych powołanych spośród osób zgłoszonych

przez te podmioty.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego odwołuje członka Zespołu przed

upływem kadencji

1)

na jego wniosek;

2)

na wniosek podmiotu, którego jest on przedstawicielem;

3)

w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

1.

Przewodniczącym Zespołu jest Krajowy Koordynator Realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie.

2.

Posiedzenia Zespołu zwoływane są przez Przewodniczącego Zespołu lub na wniosek co

najmniej jednej czwartej liczby członków Zespołu, nie rzadziej jednak niż raz na pół

roku.

3.

Członkowie Zespołu korzystają ze zwolnień w pracy w celu uczestniczenia w posiedzeniach

Zespołu i przysługuje im zwrot kosztów podróży ze środków budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

Organy administracji rządowej oraz podległe im państwowe jednostki organizacyjne,

na wniosek przewodniczącego Zespołu, udzielają Zespołowi wszechstronnej pomocy przy

wykonywaniu jego zadań, a w szczególności przedstawiają niezbędne informacje lub dokumenty.

Obsługę administracyjno-biurową Zespołu zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb powoływania członków Zespołu oraz organizację i tryb działania Zespołu, a także

zasady uczestnictwa w jego pracach, uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniego

poziomu wykonywania przez Zespół zadań.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi i Senatowi Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie

do dnia 30 września, sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania

Przemocy w Rodzinie.

Osoby, o których mowa w art. 6a ustawy zmienianej w art. 1, które w dniu wejścia w

życie niniejszej ustawy nie spełniają wymogów dotyczących kwalifikacji określonych

w art. 122 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm. są obowiązane spełnić te wymogi nie później niż do dnia 31 grudnia 2015 r.

1.

Jeżeli członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym

na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie,

osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia mieszkania.

2.

Sąd rozpoznaje sprawę w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. o postępowaniu nieprocesowym. Postanowienie zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która

powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku. Staje się ono

wykonalne z chwilą ogłoszenia i może być zmienione lub uchylone w razie zmiany okoliczności.

3.

Do wykonania obowiązku orzeczonego na podstawie ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy

o egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych

dłużnika.

1.

Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub zawodowych

powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu przestępstwa z użyciem przemocy

w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym Policję lub prokuratora.

2.

Osoby będące świadkami przemocy w rodzinie powinny zawiadomić o tym Policję, prokuratora

lub inny podmiot działający na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego oraz Rzecznik Praw Dziecka przedstawią

Sejmowi i Senatowi informację o skutkach obowiązywania ustawy po upływie roku od dnia

jej wejścia w życie, nie później jednak niż do dnia 31 października 2011 r.

1.

W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dziecka w związku z przemocą w

rodzinie pracownik socjalny wykonujący obowiązki służbowe ma prawo odebrać dziecko

z rodziny i umieścić je u innej niezamieszkującej wspólnie osoby najbliższej, w rozumieniu

art. 115 § 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., w rodzinie zastępczej lub w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej.

2.

Tryb umieszczania dzieci w rodzinie zastępczej lub w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej

regulują przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, pracownik socjalny podejmuje wspólnie z funkcjonariuszem

Policji, a także z lekarzem, lub ratownikiem medycznym, lub pielęgniarką. Przepisy

art. 598 stosuje się odpowiednio.

4.

Pracownik socjalny ma obowiązek niezwłocznego powiadomienia sądu opiekuńczego, nie

później jednak niż w ciągu 24 godzin, o odebraniu dziecka z rodziny i umieszczeniu

go u niezamieszkującej wspólnie osoby najbliższej, w rodzinie zastępczej lub w całodobowej

placówce opiekuńczo-wychowawczej.

5.

Do umieszczenia dziecka u osoby najbliższej niezamieszkującej wspólnie stosuje się

odpowiednio przepisy dotyczące umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej lub w całodobowej

placówce opiekuńczo-wychowawczej.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, procedurę postępowania

Policji przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz sposób dokumentowania

przeprowadzonych przez Policję czynności, uwzględniając konieczność udzielenia dzieciom

skutecznej pomocy.

1.

Rodzicom, opiekunom prawnym lub faktycznym przysługuje zażalenie do sądu opiekuńczego

na odebranie dziecka, o którym mowa w art. 12a. W zażaleniu można domagać się zbadania

zasadności i legalności odebrania dziecka oraz prawidłowości jego dokonania.

2.

Zażalenie może być wniesione za pośrednictwem pracownika socjalnego lub funkcjonariusza

Policji, którzy dokonali odebrania dziecka. W takim przypadku zażalenie podlega niezwłocznemu

przekazaniu do sądu opiekuńczego.

3.

Sąd rozpatruje zażalenie niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin. W

razie uznania bezzasadności lub nielegalności odebrania dziecka sąd zarządza natychmiastowe

przekazanie dziecka rodzicom, opiekunom prawnym lub faktycznym, od których dziecko

zostało odebrane.

4.

W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości odebrania

dziecka sąd zawiadamia o tym przełożonych osób, które dokonały odebrania.

O prawie do złożenia zażalenia, wraz ze wskazaniem sądu opiekuńczego właściwego miejscowo

do jego rozpatrzenia, pracownik socjalny lub funkcjonariusz Policji poucza rodziców,

opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka. Pouczenie to należy wręczyć na piśmie.

1.

W przypadku gdy wniosek kuratora zawodowego o zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej

kary pozbawienia wolności lub odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia dotyczy

skazanego za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec

członka rodziny, który w okresie próby rażąco naruszył porządek prawny, ponownie używając

przemocy lub groźby bezprawnej wobec członka rodziny, sąd właściwy do rozpoznania

wniosku zarządza zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie skazanego na posiedzenie w

przedmiocie rozpoznania wniosku.

2.

Zatrzymanemu, na jego żądanie, należy niezwłocznie umożliwić nawiązanie w dostępnej

formie kontaktu z adwokatem, a także bezpośrednią z nim rozmowę.

3.

Wydane przez sąd postanowienie o zarządzeniu wykonania kary albo o odwołaniu warunkowego

przedterminowego zwolnienia podlega wykonaniu z chwilą jego wydania; sąd, który wydał

postanowienie, albo sąd właściwy do rozpoznania zażalenia może wstrzymać wykonanie

postanowienia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2010 r.

Funkcjonariusz Policji ma prawo zatrzymania sprawców przemocy w rodzinie stwarzających

bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego w trybie określonym w art.

15.

§ 1.

Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się

do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub

nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania za

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego

oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko

osobie najbliższej; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania

się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 2.

Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub

miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych

osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia

lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania na karę pozbawienia wolności

bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej

lub obyczajności na szkodę małoletniego; obowiązek lub zakaz może być połączony z

obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych

odstępach czasu.

§ 3.

Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się

do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu

na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w § 2.

§ 4.

Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób

chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr jednostek specjalistycznego poradnictwa.

2.

Rejestr jest jawny.

3.

Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym

oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr placówek zapewniających miejsca noclegowe.

2.

Rejestr jest jawny.

3.

Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym

oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej.

Osobom wykonującym władzę rodzicielską oraz sprawującym opiekę lub pieczę nad małoletnim

zakazuje się stosowania kar cielesnych.

§ 1.

W razie orzeczenia obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się

do określonych osób, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym

lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, sąd przesyła odpis

wyroku jednostce Policji, a także odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub

samorządu terytorialnego, właściwemu dla miejsca pobytu skazanego.

§ 2.

Nadzór nad wykonywaniem obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach

lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się

do określonych osób, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym

lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu powierza się zawodowemu

kuratorowi sądowemu.

§ 3.

W sprawach związanych z wykonywaniem obowiązku powstrzymania się od przebywania w

określonych środowiskach lub miejscach, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami,

zakazu zbliżania się do określonych osób, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie

z pokrzywdzonym lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu właściwy

jest sąd rejonowy, w którego okręgu ustalono miejsce pobytu skazanego.

§ 4.

Przepisy art. 169 i 172 stosuje się odpowiednio.

Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania

zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i

uczestnictwa w grach hazardowych, obowiązku powstrzymania się od przebywania w określonych

środowiskach lub miejscach, nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego

lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje

zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 1.

Tytułem środka zapobiegawczego można nakazać oskarżonemu o przestępstwo popełnione

z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej opuszczenie lokalu mieszkalnego

zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony

ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem

takiego przestępstwa groził.

§ 2.

W postępowaniu przygotowawczym środek przewidziany w § 1 stosuje się na wniosek Policji

albo z urzędu.

§ 3.

Jeżeli wobec oskarżonego, zatrzymanego na podstawie art. 244 § 1a lub 1b, zachodzą

podstawy do zastosowania środka zapobiegawczego przewidzianego w § 1, Policja niezwłocznie,

nie później niż przed upływem 24 godzin od chwili zatrzymania, występuje z wnioskiem

do prokuratora o zastosowanie tego środka zapobiegawczego; wniosek powinien być rozpoznany

przed upływem 48 godzin od chwili zatrzymania oskarżonego.

§ 4.

Środek przewidziany w § 1 stosuje się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Jeżeli

nie ustały przesłanki jego stosowania sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania

sprawy, na wniosek prokuratora, może przedłużyć jego stosowanie na dalsze okresy,

nie dłuższe niż 3 miesiące.

§ 5.

Wydając postanowienie o nakazie opuszczenia przez oskarżonego lokalu mieszkalnego

można, na wniosek oskarżonego, wskazać mu miejsce pobytu w placówkach zapewniających

miejsca noclegowe. Placówkami wskazanymi do umieszczenia oskarżonego nie mogą być

placówki pobytu ofiar przemocy w rodzinie.