Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu postępowania ze zwłokami osób pozbawionych wolności w zakładach karnych i aresztach śledczych

§ 1. Rozporządzenie określa sposób postępowania

ze zwłokami osób pozbawionych wolności zmarłych

w zakładach karnych i aresztach śledczych, zwanych

dalej „zakładem karnym”, uwzględniając w szczególności

1) powiadamianie osób najbliższych o zgonie osoby

pozbawionej wolności zmarłej w zakładzie karnym,

zwanej dalej „osobą zmarłą”, oraz sposób tego

powiadamiania;

2) wskazanie podmiotów wydających zgodę na pochowanie zwłok;

4. W razie zgonu spowodowanego chorobą zakaźną wymienioną w wykazie ustalonym przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, przekazując informację, o której mowa w ust. 1, zaznacza się, że pochowanie zwłok musi nastąpić przed upływem 24 godzin od

chwili zgonu.

§ 3. Zgodę na pochowanie zwłok osoby zmarłej

w zakładzie karnym wydaje prokurator prowadzący

lub nadzorujący postępowanie, którego przedmiotem

jest wyjaśnienie okoliczności śmierci osoby pozbawionej wolności, albo prokurator prowadzący lub

nadzorujący czynności w trybie art. 308 § 1 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.2)).

rcl

3) tryb postępowania ze zwłokami, które nie zostaną

odebrane przez osoby, o których mowa w § 5

ust. 1;

sularnego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej albo

gdy dotyczy to osoby pozbawionej wolności, której

obywatelstwa nie ustalono — ministra właściwego do

spraw zagranicznych, wskazując dane personalne tych

osób oraz adresy lub numery telefonów.

4) sposób ponoszenia kosztów pochówku zleconego

przez zakład karny.

w.

§ 2. 1. O zgonie osoby zmarłej w zakładzie karnym

powiadamia się bezzwłocznie, telefonicznie lub telegraficznie albo w inny sposób stosownie do okoliczności, pozostałego małżonka, a jeżeli okaże się to niemożliwe — krewnych zstępnych i wstępnych, krewnych bocznych do czwartego stopnia pokrewieństwa,

powinowatych w linii prostej do pierwszego stopnia,

z którymi zmarły utrzymywał kontakt lub których adresy lub numery telefonów są znane dyrektorowi zakładu karnego, zwanemu dalej „dyrektorem”, informując

jednocześnie, że w ciągu 72 godzin od chwili zgonu

należy powiadomić dyrektora o podjętej decyzji

w sprawie zorganizowania pogrzebu na własny koszt.

ww

2. Jeżeli osoby wymienione w ust. 1 zamieszkują

za granicą, powiadamia się je za pośrednictwem ministra właściwego do spraw zagranicznych, wskazując

dane personalne tych osób oraz adresy lub numery

telefonów.

3. Jeżeli zmarłym jest cudzoziemiec, osoby, o których mowa w ust. 1, powiadamia się o zgonie za pośrednictwem właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego, a w razie braku

przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu kon1) Zmiany

tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 120, poz. 1268, z 2002 r.

Nr 113, poz. 984, z 2003 r. Nr 80, poz. 717 i Nr 162, poz. 1568,

z 2006 r. Nr 220, poz. 1600, z 2008 r. Nr 216, poz. 1367 oraz

z 2009 r. Nr 98, poz. 817.

§ 4. 1. Bezzwłocznie po zgonie osoby zmarłej w zakładzie karnym dyrektor przesyła wniosek o wydanie

zgody na pochowanie zwłok prokuratorowi rejonowemu, a w przypadku zgonu żołnierza służby czynnej —

wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu właściwemu dla miejsca zgonu.

2. Pochowanie zwłok następuje po otrzymaniu

zgody na ich pochowanie oraz aktu zgonu wystawionego przez urząd stanu cywilnego właściwy dla miejsca zgonu.

2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U.

z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 50, poz. 580,

Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.

Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74,

poz. 676, z 2003 r. Nr 17, poz. 155, Nr 111, poz. 1061

i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,

poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264,

poz. 2641, z 2005 r. Nr 10, poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77,

poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr 143,

poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178,

poz. 1479, z 2006 r. Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95,

poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141, poz. 1009 i 1013,

Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20,

poz. 116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589,

Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz. 766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128,

poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz. 648, Nr 107,

poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208,

poz. 1308, Nr 214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234,

poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 20,

poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,

Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323,

Nr 178, poz. 1375, Nr 190, poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589

oraz z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz. 669

i Nr 122, poz. 826.

w czynnościach procesowych, umieszczeniem w pomieszczeniu wymienionym w art. 223b § 1 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. — Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.3)), wykonywaniem

pracy lub konwojowaniem.

2. Jeżeli zwłoki nie zostaną odebrane przez osoby

wymienione w ust. 1, informuje się właściwego starostę o możliwości przekazania zwłok publicznej uczelni

medycznej lub publicznej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych do celów naukowych.

2. Rozporządzenia nie stosuje się do postępowania ze zwłokami osób, które uwolniły się z zakładu karnego, oraz osób, które przebywały poza terenem zakładu karnego, w szczególności w trakcie korzystania

z zezwolenia na czasowe opuszczenie tego zakładu

bez dozoru lub asysty funkcjonariusza Służby Więziennej.

.go

v.p

l

§ 5. 1. Jeżeli porozumienie się z osobami najbliższymi nie jest możliwe albo gdy osoby te nie podejmą

się pochowania zwłok, zwłoki mogą być wydane innym osobom, które dobrowolnie zobowiążą się do ich

pochowania.

3. Przekazanie zwłok publicznej uczelni medycznej

lub publicznej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych następuje po otrzymaniu decyzji starosty oraz dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 2. Koszty transportu

zwłok ponosi uczelnia.

4. W przypadku negatywnej decyzji starosty zleca

się pochowanie zwłok zakładowi pogrzebowemu.

§ 6. 1. Na grobie osoby zmarłej umieszcza się tabliczkę z imieniem i nazwiskiem oraz datą urodzenia

i zgonu.

Minister Sprawiedliwości: K. Kwiatkowski

3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U.

z 1997 r. Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931,

z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 98,

poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676

i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 142,

poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93, poz. 889,

Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426

i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1363 i Nr 178,

poz. 1479, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 226, poz. 1648,

z 2007 r. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 96, poz. 620 i Nr 214,

poz. 1344, z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62,

poz. 504, Nr 98, poz. 817, Nr 108, poz. 911, Nr 115, poz. 963,

Nr 190, poz. 1475, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589

oraz z 2010 r. Nr 34, poz. 191 i Nr 40, poz. 227.

4) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lipca 2008 r.

w sprawie sposobu postępowania ze zwłokami osób pozbawionych wolności zmarłych w zakładach karnych

i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 131, poz. 836), które traci

moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

na podstawie art. 36 pkt 1 ustawy z dnia 7 maja 2009 r.

o uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych (Dz. U. Nr 98, poz. 817).

rcl

2. Na wniosek osób wymienionych w § 2 ust. 1

i innych osób bliskich powiadamia się je o miejscu

i terminie pogrzebu osoby zmarłej.

§ 9. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem

10 lipca 2010 r.4)

§ 7. Koszty pochowania zwłok osoby zmarłej w zakładzie karnym przez zakład pogrzebowy pokrywa się

ze środków tej osoby, a gdy ich nie posiada lub są one

niewystarczające — ze środków budżetowych zakładu

karnego, który zlecił pochówek.

ww

w.

§ 8. 1. Rozporządzenie stosuje się do postępowania ze zwłokami osób, które będąc pozbawione wolności w zakładzie karnym, zmarły, przebywając poza

terenem zakładu karnego w związku z udziałem

.go

v.p

l

840

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI1)

z dnia 6 lipca 2010 r.

w sprawie kierowania ruchem drogowym

Na podstawie art. 6 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym (Dz. U.

z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.2)) zarządza się,

co następuje

§ 1. Rozporządzenie określa

4) umundurowanych i odpowiednio oznakowanych

pracowników nadzoru ruchu komunikacji miejskiej

— podczas wykonywania czynności związanych

z zapewnieniem płynności ruchu pojazdów komunikacji miejskiej, zdarzeń drogowych oraz awarii

technicznych z udziałem tych pojazdów;

1) organizację oraz sposób dawania poleceń i sygnałów uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze;

5) osoby wykonujące pilotaż pojazdów nienormatywnych — podczas wykonywania czynności związanych z przejazdem tych pojazdów;

2) program i tryb prowadzenia szkolenia w zakresie

dawania poleceń i sygnałów osobom, o których

mowa w pkt 1;

6) członków zespołu ratownictwa medycznego —

podczas akcji prowadzenia medycznych czynności

ratunkowych do czasu przybycia na miejsce zdarzenia innych osób uprawnionych do dawania poleceń i sygnałów uczestnikowi ruchu lub innej

osobie znajdującej się na drodze.

3) wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia;

4) wysokość stawek za szkolenia oraz tryb ich pobierania i zwrotu;

5) katalog osób upoważnionych do wykonywania

czynności, o których mowa w pkt 1;

6) okoliczności, szczegółowe warunki oraz sposób

wykonywania czynności, o których mowa w pkt 1.

§ 3. 1. Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem powinny być jednoznaczne i zrozumiałe dla osób, dla których są przeznaczone.

rcl

§ 2. 1. Do dawania poleceń i sygnałów uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze

upoważnia się

2. Osoby, o których mowa w ust. 1 oraz art. 6 ust. 1

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu

drogowym, zwanej dalej „ustawą”, kierują ruchem,

dając polecenia lub sygnały.

1) osoby odpowiedzialne za utrzymanie porządku

podczas przemarszu procesji, pielgrzymki, konduktu pogrzebowego lub innej zorganizowanej

grupy — jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia

ich bezpiecznego przemarszu;

w.

2) strażaków jednostek ochrony przeciwpożarowej,

o których mowa w art. 15 pkt 1a—5 i 8 ustawy z dnia

24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r.

Nr 57, poz. 353) — podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej;

3) funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu — podczas

wykonywania czynności związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa osób ochranianych, obiektów i urządzeń;

1) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji kieruje dzia-

ww

łem administracji rządowej — sprawy wewnętrzne, na

podstawie § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady

Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji (Dz. U. Nr 216, poz. 1604).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 109, poz. 925, Nr 175,

poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497,

z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 190,

poz. 1400, Nr 191, poz. 1410 i Nr 235, poz. 1701, z 2007 r.

Nr 52, poz. 343, Nr 57, poz. 381, Nr 99, poz. 661, Nr 123,

poz. 845 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 37, poz. 214,

Nr 100, poz. 649, Nr 163, poz. 1015, Nr 209, poz. 1320,

Nr 220, poz. 1411 i 1426, Nr 223, poz. 1461 i 1462 i Nr 234,

poz. 1573 i 1574, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 18, poz. 97,

Nr 79, poz. 663, Nr 91, poz. 739, Nr 92, poz. 753, Nr 97,

poz. 802 i 803, Nr 98, poz. 817 i Nr 168, poz. 1323 oraz

z 2010 r. Nr 40, poz. 230, Nr 43, poz. 246 i Nr 122, poz. 827.

2. Sposób dawania poleceń i sygnałów do kierowania ruchem na skrzyżowaniu przez osoby, o których

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, określa załącznik

nr 1 do rozporządzenia.

§ 4. 1. Polecenia i sygnały, o których mowa w § 3,

uprawniona osoba daje za pomocą postawy i ruchu

rąk, tarczy do zatrzymywania pojazdów, a w warunkach niedostatecznej widoczności — latarki wyposażonej w światło czerwone lub światło czerwone i zielone albo tarczy do zatrzymywania pojazdów ze światłem odblaskowym lub światłem czerwonym.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy

1) osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 2 i 4

ustawy, kierujących ruchem na skrzyżowaniu

i w obrębie przejazdu kolejowego; osoby te, kierując ruchem na skrzyżowaniu w warunkach niedostatecznej widoczności, mogą używać latarki wyposażonej w światło czerwone lub światło czerwone

i zielone albo tarczy do zatrzymywania pojazdów ze

światłem odblaskowym lub światłem czerwonym;

2) osoby nadzorującej bezpieczne przejście dzieci

przez jezdnię w wyznaczonym miejscu.

§ 5. Pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym,

dla zwrócenia uwagi na dawane za pomocą tarczy do

zatrzymywania pojazdów lub latarki ze światłem czerwonym polecenia i sygnały, może dodatkowo używać

trąbki sygnalizacyjnej lub gwizdka.

§ 6. 1. Osoba nadzorująca bezpieczne przejście

dzieci przez jezdnię w wyznaczonym miejscu powinna

być podczas dawania poleceń i sygnałów wyposażo-

§ 8. 1. Stawka opłaty za szkolenie, o którym mowa

w art. 6 ust. 3a ustawy, powinna zostać określona jako

stawka opłaty za godzinę wykładową, pomnożoną

przez liczbę godzin wykładowych, określoną w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

.go

v.p

l

na w kwadratową tarczę barwy żółtej fluorescencyjnej

z umieszczonym w polu ośmiokątnym znakiem barwy

czerwonej z napisem „STOP”.

Poz. 840

2. Polecenia i sygnały dla kierujących pojazdami

osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez

jezdnię daje za pomocą tarczy, o której mowa w ust. 1.

3. Osoba, o której mowa w ust. 1, przed podaniem

sygnału do wstrzymania ruchu pojazdów jest obowiązana

1) wejść na przejście dla pieszych z uniesioną tarczą,

w sposób niezmuszający kierujących do gwałtownego hamowania; płaszczyzna tarczy powinna być

skierowana w stronę jadących pojazdów;

2) zezwolić pieszym na przejście przez jezdnię dopiero po upewnieniu się, że pojazdy się zatrzymały;

3) zejść z przejścia dopiero po opuszczeniu jezdni

przez pieszych; oznacza to zezwolenie na kontynuowanie jazdy pojazdów.

4. Szczegółową specyfikację techniczną tarczy znaku, o której mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do

rozporządzenia.

§ 9. Program szkolenia w zakresie kierowania ruchem drogowym określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

§ 10. 1. Potwierdzeniem ukończenia szkolenia jest

pozytywne zaliczenie testu i egzaminu praktycznego

zgodnie z zakresem programu szkolenia. Dokumentem potwierdzającym posiadanie uprawnień do wykonywania niektórych czynności związanych z kierowaniem ruchem drogowym jest zaświadczenie

o ukończeniu szkolenia wydane przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność przez okres 5 lat od daty wydania.

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, zaświadczenie wydaje się po odbyciu ponownego szkolenia.

4. Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego prowadzi ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu

szkolenia.

rcl

§ 7. 1. Osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1—3c ustawy oraz § 2 ust. 1 pkt 3, powinny być

podczas dawania poleceń i sygnałów w zakresie kierowania ruchem na drodze wyposażone w kamizelki

barwy żółtej z elementami odblaskowymi oraz wyróżnikiem określającym formację, do której przynależą.

2. Stawka opłaty za godzinę wykładową szkolenia

powinna być wyznaczona w oparciu o średnie koszty

zorganizowania szkolenia i wynosić nie więcej niż jedna ósma kosztów określonych w art. 6 ust. 3b ustawy.

2. Osoby, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5

oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy, powinny być podczas

dawania poleceń i sygnałów w zakresie kierowania ruchem na drodze wyposażone w kamizelki barwy pomarańczowej z elementami odblaskowymi oraz wyróżnikiem określającym odpowiednio przedsiębiorcę, którego są pracownikami, lub rodzaj wykonywanych czynności na drodze albo służbę, do której przynależą.

w.

3. Przepis ust. 2 nie ma zastosowania do osoby,

o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy, jeżeli polecenia i sygnały w zakresie kierowania ruchem na drodze daje ona bez wychodzenia z autobusu.

ww

4. Strażak Państwowej Straży Pożarnej oraz członek ochotniczej straży pożarnej dający polecenia i sygnały w zakresie kierowania ruchem na drodze podczas

wykonywania czynności związanych z prowadzeniem

akcji ratowniczej powinni być wyposażeni w ubranie

specjalne zgodne w wymogami określonymi w przepisach określających strój tych formacji.

5. Członek zespołu ratownictwa medycznego dający polecenia i sygnały w zakresie kierowania ruchem

na drodze podczas akcji prowadzenia medycznych

czynności ratunkowych do czasu przybycia na miejsce

zdarzenia innych osób uprawnionych do dawania poleceń i sygnałów uczestnikowi ruchu lub innej osobie

znajdującej się na drodze powinien być wyposażony

w ubranie z elementami odblaskowymi.

6. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach

wymagających natychmiastowego działania do osób

wyposażonych w strój służbowy posiadający widoczne stałe elementy odblaskowe z wyróżnikiem określającym formację.

5. Wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1,

określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

§ 11. 1. Opłata, o której mowa w § 8 ust. 1, dokonywana jest przez wpłatę na konto wskazane przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego albo w kasie wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Wpłata powinna

być dokonana najpóźniej w dniu rozpoczęcia szkolenia.

2. Zwrot opłaty, o której mowa w § 8 ust. 1, dokonywany jest przez wpłatę na konto wskazane przez

podmiot uprawniony do uzyskania zwrotu tej opłaty

albo poprzez wypłatę w kasie wojewódzkiego ośrodka

ruchu drogowego. Zwrot opłaty powinien zostać dokonany niezwłocznie.

§ 12. Zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność na okres, na który zostały wydane.

§ 13. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem

10 lipca 2010 r.3)

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

J. Miller

3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze-

niem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

18 lipca 2008 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym

(Dz. U. Nr 132, poz. 839), które traci moc na podstawie

art. 36 pkt 5 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu lub

zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych (Dz. U. Nr 98, poz. 817).

Elektronicznie

podpisany przez

Grzegorz Paczowski

Data: 2010.07.09

19:00:43 +02'00'

Poz. 839

.go

v.p

l

839

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI

z dnia 7 lipca 2010 r.

w sprawie sposobu postępowania ze zwłokami osób pozbawionych wolności zmarłych w zakładach karnych

i aresztach śledczych

Na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U.

z 2000 r. Nr 23, poz. 295, z późn. zm.1)) zarządza się, co

następuje