Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie pomiarów statków żeglugi śródlądowej

§ 1. Rozporządzenie określa

2) wysokość i sposób uiszczania opłat za poszczególne czynności pomiaru statku;

3) wzory

a) wniosku o przeprowadzenie pomiaru statku,

b) zaświadczenia z pomiaru statku,

c) świadectw pomiarowych.

8) maksymalna wysokość przelotowa [m] — wysokość mierzoną od wodnicy statku pustego do najwyżej położonego punktu stałej konstrukcji statku;

9) minimalna wysokość przelotowa [m] — wysokość

mierzoną od wodnicy statku pustego do najwyżej

położonego punktu nierozbieralnej części kadłuba

statku po opuszczeniu lub zdemontowaniu sterówki, pokładówki, masztu lub komina;

.go

1) sposób i zakres wykonywania czynności pomiaru

statku;

7) wysokość [m] — wysokość kadłuba mierzoną

w płaszczyźnie owręża od dolnej krawędzi stępki

do górnej krawędzi pokładu głównego;

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

11) zanurzenie średnie [m] — zanurzenie obliczone jako średnia arytmetyczna wartości zanurzeń odczytanych na podziałkach zanurzenia dla danej wodnicy pływania;

12) największe zanurzenie [m] — zanurzenie statku do

wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia.

w.

rcl

1) nośność [t] — maksymalną masę ładunku, paliwa

i ruchomego balastu, którą może zabrać statek,

określoną jako różnicę wyporności statku zanurzonego do wodnicy maksymalnego zanurzenia i wyporności statku pustego, mierzoną w wodzie słodkiej (o gęstości 1,000 t/m3);

10) minimalna wolna burta [m] — odległość mierzoną

w płaszczyźnie owręża od wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia do górnej krawędzi

pokładu głównego;

2) wyporność [m3] — objętość wody słodkiej wypartej przez statek przy danym zanurzeniu, równą objętości zanurzonej części kadłuba statku;

3) długość [m] — długość kadłuba statku, bez odbojnic, wsporników kotwic i płetwy sterowej;

4) największa długość lub długość gabarytowa statku [m] — długość kadłuba statku mierzoną

z uwzględnieniem części stałych statku, takich jak

odbojnice, wsporniki kotwic i płetwa sterowa;

ww

5) szerokość [m] — największą szerokość kadłuba

mierzoną do zewnętrznej powierzchni poszycia,

bez odbojnic i osłon kół łopatkowych;

6) największa szerokość lub szerokość gabarytowa

statku [m] — największą szerokość statku mierzoną w najszerszym miejscu, do zewnętrznych krawędzi stałych części statku, takich jak odbojnice

i osłony kół łopatkowych;

1) Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządo-

wej — transport, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r.

w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 846 i Nr 176,

poz. 1238, z 2008 r. Nr 171, poz. 1057 oraz z 2009 r. Nr 98,

poz. 818.

załącznik nr 2 do rozporządzenia.

ww

§ 8. 1. Pomiar statku przeznaczonego do przewozu

ładunków polega na określeniu jego nośności i następujących wymiarów kadłuba: długości, szerokości,

wysokości, zanurzenia, minimalnej wolnej burty,

a także wymiarów gabarytowych statku: największej

długości, największej szerokości oraz maksymalnej

i minimalnej wysokości przelotowej.

2. Pomiarem objęta jest część statku pomiędzy

wodnicą maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia

a wodnicą statku pustego, wyposażonego w sposób

określony w § 4 lub, na wniosek armatora, poziomą

płaszczyzną przechodzącą przez najniższy punkt kadłuba statku.

§ 9. 1. Część statku, która ma być pomierzona,

dzieli się na sekcje płaszczyznami poziomymi, wyznaczającymi odpowiednie wodnice, albo płaszczyznami

siecznymi przechodzącymi przez prostą stanowiącą

przecięcie płaszczyzn wymienionych w § 8 ust. 2. Grubość sekcji powinna być tak dobrana, aby przy danym

kształcie kadłuba statku można było obliczyć ich objętość z wystarczającą dokładnością.

2. Przy obliczaniu wyporności mogą być wykorzystywane wymiary podane w dokumentacji technicznej

statku.

Załącznik nr 2

ww

w.

rcl

.go

WZÓR ZAŚWIADCZENIA Z POMIARU STATKU

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

v.p

l

§ 3. 1. Armator składa do dyrektora urzędu żeglugi

śródlądowej wniosek o przeprowadzenie pomiaru

statku według wzoru określonego w załączniku nr 1

do rozporządzenia.

2. Organ inspekcyjny zatwierdza przedłożoną przez

armatora dokumentację techniczną statku, w tym rysunek naniesionych w wyniku przeprowadzenia czynności pomiaru statku podziałek zanurzenia oraz znaków i symboli pomiarowych, po udostępnieniu przez

armatora, na żądanie organu inspekcyjnego, wszystkich pomieszczeń statku oraz udzieleniu informacji

niezbędnych do wykonywania pomiaru statku.

Załącznik nr 3

ww

w.

rcl

.go

WZÓR ŚWIADECTWA POMIAROWEGO STATKU ŻEGLUGI ŚRÓDLĄDOWEJ

PRZEZNACZONEGO DO PRZEWOZU ŁADUNKÓW

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

Uwagi wyjaśniające

Zamieszczone poniżej uwagi wyjaśniające dotyczą tylko niektórych rubryk, oznaczonych w świadectwie numerami w nawiasach; pozostałe rubryki, oznaczone numerami z kropką, nie wymagają wyjaśnień.

(1) Nazwa kraju i litery rozpoznawcze kraju.

(2) Nazwa i siedziba organu wydającego świadectwo.

(4) Numer porządkowy świadectwa w rejestrze organu inspekcyjnego.

(5) Data wpisania świadectwa do tego rejestru.

(6) Symbol pomiarowy jest złożony z danych zawartych w rubrykach 3 i 4.

(7) Nazwa lub numer statku — w przypadku zmiany przekreślić poprzednią nazwę lub poprzedni numer i wpisać nową nazwę lub nowy numer w rubryce 8.

(9) Miejsce i data wpisania nowej nazwy lub nowego numeru do świadectwa.

(10) Podpis osoby upoważnionej.

(11) Pieczęć osoby upoważnionej.

(12) W rubryce a) podaje się największą długość, czyli długość gabarytową statku, z uwzględnieniem takich części stałych

statku, jak odbojnice, wsporniki kotwic, płetwa sterowa; jeżeli płetwę sterową można tak ustawić, że nie wystaje ona

poza obrys rufy, to długość liczy się wówczas do krawędzi ruf. W rubryce b) podaje się największą szerokość, czyli szerokość gabarytową statku mierzoną w najszerszym miejscu do zewnętrznych krawędzi stałych części statku, takich jak

odbojnice, osłony kół łopatkowych. W rubryce c) podaje się największe zanurzenie, czyli zanurzenie statku do wodnicy

maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia. W rubryce d) podaje się maksymalną wysokość przelotową mierzoną od

wodnicy statku pustego do najwyżej położonego punktu stałej konstrukcji statku; w tej samej rubryce, dla statku z opuszczoną sterówką, pokładówką lub masztem, podaje się poniżej minimalną wysokość przelotową, mierzoną przy najniższym położeniu opuszczanych elementów konstrukcji statku.

(13) Określenie typu statku, na przykład holownik, pchacz, statek pasażerski, statek towarowy, szalanda.

(14) Określenie materiału, na przykład stal, stop aluminium, siatkobeton, laminat, drewno.

(15) Wskazanie zasadniczych szczegółów konstrukcyjnych, które mogą ulec zmianie (pokładowy, bezpokładowy, istnienie

lub brak pokryw lukowych) oraz ewentualne szczególne charakterystyki.

(16) Nazwa i siedziba stoczni, w której zbudowano statek, oraz ewentualnie stoczni, która go przebudowała lub odbudowała.

(17) Za rok budowy uważa się rok zwodowania statku. W odpowiednich przypadkach podaje się rok jego przebudowy lub

odbudowy.

(18) Podaje się długość kadłuba statku bez odbojnic, wsporników kotwic i płetwy sterowej.

(19) Podaje się największą szerokość mierzoną do zewnętrznej powierzchni poszycia bez odbojnic, osłony kół łopatkowych itp.

(20) Maszyna parowa, silnik spalinowy, typ i numer fabryczny, moc znamionowa w kW.

(21) Średnia arytmetyczna zapisów podana w rubryce 30 d). Płaszczyznę wodnicy statku pustego określa się dla wody słodkiej o gęstości 1,000 t/m3.

(23) Najwyższą wodnicę ładunkową określa się znakami pomiarowymi.

(24) Podaje się w miarę możliwości przybliżoną masę balastu stałego.

(25) Wskazanie typu i liczby maszyn lub kotłów.

(28) Liczba znaków pomiarowych oraz sposób ich wykonania.

(29) Odległości mierzy się w płaszczyźnie symetrii statku i równolegle do płaszczyzny maksymalnego zanurzenia.

(30) Przy określaniu punktu, powyżej którego statku nie można już uważać za wodoszczelny, nie bierze się pod uwagę otworów wlotowych i wylotowych instalacji wody zaburtowej.

(32) Podaje się sposób wykonania podziałek zanurzenia.

(33) Jeżeli nie wypełnia się tablicy, to przekreśla się ją jedną linią.

(34)—(59) W rubrykach tych można podać wszelkie dodatkowe wiadomości dotyczące pomierzenia, jak również ewentualnie

dane użyteczne dla przestrzegania przepisów żeglugowych.

(64) Miejsce i data wydania świadectwa.

(65) Funkcja oraz imię i nazwisko osoby wydającej świadectwo.

(66) Podpis osoby wydającej świadectwo.

(67) Pieczęć organu wydającego świadectwo.

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

v.p

l

§ 4. Z zastrzeżeniem § 6, do pomiaru przedstawia

się statek

1) bez ładunku i ruchomego balastu;

2) z minimalnym zapasem paliwa, nieprzekraczającym 0,5 % maksymalnej dopuszczalnej wyporności statku;

3) z właściwie rozmieszczonym pełnym wyposażeniem, załogą i zapasami, przy czym zapasy wody

słodkiej nie powinny przekraczać 0,5 % maksymalnej dopuszczalnej wyporności statku;

4) z gotowymi do pracy instalacjami;

5) z wodą zęzową i balastową, której nie można usunąć z zęz i zbiorników balastowych w zwyczajnie

przyjęty sposób;

6) wyposażony w urządzenia maszynowe.

Załącznik nr 4

ww

w.

rcl

.go

WZÓR ŚWIADECTWA POMIAROWEGO STATKU ŻEGLUGI ŚRÓDLĄDOWEJ

NIEPRZEZNACZONEGO DO PRZEWOZU ŁADUNKÓW

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

Uwagi wyjaśniające

Zamieszczone poniżej uwagi wyjaśniające dotyczą tylko niektórych rubryk, oznaczonych w świadectwie numerami w nawiasach; pozostałe rubryki, oznaczone numerami z kropką, nie wymagają wyjaśnień.

(1) Nazwa kraju i litery rozpoznawcze kraju.

(2) Nazwa i siedziba organu wydającego świadectwo.

(4) Numer porządkowy świadectwa w rejestrze organu inspekcyjnego.

(5) Data wpisania świadectwa do tego rejestru.

(6) Symbol pomiarowy jest złożony z danych zawartych w rubrykach 3 i 4.

(7) Nazwa lub numer statku — w przypadku zmiany przekreślić poprzednią nazwę lub poprzedni numer i wpisać nową nazwę lub nowy numer w rubryce 8.

(9) Miejsce i data wpisania nowej nazwy lub nowego numeru do świadectwa.

(10) Podpis osoby upoważnionej.

(11) Pieczęć osoby upoważnionej.

(12) W rubryce a) podaje się największą długość, czyli długość gabarytową statku, z uwzględnieniem takich części stałych

statku, jak odbojnice, wsporniki kotwic, płetwa sterowa; jeżeli płetwę sterową można tak ustawić, że nie wystaje ona

poza obrys rufy, to długość liczy się wówczas do krawędzi rufy. W rubryce b) podaje się największą szerokość, czyli

szerokość gabarytową statku mierzoną w najszerszym miejscu do zewnętrznych krawędzi stałych części statku, takich

jak odbojnice, osłony kół łopatkowych. W rubryce c) podaje się największe zanurzenie, czyli zanurzenie statku, do wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia. W rubryce d) podaje się maksymalną wysokość przelotową, mierzoną

od wodnicy statku pustego do najwyżej położonego punktu stałej konstrukcji statku; w tej samej rubryce, dla statku

z opuszczoną sterówką, pokładówką lub masztem, podaje się poniżej minimalną wysokość przelotową, mierzoną przy

najniższym położeniu opuszczanych elementów konstrukcji statku.

(13) Określenie typu statku, na przykład holownik, pchacz, statek pasażerski, statek towarowy, szalanda.

(14) Określenie materiału, na przykład stal, stop aluminium, siatkobeton, laminat, drewno.

(15) Wskazanie zasadniczych szczegółów konstrukcyjnych, które mogą ulec zmianie (pokładowy, bezpokładowy, istnienie

lub brak pokryw lukowych) oraz ewentualne szczególne charakterystyki.

(16) Nazwa i siedziba stoczni, w której zbudowano statek, oraz ewentualnie stoczni, która go przebudowała lub odbudowała.

(17) Za rok budowy uważa się rok zwodowania statku. W odpowiednich przypadkach podaje się rok jego przebudowy lub

odbudowy.

(18) Podaje się długość kadłuba statku bez odbojnic, wsporników kotwic i płetwy sterowej.

(19) Podaje się największą szerokość mierzoną do zewnętrznej powierzchni poszycia bez odbojnic, osłony kół łopatkowych itp.

(20) Maszyna parowa, silnik spalinowy, typ i numer fabryczny, moc znamionowa w kW.

(21) Średnia arytmetyczna zapisów podana w rubryce 30 d). Płaszczyznę wodnicy statku pustego określa się dla wody słodkiej o gęstości 1,000 t/m³.

(23) Najwyższą wodnicę ładunkową określa się znakami pomiarowymi.

(24) Podaje się w miarę możliwości przybliżoną masę balastu stałego.

(25) Wskazanie typu i liczby maszyn lub kotłów.

(28) Liczba znaków pomiarowych oraz sposób ich wykonania.

(29) Odległości mierzy się w płaszczyźnie symetrii statku i równolegle do płaszczyzny maksymalnego zanurzenia.

(30) Przy określaniu punktu, powyżej którego statku nie można już uważać za wodoszczelny, nie bierze się pod uwagę otworów wlotowych i wylotowych instalacji wody zaburtowej.

(32) Podaje się sposób wykonania podziałek zanurzenia.

(33) Jeżeli nie wypełnia się tablicy, to przekreśla się ją jedną linią.

(37)—(59) W rubrykach tych można podać wszelkie dodatkowe wiadomości dotyczące pomierzenia, jak również ewentualnie

dane użyteczne dla przestrzegania przepisów żeglugowych.

(64) Miejsce i data wydania świadectwa.

(65) Funkcja oraz imię i nazwisko osoby wydającej świadectwo.

(66) Podpis osoby wydającej świadectwo.

(67) Pieczęć organu wydającego świadectwo.

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

§ 5. Pomiar przeprowadza się

1) w wodzie o gęstości 1,000 t/m3, zwanej dalej „wodą słodką”;

2) przy bezwietrznej pogodzie lub w miejscu osłoniętym od wiatru i fali;

3) na wodzie stojącej;

4) przy głębokości wody pod stępką nie mniejszej niż

30 cm.

Załącznik nr 5

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

WYSOKOŚĆ OPŁAT ZA POSZCZEGÓLNE CZYNNOŚCI POMIARU STATKU

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

§ 6. Jeżeli statek przedstawiony do pomiaru nie

spełnia warunków określonych w § 4 lub pomiar został przeprowadzony w innych warunkach niż określone w § 5 pkt 1, to w obliczeniach należy uwzględnić

występującą różnicę obciążenia lub gęstości wody.

2. Objętość sekcji oblicza się przez pomnożenie

połowy sumy pól górnej i dolnej wodnicy przez grubość sekcji.

3. Objętość sekcji ograniczonej płaszczyznami

siecznymi oblicza się w sposób, o którym mowa

w ust. 2, przy czym jako średnią grubość przyjmuje się

pionową odległość między górną i dolną płaszczyzną

w środku geometrycznym płaszczyzny środkowego

przekroju sekcji. W obliczeniach można przyjmować

dla wszystkich sekcji pionową odległość w wypadkowym środku geometrycznym.

§ 10. 1. W celu obliczenia powierzchni każdej wodnicy dzieli się ją rzędnymi prostopadłymi do płaszczyzny symetrii statku na części jednakowej długości.

2. Do obliczenia powierzchni poszczególnych części, w zależności od ich kształtu, stosuje się metody

przyjęte w teorii okrętu do obliczania przekrojów wodnicowych, w tym wzór Simpsona.

.go

§ 7. 1. Wielkości zmierzone lub obliczone przy pomiarze statku określa się w następujący sposób

Poz. 772

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 115

1) długość, szerokość, wysokość i zanurzenie —

w metrach, z dokładnością do dwóch znaków po

przecinku;

2) wolną burtę — w metrach, z dokładnością do

trzech znaków po przecinku;

3) objętość (wyporność) dla wody słodkiej — w metrach sześciennych, z dokładnością do trzech znaków po przecinku;

§ 11. Wynik dzielenia objętości sekcji przez jej grubość wyrażoną w centymetrach stanowi wartość wyporności statku na każdy centymetr średniego zanurzenia danej sekcji.

§ 12. 1. Pomiar statku nieprzeznaczonego do przewozu ładunków — oprócz określenia wymiarów kadłuba i wymiarów gabarytowych — ogranicza się do obliczenia metodą uproszczoną wyporności dla wodnicy

maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia i dla wodnicy statku pustego albo dla jednej z tych wodnic.

w.

rcl

4) masę (nośność) — w tonach, z dokładnością do

trzech znaków po przecinku.

3. Dla dziobowych i rufowych części można stosować aproksymację, w szczególności elipsą lub parabolą.

2. Przy zaokrąglaniu do określonego miejsca po

przecinku ostatnią cyfrę zwiększa się o 1, jeżeli następna cyfra po przecinku jest równa lub większa niż 5.

3. Wyniki pomiaru statku zapisuje się w protokole

pomiarowym, który stanowi podstawę do wydania

przez organ inspekcyjny zaświadczenia z pomiaru

statku.

4. Wzór zaświadczenia z pomiaru statku określa

§ 13. 1. Obliczenie metodą uproszczoną wyporności dla danej wodnicy polega na pomnożeniu długości

tej wodnicy przez jej szerokość i średnie zanurzenie do

tej wodnicy, określone w środku jej długości, oraz

przez współczynnik pełnotliwości kadłuba.

2. Współczynniki pełnotliwości określa się na podstawie dokumentacji technicznej statku, a przy braku

krzywych hydrostatycznych — przyjmuje się wartości

współczynnika ogólnie stosowane dla danego typu

statku. Przy braku innych podstaw, przyjmuje się wartość współczynnika pełnotliwości równą 0,7.

§ 14. Weryfikację pomiarów przeprowadza się

w celu stwierdzenia, czy wszystkie dane zawarte

w świadectwie pomiarowym są aktualne, oraz sprawdzenia wymiarów, w tym zanurzenia w stanie pustym

przy każdym znaku pomiarowym.

§ 15. W razie stwierdzenia zmian wymiarów lub

zmian mających wpływ na wyporność statku dokonuje się ponownego pomiaru statku.

§ 16. Przy ponownym pomiarze statku usuwa się

nieaktualne istniejące znaki pomiarowe, symbole pomiarowe i podziałki zanurzenia.

§ 17. Znak pomiarowy składa się z linii poziomej

o długości 300 mm i linii pionowej o długości 200 mm,

umieszczonej pod linią poziomą w połowie jej długości, albo z płytki poziomej o wymiarach 300x40 mm

i płytki pionowej o wymiarach 200x40 mm, umieszczonej pod płytką poziomą w połowie jej długości.

§ 18. 1. Liczba znaków pomiarowych zależy od

przeznaczenia i długości statku i nie może być mniejsza niż

1) trzy pary — na statku przeznaczonym do przewozu

ładunków o długości równej lub większej niż 40 m;

2) dwie pary — na statku przeznaczonym do przewozu ładunków o długości mniejszej niż 40 m;

§ 20. Symbole pomiarowe nanosi się na wszystkich znakach pomiarowych, jeżeli liczba ich par jest

nie większa niż 2, a przy 3 parach — tylko na środkowej parze znaków.

§ 21. Obok znaków pomiarowych, na poszyciu

kadłuba statku umieszcza się, z zastrzeżeniem § 23,

podziałki zanurzenia. Typy, wymiary, rozmieszczenie,

sposób wykonania i barwy podziałek zanurzenia powinny odpowiadać normie PN-W-18052 (ISO 7606).

§ 22. Za bazę pomiarową, czyli punkt zerowy podziałki zanurzenia, przyjmuje się dolną krawędź stępki

lub dolną krawędź kadłuba, jeżeli statek nie ma stępki.

§ 23. Podziałki zanurzenia na statku nieprzeznaczonym do przewozu ładunków, o zanurzeniu nie większym niż 1 m, umieszcza się na wniosek armatora.

§ 24. Określa się

.go

3) jedna para — na statku nieprzeznaczonym do przewozu ładunków.

Poz. 772

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 115

2. Znaki pomiarowe umieszcza się na obu burtach

tak, aby linia pozioma lub dolna krawędź płytki poziomej pokrywała się z wodnicą maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia, dla którego statek został pomierzony.

2) wzór świadectwa pomiarowego statku żeglugi

śródlądowej nieprzeznaczonego do przewozu ładunków — stanowiący załącznik nr 4 do rozporządzenia.

§ 25. 1. Wysokość opłat za poszczególne czynności

pomiaru statku określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

w.

rcl

3. Znaki pomiarowe rozmieszcza się symetrycznie

względem środka geometrycznego wodnicy leżącej

w połowie odległości pomiędzy wodnicą statku pustego i wodnicą maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia. Odległość pomiędzy znakami powinna wynosić 1/n długości statku, gdzie n jest liczbą par znaków

większą niż 1.

1) wzór świadectwa pomiarowego statku żeglugi

śródlądowej przeznaczonego do przewozu ładunków — stanowiący załącznik nr 3 do rozporządzenia;

4. Znaki pomiarowe nanosi się na kadłubie statku

w sposób trwały, przez wyżłobienie lub napunktowanie linii albo przez naspawanie płytek na poszycie

i odpowiednio kontrastowe ich pomalowanie.

§ 19. 1. Symbol pomiarowy składa się z liter rozpoznawczych organu inspekcyjnego oraz numeru świadectwa pomiarowego statku.

ww

2. Symbol pomiarowy nanosi się w sposób trwały

na znakach pomiarowych oraz dodatkowo, w dobrze

widocznym miejscu, określonym w świadectwie pomiarowym, w dowolnej części statku tak, aby nie był

narażony na uszkodzenie lub zniszczenie.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza się

przelewem na rachunek bankowy organu inspekcyjnego.

§ 26. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.3)

Minister Infrastruktury: C. Grabarczyk

3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze-

niem Ministra Infrastruktury z dnia 5 grudnia 2002 r.

w sprawie pomiarów statków żeglugi śródlądowej (Dz. U.

z 2003 r. Nr 4, poz. 40), które na podstawie art. 4 ustawy

z dnia 7 maja 2009 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej oraz ustawy o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 98,

poz. 818) traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia.

v.p

l

Elektronicznie podpisany

przez Grzegorz Paczowski

Data: 2010.06.30 13:36:41

+02'00'

— 9538 —

Poz. 772

772

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 22 czerwca 2010 r.

w sprawie pomiarów statków żeglugi śródlądowej

Na podstawie art. 26 ust. 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2006 r.

Nr 123, poz. 857, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje

Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 22 czerwca 2010 r. (poz. 772)

Załącznik nr 1

ww

w.

rcl

.go

WZÓR WNIOSKU O PRZEPROWADZENIE POMIARU STATKU

v.p

l