Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów

§ 1. 1. Rozporządzenie określa sposoby i warunki

ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zwanych dalej „obiektami”.

§ 2. 1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1) materiałach niebezpiecznych pożarowo — należy

przez to rozumieć

a) gazy palne,

3) pompowni przeciwpożarowej — należy przez to

rozumieć pompownię zasilającą w wodę instalację

lub sieć wodociągową przeciwpożarową;

4) pracach niebezpiecznych pod względem pożarowym — należy przez to rozumieć prace remontowo-budowlane związane z użyciem otwartego ognia, cięciem z wytwarzaniem iskier mechanicznych

i spawaniem, prowadzone wewnątrz lub na dachach obiektów, na przyległych do nich terenach

oraz placach składowych, a także prace remontowo-budowlane wykonywane w strefach zagrożonych wybuchem;

5) strefie pożarowej składowiska — należy przez to

rozumieć powierzchnię składowiska oddzieloną

od budynków, innych obiektów budowlanych

i składowisk, w sposób określony dla budynków

w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków

technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn.

zm.2)), zwanych dalej „przepisami techniczno-budowlanymi”;

rcl

2. W przypadkach szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi, wskazanymi w ekspertyzie

technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń

przeciwpożarowych, dopuszcza się, w uzgodnieniu

z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim

Państwowej Straży Pożarnej, stosowanie rozwiązań

zamiennych w stosunku do wymienionych w § 19,

§ 23, § 24 i § 25 ust. 1, 2, 5 i 6 oraz w § 27 ust. 1 i 2, § 28

ust. 1, § 29 ust. 1 i § 38 ust. 1, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej

obiektu.

2) pasie przeciwpożarowym — należy przez to rozumieć system drzewostanów różnej szerokości poddanych specjalnym zabiegom gospodarczym i porządkowym lub powierzchni wylesionych i oczyszczonych do warstwy mineralnej;

w.

b) ciecze palne o temperaturze zapłonu poniżej

328,15 K (55 °C),

c) materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy palne,

d) materiały zapalające się samorzutnie na powietrzu,

e) materiały wybuchowe i wyroby pirotechniczne,

ww

f) materiały ulegające samorzutnemu rozkładowi

lub polimeryzacji,

g) materiały mające skłonności do samozapalenia,

h) materiały inne niż wymienione w lit. a—g, jeśli

sposób ich składowania, przetwarzania lub innego wykorzystania może spowodować powstanie pożaru;

1) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji kieruje dzia-

łem administracji rządowej — sprawy wewnętrzne, na

podstawie § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady

Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji (Dz. U. Nr 216, poz. 1604).

6) strefie zagrożenia wybuchem — należy przez to rozumieć przestrzeń, w której może występować

mieszanina wybuchowa substancji palnych z powietrzem lub innymi gazami utleniającymi, o stężeniu zawartym między dolną i górną granicą wybuchowości;

7) technicznych środkach zabezpieczenia przeciwpożarowego — należy przez to rozumieć urządzenia, sprzęt, instalacje i rozwiązania budowlane służące zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów;

8) terenie przyległym — należy przez to rozumieć pas

terenu wokół obiektu, o szerokości równej minimalnej dopuszczalnej odległości od innych obiektów z uwagi na wymagania bezpieczeństwa pożarowego określone w przepisach techniczno-budowlanych;

9) urządzeniach przeciwpożarowych — należy przez

to rozumieć urządzenia (stałe lub półstałe, uruchamiane ręcznie lub samoczynnie) służące do zapobiegania powstaniu, wykrywania, zwalczania pożaru lub ograniczania jego skutków, a w szczegól-

2) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone

w Dz. U. z 2003 r. Nr 33, poz. 270, z 2004 r. Nr 109,

poz. 1156, z 2008 r. Nr 201, poz. 1238 oraz z 2009 r. Nr 56,

poz. 461.

§ 3. 1. Urządzenia przeciwpożarowe w obiekcie powinny być wykonane zgodnie z projektem uzgodnionym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do ich

użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich dla

danego urządzenia prób i badań, potwierdzających

prawidłowość ich działania.

.go

v.p

l

ności: stałe i półstałe urządzenia gaśnicze i zabezpieczające, urządzenia inertyzujące, urządzenia

wchodzące w skład dźwiękowego systemu ostrzegawczego i systemu sygnalizacji pożarowej, w tym

urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, urządzenia

odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych, instalacje

oświetlenia ewakuacyjnego, hydranty wewnętrzne

i zawory hydrantowe, hydranty zewnętrzne, pompy w pompowniach przeciwpożarowych, przeciwpożarowe klapy odcinające, urządzenia oddymiające, urządzenia zabezpieczające przed powstaniem wybuchu i ograniczające jego skutki, kurtyny

dymowe oraz drzwi, bramy przeciwpożarowe i inne zamknięcia przeciwpożarowe, jeżeli są wyposażone w systemy sterowania, przeciwpożarowe wyłączniki prądu oraz dźwigi dla ekip ratowniczych;

Poz. 719

10) zabezpieczeniu przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych — należy przez to rozumieć zabezpieczenie przed utrzymywaniem się na drogach ewakuacyjnych dymu w ilości, która ze względu na ograniczenie widoczności, toksyczność lub temperaturę uniemożliwiałaby bezpieczną ewakuację;

3. Przeglądy techniczne i czynności konserwacyjne

powinny być przeprowadzane w okresach ustalonych

przez producenta, nie rzadziej jednak niż raz w roku.

4. Węże stanowiące wyposażenie hydrantów wewnętrznych powinny być raz na 5 lat poddawane próbie ciśnieniowej na maksymalne ciśnienie robocze,

zgodnie z Polską Normą dotyczącą konserwacji

hydrantów wewnętrznych.

Rozdział 2

Czynności zabronione i obowiązki w zakresie

ochrony przeciwpożarowej

rcl

11) zagrożeniu wybuchem — należy przez to rozumieć

możliwość tworzenia przez palne gazy, pary palnych cieczy, pyły lub włókna palnych ciał stałych,

w różnych warunkach, mieszanin z powietrzem,

które pod wpływem czynnika inicjującego zapłon

wybuchają, czyli ulegają gwałtownemu spalaniu

połączonemu ze wzrostem ciśnienia.

2. Urządzenia przeciwpożarowe oraz gaśnice przenośne i przewoźne, zwane dalej „gaśnicami”, powinny być poddawane przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym, zgodnie z zasadami

i w sposób określony w Polskich Normach dotyczących urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, w dokumentacji techniczno-ruchowej oraz w instrukcjach obsługi, opracowanych przez ich producentów.

2. Ilekroć w rozporządzeniu użyto określeń dotyczących

1) budynków — należy rozumieć przez to określenia

zawarte w § 3 pkt 4—6 i 8 oraz § 209 ust. 1,

2) budynków produkcyjnych i magazynowych — należy rozumieć przez to określenie zawarte w § 209

ust. 1 pkt 2,

§ 4. 1. W obiektach oraz na terenach przyległych

do nich jest zabronione wykonywanie następujących

czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania

ratowniczego lub ewakuacji

1) używanie otwartego ognia, palenie tytoniu i stosowanie innych czynników mogących zainicjować

zapłon materiałów występujących

5) kategorii zagrożenia ludzi — należy rozumieć przez

to określenia zawarte w § 209 ust. 2,

a) w strefie zagrożenia wybuchem, z wyjątkiem

urządzeń przeznaczonych do tego celu, spełniających wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia

22 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń i systemów ochronnych

przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem (Dz. U. Nr 263,

poz. 2203),

6) kondygnacji — należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 3 pkt 16—18,

b) w miejscach występowania materiałów niebezpiecznych pożarowo;

w.

3) budynków inwentarskich — należy rozumieć przez

to określenie zawarte w § 209 ust. 1 pkt 3,

ww

4) grup wysokości — należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 8,

7) stref pożarowych — należy rozumieć przez to określenie zawarte w § 226 ust. 1 i 2

— przepisów techniczno-budowlanych;

8) paliwie płynnym klasy III — należy rozumieć przez

to określenie zawarte w § 2 pkt 3 rozporządzenia

Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich

usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 oraz z 2007 r.

Nr 240, poz. 1753).

2) użytkowanie instalacji, urządzeń i narzędzi niesprawnych technicznie lub w sposób niezgodny

z przeznaczeniem albo warunkami określonymi

przez producenta bądź niepoddawanych okresowym kontrolom, o zakresie i częstotliwości wynikających z przepisów prawa budowlanego, jeżeli

może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu lub rozprzestrzenienia ognia;

3) garażowanie pojazdów silnikowych w obiektach

i pomieszczeniach nieprzeznaczonych do tego celu, jeżeli nie opróżniono zbiornika paliwa pojazdu

i nie odłączono na stałe zasilania akumulatorowego pojazdu;

14) zamykanie drzwi ewakuacyjnych w sposób uniemożliwiający ich natychmiastowe użycie w przypadku pożaru lub innego zagrożenia powodującego konieczność ewakuacji;

.go

v.p

l

4) rozgrzewanie za pomocą otwartego ognia smoły

i innych materiałów w odległości mniejszej niż 5 m

od obiektu, przyległego do niego składowiska lub

placu składowego z materiałami palnymi, przy

czym jest dopuszczalne wykonywanie tych czynności na dachach o konstrukcji i pokryciu niepalnym w budowanych obiektach, a w pozostałych,

jeżeli zostaną zastosowane odpowiednie, przeznaczone do tego celu podgrzewacze;

Poz. 719

5) rozpalanie ognia, wysypywanie gorącego popiołu

i żużla lub wypalanie wierzchniej warstwy gleby

i traw, w miejscu umożliwiającym zapalenie się

materiałów palnych albo sąsiednich obiektów;

6) składowanie poza budynkami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej materiałów palnych, w tym pozostałości roślinnych, gałęzi

i chrustu;

7) użytkowanie elektrycznych urządzeń ogrzewczych

ustawionych bezpośrednio na podłożu palnym,

z wyjątkiem urządzeń eksploatowanych zgodnie

z warunkami określonymi przez producenta;

8) przechowywanie materiałów palnych oraz stosowanie elementów wystroju i wyposażenia wnętrz

z materiałów palnych w odległości mniejszej niż

0,5 m od

16) lokalizowanie elementów wystroju wnętrz, instalacji i urządzeń w sposób zmniejszający wymiary

drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych

w przepisach techniczno-budowlanych;

17) wykorzystywanie drogi ewakuacyjnej z sali widowiskowej lub innej o podobnym przeznaczeniu,

w której następuje jednoczesna wymiana publiczności lub użytkowników, jako miejsca oczekiwania

na wejście do tej sali;

18) uniemożliwianie lub ograniczanie dostępu do

a) gaśnic i urządzeń przeciwpożarowych,

b) przeciwwybuchowych urządzeń odciążających,

c) źródeł wody do celów przeciwpożarowych,

d) urządzeń uruchamiających instalacje gaśnicze

i sterujących takimi instalacjami oraz innymi instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu,

rcl

a) urządzeń i instalacji, których powierzchnie zewnętrzne mogą nagrzewać się do temperatury

przekraczającej 373,15 K (100 °C),

15) blokowanie drzwi i bram przeciwpożarowych

w sposób uniemożliwiający ich samoczynne

zamknięcie w przypadku powstania pożaru;

b) linii kablowych o napięciu powyżej 1 kV, przewodów uziemiających oraz przewodów odprowadzających instalacji piorunochronnej oraz

czynnych rozdzielnic prądu elektrycznego, przewodów elektrycznych siłowych i gniazd wtykowych siłowych o napięciu powyżej 400 V;

w.

9) stosowanie na osłony punktów świetlnych materiałów palnych, z wyjątkiem materiałów trudno zapalnych i niezapalnych, jeżeli zostaną umieszczone

w odległości co najmniej 0,05 m od żarówki;

10) instalowanie opraw oświetleniowych oraz osprzętu instalacji elektrycznych, takich jak wyłączniki,

przełączniki, gniazda wtyczkowe, bezpośrednio na

podłożu palnym, jeżeli ich konstrukcja nie zabezpiecza podłoża przed zapaleniem;

ww

11) składowanie materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji lub umieszczanie przedmiotów na tych drogach w sposób

zmniejszający ich szerokość albo wysokość poniżej wymaganych wartości określonych w przepisach techniczno-budowlanych;

12) składowanie materiałów palnych w pomieszczeniach technicznych, na nieużytkowych poddaszach

i strychach oraz na drogach komunikacji ogólnej

w piwnicach;

13) przechowywanie pełnych, niepełnych i opróżnionych butli przeznaczonych do gazów palnych na

nieużytkowych poddaszach i strychach oraz w piwnicach;

e) wyjść ewakuacyjnych albo okien dla ekip ratowniczych,

f) wyłączników i tablic rozdzielczych prądu elektrycznego oraz kurków głównych instalacji gazowej,

g) krat zewnętrznych i okiennic, które zgodnie

z przepisami techniczno-budowlanymi powinny

otwierać się od wewnątrz mieszkania lub pomieszczenia;

19) napełnianie gazem płynnym butli na stacjach paliw, stacjach gazu płynnego i w innych obiektach

nieprzeznaczonych do tego celu;

20) dystrybucja i przeładunek ropy naftowej i produktów naftowych w obiektach i na terenach nieprzeznaczonych do tego celu.

2. Właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków oraz placów składowych i wiat, z wyjątkiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych

1) utrzymują urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice

w stanie pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej;

2) wyposażają obiekty w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi;

3) umieszczają w widocznych miejscach instrukcje

postępowania na wypadek pożaru wraz z wykazem telefonów alarmowych;

a) drogi i wyjścia ewakuacyjne z wyłączeniem budynków mieszkalnych oraz pomieszczenia,

w których zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi są wymagane co najmniej 2 wyjścia

ewakuacyjne, w sposób zapewniający dostarczenie informacji niezbędnych do ewakuacji,

b) miejsca usytuowania urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic,

c) miejsca usytuowania elementów sterujących

urządzeniami przeciwpożarowymi,

d) miejsca usytuowania nasady umożliwiającej zasilanie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, kurków głównych instalacji gazowej oraz

materiałów niebezpiecznych pożarowo,

e) pomieszczenia i tereny z materiałami niebezpiecznymi pożarowo,

f) drabiny ewakuacyjne, rękawy ratownicze, pojemniki z maskami ucieczkowymi, miejsca zbiórki do ewakuacji, miejsca lokalizacji kluczy do

wyjść ewakuacyjnych,

g) dźwigi dla straży pożarnej,

h) przeciwpożarowe zbiorniki wodne, zbiorniki

technologiczne stanowiące uzupełniające źródło wody do celów przeciwpożarowych, punkty

poboru wody, stanowiska czerpania wody,

6. Właściciele, zarządcy i użytkownicy obiektów

produkcyjnych i magazynowych przeprowadzają regularne czynności porządkowe w miejscach, w których występują pyły palne zalegające w warstwach,

zgodnie z zasadami określonymi w Polskich Normach.

§ 5. Właściciele lub zarządcy terenów utrzymują

znajdujące się na nich drogi pożarowe w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych dróg przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej zgodnie z przepisami dotyczącymi przeciwpożarowego zaopatrzenia

w wodę oraz dróg pożarowych.

§ 6. 1. Właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów bądź ich części stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, zapewniają i wdrażają instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, zawierającą

1) warunki ochrony przeciwpożarowej, wynikające

z przeznaczenia, sposobu użytkowania, prowadzonego procesu technologicznego, magazynowania

(składowania) i warunków technicznych obiektu,

w tym zagrożenia wybuchem;

2) określenie wyposażenia w wymagane urządzenia

przeciwpożarowe i gaśnice oraz sposoby poddawania ich przeglądom technicznym i czynnościom

konserwacyjnym;

rcl

i) drzwi przeciwpożarowe,

5. Właściciele, zarządcy i użytkownicy stacji paliw

umieszczają na odmierzaczu gazu płynnego informacje o nienapełnianiu butli.

.go

v.p

l

4) oznakowują znakami zgodnymi z Polskimi Normami

Poz. 719

j) drogi pożarowe,

k) miejsca zaklasyfikowane jako strefy zagrożenia

wybuchem;

w.

5) umieszczają, przy wjazdach do garaży zamkniętych

z podłogą znajdującą się poniżej poziomu terenu,

czytelną informację o dopuszczeniu lub niedopuszczeniu parkowania w tych garażach samochodów zasilanych gazem płynnym propan-butan,

o których mowa w przepisach techniczno-budowlanych.

3. Wokół placów składowych i składowisk przy

obiektach oraz przy obiektach tymczasowych o konstrukcji palnej musi być zachowany pas ochronny

o minimalnej szerokości 2 m i nawierzchni z materiałów niepalnych lub gruntowej oczyszczonej.

ww

4. Składowanie materiałów palnych pod ścianami

obiektu związanych z jego funkcją, z wyjątkiem materiałów niebezpiecznych pożarowo, jest dopuszczalne

pod warunkiem

1) nieprzekroczenia maksymalnej powierzchni strefy

pożarowej, określonej dla tego obiektu;

2) zachowania dostępu do obiektu na wypadek działań ratowniczych;

3) nienaruszenia minimalnej odległości od obiektów

sąsiednich, wymaganej z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe;

4) zachowania minimalnej odległości 5 m od drogi

pożarowej.

3) sposoby postępowania na wypadek pożaru i innego zagrożenia;

4) sposoby zabezpieczenia prac niebezpiecznych pod

względem pożarowym, jeżeli takie prace są przewidywane;

5) warunki i organizację ewakuacji ludzi oraz praktyczne sposoby ich sprawdzania;

6) sposoby zapoznania użytkowników obiektu, w tym

zatrudnionych pracowników, z przepisami przeciwpożarowymi oraz treścią przedmiotowej instrukcji;

7) zadania i obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla osób będących ich stałymi użytkownikami;

8) plany obiektów, obejmujące także ich usytuowanie, oraz terenu przyległego, z uwzględnieniem

graficznych danych dotyczących w szczególności

a) powierzchni, wysokości i liczby kondygnacji budynku,

b) odległości od obiektów sąsiadujących,

c) parametrów pożarowych występujących substancji palnych,

d) występującej gęstości obciążenia ogniowego

w strefie pożarowej lub w strefach pożarowych,

8. Instrukcja bezpieczeństwa pożarowego nie jest

wymagana dla obiektów lub ich części, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie występuje w nich strefa zagrożenia wybuchem, a ponadto

.go

v.p

l

e) kategorii zagrożenia ludzi, przewidywanej liczby

osób na każdej kondygnacji i w poszczególnych

pomieszczeniach,

Poz. 719

f) lokalizacji pomieszczeń i przestrzeni zewnętrznych zaklasyfikowanych jako strefy zagrożenia

wybuchem,

g) podziału obiektu na strefy pożarowe,

1) kubatura brutto budynku lub jego części stanowiącej odrębną strefę pożarową nie przekracza

1 000 m3, z zastrzeżeniem pkt 2;

h) warunków ewakuacji, ze wskazaniem kierunków i wyjść ewakuacyjnych,

2) kubatura brutto budynku inwentarskiego nie przekracza 1 500 m3;

i) miejsc usytuowania urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, kurków głównych instalacji gazowej, materiałów niebezpiecznych pożarowo

oraz miejsc usytuowania elementów sterujących urządzeniami przeciwpożarowymi,

3) powierzchnia strefy pożarowej obiektu innego niż

budynek nie przekracza 1 000 m2.

j) wskazania dojść do dźwigów dla ekip ratowniczych,

k) hydrantów zewnętrznych oraz innych źródeł

wody do celów przeciwpożarowych,

l) dróg pożarowych i innych dróg dojazdowych,

z zaznaczeniem wjazdów na teren ogrodzony;

9) wskazanie osób lub podmiotów opracowujących

instrukcję.

Rozdział 3

Materiały niebezpieczne pożarowo

§ 7. 1. Przy używaniu lub przechowywaniu materiałów niebezpiecznych pożarowo należy

1) wykonywać wszystkie czynności związane z wytwarzaniem, przetwarzaniem, obróbką, transportem lub składowaniem materiałów niebezpiecznych zgodnie z warunkami ochrony przeciwpożarowej określonymi w instrukcji bezpieczeństwa

pożarowego, o której mowa w § 6, lub zgodnie

z warunkami określonymi przez producenta;

rcl

2. Warunki ochrony przeciwpożarowej, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, oraz plany, o których mowa

w ust. 1 pkt 8, w stosunku do obiektów i terenów wymienionych w § 28 ust. 1, są przekazywane do właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej w celu ich wykorzystania na potrzeby planowania, organizacji i prowadzenia działań ratowniczych.

9. Instrukcja bezpieczeństwa pożarowego powinna się znajdować w miejscach dostępnych dla ekip ratowniczych.

3. Sposób przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 2, powinien zapewnić możliwość

ich natychmiastowego wykorzystania na potrzeby

prowadzenia działań ratowniczych.

w.

4. Komendant powiatowy (miejski) Państwowej

Straży Pożarnej może zwolnić właściciela, zarządcę

lub użytkownika obiektu z przekazania dokumentów,

o których mowa w ust. 2, jeżeli nie spowoduje to niespełnienia wymagań, o których mowa w ust. 3, oraz

żądać ich uzupełnienia w uzasadnionych przypadkach.

5. Dokumenty, o których mowa w ust. 2, mogą być

przekazywane w formie elektronicznej.

ww

6. Instrukcja, o której mowa w ust. 1, może stanowić w obiektach produkcyjnych, magazynowych i inwentarskich część instrukcji technologiczno-ruchowej,

a w obiektach znajdujących się na terenach zamkniętych, służących obronności państwa oraz obiektach

zlokalizowanych na terenach zakładów karnych i aresztów śledczych część planu ochrony lub działań ratowniczych.

7. Instrukcja bezpieczeństwa pożarowego jest poddawana okresowej aktualizacji, co najmniej raz na

2 lata, a także po takich zmianach sposobu użytkowania obiektu lub procesu technologicznego, które wpływają na zmianę warunków ochrony przeciwpożarowej.

2) utrzymywać na stanowisku pracy ilość materiału

niebezpiecznego pożarowo nie większą niż dobowe zapotrzebowanie lub dobowa produkcja, jeżeli

przepisy szczególne nie stanowią inaczej;

3) przechowywać zapas materiałów niebezpiecznych

pożarowo przekraczający wielkość określoną

w pkt 2 w oddzielnym magazynie przystosowanym do takiego celu;

4) przechowywać materiały niebezpieczne pożarowo

w sposób uniemożliwiający powstanie pożaru lub

wybuchu w następstwie procesu składowania lub

wskutek wzajemnego oddziaływania;

5) przechowywać ciecze o temperaturze zapłonu poniżej 328,15 K (55 °C) wyłącznie w pojemnikach,

urządzeniach i instalacjach przystosowanych do

tego celu, wykonanych z materiałów co najmniej

trudno zapalnych, odprowadzających ładunki elektryczności statycznej, wyposażonych w szczelne

zamknięcia i zabezpieczonych przed stłuczeniem.

2. Materiałów niebezpiecznych pożarowo nie przechowuje się w pomieszczeniach piwnicznych, na poddaszach i strychach, w obrębie klatek schodowych

i korytarzy oraz w innych pomieszczeniach ogólnie

dostępnych, jak również na tarasach, balkonach

i loggiach.

§ 8. 1. Podczas przechowywania cieczy o temperaturze zapłonu poniżej 328,15 K (55 °C) w budynkach,

w strefach pożarowych zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi

3. Szczegółowe wymagania dotyczące pomieszczeń, w których prowadzi się obrót wyrobami, o których mowa w ust. 2, określają przepisy wydane na

podstawie art. 24 ust. 2 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia

22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679, z późn. zm.3)) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie

wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych (Dz. U.

Nr 163, poz. 1577).

.go

v.p

l

1) jest dopuszczalne przechowywanie w jednej strefie pożarowej, zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi innej niż ZL IV oraz o przeznaczeniu

innym niż handlowo-usługowe do 10 dm3 cieczy

o temperaturze zapłonu poniżej 294,15 K (21 °C)

oraz do 50 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu

294,15÷328,15 K (21÷55 °C), a w mieszkaniach odpowiednio do 5 i do 20 dm3 cieczy;

Poz. 719

2) jest dopuszczalne przechowywanie w pomieszczeniach handlowo-usługowych cieczy o temperaturze zapłonu do 328,15 K (55 °C) w takiej ilości, że

gęstość obciążenia ogniowego stworzona przez te

ciecze nie przekroczy 500 MJ/m2;

3) jest dopuszczalne przechowywanie w pomieszczeniach handlowo-usługowych stanowiących odrębną strefę pożarową cieczy palnych w ilościach

większych niż określone w pkt 2, pod warunkiem

spełniania przez te pomieszczenia wymagań techniczno-budowlanych dotyczących stref pożarowych produkcyjnych i magazynowych;

4) w pomieszczeniach handlowo-usługowych ciecze

palne powinny być przechowywane w szczelnych

naczyniach, zabezpieczonych przed stłuczeniem,

a ich sprzedaż należy prowadzić bez rozlewania.

2. Podczas przechowywania cieczy o temperaturze

zapłonu poniżej 373,15 K (100 °C) w garażach

2. W strefie pożarowej, obejmującej tymczasowy

obiekt budowlany lub teren, określanej tak jak strefa

pożarowa składowiska, dopuszcza się użytkowanie

i przechowywanie nie więcej niż 2 butli z gazem płynnym, o zawartości gazu do 11 kg każda, przy czym

w przypadku butli turystycznych o zawartości gazu do

5 kg jego łączna masa zgromadzona w butlach nie

może przekraczać 22 kg.

§ 11. 1. Dopuszcza się przechowywanie paliw płynnych klasy III, na potrzeby własne użytkownika,

w zbiorniku naziemnym dwupłaszczowym o pojemności do 5 m3.

rcl

1) o powierzchni powyżej 100 m2 jest dopuszczalne

przechowywanie tych cieczy tylko wtedy, gdy są

niezbędne przy eksploatacji pojazdu i są przechowywane w jednostkowych opakowaniach stosowanych w handlu detalicznym;

§ 10. 1. Wymagania dotyczące użytkowania butli

z gazem płynnym do zasilania urządzeń i instalacji gazowych w budynkach określają przepisy techniczno-budowlane.

2) nie jest dopuszczalne przelewanie paliwa oraz napełnianie nim zbiorników paliwa w pojazdach;

w.

3) wolno stojących wykonanych z materiałów niepalnych o powierzchni do 100 m2 jest dopuszczalne

przechowywanie do 200 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu poniżej 328,15 K (55 °C);

4) o powierzchni do 100 m2 innych niż wymienione

w pkt 3 jest dopuszczalne przechowywanie do

20 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu poniżej

294,15 K (21 °C) lub do 60 dm3 cieczy o temperaturze zapłonu 294,15÷373,15 K (21÷100 °C);

ww

5) ciecze powinny być przechowywane w naczyniach

metalowych lub innych dopuszczonych do tego

celu, posiadających szczelne zamknięcia.

§ 9. 1. Prowadzenie detalicznej sprzedaży wyrobów pirotechnicznych widowiskowych w budynkach

odbywa się wyłącznie na stanowiskach wyodrębnionych do tego celu bez możliwości sprzedaży samoobsługowej.

2. Wyroby pirotechniczne widowiskowe przechowuje się w oddzielnych magazynach lub pomieszczeniach zaplecza, przeznaczonych wyłącznie do tego celu, wydzielonych ścianami wewnętrznymi i stropami

o klasie odporności ogniowej odpowiednio co najmniej El 60 i REI 60 i zamykanych drzwiami o klasie

odporności ogniowej co najmniej El 30.

2. Zbiornik do przechowywania paliw płynnych

klasy III na potrzeby własne użytkownika, o którym

mowa w ust. 1, należy sytuować z zachowaniem następujących odległości

1) 10 m — od budynków mieszkalnych i budynków

użyteczności publicznej;

2) 5 m — od innych obiektów budowlanych i od granicy działki sąsiedniej.

3. Odległości, o których mowa w ust. 2, mogą być

zmniejszone o połowę, pod warunkiem zastosowania

pomiędzy budynkiem lub obiektem a zbiornikiem

ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120 zasłaniającej

zbiornik od strony budynku lub obiektu.

4. Dopuszcza się wykonanie ściany zewnętrznej

budynku lub obiektu od strony zbiornika jako ściany

oddzielenia przeciwpożarowego, o której mowa

w ust. 3.

§ 12. 1. Pomieszczenia magazynowe przeznaczone

do składowania gazów palnych lub karbidu muszą

spełniać wymagania określone dla pomieszczeń zagrożonych wybuchem.

3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U.

z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 117, poz. 1007, z 2003 r.

Nr 210, poz. 2036, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 116,

poz. 1203, Nr 173, poz. 1808 i Nr 222, poz. 2249, z 2005 r.

Nr 94, poz. 788 i Nr 184, poz. 1539, z 2006 r. Nr 133,

poz. 935 i Nr 235, poz. 1700, z 2008 r. Nr 180, poz. 1112

i Nr 214, poz. 1347, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 125,

poz. 1036 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278.

1) 8 m — od budynków użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego i mieszkalnych, a także od

innych budynków, jeżeli ich konstrukcja wykonana

jest z elementów palnych;

.go

v.p

l

2. Pomieszczenie magazynowe butli z gazami palnymi należy chronić przed ogrzaniem do temperatury

przekraczającej 308,15 K (35 °C).

Poz. 719

3. Dopuszcza się sytuowanie na zewnątrz budynków produkcyjnych i magazynowych, w miejscu obudowanym z trzech stron pełnymi ścianami o klasie

odporności ogniowej co najmniej REI 120, do dwóch

wiązek butli z gazem palnym, zawierających maksymalnie po 16 butli każda, połączonych wspólnym kolektorem ze stacjami rozprężania.

4. Butle, o których mowa w ust. 3, zawierające gaz

płynny, muszą być oddalone od najbliższych studzienek lub innych zagłębień terenu oraz otworów do pomieszczeń z podłogą znajdującą się poniżej przyległego terenu co najmniej o 3 m.

§ 13. 1. Butle przeznaczone do przechowywania

i transportu gazów palnych oznacza się zgodnie z Polskimi Normami.

2. Butle z gazami palnymi należy przechowywać

w pomieszczeniach przeznaczonych wyłącznie do tego celu.

2) 3 m — od pozostałych budynków, od studzienek

i innych zagłębień terenu oraz od granicy działki.

3. Butle można składować w kontenerach przy

ścianie budynku o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, w odległości co najmniej 2 m w poziomie i co najmniej 9 m w pionie od znajdujących się

w niej otworów okiennych i drzwiowych.

4. Magazyny i rozlewnie gazu płynnego oraz bazy

i stacje paliw płynnych muszą być wyposażone w urządzenia i instalacje spełniające wymagania określone

w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki

z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Rozdział 4

3. W jednym pomieszczeniu mogą być magazynowane

§ 15. 1. Z każdego miejsca w obiekcie, przeznaczonego do przebywania ludzi, zapewnia się odpowiednie warunki ewakuacji, umożliwiające szybkie i bezpieczne opuszczanie strefy zagrożonej lub objętej pożarem, dostosowane do liczby i stanu sprawności

osób przebywających w obiekcie oraz jego funkcji,

konstrukcji i wymiarów, a także zastosowanie technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego, polegających na

rcl

1) butle z gazami palnymi oraz z gazami niepalnymi,

nietrującymi, z wyjątkiem gazów utleniających;

Ewakuacja

2) butle opróżnione z butlami napełnionymi gazem

palnym, pod warunkiem ich oddzielnego ustawienia.

4. Butle z gazami palnymi, pełne lub opróżnione,

posiadające stopy, należy ustawiać jednowarstwowo

w pozycji pionowej, segregując je według zawartości.

w.

5. Butle z gazami palnymi nieposiadające stóp należy magazynować w drewnianych ramach w pozycji

poziomej; dopuszcza się układanie butli w stosy o wysokości do 1,5 m.

6. Butle należy zabezpieczyć przed upadkiem, stosując bariery, przegrody lub inne środki ochronne,

a zawory butli zabezpieczyć kołpakami.

ww

7. Szczegółowe wymagania dotyczące składowania i magazynowania butli z gazem płynnym określa

rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 września

1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy

magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych (Dz. U. Nr 75, poz. 846, z 2000 r. Nr 29,

poz. 366 oraz z 2004 r. Nr 43, poz. 395).

§ 14. 1. W punktach sprzedaży przyborów gazowych gaz płynny można składować w butlach o łącznej masie gazu do 70 kg.

2. W handlowej sieci detalicznej, poza stacjami paliw, butle można składować w kontenerach o konstrukcji ażurowej. Kontenery te, o łącznej masie gazu

w butlach do 440 kg, powinny być ustawiane w odległości co najmniej

1) zapewnieniu dostatecznej liczby, wysokości i szerokości wyjść ewakuacyjnych;

2) zachowaniu dopuszczalnej długości, wysokości

i szerokości przejść oraz dojść ewakuacyjnych;

3) zapewnieniu bezpiecznej pożarowo obudowy i wydzieleń dróg ewakuacyjnych oraz pomieszczeń;

4) zabezpieczeniu przed zadymieniem wymienionych

w przepisach techniczno-budowlanych dróg ewakuacyjnych, w tym: na stosowaniu urządzeń zapobiegających zadymieniu lub urządzeń i innych rozwiązań techniczno-budowlanych zapewniających

usuwanie dymu;

5) zapewnieniu oświetlenia awaryjnego (ewakuacyjnego i zapasowego) w pomieszczeniach i na drogach ewakuacyjnych wymienionych w przepisach

techniczno-budowlanych;

6) zapewnieniu możliwości rozgłaszania sygnałów

ostrzegawczych i komunikatów głosowych przez

dźwiękowy system ostrzegawczy w budynkach,

dla których jest on wymagany.

2. Odpowiednie warunki ewakuacji określają przepisy techniczno-budowlane.

3. W przypadku obiektu zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi

ZL II oraz w budynkach zakwaterowania osadzonych

zlokalizowanych na terenach zakładów karnych i aresztów śledczych, zakres i obszar budynku objęty praktycznym sprawdzeniem organizacji i warunków ewakuacji musi być uzgodniony z właściwym miejscowo

komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej

Straży Pożarnej.

.go

v.p

l

§ 16. 1. Użytkowany budynek istniejący uznaje się

za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji

ludzi.

Poz. 719

2. Podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne, o których mowa w ust. 1,

z zastrzeżeniem § 45, może być

1) szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną

trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych;

2) długość przejścia lub dojścia ewakuacyjnego większa o ponad 100 % od określonej w przepisach

techniczno-budowlanych;

3) występowanie w pomieszczeniu strefy pożarowej

zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi

ZL I, ZL II lub ZL V albo na drodze ewakuacyjnej

a) okładziny sufitu lub sufitu podwieszonego z materiału łatwo zapalnego lub kapiącego pod

wpływem ognia, bądź wykładziny podłogowej

z materiału łatwo zapalnego,

b) okładziny ściennej z materiału łatwo zapalnego

na drodze ewakuacyjnej, jeżeli nie zapewniono

dwóch kierunków ewakuacji;

Rozdział 5

Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa

§ 18. 1. W budynkach stosuje się następujące rodzaje punktów poboru wody do celów przeciwpożarowych

1) hydranty wewnętrzne z wężem półsztywnym o nominalnej średnicy węża 25 mm i 33 mm, zwane

dalej odpowiednio „hydrantem 25” i „hydrantem 33”;

2) hydrant wewnętrzny z wężem płasko składanym

o nominalnej średnicy węża 52 mm, zwany dalej

„hydrantem 52”;

3) zawór hydrantowy, zwany dalej „zaworem 52”,

bez wyposażenia w wąż pożarniczy.

rcl

4) niewydzielenie ewakuacyjnej klatki schodowej budynku wysokiego innego niż mieszkalny lub wysokościowego, w sposób określony w przepisach

techniczno-budowlanych;

4. Właściciel lub zarządca obiektu powiadamia

właściwego miejscowo komendanta powiatowego

(miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej o terminie

przeprowadzenia działań, o których mowa w ust. 1,

nie później niż na tydzień przed ich przeprowadzeniem.

5) niezabezpieczenie przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych, w sposób w nich określonych;

2. Hydranty wewnętrzne muszą spełniać wymagania Polskich Norm dotyczących tych urządzeń.

3. Zawory 52 muszą spełniać wymagania Polskich

Norm dotyczących tych urządzeń.

4. Zasilanie hydrantów wewnętrznych musi być

zapewnione co najmniej przez 1 godzinę.

3. Właściciel lub zarządca budynku, o którym mowa w ust. 1, zobowiązany jest zastosować rozwiązania

zapewniające spełnienie wymagań bezpieczeństwa

pożarowego w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych.

1) na każdej kondygnacji budynku wysokiego i wysokościowego, z wyjątkiem kondygnacji obejmującej

wyłącznie strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV;

w.

6) brak wymaganego oświetlenia awaryjnego w odniesieniu do strefy pożarowej zakwalifikowanej do

kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V albo

na drodze ewakuacyjnej prowadzącej z tej strefy

na zewnątrz budynku.

ww

§ 17. 1. Właściciel lub zarządca obiektu przeznaczonego dla ponad 50 osób będących jego stałymi

użytkownikami, niezakwalifikowanego do kategorii

zagrożenia ludzi ZL IV, powinien co najmniej raz na

2 lata przeprowadzać praktyczne sprawdzenie organizacji oraz warunków ewakuacji z całego obiektu.

2. W przypadku obiektów, w których cyklicznie

zmienia się jednocześnie grupa powyżej 50 użytkowników, w szczególności: szkół, przedszkoli, internatów,

domów studenckich, praktycznego sprawdzenia organizacji oraz warunków ewakuacji należy dokonać — co

najmniej raz na rok, jednak w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia rozpoczęcia korzystania z obiektu przez nowych użytkowników.

§ 19. 1. Hydranty 25 muszą być stosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL

2) na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego i średniowysokiego

a) w strefie pożarowej o powierzchni przekraczającej 200 m2, zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V,

b) w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III

— o powierzchni przekraczającej 200 m2 w budynku średniowysokim, przy czym jeżeli jest

to strefa pożarowa obejmująca tylko pierwszą kondygnację nadziemną, a nad nią znajdują się wyłącznie strefy pożarowe ZL IV, jedynie wtedy, gdy powierzchnia tej strefy pożarowej przekracza 1 000 m2,

— o powierzchni przekraczającej 1 000 m2 w budynku niskim.

1) jednokondygnacyjnym zamkniętym o więcej niż

10 stanowiskach postojowych;

2) wielokondygnacyjnym.

3. Zasięg hydrantów wewnętrznych w poziomie

obejmuje całą powierzchnię chronionego budynku,

strefy pożarowej lub pomieszczenia, z uwzględnieniem

.go

v.p

l

2. Hydranty 33 muszą być stosowane w garażu

Poz. 719

3. Hydranty 52 muszą być stosowane

1) w strefie pożarowej produkcyjnej i magazynowej

o gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej

500 MJ/m2 i powierzchni przekraczającej 200 m2;

2) w strefie pożarowej produkcyjnej i magazynowej

o gęstości obciążenia ogniowego nieprzekraczającej 500 MJ/m2, w której znajduje się pomieszczenie o powierzchni przekraczającej 100 m2 i gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej

1 000 MJ/m2;

3) przy wejściu do pomieszczeń magazynowych lub

technicznych o powierzchni przekraczającej

200 m2 i gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m2, usytuowanych w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia

ludzi ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V, znajdującej się w budynku niskim albo średniowysokim.

2) efektywnego zasięgu rzutu prądów gaśniczych

a) 3 m — w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL, znajdujących się w budynkach o więcej niż jednej kondygnacji nadziemnej — przyjmowanego dla

prądów rozproszonych stożkowych,

b) 10 m — w pozostałych budynkach.

4. W przypadku pomieszczeń i stref pożarowych

produkcyjnych i magazynowych, do zabezpieczenia

miejsc, z których odległość do najbliższego wyjścia

ewakuacyjnego lub innego wyjścia na przestrzeń otwartą przekracza 30 m, w celu spełnienia wymagań,

o których mowa w ust. 3, dopuszcza się wyposażenie

hydrantu 52 w dodatkowy wąż.

§ 21. 1. Zawory 52 i zawory odcinające hydrantów

wewnętrznych muszą być umieszczone na wysokości

1,35±0,1 m od poziomu podłogi.

2. Zawory 52 oraz zawory odcinające w hydrantach 52 powinny posiadać nasady tłoczne skierowane

do dołu, usytuowane wraz z pokrętłem zaworu względem ścian lub obudowy w sposób umożliwiający łatwe przyłączanie węża tłocznego oraz otwieranie i zamykanie jego zaworu.

rcl

4. W strefach pożarowych, o których mowa w ust. 3

pkt 1, i przy wejściu do pomieszczeń magazynowych

lub technicznych, o których mowa w ust. 3 pkt 3, dopuszcza się stosowanie hydrantów 33, jeżeli gęstość

obciążenia ogniowego w tych strefach i tych pomieszczeniach magazynowych lub technicznych nie przekracza 1 000 MJ/m2.

1) długości odcinka węża hydrantu wewnętrznego

określonej w normach, o których mowa w § 18

ust. 2;

5. Wymagania, o których mowa w ust. 2, nie dotyczą wolno stojących garaży na terenach zamkniętych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej.

w.

§ 20. 1. Hydranty wewnętrzne oraz zawory 52 powinny być umieszczane przy drogach komunikacji

ogólnej, w szczególności

1) przy wejściach do budynku i klatek schodowych

na każdej kondygnacji budynku, przy czym w budynkach wysokich i wysokościowych zaleca się

lokalizację zaworów 52 w przedsionkach przeciwpożarowych, a dopuszcza na klatkach schodowych;

ww

2) w przejściach i na korytarzach, w tym w holach

i na korytarzach poszczególnych kondygnacji budynków wysokich i wysokościowych;

3. Zawory 52 lokalizowane w miejscach, w których

mogą być narażone na uszkodzenie lub dewastację,

umieszcza się w metalowych szafkach ochronnych

zgodnych z wymaganiami Polskich Norm, z zamkiem

zgodnym z Polskimi Normami otwieranym głowicą

toporka strażackiego.

4. Przed hydrantem wewnętrznym lub zaworem 52

zapewnia się dostateczną przestrzeń do rozwinięcia

linii gaśniczej.

§ 22. 1. Minimalna wydajność poboru wody mierzona na wylocie prądownicy wynosi

1) dla hydrantu 25 — 1,0 dm3/s;

2) dla hydrantu 33 — 1,5 dm3/s;

3) przy wejściach na poddasza;

3) dla hydrantu 52 — 2,5 dm3/s;

4) przy wyjściach na przestrzeń otwartą lub przy wyjściach ewakuacyjnych z pomieszczeń produkcyjnych i magazynowych, w szczególności zagrożonych wybuchem.

4) dla zaworu 52 — 2,5 dm3/s.

2. Hydranty wewnętrzne oraz zawory 52 muszą

znajdować się na każdej kondygnacji, przy czym w budynkach wysokich i wysokościowych należy stosować

po dwa zawory 52 na każdym pionie na kondygnacji

podziemnej i na kondygnacji położonej na wysokości

powyżej 25 m oraz po jednym zaworze 52 na każdym

pionie na pozostałych kondygnacjach.

2. Ciśnienie na zaworze odcinającym hydrantu wewnętrznego powinno zapewniać wydajność określoną

w ust. 1 dla danego rodzaju hydrantu wewnętrznego,

z uwzględnieniem zastosowanej średnicy dyszy prądownicy, i być nie mniejsze niż 0,2 MPa.

3. Ciśnienie na zaworze 52, położonym najniekorzystniej ze względu na wysokość i opory hydrauliczne, dla wydajności określonej w ust. 1 pkt 4, nie powinno być mniejsze niż 0,2 MPa.

3) stosowanie zbiorników o pojemności zmniejszonej niż wymienione w

§ 23. Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa

powinna zapewniać możliwość jednoczesnego poboru wody na jednej kondygnacji budynku lub w jednej

strefie pożarowej z

b) ust. 2 i ust. 3 pkt 2 — do 25 m3 w przypadku

zapewnienia zasilania tych zbiorników w wodę

z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej o wydajności nie mniejszej niż 15 dm3/s,

1) jednego hydrantu wewnętrznego — w budynku

niskim lub średniowysokim, jeżeli powierzchnia

strefy pożarowej nie przekracza 500 m2;

c) ust. 3 pkt 1 — do 6 m3 w przypadku zapewnienia

zasilania tych zbiorników w wodę z zewnętrznej

sieci wodociągowej przeciwpożarowej o wydajności nie mniejszej niż 10 dm3/s.

.go

v.p

l

4. Maksymalne ciśnienie robocze w instalacji wodociągowej przeciwpożarowej na zaworze odcinającym

nie powinno przekraczać 1,2 MPa, przy czym na zaworze 52 i zaworach odcinających hydrantów 33 oraz hydrantów 52 nie powinno przekraczać 0,7 MPa.

2) dwóch sąsiednich hydrantów wewnętrznych lub

dwóch sąsiednich zaworów 52 — w budynkach

niewymienionych w pkt 1 i 3 oraz w budynku wysokim z jedną klatką schodową;

3) czterech sąsiednich hydrantów wewnętrznych lub

zaworów 52

a) w budynku wysokim i wysokościowym na kondygnacjach podziemnych i kondygnacjach położonych na wysokości powyżej 25 m,

4. Dla budynków wysokich zakwalifikowanych do

kategorii zagrożenia ludzi ZL IV dopuszcza się zasilanie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej bezpośrednio z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej o wydajności nie mniejszej niż 10 dm3/s,

bez konieczności zapewnienia zbiorników, o których

mowa w ust. 2 i 3.

5. Warunkiem zastosowania dopuszczeń, o których mowa w ust. 3 pkt 3 i ust. 4, jest wyprowadzenie

w elewacjach budynku, od strony drogi pożarowej,

dodatkowej nasady o średnicy 75 mm, umożliwiającej

zasilanie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej

z samochodów gaśniczych.

rcl

b) w strefie pożarowej produkcyjnej i magazynowej o gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m2 i powierzchni przekraczającej 3 000 m2.

a) ust. 2 i ust. 3 pkt 2 — do 50 m3 w przypadku

zapewnienia zasilania tych zbiorników w wodę

z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej o wydajności nie mniejszej niż 10 dm3/s,

§ 24. 1. Instalacja wodociągowa przeciwpożarowa

musi być zasilana z zewnętrznej sieci wodociągowej

przeciwpożarowej lub ze zbiorników o odpowiednim

zapasie wody do celów przeciwpożarowych, bezpośrednio albo za pomocą pompowni przeciwpożarowej, w sposób zapewniający spełnienie wymagań

określonych w § 22 i 23.

w.

2. Do zasilania w wodę instalacji wodociągowej

przeciwpożarowej w budynkach wysokich i wysokościowych powinien być zapewniony zapas wody zgromadzony o łącznej pojemności nie mniejszej niż

100 m3 w jednym lub kilku zbiornikach przeznaczony

wyłącznie do tego celu.

3. Dopuszcza się

ww

1) zmniejszenie pojemności zbiorników, o których

mowa w ust. 2, do 50 m3, w przypadku budynków

wysokich i wysokościowych o wysokości do

100 m

a) zawierających na wysokości powyżej 12 m jedynie strefy pożarowe zakwalifikowane do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, niezależnie od ich powierzchni, lub

b) niezawierających stref pożarowych o powierzchni przekraczającej 750 m2;

2) stosowanie jednego wspólnego zbiornika o pojemności co najmniej 100 m3 dla grupy budynków

wysokich i wysokościowych wzniesionych obok

siebie, jeżeli zbiornik nie jest oddalony od żadnego

z budynków o więcej niż 100 m;

§ 25. 1. Przewody zasilające instalacji wodociągowej przeciwpożarowej muszą być wykonane

1) jako piony w klatkach schodowych lub przy klatkach schodowych;

2) jako przewody rozprowadzające w budynkach

jednokondygnacyjnych oraz, jeżeli zachodzi taka

potrzeba, na kondygnacjach budynków wielokondygnacyjnych.

2. W budynkach wysokich i wysokościowych

o dwu lub więcej klatkach schodowych nawodnione

piony powinny być połączone ze sobą na najwyższej

kondygnacji przewodem o średnicy nominalnej (DN)

co najmniej DN 80.

3. Przewody instalacji, z której pobiera się wodę

do gaszenia pożaru, wykonane z materiałów palnych,

powinny być obudowane ze wszystkich stron osłonami o klasie odporności ogniowej co najmniej El 60.

Warunek ten nie dotyczy pionów prowadzonych

w klatkach schodowych wydzielonych ścianami i zamkniętych drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej El 30.

4. Średnice nominalne przewodów zasilających,

w milimetrach, na których instaluje się hydranty wewnętrzne i zawory 52, powinny wynosić co najmniej

1) DN 25 — dla hydrantów 25;

2) DN 50 — dla hydrantów 33 i 52;

3) DN 80 — dla zaworów 52 na nawodnionych pionach w budynkach wysokich i wysokościowych.

2. Stosowanie stałych samoczynnych urządzeń

gaśniczych wodnych jest wymagane w

.go

v.p

l

5. W nieogrzewanych budynkach lub w ich częściach przewody zasilające instalacji wodociągowej

przeciwpożarowej należy zabezpieczyć przed możliwością zamarznięcia. W tym przypadku można stosować instalację suchą, pod warunkiem zastosowania

rozwiązań umożliwiających jej nawadnianie w sposób

ręczny i/lub automatyczny.

Poz. 719

6. Przewody zasilające instalacji wodociągowej

przeciwpożarowej muszą być wykonane jako obwodowe zapewniające doprowadzenie wody co najmniej

z dwóch stron, w przypadku gdy

1) budynkach handlowych lub wystawowych

a) jednokondygnacyjnych, w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I

o powierzchni powyżej 8 000 m2,

b) wielokondygnacyjnych, w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL I

o powierzchni powyżej 5 000 m2;

2) w budynkach o liczbie miejsc służących celom

gastronomicznym powyżej 600;

1) liczba pionów w budynku, zasilanych z jednego

przewodu, jest większa niż 3;

3) budynkach użyteczności publicznej wysokościowych;

2) na przewodach rozprowadzających zainstalowano

więcej niż 5 hydrantów wewnętrznych.

4) budynkach zamieszkania zbiorowego wysokościowych.

7. Należy zapewnić możliwość odłączania zasuwami lub zaworami tych części przewodów zasilających

instalację wodociągową przeciwpożarową, które znajdują się pomiędzy doprowadzeniami, o których mowa

w ust. 6.

3. W strefach pożarowych i pomieszczeniach wyposażonych w stałe urządzenia gaśnicze gazowe lub

z innym środkiem gaśniczym mogącym mieć wpływ

na zdrowie ludzi zapewnia się warunki bezpieczeństwa dla osób przebywających w tych pomieszczeniach, zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi tych

urządzeń.

§ 28. 1. Stosowanie systemu sygnalizacji pożarowej, obejmującego urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia

odbiorcze alarmów pożarowych i urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych, jest wymagane w

rcl

8. Dopuszcza się przyłączanie do przewodów zasilających instalacji wodociągowej przeciwpożarowej

przyborów sanitarnych, pod warunkiem że w przypadku ich uszkodzenia nie spowoduje to niekontrolowanego wypływu wody z instalacji.

9. Możliwość poboru wody do celów przeciwpożarowych o wymaganych parametrach ciśnienia i wydajności w budynku musi być zapewniona niezależnie

od stanu pracy innych systemów bądź urządzeń.

w.

§ 26. Szczegółowe wymagania dla pompowni

przeciwpożarowych określają przepisy rozporządzenia

Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124,

poz. 1030).

Rozdział 6

Stosowanie stałych urządzeń gaśniczych, systemów

sygnalizacji pożarowej, dźwiękowych systemów

ostrzegawczych i gaśnic

ww

§ 27. 1. Stosowanie stałych urządzeń gaśniczych

związanych na stałe z obiektem, zawierających zapas

środka gaśniczego i uruchamianych samoczynnie we

wczesnej fazie rozwoju pożaru, jest wymagane w

1) archiwach wyznaczonych przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych;

2) muzeach oraz zabytkach budowlanych, wyznaczonych przez Generalnego Konserwatora Zabytków

w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej;

3) ośrodkach elektronicznego przetwarzania danych

o znaczeniu krajowym.

1) budynkach handlowych lub wystawowych

a) jednokondygnacyjnych o powierzchni strefy pożarowej powyżej 5 000 m2,

b) wielokondygnacyjnych o powierzchni strefy pożarowej powyżej 2 500 m2;

2) teatrach o liczbie miejsc powyżej 300;

3) kinach o liczbie miejsc powyżej 600;

4) budynkach o liczbie miejsc służących celom

gastronomicznym powyżej 300;

5) salach widowiskowych i sportowych o liczbie

miejsc powyżej 1 500;

6) szpitalach, z wyjątkiem psychiatrycznych, oraz

w sanatoriach — o liczbie łóżek powyżej 200 w budynku;

7) szpitalach psychiatrycznych o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku;

8) domach pomocy społecznej i ośrodkach rehabilitacji dla osób niepełnosprawnych o liczbie łóżek

powyżej 100 w budynku;

9) zakładach pracy zatrudniających powyżej 100 osób

niepełnosprawnych w budynku;

10) budynkach użyteczności

i wysokościowych;

publicznej

wysokich

11) budynkach zamieszkania zbiorowego, w których

przewidywany okres pobytu tych samych osób

przekracza trzy doby, o liczbie miejsc noclegowych

powyżej 200;

4) szpitalach i sanatoriach o liczbie łóżek powyżej 200

w budynku, z wyłączeniem pomieszczeń intensywnej opieki medycznej, sal operacyjnych oraz sal

z chorymi;

.go

v.p

l

12) budynkach zamieszkania zbiorowego niewymienionych w pkt 11, o liczbie miejsc noclegowych

powyżej 50;

Poz. 719

13) archiwach wyznaczonych przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych;

14) muzeach oraz zabytkach budowlanych, wyznaczonych przez Generalnego Konserwatora Zabytków

w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej;

15) ośrodkach elektronicznego przetwarzania danych

o zasięgu krajowym, wojewódzkim i w urzędach

obsługujących organy administracji rządowej;

16) centralach telefonicznych o pojemności powyżej

10 000 numerów i centralach telefonicznych tranzytowych o pojemności 5 000—10 000 numerów,

o znaczeniu miejscowym lub regionalnym;

17) garażach podziemnych, w których strefa pożarowa

przekracza 1 500 m2 lub obejmujących więcej niż

jedną kondygnację podziemną;

18) stacjach metra i stacjach kolei podziemnych;

19) dworcach i portach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób;

publicznej

wysokich

6) budynkach zamieszkania zbiorowego wysokich

i wysokościowych lub o liczbie miejsc noclegowych powyżej 200;

7) stacjach metra i stacjach kolei podziemnych;

8) dworcach i portach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób.

2. W obiektach, w których zastosowano dźwiękowy system ostrzegawczy, nie stosuje się innych pożarowych urządzeń alarmowych akustycznych służących

alarmowaniu użytkowników tego obiektu, poza służbami dozoru lub ochrony.

3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie

dotyczy budynków znajdujących się na terenach zamkniętych służących obronności państwa oraz budynków zakwaterowania osadzonych, które zlokalizowane

są na terenach zakładów karnych i aresztów śledczych.

§ 30. 1. Obiekty wyposażone w stałe urządzenia

gaśnicze mogą być niewyposażone w system sygnalizacji pożarowej.

rcl

20) bankach, w których strefa pożarowa zawierająca

salę operacyjną ma powierzchnię przekraczającą

500 m2;

5) budynkach użyteczności

i wysokościowych;

21) bibliotekach, których zbiory w całości lub w części

tworzą narodowy zasób biblioteczny.

w.

2. Wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 11,

nie dotyczą budynków, które są zlokalizowane na terenach zamkniętych służących obronności państwa,

oraz budynków zakwaterowania osadzonych, które

zlokalizowane są na terenach zakładów karnych

i aresztów śledczych.

ww

§ 29. 1. Stosowanie dźwiękowego systemu ostrzegawczego, umożliwiającego rozgłaszanie sygnałów

ostrzegawczych i komunikatów głosowych na potrzeby bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie,

nadawanych automatycznie po otrzymaniu sygnału

z systemu sygnalizacji pożarowej, a także przez operatora, jest wymagane w

1) budynkach handlowych lub wystawowych

a) jednokondygnacyjnych, zawierających strefę

pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I o powierzchni powyżej

8 000 m2,

b) wielokondygnacyjnych, zawierających strefę

pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I o powierzchni powyżej 5 000 m2;

2) salach widowiskowych i sportowych o liczbie

miejsc powyżej 1 500;

3) kinach i teatrach o liczbie miejsc powyżej 600;

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy obiektów, w których

system sygnalizacji pożarowej jest niezbędny do uruchamiania urządzeń przewidzianych do funkcjonowania podczas pożaru.

§ 31. Właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu,

o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia

1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, uzgadnia z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej sposób połączenia

urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji pożarowej z obiektem komendy Państwowej

Straży Pożarnej lub obiektem wskazanym przez tego

komendanta.

§ 32. 1. Obiekty muszą być wyposażone w gaśnice, spełniające wymagania Polskich Norm dotyczących gaśnic.

2. Rodzaj gaśnic powinien być dostosowany do

gaszenia tych grup pożarów, które mogą wystąpić

w obiekcie

1) A — materiałów stałych, zwykle pochodzenia organicznego, których normalne spalanie zachodzi

z tworzeniem żarzących się węgli;

2) B — cieczy i materiałów stałych topiących się;

3) C — gazów;

4) D — metali;

5) F — tłuszczów i olejów w urządzeniach kuchennych.

Rozdział 7

.go

v.p

l

3. Jedna jednostka masy środka gaśniczego 2 kg

(lub 3 dm3) zawartego w gaśnicach przypada, z wyjątkiem przypadków określonych w przepisach szczególnych

Poz. 719

1) na każde 100 m2 powierzchni strefy pożarowej

w budynku, niechronionej stałym urządzeniem

gaśniczym

a) zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi

ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V,

b) produkcyjnej i magazynowej o gęstości obciążenia ogniowego ponad 500 MJ/m2,

c) zawierającej pomieszczenie zagrożone wybuchem;

2) na każde 300 m2 powierzchni strefy pożarowej niewymienionej w pkt 1, z wyjątkiem zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV.

4. Wyposażenie w gaśnice magazynów, w których

są składowane butle z gazem płynnym, oraz stacji paliw płynnych określa rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków

technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne

służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

§ 34. 1. W obiektach lub ich częściach, w których

odbywa się proces spalania paliwa stałego, ciekłego

lub gazowego, usuwa się zanieczyszczenia z przewodów dymowych i spalinowych w okresach ich użytkowania

1) od palenisk zakładów zbiorowego żywienia i usług

gastronomicznych — co najmniej raz w miesiącu,

jeżeli przepisy miejscowe nie stanowią inaczej;

2) od palenisk opalanych paliwem stałym niewymienionych w pkt 1 — co najmniej raz na 3 miesiące;

3) od palenisk opalanych paliwem płynnym i gazowym niewymienionych w pkt 1 — co najmniej raz

na 6 miesięcy.

2. W obiektach lub ich częściach, o których mowa

w ust. 1, usuwa się zanieczyszczenia z przewodów

wentylacyjnych co najmniej raz w roku, jeżeli większa

częstotliwość nie wynika z warunków użytkowych.

3. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonują osoby posiadające kwalifikacje kominiarskie.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy usuwaniu zanieczyszczeń z przewodów dymowych, spalinowych

i wentylacyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz obiektów budowlanych budownictwa

zagrodowego i letniskowego.

rcl

5. Miejsce omłotów, niezależnie od wymaganych

gaśnic, musi być wyposażone w pojemnik z wodą

o objętości co najmniej 200 dm3, przygotowany do

wykorzystania w celach gaśniczych z użyciem wiadra

lub w inny równorzędny sposób.

Instalacje i urządzenia techniczne

§ 33. 1. Gaśnice w obiektach muszą być rozmieszczone

w.

1) w miejscach łatwo dostępnych i widocznych,

w szczególności

a) przy wejściach do budynków,

b) na klatkach schodowych,

c) na korytarzach,

d) przy wyjściach z pomieszczeń na zewnątrz;

ww

2) w miejscach nienarażonych na uszkodzenia

mechaniczne oraz działanie źródeł ciepła (piece,

grzejniki);

3) w obiektach wielokondygnacyjnych — w tych samych miejscach na każdej kondygnacji, jeżeli pozwalają na to istniejące warunki.

2. Przy rozmieszczaniu gaśnic muszą być spełnione następujące warunki

1) odległość z każdego miejsca w obiekcie, w którym

może przebywać człowiek, do najbliższej gaśnicy

nie powinna być większa niż 30 m;

2) do gaśnic powinien być zapewniony dostęp o szerokości co najmniej 1 m.

§ 35. 1. Temperatura zewnętrznych powierzchni

urządzeń i instalacji je zasilających, z wyłączeniem instalacji elektroenergetycznych, oraz temperatura wtłaczanego do pomieszczenia powietrza nie powinna

przekraczać w zależności od rodzaju występujących

w obiekcie materiałów następujących wielkości

1) w przypadku gazów i par cieczy 2/3 maksymalnej

temperatury powierzchni wyrażonej w stopniach

Celsjusza (°C), określonej Polską Normą dotyczącą

urządzeń elektrycznych w przestrzeniach zagrożonych wybuchem dla poszczególnych klas temperaturowych gazów i par cieczy;

2) w przypadku pyłów i włókien

a) co najmniej 70 stopni Celsjusza (°C) poniżej

temperatury tlenia się 5 mm warstwy pyłu dla

poziomych powierzchni ogrzewczych lub nachylonych do 60° w stosunku do poziomu,

b) 2/3 temperatury samozapłonu, wyrażonej

w stopniach Celsjusza (°C), mieszaniny pyłów

lub włókien z powietrzem dla powierzchni o nachyleniu większym niż 60° w stosunku do poziomu oraz dla tych powierzchni, na których uniemożliwiono gromadzenie się pyłów i włókien,

c) 2/3 temperatury samozapłonu, wyrażonej

w stopniach Celsjusza (°C), mieszaniny pyłów

lub włókien z powietrzem dla nietlących się pyłów lub włókien, niezależnie od stopnia nachylenia powierzchni urządzeń ogrzewczych;

3) wskazuje osoby odpowiedzialne za odpowiednie

przygotowanie miejsca pracy, za przebieg oraz zabezpieczenie miejsca po zakończeniu pracy;

2. Dopuszczalne temperatury pracy urządzeń

elektroenergetycznych oraz zasady klasyfikacji gazów

i par cieczy do klas temperaturowych określają Polskie

Normy dotyczące urządzeń elektrycznych w przestrzeniach zagrożonych wybuchem.

4) zapewnia wykonywanie prac wyłącznie przez osoby do tego upoważnione, posiadające odpowiednie kwalifikacje;

.go

v.p

l

3) w przypadkach pozostałych ciał stałych łatwo zapalnych 2/3 temperatury samozapłonu, wyrażonej

w stopniach Celsjusza (°C).

3. Przy ustalaniu dopuszczalnych temperatur należy przyjmować za podstawę ten materiał palny znajdujący się w danym pomieszczeniu, który ma najniższą temperaturę samozapłonu, a dla tlących się pyłów

— najniższą temperaturę tlenia.

4. W systemach ogrzewczych oraz wentylacyjnych

nie jest dopuszczalna recyrkulacja powietrza, jeżeli

mogłaby spowodować wzrost zagrożenia wybuchem.

5. Dopuszcza się stosowanie systemów centralnego ogrzewania powietrznego we wszystkich obiektach

i pomieszczeniach, pod warunkiem zastosowania

samoczynnych urządzeń (termoregulatorów) zapobiegających przekroczeniu dopuszczalnych temperatur

w przypadku zaniku przepływu powietrza oraz blokady uniemożliwiającej włączenie elementów grzewczych przed uruchomieniem nawiewu powietrza.

2. Przy wykonywaniu prac, o których mowa

w ust. 1, należy

1) zabezpieczyć przed zapaleniem materiały palne

występujące w miejscu wykonywania prac oraz

w rejonach przyległych, w tym również elementy

konstrukcji budynku i znajdujące się w nim instalacje techniczne;

2) prowadzić prace niebezpieczne pod względem pożarowym w pomieszczeniach lub przy urządzeniach zagrożonych wybuchem lub w pomieszczeniach, w których wcześniej wykonywano inne prace związane z użyciem łatwo palnych cieczy lub

palnych gazów, jedynie wtedy, gdy stężenie par

cieczy lub gazów w mieszaninie z powietrzem

w miejscu wykonywania prac nie przekracza 10 %

ich dolnej granicy wybuchowości;

rcl

6. Systemów centralnego ogrzewania wodnego

i parowego nie stosuje się w obiektach, w których występują materiały wytwarzające w reakcji z wodą lub

parą wodną palne gazy, jeżeli reakcje takie nie są przewidziane w procesie technologicznym.

5) zaznajamia osoby wykonujące prace z zagrożeniami pożarowymi występującymi w rejonie wykonywania prac oraz z przedsięwzięciami mającymi na

celu niedopuszczenie do powstania pożaru lub

wybuchu.

7. Powierzchnie przewodów i urządzeń grzewczych

oraz ich izolacje w obrębie pomieszczeń, w których

mogą wydzielać się palne pyły i włókna, muszą być

gładkie, łatwe do oczyszczenia i nierozprzestrzeniające ognia.

w.

8. Instalacje i urządzenia techniczne oraz technologiczne, w których podczas eksploatacji mogą wytwarzać się ładunki elektryczności statycznej o potencjale

wystarczającym do zapalenia występujących materiałów palnych, wyposaża się w odpowiednie środki

ochrony, zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi

ochrony przed elektrycznością statyczną.

Rozdział 8

ww

Prace niebezpieczne pod względem pożarowym

oraz ocena zagrożenia wybuchem

§ 36. 1. Przed rozpoczęciem prac niebezpiecznych

pod względem pożarowym, mogących powodować

bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru

lub wybuchu, właściciel, zarządca lub użytkownik

obiektu

3) mieć w miejscu wykonywania prac sprzęt umożliwiający likwidację wszelkich źródeł pożaru;

4) po zakończeniu prac poddać kontroli miejsce,

w którym prace były wykonywane, oraz rejony

przyległe;

5) używać do wykonywania prac wyłącznie sprzętu

sprawnego technicznie i zabezpieczonego przed

możliwością wywołania pożaru.

§ 37. 1. W obiektach i na terenach przyległych,

gdzie są prowadzone procesy technologiczne z użyciem materiałów mogących wytworzyć mieszaniny

wybuchowe lub w których materiały takie są magazynowane, dokonuje się oceny zagrożenia wybuchem.

2. Ocena zagrożenia wybuchem obejmuje wskazanie pomieszczeń zagrożonych wybuchem, wyznaczenie w pomieszczeniach i przestrzeniach zewnętrznych

odpowiednich stref zagrożenia wybuchem wraz

z opracowaniem graficznej dokumentacji klasyfikacyjnej oraz wskazanie czynników mogących w nich zainicjować zapłon.

1) ocenia zagrożenie pożarowe w miejscu, w którym

prace będą wykonywane;

3. Graficzna dokumentacja klasyfikacyjna zawiera

plany sytuacyjne obrazujące rodzaj i zasięg stref zagrożenia wybuchem oraz lokalizację i identyfikację

źródeł emisji, zgodnie z zasadami określonymi w Polskich Normach.

2) ustala rodzaj przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie do powstania i rozprzestrzeniania

się pożaru lub wybuchu;

4. Oceny zagrożenia wybuchem dokonują: inwestor, projektant lub użytkownik decydujący o procesie

technologicznym.

6. Klasyfikację stref zagrożenia wybuchem określa

Polska Norma dotycząca zapobiegania wybuchowi

i ochronie przed wybuchem.

7. Pomieszczenie, w którym może wytworzyć się

mieszanina wybuchowa, powstała z wydzielającej się

takiej ilości palnych gazów, par, mgieł lub pyłów, której wybuch mógłby spowodować przyrost ciśnienia

w tym pomieszczeniu przekraczający 5 kPa, określa się

jako pomieszczenie zagrożone wybuchem.

8. Wytyczne w zakresie określania przyrostu ciśnienia w pomieszczeniu, jaki mógłby zostać spowodowany przez wybuch, określa załącznik do rozporządzenia.

9. W pomieszczeniu należy wyznaczyć strefę zagrożenia wybuchem, jeżeli może w nim występować

mieszanina wybuchowa o objętości co najmniej

0,01 m3 w zwartej przestrzeni.

3. Przepis ust. 2 nie dotyczy

1) lasów zaliczonych do III kategorii zagrożenia pożarowego;

2) drzewostanów starszych niż 30 lat położonych przy

drogach publicznych i parkingach oraz drzewostanów położonych przy drogach o nawierzchni nieutwardzonej, z wyjątkiem dróg poligonowych

i międzypoligonowych;

3) lasów o szerokości mniejszej niż 200 m.

4. Zaliczenia obszarów leśnych do kategorii zagrożenia pożarowego dokonuje się w planach urządzenia

lasu, uproszczonych planach urządzenia lasu i planach

ochrony parków narodowych.

§ 39. 1. W odległości mniejszej niż 30 m od skraju

toru kolejowego lub drogi publicznej, z wyjątkiem

drogi o nawierzchni nieutwardzonej, pozostawianie

w szczególności gałęzi, chrustu, nieokrzesanych ściętych drzew i odpadów poeksploatacyjnych jest zabronione.

rcl

Rozdział 9

2) rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia

7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie

odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania

i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów

przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153, poz. 955).

.go

v.p

l

5. Ocena zagrożenia wybuchem może stanowić

część oceny ryzyka wybuchu, o której mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 maja 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera

wybuchowa (Dz. U. Nr 107, poz. 1004 oraz z 2006 r.

Nr 121, poz. 836).

Poz. 719

Zabezpieczenie przeciwpożarowe lasów

§ 38. 1. Lasy położone przy obiektach mogących

stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się

od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność

przez cały rok.

w.

2. Rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów

przeciwpożarowych przez podmioty określone jako

właściwe do ich wykonania i utrzymywania w: ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r.

Nr 45, poz. 435, z późn. zm.4)), ustawie z dnia 28 marca

2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16,

poz. 94, z późn. zm.5)) oraz ustawie z dnia 24 sierpnia

1991 r. o ochronie przeciwpożarowej określają

ww

1) rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia

22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad

zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U.

Nr 58, poz. 405 i Nr 82, poz. 573);

4) Zmiany

tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 157, poz. 1315, Nr 167,

poz. 1399 i Nr 175, poz. 1460 i 1462, z 2006 r. Nr 227,

poz. 1658 i Nr 245, poz. 1775, z 2007 r. Nr 59, poz. 405,

Nr 64, poz. 427 i Nr 181, poz. 1286, z 2008 r. Nr 163,

poz. 1011 i Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 42,

poz. 340, Nr 69, poz. 595, Nr 92, poz. 753 i Nr 157, poz. 1241

oraz z 2010 r. Nr 96, poz. 620.

5) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 191,

poz. 1374, z 2008 r. Nr 59, poz. 359, Nr 144, poz. 902,

Nr 206, poz. 1289 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 1,

poz. 3, Nr 18, poz. 97, Nr 19, poz. 100, Nr 98, poz. 817,

Nr 115, poz. 966, Nr 157, poz. 1241 i Nr 214, poz. 1658.

2. Właściciele, zarządcy lub użytkownicy lasów,

których lasy samoistnie lub wspólnie tworzą kompleks

leśny o powierzchni ponad 300 ha

1) organizują obserwację i patrolowanie lasów w celu wykrywania pożarów oraz alarmowania o ich

powstaniu, zgodnie z przepisami o zabezpieczeniu

przeciwpożarowym lasów;

2) zapewniają i utrzymują źródła wody do celów

przeciwpożarowych;

3) utrzymują dojazdy pożarowe wyznaczone w planie

urządzenia lasu zgodnie z przepisami w sprawie

zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów;

4) oznaczają stanowiska czerpania wody znakami

zgodnymi z Polskimi Normami dotyczącymi znaków bezpieczeństwa;

5) urządzają i utrzymują w miejscach wyznaczonych,

w porozumieniu z właściwymi miejscowo komendantami powiatowymi (miejskimi) Państwowej

Straży Pożarnej, bazy sprzętu do gaszenia pożarów lasów, zgodnie z przepisami o zabezpieczeniu

przeciwpożarowym lasów;

6) uzgadniają projekt planu urządzenia lasu, projekt

uproszczonego planu urządzenia lasu oraz projekt

planu ochrony parku narodowego, w części dotyczącej ochrony przeciwpożarowej, z właściwym

miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, dla lasów I i II kategorii zagrożenia pożarowego.

1) stosować wskazania podane w instrukcjach obsługi przy eksploatacji maszyn rolniczych i innych

z napędem;

.go

v.p

l

3. Źródło wody do celów przeciwpożarowych w lasach powinno zapewnić możliwość pobierania wody

z głębokości nie większej niż 4 m, licząc między lustrem wody a poziomem stanowiska czerpania wody,

i być wyposażone w stanowisko czerpania wody wraz

z dojazdem.

Poz. 719

4. Źródła wody do celów przeciwpożarowych w lasach, które samoistnie lub wspólnie tworzą kompleks

o powierzchni ponad 300 ha, zapewnia się w postaci

nie więcej niż 2 zbiorników w obrębie chronionej powierzchni zawierających łącznie co najmniej 50 m3

wody, hydrantów zewnętrznych lub cieku wodnego

o stałym przepływie wody nie mniejszym niż 10 dm3/s

przy najniższym stanie wód, z zapewnieniem najbliższego stanowiska czerpania wody w terenie o promieniu

1) nieprzekraczającym 3 km w lasach I kategorii zagrożenia pożarowego;

2) nieprzekraczającym 5 km w lasach II kategorii zagrożenia pożarowego;

3) uzgodnionym z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży

Pożarnej w lasach III kategorii zagrożenia pożarowego.

3) ustawiać silniki spalinowe na podłożu niepalnym,

w odległości co najmniej 10 m od stert, stogów

lub budynków o konstrukcji palnej;

4) zabezpieczać urządzenia wydechowe silników spalinowych przed wylotem iskier;

5) zapewnić możliwość ewakuacji ludzi i sprzętu;

6) przechowywać niezbędne materiały pędne, w ilości nieprzekraczającej dobowego zapotrzebowania, w zamkniętych nietłukących się naczyniach,

w odległości co najmniej 10 m od punktu omłotowego i miejsc występowania palnych płodów rolnych;

7) wyposażyć miejsca omłotów, stertowania i kombajnowania w gaśnice oraz w razie potrzeby

w sprzęt służący do wykonywania pasów ograniczających rozprzestrzenianie się pożaru.

2. Palenie tytoniu przy obsłudze sprzętu, maszyn

i pojazdów podczas zbiorów palnych płodów rolnych

oraz ich transportu jest zabronione.

rcl

5. Właściciel lub zarządca lasu umieszcza tablice

informacyjne i ostrzegawcze dotyczące zabezpieczenia przeciwpożarowego lasu przy wjazdach do lasów

oraz przy parkingach leśnych, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej.

2) stosować silniki elektryczne o odpowiednim do

warunków pracy stopniu ochrony; minimalna odległość układu napędowego od stert, stogów i budynków o konstrukcji palnej powinna wynosić

5 m;

6. Dojazdy pożarowe, o których mowa w ust. 2

pkt 3, oraz bazy sprzętu, o których mowa w ust. 2 pkt 5,

określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia

22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów.

3. Używanie otwartego ognia i palenie tytoniu

w odległości mniejszej niż 10 m od miejsca omłotów

i miejsc występowania palnych płodów rolnych jest

zabronione.

§ 42. 1. Strefa pożarowa sterty, stogu lub brogu

z palnymi produktami roślinnymi nie przekracza powierzchni 1 000 m2 lub kubatury 5 000 m3.

2. Przy ustawianiu stert, stogów i brogów należy

zachować co najmniej następujące odległości

1) rozniecanie ognia poza miejscami wyznaczonymi

do tego celu przez właściciela lub zarządcę lasu;

b) niepalnych i o pokryciu co najmniej trudno zapalnym — 20 m;

2) palenie tytoniu, z wyjątkiem miejsc na drogach

utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu

ludzi.

2) od dróg publicznych i torów kolejowych — 30 m;

ww

w.

§ 40. 1. W lasach i na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od granicy lasów nie jest dopuszczalne

wykonywanie czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo pożaru, w szczególności

2. Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy czynności związanych z gospodarką leśną oraz wykonywaniem robót

budowlanych i eksploatacji kopalni w porozumieniu

z właścicielem lub zarządcą lasu.

Rozdział 10

Zabezpieczenie przeciwpożarowe zbioru, transportu

i składowania palnych płodów rolnych

§ 41. 1. Podczas zbioru, transportu i składowania

płodów rolnych należy

1) od budynków wykonanych z materiałów

a) palnych — 30 m,

3) od dróg wewnętrznych i od granicy działki

— 10 m;

4) od urządzeń i przewodów linii elektrycznych wysokiego napięcia — 30 m;

5) od lasów i terenów zalesionych — 100 m;

6) między stertami, stogami i brogami stanowiącymi

odrębne strefy pożarowe — 30 m.

3. Wokół stert, stogów i brogów należy wykonać

i utrzymać powierzchnię o szerokości co najmniej 2 m

w odległości 3 m od ich obrysu pozbawioną materiałów palnych.

§ 43. Wypalanie słomy i pozostałości roślinnych

na polach jest zabronione.

Rozdział 11

żenia ludzi ZL I o powierzchni powyżej 8 000 m2,

lecz nie większej niż 10 000 m2,

b) wielokondygnacyjnych, zawierających strefę

pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I o powierzchni powyżej 5 000 m2,

lecz nie większej niż 8 000 m2;

5) wymagania określone w § 6 ust. 1 pkt 7 i 8 oraz

ust. 2 i 3 powinny zostać spełnione podczas okresowej aktualizacji instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, o której mowa w § 6 ust. 7.

.go

v.p

l

4. Produkty roślinne należy składować w sposób

uniemożliwiający ich samozapalenie. W przypadku

konieczności składowania produktów niedosuszonych

należy okresowo sprawdzać ich temperaturę.

Poz. 719

Przepisy przejściowe i końcowe

§ 44. W stosunku do obiektów wzniesionych przed

dniem wejścia w życie rozporządzenia

1) wymagań określonych w § 27 ust. 1 i 2 nie stosuje

się do obiektów wzniesionych przed dniem

17 stycznia 1993 r.;

§ 45. W stosunku do budynków wzniesionych

zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn.

zm.6)) oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w § 16 ust. 2.

2) wymagania określone w § 18 ust. 2 oraz w § 19

ust. 1 w przypadku budynków wyposażonych

w hydranty 52 obowiązują przy przebudowie i rozbudowie instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, a także przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania obiektu;

§ 46. Traci moc rozporządzenie Ministra Spraw

Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia

2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów

(Dz. U. Nr 80, poz. 563).

3) wymagań określonych w § 19 ust. 2 nie stosuje

się, jeżeli zostały one wyposażone w hydranty 52

zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra

Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563);

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

J. Miller

6) Zmiany

tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz. 1217, z 2007 r.

Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665, Nr 127, poz. 880, Nr 191,

poz. 1373 i Nr 247, poz. 1844, z 2008 r. Nr 145, poz. 914,

Nr 199, poz. 1227, Nr 206, poz. 1287, Nr 210, poz. 1321

i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206,

Nr 160, poz. 1276 i Nr 161, poz. 1279 oraz z 2010 r. Nr 75,

poz. 474 i Nr 106, poz. 675.

rcl

4) wymagań określonych w § 27 ust. 2 pkt 1 i § 29

ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do budynków handlowych i wystawowych

a) jednokondygnacyjnych, zawierających strefę

pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagro-

§ 47. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

7 dni od dnia ogłoszenia.

Elektronicznie

podpisany przez

Grzegorz Paczowski

Data: 2010.06.22

20:45:52 +02'00'

Poz. 719

.go

v.p

l

719

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI1)

z dnia 7 czerwca 2010 r.

w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów

Na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57,

poz. 353) zarządza się, co następuje

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. (poz. 719)

w.

WYTYCZNE W ZAKRESIE OKREŚLANIA PRZYROSTU CIŚNIENIA W POMIESZCZENIU,

JAKI MÓGŁBY ZOSTAĆ SPOWODOWANY PRZEZ WYBUCH

1. Przy dokonywaniu oceny zagrożenia wybuchem pomieszczeń należy brać pod uwagę najbardziej niekorzystną z punktu widzenia ewentualnych skutków wybuchu sytuację mogącą wytworzyć się w procesie ich eksploatacji, uwzględniając najbardziej niebezpieczny, występujący tam rodzaj substancji oraz największą jej

ilość, jaka mogłaby brać udział w reakcji wybuchu.

ww

2. Przyrost ciśnienia w pomieszczeniu ΔP (w Pa), spowodowany przez wybuch z udziałem jednorodnych palnych gazów lub par o cząsteczkach zbudowanych z atomów węgla, wodoru, tlenu, azotu i chlorowców jest

określany za pomocą równania

ΔP =

mmax · ΔPmax · W

V · Cst · ρ

[1]

gdzie

mmax — maksymalna masa substancji palnych, tworzących mieszaninę wybuchową, jaka może wydzielić

się w rozpatrywanym pomieszczeniu (kg);

ΔPmax — maksymalny przyrost ciśnienia przy wybuchu stechiometrycznej mieszaniny gazowo- lub

parowo-powietrznej w zamkniętej komorze (Pa);

W

— współczynnik przebiegu reakcji wybuchu, uwzględniający niehermetyczność pomieszczenia, nieadiabatyczność reakcji wybuchu, a także fakt udziału w reakcji niecałej ilości palnych gazów i par,

jaka wydzieliłaby się w pomieszczeniu — równy 0,17 dla palnych gazów i 0,1 dla palnych par;

V

— objętość przestrzeni powietrznej pomieszczenia, stanowiąca różnicę między objętością pomieszczenia i objętością znajdujących się w nim instalacji, sprzętu, zamkniętych opakowań itp. (m3);

— objętościowe stężenie stechiometryczne palnych gazów lub par

.go

v.p

l

Cst

— 9133 —

Cst =

β

1

[2]

1+ 4,84 · β

— stechiometryczny współczynnik tlenu w reakcji wybuchu

β = nC +

nH – nCl

4

–

nO

[3]

2

nC, nH, nCl, nO — odpowiednio ilości atomów węgla, wodoru, chlorowców i tlenu w cząsteczce gazu lub pary;

— gęstość palnych gazów lub par w temperaturze pomieszczenia w normalnych warunkach pracy

(kg · m–3).

ρ

3. Przyrost ciśnienia w pomieszczeniu ΔP (w Pa), spowodowany przez wybuch z udziałem substancji palnych

niewymienionych w pkt 2, jest określany za pomocą równania

ΔP =

gdzie

qsp — ciepło spalania (J · kg–1);

mmax · qsp · Po · W

[4]

V · ρp · cp · T

Po — ciśnienie atmosferyczne normalne, równe 101 325 Pa;

rcl

ρp — gęstość powietrza w temperaturze T (kg · m–3);

cp — ciepło właściwe powietrza, równe 1,01 · 103 J · kg–1 · K–1;

T

— temperatura pomieszczenia w normalnych warunkach pracy (K);

W = 0,17 dla palnych gazów i uniesionego palnego pyłu;

W = 0,1 dla palnych par i mgieł;

w.

pozostałe — jak we wzorze [1].

4. Masa palnych par m (w kg), wydzielających się w pomieszczeniu wskutek parowania cieczy z otwartej powierzchni, jest określana za pomocą równania

⎯

m = 10–9 · F · τ · K · Ps · √M

[5]

gdzie

ww

F — powierzchnia parowania cieczy (w m2) — dla każdego dm3 cieczy rozlanej na posadzce betonowej

przyjmuje się F = 0,5 m2 dla roztworów zawierających nie więcej niż 70 % masowego udziału rozpuszczalnika i F = 1 m2 dla pozostałych cieczy;

τ

— przewidywany maksymalny czas wydzielania się par (s);

K — współczynnik parowania określony w tabeli;

Ps — prężność pary nasyconej w temperaturze pomieszczenia t w °C (Pa)

Ps = 133 · 10

⎧

⎫

B

⎪A –

⎪

t +CA ⎭

⎩

A, B, CA — współczynniki równania Antoine’a dla danej cieczy;

M — masa cząsteczkowa cieczy (kg · kmol–1).

[6]

.go

v.p

l

Tabela

Wartości współczynnika parowania K

Prędkość przepływu powietrza

nad powierzchnią parowania

(m · s–1)

0

0,1

0,2

0,5

1,0

Temperatura pomieszczenia w °C

10

15

20

30

35

1,0

1,0

1,0

1,0

1,0

3,0

2,6

2,4

1,8

1,6

4,6

3,8

3,5

2,4

2,3

6,6

5,7

5,4

3,6

3,2

10,0

8,7

7,7

5,6

4,6

5. W przypadku występowania w pomieszczeniu uruchamianej samoczynnie wentylacji awaryjnej, przy określaniu mmax dla palnych gazów lub par dopuszcza się uwzględnianie jej działania, jeżeli odciągi powietrza

znajdują się w pobliżu miejsca przewidywanego wydzielania się gazów lub par. Przyjmowaną do obliczenia

ΔP maksymalną masę substancji palnych można wtedy zmniejszyć „k” razy, przy czym

k=1+n·τ

gdzie

[7]

n — ilość wymian powietrza w pomieszczeniu przy działaniu wentylacji awaryjnej (s–1);

τ — przewidywany czas wydzielania gazów lub par (s).

ww

w.

rcl

6. Obliczenie przewidywanego przyrostu ciśnienia w pomieszczeniu nie jest wymagane w przypadku, gdy bez

jego dokonania inwestor, jednostka projektowania lub użytkownik decydujący o procesie technologicznym

uznaje pomieszczenie za zagrożone wybuchem.