Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

1.

Ustawa określa

1)

formy i zasady wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami

szerokopasmowymi;

2)

zasady działalności w zakresie telekomunikacji jednostek samorządu terytorialnego

oraz podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej;

3)

zasady dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, i innej infrastruktury technicznej,

finansowanych ze środków publicznych;

4)

prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości,

osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, zarządców nieruchomości oraz

lokatorów, w szczególności w zakresie dostępu do nieruchomości, w celu zapewnienia

warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych;

5)

zasady lokalizowania regionalnych sieci szerokopasmowych oraz innej infrastruktury

telekomunikacyjnej.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

sieć szerokopasmowa - sieć telekomunikacyjną służącą do zapewnienia szerokopasmowego

dostępu do Internetu. Dostęp określa się jako szerokopasmowy, jeżeli wydajność łącza

nie jest czynnikiem ograniczającym możliwość uruchomienia aplikacji dostępnych w sieci;

2)

regionalna sieć szerokopasmowa - sieć szerokopasmową realizowaną przez jednostki samorządu

terytorialnego, porozumienie, związek lub stowarzyszenie jednostek samorządu terytorialnego,

porozumienie komunalne, fundację, której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego,

spółkę kapitałową lub spółdzielnię z udziałem jednostki samorządu terytorialnego,

koncesjobiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. Nr 19, poz. 101, Nr 157, poz. 1241 i Nr 223, poz. 1778) albo przez partnera prywatnego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100) w ramach programów operacyjnych;

3)

podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej - przedsiębiorstwo energetyczne

w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm. prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przesyłania, dystrybucji paliw lub

energii oraz przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków

(Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z 2007 r. Nr 147, poz. 1033, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278), będące jednostkami sektora finansów publicznych lub nadzorowane przez takie jednostki;

4)

infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu - kanalizację kablową,

linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą

do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i

obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone

do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć

mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

2.

Ilekroć w ustawie są używane określenia zdefiniowane w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm., określenia te należy rozumieć w znaczeniu tam przyjętym.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego może w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty

samorządowej

1)

budować lub eksploatować infrastrukturę telekomunikacyjną i sieci telekomunikacyjne

oraz nabywać prawa do infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych;

2)

dostarczać sieci telekomunikacyjne lub zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej;

3)

świadczyć, z wykorzystaniem posiadanej infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych,

usługi na rzecz

a)

przedsiębiorców telekomunikacyjnych,

b)

podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

c)

użytkowników końcowych - w zakresie i na warunkach określonych w art. 6 i 7.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, wykonuje się

1)

przy zachowaniu kompatybilności i połączalności z innymi sieciami telekomunikacyjnymi

tworzonymi przez podmioty publiczne lub finansowanymi ze środków publicznych w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146 i Nr 96, poz. 620) oraz przy zagwarantowaniu przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, na zasadach równego

traktowania, współkorzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych

oraz dostępu do nich;

2)

w sposób przejrzysty i niezakłócający rozwoju równoprawnej i skutecznej konkurencji

na rynkach telekomunikacyjnych.

3.

Przy wykonywaniu działalności, o której mowa w ust. 1, mają zastosowanie przepisy

o pomocy publicznej.

4.

Działalność, o której mowa w ust. 1, należy do zadań własnych o charakterze użyteczności

publicznej jednostki samorządu terytorialnego.

5.

Jednostka samorządu terytorialnego wykonuje działalność, o której mowa w ust. 1, na

podstawie uchwały organu stanowiącego.

6.

Informację o podjęciu działalności, o której mowa w ust. 1, ogłasza się w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej jednostki samorządu terytorialnego i

w siedzibie tej jednostki oraz przekazuje się Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej,

zwanemu dalej „Prezesem UKE”. Prezes UKE niezwłocznie ogłasza informację w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

7.

Informacja, o której mowa w ust. 6, zawiera opis przedsięwzięcia oraz uzasadnienie

spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2.

8.

Minister właściwy do spraw łączności może, w drodze rozporządzenia, określić wymagania

techniczne i eksploatacyjne dla sieci telekomunikacyjnych, o których mowa w ust. 1,

w celu zapewnienia wzajemnej kompatybilności i połączalności sieci.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego może, przed podjęciem działalności, o której mowa

w art. 3 ust. 1, wystąpić do Prezesa UKE z wnioskiem o opinię w sprawie wykonywania

tej działalności.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera projekt planu określający formę, rodzaj i

zakres planowanej działalności oraz opis sytuacji na obszarze tej działalności, w

tym

1)

liczbę mieszkańców;

2)

stopień pokrycia zasięgiem sieci telekomunikacyjnych, z podziałem na rodzaje tych

sieci;

3)

odsetek mieszkańców korzystających z usług telekomunikacyjnych;

4)

liczbę przedsiębiorców telekomunikacyjnych działających na obszarze danej jednostki

samorządu terytorialnego oraz opis zakresu ich działalności telekomunikacyjnej;

5)

inne informacje istotne dla oceny potrzeby podjęcia działalności, o której mowa w

art. 3 ust. 1.

3.

Prezes UKE przedstawia opinię w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o

którym mowa w ust. 1.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, podlega opłacie. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Minister właściwy do spraw łączności, po zasięgnięciu opinii Prezesa UKE, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, nie wyższą niż 5 000

zł, uwzględniając skalę przedsięwzięcia oraz rodzaj działalności objętej planem.

1.

Jeżeli wynagrodzeniem partnera prywatnego jest prawo do pobierania pożytków z przedmiotu

partnerstwa publiczno-prywatnego, albo przede wszystkim to prawo wraz z zapłatą sumy

pieniężnej, do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym

stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. Nr 19, poz. 101, Nr 157, poz. 1241 i Nr 223, poz. 1778), w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie.

2.

W przypadkach innych niż określone w ust. 1, do wyboru partnera prywatnego i umowy

o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655, z późn. zm., w zakresie nieregulowanym w niniejszej ustawie.

3.

W przypadkach, w których nie ma zastosowania ustawa z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi ani ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, wyboru partnera prywatnego dokonuje się w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej

i wolnej konkurencji oraz przestrzeganie zasad równego traktowania, przejrzystości

i proporcjonalności, przy odpowiednim uwzględnieniu przepisów niniejszej ustawy, a

w przypadku wniesienia przez partnera publicznego wkładu własnego będącego nieruchomością,

także przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675).

Działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, niebędącą działalnością gospodarczą, wykonuje

się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, z tym że prowadzenie tej działalności przez jednostkę samorządu terytorialnego,

także w formie niewyodrębnionej w ramach jej osobowości prawnej, jak również w formie

porozumienia, związku lub stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji,

której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego,

spółki kapitałowej lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego,

wymaga uzyskania wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących

działalność w zakresie telekomunikacji.

1.

Działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. c, w szczególności bezpłatna

usługa dostępu do Internetu, o której mowa w art. 7, może być wykonywana, jeżeli nie

jest zaspokojone zapotrzebowanie użytkowników końcowych w zakresie dostępu do usług

telekomunikacyjnych. Działalność taka musi być proporcjonalna i niedyskryminująca.

2.

Wymagań, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług telekomunikacyjnych

na potrzeby organów administracji publicznej, państwowych lub samorządowych jednostek

organizacyjnych oraz innych podmiotów publicznych, a także w przypadku usług telekomunikacyjnych

świadczonych wyłącznie w miejscach publicznych przez publicznie dostępne punkty dostępu

do Internetu.

3.

Informacja, o której mowa w art. 3 ust. 6, w odniesieniu do przedsięwzięć obejmujących

świadczenie użytkownikom końcowym usług, o których mowa w ust. 1, dodatkowo zawiera

uzasadnienie spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1.

Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do przekazywania na żądanie

Prezesa UKE informacji dotyczących lokalizacji i rodzaju posiadanej infrastruktury

telekomunikacyjnej lub publicznej sieci telekomunikacyjnej, zlokalizowanych na obszarze

objętym żądaniem, na potrzeby związane z ubieganiem się o dostęp telekomunikacyjny

przez jednostki samorządu terytorialnego lub określenia zasadności interwencji publicznej

w sektorze telekomunikacyjnym.

Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do przekazywania na żądanie

Prezesa UKE wykazu

1)

obszarów, które w poprzednim roku zostały objęte zasięgiem dostarczanej przez tego

operatora publicznej sieci telekomunikacyjnej;

2)

nowych obszarów, które w bieżącym roku zostaną objęte zasięgiem publicznej sieci telekomunikacyjnej,

wraz z określeniem warunków, na jakich to nastąpi.

1.

Usługa dostępu do Internetu może być świadczona bez pobierania opłat lub w zamian

za opłatę niższą niż cena rynkowa, po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 3

ust. 2 i 5 oraz art. 6 ust. 1, i uzyskaniu zgody Prezesa UKE, wydanej w drodze decyzji.

2.

Prezes UKE udziela zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli zostały spełnione wymagania

określone w art. 3 ust. 2 i 5 lub art. 6 ust. 1.

3.

Prezes UKE, w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa zakres i warunki świadczenia

użytkownikom końcowym usług, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę

1)

interes użytkowników końcowych, w szczególności konieczność przeciwdziałania wykluczeniu

cyfrowemu i zapewnienia maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności usług telekomunikacyjnych,

ich ceny i jakości;

2)

sytuację na lokalnym rynku usług, które mają być świadczone;

3)

tworzenie warunków efektywnego inwestowania w infrastrukturę telekomunikacyjną przez

przedsiębiorców telekomunikacyjnych;

4)

wymagania, o których mowa w art. 3 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, określa

1)

obszar, którego dotyczy działalność;

2)

maksymalną przepływność łącza;

3)

warunki świadczenia usługi dostępu do Internetu, w tym maksymalny czas, po upływie

którego następuje zakończenie połączenia.

5.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest rozstrzygnięciem w sprawie, o której mowa w

art. 15 pkt 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

Jednostka samorządu terytorialnego, powierzając przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu

wykonywanie działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1, w przypadku gdy ze względu

na warunki ekonomiczne nie jest możliwe na danym obszarze prowadzenie przez przedsiębiorcę

telekomunikacyjnego opłacalnej finansowo działalności telekomunikacyjnej, może

1)

udostępnić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu infrastrukturę lub sieci telekomunikacyjne

w zamian za opłaty niższe niż koszt wytworzenia;

2)

współfinansować koszty ponoszone z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych użytkownikom

końcowym lub przedsiębiorcom telekomunikacyjnym na potrzeby świadczenia tych usług.

Jednostka organizacyjna jednostki samorządu terytorialnego prowadząca działalność,

o której mowa w art. 3 ust. 1, jest obowiązana prowadzić ewidencję w sposób umożliwiający

odrębne obliczanie kosztów i przychodów, zysków i strat w zakresie budowy oraz nabywania

praw do infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych, a także działalności

telekomunikacyjnej.

Podmiot, który wykorzystał środki publiczne, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, do budowy, przebudowy lub remontu infrastruktury telekomunikacyjnej wykorzystywanej

do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub publicznej sieci

telekomunikacyjnej lub nabył prawa do takiej infrastruktury lub sieci, z wyłączeniem

podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, jest obowiązany prowadzić ewidencję w sposób umożliwiający odrębne obliczanie kosztów

i przychodów, zysków i strat w zakresie budowy oraz nabywania praw do infrastruktury

telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych, a także działalności telekomunikacyjnej.

Organ jednostki samorządu terytorialnego właściwy w sprawach wydawania zezwoleń na

zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości infrastruktury telekomunikacyjnej, sprawujący

nadzór nad przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, zapewni strukturalny rozdział funkcji

związanych z wykonywaniem zadań i uprawnień właścicielskich wobec tego przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego.

Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany uwzględnić uzasadnione

wnioski jednostki samorządu terytorialnego o zapewnienie dostępu telekomunikacyjnego,

w tym użytkowania elementów sieci oraz udogodnień towarzyszących, zgodnie z przepisami

działu II rozdział 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana uwzględnić uzasadnione wnioski

przedsiębiorców telekomunikacyjnych, podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz innych jednostek samorządu terytorialnego, o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego,

w tym użytkowania elementów sieci oraz udogodnień towarzyszących.

2.

Do zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdział 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, z tym że

1)

jednostka samorządu terytorialnego wykonująca działalność, o której mowa w art. 3

ust. 1

a)

jest traktowana jak operator o znaczącej pozycji rynkowej,

b)

jest obowiązana zawrzeć umowę o dostępie telekomunikacyjnym w terminie 30 dni od dnia

wystąpienia o jej zawarcie,

c)

jest obowiązana równo traktować przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności

przez oferowanie jednakowych warunków w porównywalnych okolicznościach;

2)

do decyzji o dostępie telekomunikacyjnym stosuje się przepisy działu I rozdział 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

3.

W przypadku uzyskania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego

1)

dostępu telekomunikacyjnego, w szczególności do urządzeń telekomunikacyjnych, budynków

i infrastruktury telekomunikacyjnej, lub

2)

możliwości współkorzystania z budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej

- obowiązki regulacyjne nałożone na tego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego stosuje

się w tym samym zakresie i na tych samych warunkach do urządzeń, budynków, infrastruktury,

udogodnień, usług i innych elementów objętych dostępem telekomunikacyjnym lub współkorzystaniem.

4.

Postanowienia ust. 3 stosuje się wyłącznie w zakresie, w jakim przedsiębiorca telekomunikacyjny,

na którego nałożono obowiązki regulacyjne, uzyskał dostęp telekomunikacyjny lub możliwość

współkorzystania z budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej od

1)

jednostki samorządu terytorialnego;

2)

podmiotu, który zawarł z jednostką samorządu terytorialnego umowę koncesji w rozumieniu

ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi lub umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym w zakresie budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej objętych dostępem telekomunikacyjnym

lub współkorzystaniem;

3)

podmiotu z tej samej grupy kapitałowej, w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm., co przedsiębiorca, na którego zostały nałożone obowiązki regulacyjne.

1.

W sferze użyteczności publicznej województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

spółki akcyjne lub spółdzielnie, a także może przystępować do takich spółek lub spółdzielni.

2.

Poza sferą użyteczności publicznej województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

i spółki akcyjne oraz przystępować do nich, jeżeli działalność spółek polega na wykonywaniu

czynności promocyjnych, edukacyjnych, wydawniczych oraz na wykonywaniu działalności

w zakresie telekomunikacji służących rozwojowi województwa.

Przepisy art. 10 ust. 4-6, 8-10 i 12-14 oraz art. 11-13 stosuje się odpowiednio do

wpisów działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie

telekomunikacji. Oświadczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 5, w przypadku składającego

wniosek o wpis do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność

w zakresie telekomunikacji powinno wskazywać również, iż znane mu są i spełnia on

warunki wykonywania działalności, której dotyczy wniosek, wynikające z ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Przepisy art. 13 nie wyłączają obowiązków jednostek samorządu terytorialnego lub podmiotów,

którym zostało powierzone wykonywanie działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1,

wynikających z przepisów prawa telekomunikacyjnego.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą prowadzić działania mające na celu pobudzenie

lub agregację popytu użytkowników na usługi związane z szerokopasmowym dostępem do

Internetu, w szczególności edukacyjne i szkoleniowe, polegające na wyposażeniu konsumentów

w telekomunikacyjne urządzenia końcowe lub sprzęt komputerowy lub finansowaniu konsumentom

kosztu usług telekomunikacyjnych.

2.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określi, w drodze uchwały, warunki

i tryb finansowania działalności, o której mowa w ust. 1, ustalając w szczególności

warunki kwalifikowania beneficjentów udzielanej pomocy.

3.

Działalność, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona w sposób niedyskryminujący, na

zasadach przejrzystości i proporcjonalności oraz zmierza do utrzymania neutralności

technologicznej.

4.

Każde przedsięwzięcie jednostki samorządu terytorialnego podejmowane w zakresie działalności,

o której mowa w ust. 1, wymaga uprzedniego ogłoszenia, wraz z jego opisem, w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej jednostki samorządu terytorialnego i

w siedzibie tej jednostki.

1.

Podmioty wykonujące zadania z zakresu użyteczności publicznej, z zastrzeżeniem ust.

2, mogą

1)

budować lub eksploatować infrastrukturę telekomunikacyjną i sieci telekomunikacyjne

oraz nabywać prawa do infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych;

2)

dostarczać sieci telekomunikacyjne lub zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej;

3)

świadczyć, z wykorzystaniem posiadanej infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnych,

usługi na rzecz przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

2.

Operator systemu przesyłowego, operator systemu dystrybucyjnego oraz operator systemu

połączonego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, nie mogą nabywać praw do infrastruktury telekomunikacyjnej, budować lub eksploatować

tej infrastruktury i sieci telekomunikacyjnych na cele inne niż realizacja zadań określonych

dla nich w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

3.

Do działalności, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepis art. 3 ust. 2 i 3.

W przypadku, gdy warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają, podmiot

wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej zapewnia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym

współkorzystanie lub dostęp do infrastruktury technicznej wykorzystywanej do wykonywania

swojej podstawowej działalności, z przeznaczeniem na potrzeby publicznej sieci telekomunikacyjnej,

na zasadach równego traktowania oraz uczciwej i wolnej konkurencji.

Warunki współkorzystania oraz dostępu do infrastruktury technicznej, w tym techniczne,

eksploatacyjne i finansowe warunki współpracy, strony ustalają w umowie o współkorzystaniu

lub o dostępie do infrastruktury technicznej, zawartej na piśmie pod rygorem nieważności.

1.

Podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej jest obowiązany prowadzić

negocjacje w sprawie zawarcia umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury

technicznej, na wniosek przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w celu świadczenia publicznie

dostępnych usług telekomunikacyjnych.

2.

Informacje uzyskane w związku z negocjacjami mogą być wykorzystane wyłącznie zgodnie

z ich przeznaczeniem i podlegają obowiązkowi zachowania poufności.

Prezes UKE może z urzędu, w drodze decyzji, zmienić treść umowy o współkorzystaniu

lub o dostępie do infrastruktury technicznej lub zobowiązać strony umowy do jej zmiany,

w przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług

świadczonych przez podmioty wykonujące zadania z zakresu użyteczności publicznej oraz

użytkowników końcowych.

1.

Prezes UKE może, na pisemny wniosek każdej ze stron negocjacji w sprawie zawarcia

umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej albo z urzędu,

w drodze postanowienia, określić termin zakończenia tych negocjacji, nie dłuższy niż

90 dni, licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie tej umowy.

2.

W przypadku niepodjęcia negocjacji w sprawie zawarcia umowy o współkorzystaniu lub

o dostępie do infrastruktury technicznej przez podmiot wykonujący zadania z zakresu

użyteczności publicznej, odmowy współkorzystania lub udzielenia dostępu do infrastruktury

technicznej lub niezawarcia umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury

technicznej w wyznaczonym przez Prezesa UKE terminie, o którym mowa w ust. 1, każda

ze stron może zwrócić się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie współkorzystania

lub dostępu do infrastruktury technicznej.

3.

Strony są obowiązane przedłożyć Prezesowi UKE, na jego żądanie, w terminie 14 dni,

swoje stanowiska wobec rozbieżności oraz dokumenty niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

1.

Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury

technicznej w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, biorąc pod uwagę

następujące kryteria

1)

interes odbiorców usług świadczonych przez podmioty wykonujące zadania z zakresu użyteczności

publicznej;

2)

interes użytkowników sieci telekomunikacyjnych;

3)

obowiązki nałożone na podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej;

4)

promocję nowoczesnych usług telekomunikacyjnych;

5)

charakter zaistniałych kwestii spornych oraz praktyczną możliwość wdrożenia rozwiązań

dotyczących technicznych i ekonomicznych aspektów współkorzystania lub dostępu do

infrastruktury technicznej zarówno zaproponowanych przez strony negocjacji, jak też

mogących stanowić rozwiązania alternatywne;

6)

interes publiczny, w tym ochronę środowiska;

7)

utrzymanie ciągłości świadczenia usług.

2.

Decyzja w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej zastępuje

umowę w zakresie objętym decyzją, z tym że w odniesieniu do przedsiębiorstw energetycznych

decyzję wydaje się po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

3.

W przypadku zawarcia przez zainteresowane strony umowy o współkorzystaniu lub o dostępie

do infrastruktury technicznej decyzja o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury

technicznej wygasa z mocy prawa w części objętej umową.

4.

Decyzja w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej może

zostać zmieniona przez Prezesa UKE na wniosek każdej ze stron, której ona dotyczy,

lub z urzędu, w przypadkach uzasadnionych potrzebą zapewnienia ochrony interesów użytkowników

końcowych oraz skutecznej konkurencji.

1.

Do zmiany umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej stosuje

się odpowiednio przepisy art. 19, 21, 22 i 24.

2.

Do wniosku o zmianę umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej,

która została przynajmniej raz zmieniona, dołącza się jednolity tekst tej umowy zawierający

wszystkie dokonane zmiany.

1.

Strona zawartej umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej

przekazuje tekst tej umowy Prezesowi UKE w terminie 14 dni od dnia jej podpisania.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, są jawne, z zastrzeżeniem ust. 3. Prezes UKE udostępnia

je nieodpłatnie zainteresowanym podmiotom na ich wniosek.

3.

Prezes UKE, na wniosek strony umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury

technicznej, może wyrazić zgodę, aby niektóre postanowienia umowy były wyłączone z

obowiązku jawności. Wyłączenie to nie może obejmować rozliczeń z tytułu współkorzystania

lub dostępu do infrastruktury technicznej.

Podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej jest obowiązany prowadzić

ewidencję w sposób umożliwiający odrębne obliczenie kosztów i przychodów, zysków i

strat w zakresie swojej podstawowej działalności oraz działalności, o której mowa

w art. 16 ust. 1, a także współkorzystania lub dostępu, o których mowa w art. 17.

1.

Działalność, o której mowa w art. 16 ust. 1, oraz współkorzystanie lub dostęp do infrastruktury

technicznej, o których mowa w art. 17, nie może

1)

obniżać bezpieczeństwa dostarczania i jakości wody do spożycia, paliw gazowych lub

energii elektrycznej lub cieplnej;

2)

powodować niekorzystnej zmiany cen lub stawek opłat za dostarczane: wodę, paliwa gazowe

lub energię elektryczną lub cieplną i zakresu ich dostarczania odbiorcom przyłączonym

do sieci;

3)

uniemożliwiać wywiązywanie się przez podmioty wykonujące zadania z zakresu użyteczności

publicznej z obowiązków w zakresie ochrony interesów odbiorców i ochrony środowiska;

4)

uniemożliwiać racjonalnego korzystania z infrastruktury technicznej wykorzystywanej

do wykonywania ich podstawowej działalności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do podmiotów wykonujących zadania z zakresu

użyteczności publicznej wykonujących działalność w zakresie zbiorowego odprowadzania

ścieków.

1.

Podmiot, który wykorzystał środki publiczne, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, do budowy, przebudowy lub remontu infrastruktury telekomunikacyjnej wykorzystywanej

do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub publicznej sieci

telekomunikacyjnej lub nabył prawa do takiej infrastruktury lub sieci oraz jego podmioty

zależne, są obowiązani zagwarantować współkorzystanie oraz dostęp telekomunikacyjny

do takiej infrastruktury oraz sieci przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, jeżeli taki

obowiązek wynika z przepisów o pomocy publicznej, decyzji, umów lub innych aktów,

na podstawie których nastąpiło finansowanie ze środków publicznych tej budowy, przebudowy

lub remontu lub nabycia praw, na zasadach tam określonych.

2.

Jeżeli z przepisów o pomocy publicznej, umów lub innych aktów wynika obowiązek zagwarantowania

współkorzystania oraz dostępu telekomunikacyjnego do infrastruktury o której mowa

w ust. 1, ale nie zostały w nich określone zasady wykonywania tych obowiązków, do

zagwarantowania współkorzytania oraz dostępu telekomunikacyjnego stosuje się odpowiednio

przepisy działu I rozdział 3 oraz działu II rozdział 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo

telekomunikacyjne.

Minister właściwy do spraw łączności, po zasięgnięciu opinii Prezesa UKE i Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, może określić, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb udzielania pomocy publicznej dotyczącej wykonywania działalności, o

której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-2 i pkt 3 lit. c i art. 16, w odniesieniu do sieci

szerokopasmowych w szczególności w zakresie dotyczącym

1)

możliwości udostępniania przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu infrastruktury lub sieci

telekomunikacyjnych w zamian za opłaty niższe niż koszt wytworzenia,

2)

możliwości współfinansowania kosztów ponoszonych z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych

użytkownikom końcowym na potrzeby świadczenia tych usług

- kierując się Komunikatem Komisji Wytyczne wspólnotowe w sprawie stosowania przepisów

dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych

(Dz. Urz. UE C 235 z 30.09.2009, str. 7).

1.

Prezes UKE sporządza dla terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w formie elektronicznej,

inwentaryzację przedstawiającą pokrycie istniejącą infrastrukturą telekomunikacyjną

i publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi zapewniającymi lub umożliwiającymi zapewnienie

szerokopasmowego dostępu do Internetu, z odrębnym zaznaczeniem pokrycia łączami światłowodowymi

oraz sieciami bezprzewodowymi, oraz budynkami umożliwiającymi kolokację. Inwentaryzacja

jest na bieżąco weryfikowana i aktualizowana, nie rzadziej niż raz na rok.

2.

Prezes UKE może żądać od

1)

państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych, z wyłączeniem podmiotów, o

których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

2)

podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej,

3)

przedsiębiorców telekomunikacyjnych - w przypadku gdy dane pozyskane od podmiotów,

o których mowa w pkt 1 i 2, oraz dane pozyskane z innych źródeł okażą się niewystarczające

- posiadanych przez nich aktualnych, zgodnych ze stanem faktycznym, kompletnych oraz

adekwatnych do potrzeb wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, informacji o posiadanej

infrastrukturze telekomunikacyjnej, publicznych sieciach telekomunikacyjnych i budynkach

umożliwiających kolokację.

3.

Informacje przekazuje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania. Do informacji

stosuje się przepis art. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

4.

Główny Geodeta Kraju, na wniosek Prezesa UKE, udostępnia informacje z centralnego

zasobu geodezyjnego i kartograficznego niezbędne dla potrzeb wykonania obowiązku,

o którym mowa w ust. 1. Informacje udostępnia się w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wniosku.

5.

Prezes UKE może, o ile nie narusza to tajemnic prawnie chronionych lub nie zagraża

obronności lub bezpieczeństwu państwa, przekazać Głównemu Geodecie Kraju inwentaryzację,

o której mowa w ust. 1, celem zamieszczenia na geoportalu infrastruktury informacji

przestrzennej oraz w krajowej bazie danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia

terenu.

6.

Inwentaryzacja, o której mowa w ust. 1, jest jawna i każdy ma prawo wglądu do tej

inwentaryzacji oraz otrzymania z niej wypisów i wyrysów, o ile nie narusza to tajemnic

prawnie chronionych lub nie zagraża obronności lub bezpieczeństwu państwa.

7.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaj infrastruktury podlegającej inwentaryzacji i skalę map, na których dokonuje

się inwentaryzacji, o której mowa w ust. 1,

2)

elektroniczny format przekazywania danych,

3)

szczegółowy zakres i sposób prezentowania informacji w inwentaryzacji,

4)

wzory formularzy służących do przekazywania Prezesowi UKE informacji, o których mowa

w ust. 2, wraz z objaśnieniami co do sposobu ich wypełniania

- kierując się potrzebą zapewnienia rzetelnego i wiarygodnego zbioru informacji o

istniejącej infrastrukturze telekomunikacyjnej i publicznych sieciach telekomunikacyjnych

zapewniających lub umożliwiających zapewnienie szerokopasmowego dostępu do Internetu,

a także potrzebą usprawnienia i ujednolicenia procesu przekazywania danych.

1.

Właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości jest obowiązany zapewnić

przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, który doprowadził publiczną sieć telekomunikacyjną

do nieruchomości, dostęp do

1)

budynku,

2)

miejsca w budynku, w którym zbiegają się kable doprowadzone do lokalu w tym budynku

- w celu zapewnienia telekomunikacji.

2.

Właściciel istniejącej kanalizacji kablowej usytuowanej na nieruchomości lub w budynku

jest obowiązany udostępnić tę kanalizację przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, który

nie ma możliwości korzystania z innej istniejącej kanalizacji kablowej, w celu zapewnienia

telekomunikacji.

3.

Jeżeli nie ma możliwości doprowadzenia kolejnego kabla telekomunikacyjnego do budynku

lub umieszczenia tego kabla w istniejącej kanalizacji kablowej, właściciel kabla telekomunikacyjnego

doprowadzonego do tego budynku lub rozprowadzonego w tym budynku jest obowiązany udostępnić

przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu całość lub część tego kabla, w tym w szczególności

włókno światłowodowe.

4.

Warunki dostępu, o którym mowa w ust. 1-3, określa umowa zawarta między przedsiębiorcą

telekomunikacyjnym a odpowiednio właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą

nieruchomości, właścicielem istniejącej kanalizacji kablowej lub właścicielem kabla

doprowadzonego do budynku lub rozprowadzonego w budynku.

5.

Do dostępu, o którym mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19-24,

z tym że termin zawarcia umowy dostępu wynosi 30 dni od dnia wystąpienia przez przedsiębiorcę

telekomunikacyjnego z wnioskiem o jej zawarcie.

6.

W celu zapewnienia świadczenia użytkownikom usług telefonicznych, usług transmisji

danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu oraz usług rozprowadzania

cyfrowych programów radiowych i telewizyjnych w wysokiej rozdzielczości przez różnych

dostawców usług, budynek powinien być wyposażony, zgodnie z przepisami w sprawie warunków

techniczno-budowlanych wydanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm., w instalację telekomunikacyjną umożliwiającą przyłączenie do publicznych sieci telekomunikacyjnych

wykorzystywanych do świadczenia tych usług, przy zachowaniu zasady neutralności technologicznej.

1.

Jeżeli nieruchomość lub jej część zajmowana przez użytkownika końcowego nie posiada

przyłączenia do sieci telekomunikacyjnej, odpowiadającego potrzebom użytkownika końcowego,

właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty nieruchomości, osoba, której przysługuje

spółdzielcze prawo do lokalu lub zarządca nieruchomości, nie może odmówić, z wyjątkiem

przypadków wynikających z przepisów prawa, instalacji, utrzymania lub wymiany zewnętrznej

instalacji telekomunikacyjnej.

2.

Jeżeli przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz odpowiednio właściciel nieruchomości,

użytkownik wieczysty nieruchomości, osoba, której przysługuje spółdzielcze prawo do

lokalu, lub zarządca nieruchomości nie poczynią innych ustaleń, prace instalacyjne,

utrzymanie i wymiana zewnętrznej instalacji telekomunikacyjnej odbywają się na koszt

przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

W przypadku posiadania przez użytkownika końcowego tytułu prawnego do nieruchomości

lub jej części innego niż prawo własności, prawo użytkowania wieczystego lub spółdzielcze

prawo do lokalu, do przyłączenia pojedynczego zakończenia sieci stosuje się odpowiednio

przepis art. 684 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm..

1.

Właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości są obowiązani

umożliwić operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa

w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury

telekomunikacyjnej, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie

linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych

o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to

racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego

zmniejszenia wartości nieruchomości.

2.

Korzystanie z nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest odpłatne, chyba że linia

lub urządzenia telekomunikacyjne służą zapewnianiu telekomunikacji

1)

właścicielowi nieruchomości;

2)

użytkownikowi wieczystemu nieruchomości;

3)

osobie, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu;

4)

osobie posiadającej inny tytuł prawny do nieruchomości.

3.

Warunki korzystania z nieruchomości ustała się w umowie, która jest zawierana na piśmie

w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie.

4.

Warunki korzystania z pasa drogowego ustala się na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm..

5.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej może,

w drodze rozporządzenia, określić wysokość opłat za korzystanie z nieruchomości będących

własnością Skarbu Państwa lub jednostki sektora finansów publicznych, które są zajmowane

lub administrowane przez jednostkę sektora finansów publicznych, biorąc pod uwagę

rodzaj nieruchomości, rodzaj urządzenia i obiektu, wielkość zajmowanej nieruchomości

oraz promowanie inwestycji w zakresie sieci szerokopasmowych.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, przedmiotem rokowań ani umowy, o której mowa

w ust. 3, nie mogą być warunki finansowe korzystania z nieruchomości, której opłaty

te dotyczą.

7.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, stosuje się

przepisy art. 124 i 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651).

Jeżeli nieruchomość stanowi przedmiot ograniczonych praw rzeczowych lub obligacyjnych, a także zarządu lub trwałego zarządu, przepis art. 33 stosuje

się odpowiednio.

Przepisy art. 33 i 34 stosuje się odpowiednio do korzystania z urządzeń i obiektów

infrastruktury technicznej, w szczególności słupów oświetleniowych i trakcyjnych,

będących własnością jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa i niestanowiących

części składowych nieruchomości.

Do współkorzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej, w stosunku do której uprawnienie

do jej zakładania, używania lub konserwacji na cudzej nieruchomości zostało nabyte

na podstawie zezwolenia organu administracji publicznej lub z mocy prawa, lub znajdującej

się na nieruchomościach zajmowanych lub administrowanych przez jednostki sektora finansów

publicznych, których te jednostki są właścicielem, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 33 i 34.

Włókno światłowodowe umieszczone w kablu światłowodowym wchodzące w skład sieci telekomunikacyjnej

może stanowić odrębny przedmiot własności i innych praw rzeczowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

1.

W przypadku ustanowienia odrębnej własności włókna światłowodowego, właścicielowi

włókna przysługuje udział w części wspólnej kabla światłowodowego, jako prawo związane

z własnością włókna. Nie można żądać zniesienia współwłasności części wspólnej kabla,

dopóki trwa odrębna własność włókien światłowodowych.

2.

Część wspólną kabla światłowodowego stanowią wszystkie jego elementy oprócz włókien

światłowodowych.

3.

Udział właściciela włókna światłowodowego w części wspólnej kabla światłowodowego

odpowiada stosunkowi liczby włókien przypadających temu właścicielowi do ogólnej liczby

włókien światłowodowych w kablu.

1.

Dotychczasowy właściciel kabla światłowodowego ma co do włókna światłowodowego, którego

odrębna własność nie została ustanowiona, oraz co do części wspólnej kabla światłowodowego

takie same uprawnienia i obowiązki, jakie przysługują właścicielom włókien, których

odrębna własność została ustanowiona.

2.

Jeżeli do ustanawiania odrębnej własności włókien światłowodowych dochodzi sukcesywnie,

właściciele włókien, których odrębna własność już została ustanowiona, nie są stronami

umów dotyczących ustanawiania odrębnej własności dalszych włókien.

1.

Odrębną własność włókna światłowodowego można ustanowić w drodze umowy między właścicielem

kabla światłowodowego wchodzącego w skład sieci telekomunikacyjnej a nabywcą własności

włókna, a także w drodze jednostronnej czynności prawnej właściciela takiego kabla

albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność kabla.

2.

Odrębna własność włókna światłowodowego może powstać także w wykonaniu umowy zobowiązującej

przedsiębiorcę do wybudowania sieci telekomunikacyjnej oraz do ustanowienia po zakończeniu

budowy odrębnej własności włókna światłowodowego i przeniesienia tego prawa na drugą

stronę umowy lub na inną wskazaną w umowie osobę.

3.

Czynność prawna obejmująca oświadczenie woli o ustanowieniu odrębnej własności włókna

światłowodowego wymaga, dla skutecznego ustanowienia tego prawa, zachowania formy

pisemnej z urzędowym poświadczeniem daty.

1.

Umowa ustanawiająca odrębną własność włókna światłowodowego określa w szczególności

1)

rodzaj i przebieg sieci telekomunikacyjnej obejmującej kabel światłowodowy, co do

którego włókna zostaje ustanowiona odrębna własność;

2)

rodzaj kabla światłowodowego, lokalizację jego zakończeń oraz liczbę włókien światłowodowych

w tym kablu;

3)

włókno światłowodowe, którego odrębna własność zostaje ustanowiona;

4)

wielkość udziałów przypadających właścicielom poszczególnych włókien światłowodowych

w części wspólnej kabla światłowodowego;

5)

sposób podejmowania decyzji przez współwłaścicieli części wspólnej kabla światłowodowego

w zakresie czynności dotyczących tego kabla jako całości, z zastrzeżeniem art. 42;

6)

sposób partycypacji współwłaścicieli części wspólnej kabla światłowodowego w kosztach

utrzymania, konserwacji, naprawy lub wymiany kabla, z zastrzeżeniem art. 43.

2.

Przepisy o ustanowieniu odrębnej własności włókna światłowodowego w drodze umowy stosuje

się odpowiednio do ustanowienia odrębnej własności włókna w drodze jednostronnej czynności

prawnej właściciela kabla oraz orzeczenia sądu znoszącego współwłasność kabla.

1.

W przypadku sukcesywnego ustanawiania odrębnej własności włókien światłowodowych lub

zbycia wcześniej ustanowionej własności włókna, przyjęty przez dotychczasowych współwłaścicieli

części wspólnej kabla światłowodowego sposób podejmowania decyzji w zakresie czynności

dotyczących tego kabla jako całości odnosi skutek także do każdego kolejnego nabywcy

włókna.

2.

W przypadku braku odmiennej umowy, w odniesieniu do sposobu podejmowania decyzji przez

współwłaścicieli części wspólnej kabla światłowodowego o czynnościach dotyczących

tego kabla jako całości, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych dotyczące zarządu rzeczą wspólną, z uwzględnieniem

przepisów ust. 3 i 4.

3.

Współwłaściciele części wspólnej kabla światłowodowego są zobowiązani do ścisłego

współdziałania w zakresie czynności dotyczących tego kabla jako całości, w szczególności

związanych z jego utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, naprawą lub wymianą.

4.

W przypadku braku współdziałania, o którym mowa w ust. 3, każdy ze współwłaścicieli

części wspólnej kabla światłowodowego może żądać upoważnienia sądowego do dokonania

czynności określonych w ust. 3, chyba że dana czynność zmierza do wymiany kabla zniszczonego

z wyłącznej winy żądającego czynności, a pozostali współwłaściciele wyrażają sprzeciw.

W przypadku braku odmiennej umowy, współwłaściciele części wspólnej kabla światłowodowego

partycypują w kosztach utrzymania, eksploatacji, konserwacji, naprawy lub wymiany

kabla jako całości, proporcjonalnie do ich udziałów w części wspólnej kabla.

Za zobowiązania związane z czynnościami, o których mowa w art. 43, odpowiada każdy

współwłaściciel części wspólnej kabla światłowodowego, proporcjonalnie do jego udziału

w części wspólnej kabla.

Przepisy art. 37-44 stosuje się odpowiednio do ustanawiania odrębnej własności przewodów

w kablach telekomunikacyjnych innych niż światłowodowe oraz zespołu ułożonych jedna

za drugą i połączonych ze sobą rur kanalizacyjnych tworzących kanał służący do ułożenia

w nim kabli telekomunikacyjnych wchodzących w skład kanalizacji kablowej wielootworowej,

a także podejmowania decyzji w zakresie czynności dotyczących tych kabli i tej kanalizacji

kablowej jako całości, partycypacji w kosztach ich utrzymania, eksploatacji, konserwacji,

naprawy lub wymiany oraz odpowiedzialności za zobowiązania związane z tymi czynnościami.

1.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej „planem miejscowym”, nie

może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania

inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2.

Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie

jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie

jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych

w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej,

rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji

celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy

jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej

o nieznacznym oddziaływaniu.

3.

W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu

łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu

ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach

określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm..

Nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w

rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie

innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji,

uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

1.

Regionalną sieć szerokopasmową lokalizuje się w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji

regionalnej sieci szerokopasmowej.

2.

W sprawach dotyczących lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

3.

Regionalna sieć szerokopasmowa jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

1.

Decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej wydaje, na wniosek

inwestora, wojewoda.

2.

Na wniosek inwestora, wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej

sieci szerokopasmowej w odniesieniu do części zamierzenia inwestycyjnego na obszarze

danego województwa.

3.

Wojewoda niezwłocznie przesyła do wiadomości ministra właściwego do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta)

gminy, na której obszarze jest lokalizowana regionalna sieć szerokopasmowa, kopie

decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej prowadzi

rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej.

5.

Do postępowania w sprawach o ustalenie lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W przypadkach określonych w art. 97 § 1 pkt 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawiesza się postępowania.

6.

Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

roboty budowlane

1)

polegające na rozbudowie lub przebudowie sieci, jeżeli nie powodują zmiany sposobu

zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz zmiany formy architektonicznej,

a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, lub

2)

niewymagające pozwolenia na budowę.

1.

Wniosek, o którym mowa w art. 50, zawiera

1)

określenie granic terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który ta inwestycja będzie

oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku -

na kopii mapy ewidencyjnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

w skali 1:500, 1:1000 albo 1:2000, przedstawiającej istniejące uzbrojenie terenu oraz

proponowany przebieg regionalnej sieci szerokopasmowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego

dla obiektów budowlanych tej sieci;

2)

określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojenia terenu;

3)

analizę powiązania inwestycji z istniejącym uzbrojeniem terenu;

4)

charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie

a)

zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków,

a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również

sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b)

planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania

terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionych

w formie opisowej i graficznej,

c)

istotnych parametrów technicznych inwestycji oraz jej wpływ na środowisko.

2.

Przez uzbrojenie terenu należy rozumieć wybudowane urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

3.

Do wniosku, o którym mowa w art. 50, dołącza się

1)

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm., o ile jest wymagana;

2)

uzgodnienia lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej z właściwym zarządcą drogi

- w odniesieniu do obszarów pasa drogowego lub obszarów w liniach rozgraniczających

teren inwestycji drogowej określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, decyzji

o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej albo decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji

drogowej a także obszarów przyległych do pasa drogowego;

3)

opinie

a)

ministra właściwego do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych

w miejscowościach uzdrowiskowych,

b)

dyrektora właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów morskich, obszarów

pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani,

c)

właściwego organu nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych,

d)

właściwego organu administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych

osuwaniem się mas ziemnych,

e)

organów właściwych w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych

- w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne,

f)

dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku

i jego otuliny,

g)

właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż

wymienione w lit. f obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody,

h)

dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do inwestycji

obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów

budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią,

i)

dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe

- w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących

w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe,

j)

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do zabytków chronionych

na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.,

k)

właściwego zarządcy terenów kolejowych - w odniesieniu do obszarów kolejowych, zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm.,

l)

właściwego wojewody, marszałka województwa oraz starosty w zakresie zadań rządowych

albo samorządowych, służących do realizacji inwestycji celu publicznego, o których

mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym - w odniesieniu do terenów nieobjętych planami zagospodarowania przestrzennego,

m)

właściwego miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta, burmistrza lub

prezydenta miasta.

4.

Właściwy organ dokonuje uzgodnienia lub wydaje opinię, o których mowa w ust. 3 pkt

2 i 3, na wniosek inwestora, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia otrzymania

wniosku.

5.

Organ dokonuje uzgodnienia w formie postanowienia, na które inwestorowi przysługuje

zażalenie.

6.

Niedokonanie uzgodnienia lub niewydanie opinii, w terminie, o którym mowa w ust. 4,

traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku.

7.

Uzgodnienie i opinie, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, zastępują uzgodnienia, zezwolenia,

pozwolenia, opinie bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami

dla lokalizacji inwestycji.

1.

Wojewoda w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 50, zawiadamia

o wszczęciu postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

1)

wnioskodawcę - na adres wskazany we wniosku o wydanie tej decyzji;

2)

właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie

tej decyzji - na adres wskazany w ewidencji gruntów i budynków lub katastrze nieruchomości

ze skutkiem doręczenia;

3)

pozostałe strony - w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim i w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu wojewódzkiego, a także w urzędach gmin właściwych

ze względu na planowaną lokalizację regionalnej sieci szerokopasmowej i w prasie lokalnej;

4)

właściwe miejscowo organy w sprawach, o których mowa w ust. 5 pkt 2, przy czym wójt,

burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia ogłasza o

wszczęciu postępowania w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

gminy oraz w sposób zwyczajowo przyjęty.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

oznaczenie nieruchomości lub ich części, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu

lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, według ewidencji gruntów i budynków

lub katastru nieruchomości;

2)

informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy.

3.

W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zawiadomienia dokonuje się w formie obwieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do innych wezwań, zawiadomień i pism, które

organ jest obowiązany doręczać stronom w toku postępowania.

5.

Z dniem zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1

1)

nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego,

objęte wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej,

nie mogą być przedmiotem obrotu, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

2)

w odniesieniu do nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji

regionalnej sieci szerokopasmowej, do czasu wydania takiej decyzji, nie wydaje się

decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji innej niż inwestycja celu publicznego

oraz decyzji o warunkach zabudowy, a toczące się postępowania w tych sprawach ulegają

zawieszeniu z mocy prawa do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia

lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej;

3)

obrót nieruchomościami innymi niż określone w pkt 1, objętymi wnioskiem o wydanie

decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej oraz ustanowienie

na nich ograniczonych praw rzeczowych, nie wpływa na toczące się postępowanie.

6.

W przypadku zbycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętej

wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej,

po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, nabywca i zbywca są obowiązani

zgłosić właściwemu wojewodzie dane nowego właściciela lub użytkownika wieczystego.

Niedokonanie powyższego zgłoszenia i prowadzenie postępowania bez udziału nowego właściciela

nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania.

7.

Czynność prawna dokonana z naruszeniem zakazu, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, jest

nieważna.

Wojewoda niezwłocznie składa wniosek do właściwego sądu o ujawnienie w księdze wieczystej

wszczęcia postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej,

a jeżeli nieruchomość nie ma urządzonej księgi wieczystej - o złożenie do istniejącego

zbioru dokumentów zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania. W przypadku ostatecznej

decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, wojewoda

niezwłocznie występuje do właściwego sądu o wykreślenie z księgi wieczystej wpisu

o wszczęciu postępowania albo składa odpowiednie zawiadomienie do zbioru dokumentów.

1.

Wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 50.

2.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej zawiera w szczególności

1)

określenie rodzaju inwestycji;

2)

warunki techniczne realizacji inwestycji;

3)

wynikające z przepisów odrębnych warunki w zakresie

a)

ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony przyrody oraz ochrony zabytków,

b)

obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji,

c)

wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich,

d)

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

4)

określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w skali

1:500, 1:1000 albo 1:2000;

5)

określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości niezbędnych do realizacji regionalnej

sieci szerokopasmowej, o ile jest to wymagane.

3.

Przepisy art. 124 ust. 4, art. 124a oraz art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

4.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, na okres i w zakresie

niezbędnym do realizacji i eksploatacji regionalnej sieci szerokopasmowej

1)

zobowiązuje podmiot zarządzający lub gospodarujący gruntami stanowiącymi własność

Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, z wyłączeniem terenów zajętych

pod drogi publiczne, terenów zajętych pod linie kolejowe i gruntów pokrytych wodami

płynącymi, do ich wydania najpóźniej w dniu uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu

na budowę;

2)

uprawnia inwestora do faktycznego objęcia w posiadanie gruntów stanowiących własność

Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego;

3)

stanowi tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

5.

Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

6.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów.

7.

Wzmiankę o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

zamieszcza się w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. Wpisów dokonuje się

na wniosek inwestora.

8.

W przypadku gdy lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej wymaga przejścia przez

tereny dróg publicznych, linii kolejowych bądź grunty pokryte wodami płynącymi, inwestor

jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji.

9.

Inwestor, nie później niż w terminie 30 dni przed planowanym zajęciem terenu, uzgadnia

w drodze pisemnego porozumienia z zarządcą drogi, zarządcą infrastruktury kolejowej

lub odpowiednimi organami, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm., zakres, warunki i termin zajęcia tego terenu.

10.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

Grunty pokryte wodami stanowiące własność Skarbu Państwa, niezbędne do realizacji

inwestycji w zakresie regionalnych sieci szerokopasmowych, oddaje się inwestorowi

w użytkowanie na czas prowadzenia i eksploatacji inwestycji, za opłatą roczną, na

zasadach określonych w art. 20 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Umowę użytkowania zawiera się w terminie 14 dni od dnia podpisania porozumienia,

o którym mowa w art. 54 ust. 9.

Do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji regionalnej

sieci szerokopasmowej w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji nie stosuje

się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z późn. zm..

Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie

inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić

wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

1.

Wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczenia

w urzędzie wojewódzkim i w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu wojewódzkiego, w urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację tej inwestycji,

a także w prasie lokalnej.

2.

Wojewoda doręcza zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej

sieci szerokopasmowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu

na adres wskazany w ewidencji gruntów i budynków lub katastrze nieruchomości. Doręczenie

zawiadomienia na adres wskazany w ewidencji gruntów i budynków lub w katastrze nieruchomości

uznaje się za skuteczne.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie

prawnym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, oraz w sytuacji, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie żyją, a ich spadkobiercy

nie wykazali prawa do spadku.

4.

Zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej

zawiera

1)

oznaczenie nieruchomości lub ich części objętych decyzją, według ewidencji gruntów

i budynków lub katastru nieruchomości;

2)

informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z decyzją.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do doręczenia i zawiadomienia stron o decyzji

wydanej przez organ drugiej instancji.

1.

Od decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej stronie służy

odwołanie do ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej.

2.

Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej zawiera

zarzuty odnoszące się do decyzji, określa istotę i zakres żądania będącego przedmiotem

odwołania oraz wskazuje dowody uzasadniające to żądanie.

3.

W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w sprawie

ustalenia lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, wstrzymanie wykonania tej

decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji

na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. W przypadku

uznania skargi za zasadną w całości lub w części kaucja podlega zwrotowi. W zakresie

nieuregulowanym w niniejszej ustawie w sprawach kaucji stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o zabezpieczeniu roszczenia.

4.

Kaucja, o której mowa w ust. 3, w stosunku do osoby fizycznej nieprowadzącej działalności

gospodarczej wynosi od 500 zł do 5 000 zł, a dla innych podmiotów od 5 000 zł do 50 000

zł. Sąd, ustalając wysokość kaucji, bierze pod uwagę sytuację osobistą i majątkową

skarżącego, wartość nieruchomości objętej decyzją w sprawie ustalenia lokalizacji

regionalnej sieci szerokopasmowej, wartość i zakres inwestycji oraz interes społeczny.

5.

W postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można

uchylić decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej w całości

ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą jest dotknięta tylko część decyzji dotycząca

odcinka regionalnej sieci szerokopasmowej.

6.

Nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej

sieci szerokopasmowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został

złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor

rozpoczął budowę regionalnej sieci szerokopasmowej. Przepis art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

7.

W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci

szerokopasmowej, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy

regionalnej sieci szerokopasmowej może jedynie stwierdzić, że decyzja narusza prawo

z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej wiąże właściwe organy

przy opracowywaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy oraz planów zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda niezwłocznie przekazuje

wydane decyzje o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej właściwym

miejscowo wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast.

2.

Ilekroć w odrębnych przepisach, w tym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub o decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, rozumie się przez to także decyzję

o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej.

3.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej wiąże właściwe organy

w zakresie wydawania

1)

decyzji o warunkach zabudowy;

2)

decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

3)

decyzji, o której mowa w art. 21 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym

Funduszu Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm.;

4)

decyzji, o której mowa w art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i

realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620);

5)

decyzji, o której mowa w art. 9q ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

6)

decyzji, o której mowa w art. 23 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw

Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012

(Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133);

7)

decyzji, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego

skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu

(Dz. U. Nr 84, poz. 700 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 358);

8)

decyzji, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego

(Dz. U. Nr 42, poz. 340 i Nr 161, poz. 1281).

4.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej wiąże organ wydający

pozwolenie na budowę, organ wydający decyzje, o których mowa w art. 124 ust. 1 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, oraz zarządcę drogi wydającego zezwolenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zezwolenie zarządcy drogi jest wydawane w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia

złożenia wniosku o jego wydanie. Przepisy art. 124 ust. 4 i 8, art. 124a oraz art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

5.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej jest wiążąca dla

następców prawnych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych tą

decyzją oraz innych podmiotów władających tymi nieruchomościami.

1.

Pozwolenie na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej, wymagane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wydaje właściwy miejscowo wojewoda, na zasadach i w trybie przepisów tej ustawy,

z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

2.

Wojewoda wydaje pozwolenie na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej, w zależności

od zakresu określonego we wniosku inwestora, dla całej lub dla części inwestycji,

w szczególności dla poszczególnych odcinków sieci lub linii, położonych na obszarze

województwa.

3.

W razie potrzeby, pozwolenie na budowę zawiera

1)

obowiązek rozbiórki za uprzednią zgodą właściciela wyrażoną w formie pisemnej istniejących

obiektów budowlanych oraz określenie jej terminu;

2)

obowiązek dokonania przebudowy istniejącego uzbrojenia terenu;

3)

określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których

mowa w pkt 1 i 2, lub innych niezbędnych do wykonania regionalnej sieci szerokopasmowej.

4.

Przepisy art. 124 ust. 4 i 8, art. 124a oraz art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

5.

Przepisy art. 52 ust. 3 i 4, art. 56 oraz art. 57 ust. 2 stosuje się do pozwolenia

na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej.

1.

W pozwoleniu na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej wojewoda zezwala, w zakresie

niezbędnym do realizacji inwestycji, na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się

na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji regionalnej

sieci szerokopasmowej, z wyjątkiem drzew i krzewów stanowiących formy ochrony przyrody

lub wchodzących w skład form ochrony przyrody, w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, Nr 157, poz. 1241 i Nr 215, poz. 1664 oraz z 2010 r. Nr 76, poz. 489). Do inwestycji w zakresie lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej nie stosuje

się przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, z wyjątkiem art. 84-89 tej ustawy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wniosek o pozwolenie na budowę dodatkowo zawiera

1)

inwentaryzację drzew lub krzewów znajdujących się na terenie objętym wnioskiem, z

wyszczególnieniem gatunku, obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm oraz

przeznaczenia i dotychczasowego sposobu wykorzystywania terenu, na którym rosną drzewa

lub krzewy, oraz

2)

plan gospodarki zielenią, jako część projektu zagospodarowania działki lub terenu,

w którym określa się przyczynę i termin zamierzonego usunięcia poszczególnych drzew

lub krzewów, wielkość powierzchni, z której zostaną usunięte krzewy, oraz planowane

nasadzenia zastępcze.

3.

Wojewoda może w pozwoleniu na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej nałożyć obowiązek

przesadzenia drzew lub krzewów we wskazane miejsce lub zastąpienia ich innymi drzewami

lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów.

4.

Opłaty za usunięcie drzew lub krzewów ponosi inwestor.

5.

Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zarządzające, na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm., nieruchomościami w stosunku do których wydano decyzję o zezwoleniu na realizację

inwestycji w zakresie regionalnych sieci szerokopasmowych są obowiązane dokonać nieodpłatnie,

z zastrzeżeniem ust. 6, wycinki drzew i krzewów oraz ich uprzątnięcia w terminie ustalonym

w odrębnym porozumieniu między Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe a inwestorem.

6.

Koszty wycinki drzew i krzewów w wieku do 20 lat oraz ich uprzątnięcia ponosi inwestor.

7.

Drewno pozyskane z wycinki drzew i krzewów, o której mowa w ust. 5, pozostaje w zarządzie

Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 po pkt 15 dodaje się pkt 15a w brzmieniu

„

15a)

kanał technologiczny - ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych

obiektów lub urządzeń służących umieszczeniu lub eksploatacji

a)

urządzeń infrastruktury technicznej związanych z potrzebami zarządzania drogami lub

potrzebami ruchu drogowego,

b)

linii telekomunikacyjnych wraz z zasilaniem oraz linii energetycznych, niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

”

;

2)

w art. 16 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

W przypadku, w którym inwestycją niedrogową jest kanał technologiczny, umowa, o której

mowa w ust. 2, może przewidywać przekazanie zarządcy drogi kanału technologicznego,

na warunkach uzgodnionych w umowie, z możliwością ustanowienia na rzecz przekazującego

inwestora prawa do korzystania z części kanału. W takim przypadku do ustanowienia

prawa na rzecz przekazującego inwestora postanowień art. 39 ust. 7-7f nie stosuje

się.

4.

Przekazywany kanał technologiczny, o którym mowa w ust. 3, powinien odpowiadać warunkom

technicznym określonym w odrębnych przepisach, jak również warunkom określonym w decyzji,

o której mowa w art. 39 ust. 3.

”

;

3)

w art. 20 w pkt 18 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 19 w brzmieniu

„

19)

zarządzanie i utrzymywanie kanałów technologicznych i pobieranie opłat, o których

mowa w art. 39 ust. 7.

”

;

4)

w art. 39

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy

infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm. oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii

elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności

związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne

i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych

lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego

może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem

ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi

może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury,

o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie

bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych

lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie

budowy, przebudowy lub remontu drogi.

”

,

c)

po ust. 3a dodaje się ust. 3b-3d w brzmieniu

„

3b.

W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji, o której mowa w ust. 3, w terminie

65 dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia, a w przypadku braku takiego

organu organ nadzorujący, wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które

przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy

z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

3c.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym

mowa w ust. 3b. W przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 3b,

podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3d.

Do terminu, o którym mowa w ust. 3b, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

”

,

d)

ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

5.

Jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia urządzenia lub obiektu,

o którym mowa w ust. 3, koszt tego przełożenia ponosi jego właściciel.

6.

Zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować

kanał technologiczny w pasie drogowym

1)

dróg krajowych;

2)

pozostałych dróg publicznych, chyba że w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia informacji,

o której mowa w ust. 6a, nie zgłoszono zainteresowania udostępnieniem kanału technologicznego.

”

,

e)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a-6e w brzmieniu

„

6a.

Najpóźniej na 6 miesięcy przed dniem złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej albo o pozwoleniu

na budowę dróg, o których mowa w ust. 6 pkt 2, zarządca drogi zamieszcza na swojej

stronie internetowej informację o zamiarze rozpoczęcia budowy lub przebudowy drogi

i możliwości zgłaszania zainteresowania udostępnieniem kanału technologicznego, jednocześnie

zawiadamiając o tym Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej „Prezesem

UKE”.

6b.

Podmiot, który zgłosi zainteresowanie udostępnieniem przez zarządcę drogi kanału technologicznego,

a następnie po jego wybudowaniu nie złoży oferty, jest obowiązany zwrócić zarządcy

drogi koszty wybudowania kanału technologicznego, o ile nie udostępniono tego kanału

innym podmiotom.

6c.

Minister właściwy do spraw łączności, na wniosek zarządcy drogi w drodze decyzji,

zwalnia zarządcę z obowiązku budowy kanału technologicznego, jeżeli w pobliżu pasa

drogowego istnieje już kanał technologiczny lub linia światłowodowa, posiadające wolne

zasoby wystarczające do zaspokojenia potrzeb społecznych w zakresie dostępu do usług

szerokopasmowych lub w sytuacji, gdy lokalizowanie kanału technologicznego w przypadku

przebudowy drogi byłoby ekonomicznie nieracjonalne lub technicznie niemożliwe. W odniesieniu

do dróg, o których mowa w ust. 6 pkt 2, zwolnienie następuje przed ogłoszeniem, o

którym mowa w ust. 6a.

6d.

Niezwłocznie po wybudowaniu kanału technologicznego, a jeszcze przed jego udostępnieniem

innym podmiotom, zarządca drogi przekazuje Prezesowi UKE informację o przebiegu nowo

zlokalizowanego kanału technologicznego.

6e.

Zarządca drogi, na wniosek Prezesa UKE lub przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, udziela

informacji o kanałach technologicznych zlokalizowanych w pasie drogowym na obszarze

jego właściwości.

”

,

f)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Zarządca drogi udostępnia kanały technologiczne za opłatą, w drodze umowy dzierżawy

lub najmu, na zasadach określonych w ust. 7a-7f.

”

,

g)

po ust. 7 dodaje się ust. 7a-7f w brzmieniu

„

7a.

Zarządca drogi zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na właściwej dla niego

stronie podmiotowej informację o zamiarze udostępnienia kanału technologicznego, podając

lokalizację kanału, zakres wolnych zasobów w kanale, jego podstawowe parametry techniczne,

termin i miejsce składania ofert, wymagania formalne dotyczące ofert oraz kryteria

wyboru w przypadku złożenia ofert przekraczających zakres wolnych zasobów, z uwzględnieniem

ust. 7e.

7b.

Informację, o której mowa w ust. 7a, zarządca drogi zamieszcza także w przypadku,

gdy przed ogłoszeniem zamiaru udostępnienia kanału technologicznego wpłynie do niego

wniosek o udostępnienie tego kanału. W przypadku gdy do zarządcy drogi wpłynie pierwszy

wniosek o udostępnienie kanału technologicznego, ogłoszenie jest publikowane nie później

niż w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia tego wniosku.

7c.

Zarządca drogi jednocześnie z zamieszczeniem informacji, o której mowa w ust. 7a i

7b, zawiadamia o tym fakcie Prezesa UKE. Prezes UKE niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej informację o ogłoszeniu, wraz

z odesłaniem do strony Biuletynu Informacji Publicznej, na której informacja została

opublikowana. Termin składania ofert nie może być krótszy niż 14 dni od dnia zamieszczenia

informacji przez zarządcę drogi.

7d.

Zarządca drogi jest obowiązany zawrzeć umowę dzierżawy lub najmu kanału technologicznego

najpóźniej w terminie 21 dni od dnia, w którym upłynął termin składania ofert.

7e.

W przypadku gdy z powodu braku wolnych zasobów w kanale technologicznym jest niemożliwe

uwzględnienie wszystkich ofert na udostępnienie tego kanału, zarządca drogi dokonuje

wyboru podmiotu, któremu udostępnia kanał technologiczny, stosując kryteria wyboru

określone w informacji, o której mowa w ust. 7a, przestrzegając zasad przejrzystości,

równego traktowania zainteresowanych podmiotów, a także pierwszeństwa dla umieszczania

w kanale technologicznym linii światłowodowych przeznaczonych na potrzeby dostępu

do telekomunikacyjnych usług szerokopasmowych.

7f.

Za udostępnienie kanału technologicznego pobiera się opłaty w wysokości określonej

w umowie, przy czym opłaty te są ustalane na poziomie kosztów budowy i utrzymania

kanału. Przepisu art. 40 ust. 3 nie stosuje się do linii telekomunikacyjnych i energetycznych

oraz innych urządzeń umieszczanych w kanale technologicznym.

”

,

h)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Wykonywanie zadań związanych z zarządzaniem i utrzymywaniem kanałów technologicznych,

o których mowa w ust. 6, zarządca drogi może powierzyć, w drodze umowy, podmiotowi

wyłonionemu w drodze przetargu, z zachowaniem przepisów o zamówieniach publicznych

lub w trybie określonym w ustawie z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi.

”

;

5)

w art. 40 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustala, z uwzględnieniem

przepisów o pomocy publicznej, dla dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor

Dróg Krajowych i Autostrad, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m

”

.

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po pkt 14 dodaje się pkt 14a i 14b w brzmieniu

„

14a)

krajowej bazie danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu - rozumie się

przez to bazę danych o szczegółowości właściwej dla bazy danych obiektów topograficznych;

14b)

powiatowej bazie danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu - rozumie się

przez to bazę danych o szczegółowości mapy zasadniczej w skalach od 1:500 do 1:5000;

”

;

2)

w art. 7a w pkt 16 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 16a w brzmieniu

„

16a)

zakłada i prowadzi krajową bazę danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu

na podstawie powiatowych baz danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu.

”

;

3)

w art. 40 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Kopie baz danych z zasobów: centralnego, wojewódzkich i powiatowych są wzajemnie przekazywane

między zasobami nieodpłatnie, dla celów bieżącej aktualizacji oraz ich udostępniania

zgodnie z przepisami ustawy.

”

.

W ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm. w art. 7 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

działalności w zakresie telekomunikacji,

”

.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub

obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady,

tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące

trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),

ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia

techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje

oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle

sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów,

pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod

maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających

się na całość użytkową;

”

,

b)

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym

parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg,

kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia

kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy

oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu

budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego;

”

;

2)

w art. 5 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

możliwość dostępu do usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie szerokopasmowego

dostępu do Internetu;

”

;

3)

w art. 29

a)

w ust. 1 po pkt 20 dodaje się pkt 20a i 20b w brzmieniu

„

20a)

telekomunikacyjnych linii kablowych;

20b)

kanalizacji kablowej;

”

,

b)

w ust. 2

-

pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych,

na obiektach budowlanych;

”

;

-

w pkt 16 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 17 w brzmieniu

„

17)

instalowaniu kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej.

”

;

4)

w art. 30 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19 i 20a-21;

”

.

W ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej

(Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, z późn. zm. w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jednostki samorządu terytorialnego w drodze umowy mogą powierzać wykonywanie zadań

z zakresu gospodarki komunalnej osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym

nieposiadającym osobowości prawnej, z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146 i Nr 96, poz. 620), w trybie przepisów z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100), przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 2003 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. Nr 19, poz. 101, Nr 157, poz. 1241 i Nr 223, poz. 1778), przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655, z późn. zm. i przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2003 r. Nr 96, poz. 873, z późn. zm. albo na zasadach ogólnych.

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 37 w ust. 2 pkt 11 otrzymuje brzmienie

„

11)

jest sprzedawana partnerowi prywatnemu lub spółce, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli sprzedaż stanowi wniesienie wkładu własnego podmiotu publicznego, a wybór

partnera prywatnego nastąpił w trybie przewidzianym w art. 4 ust. 1 lub 2 powołanej

ustawy;

”

;

2)

w art. 124 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzje w sprawie zezwolenia wydaje się w

uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

”

.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Art. 13.

1.

W sferze użyteczności publicznej województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

spółki akcyjne lub spółdzielnie, a także może przystępować do takich spółek lub spółdzielni.

2.

Poza sferą użyteczności publicznej województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

i spółki akcyjne oraz przystępować do nich, jeżeli działalność spółek polega na wykonywaniu

czynności promocyjnych, edukacyjnych, wydawniczych oraz na wykonywaniu działalności

w zakresie telekomunikacji służących rozwojowi województwa.

”

;

2)

w art. 14 w ust. 1 dodaje się pkt 15a w brzmieniu

„

15a)

działalności w zakresie telekomunikacji.

”

;

3)

w art. 18 w pkt 19 lit. e otrzymuje brzmienie

„

e)

tworzenia spółek prawa handlowego lub spółdzielni i przystępowania do nich oraz określania

zasad wnoszenia wkładów, a także obejmowania, nabywania i zbywania udziałów i akcji,

”

.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, z późn. zm. w art. 4 w pkt 22 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 23 w brzmieniu

„

23)

działalności w zakresie telekomunikacji.

”

.

W ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych.

”

;

2)

w art. 2

a)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

„inwestycji celu publicznego” - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym

(gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym

również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu

podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów,

o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675);

”

,

b)

pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

„uzbrojeniu terenu” - należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia

i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

”

;

3)

w art. 11 w pkt 8 w lit. j średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. k w

brzmieniu

„

k)

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji;

”

;

4)

w art. 17 w pkt 6 w lit. c średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. d w

brzmieniu

„

d)

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji;

”

;

5)

w art. 51

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji

inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej

decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na

które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.

Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu

„

2a.

Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ust. 2 jest wojewoda.

2b.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym

mowa w ust. 2. W przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej, podlega ona ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2c.

Do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

”

;

6)

w art. 53

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może występować na prawach strony w postępowaniu

w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prokuratora.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska

przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie

- uzgodnienie uważa się za dokonane.

”

;

7)

art. 56 otrzymuje brzmienie

„

Art. 56.

Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie

inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić

wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

”

;

8)

w art. 57 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazuje marszałkowi województwa kopie decyzji,

o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 7 dni od dnia ich wydania.

”

.

W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 6 dodaje się art. 6a i 6b w brzmieniu

„

Art. 6a.

Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do przekazywania na żądanie

Prezesa UKE informacji dotyczących lokalizacji i rodzaju posiadanej infrastruktury

telekomunikacyjnej lub publicznej sieci telekomunikacyjnej, zlokalizowanych na obszarze

objętym żądaniem, na potrzeby związane z ubieganiem się o dostęp telekomunikacyjny

przez jednostki samorządu terytorialnego lub określenia zasadności interwencji publicznej

w sektorze telekomunikacyjnym.

Art. 6b.

Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do przekazywania na żądanie

Prezesa UKE wykazu

1)

obszarów, które w poprzednim roku zostały objęte zasięgiem dostarczanej przez tego

operatora publicznej sieci telekomunikacyjnej;

2)

nowych obszarów, które w bieżącym roku zostaną objęte zasięgiem publicznej sieci telekomunikacyjnej,

wraz z określeniem warunków, na jakich to nastąpi.

”

;

2)

w art. 10

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

(Dz. U. Nr 106, poz. 675), niebędąca działalnością gospodarczą, prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego,

także w formie niewyodrębnionej w ramach jej osobowości prawnej, jak również w formie

porozumienia, związku lub stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji,

której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego,

spółki kapitałowej lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego wymaga

uzyskania wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność

w zakresie telekomunikacji.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Organem prowadzącym rejestr oraz rejestr jednostek samorządu terytorialnego wykonujących

działalność w zakresie telekomunikacji jest Prezes UKE.

”

,

c)

w ust. 10 wyrazy „Kodeksu postępowania administracyjnego” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.;

3)

po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu

„

Art. 13a.

Przepisy art. 10 ust. 4-6, 8-10 i 12-14 oraz art. 11-13 stosuje się odpowiednio do

wpisów działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie

telekomunikacji. Oświadczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 5, w przypadku składającego

wniosek o wpis do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność

w zakresie telekomunikacji powinno wskazywać również, iż znane mu są i spełnia on

warunki wykonywania działalności, której dotyczy wniosek, wynikające z ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

”

;

4)

uchyla się art. 58;

5)

użyte w różnych przypadkach w art. 116 ust. 6, art. 179 ust. 6, art. 206 ust. 4 wyrazy

„Kodeks postępowania administracyjnego” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego”;

6)

po art. 122 dodaje się art. 122a w brzmieniu

„

Art. 122a.

1.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 123 ust. 1 pkt 7, Prezes UKE uzna, że pokrycie

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zasięgiem sieci telekomunikacyjnych nie jest

wystarczające, może, w drodze decyzji, zobowiązać podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości

do wykorzystywania częstotliwości w sposób zgodny z tymi zobowiązaniami, określając

1)

harmonogram realizacji pokrycia zasięgiem sieci telekomunikacyjnych,

2)

obszary, które mają zostać objęte zasięgiem sieci telekomunikacyjnych lub odsetek

mieszkańców, który ma zostać objęty tym zasięgiem

- biorąc pod uwagę potrzeby użytkowników końcowych, potrzeby rynku i rozwój techniki

telekomunikacyjnej.

2.

W sprawach decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art.

16 i 17.

”

;

7)

w art. 139 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany umożliwić innym operatorom

publicznych sieci telekomunikacyjnych, podmiotom, o których mowa w art. 4, oraz jednostkom

samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dostęp do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej, a w szczególności zakładanie,

eksploatację, nadzór i konserwację urządzeń telekomunikacyjnych, jeżeli wykonanie

tych czynności bez uzyskania dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej

jest niemożliwe lub niecelowe z punktu widzenia planowania przestrzennego, zdrowia

ludzkiego, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa i porządku publicznego.

”

;

8)

uchyla się art. 140 i 141;

9)

w art. 192

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wykonywanie zadań

a)

z zakresu regulacji działalności pocztowej, określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 168, poz. 1323 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278),

b)

określonych w ustawie

-

z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,

-

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.,

-

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.,

-

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Na podstawie informacji uzyskanych od przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz innych

podmiotów dysponujących infrastrukturą telekomunikacyjną lub realizujących inwestycje

w tym zakresie Prezes UKE, w terminie do dnia 30 czerwca, ogłasza raport o stanie

rynku telekomunikacyjnego za rok ubiegły, uwzględniający pokrycie terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zasięgiem stacjonarnych i ruchomych publicznych sieci telefonicznych, oraz

przedstawia prognozy inwestycyjne dotyczące rozwoju tych sieci. Raport publikuje się

w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

”

;

10)

w art. 206

a)

ust. 1-2a otrzymują brzmienie

„

1.

Postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

2.

Od decyzji

1)

o ustaleniu znaczącej pozycji rynkowej,

2)

w sprawie nałożenia, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych,

3)

w sprawie nałożenia kar,

4)

o której mowa w art. 201 ust. 3,

5)

wydawanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości

po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo

konkursu za nierozstrzygnięty,

6)

o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 20, art. 21 ust. 2 oraz art. 22 ustawy z dnia

7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

- przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów.

2a.

Od decyzji wydawanych w sprawach spornych, o których mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - przysługuje odwołanie do sądu powszechnego.

”

,

b)

po ust. 2a dodaje się ust. 2aa w brzmieniu

„

2aa.

Decyzje, o których mowa w ust. 2, z wyjątkiem decyzji w sprawie nałożenia kar, podlegają

natychmiastowemu wykonaniu.

”

;

11)

w art. 209 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

udziela niepełnych lub nieprawdziwych informacji lub dostarcza dokumenty zawierające

takie informacje przewidziane ustawą lub ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,

”

.

W ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 64

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o

których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13, 15 i 16.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten

został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to opinii w sprawie obowiązku

przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla drogi publicznej,

dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć

wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji

realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego

skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu

(Dz. U. Nr 84, poz. 700 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 358) w zakresie zadań inwestycyjnych, o których mowa w art. 2 ust. 2 oraz art. 38 tej

ustawy, zwanej dalej „inwestycją w zakresie terminalu”, oraz dla inwestycji związanych

z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi.

”

;

2)

w art. 67 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

zawierać informacje, o których mowa w art. 66, określone ze szczegółowością i dokładnością

odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji

uzyskanych po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji, o których

mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2-9 i 11-16, jeżeli były już dla danego przedsięwzięcia

wydane;

2)

określać stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, zawartych

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzjach, o których mowa w art. 72 ust.

1 pkt 2-9 i 11-16, jeżeli były już dla danego przedsięwzięcia wydane.

”

;

3)

w art. 70 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o

których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-13, 15 i 16.

”

;

4)

w art. 72 w ust. 1 w pkt 15 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 16 w

brzmieniu

„

16)

decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej - wydawanej na podstawie

ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

(Dz. U. Nr 106, poz. 675), o ile jest to wymagane.

”

;

5)

w art. 74 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor

ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to wniosku

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi publicznej, dla linii

kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających

koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu

oraz dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi;

”

;

6)

w art. 75 w ust. 1 w pkt 1 w lit. f średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. g w brzmieniu

„

g)

inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi;

”

;

7)

w art. 77

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających

decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-16.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten

został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii

dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć

Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie

złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu oraz dla inwestycji związanych z

regionalnymi sieciami szerokopasmowymi.

”

;

8)

w art. 80 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności

lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć

Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie

złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu oraz dla inwestycji związanych z

regionalnymi sieciami szerokopasmowymi.

”

;

9)

w art. 96 w ust. 3 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten

został uchwalony, albo informacji o jego braku; nie dotyczy to drogi publicznej, linii

kolejowej o znaczeniu państwowym, przedsięwzięć Euro 2012, przedsięwzięć wymagających

koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz bezzbiornikowego magazynowania

substancji w górotworze, inwestycji w zakresie terminalu oraz inwestycji związanych

z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi.

”

.

W ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

1.

Jeżeli wynagrodzeniem partnera prywatnego jest prawo do pobierania pożytków z przedmiotu

partnerstwa publiczno-prywatnego, albo przede wszystkim to prawo wraz z zapłatą sumy

pieniężnej, do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym

stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. Nr 19, poz. 101, Nr 157, poz. 1241 i Nr 223, poz. 1778), w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie.

2.

W przypadkach innych niż określone w ust. 1, do wyboru partnera prywatnego i umowy

o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655, z późn. zm., w zakresie nieregulowanym w niniejszej ustawie.

3.

W przypadkach, w których nie ma zastosowania ustawa z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi ani ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, wyboru partnera prywatnego dokonuje się w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej

i wolnej konkurencji oraz przestrzeganie zasad równego traktowania, przejrzystości

i proporcjonalności, przy odpowiednim uwzględnieniu przepisów niniejszej ustawy, a

w przypadku wniesienia przez partnera publicznego wkładu własnego będącego nieruchomością,

także przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675).

”

;

2)

w art. 11

a)

w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Przepis art. 9 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może stanowić, że przekazanie składnika majątkowego

nastąpi na rzecz państwowej lub samorządowej osoby prawnej lub spółki handlowej z

większościowym udziałem jednostki samorządu terytorialnego albo Skarbu Państwa.

”

;

3)

w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakazuje się istotnych zmian postanowień zawartej umowy w stosunku do treści oferty,

na podstawie której dokonano wyboru partnera prywatnego, chyba że podmiot publiczny

przewidział możliwość dokonania takiej zmiany w ogłoszeniu o partnerstwie lub w dokumentacji

postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego oraz określił warunki takiej zmiany.

”

.

W ustawie z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. Nr 19, poz. 101, Nr 157, poz. 1241 i Nr 223, poz. 1778) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Koncesjonariusz na podstawie umowy koncesji zawieranej z koncesjodawcą zobowiązuje

się do wykonania przedmiotu koncesji za wynagrodzeniem, które stanowi w przypadku

1)

koncesji na roboty budowlane - wyłącznie prawo do eksploatacji obiektu budowlanego,

w tym pobierania pożytków, albo takie prawo wraz z płatnością koncesjodawcy;

2)

koncesji na usługi - wyłącznie prawo do wykonywania usług, w tym pobierania pożytków,

albo takie prawo wraz z płatnością koncesjodawcy.

”

;

2)

w art. 4 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

głównie w celu wykonywania co najmniej jednego z następujących rodzajów działalności

a)

udostępnianie publicznej sieci telekomunikacyjnej,

b)

eksploatacja publicznej sieci telekomunikacyjnej,

c)

świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych za pomocą publicznej sieci

telekomunikacyjnej;

”

.

1.

Przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w

życie ustawy.

2.

W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, gminy dostosują treść planów

miejscowych obowiązujących na obszarze ich właściwości do wymagań określonych w art.

46 ust. 1.

3.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął

termin określony w ust. 2, przedkłada właściwemu wojewodzie obowiązujące plany miejscowe

oraz dokumentację prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z wymaganiami określonymi

w art. 46 ust. 1.

4.

Jeżeli treść przedłożonych planów miejscowych nie została dostosowana do wymagań określonych

w art. 46 ust. 1, wojewoda zmienia plan miejscowy dla obszaru, w stosunku do którego

nie dokonano odpowiednich zmian, oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze.

Zmieniony w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania

przestrzennego.

5.

Koszty zmiany planu miejscowego ponosi w całości gmina, której obszaru dotyczy zarządzenie

zastępcze.

6.

Nie wydaje się zarządzenia zastępczego po upływie 18 miesięcy od dnia przedłożenia

wojewodzie planu miejscowego.

7.

W przypadku złożenia przez radę gminy skargi na zarządzenie zastępcze, o którym mowa

w ust. 4, sąd administracyjny wyznacza rozprawę w terminie 30 dni od dnia wpłynięcia

skargi do sądu.

8.

Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stosuje się odpowiednio.

Jednostka samorządu terytorialnego, która w dniu wejścia w życie ustawy posiada infrastrukturę

telekomunikacyjną lub sieci telekomunikacyjne, jest obowiązana złożyć wniosek o wpis

do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie

telekomunikacji w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

W przypadku umów zawartych na czas określony przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących

działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1 i art. 16 ust. 1, do zmiany polegającej

na przedłużeniu na kolejne okresy lub przekształceniu w umowy na czas nieokreślony

stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

2.

Jednostki samorządu terytorialnego oraz podmioty wykonujące zadania z zakresu użyteczności

publicznej są obowiązane dostosować do przepisów niniejszej ustawy zawarte na czas

nieokreślony, przed dniem wejścia w życie ustawy, umowy dotyczące działalności, o

której mowa w art. 3 ust. 1 i art. 16 ust. 1, w terminie roku od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

3.

W przypadku stwierdzenia przez Prezesa UKE, że działalność, o której mowa w art. 3

ust. 1 i art. 16 ust. 1, narusza wymagania określone w art. 3 ust. 2, Prezes UKE może,

w drodze decyzji

1)

nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości,

2)

wskazać środki, jakie należy zastosować w celu usunięcia nieprawidłowości,

3)

określić dopuszczalny zakres i warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych użytkownikom

końcowym lub

4)

określić termin usunięcia nieprawidłowości lub dostosowania działalności do zakresu

i warunków, o których mowa w pkt 3

- mając na uwadze interes użytkowników końcowych, uzasadniony interes wspólnoty samorządowej

oraz wymagania określone w art. 3 ust. 2, a także to, że środki, jakie należy zastosować

w celu usunięcia nieprawidłowości, oraz dopuszczalny zakres i warunki świadczenia

usług telekomunikacyjnych użytkownikom końcowym nie mogą uniemożliwiać wykonywania

dotychczasowej działalności.

4.

Przepisy art. 9 i 10 stosuje się także do działalności rozpoczętej przed dniem wejścia

w życie ustawy.

1.

Strony umów o korzystanie, o którym mowa w art. 33 ust. 1, z nieruchomości będących

własnością Skarbu Państwa lub jednostki sektora finansów publicznych, które są zajmowane

lub administrowane przez jednostkę sektora finansów publicznych, dotyczące warunków

finansowych korzystania z tych nieruchomości, zawartych przed dniem wejścia w życie

przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 5

1)

na czas nieokreślony,

2)

na czas określony, których termin wygaśnięcia przypada po dniu wejścia w życie przepisów

wydanych na podstawie art. 33 ust. 5

- są obowiązane dostosować postanowienia tych umów do przepisów wydanych na podstawie

art. 33 ust. 5 w terminie 2 lat od dnia ich wejścia w życie.

2.

W przypadku niedostosowania postanowień umów w terminie i na warunkach, o których

mowa w ust. 1, stosuje się kwoty w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie

art. 33 ust. 5.

1.

Do inwestycji drogowej, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy został złożony

wniosek o wydanie decyzji

1)

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm. lub

2)

o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, lub

3)

o ustaleniu lokalizacji drogi lub decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej lub

decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do inwestycji drogowej dotyczącej autostrad płatnych realizowanych na zasadach określonych

w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, w przypadku których przed dniem wejścia w życie ustawy zawarto umowę o budowę i

eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady lub ogłoszono przetarg na budowę

i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych

i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe

stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 40 ust. 7 ustawy, o której mowa w art.

62, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 40 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 62, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane pozostają w mocy do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych i mogą być

zmieniane na podstawie tych przepisów.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w

rozporządzeniu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, określi szczegółowe warunki techniczne wykonania obowiązku, o którym mowa w art.

30 ust. 6, w terminie 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Za regionalne sieci szerokopasmowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy uważa się

także sieci telekomunikacyjne realizowane jako szerokopasmowe w ramach programów operacyjnych

przed dniem wejścia w życie ustawy.

1.

W terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw łączności

we współpracy z Prezesem UKE sporządzi raport dotyczący stanu sieci szerokopasmowych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz działań przedsiębiorców telekomunikacyjnych,

organów państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, w zakresie rozwoju takiej

infrastruktury.

2.

Raport, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw łączności przekaże Prezesowi

Rady Ministrów.

3.

Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera wnioski oraz propozycje działań wspierających

rozwój sieci szerokopasmowych, w szczególności na obszarach wiejskich, z uwzględnieniem

wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych

oraz zapewnienia użytkownikom maksymalnych korzyści w zakresie różnorodności usług

telekomunikacyjnych, ich ceny i jakości.

Przepis art. 54 ust. 9 stosuje się do Agencji Nieruchomości Rolnych wykonującej uprawnienia,

o których mowa w art. 217 ust. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, do dnia 1 stycznia 2012 r.

Do zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy umów, o których mowa w ustawach zmienianych

w art. 73 i 74, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Prezes UKE ogłasza raport, o którym mowa w art. 192 ust. 3 ustawy wymienionej w art.

71, za rok 2010 w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29,

który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 123 ust. 1 pkt 7, Prezes UKE uzna, że pokrycie

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zasięgiem sieci telekomunikacyjnych nie jest

wystarczające, może, w drodze decyzji, zobowiązać podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości

do wykorzystywania częstotliwości w sposób zgodny z tymi zobowiązaniami, określając

1)

harmonogram realizacji pokrycia zasięgiem sieci telekomunikacyjnych,

2)

obszary, które mają zostać objęte zasięgiem sieci telekomunikacyjnych lub odsetek

mieszkańców, który ma zostać objęty tym zasięgiem

- biorąc pod uwagę potrzeby użytkowników końcowych, potrzeby rynku i rozwój techniki

telekomunikacyjnej.

2.

W sprawach decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art.

16 i 17.