Ustawa z dnia 6 maja 2010 r. o przywróceniu terminu do wypłaty świadczeń pracowniczych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

1.

Osoby będące byłymi pracownikami lub członkami rodzin zmarłych pracowników lub zmarłych

byłych pracowników, uprawnionymi do renty rodzinnej, których roszczenia pracownicze

nie zostały zaspokojone przez syndyka, likwidatora lub byłego niewypłacalnego pracodawcę,

pomimo prawomocnego wyroku sądu przeciwko tym podmiotom, mogą wystąpić z pisemnym

wnioskiem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w

razie niewypłacalności pracodawcy

(Dz. U. Nr 158, poz. 1121, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą”, do kierownika Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych o wypłatę świadczeń ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

zwanego dalej „Funduszem”, z tytułu niezaspokojonych roszczeń, w zakresie zgodnym

z art. 6 i art. 6a ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych

w razie niewypłacalności pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.

2.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie do roszczeń pracowniczych, do których uprawnienie powstało

przed dniem wejścia w życie ustawy, a z tytułu których świadczenia ze środków Funduszu

nie mogły być wypłacone z powodu niezłożenia wniosku do Funduszu, o którym mowa w

ust. 1, niespełnienia wymogów dotyczących okresów, o których mowa w art. 6 lub terminów,

o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy, w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 mają również zastosowanie, z wyłączeniem warunku prawomocnego

wyroku sądu przeciwko syndykowi, likwidatorowi lub byłemu niewypłacalnemu pracodawcy,

w przypadkach, gdy świadczenia ze środków Funduszu nie mogły być wypłacone w związku

z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności

publicznoprawnych od przedsiębiorców

(Dz. U. Nr 155, poz. 1287, z późn. zm..

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądu oraz

dokumenty potwierdzające bezskuteczność przeprowadzonej egzekucji lub bezskuteczność

ich dochodzenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym prowadzonym wobec niewypłacalnego

pracodawcy, z zastrzeżeniem ust. 3.

Kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na prośbę

osoby, która złożyła do Funduszu wniosek o wypłatę świadczeń pracowniczych, a której

odmówiono wypłaty świadczeń z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do złożenia

wniosku o wypłatę świadczeń ze środków Funduszu z tytułu niezaspokojonych roszczeń

pracowniczych, przywraca termin do wypłaty świadczeń ze środków Funduszu z tytułu

niezaspokojonych roszczeń, w zakresie zgodnym z art. 6 i art. 6a ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych

w razie niewypłacalności pracodawcy, w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne.

Wniosek, o którym mowa w art. 1, i prośbę o przywrócenie terminu, o której mowa w

art. 2, składa się do kierownika Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, o którym mowa w art. 15 ust. 3 ustawy.

Do wypłaty świadczeń, o których mowa w art. 1 i art. 2, stosuje się odpowiednio art. 7 ust. 3 i 4, art. 8, art. 9 ust. 1

i art. 10 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy, w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.

Po upływie terminu określonego w art. 291 § 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. roszczenie pracownika nie podlega zaspokojeniu z Funduszu.

Od dnia 1 stycznia 2012 r. zadania kierownika Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych wykonuje marszałek województwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.